Τελευταίο Ποίημα της εβδομάδας

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

Η συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων μίλησε:

Η φωνή της  ΡΙ.Α.ΚΙ. «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ» να σιωπήσει.

Τη συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων δεν την ενοχλεί να ψηφίζει και να επιβραβεύει «συνδικαλιστές» που:

• Τροποποιούν το καταστατικό για να μπορούν να παίρνουν χρήματα οι κινήσεις τους, από το ταμείο της ΠΟΕΔ.
• Κατακλύζουν τα σχολεία με ιλουστρασιόν φυλλάδια.
• Επιδίδονται στο «συνδικαλισμό» των τηλεφωνημάτων των ενοχλήσεων, των εκβιασμών, των ψεύτικων διλημμάτων, των ρουσφετιών, των κενολογιών ...
• Βρίζονται λέγοντας τις «αλήθειες» που βολεύει την κίνησή τους.
• «Αγάπησαν» ξαφνικά τους συμβασιούχους και τους αντικαταστάτες.  Όταν έδιναν την έγκρισή τους για εφαρμογή του ολοήμερου … ξέχασαν να κατοχυρώσουν την προϋπηρεσία των συναδέλφων.  Τώρα τρέχουν … παρακαλώντας το Υπουργείο.
• Και δεν είναι η πρώτη φορά…  Αποδέχτηκαν διάταξη που αφαιρούσε χρόνια υπηρεσίας από συναδέλφισσες νηπιαγωγούς που εργάστηκαν στη συνέχεια στη θέση δασκάλων.
• Αδιαφόρησαν όλο το καλοκαίρι, παρά την απόφαση της Συνδιάσκεψης, για την αθέτηση της απόφασης του Προέδρου της Δημοκρατίας για διορισμό ΟΛΩΝ των συμβασιούχων.  Ανέχονταν τις φανφάρες για διορισμό των δασκάλων ... στην Εθνική Φρουρά.  Δεν κυκλοφόρησε καμιά μελέτη τι θα έκαναν οι δάσκαλοι στην Εθνική Φρουρά.  Μόνο ... κάποια ανέκδοτα κυκλοφόρησαν.  Η πλειοψηφία των δασκάλων μάλιστα ενίσχυσε την κίνηση που πρόσκειται στην πηγή των φανφάρων !!!
• Επί συνεχόμενες τριετίες οδηγούν το συνδικάτο μας στην εκπαιδευτική ξηρασία, ποτίζοντας μόνο το χωράφι των ρουσφετιών τους.
• Για χρόνια σέρνονται πίσω από «προτάσεις» και «ιδέες» των εκάστοτε Υπουργών και αρνούνται να διαμορφώσουν στρατηγική, να παράγουν θέσεις και να εφαρμόσουν πρόγραμμα δράσης.
• Επί τριετίες σιωπούν, κάνουν «πλάτες» στο Υπουργείο και κομπάζουν για τα «επιτεύγματα» του καθενός.
• Αρνούνται πεισματικά να απαιτήσουν από τις αρμόδιες αρχές να υπάρξει πλήρης διαφάνεια στις τοποθετήσεις, μετακινήσεις, αποσπάσεις.  Τα σχολεία κάθε Σεπτέμβρη κατάντησαν «κέντρα διερχομένων» και οι κινήσεις τους παρακολουθούν καλλιεργώντας τις πελατειακές τους σχέσεις.
• Με κατασκευασμένες παραταξιακές «κοκορομαχίες» προσπαθούν να φανατίσουν, να αποπροσανατολίσουν και να παρασύρουν τους συναδέλφους ώστε να διαιωνίσουν την προσωπική τους παρουσία στην ηγεσία της ΠΟΕΔ και αποφασίζουν ερήμην του κλάδου.
• Όταν τολμήσεις και τους ασκήσεις κριτική θα σου πετάξουν ξεδιάντροπα στα μούτρα: «Εσείς μας εκλέξατε».  Είναι η μόνη τους αλήθεια. 

Η συντριπτική πλειοψηφία των δασκάλων μίλησε:  Η φωνή της  ΡΙ.Α.ΚΙ. «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ» να σιωπήσει.

Η φωνή μας λοιπόν θα σιωπήσει ευχόμενοι, ειλικρινά, να μη χρειάζεται στα χρόνια που έρχονται.

Ευχαριστώ όλους τους δασκάλους και τις δασκάλες που όλα αυτά τα χρόνια στήριξαν με την ψήφο τους τη φωνή μας, γιατί την ένιωθαν δική τους φωνή.  Ιδιαίτερα ευχαριστώ τις συναδέλφισσες που συμμετείχαν στο ψηφοδέλτιο της ΡΙ.Α.ΚΙ. και με αξιοπρέπεια και συνέπεια αρνήθηκαν να είναι μέρος της συνδικαλιστικής μπόχας.

Δεν δίνουμε, σε κανένα δάσκαλο, το άλλοθι της υποκρισίας ότι δεν ήξερε ποιους ψήφιζε όλα αυτά τα χρόνια.  Όλοι ήξεραν και έκαναν την επιλογή με πλήρη συνείδηση.

Εδώ τελειώνει η επικοινωνία μας, με αυτό τον τρόπο.  Σας αποχαιρετώ με το τελευταίο «ποίημα της εβδομάδας» και ένα τραγούδι.

Ποίημα της εβδομάδας 385

Ύπνος

Καμιά φορά τη νύχτα ξυπνάς,

άξαφνα και κάθεσαι στην άκρη του κρεβατιού,

ανυπεράσπιστοι όπως πάντα όταν ξυπνάμε,

δεν έχεις επιθυμίες, ούτε συνέχεια,

είσαι ένας ξένος σ’ ένα ξένο σπίτι – ησυχία

κι οι ιστορίες που έζησες σχεδόν φανταστικές,

ενώ σ’ εκείνο που αρνήθηκες, ίσως εκεί βρισκότανε το σύνορο,

που κάθε βράδυ το διαβαίνουμε στον ύπνο…

Τάσος Λειβαδίτης

Ποίημα της εβδομάδας 384

Οδοιπορικό

Κι όταν
αργότερα ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο,

εγώ δεν
είχα που να πάω – εκεί, λοιπόν, που βάδιζα

συναντάω
κάποιον, “άκου να σου πω ένα παραμύθι” του λέω,

κι όταν
τελείωσα “ξέρω κι εγώ ένα” μου λέει.

Κι άρχισε
κι εκείνος.

και μόνο,
καμιά φορά, πολύ σπάνια,

ερχόταν
από μακριά η μελαγχολία της πραγματικής ζωής.

Τάσος Λειβαδίτης

Ποίημα της εβδομάδας 383

Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάνʼ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απʼ τον λύκο
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος

Κώστας Βάρναλης

Ποίημα της εβδομάδας 382

Συμφωνία αρ.1  (αποσπάσματα)

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα

μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…

σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου

καλούσε βοήθεια.

O ουρανός αμίλητος και σταχτύς

το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.

Είδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιωτών

την πικρή θέληση να ζήσουν!

Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.

οι φίλοι είχαν χαθεί

κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…

…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά

από τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες

παιδικές ευπιστίες…

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο

των αγέννητων παιδιών…

και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι

και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν από τη στιγμή

που βρίσκουν μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Και τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι

γίνονται οι πιο καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή

μπροστά στο θάνατο

ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…

Μεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους

οχετούς.

Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα

απ’ το βάθος των περασμένων.

…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων …

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.

Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…

Η πλατεία θα μείνει έρημη

σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή

λίγη επιείκεια

της την αρνήθηκαν.

Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πια

να μας προδώσουν…

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε

μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Ή

ένα θάνατο

για τη ζωή των άλλων…

Τάσος Λειβαδίτης

Ποίημα της εβδομάδας 381

Εαρινή Συμφωνία (απόσπασμα)

Άκου τα σήμαντρα

των εξοχικών εκκλησιών.

Φτάνουν από πολύ μακριά

από πολύ βαθιά.

Απ’ τα χείλη των παιδιών

απ’ την άγνοια των χελιδονιών

απ’ τις άσπρες αυλές της Κυριακής

απ’ τ’ αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες

των ταπεινών σπιτιών.

Άκου τα σήμαντρα

των εαρινών εκκλησιών.

Είναι οι εκκλησίες

που δε γνώρισαν τη σταύρωση

και την ανάσταση.

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες

του Δωδεκαετούς

που ‘χε μια μάνα τρυφερή

που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι

έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι

που ‘χε στα μάτια του το μήνυμα

της επερχόμενης Μαγδαληνής.

Χριστέ μου

τι θα ‘τανε η πορεία σου

δίχως τη σμύρνα και το νάρδο

στα σκονισμένα πόδια σου;

Γιάννης Ρίτσος

Ποίημα της εβδομάδας 380

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Eίδες τον άλλο κόσμο και τρόμαξες," δεν είμ' εγώ για τους βυθούς", είπες" και άνοιξες πόρτες

και παράθυρα να μπει το φως, να σκουπίσεις τις γωνιές της θλίψης.

Tο ταξίδι συνεχίζεται, μη βλέπεις που κάναμε σταθμούς, -χαρές και λύπες και ψυχές χαμένες-.

Όσο υπάρχει ο δρόμος, θα ξεκινάμε κάθε μέρα, μ' ένα παγούρι μνήμες κι ένα καλάθι όνειρα.

Θα ξεπερνάμε κάθε πάθος, οι ώρες θα γυρίζουν με το μέρος μας και τα πουλιά του κάθε καιρού θα μας ανοίγουν τα νέα φεγγάρια.

Λούης Περεντός

Ποίημα της εβδομάδας 379

Βιβλίο ασκήσεων

Την
πρώτη φορά που ενέδωσα,

σκέφτηκα
ύστερα απελπισμένος να
πάω να πνιγώ.

Τη
δεύτερη φορά μου αρκούσε

να
κοιτάω απλώς τη θάλασσα.

Τώρα
σιχαίνομαι ακόμα και το νερό.

Τάσος Λειβαδίτης

Ποίημα της εβδομάδας 378

Το κέρδος της απώλειας

Κάτι, για να το χάσεις
πρέπει κάποτε να το είχες.
Κι αν κάποτε το είχες και τώρα όχι πια
πλούσιος από την ανάμνησή του πάλι μένεις
αφού και το χαμένο κάποτε ήταν κερδισμένο.

Αλλοίμονο από κείνους που ποτέ
δεν έχουν χάσει τίποτε
που τίποτε να χάσουνε δεν έχουνε
σ’ αυτόν τον κόσμο.

Λένα Παππά

Ποίημα της εβδομάδας 377

Δύσκολη ισορροπία

Υπάρχουν εκείνοι που στα γράμματά τους

δεν έχω ακόμα απαντήσει

κι εκείνοι που δεν περιμένουν από μένα

καμιά λύση.

Υπάρχουνε κι άλλοι, που σαν τις αράχνες

παραμονεύουνε στα σκοτεινά

πότε το εντομάκι της χαράς μου θα φανεί

για να το θανατώσουν

κι εκείνοι που επίτηδες αργοπορούν

να ‘ρθουν κοντά μου

για να με αποκαρδιώσουν.

Ανάμεσά τους πρέπει, Θέ μου, για να ζήσω

στου ξυραφιού την κόψη τους το μίσος

με την αγάπη να ισορροπήσω.

Μ’ εγκαρδιώνει η ελπίδα μου

να το τολμήσω

κι εγώ, όσο κι αν φαίνεται τρελό

όσο κι αν είμαι τρομαγμένη προσπαθώ

δε θέλω να παραδοθώ

δίχως να πολεμήσω.

Λένα Παππά

Ποίημα της εβδομάδας 376

Αυτό που νιώσαμε

Αυτό που νιώσαμε και όχι
αυτό που ζήσαμε
που επιδιώξαμε και γράψαμε
με γράμματα χρυσά επάνω στις ταμπέλες μας
μονάχα αυτό που νιώσαμε θυμόμαστε
και νοσταλγούμε και φοβόμαστε.
Αυτό μονάχα
είναι η αλουργίδα μας, ο πλούτος μας
το παραμύθι και η παραμυθία
η ευτυχία μας και η δικαίωση
σ’ αυτόν τον κόσμο.

Λένα Παππά

Ποίημα της εβδομάδας 375

Αφιερωμένο σε όλες τις συναδέλφισσες δασκάλες με την ευκαιρία της  "Ημέρας της γυναίκας".  (Μου το έστειλε συναδέλφισσα και την ευχαριστώ ιδιαίτερα) 

Η προσευχή της δασκάλας

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη. Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ” όλες τις στιγμές. Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν. Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν” αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ” τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια. Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό. Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών. Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου. Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ” αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής. Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ” το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα. Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου. Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.
Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν” αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.
Gabriela Mistral
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Ποίημα της εβδομάδας 374

Γραφή μου πένθιμη

Λυμφατική

Κενοτάφιο

Μιας παιδικής ηλικίας

Λησμονημένης

Απ' όπου ανασύρονται

Λάμψεις καταχωνιασμένες

Γραφή μου κατακερματισμένη

Οστεοφυλάκιο ενός αλφαβήτου

Που κάθε γράμμα του

Ψιθυρίζει

Το άρρητο

Τάκης Βαρβιτσιώτης, Υδατόσημα, 2010

Ποίημα της εβδομάδας 373

Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ.
Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο!
Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του, φόβο δεν προκαλεί.
Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί, μπορεί να οδηγήσει άλλους.
Σιχαίνομαι ακόμα και να καθοδηγώ τον εαυτό μου!
Μ' αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας, να χάνομαι για λίγο.
Να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά και να στοχάζομαι,
να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά,
πλανεύοντάς τον για να γυρίσει ξανά σ' εμένα.

Φρειδερίκος Νίτσε – Ο Μοναχικός, μετάφραση: Αλέξανδρος Σ. Αλεξάνδρου

Ποίημα της εβδομάδας 372

Έχει μετέλθει πολλά επαγγέλματα.

Σε δύσκολες ώρες ιδιώτευσε

ως μεσίτης πόθων και ως προξενητής

ανεκπλήρωτων ονείρων. Επιδόθηκε

στην εκμάθηση ξένων γλωσσών : της σιωπής,

των χρωμάτων, της αφής, της μουσικής,

των ψιθύρων. Με ιδιαίτερη ευχέρεια

χειρίζεται τη διάλεκτο του μαύρου, ιδίως

όπως ομιλείται μεσουρανούντος του ήλιου.

Προσφάτως παρακολουθεί ιδίαις δαπάναις

μαθήματα αποχρώσεων και υπεκφυγών.

Στον ελεύθερο χρόνο του

προτιμά να διαβάζει ολιγοσέλιδα βιβλία

κυρίως για τα ίχνη αίματος

που αφήνουν στα δάχτυλα

καθώς τα ξεφυλλίζεις.

Δημήτρης Δασκαλόπουλος, Εντευκτήριο, τεύχ. 78

Ποίημα της εβδομάδας 371

TO ΕΛΑΒΕΣ;

Σου ταχυδρόμησα ένα βότσαλο χτες.

Στην άμπωτη το βρήκα

τη σαρκοφάγο κάθε πλημμυρίδας.

Ολόιδιο με πετρωμένο πρόσωπο λυγμού

απροσδιορίστου ηλικίας

— άγνωστο πότε εισχώρησε στο στέρνο μας

αυτό το θορυβώδες φέρσιμο των δακρύων

ούτε ξεκαθάρισε ποτέ

αν ό λυγμός είναι προϊόν των γεγονότων

για ή κανονική ανάσα των ονείρων.

"Ίδιο με πρόσωπο λυγμού.

Στενότερος του δέοντος

ό δρόμος του μετώπου

λίγο φουρνέλο στα ζυγωματικά

το στόμα λιωμένο

— είθε από τ ασίγαστα φιλιά

πού του 'δινε το κύμα.

"Άθικτες οι κόγχες των ματιών.

Η μία μισάνοιχτη φρικιώσα

να περιγράφει τον διαρρήκτη

η άλλη κούφια ορθάνοιχτη

να τον καθιερώνει.

Μόλις το λάβεις

εσύ πού ξέρεις να πεταλώνεις χρώματα

και να δαμάζεις ποιαν απόχρωση

παίρνει το ακατόρθωτο όταν αφηνιάζει

ζωγράφισε μου σε παρακαλώ

αυτές τις άδειες κόγχες

με χρώμα βαρύ σιδερένιο κλειστό

διπλαμπαρωμένο

να μοιάζουνε απόρθητες

στη μία να φυλάσσονται τ' αμέτρητα

 τ' αμύθητα στην άλλη

να ξεγελιέμαι να μη βλέπω

να χάσκουν τόσο αδειανά

 λεηλατημένα

αυτά τα θησαυροφυλάκια όσων είδαν

και τι δεν είδανε τα μάτια μας.

Κική Δημουλά

Ποίημα της εβδομάδας 370

Δυσπνέεις. Κατανοητό.

Πνιγηρή του καθενός μας η δύση.

Κάνε όμως κάτι, σκαρφάλωσε

ή

χτύπα συνθηματικά τον τοίχο

του διπλανού τρόμου

ή

έστω θυμήσου λίγο παράθυρο

άσε κουφωτό ένα λάθος

να μπαίνει ελάχιστος άνθρωπος

ίσα να φέγγει να διακρίνεις

να μη χτυπάς επάνω στις κόγχες

της επίγνωσης.

Περιττό περιττό,

πότε το λίγο φως πού μπαίνει

από έναν κουφωτό άνθρωπο

κατανόησε το ορθάνοιχτο;

απαντάς κι αφήνοντας πίσω το νόημα

βρόντηξες με πάταγο το περιττό

ξεχνώντας πώς του οφείλεσαι

αποκλειστικά

εκείνο έπεισε

την ξεροκέφαλη ανυπαρξία

να επιτρέψει την ύπαρξη

μόνον αύτη θα σε κάνει, διάσημη

της είπε

αλλιώς θα παραμείνεις στην αφάνεια

μια αβλαβής εσαεί ανυπαρξία

κι εκείνο σε μετέφερε

από την εκεί σου έρημο στην εδώ

καβάλα στο πειθήνιο αναγκαίο

— ταλαίπωρο να γονατίζει 

πιο εξαντλημένο κι απ' την υπομονή.

Αλλά του περιττού ό βούρδουλας πέφτει ζωογόνος.

Το ξεχνάς

σα να μη σε δίδαξε ή τόση αντίφαση 

ότι χωρίς το περιττό

στιγμή δε ζει το απαραίτητο.

Σύμφωνοι, περιττός ό άνθρωπος

όμως για κάποιο λόγο αιώνια δες

τί απαραίτητος του είναι

του θανάτου.

Περιττός θάνατος

δεν είναι και ό έρωτας;

Ναι, αλλά του είναι απαραίτητο να ζήσει

την αναγκαία αθανασία του ονείρου.

Κική Δημουλά, "Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως"

Ποίημα της εβδομάδας 369

Νόμιζα πως είχα πολύ χρόνο

να μεταλλαγώ σε κύμα

ως να υπήρχα από πάντοτε

μες στον ανοιξιάτικο άνεμο.

Δεν ήξερα πως η ζωή και το χάος

μας δόθηκαν δανεικά

πως ήμουν η σκιά

μια φευγαλέας αχτίδας

μύθος προορισμένος να ξεχαστεί

εκεί που η μνήμη δεν θυμάται

η συνείδηση πορεύεται μονάχη

σκοτεινό απρόσιτο ποτάμι

αγνοώντας τη γνώση τα όνειρα τα γηρατειά

κυλάει και χύνεται

σε μιαν αδιαπέραστη κινούμενη άμμο.

Βασίλης Φαϊτάς, Συνάντηση με το σύμπαν, 2011

Ποίημα της εβδομάδας 368

Θεός να μας φυλάει - και τα παιδιά μας και τ' αγγόνια μας -

Θεός να δίνει γνώση και στους άλλους. Είμαστε καλά, καλούτσικα,

πολλά δε γυρεύουμε - το φαγί μας, το σπιτάκι μας,

και κάτι στην άκρη, για την κακιά την ώρα.

Σα μας χτυπούν την πόρτα, δε ρωτούμε «δίκαιος ή άνομος»

δίνουμε σ' όλους αυτό που μπορούμε

Τα παιδιά μας στο έθνος, τα κορίτσια στους όμοιούς μας.

Πουλάμε στο συνηθισμένο κέρδος, πάμε πάντα με το νόμο.

- Έτσι η γαλήνη στέκεται στο σπιτικό μας.

Λέμε πάντα ναι - και στη φωτιά και στο νερό

στο μυλωνά και στον ξωμάχο.

Ναι στον άγιο, ναι στο διάβολο.

Ναι κι όταν ναι δεν υπάρχει,

είν' η φωτιά που πέφτει πια

και μας εξολοθρεύει.

Πάνος Θασίτης, Από τη συλλογή Ελεεινόν θέατρον, 1980

Ποίημα της εβδομάδας 367

Τώρα πια δεν ενδείκνυται
Η προσφυγή στις παλιές φωτογραφίες
Η ζωή έχει τόσες μεταπτώσεις
Μην εισχωρείτε στην εποχή των ερώτων
Στα βίαια καλοκαίρια μην υποκύπτετε
Στη σαγήνη των παλαιών φωνών
Η κυτταρίνη διατηρεί χαμόγελα και στάσεις
Στο λυκαυγές του βίου μορφές ασάλευτες
Που σας κοιτούν νοσταλγικά στιγμές
Αυτάρκειας που έχουν πια λησμονηθεί
Πρόσωπα που φτερούγισαν από κοντά σας
Η κυτταρίνη αποκαλύπτει την απάτη
Του χρόνου μεγεθύνοντας τον άλλο χρόνο
Που παραμένει ακέραιος χωρίς τα ελάχιστα
Σημεία χαλασμού γι' αυτό μην ξεσκαλίζετε
Παλιές φωτογραφίες μην αποτολμάτε
Καμία σύγκριση που θ' αποβεί σε βάρος σας
Μη διαβάζετε αφιερώσεις αιωνίας φιλίας ή αγάπης
Μην βλέπετε γνωστούς σας καλοβαλμένους κι αρυτίδωτους
Λες και θα ξεκινήσουνε για το μεγάλο γλέντι
Αποφεύγετε κάθε σας περιπλάνηση σε φωτογραφίες παλιές
Μην ταράζετε τη μακάρια γαλήνη τους
Είναι σοφές και ξέρουν να εκδικούνται
Κλείτος Κύρου, Κλειδάριθμοι, 1963