Ανάσταση λαών και συνειδήσεων

Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση.  Στην εποχή μας η αναγκαιότητα και η προτεραιότητα είναι η Ανάσταση των συνειδήσεων και των λαών.  Όσο το συντομότερο τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Της σκούπας το... ανάγνωσμα

Κάνατε τον οίκο του πατρός μου οίκον εμπορίου, ανέκραξε ο Ναζωραίος και πήρε το φραγγέλιο, μαστίγιο δηλαδή, και πλάκωσε στο ξύλο τους σαράφηδες, τους αργυραμοιβούς, τους ληστές τοκογλύφους με τα παγκάκια τα στημένα έξω από το Ναό. Κι ύστερα έξαλλος αναποδογύρισε τα μαγαζάκια τους, κλώτσησε την πραμάτεια τους, βοηθούμενος προφανώς κι από μαθητές και πλήθος που όμως δεν πρόλαβαν μήτε διανοήθηκαν να τον σταματήσουν. Κατάπληκτοι οι... πιστοί, με εγκεφαλικό οι... πνευματικοί ταγοί τους, είδαν τον υιό του Ανθρώπου κατά τον ίδιον, τον υιό του Θεού κατά τους αντιπάλους του, να βγαίνει εκτός δεδομένου εαυτού μπροστά στην Αγορά και τη θεοποίησή της, έξαλλος για το εκμεταλλευτικό πάρτι των πιστών άμα τε και αφελών της εποχής. Σ' αυτό το επεισόδιο, παράξενο πώς, για τη διασάλευση της τάξης δεν παρενέβησαν οι δυνάμεις των επικυρίαρχων Ρωμαίων. Ούτε κοόρτη δεν εμφανίστηκε. Αφησαν οι λεγεωνάριοι τους ιθαγενείς να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους με τα παζάρια και τους επιτόπιους θεούς τους. Υστερα από αιώνες κι ύστερα από πολλές σταυροφορίες, το θεμελιωμένο από μαρτυρήσαντα μαθητή του θυμωσιάρη θεού Βατικανό, με τις τράπεζες και την ελβετική φρουρά του, με τις μπίζνες του και τις ιεραποστολές του, έγινε και παραμένει ένας γίγαντας του κεφαλαίου και κτηματομεσίτης ολκής. Σε ανταγωνισμό με άλλα λιγότερο ή περισσότερο πλούσια «πνευματικά» κέντρα - πατριαρχεία, που θυμούνται το πνεύμα του θεού μόνον όταν αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους σ' αυτά ή παρηγορούν τους φτωχούς που παράγουν με τη σέσουλα οι διάσπαρτοι πάγκοι των λαθρεμπόρων των εθνών, οι πολιτικοί της πανάρχαιας καπιταλιστικής πολιτικής. Απέμειναν και μερικοί χριστιανοί, όπως και μουσουλμάνοι και βουδιστές και σαμάνοι κι άλλοι υποκειμενικά εκφρασμένοι ως θρησκευάμενοι, που ομολογούν με έργα την πίστη τους σε ελεήμονα και φιλεύσπλαχνο θεό, δυσδιάκριτοι ανάμεσα σε ομόθρησκους έμπορους της πίστης και λάτρεις του... ίματζ, της ευγενούς εικόνας του κτήνους δηλαδή, που προσφέρει η ιερή αγελοποίηση.

Είναι αυτοί που διαχρονικά ντρέπονται για τις γενοκτονίες, τις σταυροφορίες, τις καθάρσεις των κοινωνιών με εντολές αφεντικών, μπερδεμένοι ανάμεσα σε στίφη σταυροκοπούμενων και γονατιζόντων. Αυτών οι οποίοι παρακαλάνε να βοηθήσει το πνεύμα του θεού να βρεθεί πετρέλαιο στην αυλή τους, κρυμμένος θησαυρός στον τοίχο τους, λαχείο στο πορτοφόλι τους και κανάς καλός γάμος για τα παιδιά τους για να μην πούμε για καμιά ΑΟΖ στον τόπο τους. Μ' αυτό το ιστορικό, κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σκηνικό στις σημερινές παραστάσεις πρωταγωνιστεί ο δίκαιος θυμός των πολιτών, η δίκαιη απελπισία των απόκληρων μεταναστών και κατά περίσταση μια χρυσαυγή πασπαλισμένη με χρυσοχοΐδια κατσαριδόσκονη που απολυμαίνει το καμίνι της πρωτεύουσας και τα παγκάρια των επαρχιών της.

Από τότε που ο θυμός έγινε θαύμα, πωλείται σε συσκευασία ακριβή, είτε ως φάρμακο είτε ως φαρμάκι. Η διαχείρισή του έγινε χειραγώγηση μαζών. Πολιτική που βαφτίστηκε πότε εκτόπιση, πότε εξορία, πότε Αουσβιτς, πότε Γκουαντάναμο, πότε σε πρώιμο στάδιο εκτέλεσης θεάρεστου έργου... σκούπα. Προσοχή στη γλώσσα σύντροφοι! Αυτή είναι πρωτίστως η... πατρίδα εν κινδύνω. Γιατί η γλώσσα είναι ζωντανή και υπαρκτή μόνον όταν μιλιέται και γράφεται από το λαό που την φέρει κι όταν δουλεύει κι όταν ερωτεύεται κι όταν ονειρεύεται κι όταν πολεμάει.

Το σύνδρομο του Σωτήρα, η άμεση και βίαιη κάθαρση της κοινωνίας από τα οικονομικά της παράσιτα, τους φτωχούς κι ευάλωτους σε λουμπενοποίηση ντόπιους και ξένους μετανάστες, η απολύμανση χώρων από τους εκάστοτε «ακάθαρτους» περνάει από γκουλάγκ και γκέτο, ανακατεύει τις αντικειμενικές συνθήκες ζωής με το θυμικό των βασανισμένων μαζών και τότε το ίματζ, η εικόνα του θυμωμένου θεού, περνάει στα χέρια της απάνθρωπης εξουσίας. Τότε ο Πακιστανός γίνεται σκυλί γιατί κόβει με τα δόντια το δάχτυλο του οργάνου της τάξης και ο δικτάτωρ λευκός άνθρωπος παίρνει τη σκούπα ανά χείρας και καθαρίζει την πόλη από τα σκουπίδια. Ανθρωποι είναι. Αλλά άμα δεν τους πεις έτσι δεν τους βλέπεις κιόλας. Ενα λάθος έκανε ο θεός κι έβαλε την καρδιά να χτυπάει ζερβά. Του το συγχωρεί ο κύριος, κατ' εικόνα και ομοίωσή του άνθρωπος αφέντης, που έγινε το δεξί του χέρι και κρατάει σκούπα - φραγγέλιο.

Επειγόντως να δώσουμε επίδομα κωφώτητος στους αμέτρητους πιστούς που ποτέ δεν τον άκουσαν πριν θυμώσει τον θεό τους, να λέει πως Ναός είναι το σώμα των ανθρώπων...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

¨ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 1-4-2012

Ποίημα της εβδομάδας 275

Ο Πόλεμος

Οι δείχτες κοκαλιάσανε κι αυτοί στην ίδια μέρα.
Όλα αργούν πολύ να τελειώσουνε το βράδυ, όσο κι αν τρέχουν γρήγορα οι μέρες και τα χρόνια
Έχει όμως κανείς τις διασκεδάσεις του, δεν μπορείς να πεις∙ απόψε λ.χ. σε τρία θέατρα πρεμιέρα.
Εγώ, συλλογίζομαι το γέρο συμβολαιογράφο του τελευταίου πατώματος, με το σκοτωμένο γιο, που δεν τον είδα ούτε και σήμερα. Έχει μήνας να φανεί.
Στο λιμάνι τα μπορντέλα παραγεμίσανε από το πλήρωμα των καινούργιων αντιτορπιλικών κι οι μάρκες πέφτουνε γραμμή.


Η θερμάστρα κουρασμένη τόσα χρόνια έμεινε πάλι φέτος σε μια τιμητική διαθεσιμότητα.
«Το πολυαγαπημένο μας αγγελούδι, (εδώ θα μπει το όνομα, που για τώρα δεν έχει σημασία) ετών 8 κτλ. κτλ.»
Στην οδό Αιγύπτου (πρώτη πάροδος δεξιά) τα κορίτσια κοκαλιασμένα περιμένανε από ώρα τον Ισπανό με τα τσιγαρόχαρτα.
Κι εγώ ο ίδιος δεν το πιστεύω αλλά προσπαθώ να σε πείσω οπωσδήποτε, πως αυτό το πράγμα στη γωνιά ήτανε κάποτε σαν κι εσένα. Με πρόσωπο και με κεφάλι.
Οσονούπω όμως, ας τ' ομολογήσουμε, ο καιρός διορθώνεται και να που στο διπλανό κέντρο άρχισαν κιόλας οι δοκιμές.
Αύριο είναι Κυριακή.


Σιγά σιγά αδειάσανε οι δρόμοι και τα σπίτια, όμως ακόμη κάποιος έμεινε και τρέχει να προφτάσει
Και ρυθμικά χτυπήσανε μια-μια οι ώρες κι ανοίξανε πόρτες και παράθυρα μ' εξαίσιες αποκεφαλισμένες μορφές
Ύστερα ήρθανε τα λάβαρα, οι σημαίες κι οι φανφάρες κι οι τοίχοι γκρεμιστήκανε απ' τις άναρθρες κραυγές
Πτώματα ακέφαλα χορεύανε τρελά και τρέχανε σα μεθυσμένα όταν βαρούσανε οι καμπάνες


Τότε, θυμάσαι, που μου λες: Ετέλειωσεν ο πόλεμος!
Όμως ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν ακόμα.
Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!

Μανώλης Αναγνωστάκης

Οι νέοι θα πάρουν τα όπλα

Συγκλονιστικό είναι το σημείωμα που άφησε ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Δημήτρης Χριστούλας, ο οποίος τάραξε συθέμελα την Ελλάδα με την απολύτως συνειδητή πράξη της πολτπκής του αυτοκτονίας, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, στην πλατεία Συντάγματος. «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι» έγραψε μεταξύ άλλων, κατακεραυνώνοντας την «κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου», όπως την αποκαλεί.
Βαθύτατα συγκινητική, διαπνεόμενη από ηθικό μεγαλείο και η επιστολή της κόρης του. «Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής... Για κάποιους, για τα "πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας", σε μια τέτοια κατάσταση η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σαν φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης», γράφει η Έμμυ Χριστούλα και συνεχίζει, απευθυνόμενη στον νεκρό: «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου. Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες. Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα ενός νέου. 'Το όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία. Μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομά μας είναι Αντίσταση"».
Σου σηκώνεται η τρίχα διαβάζοντας το διάλογο της κόρης με το νεκρό πατέρα. «Οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα...» γράφει εκείνος. «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου», του απαντά η θυγατέρα. Αισθάνεσαι ένα ρίγος και την ανάγκη να γονατίσεις με σεβασμό μπροστά στο ψυχικό και πολιτικό μεγαλείο του πατέρα και της κόρης.
Ρίγος και σεβασμό βεβαίως αισθανόμαστε μόνο εμείς, όσοι δηλαδή βρισκόμαστε σε τούτη τη μεριά της τάφρου που σκίζει ανειρήνευτα στα δύο την ελληνική κοινωνία, στο στρατόπεδο του λαού. Στην απέναντι πλευρά της αβύσσου βρίσκεται το αποκρουστικό κατακάθι του πολιτικού υποκόσμου του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που μας κυβερνάει.
Επιφανείς εκπρόσωποι του, ΠΑΣΟΚτζήδες φυσικά, όπως π.χ. ο Πάνος Μπεγλίτης ή ο Πάρης Κουκουλόπουλος έσπευσαν στα τηλεοπτικά κανάλια για να εκφράσουν δημοσίως την ενόχληση τους από την πολιτική πράξη της αυτοκτονίας του Δ. Χριστούλα, προκαλώντας άγρια αισθήματα οργής σε όσους τους είδαν, τους άκουσαν ή έμαθαν τι είπαν αυτά τα δύο άθλια από πολιτική σκοπιά υποκείμενα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η στάση αυτών των δύο υπουργών του ΠΑΣΟΚ κατέστησε πασιφανή σε όλους την πραγματικότητα πως με αυτούς τους πολιτικούς ο λαός είναι αδύνατον να συνυπάρξει. Αυτοί θεωρούν το λαό σκουλίκι και δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να τον λιώσουν κάτω από τη σόλα τους οποιαδήποτε στιγμή το κρίνουν σκόπιμο. Όσο για την τεράστια πλειοψηφία του λαού, αυτή θέλει να τους κάνει κομμάτια με τα ίδια της τα χέρια. Μετά τα χρόνια της χούντας, ποτέ το σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» δεν είχε τόσο ισχυρή κυριολεκτική σημασία.
Τα μέλη της κατοχικής κυβέρνησης των συνεργατών των γερμανών και ευρωπαίων κατακτητών, όπως και των υπαλλήλων του ΔΝΤ, έχουν πλήρη επίγνωση της δοσιλογικής στάσης τους και των εγκλημάτων που διαπράττουν εναντίον εκατομμυρίων ελλήνων εργαζομένων, νέων, συνταξιούχων, μικρομεσαίων. Όπως όμως οι μαυραγορίτες της ναζιστικής Κατοχής, έτσι και οι σύγχρονοι πολιτικοί μαυραγορίτες των κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου προτάσσουν το προσωπικό τους συμφέρον και αδιαφορούν για τους νεκρούς και τα ερείπια που αφήνει πίσω της η δράση τους σε αγαστή συνεργασία με τους κατακτητές. Ξέρουν ότι είναι ζωτικής σημασίας γι' αυτούς να καταπνίξουν με τη βία το κίνημα αντίστασης πριν αυτό επικρατήσει και τους στήσει, από πολιτική σκοπιά, στα έξη μέτρα.
Η απόπειρα δολοφονίας του προέδρου της ένωσης φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου, όπως συνάγεται από τη σοβαρότητα του χτυπήματος με κλομπ στο κρανίο και μάλιστα από πίσω, από αφιονισμένες δυνάμεις ΜΑΤατζήδων εντάσσεται σε αυτή την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που συγκυβερνούν. Ευτυχώς, ο υποψήφιος δολοφόνος απέτυχε να φέρει σε πέρας πλήρως την αποστολή του. Ο Μ. Λώλος έμεινε ζωντανός. Απέτυχαν όμως παταγωδώς οι όποιοι κι αν είναι οργανωτές της απόπειρας δολοφονίας στον πολπικό στόχο τους – να τρομοκρατήσουν δηλαδή τον ελληνικό λαό. Μάταιος κόπος. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιούσε τις δυνάμεις ασφαλείας και η χούντα των συνταγματαρχών καθιστώντας τες μεν λαομίσητες, αλλά αναποτελεσματικές την κρίσιμη ώρα είτε της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είτε της κατάρρευσης της δικτατορίας. Οι σιδηρόφρακτοι βασανιστές και δολοφόνοι δεν έσωσαν τους δικτάτορες.
Το ίδιο και τα ΜΑΤ σήμερα δεν πρόκειται να σώσουν τους πολιτικούς δοσίλογους της νέας Κατοχής προσπαθώντας ή και πετυχαίνοντας να δολοφονήσουν δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ για να μην αποτυπώνουν την κτηνωδία της δράσης τους και βλέπει όλος ο λαός με ποιον τρόπο προσπαθούν να κρατήσουν την εξουσία το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Τώρα που το καθεστώς τους κλονίζεται, γίνονται πιο επιθετικοί. Απαιτείται ψυχραιμία και αποφασιστικότητα για να μπορέσουμε να τους ξεφορτωθούμε για πάντα. Ο δρόμος θα είναι μακρύς και ακανθώδης.

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 8 Απριλίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 274

Μες τη διαφάνεια του πρωινού

Μες τη διαφάνεια του πρωινού άνοιξα τα παράθυρά μου

και σ' είδ' απ’ όλα τα σημεία χαρούμενη να κατεβαίνεις,

πλαγιά-πλαγιά τους ουρανούς, πλαγιά-πλαγιά τους λόφους,

σα νάρχεσαι από την αρχή κι άπ' την πηγή του κόσμου.

Κουδούνια και χαμόγελα το φόρεμά σου

που το φιλούν, και το γυρίζουν οι αύρες στο γαλάζιο

κι είσαι παντού με μι' αγκαλιά τριαντάφυλλα που φέγγουν τις

πέτρες χρωματίζοντας γύρω μου όταν βραδιάζει.

Μα όταν νυχτώνει, κλείνοντας τα τέσσερα παράθυρά μου,

ενώ στο σκούρο θαλασσί παίρνουν ν' ανθίζουν τ' άστρα,

σμίγω έξω με του σύμπαντος το μέγα φως, το φως σου,

λιώνοντας την εικόνα σου σ' άχνινα συννεφάκια.

Κι ενώ κάτω άπ' τη στέγη μου γέρνω το μέτωπό μου

κι ακούω σκυμμένος του δικού μου κόσμου τις καμπάνες,

απ' έξω υπάρχεις εσύ: φως, στερέωμα, ουρανός.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 273

Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,

έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Δικό τους το κράτος, δική τους και η βρωμιά του!

Πριν από ένα χρόνο ήταν οι ιστορίες με τα φάρμακα που τα βρίσκανε κρυμμένα σε κάτι γκρεμούς και μέσα σε πηγάδια.

Τώρα έχουμε την ιστορία με το ΙΚΑ της Καλλιθέας, ή την άλλη με τα επιδόματα σε «τυφλούς» - μαϊμού.

Πιο πριν ήταν τα καταγγελλόμενα για λαδώματα στην υπηρεσία Ανταγωνισμού.

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, δε, έρχονται και επανέρχονται... αποκαλύψεις γύρω από τη φοροδιαφυγή, τις ατασθαλίες στην τάδε ή τη δείνα υπηρεσία, για τις «αρπαχτές» εδώ κι εκεί, για προνοιακά επιδόματα και κοινωνικές παροχές που κάποιοι εισέπρατταν παράνομα κ.ο.κ.

*

Σαν να σπάει κάθε φορά ο διάολος το ποδάρι του, πότε λέτε ότι οι κυβερνήσεις εντοπίζουν και... εξιχνιάζουν τέτοιες καταστάσεις και πότε τα ΜΜΕ τις παρουσιάζουν με το δικό τους αξιολάτρευτο ζήλο;

Ολως τυχαίως:

    Τα θέματα περί «διαφθοράς στο Δημόσιο» κατακλύζουν την επικαιρότητα τη στιγμή ακριβώς που επίκεινται 150.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

    Τα θέματα περί «μαϊμού» δικαιούχων έρχονται τη στιγμή των επικείμενων αποφάσεων για περικοπές των προνοιακών επιδομάτων.

    Τα θέματα για τις παράνομες συντάξεις εμφανίζονται στο προσκήνιο όποτε επίκεινται περικοπές των συντάξεων.

    Τα φάρμακα στα πηγάδια εντοπίζονται όποτε πρόκειται να χτυπηθεί κάποια επαγγελματική κατηγορία (π.χ. φαρμακοποιοί).

    Οι γκλαμουράτοι της φοροδιαφυγής, όπως και ο κακός υδραυλικός που δεν κόβει απόδειξη, κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων όποτε έρχονται τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα και χαράτσια, τα οποία ο λαός «πρέπει» να τα υποστεί μιας και οι διεφθαρμένοι δεν πληρώνουν τους δικούς τους φόρους, κ.ο.κ.

*

Μόνιμη επωδός σε αυτό το ατελείωτο σίριαλ είναι ότι,

πρώτον, η διαφθορά είναι... κακό πράγμα και,

δεύτερον, ότι η καλή κυβέρνηση, με τους καλούς υπουργούς, ως ταπεινός υπηρέτης του λαού, βάζει «χέρι» στους επίορκους για να απαλλάξει την κοινωνία από το μίασμά τους...

***

Δεν ξέρουμε αν οι σκηνοθέτες του εν λόγω εξοργιστικά γελοίου θεάματος είναι περισσότερο γελοίοι, ή περισσότερο εξοργιστικοί.

Ξέρουμε, όμως, τα εξής:

*

1) Αυτή η εικόνα διαφθοράς με την οποία προσπαθούν να λερώσουν - ως συνυπεύθυνη - ολόκληρη την κοινωνία, είναι η εικόνα του καθρέφτη τους. Το κράτος των τρωκτικών, της αναξιοκρατίας, του κομματικού ρουσφετιού, των πελατειακών συμπεριφορών και της «μαύρης» συναλλαγής έχει χτιστεί και λειτουργεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση εκείνης της πολιτικής που κατέστησε λαϊκή ρήση ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

*

2) Αυτοί και οι φίλοι τους που το παίζουν διώκτες της διαφθοράς, είναι οι σεσημασμένοι της άφατης υποκρισίας που έχουν οικοδομήσει ένα πολιτικό σύστημα το οποίο έχει για προμετωπίδα του εκείνο το πάλαι ποτέ απίθανο πρωθυπουργικό απόφθεγμα «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του» και που έχει για έμβλημά του τη «Ζήμενς» και τα Βατοπέδια.

*

3) Η πολιτική και οι πολιτικοί αυτού του κράτους ήταν που έκαναν ομιλίες για τον «περιορισμό» (σ.σ.: προσέξτε: όχι για την κατάργηση, αλλά για τον «περιορισμό»!) του «γρηγορόσημου» στο δημόσιο τομέα. Πρόκειται για τον δικό τους, τον κρατικομονοπωλιακό και δήθεν «δημόσιο» τομέα, τον φτιαγμένο με τα υλικά του «έχω μέσο», «έχω δόντι», «έχω βύσμα», «έχω και μπάρμπα στην Κορώνη».

*

4) Είναι αυτοί οι θρασύτατοι που με φόντο τις αθλιότητες στο ΙΚΑ παριστάνουν τους απηνείς «Ιαβέρηδες», αυτοί που καμώνονται τους εξαγνισμένους και στήνουν προσωπικές παραστάσεις περί την εξάρθρωση των κυκλωμάτων παροχής «μαϊμού» συντάξεων, οι οποίοι - ως πολιτικώς τρισάθλιοι - επόπτευαν και εποπτεύουν το «κύκλωμα» της πολιτικής που ρήμαξε το ΙΚΑ και όλα τα Ταμεία μέσα από το «ριφιφί» του Χρηματιστηρίου (σ.σ.: πάνω από 3 δισ. έχασαν τότε τα Ταμεία από το χρηματιστηριακό τζόγο), που επόπτευαν και εποπτεύουν την πολιτική η οποία έχει λεηλατήσει εδώ και μισό αιώνα, συνεχώς, πάνω από 60 δισ. ευρώ από τους ασφαλισμένους!

*

5) Είναι το δικό τους πολιτικό καθεστώς, το καθεστώς της μίζας και της αρπαχτής, των «κουμπάρων» και των «αναψυκτηρίων», των υποβρυχίων που «γέρνουν» και των στενών δεσμών με τους Χριστοφοράκους, πάνω στο οποίο μεγαλουργεί το «φακελάκι» και το «τσάκω ρε μάγκα τόσα και προχώρα».

*

Αυτό το κράτος, που

α) πριν από μια βδομάδα κουκούλωσε δικομματικά το σκάνδαλο της «Ζήμενς»,

που

β) μόλις προχτές προσέφερε στην Εκκλησία με (ν)τροπολογία της νύχτας χιλιάδες «διαφιλονικούμενα» (δηλαδή διεκδικούμενα από την Εκκλησία) στρέμματα στην Πεντέλη για να κάνει η Ιεραρχία τα... φωτοβολταϊκά της,

που

γ) οι ταγοί του - οι οποίοι ομιλούν περί... φοροδιαφυγής - σουλατσάρουν στα «κότερα» των προυχόντων οι οποίοι έχουν εξασφαλίσει μηδενικούς φορολογικούς συντελεστές για τα κέρδη τους, την ώρα που ο χιλιοχαρατσωμένος εργαζόμενος των 1.000 ευρώ φορολογείται με συντελεστή 35% (!),

που

δ) αρνείται, την ώρα που κόβει τις λαϊκές συντάξεις - και παρά τις επανειλημμένες τοποθετήσεις του ΚΚΕ - να παραιτηθεί από τα συνταξιοδοτικά προνόμια των πολιτικών του υπηρετών στη Βουλή,

που

ε) ουδέποτε διανοήθηκε να ψελλίσει «κιχ» για τις διαβόητες λίστες με τα «μαύρα» προς τα δημοσιογραφικά του παπαγαλάκια, τις ΜΚΟ και εκείνα τα «ενσωματωμένα» δίκτυα επικοινωνίας που αναλαμβάνουν να μας εμφανίσουν από το ΝΑΤΟ μέχρι το ΔΝΤ ως τους καλύτερους φίλους του ανθρώπου,

*

αυτό το κράτος και αυτή η πολιτική,

που εξαγοράζουν ψήφους και εκμαυλίζουν όχι μόνο μέσω των μαϊμού - επιδομάτων, αλλά τέτοια είναι η σαπίλα που έφτασαν - πάνω στα καμμένα - να βγάζουν στη διατίμηση την λαϊκή ψήφο έναντι εκείνου του ιταμού τριχίλιαρου,

που λεηλατούν το ίδιο δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, αγρότες και ναυτεργάτες, άνεργους και «απασχολήσιμους»,

με όλο το «ήθος» και όλο το «έθος» της λαμογιάς και της βρωμιάς τους,

της βρωμιάς που αναβλύζει και στα ιδιωτικά και στα κρατικά του μονοπώλια, και στα ΙΚΑ του, και στις εφορίες του, και στις πολεοδομίες του και παντού,

είναι το δικό τους κράτος και η δική τους πολιτική.

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 21-3-2012

Ποίημα της εβδομάδας 272

Επιστροφή στο βουνό

Δε θα ξανάρθω πια κοντά σου

να μην ακούσεις το ποτάμι

που μες στο στήθος μου κυλά.

Αν δεις τον ήλιο να σου γνέφει

τον έσπερο να σε ρωτά,

βάλε τα σπάρτα τα μαλλιά σου

τις μυγδαλιές στην αγκαλιά σου

κι' έβγα νυφούλα στα βουνά

Έβγα νυφούλα στα βουνά.

κι' αν σε ρωτήσουνε τ' αλάφια,

αν σε ρωτήσουν τα πουλιά,

πες τους: θα βγω με το φεγγάρι,

με τρεις αγγέλους συντροφιά!

Διπλό γαρύφαλλο στ' αφτί μου,

η μάνα μου και τ' άλογό μου,

ο Ιησούς Χριστός κ' εφτά παιδιά!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 271

Δίχως εσέ

Δίχως εσέ δεν θα ‘βρισκαν
νερό τα περιστέρια
δίχως εσέ δε θ’ άναβε
το φως ο Θεός στις βρύσες του

Μηλιά σπέρνει στον άνεμο
τ' άνθη της, στην ποδιά σου
φέρνεις νερό απ' τον ουρανό,
φώτα σταχυών κι απάνω σου
φεγγάρι από σπουργίτες.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους

ΔΕΝ πιστεύουμε σε θεωρίες συνωμοσίας, ωστόσο οι τεχνικές που περιγράφονται στο πιο κάτω κείμενο, δεν είναι άσχετες με τα όσα ζούμε (το κείμενο αν και αποδίδεται στον Νόαμ Τσόμσκι, στην πραγματικότητα πρόκειται για μια συρραφή). Οι τεχνικές αυτές περιγράφουν πώς μπορείς να κάνεις έναν αναίμακτο πόλεμο και να υποδουλώσεις τους ανθρώπους. Μπορεί φυσικά να μην προΰπήρξαν βάσει σχεδίου, αλλά να αναλύονται εκ των υστέρων. Αλλά αποτελούν αντικείμενο προβληματισμού:

·        Η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στον αποπροσανατολισμό του κοινού διά ενός καταιγισμού ασήμαντων λεπτομερειών, ώστε να κρατηθεί μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. ?Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων και στη συνέχεια παροχής των λύσεων. Για παράδειγμα, αφήνεται να κλιμακωθεί η αστική βία, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.

·        Η τεχνική της υποβάθμισης. Για να αποδεκτεί κάποιος ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά. Με αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως (ανεργία, αβεβαιότητα, μισθοί που δεν διασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα).

·        Η στρατηγική του μακροπρόθεσμου ώστε το κοινό να συνηθίσει μια ιδέα και να αποδεχτεί μοιρολατρικά την εφαρμογή της. Για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση παρουσιάζεται ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας τη συναίνεση του κοινού στο παρόν, για εφαρμογή της στο μέλλον. Κι επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει ότι «αύριο όλα θα πάνε καλύτερα», δέχεται.

·        Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα παρά στη λογική ώστε να καλλιεργούνται φόβοι, επιθυμίες, παρορμήσεις και να βραχυκυκλώνεται η ορθολογιστική ανάλυση.

·        Η τεχνική της άγνοιας. Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε το χάσμα που χωρίζει τις κατώτερες από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτό από τις κατώτερες.

·        Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα.

·        Η τεχνική της ενοχοποίησης ώστε το άτομο να πιστεύει ότι είναι υπεύθυνο για τη συμφορά του, να απαξιώνει τον εαυτό του και να απέχει από οποιαδήποτε δράση.

Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 8-2-2012

Ποίημα της εβδομάδας 270

Γένεση

Αυτό το γαρύφαλλο, που κρατώντας το

ανάμεσα στα τρία μου δάχτυλα

το σηκώνω στο φως, μου μίλησε και

παρά τον κοινό νου μου το κατανόησα.

Μι' αλυσίδα από ατέλειωτους γαλαξίες συνεργάστηκαν,

διασταύρωσαν κάτω στη γη φωταψίες

- το σύμπαν ολόκληρο πήρε μέρος στη γέννηση

αυτού του γαρύφαλλου.

Κι' αυτό που ακούω είναι οι φωνές

των μαστόρων του μέσα του.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Καρνάβαλος (εκ του λατινικού carne=κρέας)

Σ' αυτόν τον ...υπέροχο ναό της αστικής δημοκρατίας, στα χρόνια του μεταπολεμικού καπιταλισμού της ψηφιακής εποχής, πολλή βρώμα πλάκωσε απ' τα σκαλιά ως το ιερό του κεφαλαίου. Σαράφηδες πουλάνε κι αγοράζουνε λαούς και κοινωνίες τυλιγμένες σε χαρτιά ανώνυμων τίτλων. Η τεράστια επιστημονική και τεχνολογική παγκόσμια περιουσία αλλάζει χέρια και συμπυκνώνεται σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα που τρέφουν λογαριασμούς, αφήνοντας νηστικούς τους ανθρώπους όπου Γης. Στο προαύλιο, τα παιδάκια μαθαίνουν να παίζουν μπάλα με ανθρώπινα κεφάλια κομμένα σύριζα στο πηγούνι, βαρβαρόπουλα μιας νέας εποχής που τα καμαρώνουν αποκτηνωμένοι γονείς. Η επιτυχία και η πρόοδος στις μέρες μετριέται με φόνους εξ ορισμού ανεξιχνίαστους και μαζικούς.

Το φραγγέλιο δεν το 'πιασε ακόμη ο λαός. Δεν αναποδογύρισε τους πάγκους των εμπόρων. Μπαινοβγαίνει και προσκυνάει τις αγορές, έχοντας προσαρμοστεί στην ιδέα «μια εταιρεία μια χώρα»... Κι έγιν' ο κόσμος μια χαψιά, άθροισμα εξαθλιωμένων χωριών που αγωνίζονται να γίνουν δορυφόροι των μεγάλων κάστρων του καπιταλισμού της οικονομικής νεοφεουδαρχίας. Σε μια γωνιά γεμάτη γαλανά νερά, βράχια ανθισμένα μέσα στη θάλασσα, με αμπέλια και ελιές, με ωραίους νεκρούς στα σπλάχνα της τέχνης της ζωής ικανούς να διδάξουν γενεές επί γενεών να σκέφτονται, στο παιχνίδι της ροής των κερδών μπήκε κι ο αιφνίδιος θάνατος της διαλεκτικής. Οι Ιησουίτες της πολιτικής αναζητούν έναν εκατομμυριούχο βουλευτή νόμιμο (!) που έβγαλε ανήθικα (!) τα λεφτά του έξω απ' το χωριό και τα πήγε στο κάστρο, στο οποίο του είπαν ότι ανήκει. Κι αυτό το βάφτισαν εξωτερικό. Και ψάχνει το πόπολο στα σκουπίδια να φάει, στα χαρτιά να μάθει τι έχασε απ' τα ματωμένα δικαιώματα που κέρδισε στα χωράφια, και τις φάμπρικες, και τα γραφεία, κι αλλάζει προτεραιότητα μυρίζοντας τον αέρα σα σκυλί, μην και τον βρει και τον ξεσκίσει στις βρισιές και τις μούντζες. Το χρήμα στη θέση του. Στο καταφύγιό του. Στην τραπεζούλα και την επενδυσούλα του. Γέμισε ο τόπος κολοκοτρωναίους που περπατάνε ξυπόλυτοι με περικεφαλαία, πυρπολώντας ως καρνάβαλο τη λογική και σφίγγοντας τη γραβάτα σε μίμηση θυσίας. Εχουν πέραση ετούτον τον καιρό οι εγχώριες τροίες, τα ξύλινα αλογάκια μα προπάντων οι Ιφιγένειες διάδοχοι των εξαθλιωμένων προτεκτοράτων. Μια χώρα των μακάρων παίζεται στα ζάρια της πραγματικότητας. Ιλιγγιώδες σπορ ο εθισμός στη ναυτία. Ν' ακούς την κυρίαρχη επικράτεια της τηλοψίας, την αγράμματη κι απολίτιστη νομενκλατούρα να πουλάει έκπληξη για το κακό που βρήκε τον κόσμο με χορηγό την ίδια.

Εβλεπα, τις προάλλες, τυχαία μια αστυνομική σειρά απ' αυτές που παράγει με τη σέσουλα το πραιτόριο των πανίσχυρων ηλιθίων της βιομηχανικής ιδέας περί το σύγχρονο κόσμο. Μια εταιρεία αγροτική στην Αμερική απειλείται με κλείσιμο απ' τους αγαθούς μπάτσους, επειδή χρησιμοποιώντας μεταλλαγμένους σπόρους και χωράφια δίπλα σε βουστάσια, ένα στα πεντακόσια γεύματα με προϊόντα της μπορεί να εμπεριέχει το βακτήριο της αλλαντίασης. Δυο νέα παιδιά πεθαίνουν. Τρώγοντας σαλάτα και οικολογικό χάμπουργκερ. Σε εστιατόριο του καστροχωριού, σαν τα χάνια του μεσαίωνα ένα πράμα. Οταν βρίσκεται η άκρη του νήματος στο έγκλημα της τροφικής αλυσίδας, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας λέει: «Αν έφτιαχνα τροφή με καθαρό τρόπο οι άνθρωποι θα πείναγαν. Ενας νεκρός στους πεντακόσιους είναι μικρό τίμημα για να φάνε οι υπόλοιποι». Κι ο καθαρόμπατσος του απαντά: «Ναι αλλά έχουν δικαίωμα να ξέρουν τι τρώνε». Και παίρνει την υπέροχη απάντηση αντάξια των μεγάλων τραγικών: «Δεν θέλουν να ξέρουν άνθρωπέ μου! Μόνο να τρώνε θέλουν!».

Την επομένη των 199 «ναι σε όλα», γέμισε ο τόπος μοιρολόγια για την πείνα. Ανακαλύφθηκαν νοικοκυριά με... «ολική ανεργία» που ζουν χρόνια τώρα χωρίς ηλεκτρικό. Ανακαλύφθηκε η ανομία στα πανεπιστήμια ως καινούργια ονομασία της αντίστασης στη μετατροπή τους σε σούπερ μάρκετ. Στη Χαλυβουργία κατέβηκαν ναζί για συμπαράσταση. Νερό, σκατά, λεφτά και αίμα. Μόνο να τρώνε ήθελαν, λένε οι ανθρωποφάγοι κι οι δυο Πακιστανοί, που βρέθηκαν τυλιγμένοι με μια κουβέρτα από τη μυρουδιά της σήψης, σ' ένα διαμέρισμα στον Αϊ-Παντελεήμονα... Κι όχι τίποτ' άλλο, αλλά πώς, τώρα, θα νοικιαστεί; Ε! όλο και κάποιος εκατομμυριούχος θα βρεθεί να θυσιαστεί παίζοντας τον ενοικιαστή. Καρνάβαλος.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 26-2-2012