Κοινός γιορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων

Ένα μικρό αφιέρωμα στον κοινό γιορτασμό της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, την 1η του Μάη 2026.

 

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944 – το ντοκιμαντέρ της ΚΝΕ για τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές της Καισαριανής

Η ΚΝΕ παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ - αφιέρωμα στους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, ένας μικρός φόρος τιμής για τη μνήμη και τη θυσία τους. Μια παραγωγή που υπερβαίνει τα όρια μιας τυπικής ιστορικής αναδρομής. Το ντοκιμαντέρ επιχειρεί να αποδώσει με άμεσο και ζωντανό τρόπο το βάρος της θυσίας της Πρωτομαγιάς του 1944, η οποία παραμένει έως σήμερα σημείο αναφοράς, προκαλώντας συγκίνηση και θαυμασμό, ειδικά μετά και από την πρόσφατη δημοσίευση των συγκλονιστικών φωτογραφιών.

 

Υπάρχουν στιγμές που η Ιστορία δεν μπορεί να αρκεστεί σε μια απλή ανάγνωση. Ζωντανεύει. Παίρνει μορφή, πρόσωπα, ήχους. Σε κοιτάει κατάματα και απαιτεί να τη νιώσεις. Αυτόν τον σκοπό υπηρετεί το αφιέρωμα στους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής που θα δημοσιευτεί στο κανάλι της ΚΝΕ στο YouTube την Παρασκευή 24 Απρίλη, παραμονή της μεγάλης πολιτικής – πολιτιστικής εκδήλωσης του ΚΚΕ στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Πρόκειται για μια δουλειά που δεν περιορίζεται σε μια τυπική ιστορική αναδρομή, αλλά επιχειρεί να αποδώσει με ζωντανό και άμεσο τρόπο το βάρος και το περιεχόμενο της θυσίας της Πρωτομαγιάς του 1944, που μέχρι σήμερα συγκλονίζει, προκαλεί θαυμασμό και συγκίνηση.

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε χώρους με ιδιαίτερο ιστορικό φορτίο. Στο Μπλοκ 15 στο Χαϊδάρι, τόπο κράτησης των μελλοθανάτων, στο ίδιο το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, αλλά και στο Αρχείο και τη Βιβλιοθήκη της ΚΕ του ΚΚΕ στον Περισσό. Η επιλογή του Μπλοκ 15 και του Θυσιαστηρίου της Καισαριανής ήταν μια αυτονόητη απόφαση για να αποτυπωθεί η συνέχεια των γεγονότων εκεί όπου διαδραματίστηκαν, διατηρώντας τη φυσική και ιστορική τους βαρύτητα.

Κεντρικό στοιχείο του αφιερώματος αποτελεί η ανασύνθεση ενός σκηνικού στο Μπλοκ 15 με αυθεντικά αντικείμενα από το Αρχείο του ΚΚΕ, τα οποία ανήκαν σε εκτελεσμένους της Καισαριανής: Ενα ρολόι που μετρούσε τον χρόνο του Βαλάση Βαλασόπουλου, εργατοϋπαλλήλου από την Καλαμάτα, στελέχους του ΚΚΕ που συνελήφθη το 1938 και έως το 1944 ήταν φυλακισμένος στην Ακροναυπλία, στην Πύλο, στη Λάρισα και τέλος στο Χαϊδάρι, μέχρι που οδηγήθηκε για εκτέλεση. Ενα μαντήλι που κρατήθηκε σφιχτά στα χέρια του Σπήλιου Αμπελογιάννη, 22χρονου εργάτη από την Ηλεία, Γραμματέα της Κομματικής Οργάνωσης Κολωνού του ΚΚΕ. Ενα κουτάλι που χρησιμοποιήθηκε στις πιο δύσκολες συνθήκες από τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη, λογιστή από την Κρήτη, στελέχους του ΚΚΕ, γλωσσομαθούς, που συνελήφθη στις αρχές Ιούλη του 1936 και εξορίστηκε σε Αη Στράτη και Ακροναυπλία, μέχρι που οδηγήθηκε από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή για εκτέλεση. Οι παρτιτούρες του μουσικού Φώτη Σαντομοίρη, που έδωσαν ήχο, μερικές στιγμές χαράς και συντροφικότητας μέσα στη σιωπή της φυλακής και στις κακουχίες του εγκλεισμού.

Το βίντεο επιχειρεί να φωτίσει ακριβώς αυτήν τη διάσταση. Οτι οι 200 δεν αποτελούν μια αφηρημένη ιστορική κατηγορία ανθρώπων, αλλά ήταν πρωτοπόροι, στρατευμένοι κομμουνιστές, με διαδρομές, συγκεκριμένες επιλογές που εκπορεύτηκαν από την ιδεολογία τους και τη συνειδητή στάση ζωής τους.

Παρουσιάζονται τα βιογραφικά τους, η κομματική τους διαδρομή και η αταλάντευτη πορεία τους μέχρι την αθανασία. Αθανασία που χτίστηκε βήμα – βήμα: Στη στράτευσή τους, στη δράση τους μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, στη στάση τους στις φυλακές και τις εξορίες. Στιγμές όπως η άρνηση υπογραφής δήλωσης μετάνοιας, η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατουμένων, ακόμα και το τραγούδι την παραμονή της εκτέλεσης, λειτουργούν ως στοιχεία που συγκροτούν μια ενιαία αφήγηση για το πώς διαμορφώθηκε αυτή η στάση μέχρι το τέλος. Και όλα αυτά τα βήματα οδήγησαν εκεί. Στο ξημέρωμα της Πρωτομαγιάς του 1944.

Το βίντεο φιλοδοξεί να φέρει τον θεατή πιο κοντά σε αυτό το ερώτημα. Να τον κάνει, έστω για λίγα λεπτά, να σταθεί απέναντι σε εκείνη τη στιγμή, όχι ως μακρινός παρατηρητής αλλά ως κάποιος που καλείται να τη νιώσει. Να αντιληφθεί το μέγεθος της θυσίας μέσα από το ιδεολογικό υπόβαθρο των πρωταγωνιστών της. Και ίσως μέσα από αυτήν τη διαδικασία να κατανοήσει λίγο βαθύτερα γιατί εκείνο το πρωινό, της Πρωτομαγιάς του 1944, 200 κομμουνιστές στάθηκαν όρθιοι, αλύγιστοι και τελικά αθάνατοι. Με το κεφάλι ψηλά, τις γροθιές σφιγμένες, με πλήρη συνείδηση της ιδιότητας του κομμουνιστή.

Αλλωστε, η Ιστορία δεν μας καλεί να θαυμάζουμε παθητικά. Μας καλεί να ετοιμαζόμαστε, να παίρνουμε θέση, να γίνουμε καταλύτες των εξελίξεων, ο συλλογικός μας αγώνας να είναι αυτός που θα καθορίσει τη ροή των πραγμάτων. Και όταν έρθει η κρίσιμη ώρα, όποια μορφή κι αν πάρει στη δική μας εποχή, να βγούμε μπροστά. Να γράψουμε την Ιστορία όπως την έχουμε ονειρευτεί, να αφήσουμε το συλλογικό μας αποτύπωμα στον χρόνο με τον τρόπο που το έκαναν οι αλύγιστοι, οι ατρόμητοι, οι θαρραλέοι κομμουνιστές που σφυρηλάτησαν οι πιο κρίσιμες καμπές της ταξικής πάλης.

Καλή θέαση!

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/protomagia-1944-to-ntokimanter-tis-kne-gia-toys-200-ektelesmenoys-kommoynistes-tis-kaisarianis/

 

Αφιέρωμα στην Μαρινέλλα

 Ένα μικρό αφιέρωμα στην Μαρινέλλα, που συντρόφευσε τη ζωή μας για πολλές δεκαετίες.

 

Μικρό αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Διονύση Σαββόπουλο που "έφυγε" ...

 

Μικρό αφιέρωμα στον Μανόλη Λιδάκη

 Μικρό αφιέρωμα στον Μανόλη Λιδάκη, που έφυγε από κοντά μας ξαφνικά, αφήνοντάς πολλά όμορφα τραγούδια.

 

Μικρό αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον Μίμη Πλέσσα, που έφυγε από κοντά μας, αφήνοντας τεράστιο έργο.

 

 

Εργατική Πρωτομαγιά

 Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Γιάννη Μαρκόπουλο

 

 Έφυγε από τη ζωή ο μοναδικός Γιάννης Μαρκόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ//EUROKINISSI    10.06.2023

Η Ελλάδα θρηνεί έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες της. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Ήταν στο νοσοκομείο από τις αρχές Μαΐου.

Το έργο του έχει συνδεθεί με τον κινηματογράφο, μελοποίησε ποίηση, έγραψε μουσική κλασική και μουσική για μπαλέτο, συμμετείχε στον αγώνα κατά της δικτατορίας, ενώ έχει υπογράψει μερικά από τα σημαντικότερα άλμπουμ της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Η ανακοίνωση της οικογένειας

Η οικογένεια του Γιάννη Μαρκόπουλου, εξέδωσε την εξής ανακοίνωση με την οποία επιβεβαίωσε τον θάνατό του:΅

«Με θλίψη ανακοινώνουμε ότι σήμερα το απόγευμα απεβίωσε, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ο μεγάλος εθνικός μας συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Η μουσική ψυχή της Ελλάδας σίγησε. Όμως, θα μένει ζωντανή στη μνήμη μας, μέσα από τα τραγούδια του, που τραγουδήθηκαν και θα τραγουδιούνται από γενιές και γενιές Ελλήνων και Ελληνίδων».

Η οικογένεια διευκρινίζει ότι οι λεπτομέρειες για την κηδεία του θα ανακοινωθούν σύντομα.

Ποιος ήταν

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης, ενώ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.

Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό». Απ' τον Οκτώβριο του 1965 μέχρι τον Απρίλιο του 1984 έντυσε με μουσική όλα τα έργα τα οποία παρουσιάστηκαν απ' το Κουκλοθέατρο «Μπάρμπα Μυτούσης». Το Κουκλοθέατρο αυτό τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του στις 15 Απριλίου του 1984.

 

Η φυγή στο Λονδίνο

Με τη δικτατορία το 1967, ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί για το Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη« Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν). Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. 

Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.

Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Μια νέα μουσική πρόταση

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. 

Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του. Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.

Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ «Κύτταρο», με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. 

Εμβληματικά τραγούδια

Δεν υπάρχει Έλληνας που να μη γνωρίζει τα τραγούδια του, όπως οι «Οχτροί», τα «Λόγια και τα χρόνια», τα «Χίλια μύρια κύματα», η «Λένγκω» (Ελλάδα), ο «Γίγαντας», «Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι», το «Καφενείον η Ελλάς», «Ο τόπος μας είναι κλειστός», τα «Παραπονεμένα λόγια», το «Μιλώ για τα παιδιά μου».

Πρόκειτια για τραγούδια που έγιναν σύμβολα και μύθοι, όπως και τα μουσικά του έργα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Ήλιος ο Πρώτος», «Χρονικό», «Ιθαγένεια», «Οροπέδιο», «Θητεία» και «Μετανάστες», μελοποιώντας Διονύσιο Σολωμό, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχάλη Κατσαρό, Μάνο Ελευθερίου, Γιώργο Σκούρτη, Πάνο Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.

Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του BBC «Who pays the Ferryman?», και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.

Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες, και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.

Μουσική για το θέατρο και το σινεμά

Στην καλλιτεχνική του παραγωγή σημαντική θέση έχει η μουσική του για το θέατρο και τον κινηματογράφο: μουσική για έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχοφ, του Μπέκετ αλλά και σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών, και για ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.

Τον Ιανουάριο του 1981 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. 

Ακολουθούν έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο. Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα, τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων, τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, τη Λειτουργία του Ορφέα – για φωνή, χορωδία και ορχήστρα –, που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση. 

Ακολουθούν η «Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη», μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα «Ερωτόκριτος και Αρετή», τα «Σχήματα σε κίνηση», κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα «Ευήλια τοπία», φαντασία για σόλο φλάουτο, ο «Νόμος της Θαλπωρής», ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, «16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001», Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα (2007).

• Με πληροφορίες από τη WIKIPEDIA

Πηγή:   https://www.efsyn.gr/efsyn-city/moysika-nea/388572_efyge-apo-ti-zoi-o-monadikos-giannis-markopoylos

Αφιέρωμα στον Γιάννη Βογιατζή

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον Γιάννη Βογιατζή, που "έφυγε" σήμερα.

Η μεγαλειώδης διαδρομή του μοναδικού Μίμη Παπαϊωάννου

Το σημερινό «αφιέρωμα» ανήκει στον Μίμη Παπαϊωάννου.  Δεμένο με πολλά προσωπικά βιώματα.  Σήμερα η ποδοσφαιρική Ελλάδα αποχαιρετά τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα και όχι μόνο: Τον Μίμη Παπαϊωάννου.  Για εμάς, της «παλιάς γενιάς», που παίξαμε μπάλα στις αλάνες, στα χωράφια με τα αγκάθια, βάζοντας για δοκάρια δυο μεγάλες πέτρες, με μια πλαστική μπάλα, (που στα μάτια μας ήταν θεά), που τρυπήσαμε πολλά παντελόνια στα γόνατα, (οι μανάδες να μπαλώνουν μουρμουρώντας και οι πατεράδες να αγριεύουν που δεν διαβάζουμε τα μαθήματα), ο Μίμης Παπαϊωάννου ήταν ποδοσφαιρικό πρότυπο αθλητή.  Δεν αποβλήθηκε ποτέ! 

Τις Κυριακές το απόγευμα με το τρανζιστοράκι στο χωράφι για να ακούμε τα μαγικά του Μίμη.  Κι όταν ήρθε η τηλεόραση, τι θαύμα ήταν εκείνο!  Έσπασε η καρδιά μας στο ιστορικό γκολ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στη ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ. 

Φανταζόμασταν τον εαυτό μας μεγάλο αστέρι, να παίξει στα γήπεδα με χορτάρι, δίπλα στον Μίμη Παπαϊωάννου.  Δεν κατάφερα να τον δω ζωντανά μέσα στο γήπεδο.  Όταν πήγα εγώ στην Αθήνα ο Μίμης είχε «κρεμάσει» τα παπούτσια.  Είναι ένα μεγάλο ανεκπλήρωτο όνειρο.  Καλό ταξίδι Μίμη.

 15/3/2023

 

 


 

Ο Μίμης Παπαϊωάννου ήρθε στην ΑΕΚ από την ομάδα του χωριού του, τη «Νέα Γενεά» Νέας Νικομήδειας Ημαθίας, το καλοκαίρι του 1962, κατόπιν υπόδειξης του Τρύφωνα Τζανετή και απόφασης του προέδρου Νίκου Γκούμα. Αγωνίστηκε στην ΑΕΚ για 17 χρόνια, σε συνολικά 566 επίσημους αγώνες (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Κύπελλα Ευρώπης) και πέτυχε συνολικά 289 γκολ. Πανηγύρισε με την ΑΕΚ πέντε πρωταθλήματα (1963, 1968, 1971, 1978, 1979) και τρία Κύπελλα (1964, 1966, 1978). Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1963-64 με 29 γκολ και τη σεζόν 1965-66 με 24 γκολ. 

Αν και ξεκίνησε ως παρτενέρ του Κώστα Νεστορίδη στην επίθεση και συνέχισε την καριέρα του ως επιθετικός, ο αριστεροπόδαρος Μίμη Παπαϊωάννου είχε όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά που του επέτρεπαν να ξεχωρίζει και στο δημιουργικό παιχνίδι, πέρα από το να είναι εκτελεστής. Παρά το ότι ήταν μόλις 1,70, ο Παπαϊωάννου έγραψε ιστορία με τα εντυπωσιακά γκολ από κεφαλιές, «προϊόν» του εντυπωσιακού επιτόπιου άλματος που διέθετε. Από τα γκολ του στην Α΄ Εθνική, τα 49 προήλθαν από κεφαλιές, ενώ με τον ίδιο τρόπο πέτυχε και το ιστορικό γκολ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στη ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ.

Από τα 17 χρόνια που αγωνίστηκε στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, στα περισσότερα από αυτά ήταν η ηγετική της μορφή και το πιο λαμπρό αστέρι της. Από το 1969, όταν αποσύρθηκε ο Ανδρέας Σταματιάδης, ήταν και ο αρχηγός της ομάδας. Για μια δεκαετία έφερε το περιβραχιόνιο και με αυτό σήκωσε το Πρωτάθλημα του 1971 αλλά και το νταμπλ του 1978.

Για πολλά χρόνια ο Παπαϊωάννου ήταν ο κορυφαίος σε συμμετοχές και γκολ για την ΑΕΚ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αγωνίστηκε συνολικά σε 35 ματς και πέτυχε 11 τέρματα και τα επιτεύγματά του ξεπεράστηκαν μόνο προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν πια οι αγώνες στην Ευρώπη ήταν πολύ περισσότεροι. Στα γκολ τον ξεπέρασε ο Ντέμης Νικολαϊδης στο 2-2 με τη Μονακό το 1999, όμως ο Μίμης παραμένει δεύτερος σκόρερ της ΑΕΚ στην Ευρώπη με αυτά τα 11 γκολ, πίσω από τα 26 του Ντέμη!

Κορυφαίος του αιώνα!

Το φθινόπωρο του 2000 o Μίμης Παπαϊωάννου αναδείχθηκε από τη Διεθνή Υπηρεσία Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) ως ο κορυφαίος Ελληνας ποδοσφαιριστής, με βάση τα αγωνιστικά πεπραγμένα του με την ΑΕΚ και με την Εθνική Ομάδα. Η ΑΕΚ τον είχε τιμήσει, με αφορμή αυτή την εκλογή του, με τη διοργάνωση ενός αγώνα Παλαιμάχων στη Νέα Φιλαδέλφεια με αντίπαλο την ομάδα των Γερμανών επιλέκτων.

Ο Μίμης Παπαϊωάννου «έφυγε» τη μέρα που έχει τα 93α του γενέθλια ο Κώστας Νεστορίδης. Οι δυο τους ηγήθηκαν της ΑΕΚ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, όταν ο νεαρός Παπαϊωάννου και ο έμπειρος Νεστορίδης σφράγισαν με την κλάση τους και τα γκολ πολλές μεγάλες επιτυχίες της ομάδας, με κορυφαία την κατάκτηση του πρώτου μεταπολεμικού τίτλου το 1963.

Δε χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός από τη μέρα που ήρθε στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, για να ξεχωρίσει ανάμεσα στους κορυφαίους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν πολύ συχνά το κεντρικό πρόσωπο στις πρώτες σελίδες των αθλητικών εντύπων εκείνων των εποχών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις επιλεγόταν και για τα εξώφυλλα των περιοδικών ποικίλης ύλης, αφού η αξία του, το ήθος του και η προσωπικότητά του τον είχαν καταστήσει ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους Ελληνες, εντός και εκτός ποδοσφαίρου.

Ενα από τα μεγάλα «παράσημα» του Μίμη Παπαϊωάννου ήταν ότι σε 17 χρόνια καριέρας δεν είχε αποβληθεί ποτέ, παρά το γεγονός ότι γινόταν συχνά αντικείμενο αντιαθλητικής συμπεριφοράς, αγωνιστικής και λεκτικής, από τους αντιπάλους. Ήταν, όμως, ένας τζέντλεμαν των γηπέδων που είχε μόνο φίλους και που έχαιρε της απόλυτης αναγνώρισης των αντιπάλων από την αρχή ως το τέλος της καριέρας του.

Σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της καριέρας του στην ΑΕΚ, ο Μίμης Παπαϊωάννου υπηρέτησε και την Εθνική Ομάδα. Αγωνίστηκε σε αυτήν συνολικά 61 φορές από το 1963 έως το 1978. Σκόραρε 20 φορές φορώντας το εθνόσημο και είναι ο πέμπτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδας. Πρόσφερε στο εθνικό συγκρότημα και ως βοηθός προπονητή στο πλευρό του Αλκέτα Παναγούλια, την εποχή που η ομάδα μας έφτασε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 1994 στις ΗΠΑ.

Τα ταλέντα του Μίμη Παπαϊωάννου δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικά. Μέσα από τη γνωριμία με τον Στέλιο Καζαντζίδη αναδείχθηκαν η αγάπη του για το τραγούδι και η ικανότητά του σε αυτό. Αποκορύφωμα αυτής της συνεργασίας υπήρξε ο Ύμνος της ΑΕΚ το 1971, σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη, σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη και σε ερμηνεία του Μίμη. Είναι ο ύμνος που τραγουδάμε όλοι εδώ και μισό αιώνα και που θα τον τραγουδήσουμε ξανά στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, για να πούμε το δικό μας αντίο στον μεγάλο αρχηγό! 

 

Πηγή:   https://www.aekfc.gr/newsdetails/aaa-290-129012.htm?lang=el&path=-2063281672

Μικρό αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Μίκη Θεοδωράκη που μας "άφησε" σήμερα το πρωί.  Τα λόγια είναι περιττά για έναν τέτοιο άνθρωπο, μουσικό και αγωνιστή.  Ας λίγα από τραγούδια του.

Μικρό αφιέρωμα στον ποιητή Μιχάλη Πασιαρδή

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον ποιητή Μιχάλη Παδιαρδή, που "έφυγε" χθες από κοντά μας.

 

Μιχάλης Πασιαρδής – Τρία ποιήματα

1

Είπες κάποτε πως οι νεκροί βλασταίνουνε και μεγαλώ­νουν

βγάνουν ανθούς, καρπίζουν, έρχονται τα πουλιά,
σιωπηλά ρυάκια κυλούν κάτω απ' τα πόδια τους.
Είπες πως γελαστήκαμε στον κόσμο, μια
ολόκληρη αρχή χάθηκε ανεπίστρεπτα· και δεν προφταί­νεις.

Είπες. Ομως τα δέντρα είναι πάντοτε μοναχικά

ακόμα και στα δάση. Το πέρασμα του αγέρα το προδίδει.
Κι εσύ στον κόσμο μόνος.

 

2

Πέρσι ο χρόνος ήταν κίτρινος
σα να χτυπήσανε στη γη τ' αυγά χιλιάδων αστεριών
εφέτο είναι μαύρος

αφού μου λείπουνε τα μάτια σου κι ο κόσμος.
Του χρόνου θα γυρίσει στο σταχτί,
θα 'ναι η προβιά μου στους καιρούς των παγετώνων.

 

3

Έκλεισες
μες στις χούφτες σου τον άνεμο
τον έπλασες
σαν τον πηλό
Γι' αυτό
κουβεντιάζεις μ' ένα άγαλμα
που αυτοί
δεν το βλέπουν
Γι' αυτό
κοιμάσαι μόνη τα βράδια
και λες,
είμαστε δυο.

 

Μικρό αφιέρωμα στον Λευτέρη Μυτιληναίο

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Λευτέρη Μυτιληναίο, που "έφυγε" αφήνοντας τα όμορφα τραγούδια του.

Παγκόσμια Μέρα Παιδικού Βιβλίου 2021

 Αφιέρωμα και μήνυμα για την Παγκόσμια Μέρα Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου 2021

Μικρό αφιέρωμα στον Αντώνη Καλογιάννη

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον αγαπημένο Αντώνη Καλογιάννη, που μας άφησε σήμερα.

Μας συντρόφεψε για χρόνια με τα τραγούδια του.

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα που αξίζει να (ξανα)δούμε

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Διεθνη 26 Νοεμβρίου 2020

 

O «Ημεροδρόμος», με αφορμή την μεγάλη απώλεια του ποδοσφαιρικού (και όχι μόνο) θρύλου Ντιέγκο Μαραντόνα προτείνει στους αναγνώστες τους το βιογραφικό ντοκιμαντέρ (2008) του Εμίρ Κουστουρίτσα. Ο ίδιος ο Ντιέγκο μιλά για το ποδόσφαιρο, την πολιτική, την εκμετάλλευση, τη Λατινική Αμερική, τον Φιντέλ Κάστρο και ξετυλίγει τη ζωή του.

Ακολουθεί πρώτα μια εκτεταμένη περίληψη με ελληνικούς υπότιτλους και στη συνέχεια ολόκληρο το βιογραφικό ντοκιμαντέρ με αγγλικούς υπότιτλους:

 

Μικρό αφιέρωμα στο Γιάννη Πουλόπουλο

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Γιάννη Πουλόπουλο, που "έφυγε" χθες βράδυ.  Εμάς τους παλιότερους μας συντρόφευε εκείνες τις εποχές με τα τραγούδια του (Ο πρώτος μισθός, σε ένα ιδιωτικό σχολείο πριν πάω φανταρος, πήγε σ' ένα κασετόφωνο της εποχής και σε 10 κασέτες με τα τραγούδια του). Καλό ταξίδι ...

Δες και ΕΔΩ για τη ζωή του

Μικρό αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

 Ένα μικρό αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο, που "έφυγε" σήμερα.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

 

 

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Ένιο Μορικόνε

Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης Ένιο Μορικόνε

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πολιτισμος 6 Ιουλίου 2020

 

Έφυγε από τη ζωή ο Ένιο Μορικόνε, σε ηλικία 91 ετών, μετέδωσε το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA.
Ο συνθέτης και ενορχηστρωτής Ένιο Μορικόνε έβαλε τη μουσική του σε μεγάλα και σημαντικά κινηματογραφικά έργα κι έχει συνθέσει περισσότερα από 100 κλασικά κομμάτια κι ενορχηστρώσει πάνω από 500 τραγούδια. 
Ο Μορικόνε έγινε παγκοσμίως γνωστός συνθέτοντας μουσική (την περίοδο 1960-75) για ιταλικά γουέστερν από σκηνοθέτες όπως ο Σέρτζιο Λεόνε, Ντούτσιο Τέσαρι και Σέρτζιο Κορμπούτσι, όπως η Τριλογία των δολαρίων («Για Μια Χούφτα Δολάρια», «Μονομαχία Στο Ελ Πάσο» και «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος»).
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο Μορικόνε συνέθεσε μουσική για πολλά είδη ταινιών: Το «The Ecstasy of Gold», μουσικό θέμα της ταινίας «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», το «A Man with Harmonica», το «Chi Mai», αλλά και το «Here’s to You», το τραγούδι που έντυσε την ταινία «Σάκκο και Βανζέτι», το οποίο ερμηνεύθηκε από την Τζόαν Μπαέζ.
Ο Μορικόνε διακρίθηκε και στο Χόλιγουντ, συνθέτοντας μουσική για Αμερικανούς σκηνοθέτες, όπως ο Τζον Κάρπεντερ, Μπράιαν ντε Πάλμα, Μπάρι Λέβινσον, Μάικ Νίκολς και Όλιβερ Στόουν. Συνέθεσε μουσική για αρκετές ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ, όπως τα «Days of Heaven», «The Mission», «Οι Αδιάφθοροι», «Cinema Paradiso» και «Bugsy». Ο Μορικόνε συνεργάστηκε επίσης με τον Ιταλό σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε.
Στον 21ο αιώνα, η μουσική του Μορικόνε ξαναχρησιμοποιήθηκε στην τηλεόραση και σε ταινίες όπως αυτές του Κουέντιν Ταραντίνο: «Kill Bill» (2003), «Death Proof» (2007), «Άδωξοι Μπάσταρδη» (2009) και «Django: Ο Τιμωρός» (2012).
Ο Μορικόνε παρέλαβε το τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του, Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για τη μουσική της ταινίας «Μισητοί 8». Επίσης, κέρδισε  τρία βραβεία Γκράμι, τρεις Χρυσές Σφαίρες, έξι BAFTA, δύο Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ένα τιμητικό Χρυσό Λέοντα.

 

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/efyge-apo-ti-zoi-o-synthetis-enio-morikone/

Χάρις Αλεξίου, Σ' ευχαριστούμε ...

Πριν λίγες μέρες η Χάρις Αλεξίου ανακοίνωσε την απόφασή της να αποσυρθεί από το τραγούδι.
Την ευχαριστούμε που μας συντρόφευε τόσα χρόνια και έκανε ομορφότερη τη ζωή μας.