Δευτέρα 30 Σεπτεμβρίου 2024

Το ποσκόλιο των μαθητών

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ     29.9.2024

Το ποσκόλιο των μαθητών.

Οι μαθητές στα σχολεία του νησιού βαριούνται συχνά και εύκολα. Τα πολλά και διαφορετικά μαθήματα της μέρας χωρίς καμία σχέση μεταξύ τους, τα αρχαία, τα γαλλικά, τα θρησκευτικά και βασικά όλα τα μαθήματα, λίγο ή πολύ τους κουράζουν διότι κανείς ποτέ δεν τους εξήγησε πειστικά γιατί είναι ανάγκη να μάθουν αυτά που υποτίθεται μαθαίνουν, αλλά αυτό είναι μεγάλο θέμα για να ανοιχτεί προς το παρόν.

Οι καθηγήτριες και οι καθηγητές το προσπαθούν αλλά ελάχιστο ποσοστό τα καταφέρνει. Οι δάσκαλοι και δασκάλες καταφέρνουν καλύτερα να μεταδώσουν την αναγκαιότητα -το γιατί- των μαθημάτων τους. Οι άχρωμες και πυρωτικές σχολικές τάξεις, η γκριζόμαυρη στολή, οι εξετάσεις και οι εκδρομές στο Μακένζυ με το προ-ψημένο κατεψυγμένο καλαμαράκι και το σκληρό χοιρινό σουβλάκι, προκαλούν στους μαθητές θλίψη. Η έλλειψη, δηλαδή, της φαντασίας είναι και η χαριστική βολή στον ήδη επιβαρυμένο, από τις εναλλαγές εικόνων, δευτερολέπτων του πρωτο -γυμνασιόπαιδου.

Όλα αυτά και άλλα χίλια είναι γνωστά και δεν θα αλλάξουν ποτέ, παρ’ όλους τους διπλούς και τριπλούς αγιασμούς. Ο Βελζεβούλ αποδεικνύεται πιο δυνατός απ’ ό,τι υπολογίζαμε. Με την τελευταία (περίπου) απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων στα σχολεία, η μαθητική φαντασία γέννησε άλλους τρόπους διαφυγής.

Γελούν στην τάξη με ό,τι πιο ανόητο μπορεί να φανταστεί το ανθρώπινο είδος. Το χτένισμα του κύριου Κόκου, η χρυσή ζώνη της κυρίας Σταυρούλας, η πένα-αλογάκι του κύριου Πάνου, το ζαβό περπάτημα του κυρίου Δημήτρη. Η λίστα είναι ατέλειωτη. Σε σχολείο της επαρχίας Λάρνακας κάποιοι μαθητές παίζουν με λίμπουρους. Τους παίρνουν στην τάξη και τους βάζουν στα θρανία και τους παρακολουθούν ώρες. Πολλοί γράφουν στα χέρια τους και σπίτι φωνάζει η μάμμα τους να πάνε να κάμουν μπάνιο ακόμα και πριν το καράτε των πέντε. Το γράψιμο στα χέρια και στα πόδια δεν απαγορεύτηκε ακόμα.

Υπάρχουν μαθητές με πολλές εικονίτσες αγίων στο θρανίο τους, που φέρνουν από σπίτι τους και είναι δώρο της γιαγιάς τους. Προσεύχονται σιωπηλά να τα καταφέρουν και φαντάζονται τα μαρτύρια του αγίου Σεβαστιανού. Μέσα στα μαθήματα αλλάζουν τη σειρά τους όπως το εδώ παπάς εκεί παπάς. Στο δημοτικό σύρνουν σβηστηρούθκια, κολλούες, μπαίνουν κάτω από τα θρανία και δεν βγαίνουν, κλαίνε, χαχανίζουν με μια μύγα στον πίνακα. Άμα βρέχει, τα παιδιά κοιτάζουν έκπληκτα έξω το παράξενο αυτό φαινόμενο. Όταν έχει χαλάζι και πουμπουρκές σταματά το μάθημα. Κάποιοι δάσκαλοι την πάτησαν με τον επιθεωρητή τους διότι τη μέρα που πήγε να τους δει έβρεχε και η τάξη δεν ήταν συγκεντρωμένη. Ο επιθεωρητής το κατάλαβε αλλά έκαμε πως δεν το κατάλαβε.

Οι μαθητές ποσκολιούνται με τα μαλλιά τους, τα νύχια τους και με τη φανέλα τους που την ξεποράφκουν σιγά σιγά. Κάποιοι καθηγητές υποφέρουν από τις πέννες που κάμνουν "τικ τικ" όταν τις πατάς από πάνω διότι πολλοί μαθητές το κάμνουν και ο σταθερός αυτός ήχος προκαλεί δικαιολογημένα εκνευρισμό.

Μαθήτριες με έφεση στη μουσική μπορεί να σιγοτραγουδούν, ακόμα και να χορεύουν διακριτικά την ώρα των αγγλικών. Ανοίγουν και κλείνουν το φερμουάρ της τσάντας χωρίς λόγο, ζητάνε άδεια να πάνε τουαλέτα, διψούν, ζαλίζονται και πονούν την κοιλιά τους. Τα διαλείμματα, τώρα χωρίς τα κινητά, κυνηγά ο ένας τον άλλο, κατασκευάζουν παγίδες αθώες και συχνά παίζουν αληθινό ξύλο. Άμα πονεί την κοιλιά της κορούα πιο εύκολα παίρνει άδεια για τουαλέτα παρά ένα αγόρι, για ευνόητους λόγους. Τα αγόρια πρέπει να αντέξουν, εξάλλου θα πάνε στρατό, λέει ο κύριος Μιχάλης, αν και με την τελευταία κουβέντα για στράτευση των γυναικών ψιλοσιώπησε κι αυτός. Σε κάθε περίπτωση, η απαγόρευση των κινητών τηλεφώνων μόνο καλά έφερε. Η φαντασία επιτέλους ενεργοποιήθηκε, η προσοχή στα μαθήματα αυξήθηκε, στα παγκάκια ξαναγίνονται ωραίες συζητήσεις με κύριο θέμα τα παιχνίδια που παίζουν στα pc τους τα απογεύματα.

Η μη χρήση κινητού στα σχολεία μοιάζει λίγο με τη νηστεία του καλού χριστιανού. Σε μαθαίνει την εγκράτεια και την ενδοσκόπηση, στοιχεία απαραίτητα για το σωστό και τίμιο αυριανό πολίτη. Στο βάθος μάλιστα πατάσσεται αργά και σταθερά και η περιβόητη διαφθορά, αφού παραδοσιακά στη χριστιανική λατρεία η εγκράτεια φαίνεται η πιο ισχυρή αρετή. Είναι αλήθεια που λένε ότι όλα ξεκινούν από την παιδεία.

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/843817/to-poskolio-ton-mathiton


Το γυάλινο σπίτι

 ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ    29.9.2024

Το γυάλινο σπίτι

Η απόφαση της κοινοβουλευτικής Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης να απορρίψει τον κατάλογο των Κυπρίων δικαστών που απέστειλε η κυπριακή κυβέρνηση ως υποψηφίων για το ΕΔΔΑ είναι μια ακόμη απόδειξη για το ότι δεν μπορείς πια να κάνεις ό,τι θέλεις «σπίτι σου», χωρίς να έχεις συνέπειες.

Όπως όλες οι χώρες, έτσι κι εμείς ζούμε πλέον σε γυάλινο σπίτι. Όσα κάνουμε «σπίτι μας» είναι ευδιάκριτα από χιλιόμετρα μακριά. Μπορεί έτσι η κυβέρνηση και άλλοι θεσμοί –όπως η Γενική Εισαγγελία– να συμπεριφέρονται εσωτερικά σαν αυτοκράτορες, να λύνουν και να δένουν, να εκτοξεύουν δίκην πυραύλου μετριότητες ή να καταποντίζουν άλλους, αλλά αυτά στον σύγχρονο κόσμο δεν μένουν ούτε απαρατήρητα ούτε αναπάντητα. Με την πρώτη ευκαιρία, αρχίζουν οι καρπαζιές.

Βέβαια, απέχουμε ακόμη έτη φωτός από το να μπορούν υπερεθνικοί οργανισμοί να επιβάλλουν ουσιαστική δημοκρατία και πραγματικό κράτος δικαίου στις διάφορες χώρες. Όμως, έχουμε ξεφύγει οριστικά από το δικαίωμα επίκλησης της απόλυτης εθνικής κυριαρχίας για να κάνεις ό,τι σου κατέβει στη χώρα σου, όπως αυτό εφαρμοζόταν τον 19ο αιώνα.

Το μετέωρο βήμα

Βρισκόμαστε λοιπόν σε μια μεταβατική περίοδο. Και μάλιστα η μετάβαση μπορεί να μην ολοκληρωθεί ποτέ: Ενώ ξεφύγαμε από τον κόσμο της νόμιμης αυθαιρεσίας των κρατών, ενώ έχουμε ένα πολύ λεπτομερές πλέγμα προνοιών του διεθνούς δικαίου, των αρχών κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η αυθαιρεσία και η παραβίασή τους είναι καθημερινά παγκόσμιο φαινόμενο. Μάλιστα, ανά πάσα στιγμή εμφανίζεται στον χάρτη ένας Πούτιν ή ένας Νετανιάχου και ο αυταρχισμός και η αυθαιρεσία γίνονται τόσο εξωστρεφείς που καταστρέφουν χιλιάδες ζωές και έξω από τη χώρα που δυναστεύουν.

Σε ένα τέτοιο άναρχο παγκόσμιο σύστημα, ο ρόλος των κοινωνιών και των πολιτών γίνεται ακόμη πιο νευραλγικός. Δεν μπορούν να συνεχίζουν να λειτουργούν ως κλειστοί και απομονωμένοι οργανισμοί όπως στο παρελθόν. Η τεχνολογία παρέχει όλα τα μέσα για πληροφόρηση, γνώση και επίγνωση. Δεν μπορούμε να μένουμε προσκολλημένοι στα παλιά μοντέλα αντίληψης της πραγματικότητας και συμπεριφοράς.

Οι νέοι ρόλοι

Ένα παράδειγμα: Πριν από κάποια χρόνια πώς μπορούσε να επηρεάζει τα πράγματα μια οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών; Οργάνωνε εκδηλώσεις-συζητήσεις τύπου πάνελ, έβγαζε ανακοινώσεις και αραιά και πού συμμετείχε σε διαδηλώσεις. Σήμερα, αυτό το μοντέλο εξακολουθεί να είναι σημαντικό και απαραίτητο, αλλά είναι λιγότερο αποτελεσματικό. Γιατί σήμερα οι εξουσίες είναι πιο κυνικές. Απαντούν στους πολίτες: «Καλά τα λέτε, αλλά εγώ έχω την εξουσία από το σύνταγμα να κάνω ό,τι θέλω και αυτό θα συνεχίσω να κάνω· ό,τι θέλω».

Η πίεση των πολιτών δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν δεν συνοδεύεται και από υπερβάσεις που επιβάλλουν οι νέες συνθήκες:

• Ιεραρχημένη και συνδυαστική γνώση. Η πολυπληροφόρηση μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες χάους στον εγκέφαλο του καθενός μας. Αν δεν υπάρχει ιεράρχηση και συνδυαστική προσέγγιση (τι είναι πιο σημαντικό και ποιο πράγμα συνδέεται με ποιο), η πληροφόρηση λειτουργεί ισοπεδωτικά και ισοδυναμεί με άγνοια.

• Μνήμη με διάρκεια. Σήμερα, λόγω αναποτελεσματικότητας, ημετεροκρατίας, υπόθεσης Οδυσσέα Μιχαηλίδη και ακρίβειας, η δημοτικότητα του Προέδρου βρίσκεται στο ναδίρ. Αυτή η «αντίδραση» των πολιτών δεν έχει κανένα νόημα αν το 2026 και 2027 ο Ν. Χριστοδουλίδης ξανανοίξει την κάνουλα των επιδομάτων και των αυξήσεων και οι πολίτες τον ξαναψηφίσουν το 2028.

• Εκτός συνόρων. Όταν η πίεση που ασκούν οι πολίτες (είτε με δράσεις οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών είτε μέσω δημοσκοπήσεων) δεν είναι αρκετή, οι πολίτες και οι οργανώσεις τους οφείλουν να στρέφονται σε υπερεθνικούς οργανισμούς για να ασκηθεί πίεση και από τα έξω. Το «καταγγέλλουν την πατρίδα μας στους ξένους» δεν είναι απλώς παλιομοδίτικο, είναι και απάτη. Όταν οι εξουσίες στην πατρίδα σου ψεύδονται και αδικούν, ή αρνούνται να προχωρήσουν σε μεταρρυθμίσεις που να εκσυγχρονίζουν το κράτος, επειδή αυτό μειώνει τις δυνατότητες αυθαιρεσίας τους, τότε Οφείλεις να τις καταγγείλεις. Για την ακρίβεια, είναι ό,τι πιο πατριωτικό να τις καταγγείλεις.

• Θεσμοί αντί για πρόσωπα. Δεν έχει πια σημασία αν ένα πολιτικό πρόσωπο που ασκεί εξουσία φαίνεται καλών προθέσεων. Σημασία έχει κυρίως η θεσμική αποτελεσματικότητα. Σε ποιον βαθμό αυτός που ασκεί εξουσία επιτυγχάνει να εκσυγχρονίσει θεσμούς και να κάνει τη διαφορά στη λειτουργία του κράτους. Για να είναι αποτελεσματικοί, οι πολίτες θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι αυστηροί με τα δικά τους κριτήρια.

Ο θάνατος των ηρώων

Σ’ αυτό το πλαίσιο, είναι ορθή η επισήμανση ότι η διαφάνεια στη λειτουργία των θεσμών είναι μια ασπίδα δικαιοσύνης. Όση περισσότερη πληροφόρηση δίνεται στους πολίτες για το τι συμβαίνει τόσο περισσότερο περιορίζονται τα περιθώρια των εξουσιών να αυθαιρετούν.

Αυτό, κάτω από υγιείς συνθήκες, θα μπορούσε να συμβεί και με την περίπτωση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Η «δημοφιλία» θα μπορούσε να είναι μια ασπίδα για τον ίδιο και το έργο του. Η διαφορά βέβαια είναι ότι στην προκειμένη περίπτωση το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι ο Ο. Μιχαηλίδης φαντασιώθηκε περισσότερα σκάνδαλα από όσα ήταν πραγματικά και τα αποκάλυψε ούτε τόσο το ότι δεν καταπιάστηκε με τα μεγαλύτερα (και εντέλει αμφισβητείται και η αποτελεσματικότητα), αλλά κυρίως το ότι η «δημοφιλία» ταυτίστηκε με τη δημαγωγία.

Όποια γνώμη και να έχει όμως κανείς για τον Ο. Μιχαηλίδη, το βέβαιο είναι ότι μια από τις παλιές συνήθειες κοινωνιών όπως η κυπριακή, δηλαδή η αναζήτηση ηρωικών μορφών, δεν είναι μόνο αδιέξοδες σήμερα, είναι και επιζήμιες. Οι πολίτες που λατρεύουν ήρωες, ή που βλέπουν στο πρόσωπό τους μάρτυρες, δεν είναι σε θέση να κρίνουν ψύχραιμα ή να αξιολογούν ορθολογικά τις καταστάσεις. Μένουν στο «έφαγαν το παλληκάρι», ενώ το θεσμικό ζήτημα είναι άλλο: Πώς στο μέλλον αποτρέπει κανείς την επιλογή προσώπων όπως τον νυν Γενικό Εισαγγελέα (υπουργός μιας ένοχης κυβέρνησης με διαπλοκές) από το να αποκτούν θέσεις εξουσίας, και τι μηχανισμούς ελέγχου δημιουργείς ως Πολιτεία για να μην είναι τόσο ευρείες και ανεξέλεγκτες οι αρμοδιότητές τους. Π.χ. με τον διαχωρισμό των εισαγγελικών αρμοδιοτήτων από τις αρμοδιότητες νομικής υπηρεσίας του κράτους. Μια κοινωνία που επιμένει να αναζητά ήρωες είναι καταδικασμένη να τους έχει ανάγκη αιωνίως.

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/843819/to-gyalino-spiti


Σκέψεις για τα παιδιά που σκοτώθηκαν το 1974 - Παιδιά που δεν ήταν εχθροί κανενός

 

SEVGUL ULUDAG    29.9.2024
Σκέψεις για τα παιδιά που σκοτώθηκαν το 1974 - Παιδιά που δεν ήταν εχθροί κανενός

Στις 24 Αυγούστου 2024, ένας από τους αναγνώστες μου, ένα 14χρονο αγόρι, γράφει το παρακάτω κείμενο με τίτλο «Η σιωπηλή κραυγή του 1974» και το κοινοποιεί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, συνοδευόμενο από τη φωτογραφία του «αγνοούμενου» παιδιού από το Παλαίκυθρο, Γιάννη Σουππουρή. Είναι εγγονός ενός γνωστού Κύπριου ακτιβιστή και όπως ο παππούς του, έτσι και αυτός είναι αφοσιωμένος από πολύ μικρή ηλικία στην υπεράσπιση της ειρήνης.

Το κείμενό του

Τις προάλλες, περιηγήθηκα στο Παλαικύθρο. Υπήρχαν και στο χωριό σημάδια που είχαν μείνει από τον πόλεμο. Αλλά κάτι άλλο με είχε τραβήξει. Εκείνη τη μέρα, όπως πάντα, τα ίχνη του παρελθόντος ήταν ακόμα νωπά, αλλά υπήρχε κάτι διαφορετικό σε αυτό το χωριό. Ήταν λες και τα φαντάσματα του παρελθόντος τριγυρνούσαν ακόμα σε αυτό το χωριό. Σε αυτό το χωριό, όπως επίσης στο νότιο μέρος του νησιού μας, και από τη Sevgul Uludag, έχω ακούσει την ιστορία του Γιάννη Σουππουρή που είχε σκοτωθεί το 1974. Ήταν ακόμα παιδί. Τα δόντια του είχαν αρχίσει να πέφτουν, ίσως απλά έπαιζε με τους φίλους του στον δρόμο ή ίσως ήταν με την οικογένεια του περνώντας μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Ο καθένας έχει μια ιστορία σε αυτό το νησί. Αλλά η ιστορία του Γιάννη σε αγγίζει διαφορετικά. Είναι μια ιστορία, ένα τρανταχτό παράδειγμα για το πώς η αθωότητα μπορεί να εξαφανιστεί μέσα στην αδίστακτη φύση του πολέμου. Ένα παιδί που δεν ήταν εχθρός κανενός, που δεν ανήκε σε καμία πλευρά, ένα παιδί που ήθελε μόνο να ζήσει. Αλλά ορίστε, ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις ούτε σε αυτό!

Βασικά ένας γνωστός μου στο νότιο μέρος του νησιού μας που είναι από το Παλαίκυθρο ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε την ιστορία του Γιάννη. «Ήταν τόσο μικρός» είχε πει, «ήταν τόσο αθώος» Ήταν σαν να έβλεπε ακόμα το πρόσωπο του Γιάννη καθώς κοίταζε μακριά με δάκρυα στα μάτια. «Τι κι αν πεθάνει ένα παιδί, τι θα συμβεί;» είπα στον εαυτό μου. Αυτός ο πόλεμος δεν έφερε κανένα όφελος σε κανέναν. Ούτε στους ελληνόφωνους, ούτε στους τουρκόφωνους. Το μόνο που έμεινε ήταν οι αγνοούμενοι, ο πόνος και οι πληγές που δεν θα επουλωθούν ποτέ. Η ιστορία του Γιάννη έγινε η φωνή εκείνων που δεν μπόρεσαν να ακουστεί η φωνή τους μέσα σε αυτόν τον πόνο. Έγινε σύμβολο για εκείνους που δεν άξιζαν κανέναν πόλεμο.

Αφότου άκουσα αυτή την ιστορία, σκέφτηκα πολύ. Ίσως, σκέφτομαι, δεν πρέπει να ασχολούμαστε τόσο πολύ με το παρελθόν, αλλά να κοιτούμε το μέλλον. Αλλά πώς; Ενώ η μνήμη του Γιάννη και των άλλων σαν αυτόν είναι ακόμα νωπή, πώς μπορούμε να ξεχάσουμε; Είναι μια ιστορία που δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Για να μην κάνουμε τα ίδια λάθη, είναι μια ανάμνηση για να μην περάσει κανένα άλλο παιδί αυτόν τον πόνο.

Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι παρόλο που δεν είχα δει ποτέ το πρόσωπο του Γιάννη, μπορούσα να τον φανταστώ μπροστά στα μάτια μου. Ίσως έγινε για μένα μια εικόνα όλων των αγνοουμένων. Ένα σύμβολο του πόσο μάταιος και ανούσιος είναι ο πόλεμος. Η μνήμη του Γιάννη μου θυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η ειρήνη και η ευημερία. Μου θυμίζει ότι πρέπει να δημιουργήσουμε έναν καλύτερο κόσμο για κάθε παιδί.

Καθώς έφευγα από το Παλαίκυθρο ήταν σαν να ήρθε μαζί μου το φάντασμα του Γιάννη. Το αθώο βλέμμα στα μάτια του, οι σιωπηλές κραυγές του. Είναι δυνατόν να τον ξεχάσω; Και πραγματικά όχι, δεν πρέπει να τον ξεχάσουμε. Πρέπει πάντα να τον θυμόμαστε και να γινόμαστε η φωνή αυτού και των άλλων σαν αυτόν. Γιατί σε αυτή τη σκοτεινή ιστορία της Κύπρου, παιδιά σαν τον Γιάννη μπορούν να γίνουν το φως μας.

Μερικές φορές σκέφτομαι, ίσως μπορούμε πραγματικά να κάνουμε κάτι. Ίσως δεν είναι ακόμα πολύ αργά! Στη μνήμη του Γιάννη, μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα του και τα όνειρα άλλων σαν αυτόν. Για μια πιο ειρηνική Κύπρο.

Δεν θα ξεχάσω τον Γιάννη. Και άλλα αθώα άτομα σαν κι αυτόν. Θα συνεχίσουν να ζουν στη μνήμη μας και στις καρδιές μας. Γιατί η Κύπρος είναι ένας τέτοιος τόπος. Σε κάθε γωνιά υπάρχει μια ιστορία και σε κάθε ιστορία υπάρχει ένα μάθημα για να αντλήσουμε. Και δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε αυτά τα μαθήματα. Τα παιδιά πρέπει να τρώνε γλυκά, όχι να δέχονται σφαίρες και να πεθαίνουν.

Το μέλλον της Κύπρου κρύβεται σε αυτές τις ιστορίες.

Όταν οι δύο κοινότητες βρουν την ειρήνη, ίσως βρεθεί και ο Γιάννης.

ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΒΑΣΗ

Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή – Αντρέας Ευσταθίου

Μια φωτογραφία παιδιών

Στο μεταξύ η Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή μοιράζεται τη φωτογραφία μιας τάξης παιδιών από τη Μαράθα, των Τουρκοκύπριων παιδιών που είχαν σκοτωθεί από την ΕΟΚΑ Β στις 14 Αυγούστου 1974. Εκτός από ένα παιδί της φωτογραφίας, τον Shafak Nihat και την οικογένεια του, όλη η τάξη των παιδιών σφαγιάστηκε και ο δάσκαλος της φωτογραφίας δεν ήταν στο χωριό αφού ήταν καλοκαίρι και τα σχολεία ήταν κλειστά. Έτσι μόνο δύο άτομα από αυτή τη φωτογραφία παρέμειναν ζωντανοί: ο δάσκαλος και ο Shafak. Η Ερατώ γράφει τα ακόλουθα σχετικά με τη φωτογραφία:

«Η φωτογραφία των μαθητών του δημοτικού σχολείου της Μαράθας, με το τέλος της σχολικής χρονιάς του 1974. Όλα τα παιδιά σε αυτή τη φωτογραφία, (πλην του δασκάλου τους που ήταν αιχμάλωτος και ενός μαθητή, του Shafak Nihat, που είχε κρυφτεί μαζί με την οικογένεια του και διασώθηκαν), δολοφονήθηκαν στις 14 Αυγούστου 1974 από τους εγκληματίες της ΕΟΚΑ Β. Ο Shafak είναι το αγόρι δεύτερος από δεξιά στην τελευταία σειρά και είναι αυτός που αργότερα υπέδειξε την τοποθεσία του μαζικού τάφου. Κανείς μέχρι σήμερα, παρόλο που είναι ευρύτερα γνωστοί οι δολοφόνοι, δεν προσήχθηκε στη δικαιοσύνη. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για τα ειδεχθή αυτά εγκλήματα! Συγνώμη αγαπημένα μου παιδιά, λατρεμένα αθώα πλάσματα, που κόψανε τόσο απότομα και βάναυσα το νήμα της ζωής σας. Σήμερα θα είσαστε 56-57 χρόνων οι περισσότεροι ίσως παντρεμένοι ευτυχισμένοι με παιδιά και εγγόνια! Είμαστε ανάξιοι σαν κράτος και σαν πολίτες αυτού του κράτους που δεν κάναμε τίποτα μέχρι σήμερα για την τιμωρία των ενόχων!!!»

Και η Ερατώ που είχε το θάρρος να ζητήσει συγγνώμη, επαναλαμβάνει για άλλη μια φορά τη συγγνώμη της και έχει να πει τα εξής: «Επαναφέρω τη δημόσια απολογία μου προς τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας, για τα ειδεχθή εγκλήματα στην Αλόα, Μαράθα, Σανταλάρη και Τόχνη, γιατί νοιώθω την ανάγκη να εκφράσω αυτό που αισθάνομαι και αυτό που σαν πολιτεία όλα αυτά τα χρόνια δεν μπορέσαμε να αντιμετωπίσουμε και να χειριστούμε. Τις αποτρόπαιες δολοφονίες συνολικά 209 αθώων Τουρκοκύπριων συμπατριωτών μας, από τα πρωτοπαλίκαρα και τους προδότες της ΕΟΚΑ Β, αυτούς τους ίδιους που πρόδωσαν την πατρίδα μας και έφεραν τον Αττίλα στην Κύπρο, με όλες τις συνέπειες της εισβολής και κατοχής, αθώων Τουρκοκύπριων άμαχων, στην πλειονότητα τους παιδιών και γυναικών. Η Αλόα, Μαράθα και Σανταλάρη, όπως και η Τόχνη θα είναι εκεί να στοιχειώνουν την συνείδηση μας μέχρι τη στιγμή που θα παραδεχθούμε ως κοινότητα ότι εξτρεμιστικά στοιχεία και ως επίσημη Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν κάναμε ότι έπρεπε να κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια για να αποκαλυφθούν οι δολοφόνοι αυτών των αποτρόπαιων εγκλημάτων. Το ότι ο αττίλας και οι Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές έπραξαν τα ίδια, ίσως και χειρότερα, κατά την διάρκεια της Τουρκικής εισβολής, αυτό δεν αποτελεί ελαφρυντικό για την διάπραξη εγκλημάτων που αφαίρεσαν τη ζωή από αθώους ανθρώπους που ανήκαν στην άλλη κοινότητα! Πιστεύω ήλθε η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε, πενήντα χρόνια μετά την Τουρκική εισβολή και το πραξικόπημα, και εξήντα χρόνια μετά τις δικοινοτικές συγκρούσεις, το μέγεθος αυτών των εγκληματικών ενεργειών και να ζητήσουμε, επιτέλους, την διερεύνηση αυτών των στυγερών εγκλημάτων, απολογούμενοι ταυτόχρονα στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Μπορεί οι δολοφόνοι να μη ζουν πια, όμως είναι αναγκαία η κάθαρση και η εκατέρωθεν απολογία! Από τη δική μου πλευρά το έπραξα το 2016 και παρόλες τις επιθέσεις που δέχθηκα τότε, το επαναλαμβάνω σήμερα! Γιατί δεν θέλω να θρηνήσουμε άλλα αθώα θύματα από παράφρονες ακραίους εθνικιστές εκατέρωθεν και μια Τουρκία που καραδοκεί για να κάνουμε το επόμενο λάθος για να ολοκληρώσει τα σχέδια της!!!»

Ο Αντρέας Ευσταθίου

Και μερικά από τα πιο ουσιαστικά λόγια για όλα αυτά προέρχονται από τον Αντρέα Ευσταθίου, τον ήρωα που βοήθησε ένα Τουρκοκύπριο μωρό φέρνοντας του το γάλα που δεν μπορούσε να βρει. Η ιστορία του παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ που γύρισε ο Cemal Yildirim με τίτλο «Ο πατέρας του γάλακτος μου» που έχει προβληθεί σε όλη την Κύπρο και που άγγιξε τις καρδιές τόσων ανθρώπων.

Ο Αντρέας Ευσταθίου γράφει κάτω από την ανάρτηση του 14χρονου αναγνώστη μου τα εξής: «Στη σύντομη ζωή που έχουμε να ζήσουμε πρέπει να είσαι άνθρωπος και όχι σατανάς.» Και νομίζω ότι αυτό συνοψίζει όλες τις ευχές: Να συμπεριφερόμαστε σαν άνθρωποι με ανθρώπινα συναισθήματα. Να μην σκοτώνουμε, να μην κλέβουμε, να μην καταστρέφουμε αλλά να βοηθούμε, να αγαπούμε, να αναβαθμίζουμε τις αξίες της ανθρωπότητας. Αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε όλοι μας αν θέλουμε να χτίσουμε ένα καλύτερο μέρος για τα παιδιά μας.

Sevgul Uludag

Πηγή:    https://politis.com.cy/apopseis/stiles/843999/skepseis-gia-ta-paidia-poy-skotothikan-to-1974-paidia-poy-den-itan-echthroi-kanenos


Στην εποχή του Τικ Τοκ

 

Χάρτης της Κύπρου του Έλληνα ζωγράφου Σπύρου Βασιλείου (1903-1985).

Παραχωρώ σήμερα (με την άδειά του) τη στήλη μου χάριν συνείδησης, αξιοπρέπειας, και ευχαριστιών, στον υπέροχο λόγο του Αμμοχωστιανού ποιητή Κυριάκου Χαραλαμπίδη στα εγκαίνια της έκθεσης «Η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων». 

Σ’ αυτούς τους καιρούς της αβάσταχτης ελαφρότητας του Τικ Τοκ αφιερώστε χρόνο για ένα κείμενο που δεν είναι εικονικό αλλά έχει νόημα, βάθος, και μηνύματα. Διαβάστε το, κάθε γραμμή, κάθε λέξη και κοντοσταθείτε ιδιαίτερα στη φράση «Χάρη σε μια τύχη καλή, ζώ σε μια χώρα υπό κατοχήν», και προσπαθήστε να καταλάβατε τι και πώς το εννοεί ο ποιητής. Σκεφτείτε τα χρόνια, τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων που έφυγαν με το μαράζι της επιστροφής, σκεφτείτε τι πατρίδα παραδίνεται στα παιδιά σας, αλλά και τον τόπο, και συνειδητοποιείστε ότι ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να ορθοποδήσουμε αν δεν εμπεδώσουμε τις αλήθειες της ιστορίας. Θα το επαναλάβω, η Κύπρος είναι κάτι πιο μεγάλο, πιο πυκνό και συναρπαστικό από αυτό που διδάσκεται στην παιδεία μας:

«Και τι είναι χρόνος, τι είναι 50 χρόνια εισβολής και κατοχής, τι είναι η Κύπρος, “ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί”, σύμφωνα με ένα στίχο του Γιώργου Σεφέρη, και πώς να χωρέσουν σε ένα κτήριο, ας είναι και τριώροφο, μια περιδιάβαση στη διαστρωμάτωση της ιστορίας, και ουσιαστικά μια “εξήγησις”, τουτέστιν χρονικό, της γλυκόπικρης χώρας μας.  Και ιδού που τώρα βρισκόμαστε στην απ’ εδώ μεριά της μοιρασμένης πατρίδας μας, μολονότι αν βγούμε στον εξώστη αυτού του εκθεσιακού κέντρου, θα αγναντέψουμε ολόκληρο τον Πενταδάκτυλο να ξετυλίγεται μαγευτικά μπροστά στα μάτια μας. 

Εδώ συμπλέκεται η νοσταλγία με την πραγματικότητα. Είναι παράδοξο –παραλίγο θα το έλεγα και συναρπαστικό– να ζεις την ιστορία ολοζώντανη, την ίδια ώρα που τη στοχάζεσαι και την αναπολείς. Να περιέχεις από μνήμης αυτό που είναι μπροστά σου και να προσπαθείς να συναιρέσεις μέσα σου τη σύνδεσή σου  με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αυτής της ιδιάζουσας, σκιρτώσας, θάλλουσας και κακοπαθιασμένης πατρίδας. Συχνά ακροάζομαι τον εαυτό μου να μου λέει: “Χάρη σε μια τύχη καλή, ζώ σε μια χώρα υπό κατοχήν”. Το  σχήμα φαντάζει οξύμωρο, ωστόσο κρύβει μια βαθύτερη αλήθεια, που έχει τον πυρήνα της στην  σύλληψη του ουσιώδους μέσα από την τραγική αίσθηση των πραγμάτων. Η τραγικότητα εντέλει  αναμορφώνει το πνεύμα και μας καθιστά ώριμους αναστοχαστές και υπεύθυνους χειριστές της ιστορίας. 

Η έκθεση καλύπτει τις ποικίλες φάσεις και τις επιμέρους διαβαθμίσεις της ιστορικής μας μνήμης, για να κεντρίσει ακριβώς τον επισκέπτη να αναστυλώσει, σύμφωνα και με το οπτικό του πεδίο, κάποια κομμάτια από τη δική του ιστορία. Κατά βάθος ο καθένας βλέπει αυτό που είναι ο ίδιος, αυτό με το οποίο είναι ταυτισμένος ή τον συγκινεί βιωματικά  ή  τον ενδιαφέρει αισθητικά. Ο στόχος μας ήταν να αναπλάσουμε συνοπτικά και να  προσφέρουμε μια πολυπρισματική διάταξη των ιστορικών περιπετειών και της εξελικτικής πορείας του τόπου, όχι σε ευθύγραμμη διάταξη αλλά με πολλές οπτικές γωνίες και λαβές. Κυριαρχεί φυσικά η  εξεικόνιση των καημών, των παθών, της αναδημιουργικής αντοχής του, και φυσικά του σθένους και των ελπίδων του.

Παρακαλώ επιτρέψτε μου ακόμη να προσθέσω ότι με την έκθεση αυτή επιτελούμε ένα ελάχιστο χρέος στη Μνήμη που χωνεύει μέσα της την περιπλοκότητα και τη σχετικότητα των κανόνων που ορίζουν το ψυχικό μας σύμπαν  και τη ζωή. Μπορεί παντού, και όχι μονάχα σε αυτή τη μικρή γωνιά της γης, να κολυμπάμε όλοι στον αφρό της ιστορίας, αλλά εδώ η συναίσθηση της ιστορικής, γεωγραφικής και πολιτικής σεισμοπάθειας  μας καθιστά ικανούς να θέτουμε ερωτήματα και να αναζητάμε  την αιτία και τους νόμους που κυβερνούν τα πάντα. Δεν μιλώ για τα γράμματα που θα στείλουμε στον Θεό, εφόσον έχουμε πάψει από χρόνια να είμαστε παιδιά. Ο καιρός της αθωότητας πέρασε. Και τώρα, μπροστά σ’ αυτό που βλέπουμε, σ’ αυτό που ζήσαμε και σε αυτό που μας περιέχει ως ανθρώπους, έχουμε μια συγκεντρωτική ευκαιρία να οδηγηθούμε ως λαός στην “εξήγηση”, την περιγραφή και την κατανόηση του μυστηρίου που ρυθμίζει  τη ζωή και τις λαχτάρες μας σε τούτο  το μαγεμένο και πολύπαθο νησί. Οι ρίζες, τα έπη, οι μύθοι και η προβολή πότε της  ειδυλλιακής και πότε της  σπαρακτικής εικόνας του, ας ευχηθούμε να μας οδηγούν στην  ολοκλήρωση μιας εσώτερης θέασης και στη βαθύτερη  αλληλεγγύη και αγάπη μεταξύ των ανθρώπων.

Κάποτε συλλογίζομαι μήπως είναι στη δοτή μας μοίρα να εξιλαρώσουμε σταδιακά τον άρπαγα γείτονά μας. Εννοώ προφανώς σε χρονική προέκταση αιώνων, εκεί όπου υπάρχουμε και όπου αξίζει να κατανοούμε αυτό που μας συν-έχει και μας ρυθμίζει ως ανθρώπινα όντα. Η συνέχεια εδράζεται στο πιο ουσιαστικό  δομικό στοιχείο του ανθρώπου, που δεν παύει να είναι η πατρίδα της Μνήμης. Οι λαοί δεν πρέπει να είναι μονάχα καταναλωτές της ιστορίας τους, αλλά κυρίως μάρτυρες του αξιώματος της Μνημοσύνης. Η ξενάγηση στην  ιστορία παρέχει κριτήρια αναστοχασμού. Τα εποπτικά μας μέσα και ιδιαίτερα η κυριαρχία της εικόνας δεν μπορούν να έχουν αξία εάν δεν οδηγούν στα σύμφωνα και τα φωνήεντα που συγκροτούν και εκφωνούν τη λέξη “Ελευθερία”».

* Κυριάκος Χαραλαμπίδης, 20 Σεπτεμβρίου 2024, Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης – ΣΠΕΛ, Λευκωσία.

Ελεύθερα, 29.9.2024

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512616/stin-epochi-tou-tik-tok/


Μη μου κουνάς εμένα το δάχτυλο

 

© Tim Marshall/ Unsplash

Έπεσα πάλι στην ψυχοτρόπο παγίδα του σκρολαρίσματος παρακολουθώντας τον εργολαβικό δυισμό που ξεχύνεται κάθε φορά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τη φορά αυτή με αφορμή το σώριασμα της Μαρινέλλας.

Στραβομουτσούνιασα στη διαπίστωση πόσοι γεροντοφοβικοί κυκλοφορούν ανάμεσα (στις οθόνες) μας, τύποι που μάλλον μετράνε αντίστροφα για την αφυπηρέτηση και ορέγονται την απραξία. Και οι οποίοι προφανώς προτιμούν να μην πάνε από πέσιμο, αλλά από… το άλλο. Όλα είναι θέμα επιλογής, τελικά. 

Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης για έναν γενικότερο προβληματισμό. Στην καρδιά μας νέας εποχής όπου η τεχνολογία εξελίσσεται με φρενήρεις ρυθμούς βρίσκεται αυτή η διαβολική συσκευή, το smartphone, που άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε, πληροφορούμαστε, αλληλεπιδρούμε. Σε συνδυασμό με τη συνεχώς διαμορφούμενη οικονομία της προσοχής και τα ΜΚΔ, αυτή την υπερέκθεση στον ασταμάτητο «θόρυβο» του ψηφιακού κόσμου, η πορεία προς μια ηθική και γνωστική παρακμή αρχίζει να φαντάζει μη αναστρέψιμη. 

Το φαινόμενο του «virtue signaling», κυριολεκτικά της «εκπομπής σημάτων αρετής», επελαύνει στην εποχή των κοινωνικών δικτύων. Ο καθένας μοιάζει να έχει μόνιμα το δάχτυλο προτεταμένο και κουνιστό για να υποδείξει ηθικές στάσεις και αξίες, χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα, με κύριο στόχο την αυτοπροβολή, την άγρα ευσήμων, αντιδράσεων και «φατσούλων», τη δημιουργία εντυπώσεων στους άλλους. Προκύπτει έτσι ένας επιφανειακός –και άρα άσφαιρος- «ακτιβισμός» που, πέρα από τις άμεσες επιπτώσεις στον κοινωνικό διάλογο, υποσκάπτει και την έννοια της αληθινής δράσης.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται ότι μπορούν να επιτύχουν κάποιου είδους «ηθική εξιλέωση» δημοσιεύοντας απλώς ένα μήνυμα στο Facebook, το Instagram, το X, το Ψ κ.ο.κ., προσπερνώντας την πραγματική εμπλοκή με τα προβλήματα και φουντώνοντας την απάθεια και τον εφησυχασμό. 

Την ίδια στιγμή, τα τεχνολογικά μεγαθήρια διεκδικούν λυσσαλέα και με κάθε τρόπο το πολυτιμότερο αγαθό που μπορούμε να τους προσφέρουμε: την προσοχή μας. Και τους το προσφέρουμε απλόχερα και δωρεάν. Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης είναι έτσι σχεδιασμένες ώστε να μας κρατούν προσκολλημένους στις οθόνες για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Το ακατάπαυστο και εθιστικό σκρολάρισμα δεν είναι τυχαίο. Είναι προϊόν αμέτρητων ωρών έρευνας πάνω στην ανθρώπινη ψυχολογία και φυσιολογία, στις ανάγκες μας για αλληλεπίδραση και κοινωνική αναγνώριση, στην εξάρτησή μας από τη διαρκή διέγερση. 

Το τίμημα που πληρώνουμε γι’ αυτό είναι το πλήγμα που δέχεται η συγκέντρωσή μας και η ικανότητα να αφοσιωθούμε σε μια εργασία ή μια σκέψη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η πληροφορία που καταναλώνουμε είναι αποσπασματική, επιφανειακή και άπεπτη, ενώ όσο πάει δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να διαβάζουμε βιβλία ή και μακροσκελή άρθρα- όσο ενδιαφέροντα κι αν είναι. Αν, παρόλ’ αυτά, συνεχίζετε να διαβάζετε το συγκεκριμένο άρθρο, έχω να προσθέσω ότι η απώλεια της ικανότητας της αφαίρεσης και της αδράνειας- κατά προέκταση της ενδοσκόπησης- που θεωρείται κρίσιμη για τη δημιουργικότητα και την καινοτομία, δεν μπορεί παρά να είναι αποτέλεσμα της ακόρεστης πια όρεξής μας για κατανάλωση ψηφιακού περιεχομένου.

Σε όλα αυτά προσθέστε την έκθεσή μας σε ένα πεδίο έντονης τοξικότητας, σύγκρουσης και αντιπαράθεσης που ευνοεί η ανωνυμία ή η απόσταση που προσφέρει το ψηφιακό τείχος, ενθαρρύνοντας τη μισαλλοδοξία, τις αντιπαραθέσεις και τη ρητορική μίσους. Την ίδια στιγμή, η ολοένα και πιο «αγύμναστη» ανθρώπινη σκέψη ξεχειλώνει, μαραζιάζει, ευτελίζεται μαζί με τη γνώση, τη δημιουργικότητα και την ηθική ευθυκρισία. 

Σε ιδιαίτερα ευάλωτη και περίπλοκη θέση βρίσκεται η νέα γενιά, της οποίας βιοκοινότητα από τη μέρα που γεννήθηκε είναι ο απύθμενος ωκεανός της τηλε-τεχνολογίας. Είναι ακόμη πιο εξοικειωμένη, αλλά και χωμένη μέχρι τα μπούνια στον εικονικό κόσμο. Η γενιά Ζ δεν έχει γνωρίσει άλλη ζωή, δηλαδή ζωή χωρίς υπερέκθεση στην πληροφορία, χωρίς άμεση επιβράβευση της προσοχής, χωρίς συνεχή βομβαρδισμό από ερεθίσματα. Οι νέοι άνθρωποι εδραιώνουν την ταυτότητά τους μέσα από την ευκολία της αλληλεπίδρασης στο περιβάλλον ενός κόσμου γυάλινου, που απέχει από τον πραγματικό. Έναν κόσμο από τον οποίο συχνά λείπει η ενσυναίσθηση και η φροντίδα. 

Μήπως έχουμε φτάσει στο σημείο όπου η τεχνολογία, αντί να αποτελεί εργαλείο, έχει γίνει καθοριστικός παράγοντας της ανθρώπινης ύπαρξης; Υπάρχει επιστροφή; Μήπως είναι ανάγκη να αναλογιστούμε την ευθύνη που φέρουμε απέναντι στην ίδια μας την ανθρωπιά; Να ζυγίσουμε το γεγονός ότι δεν είμαστε απλώς θύματα των τεχνολογιών που χρησιμοποιούμε αλλά και συνένοχοι στην αποδόμηση της ίδιας της ανθρώπινης εμπειρίας; Και πώς θα ξεφύγουμε από αυτόν τον φαύλο κύκλο;

Η λύση δεν διέρχεται απαραίτητα μέσα από μια λουδιτικής λογικής απόρριψη της τεχνολογίας, αλλά ίσως μέσα από την αναζήτηση ισορροπίας. Η οποία, όμως, αναπόφευκτα πρέπει να περάσει μέσα από τη μεθοδική επαναξιολόγηση της ψηφιακής κουλτούρας. 

Ελεύθερα, 29.9.2024

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512659/mi-mou-kounas-emena-to-dachtilo/


Μα δεν είμαστε όλοι εξαίρετοι;

 

Σε ένα μικρό, κλειστό τόπο που συνηθίσαμε να αναμετρούμαστε μόνο με την σκιά μας, να αλληλοβραβευόμαστε και να αυτοβαθμολόγουμαστε ως εξαίρετοι τι θα συνέβαινε αν χρειαζόταν να αναμετρηθούμε με άλλους, να μας έκριναν άλλοι κι όχι οι κουμπάροι και οι διασυνδέσεις μας;

Μια απάντηση στο ερώτημα έδωσε η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης ως προς τη λίστα με τα προτεινόμενα ονόματα δικαστών για συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Κατόπιν σύστασης ειδικής επιτροπής που διορίστηκε από το υπουργικό συμβούλιο, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας απέστειλε στο αρμόδιο ευρωπαϊκό σώμα τρία ονόματα. Αφού εξετάστηκαν τα προσόντα  των προτεινομένων και ακολούθησαν προσωπικές συνεντεύξεις, ζητήθηκε από την κυβέρνηση της Κύπρου να επανέλθει με νέες εισηγήσεις «καθώς δεν πληρούν όλοι οι υποψήφιοι τις απαιτήσεις του Άρθρου 21 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την εκλογή δικαστή στο ΕΔΔΑ».

Σύμφωνα με τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, το πρόβλημα προέκυψε στις προσωπικές συνεντεύξεις και αφορούσε μία εκ των υποψηφίων, αλλά το Σώμα δεν μπορεί να επιλέξει ανάμεσα σε δύο μόνο, οπόταν ακυρώνεται η διαδικασία και πρέπει να σταλούν νέες προτάσεις.

Το θέμα πήρε ενδεχομένως μεγαλύτερες διαστάσεις από όσες του αναλογούσαν, ίσως και γιατί στη λίστα με τα τρία ονόματα συμπεριλαμβανόταν και μία από την ομάδα των οκτώ δικαστών που έκρινε τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Στο χαμό των σχολίων που ακολούθησαν, ο νομικός Αχιλλέας Αιμιλιανίδης έσπευσε να φωτογραφίσει την υποψήφια που απέτυχε στην προσωπική συνέντευξη ώστε να μην είναι και οι τρεις στο στόχαστρο.

Σαφώς και υπάρχουν Κύπριοι που διαπρέπουν στο εξωτερικό, οι οποίοι χάραξαν οι ίδιοι το δρόμο τους χωρίς να χρειαστεί να τους σπρώξει κάποιος πολιτικός. Σαφώς και η αποτυχία ενός να πείσει το ευρωπαϊκό σώμα, δεν αντικατοπτρίζει την επάρκεια του συνόλου ενός λαού. Είναι ωστόσο ενδεικτική και διδακτική. Οι εκάστοτε πρόεδροι, μας παραμυθιάζουν πως επιλέγουν τους άριστους για να τους διορίσουν σε θέσεις κλειδιά. Τα κόμματα επίσης επιλέγουν τους καλύτερους για να τους βάλουν στα ψηφοδέλτια, να τους ψηφίσουμε για να μας αντιπροσωπεύουν. Στη δημόσια υπηρεσία είναι όλοι εξαίρετοι. Οι δικαστές δεν τυγχάνουν καμίας αμφισβήτησης, κάνουν άψογα τη δουλειά τους. Οι γιατροί μπορεί να χειρουργούν το αριστερό πόδι αλλά το πρόβλημα να βρίσκεται στο δεξί, αλλά μπορούν να συνεχίσουν να ασκούν την ιατρική μέχρι να μάθουν να ξεχωρίζουν το δεξί από το αριστερό.

Σε ένα μικρόκοσμο είναι εύκολο να πιστεύουμε πως είμαστε οι καλύτεροι. Να φοράμε τήβεννο στο νηπιαγωγείο και να γράφουμε τη βιογραφία μας στα γεράματα μας για να διηγηθούμε το βίο μας. Τι γίνεται όμως όταν μας κρίνουν άλλοι;

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512547/ma-den-imaste-oli-exereti/


Η ικανότητα ν’ αφουγκράζεσαι…

 

Είναι καλό σε κάποια θέματα ν’ αφουγκραζόμαστε και την άποψη των ειδικών, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ευαίσθητες πτυχές που έχουν να κάνουν με τα παιδιά μας και ειδικότερα με την εκπαίδευσή τους.

Τελευταία ήλθε στο προσκήνιο το θέμα της χρήσης των κινητών τηλεφώνων από τους μαθητές Μέσης Εκπαίδευσης στα σχολεία. Οδηγείται μάλιστα στην Ολομέλεια της Βουλής, μετά από διεξοδική συζήτηση στην αρμόδια Επιτροπή, της εισήγησης του υπουργείου Παιδείας, η οποία εστιάζει στη δυνατότητα των μαθητών/τριών που φοιτούν στη Μέση Εκπαίδευση να μεταφέρουν το κινητό τους στο σχολείο, αλλά αυτό να είναι απενεργοποιημένο και τοποθετημένο στην τσάντα, ακόμα και στα διαλείμματα.

Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν κάποια ισχυρά δεδομένα, τα οποία δεν μπορούν ν’ αγνοούνται, κυρίως σε τέτοια ζητήματα που αφορούν και την σωματική και την ψυχική υγεία των παιδιών, με βάση διεθνείς έρευνες. Πολύ δε περισσότερο ακόμα όταν επιδρούν ανασταλτικά και στο μαθησιακό κομμάτι.

Όταν μάλιστα τα επιχειρήματα είναι τόσο τεκμηριωμένα επιστημονικά και άλλως πως, και συνδέονται με πρακτικές ή και τάσεις, που ακολουθούνται στο διεθνές περιβάλλον, τότε θα ήταν μέχρι και εγκληματικό να σφυρίζουμε αδιάφορα και να συμπεριφερόμαστε με εμμονές.

Χώρες που τα εκπαιδευτικά συστήματά τους εμφανίζονται ως προηγμένα στον τομέα της εκπαίδευσης, ανέκρουσαν ήδη πρύμναν στο θέμα της χρήσης κινητών ή και smartphones από τους μαθητές και δεν δίστασαν να προχωρήσουν σε απαγορεύσεις. Για παράδειγμα, οι Φινλανδοί που θεωρούνται ως ιδιαίτερα ευαίσθητοι στα θέματα της εκπαίδευσης και πρωτοπορούν σ’ αυτά, διαπίστωσαν – όχι με απλές ενδείξεις αλλά με αποδείξεις επιστημονικά τεκμηριωμένες – ότι τα παιδιά σιγά σιγά είχαν δυσκολία στο να γράψουν, να σχηματίζουν γράμματα, λέξεις και ορθογραφία.

Το παράδειγμα της Φινλανδίας επικαλέστηκε πρόσφατα και ο καταξιωμένος Καθηγητής Γιώργος Μπαμπινιώτης, ο οποίος, δίνοντας τα εύσημα στην Ελληνική Κυβέρνηση για την απόφασή της ν’ απαγορεύσει την χρήση των κινητών στα σχολεία, επεσήμανε ότι μετά από μια δοκιμαστική περίοδο έσπευσε να περιορίσει την χρήση ebooks στα σχολεία και να επιστρέφει στο παραδοσιακό βιβλίο. Ο γνωστός Καθηγητής Γλωσσολογίας γίνεται ακόμα πιο σαφής όταν παρατηρεί ότι «η σχέση δασκάλου και μαθητή δεν αντικαθίσταται ποτέ. Το ζήσαμε αυτό με την πανδημία»

Μάλιστα, κάνει ακόμα ένα βήμα πιο πέρα, όταν δεν περιορίζεται μόνο στα παιδιά και το σχολείο. «Το κινητό τείνει να γίνει προέκταση όλων των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων. Αυτό σημαίνει μια εξάρτηση, ένα εθισμό, του χειρότερου μάλιστα είδους».

Δεν υπάρχει από την άλλη καμιά αμφιβολία ότι η τεχνολογία γενικότερα στα χέρια του ανθρώπου είναι μια μεγάλη ευλογία. Από ευλογία, όμως, εύκολα μετατρέπεται σε κατάρα, όπως συμβαίνει σε όλα στη ζωή μας, όταν είναι δυσδιάκριτες οι γραμμές της χρήσης από την κατάχρηση. Είναι τελικά θέμα προστασίας των ιδίων των παιδιών μας σ’ ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1513078/i-ikanotita-n-afougkrazese/


Μια σούβλα, μια μπύρα και ένα χωριό που θέλει να γίνει κράτος

 

Είναι άραγε θέμα DNA; Είναι θέμα κουλτούρας; Τι άραγε απ’ όλα μπορεί να συμβαίνει και αυτός ο τόπος δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την νοοτροπία ενός μεγάλου χωριού που όσο και να πασχίζει δεν πρόκειται να γίνει ποτέ κανονικό κράτος;

Η απόδραση του ισοβίτη από το σπίτι του την περασμένη βδομάδα, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση και μια απόδειξη ακόμα για το γεγονός ότι τίποτε δεν λειτουργεί σωστά σε αυτό τον τόπο σε ο,τι αφορά το δημόσιο βίο και ότι μπορεί τελικά και να έχουν δίκαιο όσοι πιστεύουν πώς από τύχη συνεχίζουμε να υπάρχουμε ως λαός και ως χώρα. Μπορεί πάλι να είναι και μια ισχυρή ένδειξη για την ύπαρξη Θεού, διότι η αλήθεια είναι ότι από θαύμα δεν έχουμε εξαφανιστεί από τον χάρτη.

Η όλη ιστορία καταδεικνύει αυτό που κατά βάθος όλοι γνωρίζουμε και ενίοτε παραδεχόμαστε, ενίοτε όχι, πώς η διαφθορά είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στη ζωή μας και αγγίζει όλους τους τομείς του δημόσιου βίου, που δύσκολα θα μπορέσουμε ποτέ να ξεκολλήσουμε από τη λάσπη που έχουμε βαλτώσει συλλογικά. Διότι διαφθορά δεν είναι μόνο το ξέπλυμα χρήματος, το λάδωμα, η εξυπηρέτηση συμφερόντων και το ρουσφέτι. Η διαφθορά μπορεί να ανιχνευθεί σε κάθε πράξη και σε κάθε ενέργεια που δεν χαρακτηρίζεται από ενσυναίσθηση, ανάληψη ευθύνης και φυσικά επαγγελματισμό.

Κακά τα ψέματα, είμαστε εν πολλοίς και λαός του «σίκκιμε», του «άγια ολάν»  και του «κρύψε να περάσουμε». Αλλά και αυτά είναι σημεία και συμπεριφορές του οριζόντιου χαρακτήρα της διαφθοράς και της ανοχής που επιδεικνύουμε έναντι αυτής.

Όταν για παράδειγμα μεταφέρεται ένας ισοβίτης, ο οποίος χαρακτηρίζεται κιόλας ως επικίνδυνος, στο σπίτι του και αφήνεται να κυκλοφορεί χωρίς χειροπέδες, κάνει τηλεφώνημα για να συνεννοηθεί για το σχέδιο απόδραση του και αφήνεται να σηκωθεί να πάει να πάρει μπύρα από το ψυγείο ασυνόδευτος, αρχίζεις να διερωτάσαι πόσο ασφαλής μπορείς να νιώθεις σε αυτό το τόπο με αυτούς που έχουν την ευθύνη της δημόσιας ασφάλειας. Τα όσα αποκαλύπτονται για το σχεδιασμό της απόδρασης μέσα από τις Κεντρικές Φυλακές, για τη λίστα καλεσμένων που μπορεί και να άλλαξε μυστηριωδώς είναι ακόμα πιο σοκαριστικά και θλιβερά.

Ένας κρατούμενος ξεγλίστρησε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια δεσμοφυλάκων και αστυνομικών, καταφέρνοντας να διαφύγει έχοντας μαζί του και πιστόλι. Αλήθεια πώς μπορεί να γίνει αυτό; Σε ποια σεμινάρια εκπαίδευσης λέει ότι ένας επικίνδυνος φυλακισμένος μπορεί να αφήνεται να κυκλοφορεί ελεύθερος χωρίς χειροπέδες σε χώρο εκτός φυλακών;

Η ευθύνη όμως δεν περιορίζεται μόνο σε όσους το συνόδευαν εκείνη την μέρα. Η ευθύνη αφορά και την ηγεσία του σώματος της Αστυνομίας, αφορά και την Διεύθυνση των Φυλακών. Όφειλαν και οι δύο να γνωρίζουν για το τι γινόταν και εντός και εκτός φυλακών όταν μεταφερόταν ένας βαρυποινίτης για επίσκεψη στους δικούς του. Όφειλαν να φρόντιζαν για να λαμβάνονταν όλα τα μέτρα ασφαλείας, όπως όφειλαν να γνωρίζουν και να ελέγχουν τις διαδικασίες που γίνονται για παροχή άδειας στον οποιοδήποτε φυλακισμένο. Οφείλει και ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ως πολιτικός προϊστάμενος, να φροντίζει για την εύρυθμη λειτουργία όλων όσων είναι υπό την ευθύνη του Υπουργείου του.

Το συγκεκριμένο περιστατικό βέβαια δεν είναι το μόνο στην ιστορία αυτής της χώρας που ξεγυμνώνει την θλιβερή πραγματικότητα του δημόσιου βίου της. Δόξα τω Θεώ, έχουμε πολλά να λέμε σε αυτό τον τόπο. Από τα οικονομικά σκάνδαλα, τη διαπλοκή το Μαρί, την αεροπορική τραγωδία και το χρηματιστήριο, μέχρι την απόδραση του Κίτα, την οργάνωση και κλοπή της σωρού του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου και μέχρι την ασυνεννοησία των γιατρών των δημόσιων νοσηλευτηρίων που στοιχίζει τις ζωές ασθενών.

Υποτίθεται όμως προχωρούμε μπροστά. Γυρίζουμε νέα σελίδα κάθε τρεις και λίγο, αλλά φαίνεται ότι τελικά, όλες οι σελίδες γράφουν τα ίδια… Σούβλα πάντως μάθαμε και να κάνουμε και να τρώμε…

Πηγή:      https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1513007/mia-souvla-mia-bira-ke-ena-chorio-pou-theli-na-gini-kratos/


Data Center: 100 χρόνια ψηφιακής μοναξιάς

 

Του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Τις τελευταίες εβδομάδες τα ελληνικά ΜΜΕ δεν μπορούν να κρύψουν την αγανάκτησή τους για το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος καθυστερεί τις αδειοδοτήσεις για την κατασκευή του πρώτου κέντρου δεδομένων (data center) της Microsoft. Ξεχνούν ή αποκρύπτουν ότι σε όσες χώρες δεν ακολουθήθηκαν οι απαιτούμενες, χρονοβόρες διαδικασίες οι συνέπειες ήταν καταστροφικές. Ειδικά τώρα που οι κολοσσοί όπως η Microsoft, η Google και η Amazon μπαίνουν στο παιχνίδι της πυρηνικής ενέργειας.

Λίγα χιλιόμετρα έξω από το Δουβλίνο, σε ορισμένα από τα φτωχότερα δημοτικά διαμερίσματα της Ιρλανδίας, συγκεντρώνονται ίσως τα περισσότερα κέντρα δεδομένων της Ευρώπης. Εταιρείες όπως η Microsoft, η Google, η Meta και η Amazon αποθηκεύουν, διαχειρίζονται και αναδιανέμουν από εκεί όλες τις πληροφορίες που χρησιμοποιούμε στις καθημερινές ηλεκτρονικές μας δραστηριότητες. Εδώ και μερικά χρόνια όμως αυτά τα μεγαθήρια που καταλαμβάνουν εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια από το σύνολο των νοικοκυριών σε όλες τις πόλεις και κωμοπόλεις της Ιρλανδίας.

Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει το πραγματικό περιβαλλοντικό κόστος. Πρόσφατη έρευνα της εφημερίδας Guardian έδειξε ότι από το 2020 μέχρι το 2022 οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα για τη λειτουργία των κέντρων δεδομένων της Microsoft, της Meta, της Apple και της Google ήταν 662% υψηλότερες από ό,τι είχε επισήμως δηλωθεί – και στην έρευνα δεν συνυπολογίζονται τα data centers της Amazon που είναι με διαφορά τα μεγαλύτερα.

Πριν από την έκρηξη των εφαρμογών Τεχνητής Νοημοσύνης (Τ.Ν.), που σηματοδότησε η κυκλοφορία του ChatGPT το 2022, τα data centers κατανάλωναν ήδη το 1,5% της παγκόσμιας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αν λάβει όμως κάποιος υπόψη ότι μια ερώτηση προς το ChatGPT απαιτεί 10 φορές περισσότερο ηλεκτρικό ρεύμα σε σχέση με μια αναζήτηση στην Google, η κατανάλωση ενέργειας αναμένεται να αυξηθεί κατά 160% μέχρι το 2030.

Οι μεγάλες πλατφόρμες βέβαια υποστηρίζουν ότι θα χρησιμοποιήσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη για την καλύτερη διαχείριση της κατανάλωσης ενέργειας στα data centers. Ακόμη και με τις δικές τους ανακοινώσεις όμως αυτό θα επιφέρει μικρή μείωση της τάξης του 15%.

H λύση που προτείνουν πλέον οι γίγαντες της πληροφορίας είναι η επιστροφή στην πυρηνική ενέργεια. Αυτή την εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι ένας από τους αντιδραστήρες του Θρι Μάιλ Αϊλαντ, όπου το 1979 σημειώθηκε το μεγαλύτερο πυρηνικό ατύχημα στην ιστορία των ΗΠΑ, θα ξαναλειτουργήσει προκειμένου να τροφοδοτεί τα κέντρα δεδομένων της Microsoft στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. «Η έκρηξη της Τ.Ν. ενισχύει τις ελπίδες για επιστροφή της πυρηνικής ενέργειας», διαβάζαμε προ ημερών στο περιοδικό Wired – το οποίο ίσως και να μην έκανε την καλύτερη επιλογή λέξεων για το συγκεκριμένο θέμα.

Ακόμη όμως και αν δεχθούμε ότι η συζήτηση για την πυρηνική ενέργεια μπορεί να ξεκινήσει –με τα νέα δεδομένα της επερχόμενης καταστροφής από τη βιομηχανία άνθρακα και όχι με τα δεδομένα του οικολογικών κινήματος της δεκαετίας του ’70–, το γεγονός ότι ξεκινά για λογαριασμό πέντε αμερικανικών πολυεθνικών υψηλής τεχνολογίας είναι τρομακτικό. Πολύ περισσότερο αν σκεφτούμε ότι οι πρακτικές που θα ακολουθηθούν έχουν συχνά τα στοιχεία μιας νέας αποικιοκρατίας – όπως γνωρίζει από πρώτο χέρι το Μεξικό.

Τα τελευταία χρόνια, η πολιτεία του Κερετάρο στο Μεξικό είχε μετατραπεί σε κόμβο για τη λειτουργία κέντρων δεδομένων. Από φέτος όμως στο παιχνίδι μπαίνουν η Google, η Microsoft και η Amazon που υπόσχονται να δαπανήσουν αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια σε νέες εγκαταστάσεις. Με δεδομένο όμως ότι ήδη αυτό το καλοκαίρι το Κερετάρο αντιμετώπιζε μπλακ άουτ στο ηλεκτρικό ρεύμα και ελλείψεις νερού (το απαραίτητο στοιχείο για την ψύξη των servers), αρκετοί αναρωτιούνται ποιος πραγματικά θα πληρώσει τον λογαριασμό. Τα κέντρα δεδομένων προσφέρουν αρχικά σημαντικές επενδύσεις σε οικοδομικές εργασίες, αλλά στη συνέχεια λειτουργούν με σχετικά ελάχιστο, υψηλά εκπαιδευμένο, προσωπικό, αφήνοντας ως μοναδικό κέρδος για την τοπική κοινωνία ορισμένες υπηρεσίες συντήρησης και μεταφοράς ανταλλακτικών.

Ήδη στο Κερετάρο οι ελλείψεις στην ύδρευση αναγκάζουν κατοίκους της περιοχής να χρησιμοποιούν ακόμη και γαϊδούρια για να μεταφέρουν μπιτόνια με νερό – ενώ περνούν δίπλα από τα υπερσύγχρονα κτίρια με τους servers που διαχειρίζονται τα όνειρα της Τεχνητής Νοημοσύνης. Οι ελλείψεις νερού προκάλεσαν ήδη συγκρούσεις με την αστυνομία, όταν ντόπιοι κατέλαβαν φράγματα της περιοχής ζητώντας ισότιμη πρόσβαση στο νερό. Σε συνδυασμό όμως με τα προγράμματα ιδιωτικοποίησης των δικτύων ύδρευσης το αποτέλεσμα είναι να μην υπάρχει πλέον καμία δικλείδα ασφαλείας για τον πληθυσμό που βλέπει τις πολυεθνικές να καταναλώνουν ανεξέλεγκτα το νερό του.

Σε άλλες επαρχίες του Μεξικού, όπως το Μοντερέι, η ιδιωτικοποίηση επέτρεψε σε πολυεθνικές όπως η Coca Cola να καταναλώνουν σχεδόν 45 δισεκατομμύρια λίτρα νερού ετησίως, δηλαδή 40 φορές περισσότερο απ’ ό,τι απομένει για τον τοπικό πληθυσμό. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Κερτ Χάκμπαρθ, το αποτέλεσμα σε αρκετές πόλεις θυμίζει το σκηνικό από τις ταινίες Mad Max. Φαίνεται ότι το μόνο που άλλαξε από την υπερεκμετάλλευση της Νότιας Αμερικής, από την εποχή για την οποία έγραφε ο Μάρκες το «Εκατό χρόνια μοναξιά», είναι ότι οι σύγχρονες αμερικανικές πολυεθνικές δεν εμπορεύονται μπανάνες αλλά ψηφιακά δεδομένα.

Πηγή:     https://info-war.gr/data-center-100-chronia-psifiakis-monaxias/


Δεν είσαι μια σκιά στην άκρη

 

«Μη με βγάλεις φωτογραφία»…«μη γράψεις το όνομά μου»…είναι οι φράσεις που περίμενα ν’ ακούσω ξανά και ξανά, από ασθενείς και συγγενείς ατόμων με άνοια και Αλτσχάιμερ, όταν άρχισα να δουλεύω πάνω στο ρεπορτάζ που αφορά την ασθένεια στην Κύπρο, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της νόσου Αλτσχάιμερ, που είναι η  21η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου.

Και όντως  άκουσα αυτές τις φράσεις, αλλά όχι από τον Σώτο Σταυράκη. Ο γνωστός ηθοποιός, έχοντας ξεπεράσει το ταμπού γύρω από το ζήτημα αυτό και κόντρα στο στίγμα που το συνοδεύει, μου μίλησε για την ασθενή 82χρονη μητέρα του Μαρία, για τις δυσκολίες και τις αλλαγές που έφερε η ασθένεια στην ίδια και στην οικογένεια τους. Μου είπε για τα πρώτα συμπτώματα και περιστατικά απώλειας της μνήμης της, πριν πέντε περίπου χρόνια, για τη σταδιακή επιδείνωση της κατάστασής της, για τις περιπτώσεις που χάθηκε σε άσκοπες περιπλανήσεις, για την αδυναμία της να οδηγεί πια με ασφάλεια το αυτοκίνητο της…

Πρόσθεσε ότι «ήταν πλήγμα για την ίδια και για όλους μας, να βλέπουμε αυτή την ανεξάρτητη γυναίκα, που έχει πίσω της μια πολύ επιτυχημένη επαγγελματική ζωή, αφού εργάστηκε για δεκαετίες σε μια θέση με απαιτητικά καθήκοντα, ως γραμματέας στο νευροχειρουργικό τμήμα του γενικού νοσοκομείου Λευκωσίας, να χάνει την ανεξαρτησία της και τον έλεγχο της ζωής της». Μου μίλησε όμως ο Σώτος και για τη χαρά της, όταν περνά κάποιες ώρες τη βδομάδα στο Κέντρο Ημέρας της «Ιθάκης».

Όταν  έχει κοντά της τους γιους, την κόρη της και τα εγγόνια της. Όταν  νιώθει την αγάπη γύρω της. Οι δυο της γιοι, ο Άντης και ο Σώτος, τη συνόδευσαν στην εκδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου 2024 στην εκκλησία Φανερωμένης, από όπου και η φωτογραφία. Και μάλιστα στο πρόγραμμα, είχε συμπεριληφθεί και παρέμβαση του Σώτου, που απευθύνθηκε από μικροφώνου στους παρευρισκόμενους, κάνοντας μια σύντομη αναφορά στη μητέρα του και στη θεραπευτική σχέση της με την «Ιθάκη». Όπως τόνισε στη συνομιλία μας,  «αν δεν βγούμε εμείς να μιλήσουμε επώνυμα, αν δεν πολεμήσουμε εμείς γι’ αυτά που θέλουμε, δεν θα το κάνει άλλος για εμάς, ούτε το κράτος θα πεισθεί να κάνει αυτό που πρέπει και να βοηθήσει τους ασθενείς και τους φροντιστές περισσότερο».

Ο Σώτος Σταυράκης, εννοούσε προφανώς, αυτό που δηλώνει η φωτογραφία: Να αναγνωρισθεί έμπρακτα το δικαίωμα του ασθενούς, να είναι εδώ, μαζί με τους αγαπημένους του! Το δικαίωμα του να χαμογελά! Το δικαίωμα του να υπάρχει! Να μην είναι ένα σβησμένο πρόσωπο. Να μην είναι μια άφαντη φιγούρα. Να μην είναι μια απαρατήρητη και θαμπή σκιά στην άκρη…  

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512449/den-ise-mia-skia-stin-akri/


«Και πολλά επικράνθη…»

 

Την πρώτη φορά που την είδα, ήταν Γενάρης του 1996. Την είχαν φέρει από την Καρπασία, ειδικά για να την βραβεύσουν. «Ελληνίδα της Χρονιάς»! Κρατούσε, θυμάμαι, λίγα ματσικόριδα στο χέρι και όση ώρα μιλούσε τα μάτια της ήταν βουρκωμένα και η φωνή της τρεμάμενη από λυγμούς. Τότε ήταν μια «γυναίκα σύμβολο». Μια «σύγχρονη ηρωίδα». Στα σχολεία τα παιδιά έγραφαν εκθέσεις για τον αγώνα της. Οι κυβερνήσεις την πρόβαλλαν και την χρησιμοποιούσαν στις προεκλογικές υποσχέσεις τους. Σωματεία και ιδιώτες την βράβευαν. Στην ίδια, ωστόσο, οι βραβεύσεις μόνο λύπη προξενούσαν. «…Γιατί εμείς περιμένουμε από εσάς, ενώ εσείς… Γιατί εμείς μείναμε εκεί για να διεκδικήσετε εσείς, ενώ εσείς… Γιατί εμείς, κρατηθήκαμε για να προβάλετε τα δίκαιά μας εσείς, ενώ εσείς…».

Ο λόγος της ράπισμα.Ράπισμα σε εμάς που βολευτήκαμε, που κάναμε τον αγώνα επάγγελμα και στις πλάτες ζωντανών και πεθαμένων μαρτύρων, χτίσαμε καριέρες, πολιτικές ή άλλως πώς… Και όσο αυτή απευθυνόταν σε μας, λέγοντας: «Tι έχεις ως άνθρωπος εκεί; Μήπως την οικογένειά σου; Μήπως τους δικούς σου; Μήπως το σπίτι σου; Μήπως την περιουσία σου; Μήπως την αξιοπρέπειά σου; Κάθε μας στιγμή είναι μια πληγή…», καμωνόμασταν τους συγκινημένους, που κατανοούν και συμμερίζονται.

Το 1997, ένα χρόνο μετά τη βράβευση, αρρώστησε. Ο Κληρίδης την έφερε στις ελεύθερες περιοχές και της υποσχέθηκε ότι θα φρόντιζε προσωπικά να επιστρέψει πίσω στο σπίτι της. Τα είχαν συμφωνήσει, της είπε, μαζί με τον Ντενκτάς. Θυμάται την ημερομηνία σαν να είναι σήμερα. 26 Μαΐου του 1997. Την επομένη ένας αξιωματούχος την επισκέφτηκε στο νοσοκομείο. «Μέχρι το Σεπτέμβρη, που θα επιστρέψεις πίσω…», της είπε. Κατάλαβε. «Ελένη, την πάτησες», ψιθύρισε.

Το να μείνει μακριά από το χωριό και το σχολείο της, ισοδυναμούσε με θάνατο γι’ αυτήν. Προσπάθησε να επιστρέψει. Πολλές φορές. Μάταια όμως. Της ζητούσαν να εκδώσει ταυτότητα του ψευδοκράτους. Εκδιώχθηκε από το οδόφραγμα διά της βίας. Δέχθηκε επιθέσεις, υπέστη μικροτραυματισμούς. Στις «ελεύθερες περιοχές», σιγά – σιγά περιθωριοποιήθηκε, οι κρατούντες κράτησαν αποστάσεις και στη συνέχεια την ξέχασαν. Η φωνή της είχε αρχίσει να τους γίνεται ενοχλητική. Στα σχολεία τα παιδιά έπαψαν σταδιακά να γράφουν εκθέσεις για τον αγώνα της.

Οι καλοπερασάκηδες σταμάτησαν να την βραβεύουν. Και ξεδιάντροπα κάνανε χιούμορ με μερικές τρίχες πάνω από τα χείλη της, το… «μουστάκι της! Μια γυναίκα που έζησε υπό κατοχή 23 ολόκληρα χρόνια. Που λάμβανε φάρμακα, κορτιζόνες… Ναι, την θέλαμε με χαλάουα.

Κατά καιρούς την χρησιμοποίησαν διάφοροι στις «ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές». Την χρησιμοποίησαν και την εκμεταλλεύτηκαν. Κάποιοι δεν δίστασαν, για δικό τους όφελος, να την περιφέρουν σαν έκθεμα σε εκδηλώσεις. Να την τραβολογούν στα οδοφράγματα, να την στήνουν σαν πανό στις «εκδηλώσεις διαμαρτυρίας». Μέχρι που η μπογιά της ξέβαψε. Δεν τους χρησίμευε πια ούτε αυτούς.

Την είδα ξανά μετά από χρόνια, το 2006. Οκτώ και τριάντα το βράδυ. Μιλούσε με σεμνότητα όπως πάντα. Ο λόγος της, σχεδόν παρακλητικός. Ούτε κατηγορούσε, ούτε κατάγγελλε οποιονδήποτε. Ζητούσε από το κράτος να της παραχωρήσει -«αν μπορεί»- ένα καλύτερο σπίτι. Αυτό που έμενε χωρούσε όλο κι όλο ένα κρεβάτι, μαζί με την κουζίνα. Τους πήρε ενάμιση χρόνο. Μετά από αγώνα πολύ, για «ευαισθητοποίηση». Το νέο, ενός υπνοδωματίου κι αυτό. Όμως ο υπουργός στάθηκε… γενναιόδωρος. Σήκωσε το βάρος της… πολεοδομικής παρέκκλισης, και της έφτιαξαν -«υπό τύπο γκαράζ» της είπαν- ένα έξτρα δωμάτιο. Γι’ αυτό και η πόρτα του είναι μεγάλη, μοιάζει με γκαράζ, προκειμένου να… ξεγελά. Ποιους;  Και γιατί;

Το 2018 είδα το όνομά της στις εφημερίδες. «Η Ελένη Φωκά νίκησε την Τουρκία», έγραψαν. Είχε προσφύγει το 1995 καταγγέλλοντας σωρεία παραβιάσεων που αφορούσαν στην κακομεταχείρισή της αλλά και την κλοπή προσωπικών της αντικειμένων, όταν προσπάθησε να μεταβεί στο χωριό της. Το ΕΔΑΔ ασχολήθηκε μόνο με το άρθρο 10 που αφορά στο δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης και επιδίκασε αποζημίωση… 300 ευρώ (!) για τα κλαπέντα αντικείμενα. Αυθόρμητα την κάλεσα στο τηλέφωνο. Η φωνή της εξακολουθούσε να κουβαλά (ή να προκαλεί) την ίδια συγκίνηση. Ο λόγος της, βαθιά πικραμένος. Ωστόσο, όταν ένα πρωινό την επισκέφτηκα, παρόλο που μου είχε πει τα παράπονα της, δεν ήθελε να γραφτούν. Μόνο τα καλά να γράψεις, μου είπε. «Ένιωσα αγάπη από τον κόσμο, αλλά αισθάνθηκα παρείσακτη από την πολιτεία. Περασμένα ξεχασμένα, όμως. Μόνο τα καλά θέλω να γράψεις».

*Με αφορμή την παρουσίαση την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου, στις 7μ.μ. στο Προεδρικό Μέγαρο της μυθιστοριματικής βιογραφίας της Ευρυδίκης Περικλέους-Παπαδοπούλου «Και πολλά επικράνθη- Η Ελένη της Καρπασίας», Εκδόσεις Νεφέλη. Περισσότερα στη σελίδα 7.

ΦΩΤΟ: ΑΡΧΕΙΟ Φ (ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΤΤΗΣ)

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512867/ke-polla-epikranthi/


Η αστική δημοκρατία “ξεβρακώθηκε” στο Βυζαντινό Μουσείο

 ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ     Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2024


Το Βυζαντινό Μουσείο παρά την αλλαγή της νομικής του υπόστασης σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου – με πρόεδρο και Διοικητικό Συμβούλιο – που αποφασίζουν όπως και ό,τι θέλουν – συνεχίζει τυπικά, αλλά και ουσιαστικά να είναι κτήμα του ελληνικού λαού. Οχι μόνο επειδή οικοδομήθηκε και στήθηκε με τα χρήματα αυτού του λαού, αλλά και επειδή φιλοξενεί αντικείμενα που ανήκουν στην δική του πολιτιστική κληρονομιά και παράδοση.

Για οτιδήποτε, λοιπόν, συμβαίνει σε αυτόν το χώρο η λογοδοσία είναι απέναντι στον λαό, τώρα και διαχρονικά. 

Κάποτε, οι εργαζόμενοι αυτού του Μουσείου επεξεργάζονταν και υλοποιούσαν προγράμματα εκπαίδευσης, ένταξης, συμμετοχής και διάφορες κοινωνικές ομάδες. Σε αυτόν το χώρο, ιστορικοί και αρχαιολόγοι είχαν υποδεχθεί γονείς και παιδιά Ρομά, τους μίλησαν για τα βυζαντινά μνημεία, έκαναν εργαστήρια με τα παιδιά – Ρομά, διοργάνωσαν συναυλίες με Ρομά συγκροτήματα και οι ίδιοι εργαζόμενοι πήραν τις μουσειοκατασκευές και επισκέφθηκαν τους συνοικισμούς τους για να κάνουν επί τόπου εκπαιδευτικά εργαστήρια.

Ολα αυτά γίνονταν χωρίς κανένα αντίτιμο… μεγάλο ή ευτελές. Καμία δεσμίδα ευρώ δεν μπήκε στο Ταμείο, κανένα καλλωπιστικό φυτό δεν φυτεύτηκε ως αντάλλαγμα. Γιατί; Επειδή η κοινωνική συνεισφορά ενός Μουσείου δεν έχει, δεν μπορεί να έχει, δεν επιτρέπεται να έχει καμία ανταλλακτική αξία. 

Αυτό, λοιπόν, ήταν ένα μουσείο που τιμούσε τον κοινωνικό και παιδευτικό του ρόλο. 

Φυσικά, καμία γαμήλια δεξίωση δεν φιλοξενήθηκε στους χώρους του Γι’ αυτές τις δουλειές υπάρχουν άλλοι πανάκριβοι και πολυτελείς χώροι, που ονομάζονται “Κτήματα” και μπορούν διάφοροι αντί ενός διόλου ευκαταφρόνητου αντιτίμου να νιώσουν για μια νύχτα βασιλιάδες. 

Μέχρι, που αποφασίστηκε ότι στους … “βασιλιάδες” αξίζει ένα Μουσείο για τους γάμους τους! Η αλήθεια είναι πως ετούτος ο λαός τους είχε ήδη στείλει – ξαποστείλει στο μουσείο της πιο σκοτεινής και μαύρης ιστορίας αυτού του τόπου. 

Ωστόσο, με μία αποκαλυπτήρια κίνηση που άφησε  τον “αστικό εκδημοκρατισμό” ολοτσίτσιδο,  έπρεπε να μπουν με φώτα και κάμερες από την κύρια είσοδο, να αποκαλεστούν δια επισήμου εγγράφου “μεγαλειότητες” – λες και δεν γνωρίζουμε τα “μεγαλεία” που διέπραξαν αρχόντοι και βασιλιάδες εις βάρος αυτού του λαού – να αραδιάσουν το χρήμα τους για να αγοράσουν μια νύχτα στο Μουσείο (15.000 έδωσαν), να “προσφέρουν” εν είδη ελεημοσύνης τον καλλωπισμό των κήπων του Βυζαντινού Μουσείου  και στο τέλος… αφού “λάδωσαν” το φτωχοπόπολο με τις γαλαντομίες τους, χορέψανε και τη “Δραπετσώνα”! 

Πραγματικά, απαιτούνται μεγάλες ικανότητες αυτοκυριαρχίας και αυτοσυγκράτησης στο ξέσπασα οργής που προκαλεί αυτή η αδιανόητη, απολύτως προσβλητική εικόνα μιας απογόνου των έκπτωτων – άπαξ και διαπαντός πρώην βασιλιάδων – να χορεύει ετούτο τον λαϊκό ύμνο, σύμβολο. Το τραγούδι που έγραψε ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης, μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης και τραγούδησε ο Γρ. Μπιθικώτσης, και γεννήθηκε ακριβώς την εποχή που το παλάτι, οι ένοικοί του και το υπόλοιπο πολιτικό – υπηρετικό του προσωπικό βύθιζαν την λαό στη φτώχεια, κυνηγούσαν κομμουνιστές, αριστερούς, δημοκράτες και προίκιζαν την πριγκίπισσα Σοφία. Από τους κόπους αυτού του ρημαγμένου και κυνηγημένου λαού.  

Ακριβώς την εποχή που οι κάτοικοι των προσφυγικών παραπηγμάτων της Δραπετσώνας ξεσπιτώνονταν από την κυβέρνηση Καραμανλή κακήν κακώς χάριν της ανοικοδόμησης και των εργολάβων. Ακριβώς, τότε που η Δραπετσώνα ενοχλούσε ολόκληρο του αστικό πολιτικό συνάφι και τους βασιλείς μαζί επειδή τα ντουβάρια των σπιτιών ήταν γεμάτα με συνθήματα ΕΑΜ -ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ – ΚΚΕ. 

Ο ίδιος ο Μ. Θεοδωράκης γράφει, στο βιβλίο του Γ. Π. Μαλούχου «Μίκης Θεοδωράκης 85 χρόνια Άξιος Εστί – Από το Μεσοπόλεμο στη Χρεοκοπία» (εκδ. Εκδοτικός Οργανισμός Π. Κυριακίδη, Αθήνα 2010):

«Στη Δραπετσώνα πήγαν οι μπουλντόζες να γκρεμίσουν τα παραπήγματα, για να χτίσουν πολυκατοικίες. Δε θα γκρέμιζαν πολυκατοικίες, αλλά παράγκες. Αυτοί εκεί ζούσαν σαν σκουλήκια, η παράγκα όμως γι’ αυτούς ήταν η ζωή τους. Παρότι δεν ήμουν πολιτικός, μόλις πήγα εκεί στη συνοικία και είδαν τον Θεοδωράκη που τραγουδούσε, οι γυναίκες και οι άνδρες με περικύκλωσαν και κάθισα μπροστά στις μπουλντόζες. Γιατί, αν δεν ήμουν εγώ, δε θα έρχονταν οι γυναίκες, φοβόντουσαν. Ήταν οι χωροφύλακες πλάι, οι οποίοι τις χτυπούσαν. Όταν ήμουν και εγώ -μια προσωπικότητα-, σου λέει «θα γίνει θέμα». Αυτά τα πράγματα δεν τα λέμε τώρα εκ των υστέρων, είναι βιώματα, τα οποία με έδεναν εμένα με τη συνείδηση της πολιτικής εκείνη τη στιγμή. Η πολιτική είναι να αντισταθείς σε αυτό το πρόσωπο της βίας το οποίο είχε πλέον αφηνιάσει εκεί, και υπήρχε ένας λαός κάτω, που δεν ήξερε τι να κάνει, δεν είχε προστασία. Ήμουν ένας αυτόκλητος προστάτης αυτών από όλη την παράδοση που είχα μέσα μου, αλλά είχα και μια τόλμη την οποία έπαιρνα λόγω του ότι ήμουν πλέον δημόσιο πρόσωπο, βοηθούσε το τραγούδι, και το τραγούδι αυτό, η Δραπετσώνα, όταν βγήκε, αμέσως τους σταμάτησε. (…) Ο αδερφός μου έκανε τα ρεπορτάζ κάτω στη Δραπετσώνα και μετά τα δημοσίευε στην Αυγή. Κάποια στιγμή, μου λέει: «Αυτοί δε σταματάνε με τίποτα, παρά μόνο με ένα τραγούδι».

Πάλι ο ίδιος στο «Μίκης Θεοδωράκης 85 χρόνια Άξιος Εστί – Από το Μεσοπόλεμο στη Χρεοκοπία» διηγείται:

«Κάθομαι λοιπόν και γράφω τη μελωδία πρώτα, καθώς πήγαινα με το αυτοκίνητο. Πήγαινα να κάνω μια φωνοληψία και ήμουν καθ’ οδόν στην Πατησίων. Θυμάμαι λοιπόν ότι η μελωδία της Δραπετσώνας μού ήρθε αφού πέρασα το θέατρο «Καλουτά». Πατάω φρένο αμέσως για να το γράψω στο πακέτο των τσιγάρων μου, γιατί η μελωδία θα μου έφευγε, και με χτυπάει από πίσω ένας. Αλλά εγώ τίποτα, συνέχισα να γράφω. Έρχεται αυτός και μου λέει: «Τρελός είσαι; Τι κάνεις εδώ; Μίκη, εσύ είσαι;»

«Ρε παιδί μου, άσε με, συνθέτω τώρα».

Τρέχω στην «Κολούμπια», κάθομαι στο πιάνο, το παίζω όλο αυτό και αμέσως τηλεφωνάω στον Τάσο τον Λειβαδίτη, που ήταν ειδικός στο να γράφει πάνω στη μουσική. Λέω «Τάσο, έλα εδώ». Στην «Κολούμπια» μέσα το παίζω, το ξαναπαίζω, κάθεται ο Λειβαδίτης στο καφενείο, το γράφει και μου το φέρνει.

(…)  Όπως είχα την ορχήστρα διαθέσιμη, το παίξαμε αμέσως. Ήταν μια τρέλα όλο αυτό και ίσως επειδή εκεί έγραφα και άλλα τραγούδια και οι μουσικοί με ρωτούσαν «Τι γράφεις εκεί;» άρχισαν να το παίζουν και πιθανώς να το κάναμε εκείνη τη στιγμή. Ήρθε ο Χιώτης την άλλη μέρα και το κάναμε δίσκο. Αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο.

Αυτό είναι ένα παράδειγμα ενός πολιτικοποιημένου τραγουδιού, το οποίο είναι τραγούδι της παρέας. Είναι ένα τραγούδι που περνάει μέσα στις φλέβες του λαού, αλλά είναι ένα μανιφέστο ολόκληρο, δηλαδή είναι σαν να του δίνεις να διαβάσει το Κεφάλαιο του Μαρξ, αυτός το καταλαβαίνει καλύτερα έτσι, με το τραγούδι».

Αυτή είναι η “Δραπετσώνα” που δεν τους επιτρέπεται να αγγίζουν…

Ετούτη η εικόνα, στο Βυζαντινό Μουσείο καταγράφεται, ως μία από τις πιο ντροπιαστικές εικόνες που έχουν καταγραφεί ποτέ σε ελληνικό δημόσιο μουσείο – ακόμα και αν αυτό διέπεται πλέον από ιδιωτικο – οικονομικούς όρους λειτουργίας. Διότι, εδώ δεν πρόκειται για βεβήλωση μόνο του μουσείου, ως χώρου πολιτισμού με εκπαιδευτικό ρόλο, πρόκειται για βεβήλωση της ιστορίας του λαού, των πολιτισμικών του αναφορών και στηριγμάτων. Πρόκειται για πραγματική ύβρη! 

Αυτή η σύναξη καταρρίπτει ό,τι είχε απομείνει από το φύλλο συκής της περίφημης “αστικής τους δημοκρατίας”. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν! 

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/i-astiki-dimokratia-quot-xevrakothike-quot-st-vyzantino-moyseio/


Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2024

Δεν θέλουμε να τα ρίξουμε στον Καιάδα, αλλά…

 

Τόσο οι αντιδράσεις όσο και οι δηλώσεις γύρω από το θέμα που προέκυψε με τη λειτουργία εναλλακτικού σχολείου σε χώρο του Παγκυπρίου Γυμνασίου, θυμίζουν το «δεν είμαστε ρατσιστές αλλά…». «Το θέμα δεν ήταν να τους ρίξουμε στον Καιάδα. Το ζήτημα ήταν να απομακρυνθούν από το σχολείο τους, να στηριχθούν και στη συνέχεια να επανενταχθούν», δήλωσε ο πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, Δημήτρης Ταλιαδώρος. Τις ίδιες περίπου δηλώσεις έκανε κι η διευθύντρια του σχολείου.

Το νόημα, με λίγα λόγια, είναι: να γίνει το πρόγραμμα που αποφάσισε το υπουργείο Παιδείας, αλλά όχι σε υποστατικά του δικού μας σχολείου. Οπουδήποτε αλλού, μακριά από εμάς. Κι όχι επειδή δεν θέλουμε κοντά μας παιδιά με προβληματική συμπεριφορά που χρήζουν βοήθειας, αλλά γιατί τα λυπόμαστε. Τι θα γίνει όταν στις 28 Οκτωβρίου τα «κανονικά» παιδιά θα παρελαύνουν και τα «απροσάρμοστα» θα ακούνε τα τύμπανα; «Τι ψυχολογία θα έχουν», αναρωτήθηκε ο πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ. Η δε διευθύντρια του σχολείου συγκινήθηκε, όπως δήλωσε, από την «αυθόρμητη» εκδήλωση των μαθητών, οι οποίοι βγήκαν έξω από τις τάξεις διαμαρτυρόμενοι. «Μας συγκίνησε και μας εξέπληξε η στάση των μαθητών μας. Είχαν έγνοια τα άλλα παιδιά, τα οποία θα βρίσκονται σε εκείνο τον χώρο πίσω από τον τοίχο που θα τα χωρίζει από το υπόλοιπο σχολείο. Μας έλεγαν ότι αυτά τα παιδιά θα ακούνε τις φιλαρμονικές, τις δραστηριότητες αλλά θα είναι εκεί απομονωμένα. Ρωτούσαν ποια θα είναι η ψυχολογία τους;», ανέφερε η κ. Μορφή και πρόσθεσε ότι η πρόταση των μαθητών ήταν να προσφερθεί ένας άλλος χώρος για τους παραβατικούς μαθητές μέσα στην φύση.

Μέσα στην φύση λοιπόν, όχι στον Καιάδα ή κάποια άλλη χαράδρα, αλλά μακριά από κάθε σχολική μονάδα ώστε να μην ακούν τα τύμπανα των παρελάσεων και να νοιώθουν μειονεκτικά. Μέσα στη φύση, γιατί σε όποιο σχολείο κι αν μεταφερθεί η μονάδα θα υπάρξει αμέσως «αυθόρμητη» αντίδραση. Από μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, συνδικαλιστές, περίοικους, απόφοιτους και όσους δεν θέλουν να ριχτούν μαθητές στον Καιάδα, αλλά…

Κάπως έτσι ήχησαν και για την υπουργό Παιδείας τα τύμπανα του πολέμου. Η οποία ενδεχομένως να πίστεψε πως η δημοφιλία που έχαιρε μέχρι σήμερα θα της επέτρεπε να εισάξει ένα καινούριο πρόγραμμα στο εκπαιδευτικό σύστημα. Βασισμένη στο ότι τα σχολικά κτήρια δεν ανήκουν στον εκάστοτε διευθυντή, ο οποίος κατά τον κοινό νου περαστικός είναι από την κάθε σχολική μονάδα, δεν ενημέρωσε τη διευθύντρια γραπτώς και με βούλα για την πρόθεση της να χρησιμοποιήσει χώρο του Παγκυπρίου. Το οποίο Παγκύπριο έτσι κι αλλιώς κανείς δεν αγγίζει χωρίς να προκληθεί πανικός.  

Πηγή:  https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512538/den-theloume-na-ta-rixoume-ston-keada-alla/


H Ιταλία πάει πίσω στα μέτρα του Μουσολίνι για τα σχολεία

 

Το θέμα της νεανικής βίας και της παραβατικότητας απασχολεί πολλές χώρες.

Καθημερινά υπάρχουν καταγγελίες ή αναφορές για καυγάδες, εκφοβισμό στις οποίες εμπλέκονται ανήλικοι. Και σε πολλές περιπτώσεις σεξουαλική κακοποίηση, βιασμούς ακόμη και δολοφονίες.

Η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι αποφάσισε να αντιμετωπίσει το ζήτημα της νεανικής παραβατικότητας μέσα στα σχολεία με μέτρα από το παρελθόν. Σε πολυνομοσχέδιο για την παιδεία που υπερψηφίστηκε από την ιταλική Βουλή προβλέπεται μεταξύ άλλων ότι οι μαθητές γυμνασίων και λυκείων θα παίρνουν και βαθμούς για τη διαγωγή τους, μέτρο παρόμοιο με αυτό του Μπενίτο Μουσολίνι που είχε ψηφιστεί το 1924.

Όσοι μαθητές δεν καταφέρνουν να συγκεντρώνουν τους απαραίτητους βαθμούς διαγωγής θα μένουν στην ίδια τάξη, ακόμη και αν οι βαθμοί τους στα υπόλοιπα μαθήματα είναι καλοί. Επιπλέον, αυτοί οι βαθμοί θα επηρεάζουν και τη maturità, τις εξετάσεις των τελειόφοιτων του λυκείου. Παράλληλα, εισάγονται πρόστιμα μεταξύ 500 ευρώ και 10.000 ευρώ για πράξεις επιθετικότητας ή βίας προς το σχολικό προσωπικό.

Τα μέτρα, όπως ήταν αναμενόμενο διχάζουν. Κάποιοι τα θεωρούν υπερβολικά και υποστηρίζουν πως δεν λύνεται το πρόβλημα της παραβατικότητας με το να μένουν στάσιμοι οι μαθητές. Και επισημαίνουν πως ένα μέτρο που υιοθετήθηκε πριν από ένα αιώνα και μάλιστα από ένα δικτάτορα είναι αναχρονιστικό και δεν μπορεί να αντιμετωπίσει σύγχρονα προβλήματα.

Αντίθετα, κάποιοι άλλοι τα θεωρούν απαραίτητα, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η νεανική βία και η επιθετικότητα εναντίον των εκπαιδευτικών. Αρκετοί δάσκαλοι μιλούν για ένα κλίμα τρομοκρατίας που έχει δημιουργηθεί μέσα στα σχολεία, το οποίο όχι μόνο δεν τους επιτρέπει να ασκήσουν σωστά τα καθήκοντά τους, αλλά τους ασκεί και τόση καταπίεση με αποτέλεσμα να τίθενται και θέματα ψυχικής αλλά και σωματικής υγείας.

Οι ιταλικές αρχές υποστηρίζουν, πάντως, υποστηρίζουν πως στόχος των μέτρων είναι να αποκατασταθεί η έννοια της ατομικής ευθύνης. Πως είναι καιρός οι μαθητές, έστω και αν είναι ανήλικοι να καταστούν υπεύθυνοι των πράξεών τους και να γνωρίζουν πως θα υπόκεινται σε σοβαρές συνέπειες όταν παραβιάζουν τους κανόνες.

Και είναι αλήθεια, πως αυτό είναι κάτι που έντονα λείπει. Στην προσπάθεια να προστατέψουμε τα παιδιά, να τους προσφέρουμε όσο περισσότερα γίνεται, φτάσαμε στο αντίθετο σημείο και τα αφήνουμε εντελώς ανεξέλεγκτα. Να πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν να συμπεριφέρονται όπως κάνουν κέφι και να μην λογαριάζουν τις επιπτώσεις.

Ίσως τα μέτρα των Ιταλών να είναι παρατραβηγμένα, ωστόσο η έννοια της υπευθυνότητας είναι μια πολύ σημαντική παράμετρος. Η ανάπτυξη της ατομικής ευθύνης από μικρή ηλικία θα οδηγήσει στη συνέχεια στη διαμόρφωση συλλογικής ευθύνης. Και αυτό είναι κάτι που οι κοινωνίες σήμερα έχουν απόλυτα ανάγκη.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512388/h-italia-pai-piso-sta-metra-tou-mousolini-gia-ta-scholia/


Σοφία βουλευτών και κινητά στα σχολεία

 

Αυτό με τους βουλευτές μας που νομίζουν πως κατέχουν την απόλυτη γνώση είναι ανεξήγητο. Όσο και να επαναλαμβάνετε αδύνατο να το κατανοήσω. Τώρα, για παράδειγμα, είναι μοναδική η σοφία που ξεχειλίζει όταν συζητούν στην Επιτροπή Παιδείας για τον περιορισμό ή μη των κινητών στα σχολεία.

Γιατί το συζητούν; Είναι θέμα προς συζήτηση; Υπάρχει περίπτωση να ανακαλύψουν αυτοί την ιδανική πατέντα, που δεν ανακάλυψαν όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης; Ή, μήπως, οι δικοί μας μαθητές είναι ιδιαίτεροι και δεν πρέπει να συμβαδίσουν με τους υπόλοιπους;

Ο οργανισμός του ΟΗΕ για την εκπαίδευση, την επιστήμη και τον πολιτισμό, ανακοίνωσε από πέρυσι ότι υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η υπερβολική χρήση κινητών τηλεφώνων συνδέεται με μειωμένες εκπαιδευτικές επιδόσεις και ότι τα ψηλά επίπεδα χρόνου στην οθόνη έχουν αρνητικές επιπτώσεις στη συναισθηματική σταθερότητα των παιδιών. Και σχεδόν όλες οι χώρες, βασίζονται σε μελέτες, έρευνες και συστάσεις ειδικών και βάζουν περιορισμούς.

Στη Γαλλία από το 2018, απαγορεύτηκε η χρήση κινητών τηλεφώνων και άλλων (tablet, έξυπνο ρολόι, κ.λπ.) σε όλα τα σχολεία, καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής στο σχολείο. Στην Ολλανδία από πέρσι ισχύει απαγόρευση μεταφοράς κινητών τηλεφώνων, tablet και έξυπνων ρολογιών εντός των σχολικών αιθουσών. Στη Σουηδία απαγορεύτηκαν επίσης, και αποφάσισαν να δοθεί έμφαση στα τυπωμένα βιβλία και την εξάσκηση στο γράψιμο με το χέρι, και να αφιερώνεται λιγότερος χρόνος στις ηλεκτρονικές συσκευές και την έρευνα στο διαδίκτυο. Στην Ελλάδα από φέτος αποφασίστηκε να τα μεταφέρουν στο σχολείο αλλά να είναι κλειστά στην τσάντα τους.

Εμείς ακόμα το συζητούμε. Διότι, πάει η υπουργός Παιδείας στη Βουλή λέει ότι πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ελλάδας και πετάγονται ένα σωρό βουλευτές να λένε τις εξυπνάδες τους. Ότι με αυτή την απόφαση θα επιβάλουν αστυνομικό κράτος στα σχολεία και θα κάνουν τους εκπαιδευτικούς αστυνομικούς. Ότι θέλουν να πάρουν τα κινητά από τους μαθητές ενώ σε λίγο θα τους δώσουν όπλο να καταταγούν στο στρατό. Ότι το υπουργείο Παιδείας έχει ευθύνη να μάθει πρώτα στους μαθητές να τα χρησιμοποιούν για καλό σκοπό και όχι για να τζογάρουν.

Αμπελοφιλοσοφίες κι άγιος ο θεός. Αν θέλουν πράγματι να είναι ωφέλιμοι κι όχι κραυγαλέοι κι ανώφελοι λαϊκιστές, ας φωνάξουν μερικούς επιστήμονες να τους ενημερώσουν. Στα πανεπιστήμια μας, για παράδειγμα, υπάρχουν επιστήμονες που τα μελετούν και τα αναλύουν αυτά τα ζητήματα, ας ρωτήσουν τη γνώμη τους παρά να κάνουν τους αυτόφωτους σοφούς. (Εν μόνον αγαθόν είναι, την επιστήμην, και εν μόνον κακόν, την αμαθίαν. Σωκράτης).

Υπάρχουν, για παράδειγμα, διεθνείς επιστημονικές μελέτες, που καταγράφουν σειρά από αρνητικές συνέπειες λόγω της συνεχούς χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στα έξυπνα κινητά. Δεν χρειάζεται να βασιζόμαστε στη γνώση βουλευτών, που αυτό που κατέχουν καλά είναι ο λαϊκισμός και η άγρα ψηφοφόρων. Φτάνει πια. Ακόμα και σε αυτό το ζήτημα, που δεν είναι κυπριακό και αντιμετωπίστηκε από άλλους πιο προχωρημένους από εμάς, παριστάνουν οι δικοί μας τους παντογνώστες που θα ανακαλύψουν τη φόρμουλα της πυρηνικής επανάστασης.

Είναι απλό και επιβαλλόμενο, δεν θα έπρεπε να είναι προς συζήτηση. Η Παιδεία μας πάει κατά βαρβάρων. Πρέπει να αλλάξουν πολλά. Εκ βάθρων. Και ένα από αυτά είναι η εισήγηση –δεν θα έπρεπε να είναι εισήγηση αλλά απόφαση τελεσίδικη– του υπουργείου για τα κινητά: Στο σχολείο το κινητό θα είναι κλειστό και στην τσάντα του μαθητή. Για να το χρησιμοποιήσει μόνο μετά τη λήξη των μαθημάτων.

Είναι γεγονός ότι θα δυσκολευτούν οι μαθητές. Διότι, τους έχουμε μάθει να είναι με τα κινητά στο χέρι ακόμα κι όταν κοιμούνται. Αλλά, από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Θα δυσκολευτούν οι υφιστάμενοι μαθητές αλλά οι επόμενοι θα θεωρούν δεδομένη την απαγόρευση και δεν θα τους φαίνεται «δικτατορία». Το χειρότερο είναι να μην ληφθεί η απόφαση. Διότι, μετά από τόσες συζητήσεις αν δεν αποφασιστεί η απαγόρευση, οι μαθητές θα θεωρήσουν ότι έχουν πάρει έγκριση για να έχουν τα κινητά ανοικτά και να τα χρησιμοποιούν ακόμα και την ώρα του διαγωνίσματος. Κι άντε να τους σταματήσει ο καθηγητής όταν έχουν την έγκριση της Βουλής!

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1512486/sofia-voulefton-ke-kinita-sta-scholia/


Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως μηχανισμός θανάτου

 ΑΠΟ ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΛΙΑΜΟΣ     Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2024

Πρόδηλα, ο εκκολαπτόμενος τομέας της τεχνητής νοημοσύνης έχει αγγίξει το υψηλότερο σημείο του ανταγωνισμού. Ξεκάθαρα, η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται σε μηχανισμούς θανάτου. Αυτούς ακριβώς τους μηχανισμούς θανάτου και ανταγωνιστικότητας πρότεινε πριν από λίγες βδομάδες ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του για την Ευρωπαϊκή Ενωση


Οι αρχαίοι Έλληνες ονειρεύονταν μηχανικές οντότητες, ικανές να μιμούνται τις ανθρώπινες ενέργειες. Λέγεται πως ο Ήφαιστος δημιούργησε μηχανικούς υπηρέτες. Ομοίως, στην αρχαία Κίνα και την Αίγυπτο υπήρχαν θρύλοι μηχανικών οντοτήτων και αυτόματων. Όλη αυτή η μυθοκρατία αντανακλά, σε στοιχειώδη τουλάχιστον μορφή, την ιδέα της τεχνητής νοημοσύνης.

Ωστόσο ο όρος “τεχνητή νοημοσύνη” επινοήθηκε το 1956. Στη δεκαετία του 1960, το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ δημιούργησε υπολογιστές με στόχο να μιμούνται τη βασική ανθρώπινη λογική. Για παράδειγμα, στη δεκαετία του 1970 η Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) ολοκλήρωσε έργα χαρτογράφησης οδών. Αργότερα (2003) παρουσίασε τους “έξυπνους” προσωπικούς βοηθούς, πολύ πριν εμφανιστούν τα συστήματα Siri, Alexa ή Cortana. Στην εποχή μας η τεχνητή νοημοσύνη, λόγω του αυξημένου όγκου δεδομένων και τους προηγμένους αλγόριθμους, αποκτά συνεχώς πρωταγωνιστικό ρόλο: οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτισμικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά. Μέσα στο Σεπτέμβρη η έρευνα της IDC με τίτλο “The Global Impact of Artificial Intelligence on the Economy and Jobs”, προβλέπει πως οι δαπάνες για την υιοθέτηση-χρήση της τεχνητής νοημοσύνης (AI) μέχρι το 2030, θ`αγγίξουν τα 19,9 τρισεκατομμύρια δολάρια, αντιπροσωπεύοντας το 3,5% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Αντίστοιχη πάντως είναι και η πρόβλεψη της PWC για την τεχνητή νοημοσύνη.
Και επειδή είναι «πολλά τα λεφτά, Άρη» -κατά τη γνωστή φράση στην ταινία «Λόλα»- έχει αρχίσει ένας ανελέητος πόλεμος μεταξύ ομίλων της οικονομικής ολιγαρχίας . Μάλιστα γίνεται όλο και πιο έντονη αυτή η νέα φάση όξυνσης των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων μ`επίκεντρο τη διανομή των αγορών και, βέβαια, τη διατήρηση ή/και την κατάκτηση της παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας. Όπου τα μονοπώλια μιας μητρόπολης του καπιταλισμού ανταγωνίζονται τα μονοπώλια άλλων χωρών στη διεθνή αγορά, επιδιώκοντας διαρκώς την αύξηση των κεφαλαίων τους, τη μεγέθυνσή τους -μέσω συγχωνεύσεων και εξαγορών- με στόχο την κυριαρχία τους.

Κομβικό ρόλο σε αυτή τη διαμάχη διαδραματίζουν τα “τσουνάμι νομοθεσιών”. Άλλωστε η αστική δημοκρατία δημιουργεί τη νομική δομή ώστε το καπιταλιστικό κράτος να οργανώνει τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Το επιβεβαιώνουν οι πρόσφατες αποφάσεις των αμερικανικών τεχνολογικών μονοπωλίων, οι οποίες αποκλείσουν τα τελευταία μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης (AI) από την ευρωπαϊκή αγορά. Διόλου τυχαίο το γεγονός πως η Apple – επικαλούμενη το νόμο για τις ψηφιακές αγορές (DMA) της ΕΕ- ανακοίνωσε πριν απο ένα τρίμηνο ότι θα καθυστερήσει την κυκλοφορία τριών νέων λειτουργιών που βασίζονται στην τεχνητή νοημοσύνη για τους ευρωενωσιακούς χρήστες. Στην ίδια λογική, η Ευρωπαική Ένωση του κεφαλαίου έχει περάσει μια σειρά νομοθετημάτων με στόχο τη ρύθμιση της ψηφιακής οικονομίας στα κράτη-μέλη. Συγκεκριμένα αναφέρουμε τον Γενικό Κανονισμό για την Προστασία Δεδομένων (GDPR) που τέθηκε σε ισχύ το 2018, το νόμο για τις ψηφιακές αγορές (2022) ή το νόμο για τα δεδομένα (2023). Επιπρόσθετα τέθηκαν σε ισχύ μέσα στο 2024 δύο ακόμη νομοθετήματα: ο νόμος περί τεχνητής νοημοσύνης και ο νόμος για την ανθεκτικότητα στον κυβερνοχώρο.
Στο αστικό κράτος τα δημοκρατικά ήθη και η έννοια της νομιμοποίησης αποτελούν μια πολιτική αυταπάτη. Η συνύπαρξη δεσποτείας και αυταρχισμού κυριαρχεί. Η ιστορία βρίθει περιπτώσεων και γεγονότων διάσωσης των συμφερόντων της αστικής τάξης και του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Ο Μαρξ έδειχνε στους “ταξικούς αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850” πως ακριβώς η γαλλική αστική τάξη από τη μια νομοθετούσε και από την άλλη παραβίαζε το ίδιο το Σύνταγμα, μετατρέποντας τη δημοκρατία σε de facto δικτατορία.

Σε κάθε περίπτωση, η συγκέντρωση όλης της ανάπτυξης τεχνητής νοημοσύνης σε πανίσχυρα μονοπώλια είναι μια επικίνδυνη υπόθεση για όλη για την ανθρωπότητα. Να θυμίσουμε την τεράστια αντίδραση στη χρήση τεχνητής νοημοσύνης για στρατιωτικούς σκοπούς από εργαζόμενους στην Google και την Microsoft. Πιο συγκεκριμένα, τον Οκτώβρη του 2018 οι εργαζόμενοι καλούσαν τους διοικούντες της Microsoft ν`αποσύρουν το συμβόλαιο ύψους 10 δισ. δολαρίων με το υπουργείο Αμυνας των ΗΠΑ για το πρόγραμμα JEDI, που είχε ως στόχο την αξιοποίηση του υπολογιστικού νέφους τύπου «Azure» αλλά και της τεχνητής νοημοσύνης σε εξοπλισμούς και πολέμους.
Πρόδηλα, ο εκκολαπτόμενος τομέας της τεχνητής νοημοσύνης έχει αγγίξει το υψηλότερο σημείο του ανταγωνισμού. Ξεκάθαρα, η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται σε μηχανισμούς θανάτου. Αυτούς ακριβώς τους μηχανισμούς θανάτου και ανταγωνιστικότητας πρότεινε πριν από λίγες βδομάδες ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του για την Ευρωπαϊκή Ενωση υπό τον τίτλο “Το μέλλον της ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας”. Η έκθεση δεν είναι τίποτα περισσότερο παρά μια πρόταση διαιώνισης της υφιστάμενης κεφαλαιοκρατικής κρίσης με περισσότερο καπιταλισμό. Και μάλιστα μέσα από την αύξηση των επενδύσεων στην πολεμική βιομηχανία. Ήδη μέσα στο καλοκαίρι η Κομισιόν υπογράμμιζε πως απαιτούνται πρόσθετες αμυντικές επενδύσεις ύψους περίπου 500 δισ. ευρώ κατά την επόμενη δεκαετία. Διόλου τυχαίο πως η έκθεση Ντράγκι προτρέπει τα κράτη-μέλη να εναρμονιστούν με το στόχο του ΝΑΤΟ για ετήσιες στρατιωτικές δαπάνες ίσες με το 2% του ΑΕΠ, προκειμένου να ενισχυθεί άμεσα η πολεμική βιομηχανία με επιπλέον 60 δισ. ευρώ μέσα στο 2025.
Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως και όλα τ`αστικά και συστημικά κόμματα που συμπολιτεύονται μαζί της, χαιρέτησαν μ`ενθουσιασμό την έκθεση. Στο μεταξύ στήριξαν τη θερινή ανακοίνωση του ΝΑΤΟ για επενδύσεις σε τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης και κβαντικής τεχνολογίας στο πλαίσιο ενός ταμείου ύψους 1 δισεκατομμυρίου ευρώ. Παράλληλα ένας μεγάλος αριθμός πανεπιστημίων απο την Β. Αμερική και την Ευρώπη, ερευνητικών ιδρυμάτων, ινστιτούτων και διεπιστημονικών ομάδων συμμετέχουν στα πεδία τεχνητής νοημοσύνης, κβαντικής τεχνολογίας και βιοτεχνολογίας μέσω ΝΑΤΟικών προγραμμάτων που, ως τέτοια, προκαλούν επικίνδυνη γενίκευση της βαρβαρότητας.

Ο Κώστας Γουλιάμος είναι τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και πρώην πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές ήταν υποψήφιος με το ΚΚΕ.

  • Κεντρική Φωτογραφία: ANTONIO SAURA, “1984 Original to illustrate the novel by George Orwell“, 1983

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/i-techniti-noimosyni-os-michanismos-thanatoy/