Προστατεύουμε την ΠΙΝΔΟ

 Πριν να είναι αργά ...

 

Υγεία και ειρήνη για όλους το 2025

 Όσο κι φαίνεται δύσκολο να πραγματοποιηθούν οι ευχές μας, ας ενώσουμε τις φωνές μας:

Υγεία και ειρήνη για όλους το 2025

Σήμερα ήταν εκεί …

 

Όταν ήρθε ο καιρός να πάει στο Δημοτικό Σχολείο, οι βιοποριστικές ανάγκες της οικογένειας και οι συνθήκες της εποχής, την ανάγκασαν να παρατήσει το σχολείο, μετά από λίγους μήνες, για να βοηθάει τους γονείς, να φροντίζει τα άλλα μικρότερα αδέρφια της και το κοπάδι με τα ζώα.  Κατάλαβε νωρίς, μέσα από την απουσία, την αξία της εκπαίδευσης και της μόρφωσης (θα μου πεις βέβαια, σήμερα έχει γεμίσει ο τόπος εγγράμματους αμόρφωτους… άλλη ιστορία…).  Γι αυτό οι συνεχείς συμβουλές που έδιναν, με το σύζυγό της ήταν: «να μάθετε γράμματα, να μορφωθείτε».

Όταν ο πρώτος γιος της έπαιρνε το πρώτο του πτυχίο, από την Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία, εκείνη με τον σύζυγό της, δούλευαν στα χωράφια.  Μετά όταν έπαιρνε το πτυχίο της Μετεκπαίδευσης από το Μαράσλειο Διδασκαλείο, για εκείνη η δουλειά στα χωράφια συνεχιζόταν.  Αργότερα όταν η κόρη της και ο δεύτερος γιος της έπαιρναν τα πτυχία τους, πάλι βρισκόταν στα χωράφια και στα θερμοκήπια. 

Λίγα χρόνια αργότερα, όταν τα πρώτα εγγόνια της, από την κόρη της, έπαιρναν τα πτυχία τους, εκείνη συνέχιζε τον αγώνα στο χωριό και στα χωράφια.  Μόλις που κατάφερε να πάει στην αποφοίτηση της πρώτης εγγονής της.

Όταν ο γιος της έπαιρνε το Μεταπτυχιακό του στην Εκπαιδευτική Διοίκηση, εκείνη βρισκόταν «εγκλωβισμένη» στο χωριό και στις δουλειές του σπιτιού.

Σήμερα ήταν εκεί.  Όταν ο γιος της έπαιρνε το δεύτερο πτυχίο του, Δημοσιογραφίας, από το Πανεπιστήμιο Κύπρου.  Σήμερα ήταν εκεί, για πρώτη φορά, σε μια αποφοίτηση παιδιού της.  Σήμερα ήταν εκεί, για να καλύπτει και την απουσία του συζύγου της που «έφυγε» νωρίς.  Σήμερα ήταν εκεί, ζωντανό σύμβολο μιας γενιάς που πότισε τη γη πραγματικά με ιδρώτα και αίμα.  Για να μπορέσει η γενιά μας «να μάθει γράμματα, να μορφωθεί».  Με μόνη ευχή και ελπίδα να μην μείνουμε «εγγράμματοι αμόρφωτοι». Σήμερα ήταν εκεί.  Πού να πάει άλλωστε;  Έχει αντικαταστήσει εδώ και καιρό την τσάπα με το μπαστούνι …

 

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Γιάννη Μαρκόπουλο

 

 Έφυγε από τη ζωή ο μοναδικός Γιάννης Μαρκόπουλος

ΜΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ//EUROKINISSI    10.06.2023

Η Ελλάδα θρηνεί έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες της. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο. Ήταν στο νοσοκομείο από τις αρχές Μαΐου.

Το έργο του έχει συνδεθεί με τον κινηματογράφο, μελοποίησε ποίηση, έγραψε μουσική κλασική και μουσική για μπαλέτο, συμμετείχε στον αγώνα κατά της δικτατορίας, ενώ έχει υπογράψει μερικά από τα σημαντικότερα άλμπουμ της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.

Η ανακοίνωση της οικογένειας

Η οικογένεια του Γιάννη Μαρκόπουλου, εξέδωσε την εξής ανακοίνωση με την οποία επιβεβαίωσε τον θάνατό του:΅

«Με θλίψη ανακοινώνουμε ότι σήμερα το απόγευμα απεβίωσε, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο, ο μεγάλος εθνικός μας συνθέτης Γιάννης Μαρκόπουλος. Η μουσική ψυχή της Ελλάδας σίγησε. Όμως, θα μένει ζωντανή στη μνήμη μας, μέσα από τα τραγούδια του, που τραγουδήθηκαν και θα τραγουδιούνται από γενιές και γενιές Ελλήνων και Ελληνίδων».

Η οικογένεια διευκρινίζει ότι οι λεπτομέρειες για την κηδεία του θα ανακοινωθούν σύντομα.

Ποιος ήταν

Ο Γιάννης Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1939 στο Ηράκλειο Κρήτης, ενώ πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ιεράπετρα, στο ωδείο της οποίας παίρνει τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη θεωρία και στο βιολί. Οι πρώτες του επιδράσεις προέρχονται από την τοπική μουσική με τους γρήγορους χορούς και τα επαναλαμβανόμενα μικρά μοτίβα τους, από τη κλασική μουσική, καθώς και από τη μουσική της ευρύτερης ανατολικής Μεσογείου – και ιδιαίτερα της κοντινής Αιγύπτου.

Το 1956 συνεχίζει τις μουσικές σπουδές του στο Ωδείο Αθηνών, με τον συνθέτη Γεώργιο Σκλάβο και τον καθηγητή του βιολιού Joseph Bustidui. Την ίδια εποχή εισάγεται στο Πάντειο Πανεπιστήμιο για κοινωνικές και φιλοσοφικές σπουδές ενώ παράλληλα συνθέτει για το θέατρο, τον κινηματογράφο και το χορό. Το 1963 βραβεύεται για την μουσική του στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και τον ίδιο χρόνο ανεβαίνουν από νέα χορευτικά σύνολα τα μουσικά του έργα «Θησέας» (χορόδραμα), «Χιροσίμα» (σουίτα μπαλέτου) και τα «Τρία σκίτσα για χορό». Απ' τον Οκτώβριο του 1965 μέχρι τον Απρίλιο του 1984 έντυσε με μουσική όλα τα έργα τα οποία παρουσιάστηκαν απ' το Κουκλοθέατρο «Μπάρμπα Μυτούσης». Το Κουκλοθέατρο αυτό τερμάτισε οριστικά τη λειτουργία του στις 15 Απριλίου του 1984.

 

Η φυγή στο Λονδίνο

Με τη δικτατορία το 1967, ο Γιάννης Μαρκόπουλος αναχωρεί για το Λονδίνο, όπου εμπλουτίζει τις μουσικές του γνώσεις με την Αγγλίδα συνθέτρια Elisabeth Lutyens. Επίσης συνθέτει την κοσμική καντάτα «Ήλιος ο πρώτος», σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη (που τιμάται με το βραβείο Νόμπελ το 1979), και τη μουσική για τη« Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη (για το Θέατρο Τέχνης, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν). Παράλληλα ολοκληρώνει τη μουσική τελετή «Ιδού ο Νυμφίος», έργο που κρατά ανέκδοτο, εκτός ενός τμήματος, του περίφημου Ζάβαρα-κάτρα-νέμια, που αποτελεί ένα τα πιο διάσημα κομμάτια του. 

Την ίδια περίοδο γνωρίζεται με τους συνθέτες Ιάννη Ξενάκη και Γιάννη Χρήστου και έρχεται σε επαφή με τα πλέον πρωτοποριακά μουσικά έργα. Στο Λονδίνο συνθέτει ακόμα τους Χρησμούς, για συμφωνική ορχήστρα, και τους πρώτους Πυρρίχιους χορούς Α, Β, Γ, (από τους 24 που ολοκλήρωσε το 2001), οι οποίοι παίζονται, το 1968, από την ορχήστρα Concertante του Λονδίνου στο Queen Elizabeth Hall. Τότε γράφει και τη μουσική για την Τρικυμία του Σαίξπηρ, που ανεβαίνει από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας, σε σκηνοθεσία David Jones.

Το 1969 επιστρέφει στην Αθήνα για να συμβάλει με τα έργα του στην πορεία για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δημιουργεί μια νέα κίνηση για την τέχνη και τη χρησιμότητά της και αναζητεί την βαθύτερη ενότητα του ανθρώπου με το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον.

Μια νέα μουσική πρόταση

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 καταθέτει μουσικά έργα που χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους ως νέα πρόταση και τομή για τη μέχρι τότε ελληνική μουσική πραγματικότητα· έργα με ενότητα της αισθητικής και της φιλοσοφικής άποψης του συνθέτη ως προς τις θεμελιακές αρχές τους, με το καθένα όμως από αυτά να είναι διαφορετικό. 

Ιδρύει ένα νέο και ιδιόμορφο ορχηστικό σχήμα, καθιερώνοντας, με τις συνθέσεις του, την ουσία της μουσικής συμβίωσης και τους συσχετισμούς έκφρασης μεταξύ συμφωνικών και τοπικών οργάνων, μέσω του μελωδικού και ρυθμικού του ορίζοντα, των αρμονικών του δομών και των ηχοχρωμάτων της διάφανης ενορχήστρωσής του. Παράλληλα, προτείνει εμφατικά την «Επιστροφή στις Ρίζες», εννοώντας τον «σχεδιασμό του μέλλοντος, με ενδοσκόπηση, μελέτη και πλησίασμα των άφθαρτων πηγών της ζωντανής τέχνης του κόσμου και επιλεγμένες σύγχρονες πληροφορίες τέχνης». Η πρότασή του αυτή παίρνει τις διαστάσεις ενός κινήματος τέχνης.

Λίγο αργότερα ιδρύει την ορχήστρα Παλίντονος αρμονία, που αποτελείται από όργανα συμφωνικά και ελληνικά. Παρουσιάζει τα έργα του στο στούντιο Λήδρα και αργότερα στη μπουάτ «Κύτταρο», με νέους τραγουδιστές και μουσικούς. Διδάσκει τον τρόπο της ερμηνείας της μουσικής και των τραγουδιών του, στην αισθητική κατεύθυνση που πάντοτε επιζητούσε. Μαζί με τα θεατρικά στιγμιότυπα και τον εικαστικό διάκοσμο στήνει μια πολύτροπη μουσική παράσταση. Διανοούμενοι και φοιτητές γεμίζουν καθημερινά τους χώρους της δραστηριότητάς του, παρά τα εμπόδια της τότε εξουσίας. 

Εμβληματικά τραγούδια

Δεν υπάρχει Έλληνας που να μη γνωρίζει τα τραγούδια του, όπως οι «Οχτροί», τα «Λόγια και τα χρόνια», τα «Χίλια μύρια κύματα», η «Λένγκω» (Ελλάδα), ο «Γίγαντας», «Κάτω στης Μαργαρίτας το αλωνάκι», το «Καφενείον η Ελλάς», «Ο τόπος μας είναι κλειστός», τα «Παραπονεμένα λόγια», το «Μιλώ για τα παιδιά μου».

Πρόκειτια για τραγούδια που έγιναν σύμβολα και μύθοι, όπως και τα μουσικά του έργα «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», «Ο Στράτης ο Θαλασσινός ανάμεσα στους Αγάπανθους», «Ήλιος ο Πρώτος», «Χρονικό», «Ιθαγένεια», «Οροπέδιο», «Θητεία» και «Μετανάστες», μελοποιώντας Διονύσιο Σολωμό, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη, Κ.Χ. Μύρη, Μιχάλη Κατσαρό, Μάνο Ελευθερίου, Γιώργο Σκούρτη, Πάνο Θεοδωρίδη αλλά και δικούς του.

Το 1976 συνθέτει τη μουσική για την τηλεοπτική σειρά του BBC «Who pays the Ferryman?», και η επιτυχία του μουσικού θέματος παραμένει στην κορυφή του βρετανικού Hit-Parade για μήνες, ενώ κάνει τον συνθέτη διεθνώς γνωστό.

Στα επόμενα χρόνια η δημοφιλία αυτή εκφράζεται με πολλές μετακλήσεις για συναυλίες, και ο Μαρκόπουλος πραγματοποιεί αλλεπάλληλα ταξίδια ανά τον κόσμο. Επισκέπτεται διαδοχικά, δίνοντας συναυλίες με τα έργα του, τη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια, το Σικάγο, το Σαν Φρανσίσκο, το Τορόντο, το Μόντρεαλ, τη Στοκχόλμη, το Άμστερνταμ, τη Νάπολη, το Παρίσι, το Βερολίνο, το Μόναχο, τη Φρανκφούρτη, τις Βρυξέλλες, το Λονδίνο καθώς και διάφορες πόλεις της Ρωσίας και της Αυστραλίας.

Μουσική για το θέατρο και το σινεμά

Στην καλλιτεχνική του παραγωγή σημαντική θέση έχει η μουσική του για το θέατρο και τον κινηματογράφο: μουσική για έργα του Ευριπίδη, του Αριστοφάνη, του Μενάνδρου, του Σαίξπηρ, του Τσέχοφ, του Μπέκετ αλλά και σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών, και για ταινίες του Κούνδουρου, του Ντασέν, του Κοσμάτου, του Μανουσάκη, του Σκαλενάκη, του Γρηγορίου και άλλων.

Τον Ιανουάριο του 1981 ενώνεται και στη ζωή με την τραγουδίστρια και συνεργάτιδά του Βασιλική Λαβίνα. Γεννιέται η κόρη τους Ελένη. 

Ακολουθούν έργα μουσικής δωματίου, τέσσερα κουαρτέτα, δύο σονάτες, πέντε κομμάτια για βιολί και πιάνο. Από τα έργα ενόργανης μουσικής, το Κονσέρτο-Ραψωδία για λύρα και συμφωνική ορχήστρα, τα Μητρώα για ορχήστρα εγχόρδων, τη Συμφωνία της Ίασης, επίσης δύο ορατόρια και δύο κύκλους τραγουδιών. Το 1994 συνθέτει ένα από τα πιο σημαντικά του έργα, τη Λειτουργία του Ορφέα – για φωνή, χορωδία και ορχήστρα –, που απευθύνεται φιλοσοφικά στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση. 

Ακολουθούν η «Ανα-γέννηση Κρήτη ανάμεσα σε Βενετιά και Πόλη», μουσικό ταξίδι σε 4 ενότητες, η όπερα «Ερωτόκριτος και Αρετή», τα «Σχήματα σε κίνηση», κονσέρτο για πιάνο εμπνευσμένο από τον Πυθαγόρα, τα «Ευήλια τοπία», φαντασία για σόλο φλάουτο, ο «Νόμος της Θαλπωρής», ορατόριο-μουσικό θέαμα για φωνές, χορωδία, ορχήστρα πνευστών, μπαλέτο και εικόνες, «16 Πυρρίχιοι χοροί 1980-2001», Τρίπτυχο για φλάουτο έγχορδα και άρπα (2007).

• Με πληροφορίες από τη WIKIPEDIA

Πηγή:   https://www.efsyn.gr/efsyn-city/moysika-nea/388572_efyge-apo-ti-zoi-o-monadikos-giannis-markopoylos

Η μεγαλειώδης διαδρομή του μοναδικού Μίμη Παπαϊωάννου

Το σημερινό «αφιέρωμα» ανήκει στον Μίμη Παπαϊωάννου.  Δεμένο με πολλά προσωπικά βιώματα.  Σήμερα η ποδοσφαιρική Ελλάδα αποχαιρετά τον μεγαλύτερο ποδοσφαιριστή που πέρασε από τα ελληνικά γήπεδα και όχι μόνο: Τον Μίμη Παπαϊωάννου.  Για εμάς, της «παλιάς γενιάς», που παίξαμε μπάλα στις αλάνες, στα χωράφια με τα αγκάθια, βάζοντας για δοκάρια δυο μεγάλες πέτρες, με μια πλαστική μπάλα, (που στα μάτια μας ήταν θεά), που τρυπήσαμε πολλά παντελόνια στα γόνατα, (οι μανάδες να μπαλώνουν μουρμουρώντας και οι πατεράδες να αγριεύουν που δεν διαβάζουμε τα μαθήματα), ο Μίμης Παπαϊωάννου ήταν ποδοσφαιρικό πρότυπο αθλητή.  Δεν αποβλήθηκε ποτέ! 

Τις Κυριακές το απόγευμα με το τρανζιστοράκι στο χωράφι για να ακούμε τα μαγικά του Μίμη.  Κι όταν ήρθε η τηλεόραση, τι θαύμα ήταν εκείνο!  Έσπασε η καρδιά μας στο ιστορικό γκολ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στη ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ. 

Φανταζόμασταν τον εαυτό μας μεγάλο αστέρι, να παίξει στα γήπεδα με χορτάρι, δίπλα στον Μίμη Παπαϊωάννου.  Δεν κατάφερα να τον δω ζωντανά μέσα στο γήπεδο.  Όταν πήγα εγώ στην Αθήνα ο Μίμης είχε «κρεμάσει» τα παπούτσια.  Είναι ένα μεγάλο ανεκπλήρωτο όνειρο.  Καλό ταξίδι Μίμη.

 15/3/2023

 

 


 

Ο Μίμης Παπαϊωάννου ήρθε στην ΑΕΚ από την ομάδα του χωριού του, τη «Νέα Γενεά» Νέας Νικομήδειας Ημαθίας, το καλοκαίρι του 1962, κατόπιν υπόδειξης του Τρύφωνα Τζανετή και απόφασης του προέδρου Νίκου Γκούμα. Αγωνίστηκε στην ΑΕΚ για 17 χρόνια, σε συνολικά 566 επίσημους αγώνες (Πρωτάθλημα, Κύπελλο, Κύπελλα Ευρώπης) και πέτυχε συνολικά 289 γκολ. Πανηγύρισε με την ΑΕΚ πέντε πρωταθλήματα (1963, 1968, 1971, 1978, 1979) και τρία Κύπελλα (1964, 1966, 1978). Αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1963-64 με 29 γκολ και τη σεζόν 1965-66 με 24 γκολ. 

Αν και ξεκίνησε ως παρτενέρ του Κώστα Νεστορίδη στην επίθεση και συνέχισε την καριέρα του ως επιθετικός, ο αριστεροπόδαρος Μίμη Παπαϊωάννου είχε όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά που του επέτρεπαν να ξεχωρίζει και στο δημιουργικό παιχνίδι, πέρα από το να είναι εκτελεστής. Παρά το ότι ήταν μόλις 1,70, ο Παπαϊωάννου έγραψε ιστορία με τα εντυπωσιακά γκολ από κεφαλιές, «προϊόν» του εντυπωσιακού επιτόπιου άλματος που διέθετε. Από τα γκολ του στην Α΄ Εθνική, τα 49 προήλθαν από κεφαλιές, ενώ με τον ίδιο τρόπο πέτυχε και το ιστορικό γκολ με την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς στη ρεβάνς των προημιτελικών του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ 1977, σκοράροντας με ασύλληπτη κεφαλιά (με τη γνωστή ικανότητά του να στέκεται στον αέρα) το τρίτο γκολ που οδήγησε την αναμέτρηση στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι, όπου προκρίθηκε η ΑΕΚ.

Από τα 17 χρόνια που αγωνίστηκε στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, στα περισσότερα από αυτά ήταν η ηγετική της μορφή και το πιο λαμπρό αστέρι της. Από το 1969, όταν αποσύρθηκε ο Ανδρέας Σταματιάδης, ήταν και ο αρχηγός της ομάδας. Για μια δεκαετία έφερε το περιβραχιόνιο και με αυτό σήκωσε το Πρωτάθλημα του 1971 αλλά και το νταμπλ του 1978.

Για πολλά χρόνια ο Παπαϊωάννου ήταν ο κορυφαίος σε συμμετοχές και γκολ για την ΑΕΚ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αγωνίστηκε συνολικά σε 35 ματς και πέτυχε 11 τέρματα και τα επιτεύγματά του ξεπεράστηκαν μόνο προς τα τέλη της δεκαετίας του ’90, όταν πια οι αγώνες στην Ευρώπη ήταν πολύ περισσότεροι. Στα γκολ τον ξεπέρασε ο Ντέμης Νικολαϊδης στο 2-2 με τη Μονακό το 1999, όμως ο Μίμης παραμένει δεύτερος σκόρερ της ΑΕΚ στην Ευρώπη με αυτά τα 11 γκολ, πίσω από τα 26 του Ντέμη!

Κορυφαίος του αιώνα!

Το φθινόπωρο του 2000 o Μίμης Παπαϊωάννου αναδείχθηκε από τη Διεθνή Υπηρεσία Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) ως ο κορυφαίος Ελληνας ποδοσφαιριστής, με βάση τα αγωνιστικά πεπραγμένα του με την ΑΕΚ και με την Εθνική Ομάδα. Η ΑΕΚ τον είχε τιμήσει, με αφορμή αυτή την εκλογή του, με τη διοργάνωση ενός αγώνα Παλαιμάχων στη Νέα Φιλαδέλφεια με αντίπαλο την ομάδα των Γερμανών επιλέκτων.

Ο Μίμης Παπαϊωάννου «έφυγε» τη μέρα που έχει τα 93α του γενέθλια ο Κώστας Νεστορίδης. Οι δυο τους ηγήθηκαν της ΑΕΚ στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ’60, όταν ο νεαρός Παπαϊωάννου και ο έμπειρος Νεστορίδης σφράγισαν με την κλάση τους και τα γκολ πολλές μεγάλες επιτυχίες της ομάδας, με κορυφαία την κατάκτηση του πρώτου μεταπολεμικού τίτλου το 1963.

Δε χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός από τη μέρα που ήρθε στην ΑΕΚ ο Μίμης Παπαϊωάννου, για να ξεχωρίσει ανάμεσα στους κορυφαίους του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν πολύ συχνά το κεντρικό πρόσωπο στις πρώτες σελίδες των αθλητικών εντύπων εκείνων των εποχών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις επιλεγόταν και για τα εξώφυλλα των περιοδικών ποικίλης ύλης, αφού η αξία του, το ήθος του και η προσωπικότητά του τον είχαν καταστήσει ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους Ελληνες, εντός και εκτός ποδοσφαίρου.

Ενα από τα μεγάλα «παράσημα» του Μίμη Παπαϊωάννου ήταν ότι σε 17 χρόνια καριέρας δεν είχε αποβληθεί ποτέ, παρά το γεγονός ότι γινόταν συχνά αντικείμενο αντιαθλητικής συμπεριφοράς, αγωνιστικής και λεκτικής, από τους αντιπάλους. Ήταν, όμως, ένας τζέντλεμαν των γηπέδων που είχε μόνο φίλους και που έχαιρε της απόλυτης αναγνώρισης των αντιπάλων από την αρχή ως το τέλος της καριέρας του.

Σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της καριέρας του στην ΑΕΚ, ο Μίμης Παπαϊωάννου υπηρέτησε και την Εθνική Ομάδα. Αγωνίστηκε σε αυτήν συνολικά 61 φορές από το 1963 έως το 1978. Σκόραρε 20 φορές φορώντας το εθνόσημο και είναι ο πέμπτος σκόρερ στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδας. Πρόσφερε στο εθνικό συγκρότημα και ως βοηθός προπονητή στο πλευρό του Αλκέτα Παναγούλια, την εποχή που η ομάδα μας έφτασε για πρώτη φορά σε Παγκόσμιο Κύπελλο το 1994 στις ΗΠΑ.

Τα ταλέντα του Μίμη Παπαϊωάννου δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικά. Μέσα από τη γνωριμία με τον Στέλιο Καζαντζίδη αναδείχθηκαν η αγάπη του για το τραγούδι και η ικανότητά του σε αυτό. Αποκορύφωμα αυτής της συνεργασίας υπήρξε ο Ύμνος της ΑΕΚ το 1971, σε μουσική Στέλιου Καζαντζίδη, σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη και σε ερμηνεία του Μίμη. Είναι ο ύμνος που τραγουδάμε όλοι εδώ και μισό αιώνα και που θα τον τραγουδήσουμε ξανά στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, για να πούμε το δικό μας αντίο στον μεγάλο αρχηγό! 

 

Πηγή:   https://www.aekfc.gr/newsdetails/aaa-290-129012.htm?lang=el&path=-2063281672

Συζήτηση για τα Σχολεία. Ο Μανόλης Σόβολος στον ρ/σ "ΑΣΤΡΑ", στην "ΠΡΩΙΝΗ ΕΚΔΟΣΗ"

 Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τα σχολεία, του Μανόλη Σόβολου με την Έλπις Γεωργίου, στην "ΠΡΩΙΝΗ ΕΚΔΟΣΗ" του ρ/σ "ΑΣΤΡΑ".

https://drive.google.com/file/d/1CteXMA3RV6jO33bm8K1s4pnMTyAqgN5R/view

Καλή σας ακρόαση

 

Μικρό αφιέρωμα στον Λευτέρη Μυτιληναίο

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Λευτέρη Μυτιληναίο, που "έφυγε" αφήνοντας τα όμορφα τραγούδια του.

Παγκόσμια Μέρα Παιδικού Βιβλίου 2021

 Αφιέρωμα και μήνυμα για την Παγκόσμια Μέρα Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου 2021

Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα που αξίζει να (ξανα)δούμε

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Διεθνη 26 Νοεμβρίου 2020

 

O «Ημεροδρόμος», με αφορμή την μεγάλη απώλεια του ποδοσφαιρικού (και όχι μόνο) θρύλου Ντιέγκο Μαραντόνα προτείνει στους αναγνώστες τους το βιογραφικό ντοκιμαντέρ (2008) του Εμίρ Κουστουρίτσα. Ο ίδιος ο Ντιέγκο μιλά για το ποδόσφαιρο, την πολιτική, την εκμετάλλευση, τη Λατινική Αμερική, τον Φιντέλ Κάστρο και ξετυλίγει τη ζωή του.

Ακολουθεί πρώτα μια εκτεταμένη περίληψη με ελληνικούς υπότιτλους και στη συνέχεια ολόκληρο το βιογραφικό ντοκιμαντέρ με αγγλικούς υπότιτλους:

 

Η αφίσα και το μήνυμα της IBBY για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020

Η αφίσα της ΙΒΒΥ για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου 2020 αναρτήθηκε από το ελληνικό τμήμα της διεθνούς οργάνωσης. Τυπώθηκε και διανέμεται με τη φροντίδα των Εκδόσεων Πατάκη 

Το 2020 υπεύθυνο για το υλικό του εορτασμού είναι το Τμήμα της Σλοβενίας (Slovenská sekcia IBBY). Το φετινό μήνυμα γράφτηκε από τον Σλοβένο συγγραφέα Peter Svetina*, μεταφράστηκε στα ελληνικά, όπως κάθε χρόνο, από τη συγγραφέα Λότη Πέτροβιτς ενώ η αφίσα φιλοτεχνήθηκε από τον Σλοβένο εικονογράφο Damijan Stepančič**.

Το υπέροχο μήνυμα του Peter Sventina:

“Εκεί που μένω, οι θάμνοι πρασινίζουν αργά τον Απρίλη ή νωρίς τον Μάη και σύντομα γεμίζουν με κουκούλια από πεταλούδες. Αυτά τα κουκούλια μοιάζουν με μπαλίτσες από βαμβάκι ή με κουφέτα και οι νύμφες τους καταβροχθίζουν φύλλο το φύλλο μέχρι που οι θάμνοι απογυμνώνονται. Όταν όμως οι νύμφες γίνουν πεταλούδες και πετάξουν, οι θάμνοι δεν είναι κατεστραμμένοι. Καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι, ξαναγίνονται πράσινοι πάλι και πάλι.

Έτσι μοιάζει ο συγγραφέας, έτσι μοιάζει ο ποιητής. Κατασπαράζονται, μένουν κατάστεγνοι από ιστορίες και ποιήματα, που, όταν ολοκληρωθούν, πετούν μακριά, μπαίνουν μέσα σε βιβλία και βρίσκουν τους αναγνώστες τους. Αυτό γίνεται πάλι και πάλι.

Και τι συμβαίνει ν΄εκείνα τα ποιήματα και τις ιστορίες;

Ξέρω ένα αγόρι που έπρεπε να κάνει κάποια εγχείρηση στο μάτι του. Για δύο εβδομάδες μετά την εγχείρηση, έπρεπε να ξαπλώνει μόνο από τη δεξιά πλευρά και μετά δεν έπρεπε να διαβάζει τίποτα για έναν μήνα. Όταν γελικά ξαναπήρε στα χέρια του ένα βιβλία έπειτα από ενάμισημήνα, ένιωσε σαν να κατάπινε λέξεις μ’ ένα κουτάλι από μια γαβάθα. Σαν να τις έτρωγε. Πραγματικά τις έτρωγε.

Ξέρω κι ένα κορίτσι που, όταν μεγάλωσε, έγινε δασκάλα. Μου είπε: “Τα παιδιά που οι γονείς τους δεν τους διάβασαν παραμύθια έχουν στερηθεί κάτι σημαντικό”.

Οι λέξεις στα ποιήματα και στις ιστορίες είναι τροφή. Όχι τροφή για το σώμα, όχι τροφή που μπορεί να γεμίσει το στομάχι σου. Τροφή όμως για το πνεύμα και τροφή για την ψυχή.

Όταν πεινάει κάποιος ή διψάει, το στομάχι του γουργουρίζει και το στόμα του στεγνώνει. Οι πεινασμένοι γυρεύουν να φάνε κάτι, ένα κομμάτι ψωμί, ένα πιάτο ρύζι ή δημητριακά, λίγο ψάρι ή μια μπανάνα. Όσο περισσότερο πεινούν, τόσο στενεύει ο οπτικός τους ορίζοντας, ώσπου παύουν να βλέπουν ό,τι δεν είναι τροφή για να τους χορτάσει.

Η πείνα για λέξεις εκδηλώνεται διαφορετικά. Μοιάζει με θλίψη, με λήθη, με αυθάδεια. Οι άνθρωποι που υποφέρουν από τέτοιου είδους πείνα δε νιώθουν πως η ψυχή τους τρέμει από το κρύο κι ότι προσπερνούν τους εαυτούς τους χωρίς να το προσέχουν. Ένα μέρος του κόσμου τους εξαφανίζεται χωρίς να το γνωρίζουν.

Αυτού του είδους η πείνα χορταίνεται με ποίηση και ιστορίες.

Υπάρχει όμως ελπίδα για όσους δεν έχουν ποτέ αφεθεί ν’ απολαύσουν  τις λέξεις, για να χορτάσουν αυτή την πείνα;

Υπάρχει! Το αγόρι που είπαμε διαβάζει κάθε μέρα. Το κορίτσι έγινε δασκάλα και διαβάζει στους μαθητές της. Κάθε Παρασκευή. Κάθε βδομάδα. Αν κάποια φορά το ξεχάσει, της το θυμίζουν τα παιδιά.

Και τι γίνεται με τον συγγραφέα και τον ποιητή; Καθώς έρχεται το καλοκαίρι, θα πρασινίσουν πάλι. Και πάλι θα στεγνώσουν από ιστορίες και ποιήματα, που θα πετάξουν μακριά προς κάθε κατεύθυνση. Πάλι και πάλι.”

* Ο Peter Svetina γεννήθηκε το 1970 στη Λιουμπλιάνα της Σλοβενίας. Το 1995 τέλειωσε τις σπουδές του στην Σλοβένικη Γλώσσα και έκανε διατριβή πάνω στην παλαιά Σλοβενική Ποίηση το 2001 στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα. Είναι αναπληρωτής καθηγητής για τη σλαβική λογοτεχνία στο Ινστιτούτο Σλαβικών Γλωσσών στο Πανεπιστήμιο Alpen-Adria στο Κλάνγκεφουρτ στην Καρινθία της Αυστρίας. Γράφει για παιδιά, νέους και ενήλικες, αλλά το έργο του συχνά διασχίζει τα σύνορα μεταξύ διαφορετικών ακροατηρίων-στόχων και μπορεί να αναγνωστεί ως διηλικιακή λογοτεχνία-cross-over. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Γερμανικά, Ισπανικά, Κορεάτικα, Πολωνικά, Λετονικά, Εσθονικά και Λιθουανικά. Έχει λάβει μερικά από τα πιο αναγνωρισμένα εθνικά και διεθνή βραβεία και είναι εξαιρετικά δημοφιλής μεταξύ κριτικών και αναγνωστών.

** Ο Damijan Stepančič γεννήθηκε το 1969 στην Λουμπλιάνα της Σλοβενίας. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Λιουμπλιάνα το 1996 και το δημιουργικό του έργο εστιάζεται στην απεικόνιση παιδικών βιβλίων και περιοδικών. Συμπεριλήφθηκε στον τιμητικό κατάλογο της IBBY το 2010. Κέρδισε το βραβείο Levstik δύο φορές, το 2003 για το βιβλίο Leteči krožnik na our vrtu και το 2011 για το Zgodba o sidru.

Ελλάδα είναι ο φούρναρης της Κω!

Είχα δει τη φωτογραφία του σε μια ιστοσελίδα, πριν μερικά χρόνια, με τον τίτλο: «Σύμβολο ανθρωπιάς». Αμέσως μου κέντρισε το ενδιαφέρον και σταμάτησα για να διαβάσω και το κείμενο κάτω από τη φωτογραφία. Το σύντομο αφιέρωμα αναφερόταν στον «Φούρναρη της Κω». Ο Διονύσης Αρβανιτάκης επέμενε, παρά τις δυσκολίες και τη φτώχεια που περνούσε η Ελλάδα, αλλά και ο ίδιος, να πιστεύει στην ανθρωπιά και στην ανθρώπινη αλληλεγγύη. Έτσι, πιστός στις αρχές του, σίγουρος και συνειδητοποιημένος με αυτό που έκανε, δεν παρέλειπε να προσφέρει δωρεάν ψωμί στους πρόσφυγες και μετανάστες που κατέφθαναν στο νησί του καθημερινά. Όταν αποκαμωμένοι κατέληγαν στις ακτές της Κω, εκείνος ήταν εκεί και τους στήριζε έμπρακτα πριν δημιουργηθούν οι δομές φιλοξενίας.

 

Ο Διονύσης Αρβανιτάκης από προχθές δεν βρίσκεται στη ζωή. Έφυγε στα 77 του χρόνια με μια ψυχή γεμάτη. Και δεν είναι τυχαίο που Έλληνες αξιωματούχοι, και όχι μόνο, αισθάνθηκαν την ανάγκη να αποστείλουν συλλυπητήρια στην οικογένειά του και να προβούν σε δηλώσεις για τον άνθρωπο με τη μεγάλη καρδιά και την αμέριστη συμπόνια για τον συνάνθρωπό του.

Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Νικόλαος Βούτσης, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο του «φούρναρη της Κω», δήλωσε: «Ο Διονύσης Αρβανιτάκης ήταν ένας από τους ανθρώπους που στη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης μάς έκανε υπερήφανους. Όταν οι άνθρωποι αποκαμωμένοι έφταναν στις ακτές της Κω, εκείνος ήταν εκεί για να τους προσφέρει. Το βραβείο της Κοινωνίας των Πολιτών, το οποίο απονεμήθηκε στον «φούρναρη της Κω» το 2016 από την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, ήταν το λιγότερο, αφού για τον ίδιο μεγαλύτερη αξία είχε η προσφορά στους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις πατρίδες τους. Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε σήμερα, για να διατηρήσουμε στη μνήμη μας την καθημερινή προσφορά του Διονύση Αρβανιτάκη, δεν είναι μόνο το χαμόγελό του και ο αλτρουισμός που έδειξε. Είναι κυρίως το μήνυμα της αλληλεγγύης σε όσους είχαν ανάγκη και η ηχηρή απάντηση στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό που έδωσε ο ίδιος με την καθημερινή προσφορά του».

Στη δράση του όμως αναφέρθηκε και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, λέγοντας ότι: «Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω, που δίνει το ψωμί του σε πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές. Με οδύνη πληροφορήθηκα τον θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη, του υποδειγματικού Ευρωπαίου πολίτη, ο οποίος βραβεύθηκε από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για τη σπάνια μεγαλοψυχία του, την ευαισθησία έναντι των εκατοντάδων δυστυχισμένων μεταναστών. Η δικιά μου Ευρώπη είναι αυτή που συμβόλιζε ο Διονύσης Αρβανιτάκης. Καλό σου ταξίδι, φούρναρη της Κω, που κάθε μέρα έδινες ψωμί στις πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές».

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, σε ανάρτησή του στο twitter, γράφει: «Ο Διονύσης Αρβανιτάκης στάθηκε καθημερινά και έμπρακτα με αλληλεγγύη στο πλευρό των κατατρεγμένων προσφύγων, μέχρι το τέλος της ζωής του. Η προσφορά του θα αποτελεί πάντοτε παράδειγμα ευαισθησίας και ανθρωπιάς».

O άνθρωπος, λοιπόν, που νοιαζόταν για τους αδύναμους και τους κατατρεγμένους, ένα τρανό και δυνατό παράδειγμα αντιρατσισμού, θα αποτελεί ένα παντοτινό σύμβολο μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας που αγαπά τον καταπονημένο συνάνθρωπο και το κάνει πράξη χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Τα απλά, αλλά σπουδαία λόγια του Διονύση Αρβανιτάκη, σε συνέντευξή του στην τηλεόραση, δίνουν το μέγεθος της μεγαλοσύνης του. Είχε πει πολύ ταπεινά πως ο ίδιος γεννήθηκε φτωχός και ξέρει τι σημαίνει να πεινάει κανείς. «Αυτό μου είπε ο Θεός να κάνω. Λυπάμαι τα παιδάκια. Έρχονται κάθε μέρα και μου λένε “Πεινάω”, “Mαμ”, πέφτουν στα πόδια μου» είχε δηλώσει.

  Λένια Καρατζιά   

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»  19-02-2019