Μικρό αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο που "έφυγε" ...

 

Μικρό αφιέρωμα στον Μανόλη Λιδάκη

 Μικρό αφιέρωμα στον Μανόλη Λιδάκη, που έφυγε από κοντά μας ξαφνικά, αφήνοντάς πολλά όμορφα τραγούδια.

 

Μικρό αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα, που έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας τεράστιο έργο.

 

 

Εργατική Πρωτομαγιά

 Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Γιάννη Μαρκόπουλο

 

 Έφυγε από τη ζωή ο μοναδικός Γιάννης Μαρκόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ//EUROKINISSI    10.06.2023

Η Ελλάδα θρηνεί έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες της. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Ήταν στο νοσοκομείο από τις αρχές Μαΐου.

Το έργο του έχει συνδεθεί με τον κινηματογράφο, μελοποίησε ποίηση, έγραψε μουσική κλασική και μουσική για μπαλέτο, συμμετείχε στον αγώνα κατά της δικτατορίας, ενώ έχει υπογράψει μερικά από τα σημαντικότερα άλμπουμ της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Η ανακοίνωση της οικογένειας

Η οικογένεια του Γιάννη Μαρκόπουλου, εξέδωσε την εξής ανακοίνωση με την οποία επιβεβαίωσε τον θάνατό του:΅

«Με θλίψη ανακοινώνουμε ότι σήμερα το απόγευμα απεβίωσε, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ο μεγάλος εθνικός μας συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Η μουσική ψυχή της Ελλάδας σίγησε. Όμως, θα μένει ζωντανή στη μνήμη μας, μέσα από τα τραγούδια του, που τραγουδήθηκαν και θα τραγουδιούνται από γενιές και γενιές Ελλήνων και Ελληνίδων».

Η οικογένεια διευκρινίζει ότι οι λεπτομέρειες για την κηδεία του θα ανακοινωθούν σύντομα.

Ποιος ήταν

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης, ενώ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.

Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό». Απ' τον Οκτώβριο του 1965 μέχρι τον Απρίλιο του 1984 έντυσε με μουσική όλα τα έργα τα οποία παρουσιάστηκαν απ' το Κουκλοθέατρο «Μπάρμπα Μυτούσης». Το Κουκλοθέατρο αυτό τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του στις 15 Απριλίου του 1984.

 

Η φυγή στο Λονδίνο

Με τη δικτατορία το 1967, ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί για το Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη« Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν). Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. 

Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.

Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Μια νέα μουσική πρόταση

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. 

Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του. Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.

Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ «Κύτταρο», με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. 

Εμβληματικά τραγούδια

Δεν υπάρχει Έλληνας που να μη γνωρίζει τα τραγούδια του, όπως οι «Οχτροί», τα «Λόγια και τα χρόνια», τα «Χίλια μύρια κύματα», η «Λένγκω» (Ελλάδα), ο «Γίγαντας», «Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι», το «Καφενείον η Ελλάς», «Ο τόπος μας είναι κλειστός», τα «Παραπονεμένα λόγια», το «Μιλώ για τα παιδιά μου».

Πρόκειτια για τραγούδια που έγιναν σύμβολα και μύθοι, όπως και τα μουσικά του έργα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Ήλιος ο Πρώτος», «Χρονικό», «Ιθαγένεια», «Οροπέδιο», «Θητεία» και «Μετανάστες», μελοποιώντας Διονύσιο Σολωμό, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχάλη Κατσαρό, Μάνο Ελευθερίου, Γιώργο Σκούρτη, Πάνο Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.

Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του BBC «Who pays the Ferryman?», και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.

Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες, και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.

Μουσική για το θέατρο και το σινεμά

Στην καλλιτεχνική του παραγωγή σημαντική θέση έχει η μουσική του για το θέατρο και τον κινηματογράφο: μουσική για έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχοφ, του Μπέκετ αλλά και σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών, και για ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.

Τον Ιανουάριο του 1981 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. 

Ακολουθούν έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο. Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα, τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων, τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, τη Λειτουργία του Ορφέα – για φωνή, χορωδία και ορχήστρα –, που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση. 

Ακολουθούν η «Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη», μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα «Ερωτόκριτος και Αρετή», τα «Σχήματα σε κίνηση», κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα «Ευήλια τοπία», φαντασία για σόλο φλάουτο, ο «Νόμος της Θαλπωρής», ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, «16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001», Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα (2007).

• Με πληροφορίες από τη WIKIPEDIA

Πηγή:   https://www.efsyn.gr/efsyn-city/moysika-nea/388572_efyge-apo-ti-zoi-o-monadikos-giannis-markopoylos

Αφιέρωμα στον Γιάννη Βογιατζή

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον Γιάννη Βογιατζή, που "έφυγε" σήμερα.

Η μεγαλειώδης διαδρομή του μοναδικού Μίμη Παπαϊωάννου

Το σημερινό «αφιέρωμα» ανήκει στον Μίμη Παπαϊωάννου.  Δεμένο με πολλά προσωπικά βιώματα.  Σήμερα η ποδοσφαιρική Ελλάδα αποχαιρετά τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα και όχι μόνο: Τον Μίμη Παπαϊωάννου.  Για εμάς, της «παλιάς γενιάς», που παίξαμε μπάλα στις αλάνες, στα χωράφια με τα αγκάθια, βάζοντας για δοκάρια δυο μεγάλες πέτρες, με μια πλαστική μπάλα, (που στα μάτια μας ήταν θεά), που τρυπήσαμε πολλά παντελόνια στα γόνατα, (οι μανάδες να μπαλώνουν μουρμουρώντας και οι πατεράδες να αγριεύουν που δεν διαβάζουμε τα μαθήματα), ο Μίμης Παπαϊωάννου ήταν ποδοσφαιρικό πρότυπο αθλητή.  Δεν αποβλήθηκε ποτέ! 

Τις Κυριακές το απόγευμα με το τρανζιστοράκι στο χωράφι για να ακούμε τα μαγικά του Μίμη.  Κι όταν ήρθε η τηλεόραση, τι θαύμα ήταν εκείνο!  Έσπασε η καρδιά μας στο ιστορικό γκολ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στη ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ. 

Φανταζόμασταν τον εαυτό μας μεγάλο αστέρι, να παίξει στα γήπεδα με χορτάρι, δίπλα στον Μίμη Παπαϊωάννου.  Δεν κατάφερα να τον δω ζωντανά μέσα στο γήπεδο.  Όταν πήγα εγώ στην Αθήνα ο Μίμης είχε «κρεμάσει» τα παπούτσια.  Είναι ένα μεγάλο ανεκπλήρωτο όνειρο.  Καλό ταξίδι Μίμη.

 15/3/2023

 

 


 

Ο Μίμης Παπαϊωάννου ήρθε στην ΑΕΚ από την ομάδα του χωριού του, τη «Νέα Γενεά» Νέας Νικομήδειας Ημαθίας, το καλοκαίρι του 1962, κατόπιν υπόδειξης του Τρύφωνα Τζανετή και απόφασης του προέδρου Νίκου Γκούμα. Αγωνίστηκε στην ΑΕΚ για 17 χρόνια, σε συνολικά 566 επίσημους αγώνες (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Κύπελλα Ευρώπης) και πέτυχε συνολικά 289 γκολ. Πανηγύρισε με την ΑΕΚ πέντε πρωταθλήματα (1963, 1968, 1971, 1978, 1979) και τρία Κύπελλα (1964, 1966, 1978). Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1963-64 με 29 γκολ και τη σεζόν 1965-66 με 24 γκολ. 

Αν και ξεκίνησε ως παρτενέρ του Κώστα Νεστορίδη στην επίθεση και συνέχισε την καριέρα του ως επιθετικός, ο αριστεροπόδαρος Μίμη Παπαϊωάννου είχε όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά που του επέτρεπαν να ξεχωρίζει και στο δημιουργικό παιχνίδι, πέρα από το να είναι εκτελεστής. Παρά το ότι ήταν μόλις 1,70, ο Παπαϊωάννου έγραψε ιστορία με τα εντυπωσιακά γκολ από κεφαλιές, «προϊόν» του εντυπωσιακού επιτόπιου άλματος που διέθετε. Από τα γκολ του στην Α΄ Εθνική, τα 49 προήλθαν από κεφαλιές, ενώ με τον ίδιο τρόπο πέτυχε και το ιστορικό γκολ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στη ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ.

Από τα 17 χρόνια που αγωνίστηκε στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, στα περισσότερα από αυτά ήταν η ηγετική της μορφή και το πιο λαμπρό αστέρι της. Από το 1969, όταν αποσύρθηκε ο Ανδρέας Σταματιάδης, ήταν και ο αρχηγός της ομάδας. Για μια δεκαετία έφερε το περιβραχιόνιο και με αυτό σήκωσε το Πρωτάθλημα του 1971 αλλά και το νταμπλ του 1978.

Για πολλά χρόνια ο Παπαϊωάννου ήταν ο κορυφαίος σε συμμετοχές και γκολ για την ΑΕΚ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αγωνίστηκε συνολικά σε 35 ματς και πέτυχε 11 τέρματα και τα επιτεύγματά του ξεπεράστηκαν μόνο προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν πια οι αγώνες στην Ευρώπη ήταν πολύ περισσότεροι. Στα γκολ τον ξεπέρασε ο Ντέμης Νικολαϊδης στο 2-2 με τη Μονακό το 1999, όμως ο Μίμης παραμένει δεύτερος σκόρερ της ΑΕΚ στην Ευρώπη με αυτά τα 11 γκολ, πίσω από τα 26 του Ντέμη!

Κορυφαίος του αιώνα!

Το φθινόπωρο του 2000 o Μίμης Παπαϊωάννου αναδείχθηκε από τη Διεθνή Υπηρεσία Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) ως ο κορυφαίος Ελληνας ποδοσφαιριστής, με βάση τα αγωνιστικά πεπραγμένα του με την ΑΕΚ και με την Εθνική Ομάδα. Η ΑΕΚ τον είχε τιμήσει, με αφορμή αυτή την εκλογή του, με τη διοργάνωση ενός αγώνα Παλαιμάχων στη Νέα Φιλαδέλφεια με αντίπαλο την ομάδα των Γερμανών επιλέκτων.

Ο Μίμης Παπαϊωάννου «έφυγε» τη μέρα που έχει τα 93α του γενέθλια ο Κώστας Νεστορίδης. Οι δυο τους ηγήθηκαν της ΑΕΚ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, όταν ο νεαρός Παπαϊωάννου και ο έμπειρος Νεστορίδης σφράγισαν με την κλάση τους και τα γκολ πολλές μεγάλες επιτυχίες της ομάδας, με κορυφαία την κατάκτηση του πρώτου μεταπολεμικού τίτλου το 1963.

Δε χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός από τη μέρα που ήρθε στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, για να ξεχωρίσει ανάμεσα στους κορυφαίους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν πολύ συχνά το κεντρικό πρόσωπο στις πρώτες σελίδες των αθλητικών εντύπων εκείνων των εποχών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις επιλεγόταν και για τα εξώφυλλα των περιοδικών ποικίλης ύλης, αφού η αξία του, το ήθος του και η προσωπικότητά του τον είχαν καταστήσει ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους Ελληνες, εντός και εκτός ποδοσφαίρου.

Ενα από τα μεγάλα «παράσημα» του Μίμη Παπαϊωάννου ήταν ότι σε 17 χρόνια καριέρας δεν είχε αποβληθεί ποτέ, παρά το γεγονός ότι γινόταν συχνά αντικείμενο αντιαθλητικής συμπεριφοράς, αγωνιστικής και λεκτικής, από τους αντιπάλους. Ήταν, όμως, ένας τζέντλεμαν των γηπέδων που είχε μόνο φίλους και που έχαιρε της απόλυτης αναγνώρισης των αντιπάλων από την αρχή ως το τέλος της καριέρας του.

Σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της καριέρας του στην ΑΕΚ, ο Μίμης Παπαϊωάννου υπηρέτησε και την Εθνική Ομάδα. Αγωνίστηκε σε αυτήν συνολικά 61 φορές από το 1963 έως το 1978. Σκόραρε 20 φορές φορώντας το εθνόσημο και είναι ο πέμπτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδας. Πρόσφερε στο εθνικό συγκρότημα και ως βοηθός προπονητή στο πλευρό του Αλκέτα Παναγούλια, την εποχή που η ομάδα μας έφτασε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 1994 στις ΗΠΑ.

Τα ταλέντα του Μίμη Παπαϊωάννου δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικά. Μέσα από τη γνωριμία με τον Στέλιο Καζαντζίδη αναδείχθηκαν η αγάπη του για το τραγούδι και η ικανότητά του σε αυτό. Αποκορύφωμα αυτής της συνεργασίας υπήρξε ο Ύμνος της ΑΕΚ το 1971, σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη, σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη και σε ερμηνεία του Μίμη. Είναι ο ύμνος που τραγουδάμε όλοι εδώ και μισό αιώνα και που θα τον τραγουδήσουμε ξανά στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, για να πούμε το δικό μας αντίο στον μεγάλο αρχηγό! 

 

Πηγή:   https://www.aekfc.gr/newsdetails/aaa-290-129012.htm?lang=el&path=-2063281672

Μικρό αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη που μας "άφησε" σήμερα το πρωί.  Τα λόγια είναι περιττά για έναν τέτοιο άνθρωπο, μουσικό και αγωνιστή.  Ας λίγα από τραγούδια του.

Μικρό αφιέρωμα στον ποιητή Μιχάλη Πασιαρδή

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον ποιητή Μιχάλη Παδιαρδή, που "έφυγε" χθες από κοντά μας.

 

Μιχάλης Πασιαρδής – Τρία ποιήματα

1

Είπες κάποτε πως οι νεκροί βλασταίνουνε και μεγαλώ­νουν

βγάνουν ανθούς, καρπίζουν, έρχονται τα πουλιά,
σιωπηλά ρυάκια κυλούν κάτω απ' τα πόδια τους.
Είπες πως γελαστήκαμε στον κόσμο, μια
ολόκληρη αρχή χάθηκε ανεπίστρεπτα· και δεν προφταί­νεις.

Είπες. Ομως τα δέντρα είναι πάντοτε μοναχικά

ακόμα και στα δάση. Το πέρασμα του αγέρα το προδίδει.
Κι εσύ στον κόσμο μόνος.

 

2

Πέρσι ο χρόνος ήταν κίτρινος
σα να χτυπήσανε στη γη τ' αυγά χιλιάδων αστεριών
εφέτο είναι μαύρος

αφού μου λείπουνε τα μάτια σου κι ο κόσμος.
Του χρόνου θα γυρίσει στο σταχτί,
θα 'ναι η προβιά μου στους καιρούς των παγετώνων.

 

3

Έκλεισες
μες στις χούφτες σου τον άνεμο
τον έπλασες
σαν τον πηλό
Γι' αυτό
κουβεντιάζεις μ' ένα άγαλμα
που αυτοί
δεν το βλέπουν
Γι' αυτό
κοιμάσαι μόνη τα βράδια
και λες,
είμαστε δυο.

 

Μικρό αφιέρωμα στον Λευτέρη Μυτιληναίο

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Λευτέρη Μυτιληναίο, που "έφυγε" αφήνοντας τα όμορφα τραγούδια του.

Παγκόσμια Μέρα Παιδικού Βιβλίου 2021

 Αφιέρωμα και μήνυμα για την Παγκόσμια Μέρα Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου 2021

Μικρό αφιέρωμα στον Αντώνη Καλογιάννη

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον αγαπημένο Αντώνη Καλογιάννη, που μας άφησε σήμερα.

Μας συντρόφεψε για χρόνια με τα τραγούδια του.

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα που αξίζει να (ξανα)δούμε

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Διεθνη 26 Νοεμβρίου 2020

 

O «Ημεροδρόμος», με αφορμή την μεγάλη απώλεια του ποδοσφαιρικού (και όχι μόνο) θρύλου Ντιέγκο Μαραντόνα προτείνει στους αναγνώστες τους το βιογραφικό ντοκιμαντέρ (2008) του Εμίρ Κουστουρίτσα. Ο ίδιος ο Ντιέγκο μιλά για το ποδόσφαιρο, την πολιτική, την εκμετάλλευση, τη Λατινική Αμερική, τον Φιντέλ Κάστρο και ξετυλίγει τη ζωή του.

Ακολουθεί πρώτα μια εκτεταμένη περίληψη με ελληνικούς υπότιτλους και στη συνέχεια ολόκληρο το βιογραφικό ντοκιμαντέρ με αγγλικούς υπότιτλους:

 

Μικρό αφιέρωμα στο Γιάννη Πουλόπουλο

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Γιάννη Πουλόπουλο, που "έφυγε" χθες βράδυ.  Εμάς τους παλιότερους μας συντρόφευε εκείνες τις εποχές με τα τραγούδια του (Ο πρώτος μισθός, σε ένα ιδιωτικό σχολείο πριν πάω φανταρος, πήγε σ' ένα κασετόφωνο της εποχής και σε 10 κασέτες με τα τραγούδια του). Καλό ταξίδι ...

Δες και ΕΔΩ για τη ζωή του

Μικρό αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

 Ένα μικρό αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο, που "έφυγε" σήμερα.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

 

 

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Ένιο Μορικόνε

Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης Ένιο Μορικόνε

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πολιτισμος 6 Ιουλίου 2020

 

Έφυγε από τη ζωή ο Ένιο Μορικόνε, σε ηλικία 91 ετών, μετέδωσε το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA.
Ο συνθέτης και ενορχηστρωτής Ένιο Μορικόνε έβαλε τη μουσική του σε μεγάλα και σημαντικά κινηματογραφικά έργα κι έχει συνθέσει περισσότερα από 100 κλασικά κομμάτια κι ενορχηστρώσει πάνω από 500 τραγούδια. 
Ο Μορικόνε έγινε παγκοσμίως γνωστός συνθέτοντας μουσική (την περίοδο 1960-75) για ιταλικά γουέστερν από σκηνοθέτες όπως ο Σέρτζιο Λεόνε, Ντούτσιο Τέσαρι και Σέρτζιο Κορμπούτσι, όπως η Τριλογία των δολαρίων («Για Μια Χούφτα Δολάρια», «Μονομαχία Στο Ελ Πάσο» και «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος»).
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο Μορικόνε συνέθεσε μουσική για πολλά είδη ταινιών: Το «The Ecstasy of Gold», μουσικό θέμα της ταινίας «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», το «A Man with Harmonica», το «Chi Mai», αλλά και το «Here’s to You», το τραγούδι που έντυσε την ταινία «Σάκκο και Βανζέτι», το οποίο ερμηνεύθηκε από την Τζόαν Μπαέζ.
Ο Μορικόνε διακρίθηκε και στο Χόλιγουντ, συνθέτοντας μουσική για Αμερικανούς σκηνοθέτες, όπως ο Τζον Κάρπεντερ, Μπράιαν ντε Πάλμα, Μπάρι Λέβινσον, Μάικ Νίκολς και Όλιβερ Στόουν. Συνέθεσε μουσική για αρκετές ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ, όπως τα «Days of Heaven», «The Mission», «Οι Αδιάφθοροι», «Cinema Paradiso» και «Bugsy». Ο Μορικόνε συνεργάστηκε επίσης με τον Ιταλό σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε.
Στον 21ο αιώνα, η μουσική του Μορικόνε ξαναχρησιμοποιήθηκε στην τηλεόραση και σε ταινίες όπως αυτές του Κουέντιν Ταραντίνο: «Kill Bill» (2003), «Death Proof» (2007), «Άδωξοι Μπάσταρδη» (2009) και «Django: Ο Τιμωρός» (2012).
Ο Μορικόνε παρέλαβε το τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του, Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για τη μουσική της ταινίας «Μισητοί 8». Επίσης, κέρδισε  τρία βραβεία Γκράμι, τρεις Χρυσές Σφαίρες, έξι BAFTA, δύο Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ένα τιμητικό Χρυσό Λέοντα.

 

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/efyge-apo-ti-zoi-o-synthetis-enio-morikone/

Χάρις Αλεξίου, Σ' ευχαριστούμε ...

Πριν λίγες μέρες η Χάρις Αλεξίου ανακοίνωσε την απόφασή της να αποσυρθεί από το τραγούδι.
Την ευχαριστούμε που μας συντρόφευε τόσα χρόνια και έκανε ομορφότερη τη ζωή μας.

Αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά

Ένα μικρό αφιέρωμα στην Εργατική Πρωτομαγιά.  Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη, "Το Τελευταίο Σημείωμα", για τους αγωνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, την Πρωτομαγιά του 1944.  Αξίζει να τη δείτε.

Η αφίσα και το μήνυμα της IBBY για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020

Η αφίσα της ΙΒΒΥ για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020 αναρτήθηκε από το ελληνικό τμήμα της διεθνούς οργάνωσης. Τυπώθηκε και διανέμεται με τη φροντίδα των Εκδόσεων Πατάκη 

Το 2020 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Σλοβενίας (Slovenská sekcia IBBY). Το φετινό μήνυμα γράφτηκε από τον Σλοβένο συγγραφέα Peter Svetina*, μεταφράστηκε στα ελληνικά, όπως κάθε χρόνο, από τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς ενώ η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον Σλοβένο εικονογράφο Damijan Stepančič**.

Το υπέροχο μήνυμα του Peter Sventina:

“Εκεί που μένω, οι θάμνοι πρασινίζουν αργά τον Απρίλη ή νωρίς τον Μάη και σύντομα γεμίζουν με κουκούλια από πεταλούδες. Αυτά τα κουκούλια μοιάζουν με μπαλίτσες από βαμβάκι ή με κουφέτα και οι νύμφες τους καταβροχθίζουν φύλλο το φύλλο μέχρι που οι θάμνοι απογυμνώνονται. Όταν όμως οι νύμφες γίνουν πεταλούδες και πετάξουν, οι θάμνοι δεν είναι κατεστραμμένοι. Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι, ξαναγίνονται πράσινοι πάλι και πάλι.

Έτσι μοιάζει ο συγγραφέας, έτσι μοιάζει ο ποιητής. Κατασπαράζονται, μένουν κατάστεγνοι από ιστορίες και ποιήματα, που, όταν ολοκληρωθούν, πετούν μακριά, μπαίνουν μέσα σε βιβλία και βρίσκουν τους αναγνώστες τους. Αυτό γίνεται πάλι και πάλι.

Και τι συμβαίνει ν΄εκείνα τα ποιήματα και τις ιστορίες;

Ξέρω ένα αγόρι που έπρεπε να κάνει κάποια εγχείρηση στο μάτι του. Για δύο εβδομάδες μετά την εγχείρηση, έπρεπε να ξαπλώνει μόνο από τη δεξιά πλευρά και μετά δεν έπρεπε να διαβάζει τίποτα για έναν μήνα. Όταν γελικά ξαναπήρε στα χέρια του ένα βιβλία έπειτα από ενάμισημήνα, ένιωσε σαν να κατάπινε λέξεις μ’ ένα κουτάλι από μια γαβάθα. Σαν να τις έτρωγε. Πραγματικά τις έτρωγε.

Ξέρω κι ένα κορίτσι που, όταν μεγάλωσε, έγινε δασκάλα. Μου είπε: “Τα παιδιά που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν παραμύθια έχουν στερηθεί κάτι σημαντικό”.

Οι λέξεις στα ποιήματα και στις ιστορίες είναι τροφή. Όχι τροφή για το σώμα, όχι τροφή που μπορεί να γεμίσει το στομάχι σου. Τροφή όμως για το πνεύμα και τροφή για την ψυχή.

Όταν πεινάει κάποιος ή διψάει, το στομάχι του γουργουρίζει και το στόμα του στεγνώνει. Οι πεινασμένοι γυρεύουν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο ρύζι ή δημητριακά, λίγο ψάρι ή μια μπανάνα. Όσο περισσότερο πεινούν, τόσο στενεύει ο οπτικός τους ορίζοντας, ώσπου παύουν να βλέπουν ό,τι δεν είναι τροφή για να τους χορτάσει.

Η πείνα για λέξεις εκδηλώνεται διαφορετικά. Μοιάζει με θλίψη, με λήθη, με αυθάδεια. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους πείνα δε νιώθουν πως η ψυχή τους τρέμει από το κρύο κι ότι προσπερνούν τους εαυτούς τους χωρίς να το προσέχουν. Ένα μέρος του κόσμου τους εξαφανίζεται χωρίς να το γνωρίζουν.

Αυτού του είδους η πείνα χορταίνεται με ποίηση και ιστορίες.

Υπάρχει όμως ελπίδα για όσους δεν έχουν ποτέ αφεθεί ν’ απολαύσουν  τις λέξεις, για να χορτάσουν αυτή την πείνα;

Υπάρχει! Το αγόρι που είπαμε διαβάζει κάθε μέρα. Το κορίτσι έγινε δασκάλα και διαβάζει στους μαθητές της. Κάθε Παρασκευή. Κάθε βδομάδα. Αν κάποια φορά το ξεχάσει, της το θυμίζουν τα παιδιά.

Και τι γίνεται με τον συγγραφέα και τον ποιητή; Καθώς έρχεται το καλοκαίρι, θα πρασινίσουν πάλι. Και πάλι θα στεγνώσουν από ιστορίες και ποιήματα, που θα πετάξουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση. Πάλι και πάλι.”

* Ο Peter Svetina γεννήθηκε το 1970 στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Το 1995 τέλειωσε τις σπουδές του στην Σλοβένικη Γλώσσα και έκανε διατριβή πάνω στην παλαιά Σλοβενική Ποίηση το 2001 στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα. Είναι αναπληρωτής καθηγητής για τη σλαβική λογοτεχνία στο Ινστιτούτο Σλαβικών Γλωσσών στο Πανεπιστήμιο Alpen-Adria στο Κλάνγκεφουρτ στην Καρινθία της Αυστρίας. Γράφει για παιδιά, νέους και ενήλικες, αλλά το έργο του συχνά διασχίζει τα σύνορα μεταξύ διαφορετικών ακροατηρίων-στόχων και μπορεί να αναγνωστεί ως διηλικιακή λογοτεχνία-cross-over. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Κορεάτικα, Πολωνικά, Λετονικά, Εσθονικά και Λιθουανικά. Έχει λάβει μερικά από τα πιο αναγνωρισμένα εθνικά και διεθνή βραβεία και είναι εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ κριτικών και αναγνωστών.

** Ο Damijan Stepančič γεννήθηκε το 1969 στην Λουμπλιάνα της Σλοβενίας. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Λιουμπλιάνα το 1996 και το δημιουργικό του έργο εστιάζεται στην απεικόνιση παιδικών βιβλίων και περιοδικών. Συμπεριλήφθηκε στον τιμητικό κατάλογο της IBBY το 2010. Κέρδισε το βραβείο Levstik δύο φορές, το 2003 για το βιβλίο Leteči krožnik na our vrtu και το 2011 για το Zgodba o sidru.