Κάποιοι θα πουν πως δεν ήταν παρά ένα μεμονωμένο επεισόδιο. Ένα τσούρμο ανεγκέφαλοι που εισέβαλαν σε μια αίθουσα για να επιβάλουν διά της βίας τις δικές τους πεποιθήσεις. Ένα τσούρμο που πιστεύει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, σύμφωνα με την οποία το χρώμα τους, η θρησκεία τους, η σεξουαλική τους ταυτότητα κι όσα έτυχε να είναι ή να εκπροσωπούν, είναι τα ορθά και κάθε τι άλλο πρέπει να εξαλειφθεί.
Το ίδιο πίστευε κι ο Χίτλερ για τους Εβραίους. Τους έβλεπε ως μιάσματα που έπρεπε να εξοντωθούν. Και εξόντωσε εκατομμύρια εν ονόματι της φυλετικής καθαρότητας. Το ίδιο πίστευαν και τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν για τους μαύρους. Το ίδιο πίστευαν και για κάποιες γυναίκες στην Ισπανία, τις οποίες χαρακτήρισαν μάγισσες. Το ίδιο πιστεύουν κατά καιρούς για διάφορες ομάδες ανθρώπων διάφοροι αρρωστημένα φανατικοί ως προς τις δικές του ιδέες. Ο στόχος μπορεί να είναι οι ομοφυλόφιλοι, οι γυναίκες, οι ξένοι, μια οποιαδήποτε ομάδα ή ένας ολάκερος λαός. Μπορεί και εμείς κάποια στιγμή.
Η επίθεση των κουκουλοφόρων κατά παρισταμένων σε εκδήλωση στη Λεμεσό, δεν είναι ούτε ένα μεμονωμένο γεγονός, ούτε τυχαίο. Είναι αποτέλεσμα της αποδοχής ακραίων απόψεων ως μέρος των δημοκρατικών διαδικασιών. Για μήνες ήταν αναρτημένα στους δρόμους τεράστια πανό εναντίον των ξένων «που τρώνε το ψωμί μας», αλλά αυτό θεωρείτο θεμιτό, μέρος μιας προεκλογικής εκστρατείας όπου ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει. Οι πρεσβευτές των απόψεων αυτών μπορούν να παρελαύνουν στα ΜΜΕ, ελέω πάντα δημοκρατίας, και να πλασάρουν την πραμάτεια τους. Βουλευτές μπορούν να καταφέρονται κατά των ομάδων που είναι μόνιμα στο στόχαστρο –ομοφυλόφιλοι, αλλοδαποί, γυναίκες– και έπειτα να εναγκαλίζονται με τον Πρόεδρο. Υπουργοί Παιδείας λογοκρίνουν έργα. Μητροπολίτες και θρησκόληπτοι σπέρνουν το μίσος. Δημοκρατικά, κατά τα άλλα κόμματα, στεγάζουν ακραία στοιχεία για να μην χάσουν την πελατεία. Και το ΕΛΑΜ, βασικός εκπρόσωπος όλων αυτών των θέσεων, μπορεί να καθορίζει την εκλογή Προέδρου.
Το τι συνέβη προψές στη Λεμεσό δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός. Είναι αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων, τα οποία προσπερνούμε όταν συμβαίνουν. Θα πρέπει όμως πάντα να θυμόμαστε τους στίχους του Martin Niemoeller (1892-1984): «Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής./ Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης. /Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής./Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους σιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος/Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί».
Πηγή: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1666526/eleo-dimokratias