Ποια στραταρχική ράβδος
ποιος αλχημιστής
μας άγγιξε και μας έκανε μέταλλα
και να ΄ ναι τ΄ αγέννητα στους τροχούς
με ροδάνθη και πεσμένα φτερά
τόσες οπλές μες στα έγκατα
των υποπετριδίων ονείρων;
Να μας έχυνε κάποιος σε νέα καλούπια
τον μαστιγωτή τον εκμαυλιστή
τους πολίτες γύψινα αγάλματα
κι αυτόν εκεί βαλσαμωμένον άδρα
- ο σιδηρούς κομισάριος! -
τι φωνάσκει ο ορθόδοξος
για ποια μοιχαλίδα ζωή
ποια ποίηση της ήττας ωρύεται
δεν βλέπει που ανασκευάζεται η άνοιξη
κι απ΄ τις παρόδους και τα λαϊκά σινεμά
με τεράστιους λωτούς ιθυφαλλικοί
χύνονται στα χυτήρια της ασφάλτου
ακόμη ορυκτοί με τις μορφές τους ρευστές
καινούργιοι διαμαρτυρόμενοι;
Γιάννης Δάλλας
«Ανατομία» 1971
Κυριακή 25 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 21 Ιουλίου 2010
Η βουλή θα γίνει γραφείο εξυπηρέτησης συμφερόντων;
Με τις ενέργειές της η βουλή (ιδιαίτερα η Επιτροπή Παιδείας), τον τελευταίο καιρό, δίνουν την εντύπωση ότι μετατρέπονται σε γραφείο εξυπηρέτησης συμφερόντων. Δυστυχώς, η ψήφιση της επέκτασης του ορίου αφυπηρέτησης για τους καθηγητές και η προώθηση συμφερόντων της ιδιωτικής εκπαίδευσης πρέπει να μας προβληματίσει. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοικτά και να αντιδράσουμε άμεσα, συλλογικά και αποφασιστικά.
Τα δυο άρθρα που προηγήθηκαν λένε αρκετά για το θέμα.
Τα δυο άρθρα που προηγήθηκαν λένε αρκετά για το θέμα.
ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΑΙΔΕΜΑΤΑ
Η έκκληση για στήριξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης
ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδομάδα (και ενώ η Βουλή είχε κλείσει για τις θερινές διακοπές) η Επιτροπή Παιδείας αποφάσισε να συνεδριάσει εκτάκτως για να μελετήσει τις «διακρίσεις που παρατηρούνται από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας στη μεταχείριση μεταξύ τόσο των οργανωμένων γονιών όσο και των μαθητών δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης». Στο πλαίσιο της συνεδρίας, ακούσαμε ότι «δεν θα ανεχτούμε η ιδιωτική εκπαίδευση να αντιμετωπίζεται ως το νόθο παιδί του υπουργείου», πως «δεν ευσταθεί ο μύθος ότι τα ιδιωτικά είναι τα σχολεία των πλουσίων» και ότι «κάθε γονιός έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να κάνει την επιλογή του». Οι τοποθετήσεις αυτές έγιναν από βουλευτές, οι οποίοι εν πολλοίς απηύθυναν έκκληση για στήριξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης καθώς απαίτησαν, μεταξύ άλλων, όπως το υπουργείο παραχωρήσει στους μαθητές των ιδιωτικών το επίδομα των 300 ευρώ για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή όπως επίσης, να τους συμπεριλάβει στο σχέδιο για δωρεάν μεταφορά με το λεωφορείο (το οποίο ακόμα δεν έχει καλύψει όλα τα παιδιά των δημοσίων).
Το δημοκρατικό δικαίωμα του κάθε πολίτη να επιλέγει ο ίδιος, το είδος της εκπαίδευσης που επιθυμεί να προσφέρει στο παιδί του, κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Ωστόσο, το διαχρονικό ερώτημα, που τίθεται, είναι κατά πόσο όλοι οι πολίτες έχουν, πράγματι, τις ίδιες επιλογές. Θα ήταν ψευδαίσθηση να πιστέψει κάποιος ότι όλοι ανεξαιρέτως οι γονείς έχουν την οικονομική άνεση να στείλουν το παιδί τους σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Θα ήταν επίσης αφελές να ισχυριστεί οποιοσδήποτε πως οι πόρτες των ιδιωτικών είναι ανοιχτές για όλους, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ίσως για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες ή μαθησιακές δυσκολίες.
Το δε επιχείρημα ότι το κράτος επιχορηγεί όχι μόνο τους φοιτητές των δημοσίων αλλά και των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κατ’ επέκταση ανάλογη πολιτική πρέπει να εφαρμοστεί και μεταξύ μαθητών δημόσιας και ιδιωτικής Μέσης Εκπαίδευσης, δεν μπορεί να πείσει καθώς υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: Δεν έχει επιτευχθεί ο στόχος της δωρεάν δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης για όλους. Επομένως, από τη στιγμή που το κράτος δεν είναι σε θέση να προσφέρει στον κάθε υποψήφιο τη δυνατότητα να φοιτήσει στα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας του, είναι υποχρεωμένο να στηρίξει τους φοιτητές που καταφεύγουν σε άλλες λύσεις. Πρώτο μέλημα όλων και ειδικότερα των εκπροσώπων της νομοθετικής εξουσίας θα έπρεπε να ήταν ο τερματισμός των διακρίσεων που υφίστανται οι ένοικοι των δημοσίων σχολείων και οι οποίες δυστυχώς, εξακολουθούν να είναι πολλές. Αλίμονο να πιστέψουμε πως ο μαθητής του ιδιωτικού θα νιώσει μειονεκτικά επειδή βλέπει το γειτονόπουλό του να πηγαίνει στο σχολείο με το λεωφορείο(!). Δεν αμφιβάλλουμε όμως, πως, αν τα (ελάχιστα εκείνα) μέτρα που λαμβάνει το υπουργείο για αναβάθμιση του δημοσίου σχολείου, επεκταθούν και στα ιδιωτικά, τότε είναι που θα αυξηθούν δραματικά τα ποσοστά της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Αν αυτός είναι ο στόχος, να τεθεί ξεκάθαρα.
Της Χριστίνας Κυριακίδου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 18-7-2010
ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΗ εβδομάδα (και ενώ η Βουλή είχε κλείσει για τις θερινές διακοπές) η Επιτροπή Παιδείας αποφάσισε να συνεδριάσει εκτάκτως για να μελετήσει τις «διακρίσεις που παρατηρούνται από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας στη μεταχείριση μεταξύ τόσο των οργανωμένων γονιών όσο και των μαθητών δημόσιας και ιδιωτικής εκπαίδευσης». Στο πλαίσιο της συνεδρίας, ακούσαμε ότι «δεν θα ανεχτούμε η ιδιωτική εκπαίδευση να αντιμετωπίζεται ως το νόθο παιδί του υπουργείου», πως «δεν ευσταθεί ο μύθος ότι τα ιδιωτικά είναι τα σχολεία των πλουσίων» και ότι «κάθε γονιός έχει το δημοκρατικό δικαίωμα να κάνει την επιλογή του». Οι τοποθετήσεις αυτές έγιναν από βουλευτές, οι οποίοι εν πολλοίς απηύθυναν έκκληση για στήριξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης καθώς απαίτησαν, μεταξύ άλλων, όπως το υπουργείο παραχωρήσει στους μαθητές των ιδιωτικών το επίδομα των 300 ευρώ για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή όπως επίσης, να τους συμπεριλάβει στο σχέδιο για δωρεάν μεταφορά με το λεωφορείο (το οποίο ακόμα δεν έχει καλύψει όλα τα παιδιά των δημοσίων).
Το δημοκρατικό δικαίωμα του κάθε πολίτη να επιλέγει ο ίδιος, το είδος της εκπαίδευσης που επιθυμεί να προσφέρει στο παιδί του, κανένας δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Ωστόσο, το διαχρονικό ερώτημα, που τίθεται, είναι κατά πόσο όλοι οι πολίτες έχουν, πράγματι, τις ίδιες επιλογές. Θα ήταν ψευδαίσθηση να πιστέψει κάποιος ότι όλοι ανεξαιρέτως οι γονείς έχουν την οικονομική άνεση να στείλουν το παιδί τους σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Θα ήταν επίσης αφελές να ισχυριστεί οποιοσδήποτε πως οι πόρτες των ιδιωτικών είναι ανοιχτές για όλους, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ίσως για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες ή μαθησιακές δυσκολίες.
Το δε επιχείρημα ότι το κράτος επιχορηγεί όχι μόνο τους φοιτητές των δημοσίων αλλά και των ιδιωτικών πανεπιστημίων και κατ’ επέκταση ανάλογη πολιτική πρέπει να εφαρμοστεί και μεταξύ μαθητών δημόσιας και ιδιωτικής Μέσης Εκπαίδευσης, δεν μπορεί να πείσει καθώς υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά: Δεν έχει επιτευχθεί ο στόχος της δωρεάν δημόσιας Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης για όλους. Επομένως, από τη στιγμή που το κράτος δεν είναι σε θέση να προσφέρει στον κάθε υποψήφιο τη δυνατότητα να φοιτήσει στα δημόσια πανεπιστήμια της χώρας του, είναι υποχρεωμένο να στηρίξει τους φοιτητές που καταφεύγουν σε άλλες λύσεις. Πρώτο μέλημα όλων και ειδικότερα των εκπροσώπων της νομοθετικής εξουσίας θα έπρεπε να ήταν ο τερματισμός των διακρίσεων που υφίστανται οι ένοικοι των δημοσίων σχολείων και οι οποίες δυστυχώς, εξακολουθούν να είναι πολλές. Αλίμονο να πιστέψουμε πως ο μαθητής του ιδιωτικού θα νιώσει μειονεκτικά επειδή βλέπει το γειτονόπουλό του να πηγαίνει στο σχολείο με το λεωφορείο(!). Δεν αμφιβάλλουμε όμως, πως, αν τα (ελάχιστα εκείνα) μέτρα που λαμβάνει το υπουργείο για αναβάθμιση του δημοσίου σχολείου, επεκταθούν και στα ιδιωτικά, τότε είναι που θα αυξηθούν δραματικά τα ποσοστά της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Αν αυτός είναι ο στόχος, να τεθεί ξεκάθαρα.
Της Χριστίνας Κυριακίδου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 18-7-2010
Να επιχορηγηθούν κι οι τσάντες Ρrada
ΣΥΜΦΩΝΑ με τον πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας Νίκο Τορναρίτη, το κράτος γλιτώνει κάπου 130.000.000 ευρώ τον χρόνο με την απόφαση του 17% του μαθητικού πληθυσμού να φοιτήσει σε κάποιο ιδιωτικό σχολείο. Και σύμφωνα με τον σοσιαλιστή βουλευτή Γιώργο Βαρνάβα, δεν είναι τα παιδιά των πλουσίων που φοιτούν στα ιδιωτικά σχολεία.
Είναι, ίσως, παιδιά που δεν έχουν άλλη επιλογή λόγω, ίσως, κάποιας αλλεργίας στα δημόσια σχολεία. Και οι γονείς από το υστέρημά τους κάνουν στα παιδιά δύο χρόνια ιδιαίτερα για να περάσουν τις εξετάσεις σε ιδιωτικό σχολείο κι έπειτα και για εφτά χρόνια, από το υστέρημά τους και πάλι, πληρώνουν τα δίδακτρα. Κάτι χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Και για να αρθεί αυτή η αδικία προτείνουν οι εκπρόσωποι του λαού σειρά μέτρων για στήριξη των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων. Οι οποίοι μαθητές, όπως είπαμε, δεν έχουν άλλη επιλογή. Και τα ιδιωτικά σχολεία δεν είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις με εισοδήματα, αλλά ευαγή ιδρύματα που χρειάζονται στήριξη. Προτείνουν λοιπόν οι βουλευτές, ανάμεσα σ’ άλλα, χορηγία για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή και δωρεάν μεταφορά στα ιδιωτικά σχολεία (Στα δημόσια το λύσαμε βλέπετε το θέμα).
Κι ο υπουργός Παιδείας μελετά, λέει, το θέμα. Όπως μελετά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ταυτόχρονα. Αντί όμως να μελετά μεταρρύθμιση, γιατί δεν καταργεί τη δημόσια εκπαίδευση; Πιο φθηνά θα μας έρθει. Αν με το 17% γλιτώνει το κράτος 130.000.000 όπως λέει ο έντιμος βουλευτής, με το 100% θα γλιτώνει πολλές άλλες εκατοντάδες εκατομμύρια, όλοι θα ικανοποιήσουν το φετίχ τους και θα είμαστε happy. Κι όσοι δεν θα είναι, θα πηγαίνουν στην Ελβετία. Με επιχορήγηση. Θα εισάξουμε πλέον για τα καλά τα GCΕ σαν πιστοποιητικό εισδοχής στις κρατικές σχολές και το λύσαμε το θέμα. Κι άμα κύριε Βαρνάβα - που είστε σοσιαλιστής κι αντιλαμβάνεστε τις δυσκολίες του λαού - το λύσετε αυτό, μπορείτε να μεριμνήσετε και για επιχορηγημένες Ρrada τσάντες για τις κοσμικές κυρίες;
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 16-7-2010
Είναι, ίσως, παιδιά που δεν έχουν άλλη επιλογή λόγω, ίσως, κάποιας αλλεργίας στα δημόσια σχολεία. Και οι γονείς από το υστέρημά τους κάνουν στα παιδιά δύο χρόνια ιδιαίτερα για να περάσουν τις εξετάσεις σε ιδιωτικό σχολείο κι έπειτα και για εφτά χρόνια, από το υστέρημά τους και πάλι, πληρώνουν τα δίδακτρα. Κάτι χιλιάδες ευρώ τον χρόνο. Και για να αρθεί αυτή η αδικία προτείνουν οι εκπρόσωποι του λαού σειρά μέτρων για στήριξη των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων. Οι οποίοι μαθητές, όπως είπαμε, δεν έχουν άλλη επιλογή. Και τα ιδιωτικά σχολεία δεν είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις με εισοδήματα, αλλά ευαγή ιδρύματα που χρειάζονται στήριξη. Προτείνουν λοιπόν οι βουλευτές, ανάμεσα σ’ άλλα, χορηγία για αγορά ηλεκτρονικού υπολογιστή και δωρεάν μεταφορά στα ιδιωτικά σχολεία (Στα δημόσια το λύσαμε βλέπετε το θέμα).
Κι ο υπουργός Παιδείας μελετά, λέει, το θέμα. Όπως μελετά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ταυτόχρονα. Αντί όμως να μελετά μεταρρύθμιση, γιατί δεν καταργεί τη δημόσια εκπαίδευση; Πιο φθηνά θα μας έρθει. Αν με το 17% γλιτώνει το κράτος 130.000.000 όπως λέει ο έντιμος βουλευτής, με το 100% θα γλιτώνει πολλές άλλες εκατοντάδες εκατομμύρια, όλοι θα ικανοποιήσουν το φετίχ τους και θα είμαστε happy. Κι όσοι δεν θα είναι, θα πηγαίνουν στην Ελβετία. Με επιχορήγηση. Θα εισάξουμε πλέον για τα καλά τα GCΕ σαν πιστοποιητικό εισδοχής στις κρατικές σχολές και το λύσαμε το θέμα. Κι άμα κύριε Βαρνάβα - που είστε σοσιαλιστής κι αντιλαμβάνεστε τις δυσκολίες του λαού - το λύσετε αυτό, μπορείτε να μεριμνήσετε και για επιχορηγημένες Ρrada τσάντες για τις κοσμικές κυρίες;
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 16-7-2010
Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010
Ποίημα της εβδομάδας 185
Ονήσιλος
Δίπλα μου ήτανε ο Ονήσιλος
βγαλμένος απ’ την ιστορία και το θρύλο
ολοζώντανος.
Αρχιλεβέντης βασιλιάς αυτός
κρατούσε στο χέρι ό,τι του ‘χε απομείνει:
ένα καύκαλο
-το δικό του κρανίο-
γεμάτο μέλισσες.
Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσές του ο Ονήσιλος
να μας κεντρίσουν
να μας ξυπνήσουν
να μας φέρουν ένα μήνυμα.
Δέκα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος
κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα
χωρίς τίποτα να νιώσουμε.
Κι όταν το ποδοβολητό των βαρβάρων
έφτασε στη Σαλαμίνα
φρύαξε ο Ονήσιλος.
Άλλο δεν άντεξε.
Άρπαξε το καύκαλό του
και το θρυμμάτισε απάνω στο κεφάλι μου.
Κι έγειρα νεκρός.
Άδοξος, άθλιος,
καταραμένος απ’ τον Ονήσιλο.
Παντελής Μηχανικός
"Κατάθεση" 1975
Δίπλα μου ήτανε ο Ονήσιλος
βγαλμένος απ’ την ιστορία και το θρύλο
ολοζώντανος.
Αρχιλεβέντης βασιλιάς αυτός
κρατούσε στο χέρι ό,τι του ‘χε απομείνει:
ένα καύκαλο
-το δικό του κρανίο-
γεμάτο μέλισσες.
Δέκα χρόνια έστελλε τις μέλισσές του ο Ονήσιλος
να μας κεντρίσουν
να μας ξυπνήσουν
να μας φέρουν ένα μήνυμα.
Δέκα χιλιάδες μέλισσες έστειλε ο Ονήσιλος
κι όλες ψοφήσανε απάνω στο παχύ μας δέρμα
χωρίς τίποτα να νιώσουμε.
Κι όταν το ποδοβολητό των βαρβάρων
έφτασε στη Σαλαμίνα
φρύαξε ο Ονήσιλος.
Άλλο δεν άντεξε.
Άρπαξε το καύκαλό του
και το θρυμμάτισε απάνω στο κεφάλι μου.
Κι έγειρα νεκρός.
Άδοξος, άθλιος,
καταραμένος απ’ τον Ονήσιλο.
Παντελής Μηχανικός
"Κατάθεση" 1975
Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010
Οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή...
«Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάζανε τους φίλους μας,
κραυγή φρίκης αντήχησε. Είχανε, τότε, σφάξει εκατό.
Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό,
απλώθηκε σιωπή.
Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή, κανένας πια δε φωνάζει:
Σταματήστε!
Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα.
Όταν οι πόνοι γίνονται αβάσταχτοι, δεν ακούγονται πια οι κραυγές.
Και οι κραυγές πέφτουν κι αυτές σαν καλοκαιρινή βροχή».
(Μπ. Μπρεχτ: «Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή», 1935. Μετάφρ. Μ. Πλωρίτης).
Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα. Τι αλήθεια Χριστέ μου! Τι προειδοποίηση και προτροπή συνάμα, φίλοι μου και σύντροφοί μου. Ο ποιητής προβλέπει την εποχή του. Γραμμένη το 1935. Κι όμως εβδομήντα πέντε χρόνια μετά ορμάει κατά πάνω μας. Με την αντιστοιχία και το οπλοστάσιο των καιρών μας, στην Ευρωζώνη που ξεφτέλισε την αντιφασιστική νίκη ρίχνοντάς την στο επίπεδο ενός κίβδηλου νομίσματος, βορά δέκα σαράφηδων που πουλάνε τον τάφο της μάνας τους με κέρδος.
Οι κακουργίες πέφτουν σα βροχή με το μνημόνιο και το ασφαλιστικό(;) νομοσχέδιο. Σα βροχή δηλητηριώδης πάνω σε κάθε δικαίωμα εργασιακό, προνοιακό, συνταξιοδοτικό, ανθρώπινο κι εν τέλει πολιτικό. Πραγματικές κακουργίες αυτά τα 159 κουκιά που ξεθεμέλιωσαν βουνά αγώνων πλασμένα με αίμα εργατών στα χωράφια, στα εργοστάσια, στα γραφεία, στα καράβια, στα πεδία των μαχών. Προσώρας. Απολύτως προς ώρας μόνον, οι φονιάδες των λαϊκών κατακτήσεων θα αφουγκραστούν τη σιωπή. Αυτή που κατά τον ποιητή εκφράζει τη σώρευση των εγκλημάτων. Γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροντες και γερόντισσες δε θα βαστήξουν πολύ στο Γολγοθά. Η ανάσταση - επανάσταση συμβολικά τρεις μέρες στην ουσία μιάμιση κρατάει ακόμα και στη χριστιανική μεγαλοβδομάδα.
Τη λέξη κακουργίες θα τη μάθουν ως και τ' αγέννητα βρέφη των καιρών μας καθώς έπονται 200 κανονιστικές πράξεις που θα υλοποιήσουν το έκτρωμα. Χώρια τα δεκάδες προεδρικά διατάγματα και οι 16 νόμοι για τον Καλλικράτη ως το τέλος του 2010.
Μαζικό παλούκωμα είναι το αλήστου μνήμης μνημόνιο. Γιατί σύντομα θα είναι παρελθόν. Να είμαστε βέβαιοι και να παλεύουμε γι' αυτό. Μη μας παρασύρει η τυχόν θερινή σιωπή της συσσωρευμένης καπιταλιστικής, ταξικής κακουργίας. Είναι σαν την προειδοποίηση, εκείνο το βουβό απειλητικό «τίποτα» του ήχου που προηγείται των γιγάντιων σεισμών, των βιβλικών καταιγίδων...
Φτωχοί, χήρες, γέροι, ανάπηροι μοιάζουν σιωπηλοί μπροστά στην ύβρι, αφού καλούνται να πληρώσουν τη συσσώρευση κεφαλαίων, τη σώρευση εγκλημάτων. Όμως η σιωπηλή οργή γίνεται ιαχή. Ως κι οι μουγκοί βρυχώνται σα λιοντάρια όταν το δικαίωμα στη ζωή ξεπέφτει σε αγώνα επιβίωσης.
Είναι πόλεμος. Και δε σφάζονται μόνον εκατό φίλοι μας. Σφάζονται όλοι. Με την εκπορνευμένη Ευρώπη να ζητάει δουλειά - δουλεία ως τα 70 για όλους. Οταν σωρεύονται τα εγκλήματα γίνονται αόρατα...
Όχι αυτά τα σημερινά. Είμαστε πολλά τα σκυλιά που περνάνε τους τυφλούς απέναντι. Στο φως. Στην ικανότητα, τη δράση κι όχι απλώς το όραμα, για μια καλύτερη ζωή. Για όλους. Όταν δεν αλυχτάμε, δαγκώνουμε το χέρι που μας κλέβει και λέει ότι μας ταΐζει.
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 11-7-2010
κραυγή φρίκης αντήχησε. Είχανε, τότε, σφάξει εκατό.
Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό,
απλώθηκε σιωπή.
Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή, κανένας πια δε φωνάζει:
Σταματήστε!
Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα.
Όταν οι πόνοι γίνονται αβάσταχτοι, δεν ακούγονται πια οι κραυγές.
Και οι κραυγές πέφτουν κι αυτές σαν καλοκαιρινή βροχή».
(Μπ. Μπρεχτ: «Όταν οι κακουργίες πέφτουν σαν βροχή», 1935. Μετάφρ. Μ. Πλωρίτης).
Όταν σωρεύονται τα εγκλήματα, γίνονται αόρατα. Τι αλήθεια Χριστέ μου! Τι προειδοποίηση και προτροπή συνάμα, φίλοι μου και σύντροφοί μου. Ο ποιητής προβλέπει την εποχή του. Γραμμένη το 1935. Κι όμως εβδομήντα πέντε χρόνια μετά ορμάει κατά πάνω μας. Με την αντιστοιχία και το οπλοστάσιο των καιρών μας, στην Ευρωζώνη που ξεφτέλισε την αντιφασιστική νίκη ρίχνοντάς την στο επίπεδο ενός κίβδηλου νομίσματος, βορά δέκα σαράφηδων που πουλάνε τον τάφο της μάνας τους με κέρδος.
Οι κακουργίες πέφτουν σα βροχή με το μνημόνιο και το ασφαλιστικό(;) νομοσχέδιο. Σα βροχή δηλητηριώδης πάνω σε κάθε δικαίωμα εργασιακό, προνοιακό, συνταξιοδοτικό, ανθρώπινο κι εν τέλει πολιτικό. Πραγματικές κακουργίες αυτά τα 159 κουκιά που ξεθεμέλιωσαν βουνά αγώνων πλασμένα με αίμα εργατών στα χωράφια, στα εργοστάσια, στα γραφεία, στα καράβια, στα πεδία των μαχών. Προσώρας. Απολύτως προς ώρας μόνον, οι φονιάδες των λαϊκών κατακτήσεων θα αφουγκραστούν τη σιωπή. Αυτή που κατά τον ποιητή εκφράζει τη σώρευση των εγκλημάτων. Γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροντες και γερόντισσες δε θα βαστήξουν πολύ στο Γολγοθά. Η ανάσταση - επανάσταση συμβολικά τρεις μέρες στην ουσία μιάμιση κρατάει ακόμα και στη χριστιανική μεγαλοβδομάδα.
Τη λέξη κακουργίες θα τη μάθουν ως και τ' αγέννητα βρέφη των καιρών μας καθώς έπονται 200 κανονιστικές πράξεις που θα υλοποιήσουν το έκτρωμα. Χώρια τα δεκάδες προεδρικά διατάγματα και οι 16 νόμοι για τον Καλλικράτη ως το τέλος του 2010.
Μαζικό παλούκωμα είναι το αλήστου μνήμης μνημόνιο. Γιατί σύντομα θα είναι παρελθόν. Να είμαστε βέβαιοι και να παλεύουμε γι' αυτό. Μη μας παρασύρει η τυχόν θερινή σιωπή της συσσωρευμένης καπιταλιστικής, ταξικής κακουργίας. Είναι σαν την προειδοποίηση, εκείνο το βουβό απειλητικό «τίποτα» του ήχου που προηγείται των γιγάντιων σεισμών, των βιβλικών καταιγίδων...
Φτωχοί, χήρες, γέροι, ανάπηροι μοιάζουν σιωπηλοί μπροστά στην ύβρι, αφού καλούνται να πληρώσουν τη συσσώρευση κεφαλαίων, τη σώρευση εγκλημάτων. Όμως η σιωπηλή οργή γίνεται ιαχή. Ως κι οι μουγκοί βρυχώνται σα λιοντάρια όταν το δικαίωμα στη ζωή ξεπέφτει σε αγώνα επιβίωσης.
Είναι πόλεμος. Και δε σφάζονται μόνον εκατό φίλοι μας. Σφάζονται όλοι. Με την εκπορνευμένη Ευρώπη να ζητάει δουλειά - δουλεία ως τα 70 για όλους. Οταν σωρεύονται τα εγκλήματα γίνονται αόρατα...
Όχι αυτά τα σημερινά. Είμαστε πολλά τα σκυλιά που περνάνε τους τυφλούς απέναντι. Στο φως. Στην ικανότητα, τη δράση κι όχι απλώς το όραμα, για μια καλύτερη ζωή. Για όλους. Όταν δεν αλυχτάμε, δαγκώνουμε το χέρι που μας κλέβει και λέει ότι μας ταΐζει.
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 11-7-2010
Ο χουλιγκανισμός των πόλεων
Εκεί που πήγαιναν οι μαθητές εκδρομή και συναντιούνταν με μαθητές της άλλης πόλης γινόταν χαμός. Κι οι ενήλικες και οι μυαλωμένοι, τάχα, έτρεχαν να εξηγήσουν στους μαθητές ότι σε έναν τόπο που οι ιθαγενείς είμαστε δεν είμαστε ένα εκατομμύριο, δεν μπορούμε να έχουμε και εμφύλιες διαφορές. Η κάθε επαρχία μπορεί να έχει ελαφρές διαφορές, άλλοι έχουν πιο έντονο ταμπεραμέντο, άλλοι είναι πιο μη μου άπτου, άλλοι σέρνουν κάπως τη φωνή όταν μιλούν, αλλά δεν είναι δυνατό σε έναν τόσο δα τόπο, μια κουκκίδα να υπάρχουν φυλετικές διαφορές. Κι εκεί που το θέμα ήταν εφηβικό και μαθητικό, τον τελευταίο καιρό το μόνο που δεν είδαμε, ακόμα, είναι ζητήσουν οι επαρχίες να αποσχιστούν και να κηρυχτούν σε αυτόνομες πολιτείες. Πολιτεία Πάφου, Πολιτεία Λεμεσού, Πολιτεία Λάρνακας και φυσικά Πολιτεία Λευκωσίας… Για τα κατεχόμενα βλέπουμε. Κι η κάθε πολιτεία να έχει τη δική της ηγεσία, τα δικά της πανεπιστήμια, τους δικούς της νόμους. Αφού τσακώθηκαν καλά καλά για τη Σχολή Καλών Τεχνών, τώρα ερίζουν για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2017. Με πρωτοστάτες στην εμφύλια πολεμική τους δημάρχους με ακραίες κι ανταγωνιστικές δηλώσεις και τους πολίτες να σεκοντάρουν με απειλές σε όποιον τολμήσει να κριτικάρει κάτι από την επαρχία τους. Το ότι οι διαμάχες γίνονται για τον πολιτισμό και τις τέχνες είναι εντελώς τυχαίο. Στα τέτοια μας τον έχουμε γραμμένο τον πολιτισμό κι οι διαμάχες αυτές δείχνουν και την πραγματική μας σχέση με τον πολιτισμό. Είναι απλά η αφορμή να εκτονώσουμε αυτό το νέο συναίσθημα που χρειάζεται ψυχολογικής ερμηνείας για το από πού πηγάζει.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν Λευκωσία, Λεμεσός και Πάφος (συγγνώμη για τη σειρά αναφοράς τους) διεκδικούν το χρίσμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Σε λίγο ίσως να ακολουθήσει και η Λάρνακα για να ολοκληρωθεί το καρέ.
Κι αφού το πρωτάθλημα τελείωσε και το ΑΠΟΕΛ-Ομόνοια δεν μπορεί να βοηθήσει στην εκτόνωσή μας, ας το ρίξουμε στο Λεμεσός ή Λευκωσία, Λευκωσία ή Πάφος, κι ας συνεχίσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας.
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 13-7-2010
Αυτή τη στιγμή λοιπόν Λευκωσία, Λεμεσός και Πάφος (συγγνώμη για τη σειρά αναφοράς τους) διεκδικούν το χρίσμα της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης. Σε λίγο ίσως να ακολουθήσει και η Λάρνακα για να ολοκληρωθεί το καρέ.
Κι αφού το πρωτάθλημα τελείωσε και το ΑΠΟΕΛ-Ομόνοια δεν μπορεί να βοηθήσει στην εκτόνωσή μας, ας το ρίξουμε στο Λεμεσός ή Λευκωσία, Λευκωσία ή Πάφος, κι ας συνεχίσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας.
Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 13-7-2010
Τρίτη 13 Ιουλίου 2010
Ποίημα της εβδομάδας 184
Ένας νέγρος θερμαστής από το Τζιμπουτί (Μαραμπού)
Ο Γουίλλη, ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί,
όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε,
στην κάμαρά μου ερχότανε, γελώντας, να με βρει,
κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε.
Μου 'λεγε πως καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς
και στο Αντεν πως, χορεύοντας, πίνουν την άσπρη σκόνη
κι έπειτα πως φωνάζουνε και πως μονολογούν
όταν η ζάλη μ' όνειρα περίεργα τους κυκλώνει.
Μου 'λέγ' ακόμα ότ' είδ' αυτός, μια νύχτα που 'χε πιει,
πως πάνω σ' άτι εκάλπαζε, στην πλάτη της θαλάσσης,
και πίσωθέ του ετρέχανε γοργόνες με φτερά.
- Σαν πάμε στο Αντεν, μου 'λεγε, και συ θα δοκιμάσεις.
Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξουραφιών
και του 'λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει,
και τότε αυτός συνήθιζε, γελώντας τρανταχτά,
με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει.
Μες το τεράστιο σώμα του είχε μι' αθώα καρδιά.
Κάποια νυχτιά, μέσα στο μπαρ Ρετζίνα - στη Μαρσίλια,
για να φυλάξει εμένανε από έναν Ισπανό,
έφαγε αυτός μιαν αδειανή στην κεφαλή μποτίλια.
Μια μέρα τον αφήσαμε στυγνό απ' τον πυρετό,
πέρα στην Άπω Ανατολή, να φλέγεται, να λιώνει.
Θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ,
και δώσ' του εκεί που βρίσκεται λίγη απ' την άσπρη σκόνη.
Νίκος Καββαδίας
Ο Γουίλλη, ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί,
όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε,
στην κάμαρά μου ερχότανε, γελώντας, να με βρει,
κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε.
Μου 'λεγε πως καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς
και στο Αντεν πως, χορεύοντας, πίνουν την άσπρη σκόνη
κι έπειτα πως φωνάζουνε και πως μονολογούν
όταν η ζάλη μ' όνειρα περίεργα τους κυκλώνει.
Μου 'λέγ' ακόμα ότ' είδ' αυτός, μια νύχτα που 'χε πιει,
πως πάνω σ' άτι εκάλπαζε, στην πλάτη της θαλάσσης,
και πίσωθέ του ετρέχανε γοργόνες με φτερά.
- Σαν πάμε στο Αντεν, μου 'λεγε, και συ θα δοκιμάσεις.
Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξουραφιών
και του 'λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει,
και τότε αυτός συνήθιζε, γελώντας τρανταχτά,
με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει.
Μες το τεράστιο σώμα του είχε μι' αθώα καρδιά.
Κάποια νυχτιά, μέσα στο μπαρ Ρετζίνα - στη Μαρσίλια,
για να φυλάξει εμένανε από έναν Ισπανό,
έφαγε αυτός μιαν αδειανή στην κεφαλή μποτίλια.
Μια μέρα τον αφήσαμε στυγνό απ' τον πυρετό,
πέρα στην Άπω Ανατολή, να φλέγεται, να λιώνει.
Θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ,
και δώσ' του εκεί που βρίσκεται λίγη απ' την άσπρη σκόνη.
Νίκος Καββαδίας
Σάββατο 3 Ιουλίου 2010
Ποίημα της εβδομάδας 183
Χαμηλοφώνως
Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ' το
φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κατόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
Κόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια που η ψίχα
τους φαγώθηκε από παράσιτα
Κι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου
Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δάχτυλά μου όπως περνάει
ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού
Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι
και κοιμάσαι
Και ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα ανάβεις τη λάμπα και
θυμάσαι
Διότι θυμάσαι
Γι' αυτό σ' αγαπώ κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμαστε μαζί
Κι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν' ανεβοκατεβαίνει
τα δέντρα
...πως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Βάρκιζας
Κι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς ακολουθούσαν
Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια
του νερού και λέω: να το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες
απ' το κόκκινο - σαν τα μάτια τού μπεκρή - λυκόφως
Και είπαμε να το ριζικό να οι αγάπες βγήκαν στους δρόμους για τον επιούσιο
Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Να 'ρχονται και να χάνονται
Γι' αυτό σ' αγαπώ
Κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Είσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια
Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος από κάθε τι
από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή
Είναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο
Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε σχισμάδες βράχων
Γι' αυτό σ' αγαπώ.
Δημήτρης Παπαδίτσας
(από την Ποίηση,1, Στιγμή 1985)
Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που μπήκε απ' το
φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι και ήσουν κατόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια
Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας όπου το κύμα
Κόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο
Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια που η ψίχα
τους φαγώθηκε από παράσιτα
Κι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το μέτωπό σου
Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δάχτυλά μου όπως περνάει
ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού
Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι μόνη το καλοκαίρι
και κοιμάσαι
Και ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα ανάβεις τη λάμπα και
θυμάσαι
Διότι θυμάσαι
Γι' αυτό σ' αγαπώ κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά είμαστε μαζί
Κι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν' ανεβοκατεβαίνει
τα δέντρα
...πως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Βάρκιζας
Κι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς ακολουθούσαν
Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια βλέπω την επιφάνεια
του νερού και λέω: να το ριζικό κι η ματιά της
Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες τυλιγμένες
απ' το κόκκινο - σαν τα μάτια τού μπεκρή - λυκόφως
Και είπαμε να το ριζικό να οι αγάπες βγήκαν στους δρόμους για τον επιούσιο
Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες
Να 'ρχονται και να χάνονται
Γι' αυτό σ' αγαπώ
Κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά
Είσαι κείνο που γλύτωσε απ' τα σκάγια
Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος από κάθε τι
από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή
Είναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής τερματίζει πρώτο
Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε σχισμάδες βράχων
Γι' αυτό σ' αγαπώ.
Δημήτρης Παπαδίτσας
(από την Ποίηση,1, Στιγμή 1985)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)