Μανόλης Σόβολος

Το Θεατρικό σχήμα «Εξ Ευωνύμων»

2012-02-12T19:12:00.000+02:00

Το Θεατρικό σχήμα «Εξ Ευωνύμων» παρουσιάζει την παράσταση:

''ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ Η΄ Η ΑΦΟΡΜΗ''

Ένα θεατρικό εγχείρημα εμπνευσμένο από την τριλογία του Αισχύλου, Ορέστεια. Μια σύγχρονη χορό – θεατρική ματιά που επιχειρεί να ανιχνεύσει το γυναικείο αρχέτυπο μέσα από τους χαρακτήρες του Αισχυλικού έργου, ακολουθώντας τον αέναο, σκοτεινό κύκλο του έρωτα και του θανάτου.

Πρόκειται για μια τοπική παραγωγή από το νέο θεατρικό σχήμα της Πάφου «Εξ Ευωνύμων».

Η παράσταση θα δοθεί στη θεατρική σκηνή Αrt Gallery στο Χαρουπόμυλο,
στις 22 και 23 Φεβρουαρίου 2012 στις 20:30.

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Ομάδα «Εξ ευωνύμων»
Χορογραφία: Κούλα Λάντα, Νεκταρία Παπαονησιφόρου
Μουσική: Μαρίνα Συμεωνίδου
Σκηνικά: Σκηνοτεχνική
Κοστούμια: Κωνσταντίνα Ανδρέου
Θεατρικό Μακιγιάζ: Ήβη Φλεβοτομά
Ηθοποιοί: Παυλίνα Φλεβοτομά, Φιλονίλα Αμαλία Χριστοφόρου
Χορεύτριες: Μαρίνα Κλεάνθους, Χριστιάνα Γεωργίου, Νατάσα Φυλακτού, Ζήνα
Κυπριανού

Πληροφορίες στα τηλέφωνα: 99 54 25 56 και 99 81 87 43

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο: thiasosexevwnumwn@hotmail.com
Facebook: Χοροθέατρο ''Αγαμέμνων ή η Αφορμή'' από την Ομάδα Εξ ευωνύμων

Η παράσταση τελεί υπό την αιγίδα του Δημάρχου Πάφου, κ. Σάββα Βέργα

Εισιτήριο: ΔΕΚΑ (10) ευρώ

Εισιτήρια προπωλούνται στο περίπτερο Time Out (Ακαμαντίδος 2, Πάφος, Τηλ. 26 949 522)

Μέγας Χορηγός: Δήμος Πάφου

Μέγας Υποστηρικτής: Εκθεσιακός Χώρος Χαρουπόμυλος

Υποστηρικτές: Σχολή Μπαλέτου Κούλας Λάντα, Επιμελητήριο Νέων Πάφου JCI, ANTAMOSIS

Χορηγοί: OCEAN BASKET, LIFE BANK, OMNIA CAFE, Ιερά Μητρόπολη Πάφου, P.G.S. FLEVOTOMAS, 5^th FLOOR, MIRENSI CLIMATOLOGIGAL BEAUTY CENTER, R.AGROTIS TRAVEL, G.TOUCH, DROUSHIOTIS & CO., SKARVELLIS PICTURES, AGAPIOS DESIGN & PRINT STUDIO, Οινοποιείο Ζαμπάρτας NEW WORLD WINES, Otto Dieci Music Bar, Nuevo Bar, Shisha bar, Temple Pub, μουσική γωνιά Αμέθυστος, Bingo Pafiakos.

Χορηγοί επικοινωνίας: Ράδιο Πάφος, Rock FM, Η φωνή της Πάφου, Η ρήξη, Local Echo Free Press, Pafos Press

Ποίημα της εβδομάδας 267

2012-02-12T18:33:00.002+02:00

Θα γεννηθώ ξανά

Αν από 'δω σ’ αφήσουν κι αν εκεί

σε δεχτούνε, θ’ αλλάξεις φυλακή.

Ανάσα πουθενά του δουλευτή

που προσκυνά, ο φτωχός, να βολευτεί!

Θα γεννηθώ ξανά όπως θέλω κι όσο

μπορώ και θέλω εγώ να μεγαλώσω.

Τι τα θέλεις φτερά και πλοία κι οδό;

Ο ελεύθερός σου κόσμος είν’ εδώ,

κόσμος θανάτου, απάτης και φαλλού !

Όλα τα ‘χεις γιατί να πας αλλού!

Χιλιάδες μίλια πέρα, αιώνες πίσω,

φτηνά το κρέας πουλιέται τ’ ανθρωπίσο!

Ξεν’ οι λαοί στον τόπο τους και δούλοι,

χωρίς πατρίδα, πάντα «οχτροί και μούλοι»!

Όπου να πας, ξένος και δούλος, κι όπου

σταθείς, θα χάνεις κάθε αξία του ανθρώπου.

Αλλού αν γεννηθείς, αλλού κι αν πας,

παντού θα σε χτυπούν, αν δεν χτυπάς!

Πουθενά δε θα μείνεις. Κάθε λίγο

θα παίρνεις το δισάκι σου : «Θα φύγω !»

Οι αλυσίδες σου στο ‘να το σακί,

στ’ άλλο ο τάφος σου – κι ώρα σου κακή !

Κώστας Βάρναλης

Ποίημα της εβδομάδας 266

2012-02-04T16:32:00.000+02:00

Οι μικροί γαλαξίες

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ' τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ' τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη
λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ' τη θέα τους -
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες
οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα
δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,
στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ' άστρα το βλέπουνε, ότι:
δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 265

2012-01-29T08:59:00.000+02:00

Πικραμένος αναχωρητής

Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι
να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα
του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,
ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.
Μήν πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις
άνεμε!
φεγγαράκι μου!
Καλέ μου!
Αυγερινέ μου!
Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!
Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!
Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!
Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!
Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!
Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!
Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,
ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου.
Κι αποφάσισα, να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Το μνημόνιο δεν είναι τοτέμ!

2012-01-29T08:54:00.002+02:00

Οπως ξέρει ο σιδεράς τ' αμόνι του και τη φωτιά του, όπως ξέρει ο γεωργός το χώμα και τον καιρό, όπως ξέρει η νοσοκόμα να ξεσκατίζει τον κατάκοιτο ασθενή, όπως ξέρει το ζώο που είναι να πεθάνει ότι έχει ανάγκη από χώμα και το ψάχνει σ' οποιαδήποτε γωνιά, ακόμα κι αν έχει ανατραφεί σε καναπέδες και σώκλειστο, έτσι και οι γραφιάδες σαν κι εμένανε ξέρουμε τις λέξεις μέσα στις φράσεις τους. Τις ξέρουμε και τις δουλεύουμε και αποκομμένες και μισές και κρυμμένες και φανερές. Δοκιμάζουμε και γευόμαστε και τον πόνο και τη «δόξα» τους. Οπως τα μαχαίρια είναι οι λέξεις. Πονάνε, σκοτώνουν, σώζουν. Πυρακτώνονται και παγώνουν, σαπίζουν κι ανθίζουν, παρηγορούν ή ξεγελάνε, προδίνουν κι αποκαλύπτουν, άπειρες και συνάμα ποτέ αρκετές. Σ' αυτήν την τέχνη, σ' αυτήν τη δουλειά έμαθα να ζω με τις λέξεις όπως στη θάλασσα οι ναυτικοί. Με δέος όχι φόβο, αλλά και μ' εκείνη τη βαριά ευθύνη να λειτουργείς κυριολεκτικά σαν στεριανός πάνω στο νερό. Να κοιτάς τον ορίζοντα, αλλά να μην τον εμπιστεύεσαι χωρίς τ' άστρα. Κακά τα ψέματα, σύντροφοι, οι λέξεις όπως κι η θάλασσα απαιτούν, έστω με τον καιρό, έστω και με το ζόρι, με γινάτι κι αλμυρό ιδρώτα, δάκρυα κι ίσως αίμα, να 'χεις έναν εσωτερικό εξάντα για να μη χάνεσαι ούτε και να κρύβεσαι ανάμεσά τους. Ο εξάντας είναι εκείνο το σχολείο που ποτέ δεν τελειώνει. Κι είσαι τυχερός άμα φεύγοντας για το τελευταίο ταξίδι προλάβεις να καταλάβεις ότι τις λέξεις δεν τις έμαθες βεβαίως όλες ποτέ, αλλά και δεν αγνόησες καμία.

Στο κορδόνι της ζωής μας έρχονται και γεννιούνται και μπαίνουν μέσα μας, τυλίγονται γύρω μας, σαν καινοφανείς αστέρες λάμπουν και πεθαίνουν, ολοένα και μεγαλύτερες σε ένταση κι εμπειρία, οι λέξεις. Είναι φορές που νομίζω ότι ανοίγουν τα έγκατα της γης και χάσκουν σαν πολύσημες και εγκαυματικές πληγές τα ορυχεία των καιρών. Και έρχονται στην επιφάνεια του νου και της ζωής ανεπεξέργαστες λέξεις που καθορίζουν τις άλλες τις γύρω τους, φτιάχνοντας συνήθως τέρατα και πολύ πιο σπάνια, κάλλος συλλογικής έμπνευσης και χρήσης.

Ας πάρω τη λέξη του καμινιού των ημερών. Μνημόνιο. Ψάχνω τη ρίζα του κι ας την ξέρω όπως όλοι μας. Μνάομαι. Αρχαίο. Που σημαίνει σκέφτομαι. Κι ύστερα έρχεται η μνεία. Και το μνημόνιο-υπόμνημα δηλαδή. Και το μνήμα όμως. Ωραία ως Ελλην η λέξη, που λένε κι οι ποιητές. Μνημονεύτε Διονύσιο Σολωμό κι Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη η προτροπή τους. Το ...«αμνήμονες» είναι βρισιά. Ισοδύναμη κι ισχυρότερη της αχαριστίας και της ανθρωπιάς αυτής καθαυτής. Ομως πού να την δεις την ομορφιά σε τούτη τη λέξη, μνημόνιο... Σα μνήμα που καπάκωσε ένα γιγάντιο μαζικό φόνο, ήρθε κι έκατσε στην καθημερινότητά μας. Κούρσεψε τη σκέψη. Την έκαμε ανάπηρη. Με τη βοήθεια της προπαγάνδας ως ερμηνείας, το μνημόνιο, ένα συμβόλαιο θανάτου για τις μάζες των εργατών κι όλων όσοι αποζούν δουλεύοντας στη σύγχρονη κοινωνία, πήρε διαστάσεις τρομακτικού συμβόλου. Σαν μάσκα τεράστια και ανάρμοστη για σφαγή που βαφτίζεται καρναβάλι, το μνημόνιο θέλει τεράστια προσοχή ως λέξη αυτή καθαυτή. Πέρα από το χαρτί - συμφωνία ταξικής εφαρμογής της ολότελα συγκεκριμένης καπιταλιστικής πολιτικής, το μνημόνιο είναι παραπλανητικό εργαλείο και νοηματικός απατεώνας.

Το να το χρησιμοποιούν οι συντάκτες του είναι ολότελα φυσικό και προβλεφθέν. Αλλά η συμβολοποίησή του από μερίδα πραγματικών ή μη διανοουμένων της αριστεράς και δημοκρατικών ή μη γραμματισμένων, η χρήση του ως τοτέμ αντίστασης, η αντιμετώπιση της λέξης αυτής καθαυτής «μνημόνιο» = «γόρδιος δεσμός», ωσάν κι αν λυθεί και δη διά μάχαιρας θα σωθούμε όλοι και ο ταξικός πόλεμος θα λήξει, είναι τουλάχιστον εξίσου αντιλαϊκή με το περιεχόμενό του.

Ελεος, σύντροφοι. Η συγκρότηση αντιμνημονιακού μετώπου μπορεί να παγιδεύσει ως ελκυστική λέξη-λύση τεράστιες μάζες σε μια πολιτική και ιδεολογική δράση καθόλου αντιιμπεριαλιστική, καθόλου αντικαπιταλιστική, καθόλου λαϊκή. Η αντισυστημική τοποθέτηση, ενίοτε ιστορικώς αποδεδειγμένα, όχι απλώς δεν καταλήγει σε επανάσταση και ανατροπή, αλλά πνίγει και την απόπειρα και τους πρωταγωνιστές της. Αντικαθιστά το σύστημα με ένα βελτιωμένο ίδιο, ώσπου να μαντρώσει τους έτοιμους να ξυπνήσουν σ' έναν ύπνο εκούσια τεχνητό, γεμάτο όνειρα που μοιάζουν προσωρινώς με διώκτες του ξύπνιου εφιάλτη. Κάθε φορά που το μνημόνιο ακουμπάει τη γλώσσα, μόνη σκέψη θαρρώ πως πρέπει να είναι το πρόσωπο πίσω απ' τη μάσκα. Αυτό του ανθρωποφάγου καπιταλισμού. Ο πραγματικός εχθρός-στόχος. Γιατί οι ωραίες λέξεις είναι συχνά αυτές που κρύβουν το φονιά και παίρνει παράτα απ' το μνήμα που πρέπει να τον περιμένει πριν απ' τα θύματά του! Γιατί όποιος έχει μνήμη, έχει και μέλλον που δεν ειπώθηκε ακόμη με λέξεις. Ανείπωτο ως να 'ρθει...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 29-1-2012

«Σας παρακαλώ... »

2012-01-29T08:53:00.002+02:00

Τι ρίγη συγκίνησης απλώθηκαν στη δημόσια σκηνή - κοινοβούλιο! Τι πατριωτικό πάθος έβγαλε όλο το γέλιο το μαύρο που κρύβει ο οργισμένος άνεργος στο φυλλοκάρδι του! «Πρώτη φορά έχω ακούσει υπουργό Οικονομίας να παρακαλάει σπαρακτικά τους βουλευτές να σταθούν όλοι μαζί στο ύψος των περιστάσεων...», υπογραμμίζει με στόμφο ο τηλεπαρουσιαστής. Ο λόγος, βεβαίως, για τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος όντως εκλιπάρησε, χωρίς να απαλλαγεί ούτε λεπτό από το αλαζονικό επιτηδευμένο ύφος του παντογνώστη που απευθύνεται σε κατώτερης νοημοσύνης κοινό από έδρας μάλιστα. Τι ζητιάνεψε στα πλαίσια μιας καλοσχεδιασμένης πολιτικής της εικόνας του ο εκπεσών καθηγητής;

Στην πραγματικότητα απαίτησε τη λογιστική διανομή της ηθικής αυτουργίας στο έγκλημα κατά του λαού που συντελείται με ιδιαζόντως απεχθή τρόπο τα τελευταία δύο χρόνια. Στην ουσία ζήτησε να χαμηλώσουν τους ρητορικούς υποκριτικούς τόνους ψευδοαντιπολίτευσης οι συνεταίροι και συνένοχοι του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή, η ΝΔ και το ΛΑ.Ο.Σ. Θέλει αποδόμηση και μετάφραση αυτή η συμπεριφορά. Πριν παγιδευτούν πολίτες θεατές, άνθρωποι με φιλότιμο ή επαρκή αφέλεια, από το ιδιότυπο «σας παρακαλώ»...

Ας γυρίσουμε το ρολόι πίσω στα σκοτεινά μεσαιωνικά χρόνια, εκεί που πραγματικά δουλεύει εδώ και αρκετόν σύγχρονο καιρό. Μια μάζα εξαθλιωμένων εργαζομένων, δούλων στα χωράφια και τα σπίτια τα υποστατικά των αφεντάδων προσκαλείται σε δημόσια εκτέλεση. Δικαστές, παπάδες και δήμιοι επί σκηνής. Το πλήθος μουγγό και μουδιασμένο, πιο πολύ συμπονάει τους μελλοθάνατους παρά περιμένει το ψίχουλο που θα διανεμηθεί μετά το τέλος της τελετής. Κι ο ντελάλης του αφεντικού «παρακαλεί» με στεντόρεια φωνή το πόπολο να ζητωκραυγάσει την ώρα που θα τεντώνεται το σκοινί. «Παρακαλεί» να ξεχαστεί ποιος έδωσε τη διαταγή, ποιος εξέδωσε την ετυμηγορία, ποιος εκτέλεσε την ποινή και, κυρίως, ποια είναι τα θύματα κάτω απ' τις κουκούλες με τη θηλιά περασμένη στο λαιμό. Γιατί το πλήθος δεν πρέπει να δει τον αδερφό και το γονιό, τη μάνα και το παιδί του, το φίλο και διπλανό του εργάτη να δολοφονείται.

Δεν είναι καινούριο το έργο. Είναι παμπάλαιο. Κουκούλες θυμίζω ότι σε όλες τις βάρβαρες εκτελέσεις, σ' όλα τα θέατρα επίδειξης δύναμης των αρχόντων σε βάρος των λαών, φοράνε ταυτόχρονα και οι δήμιοι και τα θύματα. Οι μεν για να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους συνεχώς κι απρόσκοπτα ζώντας ανενόχλητοι μέσα στις κοινωνίες.

Τα δε θύματα για να μη μένει το πρόσωπό τους στη μνήμη των θεατών ως προειδοποίηση ότι ο καθένας θα μπορούσε να αντικρίσει το θάνατο σ' ένα ικρίωμα αν δεν παραμένει συμμορφούμενος κι απρόσωπος μέσα στο πλήθος των αδρανών θεατών... Το καπιταλιστικό θέατρο της βαρβαρότητας πάντα δανειζόταν απ' το τσίρκο κουστούμια, στολές, γκριμάτσες και τελετουργικά τερτίπια, ακροβατισμούς και εξόφθαλμες αποκοτιές, ανθρώπους με ευλυγισία λάστιχου κι όλα όσα απαιτούνται για να κολάζεται το έγκλημα και να δικαιολογείται το επόμενο. Τα δε πυροτεχνήματα, τα προκαθορισμένα τυχαία «θαύματα» δε λείπουν από καμιά βάρβαρη εποχή. Ετσι την κρίσιμη στιγμή, που το ικρίωμα κινδυνεύει να γκρεμοτσακιστεί απ' το βάρος των θυμάτων και τη βουή του οργισμένου πλήθους, σκάει η φανφάρα των συνοικιακών εκβιαστών και τοκογλύφων σε μια πόλη. Για να ξεχάσει για λίγο το πόπολο πως πληρώνει με φτώχεια κι εξευτελισμούς, με πείνα κι ανεργία, τους άλλους, τους μεγάλους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους και φονιάδες, εκείνα τα αφεντικά που αιώνες μετά, τους είπανε με τ' όνομά τους οι εργάτες, μέχρι και τα παιδιά. Οι καπιταλιστές είναι που παρακαλάνε να μείνουν οι κουκούλες, οι μάσκες στη θέση τους κι έτσι δήμιοι και θύματα μαζί να συμμετέχουν στην τελετή που στο επίκαιρο ικρίωμα τη βάφτισαν «πατρίδα σε κρίση». Μπάχαλο την τελετή συναίνεσης.

Μπάχαλο και ματαίωση της ταξικής συναίνεσης που στέλνει στην κρεμάλα πάντα τον ίδιο «κοινωνικό εταίρο» άμα ξεχάσει ν' αντιστέκεται. Γιατί το μόνο παρακαλώ είναι προς εκείνον τον ήλιο το νοητό κι εκείνη τη μυρσίνη τη δοξαστική που θυμιατίζει στο Αξιον Εστί ο ποιητής και ψάλλει: «Μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε τη χώρα μου».

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 22-1-2012

Ποίημα της εβδομάδας 264

2012-01-21T07:41:00.000+02:00

Σεμινάριο

Αν με βλέπουν να στέκομαι
όρθιος, ακίνητος, μες
στα λουλούδια μου, όπως
αυτή τη στιγμή,
θα νόμιζαν πως τα διδάσκω.
Ενώ είμαι εγώ που ακούω
κι αυτά που μιλούν.
Έχοντάς με στο μέσο
μου διδάσκουν το φως.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κάθε γειτονιά και δήμος

2012-01-17T20:51:00.002+02:00

ΟΙ ΝΕΟΙ δήμαρχοι αναλαμβάνουν καθήκοντα όχι με άδεια ταμεία αλλά με υπερχρεωμένα. Δέκα εκατομμύρια έλλειμμα στο Δήμο Λάρνακας, από 15 εκατομμύρια στους Δήμους Λευκωσίας και Λεμεσού, πέντε στο Δήμο Πάφου. Και το μεγάλο στοίχημα για αυτούς είναι να καταφέρουν, αν μη τι άλλο, να μην αυξήσουν τα χρέη. Το στοίχημα, όμως, είναι μάλλον χαμένο. Χωρίς να φταίνε σε τίποτα οι νέοι δήμαρχοι. Ίσως απόλυτα ούτε και οι τέως.
Μπορεί πριν χρόνια, σαν ιδέα, η τοπική αυτοδιοίκηση να ακούστηκε πολύ δημοκρατικός τρόπος οργάνωσης και κατανομής εξουσιών. Στην πράξη όμως δημιουργήθηκαν υδροκέφαλα τέρατα. Τεράστιες υπηρεσίες για το τίποτα στην ουσία. Με τους κομματικούς μηχανισμούς να βρίσκουν κι άλλους χώρους να βολεύουν οπαδούς.
Ολόκληρη η Κύπρος, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή είναι, σε πληθυσμό, όσο μια πόλη της Ευρώπης. Όχι μια πρωτεύουσα. Όσο μια πόλη όπως περίπου η Μπολόνια στην Ιταλία, όσο το Ρότερνταμ στην Ολλανδία. Μικρότερη σε πληθυσμό απ’ ό,τι η Βαρκελώνη, απ’ ό,τι η Ρώμη, απ’ ό,τι η Μαδρίτη, το Βερολίνο… Πολύ μικρότερη απ’ ό,τι μια περιοχή της Νέας Υόρκης. Όλες αυτές οι πόλεις που είναι πολύ μεγαλύτερες σε πληθυσμό απ’ ό,τι ολόκληρη η Κύπρος έχουν μια δημοτική αρχή. Η Νέα Υόρκη με κάπου 18 εκατομμύρια πληθυσμό έχει ένα δήμαρχο. Όπως το Δάλι, το Γέρι, ο Άγιος Δομέτιος με κάπου πέντε χιλιάδες κατοίκους ο καθένας. Για να λειτουργήσει το κάθε δημαρχείο στον καθένα από αυτούς τους τόπους χρειάζεται ξεχωριστές υπηρεσίες. Γραμματείς, κηπουρούς, συντηρητές, συλλέκτες σκυβάλων, οδοκαθαριστές, τροχονόμους… Ένα χώρο να στεγάζονται -αν είναι μέγαρο, ακόμα καλύτερα- αυτοκίνητα, εξοπλισμό… Και το αποτέλεσμα ποιο είναι; Όλα τα έσοδα δαπανούνται για συντήρηση του δήμου. Καταλήγουν, λοιπόν, οι δήμοι να κάνουν έναν πεζόδρομο, ένα πάρκο με δυο κούνιες, έτσι για να έχουν να εμφανίσουν έργο, αλλά κι αυτά με δάνειο. Το θέμα λοιπόν δεν είναι για τους νέους δημάρχους να κερδίσουν το στοίχημα. Το στοίχημα είναι χαμένο. Το θέμα είναι να αντιληφθούμε και να παραδεχτούμε πως κάναμε λάθος, πως σε έναν τόπο τόσο μικρό δεν χρειάζεται κάθε κοινότητα 5.000 κατοίκων να έχει ξεχωριστό δήμο. Κι ας μειωθούν οι άρχοντες του τόπου. Κι ας μειωθούν τα πλοκάμια των κομμάτων.

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 17-1-2012

Ομάδα Δραματοποιημένης Αφήγησης ΠΛΑΣΤΕΛΙΝΗ

2012-01-17T19:21:00.000+02:00

Σας προσκαλούμε στην παράσταση:

"Να σου πω ένα παραμύθι"

Σάββατο 21/1/2012, 6:00 μ.μ.

3 Ιστορίες και παραμύθια από διάφορες χώρες παρουσιάζονται από τη νέα ομάδα δραματοποιημένης αφήγησης "Πλαστελίνη".
Οι ηθοποιοί είναι ταυτόχρονα οι ήρωες, οι αφηγητές και τα αντικείμενα της ιστορίας.

Ελάτε για 1 ώρα γεμάτη φαντασία, όνειρο, γέλιο, αγωνία, συγκίνηση και ταξιδέψετε μαζί μας στον κόσμο των παραμυθιών.

Παραμύθια: Ο Βασιλιάς με τα αυτιά αλόγου
Ο εργοστασιάρχης
Το μαγικό μπεντίρ και τα αυτοκίνητα

Παίζουν: Άντρη Ευθυμίου, Δήμητρα Σωκράτους, Φυτούλα Πολυδώρου, Μάχη Κυριάκου, Μύρια Κύρου, Αννα Ηλία, Έλενα Μούρεττου και Ζωή Καβαλτζή.

Τόπος: Πολιτιστικό Εργαστήρι Αγίων Ομολογητών (Λευκωσία)

Είσοδος: 5 ευρώ

Για πληροφορίες και προκρατήσεις επικοινωνήστε με
99130916

Δυο «καλές συνταγές» σχολικής αποτυχίας

2012-01-15T22:28:00.001+02:00

Στην εκπαίδευση υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες που συμβάλλουν, θετικά ή αρνητικά, στη μαθησιακή διαδιακασία. Είναι πολύ παρακινδυνευμένο να θεωρούμε ότι κάποιος ή κάποιοι παράγοντες έχουν αποφασιστική σημασία για τα μαθησιακά αποτελέσματα των παιδιών ή τη γενικότερη εργασία του σχολείου. Τις περισσότερες φορές είναι δύσκολο ακόμα και να εντοπίσουμε όλους τους παράγοντες. Η αλληλεπίδραση μεταξύ τους δυσκολεύει και περιπλέκει την όλη προσπάθεια.

Παρόλες αυτές τις δυσκολίες υπάρχουν έρευνες, αλλά και εμπειρίες από άλλα εκπαιδευτικά συστήματα, που παρέχουν ασφαλείς ενδείξεις, ίσως και αποδείξεις, για κάποιους παράγοντες που παίζουν αποφασιστικότατο ρόλο στη μαθησιακή διαδικασία. Σήμερα θα ασχοληθούμε με δυο απ’ αυτούς: τη φοίτηση των παιδιών στο Νηπιαγωγείο και την ώρα έναρξης των μαθημάτων.

Για τη φοίτηση των παιδιών στο Νηπιαγωγείο υπάρχει πλέον πλούσια εμπειρία και ερευνητική εργασία. Νομίζω ότι μπορούμε πια να μιλάμε για τρανταχτές αποδείξεις για την τεράστια συνεισφορά της Προδημοτικής αγωγής και εκπαίδευσης στη μετέπειτα μαθησιακή, και όχι μόνο, πρόοδο των παιδιών. Πιστεύω πως δεν θα βρεθεί κανένας που να αμφισβητήσει πως τα παιδιά που έχουν την δυνατότητα να φοιτήσουν σε Νηπιαγωγείο θα βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση από όσα στερούνται την προδημοτική εκπαίδευση και αγωγή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως τα τελευταία χρόνια το κοινωνικό αίτημα είναι να επεκταθεί περαιτέρω η αγωγή πριν το Δημοτικό Σχολείο.

Στην Κύπρο οι νόμοι και οι κανονισμοί απαιτούν, για να γραφτεί το παιδί στο Δημοτικό, να έχει απαραίτητα φοιτήσει στο Νηπιαγωγείο και μάλιστα σε αναγνωρισμένο Νηπιαγωγείο. Τα τελευταία χρόνια έρχονται στη χώρα μας, με αυξανόμενο ρυθμό, πολλά παιδιά από άλλες χώρες τα οποία δεν έχουν φοιτήσει σε Νηπιαγωγείο. Για τα παιδιά αυτά, που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη για την Προδημοτική αγωγή, δυστυχώς, δεν αφαρμόζονται οι νόμοι και οι κανονισμοί. Εγγράφονται στην πρώτη τάξη με όλες τις αρνητικές συνέπειες για την πορεία τη δική τους αλλά και την εργασία των υπόλοιπων παιδιών της τάξης. Η όλη κατάσταση φαίνεται ακόμη πιο παράλογη αν λάβουμε υπόψη ότι νόμοι και κανονισμοί επιτρέπουν σε αλλόγλωσσα παιδιά να φοιτήσουν σε κατώτερη τάξη από αυτή που προβλέπεται από την ηλικία τους. Δυστυχώς δεν εφαρμόζουμε αυτή την πρόνοια εκεί που υπάρχει η μεγαλύτερη ανάγκη για τα παιδιά και μπορεί να φέρει και καλύτερα αποτελέσματα. Έτσι έχουμε την πρώτη «καλή συνταγή» σχολικής αποτυχίας με όλα τα συνεπακόλουθα.

Η δεύτερη «καλή συνταγή» αναφέρεται στην ώρα έναρξης των μαθημάτων το πρωί και τον «ελεύθερο» χρόνο που έχουν τα παιδιά στο σχολείο. Ακόμα και με τα «Νέα Ωρολόγια Προγράμματα» η έναρξη και το τέλος των μαθημάτων παραμένουν άκαμπτα όπως και σήμερα. Τα παιδιά είναι υποχρεωμένα να αρχίζουν τα μαθήματα από τα άγρια χαράματα με «την τσίμπλα στο μάτι». Αγνοήθηκαν και εδώ σημαντικές έρευνες, για τη βιολογική λειτουργία, που δείχνουν ότι ο οργανισμός του μικρού παιδιού δεν είναι έτοιμος από τα χαράματα και δεν έχει την πνευματική εγρήγορση για να ανταποκριθεί με επιτυχία στην μαθησιακή διαδικασία. Επιβάλλεται ένας απάνθρωπος βιασμός και καταναγκασμός της ανθρώπινης φύσης και αυτό το εισπράτουμε στη συνέχεια: πνευματική νωθρότητα, αδιαφορία, εκνευρισμός, σχολική αποτυχία, βία, ένταση, παραβατικότητα κ.ά.

Η ανάγκη των παιδιών για παιχνίδι και κοινωνικοποίηση παραβλέπεται τελείως. Μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν φαινόμενα έντασης, βίας και παραβατικότητας στα σχολεία μας. Τα διαλείμματα παραμένουν ολιγόλεπτα και στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτα, αφού τα περισσότερα παιδιά δεν προλαβαίνουν να πάνε στην τουαλέτα και να φάνε. Τα περισσότερα περνάνε το διάλειμμα στην ουρά του κυλικείου. Άλλα πετάνε βιαστικά το φαγητό στον κάλαθο για να κερδίσουν ένα-δυο λεπτά παιχνιδιού. Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για παιδιά που δεν τρέφονται σωστά, λόγω της οικονομικής κρίσης. Για χρόνια όμως τα περισσότερα παιδιά δεν τρέφονται σωστά λόγω ... έλλειψης χρόνου. Σε τέτοιες καταστάσεις φυσικά είναι αστείο να συζητά κανείς για ουσιαστικό παιχνίδι, για κοινωνικοποίηση, για ξεκούραση και χαλάρωση. Τα παιδιά ξαναμπαίνουν στις αίθουσες ανικανοποίητα, εκνευρισμένα, γεμάτα ένταση και θυμό, έτοιμα να ξεσπάσουν με την παραμικρή αφορμή. Έτσι έχουμε έτοιμη και τη δεύτερη «καλή συνταγή» σχολικής αποτυχίας.

Οι ηγεσίες των οργανωμένων γονιών, της ΠΟΕΔ και του Υπουργείου, αλλά και τα Μ.Μ.Ε., αντί να εγκύψουν στα σοβαρά αυτά προβλήματα που βασανίζουν καθημερινά τα παιδιά ασχολούνται με δευτερεύοντα. Πριν τις γιορτές έστησαν ένα «γαϊτανάκι» για το αν θα γίνει μια χριστουγεννιάτικη «γιορτή». Η ηγεσία της ΠΟΕΔ, ενώ είχε απόλυτα δίκιο, ανακίνησε ένα θέμα άκαιρα, απροετοίμαστα και άσκοπα δίνοντας αφορμή για αρνητικά σχόλια και άδικες επιθέσεις κατά των δασκάλων. Κάποιοι στην ηγεσία των γονιών βρήκαν αφορμή για παραγοντισμό και δωρεάν προβολή. Με την κατάργηση των ανούσιων «γιορτών» και την αντικατάστασή τους από άλλες εκδηλώσεις οι Σύνδεσμοι Γονέων είχαν και επιπλέον οικονομικό όφελος, καθώς δεν έκαναν έξοδα που έκαναν άλλες χρονιές για τις περίφημες «γιορτές».

Αξιοποιήθηκε στο έπακρο ο διδακτικός χρόνος και τα παιδιά, στις πλείστες περιπτώσεις, συμμετείχαν σε πιο ουσιαστικές εκδηλώσεις. Μια σοβαρή στάση της ηγεσίας των γονιών θα ήταν να ευχαριστήσει τους δασκάλους για την πρωτοβουλία, την οικονομική βοήθεια και να συζητήσουν από κοινού την μόνιμη αλλαγή της «γιορτής» με άλλες ουσιαστικές εκδηλώσεις.

Τα Μ.Μ.Ε. βρήκαν «πιασάρικο» θέμα και κάποιους που επιζητούσαν προβολή και αναμασούσαν ένα σωρό ανακρίβειες. Οι γονείς, τάχα, ζητούσαν τα κλειδιά για να οργανώσουν παζαράκια και άλλες εκδηλώσεις. Το Υπουργείο Παιδείας «έπεσε» στην παγίδα να «σκέφτεται» τις διάφορες «λύσεις». Μα πού ζούμε; Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Τόσα χρόνια οι Σύνδεσμοι Γονέων δεν έχουν κλειδιά; Πού συνεδριάζουν κάθε μήνα; Στο ύπαιθρο; Δεν οργανώνουν κάθε χρόνο Χριστουγεννιάτικα παζαράκια; Ας αφήσουν όλοι τους λαϊκισμούς, τα «πιασάρικα» θέματα και την επιζήτηση προβολής. Αν έχουν όρεξη για δουλειά υπάρχουν πολλά σοβαρά θέματα που βασανίζουν την παιδεία, τα παιδιά, τους γονείς και τους δασκάλους. Ας κάνουν τον κόπο να ασχοληθούν μ’ αυτά. Οι δυο «καλές συνταγές» είναι απλά ενδεικτικές.

Η απατηλή κόκκινη γραμμή

2012-01-15T16:45:00.002+02:00

Τρόμος πάνω από την πόλη. Ανεργία, φτώχεια, πείνα, απελπισία, κατάθλιψη... Με γιαούρτια και προγκαρίσματα κάποιοι προσπαθούν να ξορκίσουν, θαρρείς, τα μεσαιωνικά δαιμόνια των σύγχρονων καιρών. Στις συνάξεις ημιπαράλυτοι από την αγωνία μικροαστοί της πρόσφατης ευδαιμονικής εικοσαετίας, αναζητούν χύδην και κυρίως βιαστικά μια αόρατη τιμωρό χούντα, απρόθυμοι οι ίδιοι να δικάσουν, και συνάμα μια εξίσου αόρατη τάξη που θα επιβληθεί ωσάν εξ ουρανού. Ωρες ώρες έχεις την εντύπωση, αν ακούς κι αν βλέπεις κάτω από το επιφανειακό σπάραγμα των διπλανών σου, πως μια μεγάλη, κρίσιμη μάζα κουράστηκε να ασχημαίνει η ζωή της περισσότερο από το να διακυβεύεται αυτή καθαυτή.

Ο διάλογος με τις μάζες των βιαίως εξαθλιούμενων Ελλήνων βρίσκεται σε εξαιρετικά λεπτό σημείο. Σαν εκείνη τη στιγμή που, με τεντωμένα νεύρα για διαφορετικούς λόγους, μπορεί δυο άνθρωποι, ενώ πριν από δέκα λεπτά έπιναν μαζί ένα κρασί, λυκοκοιτάζονται στα μάτια σαν ανήμερα θεριά και στο σκοτάδι της στιγμής εκτός απ' τα δόντια τους αστράφτουν κι αναίτια μαχαίρια. Η συγκατοίκηση με το παράλογο γίνεται συνήθειο και μαραζώνει και το τελευταίο βλαστάρι που απέμεινε να θυμίζει τη φυσική ανάσταση μετά τη βαρυχειμωνιά του καιρού και του μυαλού.

Σε ένα τέτοιο επικοινωνιακό κοινωνικό τοπίο ανθεί ο αφασικός λόγος και η παρελκυστική των μαζών προπαγάνδα. Ο τρόμος καταβάλλει τις αντιστάσεις κι ενίοτε η λογική υποχωρεί για να ξεκουραστεί το μυαλό από την κοπιώδη αναζήτηση λύσεων. Ελλογο ον παραμένει ο άνθρωπος κι ο τυραννισμένος πολύ συχνά εκπλήσσεται από το κτήνος μέσα του. Για να πλησιαστεί και να αναθαρρήσει ο άλλος στη θύελλα της αγωνίας χρειάζεται εκτός από επιμονή και υπομονή, κάτι από εκείνη την αποφασιστική τρυφερότητα που έχουν οι νοσοκόμες αντιμέτωπες με τον πόνο και το φόβο του θανάτου των ασθενών. Είναι απ' αυτές που περιμένεις το κάτι παραπάνω, ένα λόγο, μια έγνοια, μιαν απαντοχή την ώρα της κρίσης.

Οχι, δεν απλώνω, σύντροφοι, σεντόνια διαπίστωσης. Σιχαίνομαι την αφασία ως κορυφαία υποκρισία στο δημόσιο λόγο και στην πολιτική διαλεκτική. Ισως γιατί είναι το πιο φανερό και συνάμα μυστικό βρώμικο όπλο της άθλιας προπαγάνδας που χιλιάδες χρόνια τώρα χρησιμοποιούν τα εκάστοτε ιερατεία για να χειραγωγούν τις μάζες. Το χειρότερο υπόδειγμα αυτής της άθλιας τακτικής είναι μετά την «αλλαγή» της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, είναι η λεκτική κατάχρηση της «κόκκινης γραμμής».

Δείτε κι ακούστε προσεκτικά γύρω σας πόσοι και πόσο διαφορετικοί για αναρίθμητους λόγους και με εξόχως διαφορετικά κίνητρα, χρησιμοποιούν την έκφραση «κόκκινη γραμμή» για να οριοθετήσουν από ένα διάλογο ως μια πολιτική, από μιαν αντίδραση ως μιαν ανακωχή!!! Αυτή η ρημάδα η κόκκινη γραμμή έχει τώρα τελευταία γίνει ένα τεράστιο φίδι που τυλίγεται γύρω από κουρασμένους πολίτες κι εργαζόμενους και τους τραβάει στον πάτο, τους ακινητοποιεί εκεί ιδεολογικά και τους υποχρεώνει να θεωρούν σημείο εκκίνησης κάθε δράσης το ελάχιστο, το μίνιμουμ, το σημείο ναδίρ ή μηδέν των αντοχών και κυρίως των προσδοκιών τους.

Δεν είναι τυχαία, το αντίθετο μάλιστα, η έννοια της γραμμής. Το ίδιο και το χρώμα. Είναι κόκκινη για να είναι ζωτικής σημασίας, σαν τη γραμμή του αίματος, της ίδιας της ζωής δηλαδή. Είναι εγκαυματική σαν το κόκκινο της φωτιάς κι άρα επικίνδυνη εξ ορισμού να την περάσεις. Είναι γραμμή γιατί εκτείνεται στο άπειρο κι όταν τεθεί μπροστά σου δεν μπορείς να ξεφύγεις ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά. Είναι γραμμή για να διατηρεί την ψευδαίσθηση της ράγας, του δείκτη αλλά συνάμα να ασκεί πάνω σου την επίδραση της ευθείας που δε γίνεται κύκλος για να δεις τον απέναντί σου και τον παραδίπλα σου και ταυτόχρονα αν ξεφύγει απ' τη φύση της τότε μόνο θηλιά και σφιγκτήρας μπορεί να γίνει να σε πνίξει.

Η επίκληση της κόκκινης γραμμής, του ορίου δηλαδή πέρα απ' το οποίο όλα τα μαύρα κι άραχνα, τα επικίνδυνα κι ανεξέλεγκτα είναι πιθανά, γίνεται κατά κόρον στις μέρες μας ακριβώς γιατί μπορεί να ερμηνευτεί απ' τον καθένα και την καθεμία χωριστά και πραγματικά και συνάμα απ' όλους μαζί τεχνητά, όπως θέλει. Το όριο επιβίωσης και απελπισίας του άνεργου και φτωχού εξομοιώνεται με το όριο του ισχυρού που καθορίζει με βάση τα κέρδη του, οικονομικά ή πολιτικά, το όριο της φτώχειας. Η αντίσταση αρχίζει μετά την υποχώρηση σε εκείνο το σημείο που λίγο διαφέρει η σφαγή από την άτακτη φυγή στο μέτωπο του πολέμου. Κι αυτήν πάλι την καθορίζουν οι ...αξιωματικοί και οι αξιωματούχοι. Η κόκκινη γραμμή θέλει εξαιρετική προσοχή. Χαράσσεται για να οριοθετεί τα φέουδα και να μαντρώνει λαούς, ξεγελάει ως ηθικός φραγμός, αποπροσανατολίζει μάζες και ανακόπτει δράσεις και «κουζουλάδες». Η κόκκινη γραμμή είναι κατ' εξοχήν στρατιωτικός όρος πεταμένος έντεχνα ως φάκα τον καιρό της δήθεν ειρήνης στις μάζες για να οριοθετήσει την ανεκτή από τα αφεντικά ριζοσπαστικοποίηση.

Κόκκινη γραμμή βάζουν όλοι. Το ΔΝΤ κι ο Τσίπρας και ο παπάς κι ο γείτονας και ο γονιός και ο εγγονός... Ο καθένας τη δική του κι έτσι όταν το αίμα σχηματίζει εκείνη τη γραμμή της ζωής που χάνεται κανένας δεν την προσέχει. Οι Αμερικανοί που ξεπέρασαν την κόκκινη γραμμή ουρώντας πάνω στα πτώματα των Αφγανών θυμάτων τους, αντιμετωπίστηκαν με την κόκκινη γραμμή του Πενταγώνου που τους βρήκε και θα τους τιμωρήσει... Κι ο πόλεμος ο βρώμικος καλά κρατεί...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 15-1-2012

Ποίημα της εβδομάδας 263

2012-01-15T09:14:00.002+02:00

Γράμμα

Δεν έχω ένα φύλλο απ’ τα παλιά πράσινα δένδρα.

Σου γράφω τη λύπη μου σ’ αυτό το χαρτί.

τόσο ελαφριά που να στη φέρει ο άνεμος,

τόσο καλή και τρυφερή που να μη παραξενευτεί ο ήλιος,

ευγενική σαν τη σιωπή που περπατεί στο χορτάρι

τη νύχτα, απλή και καθαρή σαν το νεράκι που τρέχει

και δε μαντεύεις πως το γέννησε η χτεσινή καταιγίδα.

Πολλοί σκοτώθηκαν. Πολλοί ζούμε. Όλοι μας είμαστε

λαβωμένοι. Είναι βαρύς από τον πόνο μας ο κόσμος.

Με τη σιωπή της θάλασσας θα λάβεις τη λύπη μου.

Σου στέλνω αυτό το αιώνιο μου Μη με λησμόνει !

Είναι ένα φως διπλωμένο ανάμεσα σ’ ένα μικρό συννεφάκι.

Σου στέλνω αυτό το αρνάκι, μια κ’ είσαι κοντά στο θεό,

να τ’ οδηγήσεις σ’ ένα πράσινο κήπο του.

Σου στέλνω αυτό το βρέφος με το τσακισμένο ποδαράκι.

Ανέβασέ το στο παράθυρο με τον αυγερινό,

κοντά στον κόσμο, κοντά στο όνειρο,

κοντά στην καλοσύνη σου, που είναι ζεστή σα μια ανάσα μητέρας,

κοντά στο τζάκι που ονειρεύεσαι με το χέρι στο μέτωπο

την ευτυχία του πεινασμένου, του στρατιώτη, του άρρωστου.

Βάλτο κοντά στην πράσινη σημαία. Κοντά στο κόκκινο

άλογο. Στη μητέρα σου πλάι, που τριγυρισμένη

απ’ του Γενάρη τους σπουργίτες, γνέθει την ελπίδα.

Βάλτο κοντά στο στεναγμό της φιλίας. Κοντά – κοντά.

Βάλτο να κάτσει, κι άνοιχτου σαν ένα γέλιο το παράθυρο

να ιδεί τον κόσμο.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Νέα Παράσταση Θεατρική Ομάδα «ΣΚΗΝΟΒΑΤΕΣ» ΠΟΕΔ Λευκωσίας

2012-01-08T12:15:00.000+02:00

«Το βασιλόπουλλον της Βενεδιάς»

Θεατρική Ομάδα «ΣΚΗΝΟΒΑΤΕΣ» ΠΟΕΔ Λευκωσίας

Νέα Παράσταση στις 22 Ιανουαρίου στην Αίθουσα Τελετών Πανεπιστημίου Κύπρου

Παραστάσεις στην Αίθουσα Τελετών Πανεπιστημίου Κύπρου : Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012, ώρα 11:00 και 15:00, Τιμή Εισόδου : 5 Ευρώ

Ποίημα της εβδομάδας 262

2012-01-08T09:07:00.002+02:00

Μια μυγδαλιά και δίπλα της...

Μια μυγδαλιά και δίπλα της,
εσύ. Μα πότε ανθίσατε;
Στέκομαι στο παράθυρο
και σας κοιτώ και κλαίω.

Τόση χαρά δεν την μπορούν
τα μάτια.
Δός μου, Θεέ μου,
όλες τις στέρνες τ᾿ ουρανού
να στις γιομίσω.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Στη σκακιέρα του χρόνου και του νου

2012-01-01T16:01:00.002+02:00

Αυτές τις ημερολογιακώς όντως άγιες μέρες, άγιες γιατί στο φθαρτό μας σώμα προστίθεται μια ακόμη χρονιά, λόγος όμως ένα προς ένα με τη ζωή αυτήν καθ' αυτήν, μόνον οι αθώοι και οι αποκτηνωμένοι περνάνε καλά. Οι υπόλοιποι μετράμε δυνάμεις, επαναπροσδιορισμούς πορείας, αλλά και ...εφορίας, πάνω σε μουντζουρωμένους χάρτες της σκληρής πραγματικότητας.

Οχι σύντροφοι, δε μιλάω τέτοιες μέρες για κανένα κυνήγι θησαυρού. Το ενάντιο με περνάει στη νέα χρονιά της παμπάλαιης συνέχειας του χρόνου. Είναι η απέλπιδα προσπάθεια να πείσω τον εαυτό μου, μ' ανοιχτά όμως τα μάτια, ορθάνοιχτα, πως το γύρισμα δεν είναι μονάχα στο καλαντάρι που κόβει τα βάσανα σε μέρες, τη χαρά σε φέτες, την αρρώστια, τη δουλειά, τις αγάπες και τις μάχες σε ώρες και στιγμές με νουμεράκια που σημαδεύουν το υποκειμενικό πεπερασμένο άπειρο σε «σημαδιακές» ημερομηνίες.

Να πειστώ και να πείσω πως, συμβολικά έστω, η νέα χρονιά θα φέρει τούμπα τ' άδικο που λέει και το τραγούδι, θα διαλύσει τα σκοτάδια του νου. Να, που κάτι η γενική κάτι η ειδική κουλτούρα μας, πέρασε μέσα απ' το υφάδι της ελπίδας, της ίδιας δηλαδή της αγωνιστικής του ανθρώπου φύσης, τη φιλοδοξία να ξημερώσουμε ξαπλωμένοι στο κέρας της Αμάλθειας. Με καλυμμένες τις ανάγκες του καθενός, κι αμολημένα λεύτερα τα όνειρά του για να τελειώσει τη ζωή του όπως την μπόρεσε καλύτερα κι όπως του προσφέρθηκε, δηλαδή σα θαύμα.

Οι σκέψεις της κάθε πρωτοχρονιάς είναι τελικά μύχιες. Γίνονται μονάχα χάρις των άλλων γύρω μας και της υποχρεωτικής γιορτής, ξόρκι της ωραίας και μοιραίας περισυλλογής. Είναι σκέψεις συνειδητοποίησης της πιο μυστήριας και πιο χειραγωγημένης έννοιας του βίου μας, του Χρόνου. Του πανάρχαιου Κρόνου που τρώει τα παιδιά του και κείνα ζουν κι αντριεύουν και θεριεύουν προσπαθώντας να δαμάσουν το φόβο και τη γνώση του πεπερασμένου.

Πάνε χρόνια πολλά που επινόησα ένα νοητικό παιχνίδι, το ταπεινό μου δώρο φέτος απ' αυτή τη στήλη σ' όλους τους συντρόφους, ακόμη κι αυτούς που δεν την βλέπουν, για να κερδίζω κάθε πρωτοχρονιά ανεμολάμνοντας κόντρα στη φθορά του χρόνου. Το λοιπόν:

Κοιτάζω ή καλύτερα θωρώ τη ζωή της χρονιάς που πέρασε, σα μια μεγάλη σκακιέρα. Τη βλέπω διαγώνια. Ωσάν τα πιόνια άσπρα και μαύρα να είναι όλα δικά μου κι ο αντίπαλος Κρόνος να τα ρουφάει από κάπου ψηλά, από κει που δεν τον βλέπω, από κει που τον ξέρω και δεν τον ξέρω συνάμα. Δε μετράω. Απ' την είσοδο στην ενήλικη ζωή προαπαιτούμενο για να παίξεις είναι να ξέρεις από ποια γωνιά διαλέγεις να κοιτάς την παρτίδα με το χάρο. Κάθομαι λοιπόν και μετράω. Πόσα πιόνια λείπουν, αλλά κυρίως ποια και φέτος. Δε γίνεται να παίζεις το παιχνίδι της ζωής με αντίπαλο το χρόνο και να μην έχεις θυσίες κι απώλειες, νίκες και ήττες. Καμιά φορά τη σκακιέρα την αφήνω στο νου να στριφογυρίζει σα σβούρα παιδική ή και σαν πέτρα που σβουρίζεται με δύναμη στη θάλασσα ή και κατακούτελα στον οχτρό. Είναι τόσο μαλακιά σαν εικόνα. Λάστιχο και ζυμάρι κι η σκακιέρα μου γίνεται πότε σα σουραύλι, πότε σχεδόν στρογγυλή, αλλά πάντα μένει εκεί με ευδιάκριτα τα 64 τετράγωνά της και τα πιόνια της άσπρα και μαύρα, ποτέ όλα μαζί στην ακίνητη θέση της έναρξης της ζωής.

Μετράω. Πόσα λείπουν. Τι αξία είχαν κι έχουν για τη συνέχιση του παιχνιδιού αυτά που έχασα κι αυτά που κράτησα και στον άσπρο και στο μαύρο παίκτη εαυτό μου. Σε ποιες θέσεις βρίσκονται. Τι μπορούν και τι υπόσχονται αν όσα απέμειναν τώρα συνεχίσουν να παλεύουν. Η παρτίδα με κρατάει ζωντανή. Μπορεί ανά πάσα στιγμή και πρωτοχρονιά να χαθεί ή να κερδηθεί. Μ' όσα πιόνια απέμειναν. Ερασιτέχνης σκακιστής, αλλά επαγγελματίας θαυμαστής της μάχης, φανατικός όσο και οι ποιητές κι απρόβλεπτος σαν τη θάλασσα σκέφτομαι πως είναι ο άνθρωπος ορατός τε και αόρατος όταν κι όσο ζει. Και τότε η παρτίδα είναι μπρος και ποτέ πίσω μου. Παίζω, και μεγαλώνω, και δαμάζω το χρόνο κάνοντας τελικά το μόνο που μπορώ. Να τον δαμάζω καταβάλλοντας το τίμημα της φθοράς, αλλά αποφασίζοντας να επιλέγω το μήκος, το βάρος, το εύρος και την αντοχή των επιλεγμένων ανά στιγμή κινήσεων. Δεν μπορώ να μη γερνάω. Αλλά μπορώ να προσπαθώ να γερνάω καλά, δηλαδή όπως θέλω. Κι όσο παίζω, η νιότη μου δεν είναι ανάμνηση αλλά η εμπειρία και τα πυρομαχικά της ζωής. Μην αναζητήσετε στρατηγικές κι άλλες σκέψεις στην χρονοσκακιέρα της πρωτοχρονιάς μου. Παιχνίδι είναι του μυαλού από καρδιάς δοσμένο. Καλά κι ανθεκτικά χρόνια να 'χουμε να μένουμε στο παιχνίδι ο ένας μετά τον άλλο κι όλοι μαζί για όσους ήταν κι όσους είναι κι όσους θα 'ρθουν συμπαίκτες μας στη ζωή.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 31/12/11 - 1/1/2012

Ποίημα της εβδομάδας 261

2011-12-31T17:39:00.002+02:00

Τα λουλούδια προσεύχονται για τα παιδιά

Αναδύθηκε δάσος ζοφερό

απ' το πνεύμα μας

κι εκάλυψε τον ορίζοντα.

Μόνο ατραποί τρυπώνουν

και χάνονται μέσα στο φόβο.

Μέλλον δεν φαίνεται.

Τρέχουν, χορεύουν ανύποπτα

για ό,τι γίνεται πάνω τους

τα παιδιά, ενώ γέρνοντας γύρω

και κάτω απ' τα πόδια τους, (ως

ν' ακούν τη βοή και να βλέπουν

το σύννεφο) σαν ένα απέραντο

υπαίθριο εκκλησίασμα

τα λουλούδια προσεύχονται.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα και τ' αγοράκι με τα μαχαίρια

2011-12-31T17:36:00.002+02:00

Το ευρωπαϊκό παραμύθι, το δυτικό παραμύθι, το ελεήμον κοινωνικό κράτος, που αποτέλειωσε αγώνες και δικαιώματα δεκαετιών ως καπιταλιστικό άλλοθι, έλαβε τέλος. Οδυνηρό και δυσβάσταχτο για τους λαούς του κόσμου τούτου τέλος.

Μπήκαν στις πόλεις των ανθρώπων οι οχτροί, οι ίδιοι κι απαράλλαχτοι οχτροί, που αυγάτισαν τα κέρδη τους πουλώντας παιδικές ιστορίες τύψεων με υπόβαθρο καλβινιστικής ηθικής (ο Σκρουτζ μόλις λίγο πριν πεθάνει πάμπλουτος πετάει λίγο φαΐ κι ένα νόμισμα στη φτωχολογιά...) και ξεκαθαρίζουν το τοπίο. Με αφόρητο κυνισμό, μόλις στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, απαιτούν «να ζουν οι λαοί με όσα και όπως μπορούν». Δηλαδή με τα περισσευάμενα από την καθημερινή, τη θεσμοθετημένη ληστεία του μόχθου και των ιδεών τους. Το κεφάλαιο ντύνει, στολίζει και νοικοκυρεύει τα παραμύθια του με λαμπρές και άρτια συσκευασμένες περιστασιακές ιδεολογικές φόρμες, χολιγουντιανές ταινίες, υπερπαραγωγές μιας εξοντωτικής εμμονής στα τραύματα κερδών της αστικής τάξης.

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα έγινε αγοράκι στα δώδεκα και τα δεκατρία του, παιδί μιας σαπισμένης εικονογράφησης προεφηβίας, που βγάζει μαχαίρι και το μπήγει στο λαιμό του γέρου για να ληστέψει μερίδιο από το στερημένο όνειρο. Πάνω από 1.000 παιδιά, π α ι δ ι ά, συνελήφθησαν τους τελευταίους μήνες για ληστείες, κλοπές κι άλλα αδικήματα που σχετίζονται με την αναγκαστική τους εκβολή απ' τον καπιταλιστικό παράδεισο και τα αγαθά του.!!! Στην Ελλάδα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, της ΕΚΤ, του ΔΝΤ.

Είναι τα ίδια παιδιά όχι απλώς της διπλανής, αλλά της κάθε πόρτας του φερόμενου ως πολιτισμένου κόσμου, που μεγαλώνουν, ανδρώνονται κι εκπορνεύονται ακούγοντας πως ζουν μια δανεική ζωή, γεννήθηκαν με δανεικά από τ' αφεντικά, με δανεικά αναπνέουν και πορεύονται με στόχο να πεθάνουν σώζοντας την πατρίδα των μπαταχτσήδων και πληρώνοντας φόρο ύπαρξης στις τράπεζες, που αναγκάζονται να δανειστούν, οι δύσμοιρες, μισό τρισεκατομμύριο χριστουγεννιάτικα...

Απ' όλα τα παραμύθια που πούλησε ως σήμερα το σύστημα, απ' τη χάρτα των δικαιωμάτων του παιδιού ως τις εκπομπές για μικρούς ανήλικους σεφ ικανούς να γοητεύσουν τους ουρανίσκους των ενήλικων γκουρμέδων, το χειρότερο, το βρομερότερο, είναι το πολιτικό. Αυτό που θέλει την κυρίαρχη φιλανθρωπική ιδεολογία να ισχυρίζεται πως όλα τα κάνει, ληστείες, φόνους, πολέμους, δικτατορίες, επεμβάσεις σε ξένες χώρες, βιασμούς, πτωχεύσεις, δολοφονικούς ιούς στα ιδιωτικά εργαστήρια πολυεθνικών, για τα νιάτα. Για τα παιδιά. Για το μέλλον του κόσμου.

Ο εσμός των εξουσιαστών, οι κλειδοκράτορες του πλούτου, οι μισθοφόροι της υποκρισίας, εκπαιδεύουν τα σύγχρονα δουλάκια τους, τα γιουσουφάκια που θα καλλιεργήσουν και θα στηρίξουν τις αγροτικές και βιομηχανικές θηριώδεις μονάδες τους, που θα γιγαντώσουν τις τράπεζες και τα χρηματιστηριακά τους παζάρια, έτσι και όπως απαιτείται. Τα κοριτσάκια να πυρπολούν τα κορμάκια τους με τα σπίρτα συμβάλλοντας στην αύξηση της κατανάλωσης και τ' αγοράκια με τα μαχαίρια στα χέρια, με τα πιστόλια στα όνειρα, με τις σκόνες και τους μπάφους στην καβάντζα, να προσπαθούν να κρατήσουν το κεφάλι τους έξω απ' το βόθρο.

Στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, υπάρχει μια υπέροχη προσέγγιση της αθωότητας των νηπίων, μια εξαιρετική ποιητική της ενανθρώπισης που παραδίδεται για να τονίσει τη ζωή που διαφεύγει και σώζεται της σφαγής του Ηρώδη.

«Νηπίασε δι' εμέ ο Παλαιός των Ημερών». Εγινε παιδί για χάρη μου ο Παλαιός των Ημερών. Αθώος. Χρήζων προστασίας. Προσκυνημένος κι όχι προσκυνητής των μάγων. Ποιος μπορεί να την ξεστομίσει σήμερα απ' τους πρωταγωνιστές του παραμυθιού των δράκων άραγε... Καλές γιορτές με λυχναράκια αλληλεγγύης να σπάνε τα σκοτάδια των νέων ημερών.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 24/25-12-2011

Ποίημα της εβδομάδας 260

2011-12-24T08:17:00.002+02:00

Το καθαρότερο πράγμα της δημιουργίας

Δεν ξέρω, μα δεν έμεινε καθόλου σκοτάδι.

Ο ήλιος χύθηκε μέσα μου από χίλιες πληγές.

Και τούτη τη λευκότητα που σε περιβάλλω

δε θα τη βρεις ούτε στις Άλπεις, γιατί αυτός ο αγέρας

στριφογυρνά ως εκεί ψηλά και το χιόνι λερώνεται.

Και στο λευκό τριαντάφυλλο βρίσκεις μια ιδέα σκόνης.

Το τέλειο θαύμα, θα το βρεις μοναχά μες στον άνθρωπο:

λευκές επεκτάσεις που ακτινοβολούν αληθινά

στο σύμπαν και υπερέχουν. Το πιο καθαρό

πράγμα λοιπόν της δημιουργίας δεν είναι το λυκόφως,

ούτε ο ουρανός που καθρεφτίζεται μες στο ποτάμι, ούτε

ο ήλιος πάνω στης μηλιάς τ’ άνθη. Είναι η αγάπη.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Το αμφίστομο μαχαίρι μας

2011-12-24T08:09:00.002+02:00

Μαζί με τη φτώχεια που σα μαύρη δολερή υγρασία κατατρώει την υγεία, τη φαντασία για το μέλλον, την ψυχική ισορροπία, τους δεσμούς με την πραγματική ζωή χιλιάδων, μυριάδων οικογενειών στον τόπο μας, αλλά και σ' άλλες πολιτισμένες τάχα μου, ανεπτυγμένες λεγόμενες κοινωνίες, έρχεται και η πενία των λέξεων. Φυλακίζεται η σκέψη στην ανάγκη. Η υγρασία της σαπίλας γίνεται μούχλα. Η μουσική της γλώσσας τραυματισμένη απ' την ανυπαρξία σάλιου, χάνεται σε ήχους στριγγούς, σαν κι αυτούς που βγάζει ακέρωτο δοξάρι σερνάμενο κουρασμένα πάνω σε υπερτεντωμένες χορδές.

Εκείνο το έλασμα το αόρατο, το θαύμα που δένει τη σκέψη με τη γλώσσα, το κορμί με το μυαλό, την ιδέα με την εικόνα, τον άνθρωπο με το Λόγο, τσαλακώνεται. Ερχεται και μαζεύει, σα να κουρνιάζει σε χαράκωμα την ώρα του χαλασμού. Πατάει κι απάνω του η οργή, ο φόβος, η ανασφάλεια, η αγωνία, η ευθύνη. Τι να σου κάνει η ομορφιά της γλώσσας, η ποιητική των λέξεων, η καλλονή της σκέψης που έχοντας περάσει κι απ' την καρδιά κι απ' το στομάχι, ξεδιπλώνεται με το καμάρι του επεξεργασμένου πρωτογενούς υλικού. Ασχήμυνε θεόρατα ο τρόπος που μιλάμε. Φτώχυνε η γλώσσα, έχασε τη φυσική της ποίηση. Τσιγκούνικα βιομηχανοποιήθηκε σε τυποποιημένες εκφράσεις, ικανές να μας συντηρήσουν προσωρινά στην αγέλη των δήθεν επικοινωνούντων, των ευρισκόμενων σε κοινό χωρόχρονο μέσα στον ξεχειλωμένο κόσμο των αφόρητων προβλημάτων.

Απ' τη γωνίτσα μου εδώ, ταμπουράκι ελευθερίας, έχω σκιαχτεί. Οχι απ' τη συνηθισμένη ομοιογενή γλώσσα, ή καλύτερα το γλωσσάρι της επίσημης έκφρασης που θεωρείται και η μόνη των καιρών. Εννοώ ό,τι γράφεται και μιλιέται στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στις διαφημίσεις, στις αφίσες, στο κοινοβούλιο, στις δηλώσεις των προβεβλημένων ηγετών κι ενός λαού κομπάρσου και ντεκόρ.

Εχω σκιαχτεί, συντρόφια μου, απ' την αλλοίωση της καθημερινής γλώσσας. Της καθημερινής επικοινωνίας. Απ' τη μηρυκαστική προσέγγιση της έκφρασης ακόμα και των πιο προσωπικών κι ανθρώπινων πραγμάτων. Γέροι, νέοι, παιδιά, άντρες, γυναίκες, ξεκούραστοι ή κουρασμένοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κοντινοί, προσιτοί ή και μακρύτεροι, μία κοψιά ο λόγος τους. Δίχως έκπληξη. Δίχως αιφνιδιασμό. Δίχως κόπο που να φαίνεται στο αποτέλεσμα ότι έχει καταβληθεί για να εκφραστούν. Οι ίδιες λέξεις, στο ίδιο περιβάλλον φράσεων, με την ίδια ιεράρχηση, τον ίδιο χρωματισμό φωνής, με την ίδια σημασία τονισμένη. Μιλάμε και γράφουμε σήμερα σε μια ράγα πάνω, σε μια γραμμή παραγωγής λέξεων και φράσεων λες και πετάμε αυτόματα απ' το στόμα μας μια σειρά από πώματα. Ομοιόχρωμα, ομοιόμορφα, ομοιομεγέθη. Πώματα - πτώματα στ' αλήθεια.

Κι ύστερα μέσα στην αφόρητη γραμμή μιας ισοπεδωμένης και ανεπαρκούς εκφραστικά και δημιουργικά γλώσσας, με την ψευδαίσθηση επικοινωνίας επί του περιεχομένου κι όχι περί τον τύπο της, μια βρισιά, μια κραυγή, μια άναρθρη οιμωγή, ένα ουρλιαχτό τραβάει την προσοχή, στρέφει εκτός ουσίας το πάθος των πασχόντων. Και καταλήγει να σφραγίζει μ' ένα πώμα βουλοκέρι κάθε ψήγμα ομορφιάς απ' τους λίγους εκείνους που δεν φοβούνται μήπως μιλήσουν έξω απ' τη νόρμα των καιρών και λίγο σκοτίζονται για το τι κατάλαβε ο τεμπέλης με τα κλειστά μάτια, τα βρώμικα αυτιά και την ξεφούσκωτη από αίμα κι οξυγόνο ανθρώπινη καρδιά.

Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα. Λες σε δυο τρεις που συναντάς, ως απάντηση στο κλασικό τι κάνεις, «κουράζομαι, αλλά έχει μια λιακάδα σήμερα που μου δρόσισε το νου κι αντέχω καλύτερα». Θα σε κοιτάξουν σα να παλάβωσες. Αν ακούσουν κιόλας. Υστερα το βλέπεις πως σε θεωρούν κάναν πλούσιο, κάνα λαμόγιο, που έχει την πολυτέλεια να παρεκκλίνει απ' τη γλωσσική μιζέρια των ημερών. Στην άλλη εκδοχή παίρνεις χάπια και είσαι αλλού. Τραβηγμένο; Μπορεί. Κατ' οικονομία της επεξήγησης.

Αυτή όμως θαρρώ είναι, εκτός από οδυνηρό απότοκο της κρίσης των πάντων στις μέρες μας, μια πολύ επικίνδυνη φτώχεια. Είναι μια νοητική και συναισθηματική κι αισθητική πενία αυτοκτονική. Θα μας κοστίσει όσο δεν κοστίζει το ...χρέος. Είναι σα να ξεπουλάμε τον πλούτο των προσώπων, υπαρξιακό γνώρισμα - κόσμημα, στους άθλιους βιομήχανους της ζωής - νούμερο που συσκευάζεται και πωλείται σε κονσέρβες για καπιταλιστικά κτήνη που τρέφονται με ανθρωπόμαζα. Η γλώσσα είναι όπλο, συντρόφια μου. Ωραίο αμφίστομο μαχαίρι, στολισμένο με τέχνη και πετράδια δουλεμένα στα ορυχεία των καιρών. Φορτωμένο πάθη, εγκλήματα, σωτηρίες και ιδέες περασμένες από λάβες και αμόνια και ποταμούς ιδρώτα. Είναι ρυτίδα που χαράσσεται στο πρόσωπο των θεών και τους υποχρεώνει να μοιραστούν την αθανασία τους μαζί μας. Τα θεριά θέλουν να αυτοχειριαστούμε. Ξεσκονίστε το. Καθαρίστε το. Γυαλίστε το. Κι άφοβα φορέστε το στη ζώνη. Αμα υπάρχει εκεί το εγχειρίδιο, η κάμα, η λάμα γλώσσα, η ζώνη δε γίνεται ποτέ χαλκάς κι η απόκριση ποτέ αλυσίδα του νου.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 18-12-2011

Ποίημα της εβδομάδας 259

2011-12-18T08:28:00.000+02:00

Ο μεγάλος Λιβανέζος ποιητής Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931) μεταξύ των αριστουργημάτων που έγραψε, είναι και το έργο του "ο Κήπος του Προφήτη" .

Το ποίημα εκδόθηκε το 1923 !!! ( λες και ..."προφήτευε" για ... το σήμερα)

Ένα απόσπασμα :

"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στη πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες τα ερείπιά του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.
Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.
Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους."

Ποίημα της εβδομάδας 258

2011-12-11T08:24:00.002+02:00

Ελεγείο πάνω στον τάφο ενός μικρού αγωνιστή

Πάνω στο χώμα το δικό σου λέμε τ' ονομά μας.

Πάνω στο χώμα το δικό σου σχεδιάζουμε τους κήπους

και τις πολιτείες μας

Πάνω στο χώμα σου είμαστε. Έχουμε πατρίδα.

'Εχω κρατήσει μέσα μου τη ντουφεκιά σου.

Γυρίζει μέσα μου ο φαρμακερός ήχος του πολυβόλου.

Θυμάμαι την καρδιά σου που άνοιξε,

κ' έρχονται στο μυαλό μου

κάτι εκατόφυλλα τριαντάφυλλα

που μοιάζουνε

σαν ομιλία του απείρου προς τον άνθρωπο

-έτσι μας μίλησε η καρδιά σου.

Κ' είδαμε πως ο κόσμος είναι μεγαλύτερος,

κ' έγινε μεγαλύτερος για να χωρά η αγάπη.

Tο πρώτο σου παιγνίδι: Εσύ.

Το πρώτο σου αλογάκι: Εσύ.

'Επαιξες τη φωτιά. Έπαιξες το Χριστό.

'Επαιξες τον Αη-Γιώργη και το Διγενή.

'Επαιξες τους δείκτες του ρολογιού που κατεβαίνουνε

απ' τα μεσάνυχτα.

'Επαιξες τη φωνή της ελπίδας, εκεί που δεν υπήρχε φωνή.

Η πλατεία ήταν έρημη. Η πατρίδα είχε φύγει.

'Ηταν καιρός! Δε βάσταξε η καρδιά σου περισσότερο

ν' ακούς κάτω απ' τη στέγη σου τ' ανθρώπινα μπουμπουνιτά

της Ευρώπης!

Άναψες κάτω απ' το σακκάκι σου το πρώτο κλεφτοφάναρο...

Kαρδιά των καρδιών! Σκέφτηκες τον ήλιο, και προχώρησες...

Ανέβηκες στο πεζοδρόμιο κ' έπαιξες τον άνθρωπο!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Comenius και eTwinning

2011-12-11T08:23:00.000+02:00

Άρθρο που δημοσίευσα στην τοπική εφημερίδα των Λατσιών "Κακκαρίστρα"

Τους τελευταίους μήνες είχα την ευκαιρία να συμμετέχω σε δυο πολύ ενδιαφέροντα σεμινάρια του Comenius και του eTwinning. Το πρώτο πραγματοποιήθηκε στο Blairvadach Outdoor Centre – Glasgow City Council, λίγο έξω από τη Γλασκώβη στη Σκωτία. Το θέμα αφορούσε στην υπαίθρια περιβαλλοντική εκπαίδευση και τις πειραματικές προσεγγίσεις για τη μάθηση. Η οργάνωση των σεμιναρίων γίνεται από το Kinda Education Centre, Kinda Municipality (www.ode.kinda.se) στη Σουηδία. Το εκπαιδευτικό κέντρο της Σουηδίας έχει μεγάλη πείρα στις υπαίθριες δραστηριότητες και την περιβαλλοντική εκπαίδευση και οργανώνει σεμινάρια στη Σουηδία, Τσεχία, Σκωτία και Πορτογαλία. Στο σεμινάριο συμμετείχαν 22 εκπαιδευτικοί από 9 ευρωπαϊκές χώρες.

Ο χώρος του εκπαιδευτικού κέντρου στη Σκωτία είναι ένας πλήρως εξοπλισμένος χώρος, με όλα τα απαραίτητα εφόδια για όσους θέλουν να ασχοληθούν με διάφορες υπαίθριες δραστηριότητες. Το κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό προσφέρει τις υπηρεσίες του σε μαθητές από σχολεία της Σκωτίας τα οποία θα πάνε εκεί για λίγες μέρες για να ακολουθήσουν συγκεκριμένα προγράμματα. Διοργανώνει επίσης σεμινάρια και εργαστήρια για εκπαιδευτικούς από διάφορες χώρες. Είχαμε και εμείς την ευκαιρία όχι μόνο να παρακολουθήσουμε διαλέξεις και να συμμετέχουμε σε εργαστήρια, αλλά να πάρουμε μέρος και σε ποικίλες υπαίθριες εκπαιδευτικές δραστηριότητες και να μελετήσουμε περιβαλλοντικά θέματα τα οποία αφορούν στα Εθνικά πάρκα, το παράκτιο περιβάλλον, τις λίμνες κ.λ.π.

Σημαντική ήταν, επίσης, η ανταλλαγή εμπειριών από τις διάφορες χώρες, η παρουσίαση και η συμμετοχή σε δράσεις στο ύπαιθρο και οι μεθοδολογικές προσεγγίσεις οι οποίες μπορούν να εφαρμοστούν στα σχολεία μας σε διάφορα θέματα. Οι περισσότερες ώρες του σεμιναρίου ήταν στο ύπαιθρο, στον περίφημο σκωτσέζικο καιρό, καθώς για τους εκπαιδευτές: « … δεν υπάρχει ακατάλληλος καιρός, υπάρχουν κατάλληλα ρούχα και εφόδια…».

Το δεύτερο συνέδριο πραγματοποιήθηκε λίγο έξω από το Βερολίνο και οργανώθηκε από την Εθνική Επιτροπή Στήριξης για το eTwinning, ένα πρόγραμμα αδελφοποίησης και συνεργασίας ευρωπαϊκών σχολείων. Ένα ευέλικτο πρόγραμμα συνεργασίας σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών πάνω σε θέματα που τα ίδια επιλέγουν. (http://www.etwinning.net/) Στο συνέδριο συμμετείχαν 220 εκπαιδευτικοί από 22 χώρες. Το θέμα του συνεδρίου ήταν: “eTwinning: Leading 21^st Century Schools” και πήραν μέρος Διευθυντές σχολείων από όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Κατά τη διάρκεια του συνεδρίου παρουσιάστηκαν διαλέξεις και πραγματοποιήθηκαν παράλληλα εργαστήρια για το πρόγραμμα. Παρουσιάστηκαν επίσης καλές πρακτικές και παραδείγματα συνεργασίας σχολείων σε διάφορα θέματα. Η διοργανώτρια χώρα, στα πλαίσια του συνεδρίου, βράβευσε τα σχολεία όλων των βαθμίδων, με τις καλύτερες δράσεις. Τα σχολεία είχαν την ευκαιρία να μας παρουσιάσουν τα προγράμματά τους και τις δράσεις τους. Αυτές οι πρωτοβουλίες και οι δράσεις δίνουν τη δυνατότητα στα σχολεία, με την υποστήριξη και των νέων τεχνολογιών, να ανοίξουν τους ορίζοντες της συνεργασίας τους και να παρουσιάσουν τη δράση τους πέρα από το στενό τους περιβάλλον.

Ανακοίνωση της ΠΟΕΔ για στάση εργασίας

2011-12-09T20:08:00.002+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΠΟΕΔ για στάση εργασίας

Προς όλα τα μέλη,
Αγαπητοί συνάδελφοι,

Αντιδρώντας στη συνεχιζόμενη αμφισβήτηση του ρόλου του συνδικαλιστικού Κινήματος και την καταστρατήγηση των θεσμικών διαδικασιών διαλόγου, στη μονομέρεια και την ετεροβαρότητα που χαρακτηρίζει τα μέτρα που αποφασίστηκαν από την Κυβέρνηση και τη Βουλή, καθώς και στην υφαρπαγή κεκτημένων των εργαζομένων στο χώρο της Δημόσιας και της ευρύτερης Δημόσιας Υπηρεσίας, η ΠΟΕΔ συμπαρατάσσεται με τις άλλες Οργανώσεις των εργαζομένων και συμμετέχει στις μαζικές κινητοποιήσεις που εξαγγέλθηκαν για το σκοπό αυτό, καλώντας τα μέλη της σε στάση εργασίας, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου, 2011, μεταξύ των ωρών 10:05 π.μ. και 01.05 μ.μ.

Η Οργάνωση καλεί τους συναδέλφους που υπηρετούν στην ευρύτερη περιοχή Λευκωσίας να παρουσιαστούν σύσσωμοι στην κοινή με τις άλλες Οργανώσεις εκδήλωση διαμαρτυρίας, που θα γίνει έξω από τη Βουλή. Λεπτομέρειες για κοινές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και στις άλλες πόλεις θα ανακοινωθούν ξεχωριστά.

Με την εφαρμογή του πιο πάνω μέτρου, η ΠΟΕΔ εκφράζει, ταυτόχρονα, την καθολική απαίτηση των μελών της, για :

Δίκαιη κατανομή των βαρών για στήριξη της Οικονομίας
Πάταξη της φοροδιαφυγής
Φορολόγηση του συσσωρευμένου πλούτου
Αποφυγή διαρθρωτικών, με πρόφαση την οικονομική κρίση, αλλαγών σε βάρος των εργαζομένων, όπως είναι η παγοποίηση των μισθών και της ΑΤΑ
Διασφάλιση των ωφελημάτων των νεοεισερχομένων και
Τερματισμό του συστηματικού διασυρμού των Κρατικών Υπαλλήλων και, ιδιαίτερα, των εκπαιδευτικών.

Παρακαλούνται οι Διευθυντές των σχολείων να ενημερώσουν τους γονείς των μαθητών του σχολείου τους ότι, επειδή τα σχολεία θα κλείσουν στις 10.05 π.μ., ακριβώς, αυτοί θα πρέπει να παραλάβουν τα παιδιά τους πριν από την πιο πάνω ώρα, ώστε να αποφευχθούν οποιαδήποτε προβλήματα ασφάλειας (Πρότυπο επιστολής επισυνάπτεται).

Η στάση εργασίας θα εφαρμοστεί και στα Ενιαία Ολοήμερα Σχολεία.
Τα προαιρετικά Ολοήμερα σχολεία θα συνεχίσουν κανονικά τη λειτουργία τους μετά τις 01.05 μ.μ.
Οι αποσπασμένοι συνάδελφοι θα συμμετάσχουν, επίσης, στη στάση εργασίας

Το κουπόνι της αβύσσου

2011-12-04T20:21:00.001+02:00

Είναι πράματα σ' αυτή τη ζωή που αντέχονται κι άλλα που δεν αντέχονται, όχι να τα βλέπεις, όχι να τα ζεις, αλλά μήτε να τ' ακούς. Είναι κείνα τα σκληρά και χυδαία, κείνα τ' αποτρόπαια που ακόμη και πρωτόγνωρα ξυπνάνε μέσα στην ψυχή του ανθρώπου μνήμες κτήνους. Γεννάνε εκείνο το αίσθημα της αναίτιας ντροπής για το γένος και το είδος στο οποίο ανήκεις. Εφιάλτης το πολιτισμικό πισωγύρισμα, να αισθάνεσαι ότι βίαια μεταφέρθηκες σε εποχή ζωώδους σκέψης και δραστηριότητες αγέλης. Να λες, «καλά είμαι άνθρωπος εγώ ανάμεσα σ' ανθρώπους;». Και να μην απαντιέται η βασανιστική ερώτηση.

Ετσι ένιωσα, ωρέ σύντροφοι, φαντάζομαι πως χιλιάδες σαν κι εμένα έχουν νιώσει το ίδιο και χειρότερα, όταν πληροφορήθηκα ανάμεσα στ' άλλα φριχτά των υστεροκαπιταλιστικών ημερών ότι: Μεταξύ των οικονομικών εγκλημάτων που διαπράττει η άρχουσα τάξη, για να προφυλάξει κι αυγατίσει τα κέρδη της και να τα παρουσιάζει ως σχέδιο σωτηρίας μας, συγκαταλέγεται και η εξής πάταξη της σπατάλης: Κόβεται η χορήγηση μιας ισχυρής αναλγητικής κρέμας που αλείφεται στα κατατρυπημένα σημεία των νεφροπαθών που περνάνε από αιμοκάθαρση ως και δεκατρείς φορές το μήνα. Η κρέμα κοστίζει πενήντα ευρώ το μήνα περίπου ανά νεφροπαθή.

Ξέρω ότι υπάρχουν και χειρότερα στη συστηματική υποβάθμιση της υγείας. Θα μου πει και κάποιος ότι ήδη και προ πολλού πεθαίνουν μη έχοντες και κατέχοντες μερίδιο του ληστρικού κεφαλαίου που συσσωρεύουν οι πλουτοκράτες. Γιατί τόση φασαρία για μια κρέμα; Ο νεφροπαθής που μου το 'πε, πενηντάρης και μαχητής που βγαίνει απ' την αιμοκάθαρση και πάει στο καφενείο και σερβίρει αμέριμνους ως αργά τη νύχτα, ήταν σαφέστατα ανθρώπινος. «Εγώ έχω να τα δώσω τα πενήντα για να μην πονάω. Αυτοί που καταδικάζουν στον πόνο τους όμοιους με μένα πάσχοντες, με 400 ή και λιγότερα ευρώ σύνταξη, επίδομα ή εισόδημα, με τι καρδιά το κάνουν μωρέ και πόσα λεφτά γλιτώνουν;»... Ο λόγος του ευθύς κι αψύκαρδος. Μ' έκανε να πονάω πιο πολύ προς στιγμή , απ' την αδικία του επιχειρήματος της «εξοικονόμησης» δημόσιου χρήματος.

Οταν ο πόνος του ανήμπορου, και σωματικά και οικονομικά, τιμολογείται και θεωρείται σχεδόν δίκαιος και νόμιμος κόλαφος που καταβάλλεται στο διαρκή ταξικό πόλεμο, τότε η σφαίρα μού παίρνει τα μυαλά. Θέλω να γίνω φονιάς. Να ξεριζώσω τ' άδικο απ' το διεστραμμένο μυαλό που σπούδασε πώς να βασανίζει ανθρώπους και να τους λέει κι από πάνω κατάμουτρα πως υπάρχει και δίκαιος πόνος των φτωχών ασθενών... Είναι η κακοήθεια τέτοιων πολιτικών επιμέρους αποφάσεων που αλείφεται σαν αλεσμένο πτώμα πάνω στη συλλογική συνείδηση. Είναι σα να πληρώνεις το δήμιο για να σε κοροϊδεύει την ώρα που σου παίρνει τη ζωή. Ο πόνος γίνεται συναλλαγματική, χρεόγραφο, κουπόνι της αβύσσου. Είναι πέρα απ' την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι το χορικό του εξευτελισμού του ανθρώπου. Τα ζώα δε φείδονται του σάλιου τους όταν γλείφουν τις πληγές τις δικές τους και το ένα τ' αλλουνού. Πίσσα μυαλό και πίσσα πολιτική. Κι άρχισε η συζήτηση για τον προϋπολογισμό της μακρόχρονης κόλασης. Πίσσα. Μαυρίστε τους παντού και εξ αρχής στη συνείδηση του καθενός και όλων.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 4-12-2012

Ποίημα της εβδομάδας 257

2011-12-03T07:17:00.000+02:00

Σήμερα στο ποίημα της εβδομάδας δημοσιεύω τις σκέψεις που μου έστειλε φίλος, συνάδελφος.

Πολιτικό-οί-ή

Μας θέλουν να διδάσκουμε τη δικαιοσύνη,

Μα να δεχόμαστε το άδικο!

Μας θέλουν να διδάσκουμε το κριτικό πνεύμα,

Μα να δεχόμαστε άκριτα τα λάθη και τα ψεύδη τους!

Μας θέλουν να διδάσκουμε την αντίσταση και τον αγώνα,

Μα να σκύβουμε το κεφάλι!

Μας θέλουν να διδάσκουμε την κοινωνική αλληλεγγύη,

Μα να δεχόμαστε την εκμετάλλευση!

Μας θέλουν να καλλιεργούμε την ισότητα,

Μα να δεχόμαστε την ευνοιοκρατία!

Μας θέλουν να μορφώνουμε ενεργούς πολίτες,

Μα να δεχόμαστε παθητικά τις ανομίες και ανηθικότητές τους!

Μας θέλουν να διδάσκουμε δημοκρατία,

Μα να δεχόμαστε τη δικτατορία των κομμάτων!

Θα τους θέλαμε να κλείνουν λίγο το στόμα,

Και να κάνουν πράξεις!

Θα τους θέλαμε να σταματήσουν για λίγο τα ψέματα,

Και να πουν μια αλήθεια!

Θα τους θέλαμε να σταματήσουν για λίγο να δουλεύουν τον κόσμο,

Και να δουλέψουν για τον κόσμο!

Θα τους θέλαμε για λίγο να ξεχάσουν τον εαυτούλη τους,

Και να θυμηθούν ποιον τάχτηκαν να υπηρετούν!

Θα τους θέλαμε για λίγο να σταματήσουν να πατούν πάνω σε πτώματα,

Και να βοηθήσουν τους ζωντανούς!

Θα τους θέλαμε να σταματήσουν για λίγο να είναι πολιτικοί, βουλευτές, υπουργοί, γενικοί διευθυντές, τραπεζίτες, κομματάρχες, …!

Και να γίνουν για λίγο, λίγο άνθρωποι!!!!!

Παντελής Λουκά

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

«Δίνουν» 65 δισ. ευρώ, αρπάζουν 79 δισ. ευρώ!

2011-11-27T17:50:00.002+02:00

To αισχρό παραμύθι με την 6η δόση συνεχίζεται.

Πρωταγωνιστές του αίσχους δεν είναι άλλοι από αυτούς που έκοψαν τους μισθούς, από αυτούς που έκοψαν τις συντάξεις.

Όλοι αυτοί οι σεσημασμένοι της βαρβαρότητας, εμφανίζονται τώρα ενώπιον εργαζομένων, συνταξιούχων και ανέργων και χωρίς τσίπα, χωρίς φιλότιμο παριστάνουν ότι τους τρώει η έγνοια για το «πώς θα καταβληθούν οι μισθοί και οι συντάξεις»!

Αλλά για ποιους μισθούς, για ποιες συντάξεις μιλούν;

Μα για τους μισθούς και τις συντάξεις που αυτοί ισοπέδωσαν! Που αυτοί εξανέμισαν! Που αυτοί αφάνισαν!

Φυσικά, για τούτη την «πατριωτική» πράξη τους δε μιλούν.

Την προσπερνούν και με τον αέρα του ταγού της «εθνικής σωτηρίας», καθώς παρελαύνουν από τα κανάλια και τα μικρόφωνα, φορούν τη μάσκα του φτηνού θεατρίνου τρίτης διαλογής και αρχίζουν να βγάζουν σπαραξικάρδιες κορόνες ότι αδημονούν για την εκταμίευση της 6ης δόσης διότι - όπως εξηγούν οι «φιλεύσπλαχνοι» - αγωνιούν για την ...πληρωμή μισθών και συντάξεων.

Πρόκειται για ελεεινούς ψεύτες!

Κατ' αρχάς - και δε θα κουραστούμε να το επαναλαμβάνουμε - αυτοί που καμώνονται ότι «νοιάζονται» για την πληρωμή μισθών και συντάξεων, είναι σαν τους κροκόδειλους που δακρύζουν ακριβώς την ώρα που καταβροχθίζουν τα θύματά τους.

Οι κύριοι του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΛΑ.Ο.Σ, η κυρία Μπακογιάννη «κλαίνε» για εκείνους τους μισθούς και εκείνες τις συντάξεις που οι ίδιοι πετσόκοψαν!

«Κλαίνε» για την καταβολή εκείνων των δώρων Χριστουγέννων που οι ίδιοι κατάργησαν!

Η τιποτένια δημαγωγία τους ξεπερνάει κάθε όριο μαυρογιαλουρισμού.

Δεύτερον, η τρομοκρατία περί την 6η δόση ουδεμία σχέση έχει με την καταβολή των (εναπομεινάντων) μισθών και των (εναπομεινασών) συντάξεων.

Ολα τα ποσά της 6ης δόσης, όπως συνέβη με την 5η, την 4η, την 3η δόση κ.ο.κ., όπως θα συμβεί με την 7η, την 8η, την 9η δόση κ.ο.κ., δεν πάνε σε εργαζόμενους και συνταξιούχους, δεν πάνε για μισθούς και συντάξεις.

Πάνε στους τοκογλύφους!

Πάνε στους κερδοσκόπους!

Πάνε στους κατόχους των ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους!

Οι δόσεις, μέσω των τραπεζών, πάνε σε εκείνα τα συνδεδεμένα και διαπλεκόμενα με χίλια νήματα με τους τραπεζίτες μονοπώλια, πάνε στους βιομήχανους, στους εφοπλιστές και στους κεφαλαιοκράτες.

Οι δόσεις τους, δηλαδή, πάνε στα ταμεία της πλουτοκρατίας, για να συνεχίσουν να παραγεμίζουν τα θησαυροφυλάκια εκείνης της τάξης που προκάλεσε το χρέος και που τώρα το πληρώνει ο λαός!

***

Οσο κι αν η άθλια προπαγάνδα τους έχει πάρει μορφή χιονοστιβάδας,

η αλήθεια είναι συγκεκριμένη και είναι η εξής:

1) Με την μέχρι σήμερα πολιτική του μνημονίου,

από τις 5 δόσεις που έχουν εκταμιευτεί προς την Ελλάδα,

το συνολικό ποσό της εκταμίευσης ισούται

με 65 δισεκατομμύρια ευρώ.

Όμως,

2) κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου

- της περιόδου που υποτίθεται ότι «οι Έλληνες ζουν με τα δανεικά από την τρόικα» (!!) -

η Ελλάδα, δηλαδή ο ελληνικός λαός, έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια προς τους εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κάθε λογής κατόχους ελληνικών ομολόγων

το ποσό των 79 δισεκατομμυρίων ευρώ!

Με άλλα λόγια:

Τα 65 δισ. ευρώ των δόσεων όχι μόνο δεν πήγαν σε μισθούς και συντάξεις, αλλά, αντίθετα, από τους ρημαγμένους μισθούς και τις λεηλατημένες συντάξεις αφαιρέθηκαν κι άλλα 14 δισ. ευρώ,

κι όλα αυτά μαζί, τα 65 δισ. των δόσεων συν τα 14 δισ. της αρπαγής,

σύνολο 79 δισ. ευρώ,

επέστρεψαν στους «πιστωτές» μας! Ξαναγύρισαν (με τόκο!) στους «δανειστές» μας! Τα έφαγαν οι ντόπιοι και ξένοι «σωτήρες» μας!

Μας «δίνουν», δηλαδή, λεφτά για να μη χάνουν οι ίδιοι τα τοκογλυφικά τους,

μας «δίνουν» λεφτά για να διατηρείται «βιώσιμο το χρέος μας» απέναντί τους που σημαίνει να μας ξεζουμίζουν μια ολόκληρη ζωή,

μας «δίνουν» λεφτά για να μας κρατάνε αιωνίως χρεωμένους,

μας «δίνουν» λεφτά με το ένα χέρι για να τα παίρνουν με το άλλο χέρι στο πολλαπλάσιο,

και πάνω σ' αυτά τα νέα δάνεια - που επιστρέφουν στους ίδιους - προσθέτουν νέα, μεγαλύτερα, ακόμα πιο δυσβάσταχτα τοκογλυφικά!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την περίφημη 6η δόση.

Οι τόκοι και τα χρεολύσια για τους μήνες Νοέμβρη - Δεκέμβρη ανέρχονται σε 15,5 δισ. ευρώ!

Όπως, λοιπόν, θα 'ρθουν τα 8 δισ. ευρώ της 6ης δόσης, έτσι ακριβώς και θα φύγουν, αφού, όμως, πρώτα προστεθούν δίπλα σε αυτά κι άλλα 7,5 δισ. ευρώ που θα έχουν αφαιρεθεί από το αίμα του ελληνικού λαού, έτσι ώστε να εξοφληθούν οι τοκογλύφοι!

Να, επομένως, πού θα πάει (και) η 6η δόση: Σε τόκους και χρεολύσια!

Να τι θα «εισπράξουν» οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι: Νέους τόκους, για μια δόση που θα φέρει νέες δόσεις, που με τη σειρά τους θα φέρουν νέους τόκους κ.ο.κ.!

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την πολιτική που έχει καθοριστεί από τις «ιστορικές» αποφάσεις της 26ης Οκτώβρη.

Συμπέρασμα:

Κάθε τους «δόση» ισούται με νέα δυσβάσταχτα μέτρα, με νέες περικοπές των μισθών και των συντάξεων (για την... πληρωμή των οποίων «αγωνιούν» οι πρασινο-γαλαζό-μαυροι κυβερνώντες)

ώστε δίπλα στα λεφτά της εκάστοτε δόσης να προστίθενται τα κλεμμένα από τα νέα χαράτσια, τα κλεμμένα από τους νέους φόρους, τα κλεμμένα από τη νέα βαρβαρότητα εναντίον μισθωτών και συνταξιούχων,

και όλα αυτά μαζί,

οι δόσεις από τη μια, τα χαράτσια, οι φόροι, οι περικοπές, από την άλλη,

να ενώνονται, να προστίθενται και να επιστρέφουν (με τόκο!) στους εγχώριους «πατριώτες» και στους ξένους «εταίρους» και «φίλους» μας.

Αυτόν τον φαύλο κύκλο τον βαφτίζουν «σωτηρία».

Αυτή την στυγνή ταξική πολιτική υπέρ του κεφαλαίου την αποκαλούν «πατριωτισμό».

Δεν πάει άλλο!

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 24-11-2011

Β(δ)ΙΑΔΡΟΜΟΣ αφύπνισης

2011-11-27T17:28:00.002+02:00

Στα πλαίσια των 16ήμερων εκδηλώσεων του

Συνδέσμου Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Βίας στην Οικογένεια

Οδός Λήδρας:

Β(δ)ΙΑΔΡΟΜΟΣ αφύπνισης

Προώθηση μηνυμάτων

Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Βίας στην Οικογένεια

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

10:30 - 12:30: Βιωματικό εργαστήριο Θεάτρου των Καταπιεσμένων

12:30-14:30: Παρουσίαση στην Οδό Λήδρας

Το Θέατρο των Καταπιεσμένων δημιουργήθηκε από τον Augusto Boal. Στόχος του κοινωνικού αυτού θεάτρου είναι να στήσει μια έμπρακτη δοκιμή «εξέγερσης» ενάντια σε κάθε είδους καταπίεση. Ο θεατής (Spectator) δε μένει παθητικός απέναντι σε αυτά που διαδραματίζονται θεατρικά μα καλείται να λάβει ενεργά μέρος στη σκηνή μεταμορφώνοντάς τον έτσι σε Θεατή-Δράστη (Spect-actor). Αυτή η συμμετοχή οδηγεί στην κοινωνική χειραφέτηση.

Στη δική μας δραστηριότητα, μέσα από μια αλυσίδα σκηνών που εξελίσσονται αστραπιαία στο δημόσιο χώρο της Οδού Λήδρας από μεγάλη ομάδα συμμετεχόντων, εκεί που κανείς στο κοινό δεν το περιμένει, προκαλούμε την έκπληξη, το ταρακούνημα σε κάθε θεατή που αγνοεί τα περιστατικά βίας στην κυπριακή κοινωνία. Στη συνέχεια, καλούμε τον καθένα από τους θεατές να λάβει ενεργό ρόλο στη θετική εξέλιξη/ διαμόρφωση της εκάστοτε κατάστασης.

Θεατρόφιλοι ή μη, με θεατρική εμπειρία ή όχι, οποιασδήποτε ηλικίας μπορείτε να συμμετέχετε στη δραστηριότητα.

Τολμήστε το!

Ο χώρος για το βιωματικό εργαστήρι θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Για πληροφορίες και συμμετοχή:

Mohammed Awwad 99 55 26 54

Δήμητρα Σωκράτους 99 54 25 56 (Ομάδα Αντάμωσις)

Ποίημα της εβδομάδας 256

2011-11-27T10:52:00.002+02:00

Η βρύση του πουλιού

Κάνε με αηδόνι Θεέ μου, πάρε μου όλες
τις λέξεις κι άφησέ μου τη φωτιά,
τη λαχτάρα, το πάθος, την αγάπη,
να τραγουδώ έτσι απλά, όπως τραγουδούσαν
οι γρύλοι μια φορά κι αντιλαλούσε
η Πλούμιτσα τη νύχτα. Όπως η βρύση
του Πουλιού μες στη φτέρη. Να γιομίζω
με το μουμούρισμά μου τη μεγάλη
κυψέλη τ᾿ ουρανού. Να θησαυρίζω
τα νερά των βροχών και τις ανταύγειες
απ᾿ το θαύμα του κόσμου. Να μ᾿ απλώνουν
τις φούχτες τους οι άνθρωποι κι ένας ένας
να προσπερνούν. Κι αδιάκοπα να ρέω
τη ζωή, την ελπίδα, τη λάμψη του ήλιου,
του ηλιογέρματος το γαρουφαλένιο
ψιχάλισμα στα όρη, τη χαρά,
τα χρώματα να ρέω του ουράνιου τόξου
και τη βροχούλα της αστροφεγγιάς.
Ώ τι καλά πού ῾ναι σ᾿ αυτόν τον κόσμο!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Με σάρκα και οστά

2011-11-27T10:51:00.002+02:00

Έκλεισε μια δεκαετία και μπήκαμε στη δεύτερη του 21ου αιώνα. Η τεχνολογία που εξαφάνισε τις αποστάσεις και σμίκρυνε τα χάσματα πληροφόρησης, προχώρησε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς στο μισό πληθυσμό της Γης, ο οποίος κατέχει τη χρηστική τεχνογνωσία των μέσων αλλά όχι και τα μέσα αυτά καθαυτά. Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ειδικά στις πρωτοποριακές επιστημονικώς και τεχνολογικά εξελιγμένες χώρες της Δύσης και της Ανατολής, απ' τις ΗΠΑ ως την Ιαπωνία και την Ταϊβάν, φούσκωσε τα κέρδη του «αφύσικα», υπερτιμολογώντας και κεφαλαιοποιώντας άυλες αξίες όπως ο κίνδυνος, το προσδόκιμο ζωής, η ασφάλιση κερδών, η μακροχρόνια σπέκουλα επιπτώσεων φυσικών καταστροφών, οι καταναλωτικές τάσεις των μαζών με βάση προγράμματα δημιουργίας τους κι άλλα τέτοια... Η οικονομία, θεμέλιο κι εργαλείο πολιτικής εξελίχθηκε σε ένα προνομιακό πεδίο εκπαίδευσης και δράσης ενός προσεκτικά επιλεγμένου ιερατείου, μιας αυλικής του κεφαλαίου, κυρίως του χρηματοπιστωτικού, ασφυκτικά ολιγάριθμης μειοψηφίας, μιας δημιουργικής, ως προς τη διαχείριση, δράκας επαϊόντων, που διαμορφώνει, θεσμοθετεί, δρα κι εντέλει ασκεί πολιτική.

Αυτή η πολιτική, καθόλου αφορούσα πολίτες, διατυμπανίζεται ως αλληλεπιδραστικά παγκόσμια, υπεράνω των γνωστών και δοκιμασμένων ιδεολογικών, κομματικών ή και εθνοκρατικών σχημάτων και δομών. Οι αγορές, θεοκρατικώς μεγεθυμένες, έχουν περιβληθεί το μεταφυσικό ένδυμα της παντοδυναμίας, της ανωνυμίας, της γιγαντιαίας ικανότητας ενός Γκιούλιβερ να καταστρέφει ή να σώζει κατά το δοκούν αναρίθμητους λιλιπούτειους πρώην πολίτες του σύγχρονου κόσμου. Οι λαοί έγιναν target group, δηλαδή ομάδες - στόχοι, επί των οποίων ασκείται η καπιταλιστική «υπερπολιτική» ωσάν αποκεφαλιστικό σερφάρισμα στο διαδίκτυο. Οι πραγματικές ανάγκες των πραγματικών μαζών, των πραγματικών ανθρώπων, μετατρέπονται άμεσα σε λάφυρα όπως ζήσαμε πρόσφατα με την «αραβική άνοιξη» και τον ευρωπαϊκό «χειμώνα». Ετσι κρύφτηκαν κι ως ένα βαθμό αποκρύβονται και μασκάρονται σύγχρονες γενοκτονίες, εξοντώσεις πληθυσμών και πολιτισμών απενοχοποιούνται και ιστοριογράφονται κατά τα συμφέροντα των αγορών. Πανάρχαιος ιμπεριαλισμός με σύγχρονα μέσα. Ο τρόμος ως όπλο επιβολής έχει στόχο το λαό. Ως πραγματικό άθροισμα υποκειμένων με σάρκα και οστά αλλά και ως ιστορικό συλλογικό υποκείμενο όταν δρα προς κάλυψη των βασικών του αναγκών, που όμως, ούτε στις πιο βάρβαρες εποχές δεν περιορίστηκαν στο «μαμ, κακά και νάνι».

Ετσι, η συζήτηση για την κρίση την καπιταλιστική στη Δύση και τον κόσμο, στην Ευρώπη, ήδη παίρνει το χαρακτήρα της παραχώρησης από την πλειοψηφία των εργαζομένων στη μειοψηφία των κλειδοκρατόρων των αγορών, του δικαιώματος του λαού να σκέφτεται, να οργανώνεται και να δρα ως λαός. Οι χώρες μετατρέπονται σε χώρο, με τις αγορές να διαφεντεύουν και να τιμολογούν και τη σάρκα και τα οστά των κατά τα άλλα res - αντικειμένων δούλων και όχι πολιτών. Η καταστολή θα ενταθεί. Η ...μετα-δημοκρατία θα βασίζεται σε κοινωνικά υποσύνολα ή ακόμη και προεπιλεγμένα άτομα που θα προαποφασίζουν και θα εκτελούν προγράμματα παραγωγής συλλογής κι εκμετάλλευσης του πλούτου, ταυτίζοντας το ταξικό με το δημόσιο, το εθνικό, το...γενικό καλό των δούλων. Η κάθε λογής κάλπη θα στήνεται σε χρόνο, τόπο και με ερωτήματα που θα εξασφαλίζουν το επιθυμητό αποτέλεσμα για την κυρίαρχη τάξη εξουσίας. Η λαϊκίστικη μιντιακή προπαγάνδα των τελευταίων δύο δεκαετιών θα πάρει την παραλυτική μορφή του δήθεν πολιτικού διαλόγου, του οποίου όμως το περιεχόμενο ήδη προκαθορίζεται από την ελίτ των ιδεολογικών μεταπρατών του ευρωνατοϊκού συνονθυλεύματος κι όχι απ' τις ανάγκες των λαών. Αλλωστε, δεν μπήγεις το μαχαίρι στο κόκαλο τόσο εύκολα και συχνά παρά μόνον αν δεν είναι το δικό σου...

Θέλει προσοχή αυτή η διαλεκτική καταιγίδα. Μπορεί να πείσει κοινωνικά στρώματα όσο πείθει ένα παυσίπονο σε ώρα παρατεταμένου πόνου. Κι έτσι κανείς δε θα διανοηθεί να ανοίξει μια συζήτηση, γιατί φέτος τα μαύρα σκυλιά δεν κατέστρεψαν το...Πολυτεχνείο... Μαντρωμένα στην ισχυρή συναίνεση, γάβγισαν απλώς περί όγκου του ΠΑΜΕ και τέρμα. Οποιος θαρρεί ότι η αντίσταση είναι για το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων κλείνει απλώς ραντεβού με το λαό στο γραφείο του. Κι εκεί οι λαοί δε χωράνε...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 20-11-2011

ΠΟΕΔ προς Συνομοσπονδία Γονέων

2011-11-25T16:11:00.000+02:00

Η Π.Ο.Ε.Δ. απαντά στην ανακοίνωση της Συνομοσπονδίας Γονέων. Διαβάστε την ανακοίνωση.

Βιωματικά Εργαστήρια Θεατρικού Παιχνιδιού

2011-11-20T14:19:00.000+02:00

Βιωματικά Εργαστήρια Θεατρικού Παιχνιδιού

‘Αντάμωσις’

Αφιερωμένα στην αντάμωση του παιδιού με τον πατέρα/ μητέρα/ κηδεμόνα του

για να γιορτάσουν μαζί την

Παγκόσμια Ημέρα για το Θέατρο στην Εκπαίδευση

Α. Το δέντρο που Έδινε

του Σελ Σίλβερσταϊν

Σάββατο

26 Νοεμβρίου 2011

16:00 – 17:30 Γονέας με παιδί 8-12 ετών

Συμμετοχή: 15 ευρώ

και οι δυο

Β. Ο μαγικός κόσμος των ζώων

Κυριακή

27 Νοεμβρίου 2011

11:00 – 12:00 Γονέας

με παιδί 3-6 ετών

Συμμετοχή: 10 ευρώ

και οι δυο

Τα παιδιά και οι γονείς τους:

· Ανταμώνουν δημιουργικά στον κόσμο του παραμυθιού μέσα από το παιχνίδι, τη φαντασία, το γέλιο και τις θεατρικές συμβάσεις

· Αλληλεπιδρούν, συνεργάζονται κι επικοινωνούν αποτελεσματικά

· Εκφράζονται λεκτικά και μη λεκτικά μέσα από την υπόδυση ρόλου

· Αναστοχάζονται στη σχέση τους και κατανοούν ο ένας τον άλλο

· Αναπτύσσουν τις προσωπικές και κοινωνικές τους δεξιότητες στο πλαίσιο της ομάδας

Εμψυχώτρια η Δήμητρα Σωκράτους

(MA in Drama & Theatre in Education)

Χώρος: Μεγάλη αίθουσα του Καφέ Πολιτεία, Τηλ. 26 22 22 88

Τα παιδιά μπορούν να απολαύσουν το παιδικό μενού σε ειδική τιμή.

Πληροφορίες και συμμετοχή: 99 54 25 56

Περιορισμένος αριθμός θέσεων

Μια δημιουργική συνεργασία του Καφέ Πολιτεία και της ‘Αντάμωσις’

Ποίημα της εβδομάδας 255

2011-11-19T16:18:00.001+02:00

Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.
Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα
πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες
του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας
μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,
μες από σένα - πλησιάζουν τα πράγματα,
γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -
τώρα μπορώ
ν᾿ αρθρώσω την τάξη του σ᾿ ένα μου ποίημα.
Παίρνοντας μία σελίδα θα βάλω
σ᾿ ευθείες το φως.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο καιρός της περιφρόνησης

2011-11-19T16:14:00.002+02:00

1. Η μοναδική ενοχή που πρέπει να μας διακατέχει είναι γιατί δεν βάλαμε ακόμη το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Ευρώπης.

2. Ο τηλεμαραθώνιος τρομοκρατίας των ημερών λόγω, υποτίθεται, της απόφασης του γνωστού κρετίνου για δημοψήφισμα είχε το χαρακτήρα εξετάσεων από την πλευρά των ΜΜΕ με κριτή την Τρόικα. Η Ελλάδα χανόταν αυτές τις μέρες σε μια αφηρημένη κατάσταση μακριά από το κέντρο που αποφάσιζε για τη μοίρα της, ως ένα εξάρτημα άσχετο, παρανοϊκό και επιβλαβές για τη λειτουργία της Ευρώπης. Οι γνωστοί δημοσιογράφοι, ξεπερνώντας ο ένας τον άλλο σε κυνισμό, διασκέδαζαν με τον τρόμο μας δίνοντας το περίγραμμα της κατάρρευσής μας και προσπαθώντας να ρυθμίσουν τη συμπεριφορά μας μπροστά στις θυσίες στις οποίες πρέπει να υποβληθούμε αν θέλουμε να πάμε παρακάτω. Και δεν σταματούσαν οι «αστέρες» των Μίντια το θαυμαστό έργο τους μέχρι να βεβαιωθούν πως το χαμόγελο της Μέρκελ θα επανερχόταν στη θέση του.

3. Ολοι οι μικροαστοί μοιάζουν μεταξύ τους. Ούτε τώρα με συγκινεί το θέαμά τους. Τους παίρνουν αυτοκίνητα, σπίτια που έχουν αγοράσει με δόσεις και τους στέλνουν στη σκιά της πραγματικότητας. Πόσες φορές δεν διέδιδαν με θρασύτητα τα ψέματα του πρωθυπουργού που τώρα τους κρέμασε; Πόσες φορές δεν συμφώνησαν να κυκλοφορούν ελεύθερα όλα τα εγκληματικά διατάγματα που τώρα τους πνίγουν; Η αυξανόμενη εξαχρείωση των κύκλων τους είναι συνέπεια της ημιμάθειας και της εσκεμμένης απάτης την οποία θεωρούσαν, οι στενόμυαλοι, ως τη μόνη απάντηση στα δύσκολα της καθημερινότητας. Τώρα θα αρκεστούν σε μια οδυνηρή μετάβαση μέχρι να καταλήξουν στον πάγκο που τους αξίζει.

4. Ούτε ο Παπαδήμος δεν θα μπορέσει να αναχαιτίσει την κούραση και το θυμό των πολιτών. Θα εξακολουθήσει να εκπροσωπεί την κυριαρχία της Ευρώπης πάνω μας. Ως εκ τούτου θα αντιμετωπίζει καθημερινά την περιφρόνησή μας, η οποία θα λάβει το χαρακτήρα ύψιστου καθήκοντος.

5. Γνωρίζοντας πολύ καλά την ιστορία και τη μεθοδολογία της Ευρώπης, δεν πρέπει να μας απασχολεί που μας διασύρουν οι κυβερνήσεις των χωρών της. Αυτό που πρέπει να μας ενοχλεί είναι η φτηνή προσπάθεια των ΜΜΕ να καταπνίξουμε το φυσικό μας δικαίωμα στην ανταπόδοση της προσβολής.

Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 13-11-2011

Σκοταδιστάν

2011-11-19T16:13:00.002+02:00

1. Οσα ζούμε δεν είναι παρά μια σειρά σημείων που έγιναν τέρατα. Ωστόσο το ελπιδοφόρο μήνυμα των ημερών είναι η γενικευμένη διάλυση της Ευρώπης. Ο Παπανδρέου έλαβε το τέλος που του άξιζε. Θα τον θυμόμαστε σαν ένα στίγμα στην πολύχρονη Ιστορία μας, και τίποτε άλλο.

2. Η ωμότητα με την οποία αντιμετωπίστηκε η εργατική τάξη από τον πρωθυπουργό τη βοήθησε να γεννήσει μια κοινή γλώσσα. Επρεπε να φτάσουμε στον πάτο, για ν' αρχίσουμε να μιλάμε μεταξύ μας για ζητήματα επιβίωσης.

3. Οσους συνδυασμούς κι αν κάνουν οι τεχνικοί της εξουσίας, όσες βαρυσήμαντες δηλώσεις περί δικαίου κι αν εκπονήσουν οι παρακεντέδες, δεν μπορούν ν' αναχαιτίσουν τη μεγάλη προσβολή που έγινε σε βάρος μας. Δεν τους αποκαθαίρει τίποτα.

4. Στους ελάχιστους που πιστεύουν στην ιδέα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αφιερώνω τη σκέψη του Σοπενχάουερ: «Καμία παιδαγωγική τέχνη δεν μπορεί να μετατρέψει έναν γεννημένο ηλίθιο σε σκεπτόμενο άνθρωπο. Ποτέ! Αν έχει γεννηθεί ηλίθιος, πρέπει να πεθάνει ως τέτοιος».

5. Αυτό που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι δυσαρέσκεια, αλλά απελπισία. Αυτό που καταστρέφει τη ζωή μας φωτίζει τα ελαττώματα και τις αδυναμίες μας, που μας οδήγησαν ως εδώ. Εχουμε ευθύνες μεγάλες και το γνωρίζουμε. Τελεία και παύλα.

6. Ο πρόεδρος της φαιδρής δημοκρατίας μας δεν είναι παρά μια μαραμένη μορφή κάτω από το βάρος της αλήθειας. Τα γηρατειά δεν τον κάνουν σοφότερο. Πίσω από την πλάτη του οι κόλακες γελούν, μπροστά του ο Παπανδρέου ζητά την υπογραφή του για όσες παρεκβάσεις και εκτροπές. Ο ίδιος ποζάρει μονίμως ως ταλαιπωρημένος. Θυμάται και συγκινείται για το γεγονός ότι ήταν αντάρτης στα δεκάξι του, αλλά έχει ξεχάσει εντελώς τι του συνέβη από τότε μέχρι σήμερα. Η ιστορία του θα περάσει σίγουρα στα χέρια του ψυχολόγων, που θα φωτίσουν τα χρόνια που ξέχασε, και διδάγματα θα βγάλουμε πολλά.

7. Τα αγαπημένα παιδιά της καλής κοινωνίας είναι οι διανοούμενοι, οι οποίοι το μόνο που κάνουν με τις νευρώσεις πολυτελείας τους είναι να αλλάζουν πλευρό όταν κοιμούνται. Από τη στιγμή που δεν τους ανήκει η πνευματική τους ζωή, πώς να τολμήσουν να μιλήσουν για τη δική μας; Τους αξίζει ο λόγος του Σαμφόρ: «Η κοινωνία, οι λέσχες, τα σαλόνια, αυτό που αποκαλείται καλή κοινωνία είναι ένα άθλιο θεατρικό έργο, μια κακή χωρίς ενδιαφέρον όπερα, η οποία δεν έχει να προσφέρει τίποτε άλλο από τις μηχανές σκηνής, τα κοστούμια και το διάκοσμο».

Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 6-11-2011

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΗΡΩΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

2011-11-18T17:32:00.000+02:00

Ως κατάθεση τιμής στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΗΡΩΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΩΝ

ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ!

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Είναι φορές που τα πολλά λόγια είναι περιττά. Για το λόγο αυτό, παραθέτουμε αυτούσιο το Ψήφισμα-κάλεσμα της Συνέλευσης των χαλυβουργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας:

«Συνάδελφοι, ακούστε τη φωνή των χαλυβουργών!

Εμείς οι 400 εργάτες της ελληνικής χαλυβουργίας απεργούμε σαν μια γροθιά για 16η μέρα και συνεχίζουμε. Πίσω δεν κάνουμε, διαλέξαμε τον δρόμο της τιμής και της αξιοπρέπειας, υπερασπίζουμε το ψωμί και το μέλλον των παιδιών μας.

Δεν γυρνάμε για δουλειά μέσα στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Απαιτούμε να επιστρέψουν στη δουλειά οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας. Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Η εργοδοσία της Ελληνικής Χαλυβουργίας λειτουργεί σαν λαγός των βιομηχάνων. Είναι η πρώτη βιομηχανία στην Αττική που με εκβιασμό τις θέσεις εργασίας επιχειρεί να εφαρμόσει το 5ωρο, ελαστικές σχέσεις εργασίας, το ωρομίσθιο, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Οι απολύσεις έγιναν για τρομοκρατία, επειδή ομόφωνα η Γενική μας Συνέλευση απέρριψε την απαίτηση της εργοδοσίας να δουλεύουμε 5ωρο με 40% μείωση των αποδοχών.

Η παραγωγή με τη σκληρή δουλειά μας, τα καθημερινά εργατικά ατυχήματα, με νεκρό συνάδελφό μας πέρυσι, από 196.000 τόνους έφτασε στους 266.000 τόνους. Τα κέρδη του Βιομήχανου Μάνεση είναι αμύθητα, ο οποίος συνεχίζει να εκβιάζει ότι αν δεν δεχθούμε να δουλέψουμε σκλάβοι, θα απολύσει 180 ακόμη εργαζόμενους.

Οι χαλυβουργοί του δώσαμε την απάντηση που πρέπει. Νικήσαμε το φόβο, τους εκβιασμούς, την απειλή της πείνας. Κατεβήκαμε σε απεργία. Είμαστε όρθιοι, είμαστε ήδη νικητές, δεν μπορεί κανείς να μας λυγίσει.

Οι βιομήχανοι στα γύρω εργοστάσια περίμεναν να έχουμε κουραστεί, να έχουμε πάει για δουλειά με σκυμμένο το κεφάλι, να έχουμε υπογράψει 5ωρο. Ο βιομήχανος Μάνεσης ομολόγησε ότι δεν περίμενε τέτοιο αγώνα! Αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουν αστείρευτη δύναμη.

16 μέρες όλο το 24ωρο με βάρδιες περιφρουρούμε την απεργία μας.

Ένιωσαν τη δύναμή μας, και εμείς μάθαμε περισσότερα. Ξεχωρίζουμε τους φίλους από τους εχθρούς. Στηριζόμαστε στην δύναμη της αλληλεγγύης. Δεκάδες σωματεία μας στηρίζουν από την πρώτη μέρα. Το ΠΑΜΕ είναι δίπλα μας. Ενισχύστε τον αγώνα των χαλυβουργών με κάθε τρόπο.

Για τον χαλυβουργό δεν έχει γυρισμό! Χάνοντας εμείς, ανοίγει η πόρτα για το 5ωρο και την εργασιακή ζούγκλα και στις υπόλοιπες βιομηχανικές μονάδες, οι βιομήχανοι περιμένουν στην γωνία. Η νίκη των χαλυβουργών θα είναι μια μεγάλη νίκη για όλη την εργατική τάξη. Για αυτό σας θέλουμε στο πλευρό μας, κοντά μας.

Ως εδώ! Η τρομοκρατία, ο εκβιασμός, η επίθεση στην ζωή μας δεν θα περάσει.

Στηρίξτε τους απεργούς χαλυβουργούς με κάθε τρόπο: Ψηφίσματα και αποφάσεις από τα συνδικάτα, φορείς της γειτονιάς, συλλόγους νεολαίας, γυναικών, παντού, την φυσική σας παρουσία έξω από την πύλη, την συγκέντρωση χρημάτων για ενίσχυση των οικογενειών των χαλυβουργών, συγκέντρωση τροφίμων.

Καταγγέλλουμε σε όλους τους εργαζόμενους την πλειοψηφία της Ομοσπονδίας Μετάλλου και του Εργατικού Κέντρου Ελευσίνας που εδώ και 16 ημέρες όχι μόνο δεν συνεδρίασαν για να συζητήσουν την οργάνωση της αλληλεγγύης, αλλά μας «συμβουλεύουν» να υποταχθούμε, μας συκοφαντούν, προσπαθούν να μας διαιρέσουν. Καλούμε τους εργαζόμενους να τους προσπεράσουν και να οργανωθούν σε κάθε χώρο δουλειάς.

Η νίκη θα είναι δύσκολη μα θα είναι δική μας!
ΟΙ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΟΙ ΔΕΝ ΣΚΥΒΟΥΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΠΑΛΗ
Η γενική συνέλευση των εργαζόμενων στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ
ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ 15 ΝΟΕΜΒΡΗ 2011»

Οι εργάτες συνεχίζουν την απεργία!

Η Πανελλαδική Γραμματεία των Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ:

· Καλεί τα ΔΣ και τις Γενικές Συνελεύσεις των εκπαιδευτικών να εκδώσουν ψηφίσματα αλληλεγγύης και συμπαράστασης στον αγώνα των χαλυβουργών.

· Καλεί επειγόντως να δοθεί οικονομική ενίσχυση στους απεργούς και στις οικογένειές τους. O αγώνας τους πρέπει να κρατήσει για να τσακίσουν τον βιομήχανο.

· Καλεί κάθε εκπαιδευτικό, με την οικογένειά του, τους μαθητές του να περάσει από το χώρο του εργοστασίου.

Σε αυτή την κατεύθυνση, αντιπροσωπεία των Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ στην Αττική, επισκέφτηκε τους εργάτες στο εργοστάσιο στις 16/11/2011, εκφράζοντας την αλληλεγγύη και προσφέροντας οικονομική ενίσχυση.

Η νίκη των χαλυβουργών είναι νίκη

όλου του εργατικού κινήματος!

H πλειοψηφία του σωματείου (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) στο άλλο εργοστάσιο του ομίλου («Ελληνική Χαλυβουργία») στο Βόλο, συμφώνησε με τις αντεργατικές προτάσεις του βιομήχανου Μάνεση…

Καλούμε τους εκπαιδευτικούς να βγάλουν τα συμπεράσματα τους.

Μετά από όλα αυτά έχουμε να πούμε:

«Μάθημα μας κάνουν οι χαλυβουργοί και όχι ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ, οι κυβερνητικοί»

Αθήνα, 17/11/2011

Ποίημα της εβδομάδας 254

2011-11-15T17:56:00.002+02:00

Ο αγρός των λέξεων

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο
λουλούδι, όμοια κ᾿ εγώ. Τριγυρίζω
διαρκώς γύρω απ᾿ τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές
των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,
την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν
νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως
το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ᾿ έγινε
Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια
κι άλλα κοσμήματα.

Με το νήμα
των λέξεων, αυτόν το χρυσό
του χρυσού, που βγαίνει απ᾿ τα βάθη
της καρδιάς μου, συνδέομαι· συμμετέχω
στον κόσμο.
Σκεφτείτε:
Είπα και έγραψα, «Αγαπώ».

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 253

2011-11-05T23:57:00.002+02:00

Οι μουσικοί αριθμοί

Χωρίς τη μαθηματική τάξη, δεν στέκει
τίποτε: Ούτε ουρανός έναστρος,
ούτε ρόδο. Προπαντός ένα ποίημα.
Κι ευτυχώς ότι μ᾿ έκανε η μοίρα μου
γνώστη των μουσικών αριθμών,
ότι κρέμασε μίαν αχτίνα επί πλέον
το άστρο της ημέρας στην όρασή μου
και κάνοντας τα γόνατά μου τραπέζι
εργάζομαι, ως να ῾ταν να φτιάξω
έναν έναστρο ουρανό, ή ένα ρόδο.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 252

2011-10-30T07:36:00.002+02:00

Ο πράσινος κήπος

Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν
ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.
Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα
πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω.
Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου,
μη με ρωτήσετε.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Θεατρική Ομάδα ΣΚΗΝΟΒΑΤΕΣ ΠΟΕΔ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

2011-10-29T17:22:00.000+03:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Το βασιλόπουλο της Βενεδιάς»

Μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε η πρώτη θεατρική παράσταση «Ο σπανός τζιαι οι σαράντα δράτζιοι» της θεατρικής Ομάδας ΣΚΗΝΟΒΑΤΕΣ ΠΟΕΔ Λευκωσίας, η θεατρική ομάδα Δασκάλων επανέρχεται με το ανέβασμα της δεύτερής της θεατρικής παράστασης «Το βασιλόπουλο της Βενεδιάς»

Περίληψη έργου:

«Η υπόθεση αναφέρεται σε μια περίεργη επιθυμία που είχε η μικρή κόρη του Ρήγα της Πάφου, να αποκτήσει 3 χρυσές τρίχες από το κεφάλι του όμορφου Βασιλόπουλου της Βενεδιάς. Οι τρίχες αυτές ήταν το μαγικό ξόρκι που θα έφερναν κοντά στη βασιλοπούλα τον όμορφο Βενετσιάνο και θα γινόταν άντρας της. Η ζήλια όμως των αδερφάδων της θα οδηγήσουν τα πράγματα σε τραγικές καταστάσεις όταν θα προσπαθήσουν να εξοντώσουν το Βασιλόπουλο. Η αγάπη και η πίστη στα όνειρα όμως θα καταφέρουν να λύσουν τα μάγια και τα ξόρκια και το βασιλόπουλο θα παντρευτεί τη Ρηγοπούλα και θα ζήσουν ευτυχισμένοι. Είναι ένα παραμύθι που εξυμνεί την αληθινή αγάπη και την προσπάθεια του ανθρώπου να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τους στόχους του έστω κι αν αυτό σημαίνει πόνο, ρίσκο και κλάμα.»

Η διασκευή του έργου ανήκει στον Κωστή Κολώτα, η σκηνοθεσία στον Νίκο Νικολαΐδη, η χορογραφία στην Έλενα Χριστοδουλίδου, τα σκηνικά και τα κοστούμια φιλοτεχνεί ο Γιώργος Κωνσταντίνου (μαθητής του Χαμπή) και τη μουσική συνθέτει ο Γιώργος Κάρβελλος. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι : Μαρία Αντωνουδιού, Μαρία Ιατροπούλου, Ηλιάνα Καναρά, Κίκα Καττάμη, Έλενα Κουσιαππή, Αντρέας Κυρατζής, Γιώργος Κωνσταντίνου, Έλενα Μαυρογένη, Έλενα Μούρεττου, Μαργαρίτα Μούρεττου, Πανίκκος Ξιούρουππας, Κυριάκος Παστίδης, Γεωργία Χατζηιωάννου, Μαρία Χατζηχαραλάμπους, Αλεξία Χριστοδουλίδου . Σημειώνεται δε ότι οι συντελεστές εργάζονται αφιλοκερδώς.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν στην Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου ως ακολούθως : Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011, ώρα 11:00 και 15:00, Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011, ώρα 19:30, Τρίτη 8 Νοεμβρίου 2011, ώρα 19:30 και Κυριακή 20 Νοεμβρίου, ώρα 11:00 και 15:00.

Η παράσταση πραγματοποιείται σε συνδιοργάνωση με το Γραφείο Αποφοίτων Πανεπιστημίου Κύπρου και τη στηρίζουν το Συνεργατικό Ταμιευτήριο Δασκάλων Κύπρου και η ΟΠΑΠ ΛΤΔ. Τιμή Εισόδου : €5. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να αποταθείτε στα τηλέφωνα : 99431467, 99521653, 99482215, 99406644.

27 Οκτωβρίου 2011

Σε ποιον θα λείψουν οι σχολικές γιορτές;

2011-10-27T19:20:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό απουσιάζει η ψύχραιμη έκφραση θέσεων και απόψεων για τα μέτρα της ΠΟΕΔ. Παρακάτω αναδημοσιεύω μια από τις λίγες ψύχραιμες και λογικές θέσεις. Μακάρι, εδώ και χρόνια, να είχαν συλλογικά συζητήσει και αποφασίσει για αυτά τα θέματα, γονείς και δάσκαλοι. Θα ήταν καλοδεχούμενες, πιστεύω, αν προέρχονταν μετά από σοβαρή μελέτη και προβληματισμό. Δυστυχώς όμως τόσο η ηγεσία των δασκάλων όσο και των γονιών δεν φημίζονται για την ψυχραιμία και τη διάθεση για κοινή πορεία και αγωνιστική δράση για τα σοβαρά προβλήματα της παιδείας. Περί άλλων τυρβάζουν...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ εσείς αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω τους γονείς γιατί αντιδρούν στην απόφαση της ΠΟΕΔ να καταργήσει τις γιορτές των Χριστουγέννων κι όλες τις άλλες εκδηλώσεις. Οι γονείς θα έπρεπε να χαιρετίσουν την απόφαση της ΠΟΕΔ γιατί χωρίς εκδηλώσεις πιθανόν τα παιδιά να κάνουν και λίγο μάθημα. Τη μια είναι η προετοιμασία για τη γιορτή των Χριστουγέννων, την άλλη για την 25η Μαρτίου, την άλλη για την τελική γιορτή και στα ενδιάμεσα κάτι με τους Τρεις Ιεράρχες, τη γιορτή του Δέντρου, την 1η Απριλίου και πάει λέγοντας. Κι αυτές οι τελευταίες μπορεί να ξεμπερδεύουν με ένα ποίημα, μια ομιλία, μια έκθεση με έργα των παιδιών. Οι πρώτες τρεις όμως, προϋποθέτουν ολόκληρη παραγωγή. Ο δάσκαλος θα γράψει (ή θα ανασύρει από το συρτάρι) κάποιο σενάριο, θα μοιράσει τους ρόλους (θα παρέμβουν οι γονείς να κάνουν παράπονο γιατί το παιδί τους δεν έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο), θα αρχίσουν οι πρόβες οι οποίες μπορεί να κρατήσουν και δύο μήνες, θα μπουν στα έξοδα οι γονείς να αγοράσουν στολές… Και στο τέλος, οι γονείς, στο ίδιο έργο θεατές από τον καιρό που ήταν οι ίδιοι μαθητές, θα φυσούν και θα ξεφυσούν από βαριεστημάρα, οι μαθητές θα είναι οι πλείστοι δυσαρεστημένοι γιατί οι πρωταγωνιστές στα έργα, δυστυχώς, είναι η μειοψηφία και οι δάσκαλοι θα έχουν να λένε πόσο πολύ κουράστηκαν για να βγει η παράσταση και κανείς δεν το εκτιμά.

Έτσι κι αλλιώς, αν ο στόχος των μαθητικών παραστάσεων είναι η θεατρική και γενικά η καλλιτεχνική καλλιέργεια των παιδιών, μάλλον ο στόχος δεν επιτυγχάνεται. Αν είναι η διαφύλαξη της μνήμης, μάλλον τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τίποτα με το να παριστάνουν τον Ρήγα Φεραίο, τον Παπαφλέσσα και τον Κολοκοτρώνη. Κι αν τους ρωτήσει κάποιος δύο μήνες μετά την παράσταση «ποιοι ήτανε», μπορεί και η απάντηση να είναι πως ήτανε συναγωνιστές του Αυξεντίου και του Μάτση.

Για αυτό οι γονείς ας αφήσουν τους δασκάλους να προχωρήσουν στα μέτρα που αποφάσισαν στα πλαίσια των οποίων δεν θα προετοιμάζουν μαθητικές γιορτές. Αν το σκεφτούν ψύχραιμα, δεν θα χάσουν τίποτα τα παιδιά.

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 27-10-2011

Η ηγεσία της ΠΟΕΔ και τα … μέτρα τους

2011-10-23T17:48:00.000+03:00

Έγιναν πολλές συζητήσεις για τα οικονομικά μέτρα τα οποία κυβέρνηση και βουλή αποφάσισαν κατά των εργαζομένων. Οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση πρέπει, νομίζουμε, να ξεκινά από τη βασική παραδοχή ότι τα μέτρα είναι κατά των εργαζομένων και μόνο. Μέχρι τη στιγμή αυτή, τουλάχιστον, δεν έχει επιδειχθεί καμιά σοβαρή προσπάθεια για να εισπραχθούν βεβαιωμένοι ανείσπραχτοι φόροι. Ούτε φάνηκε η κυβέρνηση και τα κόμματα να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τον τερματισμό της φοροδιαφυγής και τη δίκαιη κατανομή του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι.

Ιδιαίτερη συζήτηση έγινε για τις αντιδράσεις των εκπαιδευτικών στα μέτρα που έφερναν τα περίφημα «πακέτα». Για όσους δεν είναι προκατειλημμένοι ή θύματα της έντεχνης προπαγάνδας των μέσων ενημέρωσης, είναι καθαρό πως οι δάσκαλοι έχουν δίκιο. Δεν είναι δυνατό να δεχτούμε να υπάρχουν δάσκαλοι που θα εργάζονται στα σχολεία, θα κάνουν την ίδια δουλειά και θα πληρώνονται διαφορετικά. Αυτό είναι αντίθετο σε κάθε λογική και σε διεθνείς συμβάσεις. Οι περικοπές στους μισθούς των δασκάλων δεν μπορούσε να μείνει χωρίς απάντηση, τη στιγμή που έχοντες τον πλούτο μένουν στο απυρόβλητο. Οι μόνιμοι δάσκαλοι έχοντας, μέχρι τώρα, ένα ικανοποιητικό μισθό θα μπορούσαν να στέκονταν απαθείς και να μην αντιδρούσαν έντονα στα όσα επιβάλλονταν. Αυτό όμως θα ήταν ανέντιμο απέναντι στους νέους και σε όλους τους εργαζόμενους. Είναι ίσως από τις λίγες φορές που ο αγώνας των δασκάλων δεν ήταν στενά συντεχνιακός και θα μπορούσε να ανοίξει προοπτικές αφύπνισης και συμπόρευσης με άλλα εργατικά στρώματα. Κι όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Γιατί η ηγεσία της ΠΟΕΔ (και των άλλων εκπαιδευτικών οργανώσεων) απέτυχε, για άλλη μια φορά να εμπνεύσει και να δημιουργήσει συμμαχίες;

Δεν υποτιμούμε τη δύναμη της προπαγάνδας που για μήνες οργίαζε μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ όμως άργησε να αντιδράσει. Φάνηκε ανίκανη να συγκροτήσει σοβαρή στρατηγική αντιμετώπισης της επίθεσης που δεχόμασταν και να προβεί σε τακτικές κινήσεις πρόληψης της επερχόμενης συκοφάντησης των εργαζομένων. Εξάλλου, για χρόνια τώρα, η ηγεσία της ΠΟΕΔ έχει μείνει αποκομμένη από την κοινωνία και ουδέποτε βγήκε να στηρίξει εργατικούς αγώνες των γονιών των μαθητών μας. Αρνείται για χρόνια να μπει δυναμικά και να αγωνιστεί, μαζί με τους γονείς και τους άλλους εκπαιδευτικούς φορείς, για σοβαρά προβλήματα που αγγίζουν τις εργατικές οικογένειες. Παραμένει απαθής όταν οι υπεραγορές παραμένουν ανοικτές τις διάφορες εθνικές και θρησκευτικές αργίες. Εκεί εργάζονται γονείς των παιδιών μας και έχουν και αυτοί δικαίωμα να χαρούν με τα παιδιά τους. Παραμένει απαθής όταν οι γονείς καλούνται να πληρώνουν τα αγώγια των λεωφορείων για τις εκπαιδευτικές επισκέψεις. Παραμένει απαθής όταν γονείς των παιδιών μας καταγγέλλουν ότι τους απαγορεύεται η συνδικαλιστική οργάνωση σε πολλούς χώρους δουλειάς. Παραμένει απαθής όταν σχολικά κτίρια αρχίζουν να πέφτουν και εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους για τα μέλη της και τα παιδιά. Και πολλά άλλα…

Αλλά και όταν άρχισε να αντιδρά η ηγεσία της ΠΟΕΔ, τα μέτρα που παίρνει είναι αποσπασματικά και σπασμωδικά. Πολλές φορές μάλιστα, καθώς δεν έχει γίνει σοβαρή προετοιμασία και επεξήγηση, δημιουργούν περισσότερες αντιδράσεις από τους γονείς και την κοινωνία ευρύτερα. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ, ανεξάρτητα από τις προθέσεις, έχει τραυματίσει σοβαρά την αξιοπιστία των δασκάλων. Οι δάσκαλοι της βάσης έχουν τεράστιες ευθύνες γιατί ανέχονται και εκλέγουν, για χρόνια, ηγεσίες ανίκανες να οδηγήσουν την ΠΟΕΔ στην ανάκτηση του κύρους και της αξιοπρέπειας. Οι μικροπαραταξιακές σκοπιμότητες μπορεί να εξυπηρετούν κάποιους, αλλά βυθίζουν όλο τον κλάδο και προσβάλλουν τους δασκάλους. Επειδή είμαστε πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια επιβάλλεται η παραίτηση της ηγεσίας και άμεση αλλαγή καταστατικού. Η βάση του κλάδου να σταματήσει τη σιωπή της και να απαιτήσει να έχει τον αποφασιστικό λόγο στις εξελίξεις.

Ποίημα της εβδομάδας 251

2011-10-23T12:13:00.001+03:00

Τα λόγια

"Μάνα," της είπα μέσα απ' τα κάγκελα του κρατητήριου,

"σου 'χω μιλήσει τόσο λίγο... 'Οταν θα βγω...".

Δίπλα στεκότανε ο χωροφύλακας.

Αντιμετώπιζα την περίπτωση

να μην την ξαναδώ ποτέ.

Σαν έπειτα από χρόνια πήγα σπίτι

έπεσε μες στην αγκαλιά μου κ' έκλαιγε,

όμως τα λόγια πάλι βγήκανε φτωχά.

Και πήρα τα ξυριστικά μου σύνεργα

να κάνω μπάνιο και να ξυριστώ.

Τίτος Πατρίκιος

Ποίημα της εβδομάδας 250

2011-10-23T12:12:00.000+03:00

Τα λόγια

"Μάνα," της είπα μέσα απ' τα κάγκελα του κρατητήριου,

"σου 'χω μιλήσει τόσο λίγο... 'Οταν θα βγω...".

Δίπλα στεκότανε ο χωροφύλακας.

Αντιμετώπιζα την περίπτωση

να μην την ξαναδώ ποτέ.

Σαν έπειτα από χρόνια πήγα σπίτι

έπεσε μες στην αγκαλιά μου κ' έκλαιγε,

όμως τα λόγια πάλι βγήκανε φτωχά.

Και πήρα τα ξυριστικά μου σύνεργα

να κάνω μπάνιο και να ξυριστώ.

Τίτος Πατρίκιος

Αγαπητέ Μαρξ συγχώρεσέ μας

2011-10-12T17:57:00.000+03:00

ΠΑΝΕκι οι αρχές μας, πάνε κι αξίες μας, πάει κι ο στρουθοκαμηλισμός μας. Αφού στηρίξαμε την οικονομία του ψευδοκράτους, αφού ενισχύσαμε τα οικονομικά του Φανιέρου, είπαμε, μετά από δεκαετίες συζητήσεων και ηθικών αντιστάσεων να τις κάμψουμε τις αντιστάσεις μας. Αφού βιομηχανία δεν μπορούμε να έχουμε, εκπαιδευτικό κέντρο που φιλοδοξούσαμε να γίνουμε δεν γίναμε, ιατρικό κέντρο επίσης δεν γίναμε, η γεωργία έχει πεθάνει και καταλήξαμε να εισάγουμε ακόμα και ντομάτες από την Ολλανδία, με τον τουρισμό κάναμε ό,τι μπορούσαμε, οι βίλες μας έμειναν απούλητες, τι άλλο να κάνουμε (μέχρι να βρούμε το αέριο); Κι αποφασίσαμε να κάνουμε καζίνο. Κι ένα και δύο και όσα χρειαστούν να τονώσουν την οικονομία, η οποία δεν σώζεται ούτε με τις αποκοπές των φοιτητικών επιδομάτων, ούτε με τις αποκοπές από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Μόνο πλούσιοι Ρώσοι, πάμπλουτοι Άραβες και αυτόχειρες Κύπριοι μπορούν να σώσουν την κατάσταση. Και θα δημιουργηθούν και θέσεις εργασίας για κρουπιέρηδες, σεκιουριτάδες, γκαρσόνες, καθαρίστριες… Μας πήρε τριάντα και πλέον χρόνια να παριστάνουμε τις μωρές, αμόλυντες παρθένες. Κι ενώ κάθε λίγα μέτρα, μέσα στις γειτονιές, ξεφύτρωνε και ένα μικρό καζίνο με πελάτες μέχρι και ανήλικα παιδιά, εμείς εξακολουθούσαμε να λέμε «μακριά από μας τέτοια πράγματα». Μια κρίση όμως ήταν αρκετή για να μας κάνει να δούμε την πραγματικότητα. Και να δεχτούμε πως δεν είμαστε παρθένες.

Εθισμένοι στον τζόγο είμαστε. Γι’ αυτό ας τον νομιμοποιήσουμε. Να εισπράττει και το κράτος το μερίδιό του. Ακόμα κι ο αρχιεπίσκοπος, που ξέρει από επιχειρήσεις, θα καταλάβει και θα δώσει τις ευλογίες του. Εξάλλου είναι μία αντικατοχική πράξη. Φτάνει πια να δίνουμε εκατομμύρια στο κατοχικό καθεστώς.
Κι έμελλε σε μια αριστερή κυβέρνηση να το κάνει κι αυτό. Αγαπητέ Μαρξ, θα πρέπει να δείξεις κατανόηση. Όταν έγραφες το Κεφάλαιο ήταν αλλιώς οι καταστάσεις. Σήμερα και συ το ίδιο θα έκανες. Κι ας ελπίσουμε ότι οι λαϊκές τάξεις θα δείξουν αυτοσυγκράτηση.

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

"Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ" 12-10-2011

Ποίημα της εβδομάδας 249

2011-10-08T06:57:00.002+03:00

Ένας μικρότερος κόσμος

Αναζητώ μιαν ακτή να μπορέσω να φράξω

με δέντρα ή καλάμια ένα μέρος

του ορίζοντα. Συμμαζεύοντας το άπειρο, νάχω

την αίσθηση: ή πως δεν υπάρχουνε μηχανές

ή πως υπάρχουνε πολύ λίγες· ή πως δεν υπάρχουν στρατιώτες

ή πως υπάρχουνε πολύ λίγοι· ή πως δεν υπάρχουνε όπλα

ή πως υπάρχουνε πολύ λίγα, στραμμένα κι αυτά προς την έξοδο

των δασών με τους λύκους· ή πως δεν υπάρχουνε έμποροι

ή πως υπάρχουνε πολύ λίγοι σε απόκεντρα

σημεία της γης όπου ακόμη δεν έγιναν αμαξωτοί δρόμοι.

Το ελπίζει ο Θεός

πως τουλάχιστο μες στους λυγμούς των ποιητών

δεν θα πάψει να υπάρχει ποτές ο παράδεισος.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Πάταξη φοροδιαφυγής... ή άππαρον με την βάκλα;

2011-10-02T14:25:00.000+03:00

ΠΟΙΑ φοροδιαφυγή και φοροαπαλλαγή να πατάξετε βρε αθεόφοβοι: Εδώ, ακόμα και τον Φόρο Εισοδήματος, το αρμοδιότερο υποτίθεται όργανο για τον έλεγχο και το σαρωτικό «ξεσκόνισμα» εκεί και όπου κρίνεται αναγκαίο, των οικονομικών φακέλων κάθε τίμιου ή απατεώνα φορολογούμενου, τον έχετε ουσιαστικά παροπλίσει: Προκειμένου, προφανώς, οι έχοντες πλούσια τα ελέη, να χορεύουν ανενόχλητα όπως τα ποντίκια, μακριά από τις γάτες!

Ακούστε…κυπριακές πρακτικές και γελοιότητες: Το Τμήμα του Φόρου έχει μονίμως υψωμένα τα χέρια στον ουρανό, καθώς δεν μπορεί ανά πάσα στιγμή να ζητήσει κατάλογο ας πούμε, όσων τον τελευταίο χρόνο αγόρασαν αυτοκίνητα ή κότερα των 80 και 100 χιλιάδων ευρώ (πού βρίσκουν αυτοί οι κύριοι, τόσα λεφτά;), ούτε μπορεί να γνωρίζει για την ακίνητη περιουσία που κατέχει ο οποιοσδήποτε, γιατί αυτό προσκρούει στα… προσωπικά δεδομένα! Αππαρον με την βάκλαν -που θα ’λεγε και η «λυσσαριδική» θεια μου στο Μιτσερό, που δεν αντέχει να ακούει αηδίες και της έρχεται εμετός όπου υποψιάζεται... κομματικές αμαρτίες και πολιτικές αλχημείες!

Μα είναι δυνατόν,να παραμυθιάζεις μια ζωή τον φτωχόκοσμο που του υπολογίζεις και το τελευταίο σεντ για σκοπούς φορολόγησης, ότι προσπαθείς να εντοπίσεις όσους μόνιμα διασκεδάζουν στις πλάτες των κορόιδων συμπολιτών τους; Πώς θα το κάνεις αυτό, όταν την ίδια στιγμή αφαιρείς τα ανάλογα όπλα που θα χρησιμοποιηθούν για το… κυνήγι των φοροφυγάδων (μεταξύ τους ασφαλώς θα περιλαμβάνονται και… λεβεντονιοί σούπερ εθνικόφρονες, από αυτούς που χαιρετούν την ελληνική σημαία στρατιωτικά προτού πλαγιάσουν το βράδυ!), από το Τμήμα που πρέπει να αποδείξει ότι κάνει σωστά, σοβαρά, αμερόληπτα και τίμια τη δουλειά του;

Και μια βεβαιότητα: Πίσω από το υφιστάμενο, ανεπαρκές και εντελώς ανίκανο «σύστημα» πάταξης της φοροδιαφυγής, βρίσκεται η πολιτική και εκπρόσωποί της, οι οποίοι και συντηρούν την υφιστάμενη αθλιότητα, κρίνοντας ότι αυτό εξυπηρετεί και τις μικροπολιτικές τους επιδιώξεις: Ποιος είπε ότι οι μεγαλύτεροι φοροφυγάδες δεν είναι και οι καλύτεροι χρηματοδότες κομμάτων;

Του Νίκου Τόκα
«Ο Φιλελεύθερος» 28/09/2011

Ποίημα της εβδομάδας 248

2011-10-02T08:17:00.002+03:00

Βορεινή πύλη

Ίσως από την πρώτη μέρα να μην το 'ξερες

πως η θητεία τούτη δε θα τέλειωνε ποτέ.

Το δέχτηκες, όταν στα μαύρα χρόνια απάνω,

φάνηκε καθαρά πως άλλα, πιο μαύρα, θα σωριάζονταν.

Αυτό το ελάχιστο φλούδι της ζωής σου που συνεχώς μεταβαλλόταν

ανάμεσα σ' εξωτερικές πιέσεις κι αντίδραση προσωπική,

είχε αποχτήσει πια κάποια συνείδηση, και διάλεγε.

Έτσι κι αν άλλαζες τοποθεσίες, περιβολή και ιδιότητες,

κι αν γύρναγε ασταμάτητα ο τροχός προσώπων που βουλιάζαν

σε σκιές, σκιών που λευτερώνονταν σε πρόσωπα,

πάντα σε κάποια πύλη βορεινή ξαγρύπναγες σκοπός

ενάντια στο θάνατο με τ' όρθιο τρίχωμα που ορμούσε απ' έξω

στον άθλιο θάνατο που ξεπετιόταν από μέσα μας

στο θάνατο τον πιο πικρό που λούφαζε στις καρδιές κάποιων

συντρόφων,

εκεί και συ ένας φαντάρος όμοιος με τους άλλους. Μόνο

που αντί για κάνα ξεροκόμματο, άλεθες μες στα δόντια

σκόρπιους στίχους, μην τύχει και λίγο ξεχαστείς

μην τύχει μια στιγμή και σε νικήσει ο φόβος, η κούραση, ο ύπνος,

μέσα στις ανελέητες ώρες της νυχτερινής σου βάρδιας.

Τίτος Πατρίκιος

0% λιπαρά και πολύσπορο;

2011-09-25T11:37:00.002+03:00

Και εγένετο ταραχή μεγάλη. Γιατί κάποιος που έχει να φάει, μόνον από τη δουλειά του, κι ούτε καν παντεσπάνι απ' την κληρονομιά του, μπορεί να επιλέξει να ταχθεί στο πλευρό και υπέρ αυτών που παράγουν ό,τι έχει και δεν έχει η ζωή του;

Μα γιατί σύντροφοί μου, χαλάει η ταξική σούπα, ξινίζει. Είναι «φυσικό» να προδίνεις την εργατική τάξη. Είναι «αφύσικο» να εγκαταλείπεις την αστική. Δεν έτσουξε το «σόου», γιατί δεν ήταν! Η φώτιση της πραγματικότητας σήκωσε και πεθαμένους. Αν επιζείς με 5.000 το χρόνο, λέω αν, και θες το 1/5 για τα βασικότερα των βασικών, τότε το χαράτσι είναι φόνος εν ψυχρώ. Φανερός. Ωμός.

Ουαί, ουαί, ουαί υποκριτές και φαρισαίοι. Φταίω που δεν έβγαλα να τιμολογήσω υπέρ των βιαίως πτωχοποιούμενων Ελλήνων γάλα με μηδέν λιπαρά και γερμανικού τύπου οχτάσπορο ψωμί, κόστος υγιεινής διατροφής μαζί μ' ένα πρόγραμμα για πιλάτες και συμπλήρωμα διατροφής λευκό τσάι Κίνας και φρέσκο ψάρι με αντιοξειδωτικά ωμέγα...

Με 78 ευρώ το μήνα για ψωμόγαλο και 1,40 Χ 22 (εργάσιμες) για κυκλοφορία, άλλα 30,8 ευρώ το μήνα (προς μάταιη αναζήτηση τυχόν εργασίας ή το τίμημα να πας και να 'ρθεις για 4ωρη απασχόληση) φαίνεται το πράμα. Θα χρεοκοπήσει τη χώρα όποιος το λέει. Το ΚΚΕ πρέπει λοιπόν, όταν λέει να μην πληρώσει ο λαός τα χαράτσια, να υποβαθμισθεί πολιτικά, όσο και οι τράπεζες από τους διεθνείς νταβάδες - εκτιμητές.

Με 0% λιπαρά στο μυαλό και πετσί και κόκκαλο στην τσέπη, με μαύρο πικρό ψωμί κι όχι πολυτελείας διαιτητικό, η αριθμητική δε βγαίνει. Η αριθμητική του πατριωτισμού των ιδιοκτητών του κρατικού οικοπέδου η Ελλάς της Ευρωζώνης δε βγαίνει. Δεν πρέπει ούτε να το λες, ούτε να το δείχνεις. Οι ψηφίζοντες με ενισχυμένη αναλογική, τεχνητές πλειοψηφίες του μπόνους, πρέπει να φορολογούν ανάλογα με τα συμφέροντά τους και τη «δημοκρατία» να την υπερασπίζονται οι τεχνητώς «Κόκκινοι», οι πορφυρογέννητοι της αγοράς, οι «Financial Times» και οι χαρτογιακάδες των πιστωτικών της ζωής και της νοημοσύνης ιδρυμάτων.

Δεν εξηγώ σε κανέναν το δεδομένο αυτονόητο ταξικοί μου κατ' επιλογήν ομογάλακτοι. Ξέρω τι πονάει αυτούς που δεν με συγχωρνάνε. Είναι εκείνος ο στίχος από το τραγούδι που λέει «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, μου τα 'πες με το πρώτο σου το γάλα» κι αποδέκτη την ταξική πατρίδα που ανήκει στο νεκρό λαό και τα ολοζώντανα αφεντικά του.

Νισάφι το σεις και το σας. Κι ο πληθυντικός της ευγενείας, που κατάργησε τον πληθυντικό της λαϊκής μάζας ως ξύλινο, αλλά τον παγίωσε ως ύβρη. Το ξύλινο είναι της φύσης υλικό. Το πλαστικό της φούσκας που σκοτώνει όταν σκάει είναι που πρέπει και θέλουν να περισωθεί ως εικόνα. Η καπιταλιστική φούσκα τρύπησε και θέλει να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει...

ΥΓ. Στον κατάλογο των 400 πλουσιοτέρων της Γης δεν βρήκαν διαιτολόγιο. Στην ανθρωποφαγία τι δίαιτα να κάνεις. Το ασανσέρ μετράει τα πατώματα των στιβαγμένων λαών που πατιούνται. Μην ξεχάσετε σύντροφοι, φέτος μπήκε κι ο Σόρος στη θέση που του πρέπει. Να τα καλά της πτώχευσης. Πολύσπορα...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 25-9-2011

Στάση εργασίας των Δασκάλων και Νηπιαγωγών

2011-09-25T11:29:00.000+03:00

ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΡΙΤΗ 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2011

Στη βάση σχετικής απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου της και συμπορευόμενη με τις άλλες εκπαιδευτικές Οργανώσεις, η ΠΟΕΔ εξαγγέλλει στάση εργασίας των μελών της, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου, 2011, μεταξύ των ωρών 11:00π.μ. και 01:05μ.μ..

Στα πλαίσια της απόφασής τους για κοινή δράση στο θέμα των μέτρων για την ενίσχυση της Οικονομίας, οι Εκπαιδευτικές Οργανώσεις ΟΕΛΜΕΚ, ΠΟΕΔ και ΟΛΤΕΚ και η ΠΟΦΕΝ συγκαλούν κοινή Διάσκεψη Τύπου, η οποία θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου, 2011, στις 11:00 π. μ., στη Δημοσιογραφική Εστία, στη Λευκωσία.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ

Λεπτομέρειες για την εφαρμογή της στάσης στα ΣΧΟΛΕΙΑ παρουσιάζονται στους συνδέσμους πιο κάτω.

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΓΟΝΕΙΣ

Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΑ ΜΜΕ

Η Οργάνωση καλεί τα μέλη της, ιδιαίτερα της ευρύτερης περιοχής Λευκωσίας, να παρουσιαστούν σύσσωμοι στην κοινή με τις άλλες Οργανώσεις εκδήλωση διαμαρτυρίας, που θα πραγματοποιηθεί, την ίδια ώρα, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών και, στη συνέχεια, στη Βουλή.

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ
Επειδή, ακριβώς, οι εκπαιδευτικοί θα αποχωρήσουν από το σχολείο στις 11:00μ.μ., ακριβώς, παρακαλούνται οι γονείς των μαθητών να μεριμνήσουν για την παραλαβή των παιδιών τους μεταξύ 10:45 και 11:00π.μ., ώστε να αποφευχθούν οποιαδήποτε προβλήματα ασφάλειας.

ΑΠΟ ΠΟΕΔ

Το τυπωμένο φως

2011-09-25T11:26:00.002+03:00

Το βιβλίο, το χαρτί το τυπωμένο, αυτό το παράθυρο στο σκοτάδι, το παίρνεις μαζί σου σα λάφυρο ανεξαρτησίας του νου. Το μυρίζεις, το τσαλακώνεις, το αμφισβητείς, το υπογραμμίζεις, το δανείζεις, το μοιράζεσαι, μπορείς να το διαβάσεις στο φεγγαρόφωτο ή και μ' ένα μικρό κλαράκι αναμμένο σαν ξέψυχη και συνάμα ζωοδότρα φλογίτσα τόση δα. Το βιβλίο σε κάνει αυτό καθαυτό ως αντικείμενο ανθρώπινης επιστήμης και τέχνης, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό του, να νιώθεις λεύτερος. Είναι τελειωμένο «προϊόν» συλλογικού μόχθου. Δεν απαιτεί μεσολάβηση τρίτου ως προς τη χρήση. Είναι κόψη σπαθιού τρομερή η τυπογραφία αυτή καθαυτή, αφού μετά το 1.500 μ.Χ. αφαίρεσε το προνόμιο της γνώσης από τα χέρια των ιερατείων, τα ολιγοπώλια των θρόνων και την αλαζονεία των πλουσίων κατόχων δούλων. Εγινε μέσο διάδοσης ιδεών όσο και όπλο σε χέρια ακατάλληλα, απλά πάντα καταφύγιο και ορμητήριο φωτισμένων δημιουργών και χρηστών.

Αυτό το εγχειρίδιο αθανασίας του νου, συλλογικού και ατομικού, το πολλαπλώς ερμηνευτικό εργαλείο και μέσο παραγωγής προόδου στην κοινωνία δεν μπορεί να αντικατασταθεί, αλλά μόνον να αναπαραχθεί ηλεκτρονικά. Οχι γιατί αδυνατεί η τεχνολογία και η απίστευτη εξέλιξή της, συνολικά θετική για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Απλά γιατί κάθε ηλεκτρονικό βιβλίο σε εξαρτά άμεσα από την ενέργεια που απαιτείται όχι ως κόστος ή διαδίκτυο, αλλά ως λειτουργία εξαρτημένη από την επαρκή «φόρτιση» του αντικειμένου, του δικτύου, της μπαταρίας, της πηγής και του δέκτη συνάμα. Σε φέρνει σε πλήρη εξάρτηση και πέραν της όρασης, από τη σχέση φως - σκοτάδι. Αν η ενέργεια είναι στα χέρια των πολιτικών και οικονομικών μονοπωλίων, τότε το βιβλίο το αποκλειστικά ηλεκτρονικό αποκτά διαμεσολαβητή και συρρικνώνει την ελευθερία του χρόνου, του τόπου, του τρόπου χρήσης του. Η ηλεκτρονική μορφή βιβλίου είναι θεμελιώδης αλλαγή του μέσου κι επομένως του μηνύματος.

Σκεφθείτε μόνον πως το φως που απαιτεί η όραση για να διαβάσεις το βιβλίο, ακόμη κι αν δεν μπορείς να πληρώσεις το ηλεκτρικό, το παρέχει δωρεάν ο ήλιος, η φύση. Το φως πέφτει πάνω στις τυπωμένες σελίδες και κανείς δεν εμποδίζει τον ήλιο ν' ανατείλει. Ούτε κάποιος διαφεντεύει κατά τα δοκούντα και συμφέροντα έναστρες και φεγγαρόφωτες νύχτες. Ομως το ηλεκτρονικό βιβλίο εμπεριέχει το φως. Είναι η οθόνη που φωτίζεται ακόμη και στο κατασκόταδο. Το φως αυτό είναι παραγόμενη ενέργεια. Τιμολογημένη από τον κατέχοντα τα μέσα, ή αποθηκευμένη από ακόμη και ηλιακές μπαταρίες. Συσσωρευμένος πλούτος απαιτείται, ανεξαρτήτως περιεχομένου.

Κι εν τέλει ως συσκευή κι εφαρμογή, το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί να «ακυρωθεί», να καταστεί αδύνατο να διαβαστεί, λόγω «παλαιότητος» του συστήματος αξιοποίησης των ενεργειακών επικοινωνιακών πηγών. Ευθέως αντίθετα από την αναπαραγωγή γραπτού λόγου σε μη ηλεκτρονικά μέσα. Από την πέτρα ως το χαρτί του ΑΤΜ που τυπώνει «απόδειξη».

Οχι δεν έπαθα κρίση ανάλυσης των τεχνολογικών εξελίξεων. Αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιούν την πολιτική και παιδαγωγική αξία της διαφοράς, οι εραστές μιας επίπλαστης, εύκολης και διευκολυντικής ιδίων και αλλοτρίων συμφερόντων πολιτικής εξομοίωσης του βιβλίου με το ηλεκτρονικό βιβλίο.

Αναρωτιέμαι αν η φυσικά παρεχόμενη συναίνεση στις εξελιγμένες τεχνολογικές δυνατότητες του σύγχρονου πολιτισμού δίνεται μετά λόγου γνώσεως. Οτι η τεχνητή μαζικοποίηση περιορίζει την ελευθερία και δεσμεύει τη σκέψη διαμορφώνοντας επίπλαστες πλειοψηφίες προβάτων που σιτίζονται ομοιόμορφα πριν από τη σφαγή.

Το αλφαβητάρι του φωτός αλλάζει τη γλώσσα χρήσης. Ας είμαστε έτοιμοι σαν τον Προμηθέα ν' αμφισβητήσουμε την εξουσία των «θεών» - θηρίων που προχωρούν με νυχτερινό τιμολόγιο όπισθεν ολοταχώς την παραγωγή πολιτισμού.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 18-9-2011

Ποίημα της εβδομάδας 247

2011-09-25T11:19:00.000+03:00

Η πόλη που γεννήθηκα

Αγγίζω τους τοίχους των σπιτιών

δεν αποκρίνεται κανείς.

Βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.

Ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της

και με τυφλώνουν ρεκλάμες.

Η πόλη που γεννήθηκα είχε δυο απλές συντεταγμένες.

Βόρειο πλάτος, αίμα.

Βόρειο μήκος, θάνατο.

Τίτος Πατρίκιος

Οι απόστολοι να μας φυλάνε

2011-09-22T21:10:00.002+03:00

ΣΕ ΕΝΑΧΩΡΙΟ, δυο γειτονιές τσακώνονταν πώς να πούνε το σχολείο. Απόστολος Λουκάς που είναι ο πολιούχος άγιος της μιας γειτονιάς ή απόστολος Αντρέας που είναι ο πολιούχος άγιος της άλλης γειτονιάς. Δουλειά δεν είχε κι ο υπουργός (τη μεταρρύθμιση την έβαλε ’μπρος), τον κάλεσαν να λύσει το πρόβλημα. Κι είπε ο άνθρωπος να δώσουν το όνομα και των δύο αποστόλων. Έτσι κι αλλιώς οι απόστολοι Παύλος και Μάρκος πάνε μαζί, οι αρχάγγελοι Γαβριήλ και Μιχαήλ το ίδιο, γιατί να μην κάνουν παρέα κι οι απόστολοι Λουκάς κι Αντρέας; Τι έχουν να χωρίσουν;

Κι όμως. Η εισήγηση δεν έγινε δεκτή και επικράτησε ο Λουκάς. Κι ύστερααναρωτιόμαστε γιατί έγινε τόσο μεγάλο θέμα με τα Σκόπια και την Ελλάδα για τη Μακεδονία;

Αναρωτιόμαστε γιατί η Τουρκία αμφισβητεί τη θαλάσσια ζώνη μας; Αναρωτιόμαστε γιατί τα οφθαλμοφανή δεν είναι εμφανή. Εδώ περά, στον μικρόκοσμό μας, δυο γειτονιές στο ίδιο χωριό μετατρέπουν την ονομασία ενός σχολείου σε θέμα εξουσίας και επικράτησης, σαν δυο συμπεθέρες που διεκδικούν το όνομά τους στο εγγόνι τους. Αντί προτεραιότητα να είναι η ουσία, και η ουσία είναι η ποιότητα της εκπαίδευσης που θα προσφέρει το εν λόγω σχολείο, γίνεται μείζον το όνομα. Κι εμπλέκονται από κοινοτάρχες μέχρι υπουργοί να βρουν λύση. Τα υπόλοιπα τα έχουμε λυμένα. Κι όταν τα παιδιά πάνε στο σχολείο αν χωριστούν σε ενορίτες Α και ενορίτες Β δημιουργώντας δυο στρατόπεδα θα έχουν άδικο; Τα οποία παιδιά υπό άλλες συνθήκες δεν θα σκοτίζονταν ούτε αγίου τάδε αν ονομάζεται το σχολείο τους, ούτε πρώτο ή δεύτερο γυμνάσιο Κολοσσίου. Ωστόσο, όταν το θέμα παίρνει τέτοιες διαστάσεις, γίνεται και γι’ αυτούς θέμα τιμής. Κατά τ’ άλλαβρισκόμαστε στο 2011 και ονειρευόμαστε να γίνουμε μεγάλη δύναμη με φυσικούς πόρους τρισεκατομμυρίων. Εκεί που φυλάξαμε τα χρυσά κουτάλια, τα βγάλαμε πάλι και τα γυαλίζουμε. Ωστόσο η κάθε γειτονιά είναι από μόνη της ένα κράτος κι ο κάθε κοινοτάρχης έχει το δικό του άγιο.

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 22-9-2011

Ποίημα της εβδομάδας 246

2011-09-18T21:19:00.002+03:00

Επιστροφή ενός εξόριστου

Σ’ ένα χαράκωμα ζήσαμε χρόνια

στριμωγμένοι, άγρυπνοι, πάντα έτοιμοι

γιατί από παντού ερχόταν ο εχθρός.

Και κάθε μέρα πληθαίναν οι νεκροί.

Αλλοι σκοτώνονταν από τις σφαίρες,

άλλοι πεθαίναν απ' αρρώστειες,

άλλοι χάνονταν σε μυστικές αποστολές

δεν ξανακούγονταν ποτέ.

Κι όμως είχαμε συνηθίσει.

Στενός ο χώρος, πολύς ο θάνατος, μεγάλη η πίστη

οι κινήσεις σχεδόν καθορισμένες

οι συνομιλίες χαμηλόφωνες μα προσιτές

ισοπεδωμένες ανάγκες κι απολαύσεις -

Και τώρα εδώ πώς ξαναρχίζεις;

Σ’ αυτή την άπλα που σε πνίγει

εδώ μέσα στο πλήθος που βασιλεύει η μοναξιά

που οι χειρονομίες είναι απεριόριστες

και δεν υπάρχει παραλήπτης,

άοπλος, αβοήθητος, χωρίς το σώμα

έστω και του νεκρού συντρόφου σου που σε προφύλαγε

μες στις ατέλειωτες επιθυμίες

και τους πολύπλοκους κοινωνικούς μηχανισμούς.

Εδώ, στην πόλη αυτή, πώς συνηθίζεις;

Τίτος Πατρίκιος

Καλή σχολική χρονιά;

2011-09-11T09:47:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες οι ευχές για καλή σχολική χρονιά επανήλθαν στα χείλια γονιών, μαθητών, δασκάλων, αρμοδίων, υπευθύνων, αγωνιούντων, αδιάφορων και γενικά καθενός που έχει μια οποιαδήποτε σχέση με την παιδεία και την εκπαίδευση. Οι ευχές για το καλό είναι ευπρόσδεκτες και δημιουργούν ένα κλίμα αισιόδοξης αντιμετώπισης της νέας κατάστασης σε κάθε τομέα. Από μόνες τους όμως οι ευχές δεν λύνουν τα προβλήματα ούτε αναδεικνύουν τη σοβαρότητά τους. Αντίθετα πολλές φορές, αν μείνουμε στα ευχολόγια, οδηγούμαστε στην απάθεια, τον εφησυχασμό, την αδιαφορία και τη διαιώνιση των προβλημάτων.

Στην εκπαίδευση υπάρχουν πολλά χρονίζοντα προβλήματα τα οποία οι ευχές δεκαετιών δεν κατάφεραν να επιλύσουν. Τις περισσότερες φορές παρασιωπείται η σοβαρότητά τους και αναδεικνύονται άλλα δευτερεύοντα θέματα. Τη φετινή σχολική χρονιά βρισκόμαστε στην έναρξη σταδιακής εφαρμογής των νέων αναλυτικών και ωρολογίων προγραμμάτων. Είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια που, όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές, κινδυνεύει να μη φέρει τα αναμενόμενα αποτελέσματα ή και να αποτύχει γιατί δεν λαμβάνεται πρόνοια για σημαντικά προαπαιτούμενα.

Για ακόμα μια χρονιά τα περισσότερα σχολεία μοιάζουν με κέντρα διερχομένων δασκάλων. Φτάσαμε στις τελευταίες μέρες του Αυγούστου και τις πρώτες του Σεπτέμβρη για να μάθουν οι δάσκαλοι σε ποιο σχολείο θα εργαστούν. Οι διορισμοί και οι αλλαγές συνεχίστηκαν και μετά την έναρξη των μαθημάτων. Διάφοροι «παράγοντες» και παράγοντες στριμώχνονται σε γραφεία και διαδρόμους και παρακαλούν, εισηγούνται, απαιτούν, αιτούνται ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας. Από μεταθέσεις δασκάλων, εξοπλισμό σχολείων, χωρισμό τάξεων κ.ά. Πολλοί και διάφοροι υπερηφανεύονται στις παρέες τους ότι με ένα τηλεφώνημά τους ή μια παρέμβασή τους μπορούν να αλλάξουν ή να τροποποιήσουν αποφάσεις. Ανεξάρτητα από το αν τα αιτήματα ή οι απαιτήσεις τους γίνονται αποδεκτά ή όχι παραμένει το γεγονός ότι διαιωνίζεται μια κατάσταση που επιτρέπει να συντηρούνται αυτές οι εξευτελιστικές συνθήκες. Πιστεύει κανένας λογικός άνθρωπος ότι όλα αυτά συνηγορούν στο σωστό προγραμματισμό μιας σχολικής μονάδας και την καλή σχολική χρονιά; Είναι δυνατό να οργανωθεί σωστά και με προοπτική ένα σχολείο στο οποίο αλλάζουν κάθε χρόνο το προσωπικό του και με το άνοιγμα των σχολείων δεν γνωρίζουμε ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα και πώς θα συνεχίσουμε τις επόμενες μέρες;

Έχουμε επισημάνει πολλές φορές ότι η σταθερότητα του προσωπικού στα σχολεία είναι το βασικό προαπαιτούμενο για το σωστό προγραμματισμό και την επιτυχία κάθε προσπάθειας. Δυστυχώς ούτε η πολιτεία ούτε οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν αναδείξει αυτό το θέμα. Κάθε Σεπτέμβρη ανακοινώνουν τις ευχές τους ως ξόρκια που θα επιλύσουν δια μαγείας τα προβλήματα. Δεν φαίνεται να προβληματίζονται σοβαρά από το γεγονός ότι για δεκαετίες αναμασούν κάθε Σεπτέμβρη τις ίδιες ευχές, αλλά τα προβλήματα παραμένουν και κόβουν την ανάσα της εκπαίδευσης. «Τα σχολεία, λένε, ως ζωντανοί οργανισμοί θα έχουν πάντα προβλήματα, τα οποία με καλή διάθεση και συνεργασία θα επιλυθούν ...». Όταν κάθε Σεπτέμβρη βρισκόμαστε μπροστά στα ίδια προβλήματα για δεκαετίες και τα αντιμετωπίζουμε με τα ίδια «γιατροσόφια», τότε αυτά δεν είναι συμπτώματα ζωντανού οργανισμού αλλά, τουλάχιστον άρρωστου. Το ανησυχητικό είναι ότι δεν φαίνεται ν’ ανησυχούν και όσοι υφίστανται τις συνέπειες όλων αυτών των καταστάσεων.

Επιπρόσθετα τα τελευταία ιδιαίτερα χρόνια τα σχολεία υποδέχονται παιδιά με σοβαρά κοινωνικά και οικογενειακά προβλήματα. Τα σχολεία έχουν ελάχιστες υποδομές για να ανταποκριθούν με επάρκεια στην αντιμετώπιση όλων αυτών των επιπτώσεων. Το σχολείο υφίσταται τις επιπτώσεις όλων αυτών των κοινωνικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες των παιδιών μας. Οι ρίζες των προβλημάτων είναι εκτός σχολείου και πρέπει να αναρωτηθούμε αν η πολιτεία μας έχει τις υποδομές, τη θέληση και την οργάνωση για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά αυτά τα προβλήματα. Εκείνο που χρειάζεται είναι, πρώτιστα, κοινωνική μεταρρύθμιση και όχι, μόνο, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Μετά απ’ όλα αυτά σας εύχομαι κι εγώ ... καλή σχολική χρονιά.

Ποίημα της εβδομάδας 245

2011-09-11T09:45:00.002+03:00

Πλούμιτσα

Πρόσμενες να με δεις όπως το δέντρο

που κουνιέται από τ' άνθη του!.. Όμως όχι!

Χρειάζεται πολύς ήλιος για ν' ανθίσεις!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 244

2011-09-03T08:40:00.002+03:00

Αν σου λείψω μια νύχτα

Αν σου λείψω μια νύχτα μην ανησυχήσεις

ως το άλλο πρωί, ως το άλλο βράδυ, ως την Κυριακή,

Εδώ κάπου θα βρίσκομαι σ᾿ έναν άρρωστο δίπλα,

μ᾿ ένα πικρό ραβδί θα ψάχνω να βρω μία πηγή.

πόρτα σε πόρτα θα γυρνώ μ᾿ ένα ψωμί στη μασχάλη.

Έχε αναμμένη τη φωτιά πάντοτε, γιατί πάντοτε

θα σου γυρίζω μουσκεμένος- Έχε ζεσταμένο

στα γόνατά σου ένα πουκάμισο κι έχε το νου σου

στην πόρτα και στη δημοσιά μην ακουστώ, γιατί,

δίχως λειψὸ αποφέγγαρο κι άστρι, κάθε φορά,

από την άκρη θα ‘ρχομαι του κόσμου.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Μετακινήσεις και τοποθετήσεις Δασκάλων και Νηπιαγωγών

2011-09-03T07:59:00.000+03:00

Το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού ανακοίνωσε:

Μετακινήσεις και τοποθετήσεις Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μετακινήσεις και τοποθετήσεις Προδημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί Δημοτικής Εκπαίδευσης

2011-09-01T15:25:00.000+03:00

Η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ανακοίνωσε:

Μεταθέσεις και διορισμούς Δημοτικής Εκπαίδευσης

Ανακοίνωση ΟΕΛΜΕΚ, ΠΟΕΔ και ΟΛΤΕΚ

2011-09-01T10:08:00.002+03:00

Τώρα που καταλάγιασε η ένταση που δημιούργησαν οι βεβιασμένες, παράτυπες και εκτός των συμφωνημένων θεσμικών διαδικασιών αποφάσεις τόσο της Κυβέρνησης όσο και των ταγών του συνδικαλιστικού Κινήματος, αλλά και, ιδιαίτερα, της Βουλής, σ’ ό,τι αφορά τα μέτρα στήριξης της Κυπριακής Οικονομίας, εκ μέρους των Οργανώσεων των εργαζομένων στο χώρο της Δημόσιας Εκπαίδευσης, αισθανόμαστε την ανάγκη να παρατηρήσουμε, με κάθε νηφαλιότητα και με πλήρη συναίσθηση των όσων διατυπώνουμε, τα ακόλουθα :

1. Παρά τις επανειλημμένες, γραπτές και προφορικές μας ενέργειες προς όλες τις κατευθύνσεις, περιλαμβανομένων και του Προέδρου της Δημοκρατίας, του Υπουργού Οικονομικών, του Προέδρου της Βουλής και του Προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής, των Αρχηγών των Κοινοβουλευτικών Κομμάτων και των ηγετών του συνδικαλιστικού Κινήματος που εκπροσωπήθηκαν στο διάλογο, για να μας αναγνωριστεί το δικαίωμα συμμετοχής σ’ αυτόν και έκφρασης, σχετικά, των απόψεών μας, καμιά ενέργεια, για το σκοπό αυτό, δεν ανελήφθη από οποιαδήποτε πλευρά, ως εάν, συνεννοημένα και σκόπιμα, αποκλειστήκαμε από αυτόν και ως εάν, συνειδητά, τα πράγματα οδηγήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση.

2. Οι εκπαιδευτικές Οργανώσεις ΟΕΛΜΕΚ, ΠΟΕΔ και ΟΛΤΕΚ καταθέτουν έντονη τη δυσφορία και την ένστασή τους για το γεγονός αυτό, καθώς και για την υπέρβαση που παρατηρήθηκε με την απόφαση της Βουλής των Αντιπροσώπων να διαφοροποιήσει τη συμφωνία σ’ ό,τι αφορά την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, που επιτεύχθηκε στο διάλογο που διεξήχθη, χωρίς τη δική μας, έστω, συμμετοχή, μεταξύ των Οργανώσεων και του Υπουργού Οικονομικών.

3. Καταγγέλλουν, γι’ αυτό, τόσο την Επίσημη Πλευρά, όσο και όσους άλλους συμμετείχαν στο διάλογο, αλλά ιδιαίτερα και την Κυπριακή Βουλή, για το γεγονός ότι αυτή έχει προχωρήσει σε ενέργειες που πλήττουν το θεσμικό πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων και του κοινωνικού διαλόγου, επιφέροντας, επιτηδευμένα, καίριο πλήγμα κατά του συνδικαλιστικού κινήματος. Η σειρά μέτρων που έχουν αποφασίσει οι Βουλευτές αποψιλώνοντας εργασιακά κεκτημένα και με σαφές το στοιχείο της πρόκλησης στο δημόσιό τους λόγο, καταστρατηγούν και καταλύουν διαδικασίες δεκαετιών. Είναι φανερό πως, αν η συγκεκριμένη πρακτική συνεχιστεί, εύλογα πλέον θα μιλούμε για αποδυνάμωση της δημοκρατίας και των συναφών θεσμών. Θεωρούμε θλιβερό γιατί, στην ευρύτερη προσπάθεια φθοράς του συνδικαλιστικού Κινήματος ως πολιτικής πράξης και θεσμού, οι συγκεκριμένες ενέργειες της Βουλής ήρθαν να θέσουν την πρώτη βάση.

Για τις εκπαιδευτικές Οργανώσεις :

ΟΕΛΜΕΚ : ……………………………………… Δημήτρης Ταλιαδώρος, Πρόεδρος

ΠΟΕΔ : ……………………………………… Φίλιος Φυλακτού, Πρόεδρος

ΟΛΤΕΚ : ……………………………………… Γεώργιος Κολλύφας, Πρόεδρος.

Έκτακτες επαρχιακές γενικές συνελεύσεις δασκάλων

2011-09-01T10:05:00.000+03:00

Η ΠΟΕΔ καλεί τα μέλη της σε έκτακτες Επαρχιακές Γενικές Συνελεύσεις που θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου, 2011, στις 1.15 μετά το μεσημέρι, στα ακόλουθα κέντρα :

ΛΕΥΚΩΣΙΑ : Δημ. Σχολείο Κωνσταντινουπόλεως Στροβόλου

ΛΕΜΕΣΟΣ: ΚΒ΄ Δημοτικό Σχολείο Λεμεσού

ΛΑΡΝΑΚΑ: Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Λαζάρου

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ: Γ΄ Δημοτικό Σχολείο Παραλιμνίου

ΠΑΦΟΣ: ΙΑ΄ Δημοτικό Σχολείο Πάφου

ΜΟΡΦΟΥ: Δημοτικό Σχολείο Αστρομερίτη.

Οι εκτοπισμένοι συνάδελφοι μπορούν να παρευρεθούν στη Συνέλευση του Επαρχιακού Γραφείου στο οποίο εργάζονται ή στο οποίο διαμένουν.

Αποκλειστικό θέμα των Επαρχιακών Γενικών Συνελεύσεων θα είναι οι εξελίξεις σ’ ό,τι αφορά τα μέτρα στήριξης της Κυπριακής Οικονομίας και η παραπέρα πορεία.

Λόγω της σοβαρότητας του θέματος, η παρουσία όλων των συναδέλφων κρίνεται απαραίτητη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΕΔ

Μεταθέσεις και διορισμοί Προδημοτικής Εκπαίδευσης

2011-08-31T14:43:00.000+03:00

Η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ανακοίνωσε:

Μεταθέσεις και διορισμούς με σύμβαση Προδημοτικής Εκπαίδευσης

Η ψευδαίσθηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση

2011-08-28T23:23:00.000+03:00

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ Ένωση αποτελεί ελπίδα για δημοκρατική επίλυση του Κυπριακού. Αυτό το επιχείρημα επικαλούμαστε για να προσδώσουμε αξία και προοπτική στην εκάστοτε διαπραγματευτική διαδικασία. Αναρωτηθήκαμε όμως πόσο δημοκρατικά λειτουργεί η ΕΕ; Μήπως τελικά η ΕΕ είναι ένας μύθος και αντί οι ηγέτες της να μάχονται για την ασφάλεια και την πρόοδο των λαών της Ευρώπης, αποτελεί κλαμπ της ευρωπαϊκής ελίτ που εξυπηρετεί συμφέροντα πανίσχυρων εταιρειών, από την πολεμική βιομηχανία μέχρι τον τραπεζιτικό τομέα.

Αν εξετάσουμε το διοικητικό σχήμα και τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει τεράστιο δημοκρατικό έλλειμμα. Ελάχιστη είναι η συμμετοχή των πολιτών σε διαδικασίες που καθορίζουν το επίπεδο της καθημερινής ζωής. Η κρίση χρέους και ο χειρισμός της κατάστασης από τους Ευρωπαίους αξιωματούχους είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Και ένας βασικός λόγος που συμπεριφέρονται χωρίς να λογοδοτούν είναι επειδή δεν εκλέγονται, αλλά διορίζονται και τοποθετούνται σ’ αυτές τις θέσεις αφού προηγουμένως περάσουν από «φίλτρα» του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου που καθορίζει τις επιλογές της ΕΕ. Παρά το γεγονός ότι δήθεν για μεγάλες αποφάσεις καλούνται να ψηφίσουν τα κοινοβούλια των χωρών-μελών, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για συγκάλυψη της απουσίας δημοκρατικών διαδικασιών. Οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι σπάνια κλήθηκαν να εκφράσουν τις απόψεις τους για το ευρώ και τους θεσμούς που το στηρίζουν, ενώ όταν το έπραξαν οι απόψεις τους ήταν συνήθως αρνητικές. Η επιδίωξη από ορισμένους κύκλους για απο-εθνικοποίηση των κρατών-μελών φαίνεται ότι δεν αποσκοπεί ουσιαστικά στη συνεργασία και την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, αλλά για να περιορίσουν ακόμη περισσότερο τη δημοκρατία, δημιουργώντας συνθήκες ανασφάλειας, φτώχειας και βίας, με τους λίγους να γεύονται τα «κέρδη των κλοπών» και τους πολλούς να παλεύουν με άγχος σε άνισες μάχες για το δικαίωμα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Είναι λοιπόν ριψοκίνδυνο σ’ αυτή την Ευρωπαϊκή Ένωση να εναποθέτουμε όλες μας τις προσδοκίες για το μέλλον της Κύπρου, πιστεύοντας ότι μπορεί να μας διασφαλίσει αρχές και κανόνες του διεθνούς δικαίου. Ας μην καλλιεργούμε ακόμη μια ψευδαίσθηση γιατί συνηθίσαμε για δεκαετίες να χάνουμε τους αγώνες μέσα από τις ψευδαισθήσεις μας…

Πανίκος Παναγιώτου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 28-8-2011

Ποίημα της εβδομάδας 243

2011-08-28T07:31:00.001+03:00

Φθινοπωρινό σχόλιο

Το ουσιώδες στη μικρή ιστορία μου ήταν μια μαύρη κουνιστή

πολυθρόνα - αλλά πού είναι τώρα το σπίτι, πού είναι η φρουτιέρα

με τα παλιά επισκεπτήρια, οι πετσέτες που πνίγαμε τα γέλια -

μόνον η λάμπα καίει ακόμα στην άδεια κάμαρα, σαν κάποιον που

συνομιλεί με τον εαυτό του αγνοώντας τους κινδύνους ή όπως μια

γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να

΄χατε αγαπηθεί πολύ μες στην ατέλειωτη ερήμωση μιας μέρας του φθινοπώρου.

Τάσος Λειβαδίτης