Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Τέλος το «Καλημέρα Ήλιε» από τις εκδηλώσεις του ΠΑΣΟΚ με απόφαση της Μυρσίνης Λοΐζου





Αθήνα: Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Γ.Παπανδρέου και την κυβέρνηση έστειλε η κόρη του αείμνηστου συνθέτη Μάνου Λοΐζου, κ. Μυρσίνη Λοΐζου, με την οποία δηλώνει ότι απαγορεύει στο εξής να ακούγεται το τραγούδι-ύμνος για το ΠΑΣΟΚ «Καλημέρα Ήλιε».

«Δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων» γράφει μεταξύ άλλων η κ. Λοΐζου, υπογραμμίζοντας:

«Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα».

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως εξής:

«Ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό, και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

» Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.

» Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

» Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

» Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

 Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

Μυρσίνη Λοΐζου

Πηγή: news.in.gr

Κυριακή 26 Ιουνίου 2011

Αξιόλογη θεατρική παράσταση στην Πάφο




Θεατρική παράσταση : «Το Δωμάτιο των Απεριόριστων Πιθανοτήτων (ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ)
Τι συμβαίνει όταν δε μας συμβαίνουν τραγικά γεγονότα στη ζωή αλλά πάλι δεν είμαστε ευτυχισμένοι;  Μια γυναίκα και η ψυχή της προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να κοιτάξουν η μια την άλλη. Μιλούν διαφορετικές γλώσσες. Η μια χρησιμοποιεί λέξεις, η άλλη ήχους.….
Μια «αυτό-θεραπευτική» παράσταση για αυτούς που ενδιαφέρονται για την ανθρώπινη φύση και τις πιθανότητες εξέλιξης της. Μια διαφορετική χρήση του θεάτρου ως εργαλείο για αυτό-εξερεύνηση και κάθαρση που προκαλεί το θεατή να είναι σε εγρήγορση την ώρα της παράστασης και να δουλεύει τον εαυτό του μέσα από τον ηθοποιό.  Για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, δεν υπάρχει μουσική, αλλά μόνο ήχοι και τύμπανα. Επίσης συμβολικές εικόνες και θεραπευτικές τεχνικές εντάσσονται μέσα στη θεατρική ροή. Μια θεατρική παράσταση που φιλοδοξεί να μεταφέρει το θεατή στο δικό του «Δωμάτιο των Απεριόριστων Πιθανοτήτων» ….

Σκηνοθεσία: Theatro Transcendental
Παίζουν:
Κονταξάκη Κυριακή
Ελένη Αργυρού
Μετάφραση στα Αγγλικά- τεχνική επιμέλεια:
Ελένη Κοσμά
Χορογραφίες: Έλσα Σουρουλλά
Κουστούμια: Λιένε Καλπίσια

ΠΑΦΟΣ
Εκθεσιακό κέντρο «Χαρουπόμυλος»-  Παρασκευή 1 Ιουλίου, 9μ.μ.
Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου, 51, Κάτω Πάφος, Πάφος

Εισιτήριο 12 ευρώ
Theatro Transcendental      τηλ. 96384954
                                          
Στην Πάφο, την παράσταση υποστηρίζει η πολιτιστική ομάδα Κινούμενη Πολιτεία.
Η παράσταση ταξιδεύει στο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Fringe στο Εδιμβούργο, τον Αύγουστο 2011.














The Room of Unlimited Possibilities (English)

What happens when no tragic events befall our lives, and yet still we cannot find happiness? A woman and her soul try to find a way to look at each other. They speak different languages. The one uses words, the other sounds…

A 'self-healing' performance for those interested in human nature and the possibilities it has to evolve. An innovative use of theatre as a tool for self-exploration and catharsis, daring its audience to remain alert during the performance and to actively alter themselves through the actor. In order for these goals to succeed, there is no music - only live sounds and drums. Symbolic images and healing techniques are placed among the theatrical flow. A theatrical performance which invites the spectators to transcend into their own "Room of Unlimited Possibilities"…

The Performance was created by:
Korina Kontaxaki
Eleni Argyrou
Eleni Cosma

Choreography: Elsa Souroulla
Costumes: Liene Kalpisa

Where and When
PAPHOS
Haroypomylos” (Art Gallery) – Friday 1st July 9.00pm
Saint Paul Avenue, No 51, Kato Pafos, Pafos

Tickets  €12
Tel: 96384954

In Pafos, the performance is supported by the cultural group Kinumeni Politia.
The performance will be presented in the International Edinburgh Fringe Festival in August 2011.

Σάββατο 25 Ιουνίου 2011

Ποίημα της εβδομάδας 234


Το πρωί

Το πρωί
Στις 5
ξηρός
Μεταλλικός ήχος
Ύστερα από τα φορτωμένα καμιόνια.
Που θρυμματίζουνε τις πόρτες του ύπνου.
Και το τελευταίο «αντίο» της παραμονής
Και οι τελευταίοι βηματισμοί στις υγρές πλάκες
Και το τελευταίο σου γράμμα
Στο παιδικό τετράδιο της αριθμητικής
Σαν του μικρού παραθυριού το δίχτυ
Που τεμαχίζει με κάθετες μαύρες γραμμές
Του πρωινού χαρούμενου ήλιου την παρέλαση.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Τρίτη 21 Ιουνίου 2011

«Καμπανάκι» από επιστήμονες για τη χρήση υπολογιστών από παιδιά




Σοβαρές ενστάσεις που υποστηρίζονται από μία σειρά επιστημονικά δεδομένα εκφράζονται παγκοσμίως για τη χρήση των υπολογιστών στην εκπαίδευση. Σύμφωνα με αυτές, η σωματική υγεία, η σωστή ανάπτυξη, η κοινωνικοποίηση του παιδιού υπονομεύονται από τη χρήση υπολογιστών από μικρή ηλικία.

Στη χώρα μας, ο λαός είχε και θα έχει πολλές φορές την «ευκαιρία» να ακούσει την επίσημη προπαγάνδα για την αναγκαιότητα και τα οφέλη από τη χρήση υπολογιστών στα σχολεία. Στο πλαίσιο του «νέου σχολείου», το υπουργείο Παιδείας δηλώνει ότι: «Το Ψηφιακό Σχολείο είναι βασικό συστατικό του οράματος του Νέου Σχολείου. H χρήση των Νέων Τεχνολογιών γίνεται ο καταλύτης για την αλλαγή: α) Του περιεχομένου των Προγραμμάτων Σπουδών και της σχολικής γνώσης, β) της διδασκαλίας και της μάθησης, γ) της σχέσης εκπαιδευτικών και μαθητών, δ) της σχέσης γονιών και σχολείου». «Η δημιουργία του ψηφιακού σχολείου αποτελεί υψηλή προτεραιότητα για να ανακτήσει το ελληνικό σχολείο την ανταγωνιστικότητά του στον ευρωπαϊκό χώρο. Η βασική πρόκληση που καλείται αυτό να αντιμετωπίσει σήμερα είναι η ουσιαστική ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στη διδασκαλία όλων των μαθημάτων αλλά και στη σχολική ζωή ευρύτερα», αναφέρεται. Ωστόσο, πέρα από όσους εξαίρουν τις «αρετές» των υπολογιστών, υπάρχει σοβαρός επιστημονικός αντίλογος στη χρήση τους από μικρές ηλικίες. Ο «Ρ» σταχυολογεί μερικές από τις έρευνες και απόψεις που έχουν διατυπωθεί από επιστημονικούς φορείς διεθνώς, οι οποίοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιπτώσεις της υπέρμετρης και πρώιμης χρήσης των υπολογιστών.

Απαγορευτική η μικρή ηλικία
Η ηλικία κατά την οποία το παιδί μπορεί να ξεκινήσει να χρησιμοποιεί υπολογιστή είναι αντικείμενο αντιπαράθεσης. Σύμφωνα με ανακοίνωση της UNESCO (14.1.2011), ειδικοί υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να απαγορεύεται στα παιδιά να χρησιμοποιούν υπολογιστή στην εκπαίδευση μέχρι την ηλικία των 9 ετών, «εξαιτίας των δυσμενών επιπτώσεων της χρήσης υπολογιστή στον εγκέφαλο». Επικαλείται δηλώσεις ψυχολόγων που επιβεβαιώνουν ότι η πρόωρη εισαγωγή και υπέρμετρη χρήση της τεχνολογίας έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην ανάπτυξη των παιδιών αφού οι γνωστικές ικανότητές τους διαμορφώνονται σε αυτό το στάδιο.

Σύμφωνα με την UNESCO, προϋπόθεση για τη χρήση υπολογιστών στην εκπαίδευση είναι να λαμβάνονται τα εξής μέτρα: Να υπάρχει όριο. Να εφαρμόζεται εκπαιδευτικό λογισμικό με πραγματικά μορφωτική αξία και προσαρμοσμένο στην ψυχολογική ηλικία των παιδιών - μαθητών. Να γίνεται χρήση του ίντερνετ μόνο αφού οι εκπαιδευτικοί διασφαλίσουν πρόσβαση σε ασφαλείς ιστοσελίδες. Τέλος, οι εκπαιδευτικοί πρέπει να σιγουρευτούν ότι το παιδί καταλαβαίνει το ρόλο του υπολογιστή ως εργαλείου επικοινωνίας, ενημέρωσης, ανάπτυξης δεξιοτήτων και παιχνιδιού.

Στην άποψη ότι η χρήση υπολογιστών όχι μόνο δεν προσφέρει αλλά βλάπτει κιόλας σε μικρή ηλικία καταλήγει και η Αμερικανική Παιδοψυχιατρική Εταιρεία. «Είναι σημαντικό να ακολουθείται η σωστή ηλικία στη χρήση υπολογιστών, ώστε να προληφθούν κίνδυνοι στην υγεία των παιδιών. Σε μία χρονική περίοδο σωματικής και πνευματικής ανάπτυξης, η υπερβολική έκθεση στους υπολογιστές μπορεί εύκολα να προκαλέσει βλάβες, όπως αδύναμη όραση, σπονδυλίτιδα, στρες κ.ά.», επισημαίνει στο επίσημο περιοδικό της. Προτείνοντας ένα «χρονοδιάγραμμα» χρήσης υπολογιστών, ο φορέας των παιδοψυχολόγων σημειώνει ότι: Στην ηλικία των 7, η χρήση θα έπρεπε να περιορίζεται στη γνωριμία με το πληκτρολόγιο και ο χρόνος χρήσης δεν πρέπει να ξεπερνά τη μισή ώρα. Η ηλικία των 9 χαρακτηρίζεται ως η σωστή ηλικία για τη χρήση υπολογιστή μόνο όμως για να κατανοήσει το παιδί πώς λειτουργεί. Στην ηλικία των 11, οι γιατροί λένε ότι θα πρέπει ο χρόνος μπροστά στον υπολογιστή να περιορίζεται σε μία ώρα. Επισημαίνεται μάλιστα ότι σε αυτή την ηλικία η σωματική δραστηριότητα παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική ανάπτυξη και ο εθισμός σε βιντεοπαιχνίδια, που είναι αναπτυγμένος σε αυτή την ηλικία, μπορεί να οδηγήσει σε μειωμένη σωματική δραστηριότητα άρα και αργή ανάπτυξη. Σε ό,τι αφορά στην εφηβική ηλικία και μετά, επισημαίνεται πως παρότι οι σημερινές συνθήκες δεν μπορούν να κρατήσουν μακριά από τον υπολογιστή τα παιδιά, οι περιορισμοί και οι λόγοι που τους υπαγορεύουν είναι παρόμοιοι με ό,τι ισχύει για την ηλικία των 11.

Μερικά όχι και τόσο θετικά αποτελέσματα
Έρευνα του Πανεπιστημίου Duke στη Β. Καρολίνα στις ΗΠΑ κατέληξε ότι οι επιδόσεις των μαθητών μέσης εκπαίδευσης στα τεστ έπεσαν αφού απέκτησαν υπολογιστή στο σπίτι. Οπως σημείωναν οι ερευνητές, τα παιδιά ξόδευαν περισσότερο χρόνο παίζοντας παιχνίδια και λιγότερο για εξάσκηση σε προβλήματα μαθηματικών. Σημείωναν ότι μπορεί η πτώση στις επιδόσεις να μην ήταν τεράστια, ωστόσο η επίδραση του υπολογιστή σίγουρα δεν ήταν θετική. Η έρευνα σταμάτησε το 2005, πριν δηλαδή «το Facebook και το Twitter γίνουν εμμονές», όπως αναφέρεται σε δημοσιεύματα του ξένου Τύπου.

Συγκρίνοντας τις επιδόσεις πριν και μετά την απόκτηση υπολογιστή σε παιδιά ηλικίας 10 - 14 ετών ερευνητές παρατήρησαν πτώση. Διαπιστώνουν δε ότι οι πολλές ώρες περιήγησης στο ίντερνετ επηρεάζουν αρνητικά τις σχολικές επιδόσεις, και ενδέχεται να προκαλέσουν προβλήματα μάθησης και αντίληψης. Σύμφωνα με τους ίδιους, «μπορεί ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής να αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την εργασία ενός ενηλίκου, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο και για ένα παιδί 10 - 14 ετών. Το παιδί προτιμάει να παίξει παιχνίδια ή να "σερφάρει" στις διάφορες σελίδες του Διαδικτύου». Συμβουλεύουν δε τους γονείς να περιμένουν μερικά χρόνια πριν αγοράσουν στα παιδιά τους υπολογιστή. Ωστόσο, οι εφαρμοζόμενες αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση υπαγορεύουν η γνωριμία με τον υπολογιστή να έρχεται από το σχολείο και όχι από το σπίτι. Και αυτό στο όνομα της απόκτησης, από νωρίς, της σχετικής «δεξιότητας». Μάλιστα, σε διάφορα κείμενα της ΕΕ διατυπώνεται το «επιχείρημα» ότι η απόκτηση δεξιοτήτων από μικρή ηλικία είναι αποδοτικότερη και «φτηνότερη», γι' αυτό και μιλούν για χρήση υπολογιστών από το νηπιαγωγείο!

Επιπτώσεις στην υγεία και στην πνευματική ανάπτυξη
Από παιδοφθαλμίατρους έχει διαπιστωθεί ότι η υπερβολική χρήση του υπολογιστή κατά την παιδική ηλικία αυξάνει τον κίνδυνο για μυωπία και γενικά έχει αρνητικές επιπτώσεις στην όραση των παιδιών. Ειδικότερα αναφέρεται ότι: 25% των παιδιών που χρησιμοποιούν υπολογιστή χρειάζεται διορθωτικά γυαλιά προκειμένου να δουλέψει άνετα και ακίνδυνα στο κομπιούτερ στο σπίτι ή στο σχολείο και το ποσοστό των παιδιών στο πρώτο στάδιο μυωπίας έχει αυξηθεί από 12% στο 20% από το 1995 έως σήμερα.

Από την ιατρική κοινότητα πάλι έρχονται διάφορες διαπιστώσεις για άλλες επιδράσεις στην υγεία, όπως πόνους στο λαιμό και στον αυχένα, πονοκεφάλους και αδυναμία συγκέντρωσης της προσοχής. Οι ειδικοί, άλλωστε, εφιστούν την προσοχή στη χρήση υπολογιστών στους ενήλικες, πόσο μάλλον όταν γίνεται λόγος για την παιδική ηλικία...

Έρευνα που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα υπό την καθηγήτρια Anne Mangen του νορβηγικού Πανεπιστημίου Στάβανγκερ, σε συνεργασία με τον νευροφυσιολόγο Jean-Luc Velay του Πανεπιστημίου της Μασσαλίας, έδειξε ότι η γραφή με το χέρι ενδυναμώνει τη διαδικασία της μάθησης, σε αντίθεση με τη χρήση του πληκτρολογίου που τη διαταράσσει. Οπως εξηγεί η ερευνήτρια, στη διαδικασία της ανάγνωσης και της γραφής εμπλέκονται μια σειρά αισθήσεις. Οταν γράφουμε με το χέρι, ο εγκέφαλός μας ανατροφοδοτείται από τις κινήσεις, αλλά και από την επαφή με το στιλό και το χαρτί. Αυτή η ανατροφοδότηση είναι σημαντικά διαφορετική από εκείνη που γίνεται όταν αγγίζουμε και χρησιμοποιούμε το πληκτρολόγιο. Τα παραπάνω στηρίχτηκαν και σε πείραμα που περιλάμβανε δύο ομάδες ενηλίκων στους οποίους ανατέθηκε το να μάθουν να γράφουν σε ένα άγνωστο αλφάβητο που αποτελείται από 20 γράμματα. Η μία ομάδα διδάχτηκε να γράφει με το χέρι ενώ η άλλη χρησιμοποιώντας πληκτρολόγιο. Στις τρεις και στις έξι βδομάδες του πειράματος, εξετάστηκε το κατά πόσο οι συμμετέχοντες μπορούσαν να θυμηθούν αυτά τα γράμματα καθώς και η ταχύτητα με την οποία διέκριναν τα σωστά και αντεστραμμένα γράμματα. Εκείνοι που έμαθαν τα γράμματα χειρόγραφα είχαν καλύτερες επιδόσεις σε όλα τα τεστ.

Μαρίνα ΚΑΛΛΙΓΕΡΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 21-6-2011

Το ντέρμπι άρχισε



Τον Οκτώβριο που θα γίνει η απογραφή, θα γνωρίζουμε πόσοι ακριβώς είμαστε. Προς το παρόν λέμε πως είμαστε γύρω στο ένα εκατομμύριο νόμιμοι κάτοικοι Ελληνοκύπριοι. Με άλλα λόγια, όσο κλισέ κι αν είναι πια, όσο μια γειτονιά μιας μεγαλούπολης. Η οποία γειτονιά χωρίζεται σε πέντε επαρχίες στις ελεύθερες περιοχές κι από τις οποίες οι δύο ημικατεχόμενες. Οι τρείς ενορίες (επαρχίες) αυτής της γειτονιάς, αποφάσισαν να διεκδικήσουν, η κάθε μια ξεχωριστά, τον τίτλο της πολιτιστικής πρωτεύουσας για το 2017. Τίτλο τον οποίο θα μοιραστούν με μια πόλη της Δανίας. Λευκωσία, Λεμεσός, Πάφος διεκδικούν η κάθε μια για πάρτη της τον τίτλο, με πιο δυναμική την Πάφο να έχει ξεκινήσει εκστρατεία με γιγαντοαφίσες στους δρόμους, ολοσέλιδες διαφημίσεις στον Τύπο και ίσως και άλλες κινήσεις. Η Λάρνακα, ίσως λόγω συγγενικών πολιτικών αποχρώσεων στους επί κεφαλής, τάσσεται στο πλευρό της Λευκωσίας.

Ποδοσφαιρικό τείνει να εξελιχτεί το θέμα και μέχρι να ληφθεί η απόφαση από τα σώματα της Ευρώπης, ο φανατισμός σίγουρα θα κορυφωθεί. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί άμα βρεθούν μαθητές δύο επαρχιών σε σχολική εκδρομή τσακώνονται. Και να οδηγούσε σε κάτι παραγωγικό αυτός ο φανατισμός, χαλάλι. Να δημιουργείτο, δηλαδή, ένας ευγενής ανταγωνισμός και να επεδίωκε η κάθε πόλη να ξεχωρίσει, με έργα που θα άρχιζαν ήδη ώστε να πείσουν πως τους αξίζει ο τίτλος, χίλιες φορές χαλάλι. Η κάθε πόλη όμως είναι σίγουρη για τον εαυτό της, σιγουριά την οποία βασίζει στον αρχαίο πολιτισμό της. Εμείς είμαστε η αρχαία Λήδρα σου λέει η μια, είμαστε η τελευταία μοιρασμένη πρωτεύουσα… Η άλλη σου λέει, εδώ επέλεξαν οι βασιλείς να ζήσουν και να ταφούν, εδώ γεννήθηκε η Αφροδίτη… Και επαναπαυόμαστε. Όπως επαναπαύονταν κι οι αδελφοί Έλληνες στη σκιά του Παρθενώνα. Περπάτησαν τις πόλεις τους οι δήμαρχοι; Επισκέφθηκαν τα αρχαία μνημεία; Είδαν σε τι κατάσταση βρίσκονται; Ποιο πολιτισμό θα επιδείξουμε; Τον αρχαίο που θάψαμε ανάμεσα στα τουριστικά χωριά; Μέχρι το 2017 θα κλείσουμε τις λακκούβες που είναι ανοικτές και θα ανεγείρουμε θέατρα και μουσεία; Θα καθαρίσουμε αν μη τι άλλο τις πόλεις;

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 21-6-2011

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

Ποίημα της εβδομάδας 233


Τώρα είναι απλός θεατής...

Τώρα είναι απλός θεατής
Ασήμαντος ανθρωπάκος μέσα στο πλήθος
Τώρα πια δε χειροκροτεί δε χειροκροτείται
Ξένος περιφέρεται στων οδών το κάλεσμα-

Έρχονται από μακριά οι νέοι σαλπιγκτές
Των επίλεκτων κλάσεων του μέλλοντος
Οι κραυγές τους γκρεμίζουν τα σαθρά τείχη
Τήκουν τη λάσπη σε φωτεινούς ρύακες
Έρχονται οι αγνοί, οι ανυπόκριτοι.
Οι βιαστές, οι αμέτοχοι, οι παρθένοι.
Οι πονηροί συνδαιτυμόνες, οι αθώοι
Οι ληξίαρχοι των ημερών μας
Έρχεται το μεγάλο παρανάλωμα
Μέσα στους πίδακες των πρόσχαρων νερών.
Έρχονται οι τελευταίες προδιαγραφές

Μα τώρα αυτός είναι απλός θεατής
Ανώνυμος ανθρωπάκος μέσα στο πλήθος
Με τα χέρια στο στήθος σαν έτοιμος νεκρός
Τώρα πια δε χειροκροτεί δε χειροκροτείται.
α ξέρεις πάντα το πότε και το πώς)

Μανόλης Αναγνωστάκης

Κυριακή 12 Ιουνίου 2011

Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση και υποστηρικτικές δομές


Άρθρο που δημοσίευσα στην τοπική εφημερίδα των Λατσιών "Κακκαρίστρα".



Η επιτυχία ή η αποτυχία κάθε μικρού ή μεγαλεπήβολου έργου πολλές φορές εξαρτάται από τις υποστηρικτικές δομές που υπήρχαν ή έλαβαν την πρόνοια οι υπεύθυνοι να δημιουργήσουν.  Δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες πολύ καλά σχεδιασμένα έργα δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα ή αποτυγχάνουν λόγω της έλλειψης των αναγκαίων υποδομών για την εφαρμογή και την υλοποίησή τους.  Άλλοτε πάλι η πρόνοια της δημιουργίας των απαραίτητων υποδομών εξασφαλίζει επιτυχία σε μικρότερου βεληνεκούς ή σε έργα όχι και τόσο καλά σχεδιασμένα.

Έχουμε τη γνώμη ότι οι παραπάνω διαπιστώσεις ισχύουν για πολλούς τομείς της κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας.  Η εκπαιδευτική πραγματικότητα αποτελεί, επίσης, ένα τρανταχτό παράδειγμα που βρίσκουν εφαρμογή οι συγκεκριμένες διαπιστώσεις.  Εδώ και αρκετό καιρό έχει ξεκινήσει η προσπάθεια για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και οι φιλοδοξίες, αλλά και οι προσδοκίες είναι πάρα πολύ μεγάλες.  Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με τους ενδοιασμούς, τις αμφισβητήσεις, τις αμφιβολίες ή τις όποιες άλλες κριτικές για τη διαδικασία ή την ουσία του εγχειρήματος.  Είναι φυσικό όλη η κοινωνία να ενδιαφέρεται και να προσδοκεί βελτίωση της εκπαίδευσης.  Για δεκαετίες ολόκληρες δεν έχουν επέλθει σοβαρές αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα.  Είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται παρεμβάσεις που θα καταστήσουν την εκπαίδευση ικανή να ανταποκριθεί στις ανάγκες των παιδιών και τις απαιτήσεις των επόμενων γενιών.

Η επιτυχία ή η αποτυχία (ή έστω η υστέρηση ως προς τις προσδοκίες) θα κριθεί και από την ύπαρξη ή τη δημιουργία των απαραίτητων υποστηρικτικών υποδομών.  Πρώτα απ’ όλα τις όποιες αλλαγές και εισηγήσεις θα κληθούν να τις εφαρμόσουν συγκεκριμένοι άνθρωποι, οι εκπαιδευτικοί.  Είναι γεγονός πως η βασική εκπαίδευση δεν επαρκεί (δεν επαρκούσε ποτέ) για τη μακρόχρονη διδακτική πορεία.  Στα Πανεπιστήμια δεν υπάρχουν Παιδαγωγικές Σχολές όπου θα μορφώνονται οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων και θα αποκτούν, συγχρόνως, την απαραίτητη εξειδίκευση.  Η πολιτεία έχει απομείνει, εδώ και χρόνια, με τις πεπαλαιωμένες συνταγές των ημίμετρων, των Τμημάτων Επιστημών της Αγωγής, των διάσπαρτων τμημάτων διαφόρων ειδικοτήτων της μέσης εκπαίδευσης και του μερικού βολέματος ανέργων.  Η ουσιαστικού περιεχομένου, συνεχής και περιοδική επιμόρφωση είναι άγνωστη και αρκούμαστε στο προσωπικό κυνήγι μεταπτυχιακών παντός είδους για επιπρόσθετο προσόν προαγωγής.  Η πολιτεία έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, κάνει τα στραβά μάτια, και γεμίζουν τα ταμεία κυρίως ιδιωτικών πανεπιστημίων αλλά και «δημόσιων» ή «κρατικών».  Οι εκπαιδευτικές άδειες, με πλήρεις απολαβές, και οι διαφανείς διαδικασίες απουσιάζουν.  Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί μια σοβαρή προσπάθεια και προετοιμασία για τη βελτίωση οποιουδήποτε εκπαιδευτικού συστήματος.

Το «νέο» ωρολόγιο πρόγραμμα θα συνεχίζει να βασανίζει παιδιά και δασκάλους με εξαντλητικά ωράρια, μικρά διαλείμματα και με μαθήματα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, γνωσιοκεντρικού χαρακτήρα.  Τα σχολεία τα τελευταία χρόνια έγιναν, με γεωμετρική πρόοδο, χώρος ένταξης πολλών αλλόγλωσσων παιδιών που χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα και υποδομές.  Δεύτερος δάσκαλος στην Α’ τάξη, τουλάχιστον, και δραστική μείωση του αριθμού των παιδιών στην κάθε τάξη θα ήταν μια πρώτη λογική κίνηση που θα μπορούσε να αμβλύνει τις δυσκολίες.  Τα σχολεία θα συνεχίσουν να υποφέρουν από την έλλειψη σταθερότητας προσωπικού και έγκαιρης στελέχωσης.  Κάθε Σεπτέμβρη θυμίζουν κέντρα διερχομένων δασκάλων.  Δεν έχουμε δει κανένα μέτρο προς αυτή την κατεύθυνση.  Δεν υποστηρίζουμε ότι δεν πρέπει να γίνει τίποτε μέχρι να υλοποιηθούν μέτρα όπως αυτά που εισηγηθήκαμε.  Επισημαίνουμε, για άλλη μια φορά, ότι τα αποτελέσματα της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης επηρεάζονται και από πολλές άλλες παραμέτρους που οι υπεύθυνοι οφείλουν να προνοούν και να μεριμνούν για την έγκαιρη προετοιμασία.

Σάββατο 11 Ιουνίου 2011

Ποίημα της εβδομάδας 232

Ήτανε νέοι

Οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί και λασπωμένοι
το πιάτο στο τραπέζι λιγοστό,
το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι
Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά
Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερίς στις γειτονιές
αχ! τα σοκάκια εκείνα κι οι γωνιές
σφιχτά που φυλάξαν τα τίμια λόγια
Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά
Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι, μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά
δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη
Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά

Μανόλης Αναγνωστάκης

Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

Ποίημα της εβδομάδας 231


Χάρης 1944

Ήμασταν όλοι μαζί και ξεδιπλώναμε ακούραστα τις ώρες μας.
Τραγουδούσαμε σιγά για τις μέρες που θα 'ρχόντανε φορτωμένες πολύχρωμα οράματα.
Αυτός τραγουδούσε, σωπαίναμε, η φωνή του ξυπνούσε μικρές πυρκαγιές,
χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούσαν τη νιότη μας.
Mερόνυχτα έπαιζε το κρυφτό με το θάνατο σε κάθε γωνιά και σοκάκι.
Λαχταρούσε ξεχνώντας το δικό του κορμί να χαρίσει στους άλλους μιαν Άνοιξη.
Ήμασταν όλοι μαζί μα θαρρείς πως αυτός ήταν όλοι.
Mια μέρα μας σφύριξε κάποιος στ' αφτί: "Πέθανε ο Xάρης",
"σκοτώθηκε" ή κάτι τέτοιο, λέξεις που τις ακούμε κάθε μέρα.
Kανείς δεν τον είδε. Ήταν σούρουπο. Θα 'χε σφιγμένα τα χέρια όπως πάντα.
Στα μάτια του χαράχτηκεν άσβηστα η χαρά της καινούριας ζωής μας.
Mα όλα αυτά ήταν απλά κι ο καιρός είναι λίγος. Kανείς δεν προφταίνει.
Δεν είμαστε όλοι μαζί, δυο τρεις ξενιτεύτηκαν.
Tράβηξεν ο άλλος μακριά μ' ένα φέρσιμο αόριστο. Κι ο Xάρης σκοτώθηκε.
Φύγανε κι άλλοι. Μας ήρθαν καινούριοι. Γεμίσαν οι δρόμοι.
Το πλήθος ξεχύνεται αβάσταχτο, ανεμίζουνε πάλι σημαίες.
Μαστιγώνει ο αγέρας τα λάβαρα. Mες στο χάος κυματίζουν τραγούδια.
Αν μες στις φωνές που τα βράδια τρυπάνε ανελέητα τα τείχη,
ξεχώρισες μια, είν' η δική του, π' ανάβει μικρές πυρκαγιές,
χιλιάδες μικρές πυρκαγιές που πυρπολούν την ατίθαση νιότη μας.
Eίν' η δική του φωνή που βουίζει στο πλήθος τριγύρω σαν ήλιος
π' αγκαλιάζει τον κόσμο σαν ήλιος και σπαθίζει τις πίκρες σαν ήλιος
που μας δείχνει σαν ήλιος λαμπρός τις χρυσές πολιτείες
που ξανοίγονται μπρος μας λουσμένες στην Αλήθεια και στο αίθριο το φως.

Μανόλης Αναγνωστάκης

Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Κέρδη 500% (παρά κάτι)...


Τα έσοδα της «Motor Oil» για το πρώτο τρίμηνο του 2011 εκτινάχτηκαν στα 1,41 δισ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα πέρσι ήταν 962,5 εκατ. ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκαν κατά 46,5%.
*
Ο κύκλος εργασιών του ομίλου της «Motor Oil» έφτασε το πρώτο τρίμηνο του 2011 στα 1,82 δισ. ευρώ. Πέρσι το ίδιο διάστημα ήταν 1,11 δισ. ευρώ. Δηλαδή αυξήθηκε κατά 64%.
*
Και τώρα κρατηθείτε:
Τα κέρδη του ομίλου της «Μotor Oil» συνολικά, το πρώτο τρίμηνο του 2011 ανήλθαν, μετά από φόρους, στα 62,4 εκατ. ευρώ. Το ίδιο διάστημα πέρσι ήταν 12,5 εκατ. ευρώ.
Δηλαδή αυξήθηκαν κατά 499%!
***
Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή στην Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, των καρατζαφυρεροειδών, των μνημονίων, της «συναίνεσης», της τρόικας, του ΔΝΤ:
Από τη μια οι λεηλατημένοι μισθοί. Οι εκατοντάδες χιλιάδες νέων ανέργων και των ειλώτων της «απασχολησιμότητας». Τα εκατομμύρια των θυμάτων της ανελέητης φοροληστείας. Οι στρατιές των χρεοκοπημένων αυτοαπασχολούμενων. Τα τσακισμένα γηρατειά με τις συντάξεις πείνας. Οι νέοι που μεταναστεύουν. Τα νοικοκυριά που βυθίζονται στη φτώχεια.
Από την άλλη τα μονοπώλια, που ενώ μια ολόκληρη κοινωνία γονατίζει, αυτά συνεχίζουν να θησαυρίζουν. Και θησαυρίζουν επειδή ακριβώς η κοινωνία γονατίζει. Και η κοινωνία γονατίζει για να θησαυρίζουν τα μονοπώλια.
*
Αυτή είναι η διαχωριστική γραμμή:
Από τη μια ο λαός.
Από την άλλη η πλουτοκρατία.

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ" 26-5-2011

Μήνυμα από ένα παιδί, ας προβληματιστούμε (τουλάχιστον) ...

Μάθημα ζωής...Γράμμα από τη Φουκουσίμα
Ημερομηνία: 01/06/2011
 Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου.
Αποτελεί μαρτυρία για την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον
“στιγμιότυπο” ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της
Φουκουσίμα.
Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two Hemispheres.
Αδελφέ μου,
Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.
Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.
Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι’ αυτό και τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.
Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.
Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.
Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.
Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. “Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.
Εγώ έχω ήδη φάει.
Πάρε την να την φας εσύ.”
Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για διανομή.
Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: “Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα.” Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.
Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.
Ha Minh Thanh

(από την ιστοσελίδα του Ράδιο Άστρα)
το πρωτότυπο:
http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnamese-japanese-police-officers-account.php