Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013

«... τα ντόπια θεριά... »




Όλα αυτά που κάνει η κυβέρνηση δεν είναι προϊόν «έξωθεν πιέσεων». Δεν αποτελούν επιταγές των Μνημονίων ή των εταίρων με τις οποίες οι κυβερνώντες, τάχα, «δυσφορούν».
Το παραμυθάκι να χρησιμοποιείται σαν «άλλοθι» η τρόικα, πίσω από την οποία η «καημένη» η εγχώρια πλουτοκρατία θα συνεχίσει να κρύβεται την ώρα που εξανδραποδίζει διά του πολιτικού της προσωπικού τον ελληνικό λαό, τελείωσε.
Κι αν δεν πιστεύετε εμάς, φανταζόμαστε ότι ο λόγος του πρωθυπουργού είναι αρκούντως πειστικός.
Ο κ. Σαμαράς στην χτεσινή του εισήγηση στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο το ξεκαθάρισε.
Όπως είπε, «τις θεσμικές αλλαγές» (σ.σ.: εννοεί το ξεθεμελίωμα των πάντων) «που έχει ανάγκη η χώρα» (σ.σ.: εννοεί που έχει ανάγκη το μεγάλο κεφάλαιο)
«τις προωθούμε εμείς, γιατί τις πιστεύουμε εμείς. Δεν μας τις επιβάλλουν».
*
Συμφωνούμε απολύτως.
Είναι έτσι όπως το ομολόγησε ο Σαμαράς.
Είναι έτσι όπως το περιγράφει ο ποιητής:
*
«Τις φορές, που ο δεμένος πετάχτηκε απάνου
με τα δόντια να κόψει του ξένου τυράννου
το λυτάρι, δεμένος βρισκότανε πάλι.
Τόνε δένανε τρίδιπλα οι ντόπιοι μεγάλοι.
*
Τώρα η Νύχτα τελειώνει... Παθοί και μαθοί
ξέρουν, όταν η μάχ' η μεγάλη δοθεί,
για να μην ξαναχάσουνε τη λεφτεριά τους,
θ' αφανίσουνε πρώτα τα ντόπια θεριά τους».
*
(Κώστας Βάρναλης, από το ποίημα «Ιστορία» της συλλογής «Ελεύθερος Κόσμος»)

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»  26-6-2013

Τετάρτη 26 Ιουνίου 2013

Κυριακή 23 Ιουνίου 2013

Ποίημα της εβδομάδας 338



Απόψε με πανσέληνο

Απόψε με πανσέληνο, διαβαίνει η σκέψη μου
τ’ απάτητα μονοπάτια της αγάπης.
Ματώνει η καρδιά μου όπως τα πόδια
που γδάρθηκαν πάνω στους θάμνους
και τρανεύει ο πόθος μου να περάσω το νερό
που μπαίνει αναμεσό μας.
Να κρατήσω το χέρι σου θέλω
για να βαδίσουμε μαζί
στα αγκάθια και τα τριβόλια
που σπέρνουν στο δρόμο μας.
Κρατώντας ένα αγαπημένο χέρι
μπορείς να βαδίσεις πιότερα χιλιόμετρα,
κι αν έχει και πανσέληνο δε σε φοβίζουν
τ’ απόκρημνα μονοπάτια της ζωής
που σου ‘λαχε ν’ ανέβεις.

«Σίσυφος»

Φίλος που προτιμά το ... φιλολογικό ψευδώνυμο.  Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη συνεισφορά του.

Κυριακή 16 Ιουνίου 2013

Ποίημα της εβδομάδας 337



Κι αν έσβησε σαν ίσκιος

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ --
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!

 Κ. Καρυωτάκης

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Ποίημα της εβδομάδας 336



Εδώ νυχτώνει νωρίς

Εδώ νυχτώνει νωρίς.
Αναρωτιέμαι πως γίνεται να ζούμε χώρια απ’ αυτούς π’ αγαπήσαμε πολύ.
Είναι τάχατες πρόνοια της ζωής να μας φυλάξει απ’ τη φθορά, για φθόνος για την ευτυχία μας;
Ποιος θα μας το πει;

«Σίσυφος»

Φίλος που προτιμά το ... φιλολογικό ψευδώνυμο.  Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη συνεισφορά του.

Κυριακή 2 Ιουνίου 2013

Ποίημα της εβδομάδας 335



Αίφνης

Αυτό που λέμε όνειρο δεν είν' όνειρο
που η πλατιά πραγματικότητα δεν είναι πραγματική.
Κάπου γελιέμαι μα εκεί κιόλας υπάρχω απόλυτα,
σαν το σύννεφο που αλλάζει στα νωθρά δευτερόλεπτα
όντας μονάχα η ακάλεστη μεταμόρφωση.
Κανένα λιοντάρι δεν παραγνώρισε το θήραμα
και η πάπια δεν έπαψε να πιπιλίζει τη λάσπη·
το χταπόδι βγαίνει απ' το ρηχό θαλάμι του με γαλαζόπετρα
στα ξέφωτα η τίγρη λησμονιέται ανεπίληπτα.
Νυχτώνει και σήμερα. Η αγωνία
λέει πάλι: θα βοσκήσω το μαύρο.

Νίκος Καρούζος