Ποίημα της εβδομάδας 155

Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Κάθεται μόνος
και καθαρίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι.
Κανείς δε θά ’ρθει και το ξέρει,
κλείσαν οι δρόμοι από το χιόνι, σαν πέρυσι,
σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα και πάλι
και τα ποτά κρυώνουν στο ντουλάπι.
Το τσίπουρο στυφό, το ούζο γάλα
και το κρασί ραγίζει τα μπουκάλια.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη.

Κάθεται μόνος του δίπλα στο τζάκι,
δεν πίνει, δεν καπνίζει, δε μιλάει.
Στην τηλεόραση χιονίζει,
το στρώνει αργά στο πάτωμα και στο τραπέζι
και στις παλιές φωτογραφίες,
γνώριμα μάτια των νεκρών,
που τον κοιτάζουν απ’ το μέλλον.
Εκείνη τρία χρόνια πεθαμένη
και μόνο το δικό της βλέμμα
έρχεται από τα περασμένα.

Κοντεύουνε μεσάνυχτα
και καθαρίζει τ’ όπλο του απ’ το πρωί.
Πώς να του πω «Καλά Χριστούγεννα»,
ευχές δε φθάνουν ως εδώ,
δρόμοι κλεισμένοι, τηλέφωνα κομμένα,
η σκέψη αρπάζεται απ’ το κλαδί της μνήμης,
μα να τρυπώσει δεν μπορεί στη μοναξιά του.
Μια μοναξιά που χτίστηκε σιγά σιγά
μ’ όλα τα υλικά και δίχως λόγια.

Κοντεύουνε ξημερώματα κι ακόμη
γυαλίζει τ’ όπλο του δίπλα στο τζάκι
με αργές κινήσεις σα να το χαϊδεύει.
Μένει στα δάχτυλα το λάδι
αλλά το χάδι χάνεται.
Θυμάται κυνηγετικές σκηνές
με αγριογούρουνα και χιόνια ματωμένα,
πριν γίνει θήραμα κι ο ίδιος
στην μπούκα ενός κρυμμένου κυνηγού,
που τον παραμονεύει αθέατος
αφήνοντας να τον προδίδουν κάθε τόσο
πότε μια λάμψη κάνης,
πότε μια κίνηση στις κουμαριές
κι η μυρωδιά απ’ το βαρύ καπνό του.
Ξέρει καλά ότι κρατάει
μακρύκανο παλιό μπροστογεμές
γεμάτο σκάγια και μπαρούτι μαύρο.
Όταν αποφασίσει να του ρίξει
δε θα προλάβει πάλι να τον δει
πίσω απ’ το σύννεφο της ντουφεκιάς του.

Αν σκέφτεται στ’ αλήθεια κάτι τέτοια,
και δεν τον τιμωρώ εγώ μ’ αυτές τις σκέψεις,
πώς να πλαγιάσει και να κοιμηθεί.
Λέω να γίνω πατέρας του πατέρα μου,
ένας πατέρας που του έτυχε
σιωπηλό και δύστροπο παιδί,
και να του πω μια ιστορία
για να τον πάρει ο ύπνος.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά πάρε και τον πατέρα...

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
πάρε και τον πατέρα• απ’ τις μασχάλες πιάσ’ τονε
σα νά ’ταν λαβωμένος. Όπου πηγαίνεις τα παιδιά
εκεί περπάτησέ τον, με το βαρύ αμπέχωνο
στις πλάτες του ν’ αχνίζει.

Δώσ’ του κι ένα καλό σκυλί
και τους παλιούς του φίλους, και ρίξε χιόνι ύστερα
άσπρο σαν κάθε χρόνο. Να βγαίνει η μάνα να κοιτά
από το παραθύρι, την έγνοια της να βλέπουμε
στα γαλανά της μάτια, κι όλοι να της το κρύβουμε
πως είναι πεθαμένη.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
πάρε κι εμάς μαζί σου, με τους ανήλικους γονείς,
παιδάκια των παιδιών μας. Σε στρωματσάδα ρίξε μας
μια νύχτα του χειμώνα, πίσω απ’ τα ματοτσίνορα
ν’ ακούμε τους μεγάλους, να βήχουν, να σωπαίνουνε,
να βλαστημούν το χιόνι. Κι εμείς να τους λυπόμαστε
που γίνανε μεγάλοι και να βιαζόμαστε πολύ
να μοιάσουμε σ’ εκείνους, να δούν πως μεγαλώσαμε
να παρηγορηθούνε.


Μιχάλης Γκανάς
(από το Γυάλινα Γιάννενα, Καστανιώτης 1989)

Οι οικολόγοι στα «καλλιστεία»

ΔΕΝ είναι που δεν θα προταθώ ποτέ για γυναίκα της χρονιάς. Ούτε που ο διαγωνισμός οργανώνεται από ανταγωνιστικό εκδοτικό συγκρότημα. Είναι που κατά καιρούς πιστέψαμε πως το μη χείρον βέλτιστον. Και περιμέναμε πως αυτοί που μιλάνε για το διαφορετικό, θα έχουν και μια διαφορετική στάση ζωής. Δεν θα δέχονταν ποτέ να συμμετάσχουν σε «καλλιστεία». Δεν θα έθεταν ποτέ τους εαυτούς τους στην κρίση διαγωνισμών τύπου γιουροβίζιον, τύπου reality showόπου κάποιοι προτείνονται να μείνουν ή να φύγουν και την απόφαση τη λαμβάνει το κοινό, τηλεφωνώντας, προσφέροντας τον οβολό του σε κάποια τηλεφωνική εταιρεία και τροφοδοτώντας ένα σύστημα life style, στα πλαίσια του οποίου θα στρωθούν κόκκινα χαλιά, θα ρθούνε σταρ από την Ελλάδα να πουλήσουν τη λάμψη τους, κυρίες θα επιδείξουν τα καινούργια τους σιλικονάτα στήθη έτοιμα να εκραγούν και να βγουν από τα ντεκολτέ των καινούργιων τους τουαλέτων, σκηνές τις οποίες θα δούμε στις κοσμικές σελίδες των περιοδικών τις επόμενες μέρες της εκδήλωσης.

Τι γυρεύουν οι οικολόγοι σ’ αυτό το πανηγύρι; Κι άντε την πάτησαν, από ευγένεια δεν μπόρεσαν να αρνηθούν της πρότασης που τους έγινε. Είναι δυνατόν όμως να παίρνουν το θέμα στα σοβαρά και να μας καλούν με επιστολή κοτζάμ Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών να τηλεφωνήσουμε στον τάδε αριθμό αν θέλουμε την Τίνα γυναίκα της χρονιάς, στον άλλο αν θέλουμε τη Μαίρη και στον παράλλο αν θέλουμε την Ιωάννα; Τάχα μου γιατί με την ψήφο μας στην τάδε υποψήφιο δίνουμε υπόσταση στον τάδε ιερό περιβαλλοντικό σκοπό ή στον δείνα με την ψήφο μας στην άλλη υποψήφια. Ακόμα και το χαρτί που σπαταλήθηκε για τον εν λόγω σκοπό αποτελεί αντι-οικολογική πράξη. Θα ανακυκλωθεί τουλάχιστον. Ενώ οι πράξεις μένουν.

Είναι δυνατόν καταξιωμένες γυναίκες, επιστήμονες, άνθρωποι με μια προσωπικότητα και μια προσφορά να επενδύουν σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις που καμιά σχέση δεν μπορούν να έχουν με τους σκοπούς τους οποίους θέλουν να υπηρετούν; Δεν καταλαβαίνουν πως απλά αποτελούν το άλλοθι μιας κοσμικής εκδήλωσης, ενώ οι αξίες γυναικών και αντρών κρίνονται με άλλους τρόπους, μέσα από άλλες διεργασίες; Τηλεφωνήστε και ψηφίστε τη γυναίκα της.

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου
«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 19-12-2009

Οριζοντιωμένη ιδιοκτησία

Και πλάκωσαν κι οι πιστωτές, όπως είπε βαρύγδουπα ο πρωθυπουργός. Και πλάκωσαν και οι επιτηρητές απ' τις Βρυξέλλες. Και πλάκωσαν και οι κοινωνικοί εταίροι ΣΕΒ και σία και συνδικαλισταριό εξωνημένο στα κυβερνοκομματικά συμφέροντα. Και πλάκωσε και η Διεθνής της Διαφθοράς να κάνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σκηνοθέτη μιας κακοστημένης παράστασης μεταξύ αρχηγών που πρέπει να εκληφθούν ως ...θιασάρχες! Ελεος!!!

Πού ήρθαν όλα τούτα τα υπερόπλα από θαλάσσης, ξηράς και αέρος όπως είπε και το κόμμα; Μα στην πατρίδα. Εδώ δα. Που ζούμε, που δουλεύουμε, που γεννάμε, που πεθαίνουμε. Και είναι εδώ, μ' αυτό τον αγωνιστικής ιστορίας λαό που εφαρμόζει η άρχουσα τάξη τη νέα της τάξη αυτή καθαυτή. Η πατρίδα είναι χωράφι, ιδιοκτησία της αστικής μειοψηφικής τάξης της χώρας. Και τα λαϊκά δικαιώματα πρέπει να συρρικνωθούν, να εξαφανιστούν τάχιστα, να ισοπεδωθούν. Για να χτίσουν τ' αφεντικά ουρανοξύστες κερδών δε θα βασιστούν στη ...γνωστή μας οριζόντια ιδιοκτησία περί διαμερισμάτων. Χρειάζονται, με πρόσχημα την υπαρκτή βαθιά καπιταλιστική κρίση, τη μετατροπή των λαϊκών κατακτήσεων, την ακριβοπληρωμένη με ιδρώτα και αίμα, σε οριζοντιωμένη ιδιοκτησία τους. Ισα με το χώμα. Νεκρά: Το δικαίωμα στη δουλειά, στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, στη σύνταξη, στην τέχνη, στον πολιτισμό.

Σκασμός όλοι. Μιλάνε οι πιστωτές. Οι δανειστές. Αυτοί που έπεισαν κι εκβίασαν στ' αλήθεια, κοινωνίες να μπουν σε μια εταιρεία γιγάντων οικονομικών κεφαλαίων και συμφερόντων που την είπαν εν τέλει ΕΕ, εκχωρώντας κυριαρχικά κι ατομικά και πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για ν' αγοράσουν ...μετοχές χωρίς αντίκρισμα.

Η λαϊκή ιδιοκτησία υλική, δικαιική και πνευματική εκχωρήθηκε σχεδόν αμαχητί απ' τη μεταπολίτευση και μετά σ' ένα μόρφωμα πολυεθνικών, ένα γραφειοκρατικό λεβιάθαν που καταπίνει ανθρώπους, υποδουλώνει έθνη, μετατρέπει κοινωνίες σε κουρελιασμένους κι άρρωστους ιστούς ομαδοποιημένων απελπισμένων. Οριζοντίωση. Θάνατος δηλαδή. Έτσι που να βγαίνει ο χιτλερίσκος της σπόντας Ξηρού να μιλάει για κρυστάλλινες νύχτες... έχοντας στόχο το άσυλο που πρέπει σύντομα να γίνει άσυλο ανιάτων πολιτών. Δούλοι όλοι. Αυτό είναι το σύνθημά τους. Υποταγή στους πιστωτές των πλουτοκρατών για το ...καλό της πατρίδας.

Σα δε ντρεπόμαστε ωρέ και μόνον που τους ακούμε. Να θέλουν την πατρίδα γαλέρα και το λαό στα κουπιά με το μαστίγιο στην πλάτη ώστε να μείνουν άθικτα στ' αμπάρια τα χρυσά και τα πολύτιμα, ο πλούτος που ο λαός παρήγαγε, ώσπου να πιάσει το κεφάλαιο προσοδοφόρο λιμάνι μετά τη φουρτούνα.

Ψεύτες. Υποκριτές. Τα μέτρα σωτηρίας της ...πατρίδας τους μας θέλουν για πάντα στη γαλέρα. Ανταρσία. Πόλεμος στον πόλεμο. Γνήσιος και πατριωτικός είναι ο αμυντικός. Αυτός που γίνεται και κοστίζει ζωές για να μπορούν οι επόμενες γενιές να ζουν, να δουλεύουν και να σκέφτονται λέφτερα. Στις 17 με τα κουπιά στο χέρι οπλισμένοι όχι θα πούμε στη μοντέρνα σκλαβιά. Γιατί η πατρίδα είμαστε εμείς.

ΥΓ: Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές έμαθα τη βεβήλωση του τάφου του Τάσσου Παπαδόπουλου και τον ασβέστη που κάλυψε τα ίχνη των βανδάλων. Άφωνη και οργισμένη αλλά καθόλου έκπληκτη. Σημεία των καιρών. Απόδειξη πως η κόλαση είναι εδώ. Και η δικαιοσύνη εδώ θ' αποδοθεί.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 13-12-2009

Ποίημα της εβδομάδας 154

Είδα

Είδα μια χώρα ξωτικιά στ' ανήσυχο όνειρό μου:
πόσ' όμορφη δε θα το πει ποτέ καμιά ψυχή.
Το νου μου πήρε κι άφησα το φτωχικό χωριό μου
κι έκανα τάμα μόνο εκεί ν' αράξω• μόνο εκεί.

Τρελό παιδί ξεκίνησα δεμένο με τα μάγια
του ονείρου μου, κι εγνώρισα τις χώρες του γιαλού,
είδα τις χώρες π' άστραφταν σε κάμπους και σε πλάγια,
μα η χώρα μου, όλο πήγαινα- κι ήτανε πάντ' αλλού.

Διαβάτες μ' ανταμώσανε καλοί και μου 'παν: Μείνε
είν' όμορφη κι η χώρα μας• καιρός ν' αράξεις πια.
είν' όμορφη κι η χώρα σας, διαβάτες, μα δεν είναι
εκείνη που ονειρεύτηκα και με τραβάει μακριά.

Έτσ' είναι. Σύρτε, κι άστε με να σιγοταξιδεύω
και να περνάω μονάχος μου και κάμπους και βουνά,
ίσως τη βρω• μ' αν δεν τη βρω τη χώρα που γυρεύω
μη μου ζητάτε, αδέρφια μου, ν' αράξω πουθενά...


Λάμπρος Πορφύρας
(από το Μια Χώρα πάντα Σιωπηλή, Ερμής 1999)

Ποίημα της εβδομάδας 153

Σελήνη

Από ένα θαύμα
Από ένα πρόσωπο πρωίας
Παίρνεται ο θυμός μου


Σελήνη αθρόα παρουσία
Ελένη η καμπύλη του κόσμου
M' εβένινη σημασία
H πύλη ανοίγει στον ξένο
Στ' αγέρι
T' αλέτρι οργώνει τον κάμπο
Εκεί που δε βλέπει η καρδιά

Βελάζουν τ' αστέρια στην κρύπτη

Σαραντάρης Γιώργος
(από το Σαν Πνοή του Αέρα, Ερμής 1999)

Ποίημα της εβδομάδας 152

Πίσω απ' τους στίχους μου

Αυτή η ιδέα μου ποτέ δεν συμβιβάστηκε
δεν συμμορφώθηκε να γίνει κατανάλωση
να πέσει από τα στόμια των κομπιούτερς
να πατηθεί και να κυκλοφορήσει
αγνώριστη, στην πρέσσα της λεωφόρου

Μια ιδέα απ' τις παλιές, αντικαπιταλίστρια
σας περιμένει στη στροφή της ιστορίας
πίσω απ' τους στίχους μου αθέατη ελλοχεύει
κι είν' έτοιμη να βγει και να επιπέσει
να 'ρθει από κει που δεν την περιμένατε
ακόμη κι απ' τη γη των καννιβάλων

Γιάννης Δάλλας

Το παλούκι

Στην εντατική λέει ο ΓΑΠ μπήκε η χώρα. Και πρέπει να αναταχθεί, η χώρα. Κοινώς πως, έχει ψιλοπεθάνει η χώρα, διασωληνώθηκε και όλοι οι πασοκογιατροί, μαζί με Ευρωπαίους, τον Σόρος, και κάτι Αμερικανούς καθηγητάδες έχουν πέσει να τη σώσουν.

Από δίπλα ο φονιάς. Αυτός που τη χτύπησε με το φορτηγό των κερδών του, την εγκατέλειψε παγωμένη στην άσφαλτο και τώρα φέρνει γλυκά να κερνάει τους παλεύοντες στην εντατική. Σα γαμπρός - μαϊμού, ψεύτικος δηλαδή, ο Παπακωνσταντίνου, ομιλεί με τη σειρά του για εντατική κι ύστερα βγάζει από την τσέπη του τη χώρα σε στικ (stick) και την παραδίδει στη χλεύη των θεατών.

Στικ στ' αγγλικά σημαίνει (άλλωστε στη μητρική γλώσσα του πρωθυπουργού πρέπει να συνεννοούμαστε) παλούκι! Παλούκι λοιπόν ο ...προϋπολογισμός, στην εντατική η χώρα, σ' ένα ροντέο εντυπώσεων της συμφοράς θεατές οι πολίτες της χώρας.

Όταν οι πολιτικοί όροι αντικαθίστανται από ιατρικούς, ψυχιατρικούς, τεχνολογικούς κ.λπ. τότε στην εντατική έχει οδηγηθεί ήδη η πολιτική αυτή καθαυτή. Παρακάμπτεται σε κάθε διαλεκτική της μορφή και εξευτελίζει όλους κι όλες μας μ' ένα stick βαθιά χωμένο στην καρδιά του ανθρώπου ως πολιτικού ζώου.

Θέλει προσοχή αυτή η τακτική ξεπατώματος και αποθάρρυνσης οποιουδήποτε θέλει ν' αντιπαρατεθεί με όρους πολιτικής και ν' αντισταθεί στην εξαθλίωση της μεγάλης μάζας των εργαζομένων. Πάνε δυο χρόνια που έγραφα εδώ για τη «συναίνεση». Τη λέξη - παγίδα για να τροφοδοτείται και ν' αβγατίζει η ανοχή, η απάθεια, η παραλυτική ιδεοληψία του αδύναμου λαού ότι «τίποτα δεν αλλάζει».

Τώρα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, η ελίτ που προωθήθηκε με τις εκλογές ως νέα φρουρά των ντόπιων και ξένων ολιγοπωλιακών και μονοπωλιακών συμφερόντων, η συναίνεση πρέπει να γίνει «συμμετοχή». Κι εδώ είναι που ανοίγουν οι πολιτικοί λογαριασμοί της εργατικής τάξης με τους αντιπάλους της.

Η χώρα δε βρέθηκε στην εντατική με ευθύνη των εργαζομένων. Δεν την κυβέρνησαν αυτοί κι ούτε έδωσαν εντολή με αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, γνωρίζοντας ότι θα κάνουν χαρακίρι σε δικαιώματα ζωής και κεκτημένα που πλήρωσαν γενιές με τη δική τους ζωή.

«Συνένοχο στο φόνο δεν θα μ' έχετε...», λέει ο Τσακνής με τους Κατσιμιχαίους, γυρίζοντας την πλάτη τους στο μέλλον... Σύντροφοι η... συμμετοχή το νέο - παμπάλαιο παλούκι της σοσιαλδημοκρατικής φενάκης, της περούκας της δεξιάς δηλαδή, μπήγεται βαθιά αυτές τις μέρες που η συζήτηση αρχίζει με μέτρα και τελειώνει με τον προϋπολογισμό ως έναρξη οικονομικού έτους.

Η συμμετοχή στο φόνο, στην αυτοκτονία των εργαζομένων είναι το ζητούμενο. Ώστε «το έθνος» να συντηρήσει την ελίτ του ενταφιάζοντας τον ανθό του, τις πνευματικές και παραγωγικές του δυνάμεις, την πείρα των γερόντων του...

Ο τρόπος που παρουσιάστηκε ο προϋπολογισμός και κυρίως ο λόγος ο πρωθυπουργικός εμπεριέχουν εκείνο το διαστρεβλωμένο, το φανφαρόνικο ύφος που είχε ή θα είχε σήμερα, με άλλη εξωτερική εμφάνιση, ο Μουσολίνι όταν έστηνε τα facio για να... διορθώσει, νοικοκυρέψει, βγάλει από την εντατική τη... χώρα.

Απ' τον Ρίτσο ως το συλλαλητήριο, μαζί με τα ιδεολογικά πρέπει να βγάλουμε από τα σεντούκια της καθημερινότητας κι όλα τα πολιτισμικά μας γιαταγάνια. Για να μη γινόμαστε ακροατές και θεατές αυτής της βαθιάς επικοινωνιακής περιφρόνησης από τους σωτήρες και μάγους και διαφθορείς. Που έστειλαν μαζί με την οικονομία, τη χώρα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό και τον καθέναν μας στη θέση του res. Του αντικειμένου.

Το ιστορικό υποκείμενο λαός δεν είναι στην εντατική. Κι αυτό φοβούνται.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 22-11-2009

Υπέρ ανέμων και υδάτων

1. Ας είμαστε προσεκτικοί. Ας ξεχάσουμε τους καλούς τρόπους και τη γενναιοδωρία εκείνη που μας καθιστά παθητικούς ακροατές. Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα. Η μόνη αρμοδιότητα που αναγνωρίζω στους Πράσινους είναι η υπεράσπιση ενός αποτρόπαιου συστήματος που καταρρέει.

2. Δεν επιθυμώ να σε κατευθύνω ούτε να σε συμμορφώσω σ' αυτή τη ζωή. Μπορώ όμως να σε τακτοποιήσω απέναντί μου. Αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που βλέπω τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ.

3. Κύριέ μας, μη μας κατατάξεις με τη συντροφιά των Αδίκων! (Κοράνι, 7: 46-47)

4. Η αγία οικογένεια της Νέας Δημοκρατίας δοκιμάζεται άγρια. Οι υποψήφιοι κρύβουν όσο μπορούν τα πάθη τους. Τη διάδοση της χαμέρπειας προς εαυτούς και αλλήλους έχουν αναλάβει τα δουλικά της Ρηγίλλης. Ο Σαμαράς θυμίζει δολοφόνο, που ενώ σκότωσε τους γονείς του ζητά ως ελαφρυντικό από το δικαστήριο το γεγονός ότι είναι πια ορφανός. Η Ντόρα καταρρέει απλά και μόνο στην ιδέα ότι μπορεί να μην είναι αρχηγός. Οσο για τον Ψωμιάδη, ας είναι καλά ο άνθρωπος, γιατί με την παρουσία του και μόνο η κούρσα για τη διαδοχή γίνεται φαρσοκωμωδία.

5. Κόλλησε πάλι η βελόνα της Κομισιόν. Έξαλλα τα στελέχη της μαζί μας. Ο κύριος Αλμούνια είναι το τελευταίο ειλικρινές κάθαρμα που συνεχίζει, ελέω Παπανδρέου, να μας εκβιάζει. Συχνά αναθέτει και σε συναδέλφους του να μας λοιδορούν. Κι όμως δε δοκιμάζεται η δική μας αξιοπρέπεια, δοκιμάζεται η ιδιότητα του πρωθυπουργού μας, που συμπεριφέρεται με τη δουλικότητα θυρωρού.

6. Η Δαμανάκη πέφτει με τον τρόπο που της αξίζει. Σαν ένα εξάρτημα στη μηχανή της κυβέρνησης. Κάθε της εμφάνιση μια αφύσικη υπερβολή, και η φωνή πάντα διαπασών αντί λόγου. Από τη στιγμή που δεν έχει καμία απολύτως επιρροή στο χώρο της, λειτουργεί ως πλαστικό λουλούδι στην μπουτονιέρα του προέδρου. Ενα ακόμη τρόπαιο από τη μεγαλύτερη μάχη της μεταπολίτευσης, που δεν ήταν άλλη από τη λεηλασία της Αριστεράς.

7. Το Πολυτεχνείο δεν έχει δικαιωθεί - τελεία και παύλα.

8. Ορισμένοι δοκησίσοφοι σπεύδουν να στηρίξουν τον Παντελή Βούλγαρη. Άδικος κόπος, ο σκηνοθέτης δεν έχει καμία ανάγκη βοήθειας. Χρόνια τώρα είναι βολεμένος.

9. Σκεπτόμενος την κατάντια της παιδείας και την καταστροφή της γλώσσας, έπεσα πάνω σ' ένα θαυμάσιο κείμενο του Οκτάβιο Παζ: «Με μια σχετική κανονικότητα, οι γλώσσες υποκύπτουν σε επιδημίες που μολύνουν για χρόνια ολόκληρα το λεξιλόγιο, την προσωδία, τη σύνταξη, ακόμα και τη λογική. Μερικές φορές η ασθένεια μεταδίδεται σε όλη την κοινωνία. Γνωρίζουμε καλά ποια είναι τα φάρμακα γι' αυτές τις αρρώστιες: το γέλιο, ο κοινός νους και τελικά η πνευματική υγιεινή».

10. Ποίημα μικρό αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο: «Σήμερα η μέρα μου, σήμερα προστάζει, εδώ τον αρραβώνα μου τώρα ετοιμάζει / δέξου με πατέρα μου, δέξου με πατέρα / γιατί ο Αχέροντας μού περνάει τη βέρα / να 'ρθουν όλοι να με δουν, να με συναντήσουν / στα σκοτάδια μου να μπουν και να τ' αγαπήσουν».

Του Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 22-11=2009

Ποίημα της εβδομάδας 151

Φοβάμαι

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα...

«Κατοίκησα μια χώρα που 'βγαινε από την άλλη την πραγματική, όπως τ' όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και τη χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη έμοιαζε^. τόσο άπιαστη...» (Οδ. Ελύτης, Ο Μικρός Ναυτίλος).

Κι ύστερα, στο ίδιο έργο έρχεται ο ποιητής να μετρήσει με τα «μαθηματικά της θάλασσας» τον τόπο του παραδειγματικά:

«Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι. Που σημαίνει, με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις...».

Δεν αντέχεται αυτές τις μέρες ούτε μισός δημόσιος λόγος για την Ελλάδα που κινδυνεύει να πτωχεύσει κατά τη βίβλο της ΕΕ και τις δέκα εντολές του κάθε Αλμούνια. Δεν αντέχονται τα... μαθηματικά της κόλασης του κεφαλαίου ούτε ο αφόρητος κυνισμός του πρωθυπουργού που τολμάει να βαφτίζει «δίκιο» όποιο άλλο εκτός από αυτό του εργάτη.

Μέσα στον πολυδιατυμπανισμένο οργασμό του μετά το ΕΚΟΦΙΝ κυβερνητικού έργου, που προαναγγέλλει καθημερινά περισσότερους εξευτελισμούς για τους εργαζόμενους πουλώντας μαφιόζικης υφής και ύφους «προστασία» στους μελλοθάνατους της εργασίας, της σύνταξης, της επιβίωσης, βλέπεις αναπόφευκτα με τα μάτια του ποιητή πόσο λίγη, πόσο άπιαστη μοιάζει η σημερινή πατρίδα.

Οχι γιατί τα σοσιαλδημοκρατικά μπουλντόγκ του κεφαλαίου πετάνε θεσμικά και νομοθετικά στη δουλειά τους εργάτες. Αυτό το ξέραμε. Κι άργησαν να συνεχίσουν το έργο των προηγούμενων. Αλλά γιατί ανοίγεις τις οθόνες των υπολογιστών, των τηλεοράσεων, τις εφημερίδες, τις συζητήσεις με τους ανασφαλείς και συνάμα βολεμένους διπλανούς και βρίσκεις τα μαθηματικά της κόλασης ως εργαλείο ερμηνείας του κόσμου του τωρινού. Μίσος άφατο για τους στατζιέρηδες, σχεδόν ίδιο σε ένταση μ' αυτό εναντίον των μεταναστών. Ύβρεις. Χαρακτηρισμοί εχθρού. Είναι αυτοί που ονειρεύτηκαν μια θέση stage και δεν την πήραν. Είναι οι ίδιοι που θέλουν το λιμενεργάτη να ζει, να δουλεύει και να πληρώνεται σαν χαμάλης του 18ου αιώνα. Είναι οι ίδιοι που άμα τους πεις πως με τα ίδια μέσα για την πάρτη τους θα κερδίσουν μια προσωρινή θέση εργασίας σε ένα δικό τους αφεντικό, θα πουν κι ευχαριστώ που σφάξανε το διπλανό και μάλιστα σε τιμή ευκαιρίας.

Πόσο άπιαστη μοιάζει αυτή η σημερινή ευρωπατρίδα που δε χαλάλισε δύο δεκάρες να μάθει στα παιδιά της τα μαθηματικά της θάλασσας, την ελιά, το αμπέλι και το καράβι ως συστατικά της ομορφιάς και προκοπής. Μόνο τα ξεπούλησε σε μια αλυσίδα εμπορίας ονείρων, άσημων τίτλων μεταπτυχιακών, οιονεί προσωρινώς εκπαιδευόμενους στη λογική του υποταγμένου.

Πώς να απαντήσεις με το Μικρό Ναυτίλο στους ασυνείδητα οργισμένους και ανοργάνωτα απελπισμένους συμβασιούχους της μιας μέρας!!! Που δουλεύουν από οκτώ ως δέκα χρόνια, οχτάωρο, πενθήμερο, για τρία ένσημα τη βδομάδα, στο στυγνότερο και πιο απατεώνικο εργοδότη, το κράτος - χωράφι των αστών.

Θέλει χιλιάδες ποιητές για να αποσυνθέσεις την Ελλάδα κι ύστερα να την ξανακάμεις το ποίημα που είναι οι άνθρωποί της. Και θέλει δύο νόμους, μια ψήφο, μια εταιρεία δημοσκοπήσεων και τρεις πληρωμένους κοντυλοφόρους για να τη μετατρέψεις σε μια μεσαιωνική επαρχία της ευρωπαϊκής εταιρείας μεγάλων ληστών του μόχθου και των ονείρων των πολλών.

Ενα μεταπτυχιακό στο Μικρό Ναυτίλο τι τύχη θα είχε στον αστερισμό του Μάαστριχτ και τη ρίμα του Εκοφίν; Πάω στοίχημα πως δε θα προσλαμβανόταν ο κάτοχος ούτε για λογογράφος του Πεταλωτή, ούτε για να ανοίγει τις πόρτες στην Αννούλα, τη διά βίου εκπαιδευόμενη υπουργό. Όσο για το χάρτη... Αλλιώς χαράζει ο ποιητής και αλλιώς ο νατοϊκός επιτηρητής. Μόνο που ο πρώτος τηνε βλέπει και όπως τ' όνειρο και από τα γεγονότα της ζωής του... Αποσυνδέουν την Ελλάδα. Την ξαναφτιάχνουμε. Αυτοί. Εμείς.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 16-11-2009

Ποίημα της εβδομάδας 150

Αφιερωμένο στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου.



ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΟΙ ΦΩΝΕΣ

Κινήσαν' οι φωνές τους
με τους τρελούς αγέρηδες να σμίξουν.
Να παραβγούν στο πάλεμα τους σιδηρόφραχτους.
Να πετάξουν πάνω από τις πύλες του Πολυτεχνείου
Να περάσουν τα σύνορα της πρωτεύουσας
και να γιομίσει η Ελλάδα, ΕΛΛΑΔΑ.
Οι δικές τους οι φωνές
προτάσσουν το στήθος στα τανκς, στα τεθωρακισμένα.
Οι δικές τους οι φωνές
«των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών
των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων»
άλλοτε μετουσιώνονται σε κραυγή: Ελευθερία
και άλλοτε σε αίμα: Και πάλιν Ε λ ε υ θ ε ρ ί α.

Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου

Ποίημα της εβδομάδας 149

Σου στήνω μια καλύβα

Σου στήνω μια καλύβα, στους αιώνες των αιώνων,

ένα κήπο να περπατάς, ένα ρυάκι να καθρεφτίζεσαι,

μια πλούσια πράσινη φραγή να μην σε βρίσκει ο άνεμος

που βασανίζει τους γυμνούς - στους αιώνες των αιώνων!

Σου στήνω τ' όραμά σου πάνω σ' όλους τους λόφους,

να σου φυσάει το φόρεμα η δύση με δυο τριαντάφυλλα,

να γέρνει ο ήλιος αντίκρυ σου και να μη βασιλεύει,

να κατεβαίνουν τα πουλιά να πίνουνε στις φούχτες σου

των παιδικών ματιών μου το νερό - στους αιώνες των

αιώνων!

Νικηφόρος Βρεττάκος