Το καμπανάκι του Σταυράκη

ΣΕ ΑΛΛΕΣ χώρες αν καταρρεύσει ένα γεφύρι, ο υπουργός Συγκοινωνιών δεν θα ξεμπερδέψει λέγοντας «δεν είμαι μηχανικός ούτε εργολάβος», αλλά την επομένη θα παραιτηθεί. Ακόμα κι αν η πτώση του γεφυριού έχει προκαλέσει μόνο υλικές ζημιές. Στην Κύπρο συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πάντα κάποιος άλλος φταίει. Όταν κατέρρεε οικονομικά η Κύπρος, υπουργός Οικονομικών ήταν ο Χαρίλαος Σταυράκης. Ο οποίος ούτε στιγμή δεν ένιωσε την παραμικρή ευθύνη. Αντίθετα, είναι πεπεισμένος πως έκανε ό,τι μπορούσε. Κι ενώ όλοι τον θυμούνται να λέει «πετάει η οικονομία της Κύπρου», αυτός θυμάται τον εαυτό του να κτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου. Το οποίο καμπανάκι δεν ακούστηκε ποτέ, ούτε μέσα στην Κυβέρνηση, ούτε πάρα έξω. Που ακόμα κι αν δεχτούμε πως το κτυπούσε, αν μη τι άλλο στον Πρόεδρο, αλλά ο Πρόεδρος δεν το άκουγε, γιατί δεν έκανε κάτι πιο δραστικό; Γιατί δεν παραιτήθηκε αν μη τι άλλο και να κτυπήσει σειρήνες; Παρέμεινε στη θέση του κτυπώντας ένα καμπανάκι που δεν ακουγόταν ή έχοντας εκ των υστέρων τη φαντασίωση πως κτυπούσε καμπανάκι, μέχρι που ανασχηματίσθηκε και έγραψε το περίφημο βιβλίο του, εξακολουθώντας να διατείνεται πως έφταιγαν όλοι οι άλλοι άλλα όχι αυτός για ό,τι συνέβαινε.

Αφού πήρε αποχωρώντας από την Τράπεζα Κύπρου, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ενώπιον της Ερευνητικής Επιτροπής, μισό εκατομμύριο ως μπόνους και άλλα δύο εκατομμύρια ως ταμείο Προνοίας, παραλείποντας μάλιστα να πληρώσει τους ανάλογους φόρους, έρχεται σήμερα να επιρρίψει ευθύνες στις τράπεζες για το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγήθηκε η Κύπρος. Και σίγουρα διαχωρίζει τα δικά του μπόνους από τα μπόνους των άλλων. Αυτός άξιζε τα λεφτά του, ενώ οι υπόλοιποι δεν στάθηκαν, όπως είπε, στο ύψος των περιστάσεων.

Κάτι που δεν ρωτήθηκε από την Επιτροπή αλλά θα θέλαμε εμείς να ρωτήσουμε: Αυτά τα 2,5 εκατομμύρια που πήρε από την Τράπεζα Κύπρου ως πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος, λογικά θα πρέπει να τα άφησε στην τράπεζα που τον έθρεφε τόσα χρόνια και την οποία, λογικά, θα πρέπει να εμπιστευόταν. Κουρεύτηκαν και έμεινε με λίγες εκατοντάδες χιλιάδες; Δεν εμπιστευόταν την τράπεζα που διεύθυνε και έβαλε τα εκατομμύρια του κάτω από το μαξιλάρι και γλύτωσαν;

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 9-5-2013

Ποίημα της εβδομάδας 331

Πειρατές των ονείρων μας

Πλιατσικολόγοι των ονείρων μας, έκαναν γιουρούσι.

Πετσόκοψαν τους πόθους και τις ελπίδες μας,

ζητάν να διαφεντεύουν και τη σκέψη μας.

Πειρατές, στις θάλασσες των αγώνων μας, αρμενίζουν

και αρπάζουν τους καρπούς των θυσιών του λαού μας.

Φτιασιδωμένοι ρήτορες στις πλατείες γυρίζουν

κι αναχαράζουν τις ψευτιές και τις απάτες.

Σαν σαλταδόροι στη νυχτιά πηδήσανε τη μάντρα

και στα κρυφά αρπάζουμε τ’ άνθη της λευτεριάς.

«Σίσυφος»

Φίλος που προτιμά το ... φιλολογικό ψευδώνυμο.  Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη συνεισφορά του.

ΟΠΑΠ

Τα κέρδη του ΟΠΑΠ είναι:
το 2002 - 318 εκατ. ευρώ,
το 2003 - 381 εκατ. ευρώ,
το 2004 - 479 εκατ. ευρώ,
το 2005 - 458 εκατ. ευρώ,
το 2006 - 600 εκατ. ευρώ,
το 2007 - 609 εκατ. ευρώ,
το 2008 - 729 εκατ. ευρώ,
το 2009 - 594 εκατ. ευρώ,
το 2010 - 579 εκατ. ευρώ,
το 2011 - 543 εκατ. ευρώ
το 2012 - 505 εκατ. ευρώ

*

Συνολικά, δηλαδή, την περίοδο 2002 - 2012,
τα κέρδη του ΟΠΑΠ ανήλθαν στα 5,795 δισεκατομμύρια ευρώ!
Γιατί, λοιπόν, τον ξεπουλάνε;
Για να απαλλάξουν το λαό από τα χρέη;
Μα ο ΟΠΑΠ δεν έχει χρέη. Εχει κέρδη. Αστρονομικά κέρδη!
Είναι προφανές:
Ο λόγος που ξεπουλάνε τον ΟΠΑΠ είναι αυτό ακριβώς: ότι ο ΟΠΑΠ έχει κέρδη.
Γι' αυτό τον ξεπουλάνε:
Επειδή έχει κέρδη!
Τον ξεπουλάνε επειδή δεν τους αρκεί ότι ο - ήδη - κατά 66% «μετοχοποιημένος» ΟΠΑΠ αρμέγεται - ήδη - από τους ιδιώτες, «νταβατζήδες», «επενδυτές».
Θέλουν να τον αρμέγουν ολόκληρο. Οι «σωτήρες», δηλαδή, θέλουν να χαρίσουν στην τάξη των κεφαλαιοκρατών, που ήδη αρμέγει τον ΟΠΑΠ, τα (αστρονομικά) κέρδη του, στο σύνολό τους.
Λένε ότι «αποκρατικοποιούν», «μετοχοποιούν», «ιδιωτικοποιούν», δηλαδή ξεπουλάνε, για να «σώσουν» την Ελλάδα. Για να απαλλάξουν το λαό από τα χρέη των (κατ' όνομα) κρατικών επιχειρήσεων. Για να φέρουν λεφτά στα ταμεία του κράτους.
Στην πραγματικότητα, ξεπουλάνε, για να μπουκώσουν με χρήμα, για να διασφαλίσουν κέρδη, πολλά περισσότερα κέρδη, στους ντόπιους και ξένους κεφαλαιοκράτες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού, του πραγματικού λόγου του ξεπουλήματος, είναι η υπόθεση του ΟΠΑΠ.

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 26-4-2013

ΠΟΕΔ: ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΠΑΡΧΙΑΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ

ΠΟΕΔ: ΤΑΚΤΙΚΕΣ  ΕΠΑΡΧΙΑΚΕΣ  ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ  ΔΑΣΚΑΛΩΝ την Τρίτη, 14 Μαΐου, 2013

Λευκωσία, 25 Απριλίου, 2013

Η ΠΟΕΔ καλεί τα μέλη της σε Τακτικές Επαρχιακές Συνελεύσεις που θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη, 14 Μαΐου, 2013, στις 5 το απόγευμα, στα πιο κάτω κέντρα :

ΛΕΥΚΩΣΙΑ    :    Κεντρικά Γραφεία ΠΟΕΔ, Λευκωσία (Ε΄ όροφος)
ΛΕΜΕΣΟΣ    :    Κ΄ Δημοτικό Σχολείο Λεμεσού
ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ    :    Γ΄ Δημοτικό Σχολείο Παραλιμνίου
ΛΑΡΝΑΚΑ     :    Α΄ Δημοτικό Σχολείο Αγίου Λαζάρου
ΠΑΦΟΣ    :    Επαρχιακό Γραφείο ΠΟΕΔ Πάφου
ΜΟΡΦΟΥ    :    Δημοτικό Σχολείο Αστρομερίτη

Οι εκτοπισμένοι συνάδελφοι μπορούν να παρευρεθούν στη Συνέλευση οποιουδήποτε Γραφείου.

Η Ημερήσια Διάταξη περιλαμβάνει :

1.     Λογοδοσία της Επαρχιακής Επιτροπής από τον Πρόεδρό της για τα Πεπραγμένα του χρόνου που πέρασε.
2.     Θέματα που θα εγγραφούν για συζήτηση.

ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΠΟΕΔ.

1η Μάη 1886: «Κύριοι δικαστές...»

Αυτοί που επιδιώκουν να γυρίσουν τη ζωή του εργάτη δύο αιώνες πίσω. Αυτοί που αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε εργαστήριο αγριανθρωπισμού για την εφαρμογή της πιο στυγνής πολιτικής του κεφαλαίου. Αυτοί που η «ανάπτυξή τους» σημαίνει μια Ελλάδα - Μανωλάδα απ' άκρη σ' άκρη. Αυτοί που μόλις προχτές ψήφισαν έναν ακόμα φετφά για μεροκάματα... των 17 ευρώ (!), ας έχουν υπόψη τους, τα λόγια του Αύγουστου Σπάις.
Ηταν τα λόγια με τα οποία ο Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Σικάγου το Μάη του 1886, απευθύνθηκε στους δικαστές την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη:

*

«Κύριοι δικαστές,
Αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια, "πτωχοί τω πνεύματι".
Σε παρόμοια περίπτωση θα μας κρεμάσετε με το δίκιο σας.
Επειτα, αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάμετε. Κρεμάστε μας! Μα να περιμένετε το τέλος. Εάν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Θέλετε να την αγνοείτε; Δε θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε, άπαξ διά παντός, από όλους τους "συνωμότες"; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε.
Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε "αύξηση του εθνικού πλούτου"!
"Εθνικού"! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε.
Κάνετε κάτι καλύτερο.
Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια, τον εαυτό σας!
Καταργήστε πρώτα από όλα εσάς τους ίδιους!
Γιατί;
Γιατί εσείς, με τη συμπεριφορά σας, είστε οι πρώτοι πράκτορες της επανάστασης.
Καταργήσατε την αρπαγή και τη λεηλασία, Κύριοί μου.
Αλλά, αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν ν' απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάμνουν τίποτε.
Από αυτήν ακριβώς την τάξη πάμε να απαλλαγούμε.
Κοιτάξετε το οικονομικό πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και εσείς, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες, που τρώνε τη σάρκα των πτωμάτων.
Θέλετε να κάνουμε έναν περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου περνάνε τις μέρες τους οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου;
Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ - Βάλεϊ; Δε θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα που άρχισαν να αποσυντίθενται.
Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας συνεργασίας. Οι κατέχουσες τάξεις θα απαλλοτριωθούν.
Εκείνοι που λένε "τούτο είναι δικό μου", θα τα δούνε όλα κοινά. Αυτό δε θα γίνει για σκοπούς σπεκουλάντικους, θα γίνει για το καλό όλων.
Τούτο εδώ δεν είναι όραμα αιθέριο καθώς νομίζετε. Είναι αναγκαιότητα. Είδαμε στην ιστορία πώς ό,τι ήταν ανάγκη να γίνει, έγινε. Αυτό είναι η λογική της ζωής...
Οποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.
Την ίδια την υγεία των ανήλικων. Με την πολλή εργασία, δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί! Γνήσιοι Χριστιανοί!
Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας, για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!
Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!
Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες.
Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...».

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 30-4-2013

1η Μάη 1944: Στον τοίχο της Καισαριανής

Tο φιρμάνι των Γερμανών δημοσιεύτηκε στις 30 του Απρίλη «...Την 27.4.44 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν στρατηγόν και τρεις συνοδούς του (...) Ως αντίποινα θα εκτελεστούν: 1) Ο τυφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1.5.1944. 2) Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην...».
Στη γλώσσα των κατακτητών (και των συνεργατών τους) «ανανδρία» ήταν ο ηρωικός αγώνας ενάντια στην Κατοχή.
Στη γλώσσα των ναζί (και των ντόπιων ομοϊδεατών και επιγόνων τους) «δολοφονία» ήταν η ένοπλη αναμέτρηση του λαού με τις ορδές του Χίτλερ.
*

Την επομένη, μέρα Δευτέρα, ξημέρωνε Πρωτομαγιά. Η Πρωτομαγιά του '44. Το προσκλητήριο του θανάτου είχε ήδη γίνει από τα χαράματα, στο Χαϊδάρι. Κι από κει στο Σκοπευτήριο. Στην Καισαριανή.

Στη διαδρομή από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή, οι μελλοθάνατοι αποτυπώνουν μερικές τελευταίες λέξεις στο χαρτί. Πετούν στο δρόμο τα στερνά τους σημειώματα. Οσα απ' αυτά διασώθηκαν δημοσιεύτηκαν για πρώτη φορά το '45 στην επιθεώρηση «Σήμερα».

*

Ανάμεσά τους ο Ναπολέων Σουκατζίδης. Ο κομμουνιστής που αρνήθηκε να εξαιρεθεί από τον κατάλογο των μελλοθάνατων. Που αρνήθηκε να πάρει τη δική του θέση άλλος συγκρατούμενός του. Στο δρόμο προς το εκτελεστικό απόσπασμα, γράφει στον πατέρα του: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να 'σαι περήφανος για τον μονάκριβο γιο σου».

Ο Νίκος Μαριακάκης στο δικό του σημείωμα έγραψε: «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος».
Ο Σάββας Σαββόπουλος: «... Καμιά δύναμη δε θα μπορέσει να τσακίσει το ΚΚΕ. Το ΚΚΕ θα νικήσει...».
Ο νεολαίος, ο Δημήτρης Σόφης: «Χαίρετε φίλοι. Εκδίκηση. Μάνα μη λυπάσαι. Χαίρε μάνα».
Ο Μήτσος Ρεμπούτσικας: «...Οταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτέ...».

*

Οι 200 της Καισαριανής έδωσαν τη ζωή τους για εκείνα τα ανώτερα ιδανικά που δίνουν περιεχόμενο στην έννοια «άνθρωπος». Και δεν πέθαναν ποτέ.

Εκείνη την Πρωτομαγιά, την Πρωτομαγιά του '44, την έγραψαν με το αίμα τους σε ένα κεφάλαιο της Ιστορίας που δε θα σβήσει ποτέ.
Οι 200 αντιφασίστες πατριώτες κομμουνιστές έγιναν θρύλος. Οι κομμουνιστές δεσμώτες, που η ελληνική πλουτοκρατία, η κυβέρνηση του Τσουδερού και το καθεστώς του Μεταξά κρατούσαν έγκλειστους στην Ακροναυπλία και την Ανάφη, οι κομμουνιστές που με την είσοδο των χιτλερικών στην Ελλάδα το καθεστώς του Μεταξά και οι δωσίλογοι τους παρέδωσαν στους ναζί, μετέτρεψαν με το αίμα τους το Σκοπευτήριο σε θυσιαστήριο της λευτεριάς.
Την Πρωτομαγιά του '44, οι 200 της Καισαριανής σήκωσαν την Ελλάδα ένα μπόι ψηλότερα, με εκείνο τον τρόπο που ξέρουν να το κάνουν οι κομμουνιστές. Τον τρόπο που περιέγραψε λίγα χρόνια αργότερα ο Μπελογιάννης: «Με την καρδιά μας και με το αίμα μας».

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 30-4-2013

Ποίημα της εβδομάδας 330

Ξερίζωσε από μέσα μου όλες τις λέξεις

Ξερίζωσε από μέσα μου όλες τις λέξεις
δώσε τους μια όποια σημασία
κι ύστερα προσπάθησε να τις βάλεις πάλι
με μια δική σου τάξη μέσα μου.

Ωστόσο εγώ θα επιμένω να λέω
την ελευθερία ελευθερία
το φόνο φόνο
την ενοχή ενοχή
μ' ένα πείσμα τρελού που σκαλίζει
στον τοίχο τ' όνομά του
με τα νύχια.

Λεύκιος Ζαφειρίου, Οι λέξεις
από την ανθολογία του Αντώνη Φωστιέρη

Να ξαναπάμε τσιράκια

Για 48 ώρες οι υπουργοί, με επικεφαλής τον πρόεδρο της Δημοκρατίας συζητούν, μέτρα επανεκκίνησης της οικονομίας. Την πρώτη μέρα μάθαμε πως συζήτησαν:

Εργοδότηση ΑΝΕΥ ΑΠΟΛΑΒΩΝ αποφοίτων πανεπιστημίων και κολλεγίων σε επιχειρήσεις, με στόχο να αποκτήσουν πείρα!!! Ο πεθερός μου πριν εβδομήντα πέντε χρόνια ξεκίνησε πεζός από τον Μαραθόβουνο για να έρθει στη Λευκωσία να μάθει τέχνη, μπαίνοντας τσιράκι σε μάστορα και με αμοιβή ένα πιάτο φαγητό και μια γωνιά για να κοιμάται στο εργαστήριο. Και σήμερα, ένα αιώνα –σχεδόν- μετά παρακάθεται ολόκληρο υπουργικό συμβούλιο κράτους για να πει στους νέους να μπουν τσιράκια σε εταιρείες για να αποκτήσουν πείρα. Κι αν ο μάστρος τους παρέχει κι ένα πιάτο φαγητό καλώς. Αυτό που έκαναν οι άνθρωποι έχοντας σαν οδηγό το ένστικτο της επιβίωσης, έρχεται σήμερα, το 2013, η κυβέρνηση να το παρουσιάσει σαν μεγαλοφυές μέτρο αντιμετώπισης της ανεργίας. «Στα θέματα της ανεργίας, θα καταλήξουμε σε κωδικοποίηση συγκεκριμένων μέτρων που θα δίνουν και ευφάνταστες ιδέες αλλά και συγκεκριμένα απτά μέτρα», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Κι ένα από τα ευφάνταστα μέτρα είναι και το πιο πάνω. Ένα άλλο ευφάνταστο μέτρο είναι η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου. Λες και μέχρι σήμερα οι τουρίστες ήθελαν να έρχονται ολόχρονα αλλά εμείς τους διώχναμε γιατί θέλαμε να ξεκουραστούμε.

Συζητήθηκε επίσης η παραχώρηση πολεοδομικών κινήτρων για νέες ξενοδοχειακές μονάδες, καθώς και η παραχώρηση τάχιστα αδειών σε αναπτυξιακά έργα ξένων συμφερόντων. Ουρά οι επενδυτές, αλλά το μόνο που τους δυσκολεύει είναι η ταχύτητα με την οποία εκδίδονται οι άδειες. Και φυσικά για άλλη μια φορά συζητήθηκε η δημιουργία κι άλλων γηπέδων γκολφ.

Αυτά διέρρευσαν μετά τη συνεδρία του πρώτου 24ώρου. Ελπίζουμε το επόμενο 24ώρο η ομάδα να είχε πιο ευφάνταστες ιδέες, γιατί αυτές εξαντλήθηκαν ήδη τον προηγούμενο αιώνα, δημιουργώντας μάλιστα ένα μοντέλο ανάπτυξης που ξόφλησε. Όσο δε για τους άνεργους, αν θα επιλέξουν να πάνε παραγιοί και τσιράκια για να αποκτήσουν πείρα δεν περιμένουν κανένα να τους πει. Αλλά μάλλον θα προτιμήσουν να πάρουν τα πτυχία τους και να μεταναστεύσουν σε τόπους όπου εκτιμώνται τα ακαδημαϊκά προσόντα, οι επιδόσεις, η προσωπικότητα, οι ιδέες, ενώ η πείρα αποκτάται δουλεύοντας. Δουλεύοντας με μισθό.

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»  17-4-2013

Ποίημα της εβδομάδας 329

Το ντόμινο

Το ντόμινο,

άρχισε με τους Πύργους

κι όλοι γνώριζαν:

η πεταλούδα, που πετάει

στο Τόκιο,

στο Ιράκ,

στην Παλαιστίνη

και στο Αφγανιστάν

φέρνει την καταιγίδα

στη Νέα Υόρκη.

Ποιoς έριξε την πρώτη μπίλια;
Εγώ
ήμουν στη Γένοβα
στο Γκέτεμποργκ,
στο Σηάτλ,
και πέταξα
μια πέτρα, με σφεντόνα.
Σοφία Κολοτούρου, (2001, Αν-επίκαιρα Ποιήματα)

ΜΑΝΩ(ΕΛ)ΛΑΔΑ

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ηταν 31 Μάρτη 2011.
«Κόκκινο χρυσό» αποκάλεσε τότε τις φράουλες της Μανωλάδας, ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου φροντίζοντας ταυτόχρονα να επιδαψιλεύσει δάφνες στους «πρωτοπόρους», όπως αποκάλεσε τους εκεί «τσιφλικάδες».
Είναι οι ίδιοι «τσιφλικάδες» που έβγαζαν και βγάζουν το «χρυσό» τους χρησιμοποιώντας όλες τις μεθόδους της «ανθρωπιάς» απέναντι στους μετανάστες εργάτες γης.

Είναι οι ίδιοι «τσιφλικάδες» που λίγο διάστημα πριν από τα εύσημα του πρώην πρωθυπουργού, είχαν στείλει τα τσιράκια τους να πραγματοποιήσουν νυχτερινή επιδρομή στα σπίτια εκατοντάδων μεταναστών εργατών γης - επειδή απεργούσαν για καλύτερα μεροκάματα - με καραμπίνες, πιστόλια, ρόπαλα και σιδερολοστούς, χτυπώντας τους και απειλώντας πως θα τους σκοτώσουν σε περίπτωση που δεν τερματιστεί η απεργία.
Ολόκληρος πρωθυπουργός, δεν τα γνώριζε όλα αυτά;...
Ηταν 8 Μάη 2008.
Η τοποθέτηση του τότε υφυπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης της ΝΔ ήταν αποκαλυπτική περί της πολιτικής που υποθάλπει το «θερμοκήπιο» της κτηνωδίας που είχε συντελεστεί - και τότε - εναντίον των εργατών γης στη Μανωλάδα.
Ο τότε υφυπουργός Χηνοφώτης, από βήματος Βουλής, όχι μόνο είχε καλύψει τους τσιφλικάδες, όχι μόνο επέδωσε εύσημο μνεία στην Αστυνομία που τους έκανε πλάτες όταν - και τότε - τρομοκρατούσαν μετανάστες και χτυπούσαν συνδικαλιστές, αλλά είχε προβεί και σε συστάσεις στο ΚΚΕ ότι πριν πάει να συμπαρασταθεί στους εργάτες, θα έπρεπε να ειδοποιήσει την... Αστυνομία!
Βέβαια, ο κ. υφυπουργός είχε... καλή πρόθεση:
Οπως είχε ισχυριστεί σε μια δοκησισοφία ολκής, έπρεπε να ειδοποιήσει το ΚΚΕ ότι πήγαινε να συμπαρασταθεί στους εργάτες γης, ώστε να σπεύσει η Αστυνομία για να προστατέψει τα μέλη του Κόμματος! Φυσικά καμία εξήγηση δεν δόθηκε - ούτε τότε - για το γεγονός ότι παρουσία της Αστυνομίας οι τραμπούκοι των «τσιφλικάδων» επιτελούσαν το «έργο» τους. Οτι οι τραμπούκοι και οι μισθοφόροι των καπιταλιστών παραγωγής φράουλας προπηλάκιζαν μετανάστες που πριν τους είχαν στοιβάξει σε απάνθρωπους καταυλισμούς. Οτι οι ίδιοι τραμπούκοι, μπροστά στα μάτια των αστυνομικών δυνάμεων βιαιοπραγούσαν ενάντια στα στελέχη του ΚΚΕ, που είχαν σπεύσει για συμπαράσταση στους εργάτες γης.
Εκείνο όμως που σαφώς είχε ομολογηθεί εμμέσως από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων του κεφαλαίου είναι ότι στην Ελλάδα του καπιταλιστικού νεοτσιφλικάδικου «Φαρ Ουέστ», όταν πρόκειται να υπερασπιστείς τα δικαιώματα των εργατών, χρειάζεσαι... αστυνομική προστασία!
Ηταν 20 Απρίλη 2008.
Ο τότε υπουργός Εσωτερικών, κ. Πρ. Παυλόπουλος, στη σύνοδο των υπουργών της ΕΕ που είχε συνέλθει στο Λουξεμβούργο για τα θέματα της μετανάστευσης είχε δηλώσει:
«Η Ελλάδα ακολουθεί μια σύγχρονη μεταναστευτική πολιτική, αντάξια της ιστορίας και του πολιτισμού της, βασισμένη στις αρχές της προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητάς του»!
Αυτά στα λόγια. Γιατί την ίδια ώρα που ακούγονταν αυτά τα ωραία και παχιά, στην πράξη, εδώ στην Ελλάδα, στη Μανωλάδα, το κράτος των καπιταλιστών είχε δείξει το πραγματικό του πρόσωπο: Κράτος - όργανο εκμετάλλευσης των εργατών. Μηχανισμός τρομοκράτησης των προλετάριων. «Στρατηγείο» καταστολής και επιβολής της βαρβαρότητας.
Εκείνες τις ίδιες ώρες στη Μανωλάδα εκτυλίσσονταν σκηνές «άγριας Δύσης» στα καταλύματα - τρώγλες των μεταναστών εργατών. Γινόταν εισβολή των μεγαλοαγροτών με τους τραμπούκους τους στα παραπήγματα από νάιλον που αποτελούν - από τότε - στέγη για τους εργάτες γης. Εξελισσόταν το πογκρόμ των μπιστικών και των ραβδούχων της εργοδοσίας ενάντια στους σύγχρονους είλωτες.
Εξελισσόταν δηλαδή το «έργο» με τον «δουλοκτήτη» να κρατά στο ένα χέρι το πιστόλι και στο άλλο το μαστίγιο. Αλλά αυτό το «έργο» - και τότε, και τώρα και πάντα - έχει όνομα:
Λέγεται απανθρωπιά, λέγεται κτηνωδία, λέγεται καπιταλιστική «νομιμότητα».
Πώς φτάσαμε, αλήθεια, στο προχτεσινό καπιταλιστικό ντελίριο δολοφονικής ασυδοσίας;

• Δεν ήταν όλες οι «κεφαλές του κράτους» που ενώθηκαν το 2008 στη Μανωλάδα ενάντια στους μετανάστες επειδή απεργούσαν ζητώντας ανθρώπινα μεροκάματα, επειδή τόλμησαν να ζητήσουν κάποια ψίχουλα;
• Δεν ήταν οι βουλευτάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στην Ηλεία, που στα έκτροπα του 2008 και του 2009 είχαν λάμψει διά της απουσίας τους, κι όσοι απ' αυτούς εμφανίστηκαν, έφτασαν στο σημείο, όπως ο τότε βουλευτής και σήμερα υπουργός Τζαβάρας, μιλώντας τότε στο ραδιόφωνο του «902», να αφήνουν υπονοούμενα για «δάκτυλο» (!) του ΚΚΕ πίσω από την εξέγερση των πεινασμένων!
• Οταν οι «καλύβες του μπάρμπα - Θωμά» λειτουργούν στη Μανωλάδα χρόνια, χωρίς να ενοχλείται καμία «Αυτού Εξοχότητα» εκ των κρατικών και κυβερνητικών τζακιών, όταν οι αυθάδικες γκριμάτσες μισαλλοδοξίας των εκπροσώπων του καθεστώτος της σαπίλας και οι ταγοί της αστικής νομιμότητας κηρύττουν τα «πολεμοχαρή» περί «μηδενικής ανοχής» και «επανακατάληψης των πόλεων» από τους πρόσφυγες, τάζουν βρεφονηπιακούς σταθμούς χωρίς παιδιά μεταναστών, παρακολουθούν εξ αποστάσεως τις επιδρομές των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου κατά μεταναστών στα νοσοκομεία, δεν γνωρίζουν για τα μαχαιρώματα μεταναστών στις γειτονιές της Αθήνας, ιδρύουν «στρατόπεδα συγκέντρωσης» (!), τότε ρίχνουν, ναι ή όχι, την κοπριά του ρατσισμού στο ταξικό θερμοκήπιο που επωάζει από «αγανακτισμένους πολίτες» και αυτόκλητους «Ράμπο» μέχρι «φίδια», από όργανα του «νόμου του Λιντς» και «Ρίγκο» μέχρι καπιταλιστικά μαντρόσκυλα βγαλμένα από τον χιτλερικό απόπατο;
• Δεν είναι οι ταγοί της Δικαιοσύνης, οι εισαγγελείς και οι φαρισαίοι του καθεστώτος της «δικτατορίας» του κεφαλαίου, που δε γνωρίζουμε να επέβαλαν ακόμα κάποια ποινή στους κουμπουροφόρους, στους «φουσκωτούς», στους «νταήδες» της δολοφονικής ορδής που όπως επιτέθηκαν προχτές έτσι είχαν επιτεθεί το 2008 και το 2009 εναντίον των μεταναστών και των κομμουνιστών οι οποίοι στάθηκαν στο πλευρό των εργατών;
• Πέρα από τους φυσικούς αυτουργούς, εκείνους τους δυο βουκόλους του ημέτερου «καουμποϊστάν», που το 2009 έδεσαν στο μοτοσακό τους και έσερναν - μέρα μεσημέρι (!) - τους μετανάστες στους δρόμους του χωριού, δεν υπάρχουν άλλοι υπεύθυνοι, ηθικοί αυτουργοί του πολιτικού «νέφους» που «καθοδηγεί» αυτά τα ανθρωπάρια, αυτά τα φασιστικά τομάρια, σε συμπεριφορές «Τζον Γουέιν»;
• Δεν είναι εδώ και χρόνια που ενώ το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ καταγγέλλουν το «Φαρ Ουέστ» της Μανωλάδας, αναδεικνύοντας το θέμα της στυγνής εκμετάλλευσης των μεταναστών εργατών γης, δεν είναι εδώ και χρόνια που με αποστολές του «Ριζοσπάστη» στην περιοχή και με δημοσιεύματα επί δημοσιευμάτων για «τα σταφύλια της οργής» που αποκαλύπτεται η αγριότητα, αλλά το κράτος έκανε ότι δεν έβλεπε φιρμάνια όπως εκείνο του γνωστού Χρονόπουλου στη Ζαχάρω, που ζητούσε να του πηγαίνουν οι τσιφλικάδες όποιον μετανάστη τολμούσε να ζητήσει μεροκάματο πάνω από το ποσό που εκείνος είχε ορίσει, για να «τακτοποιήσει» το θέμα;...
• Είναι άγνωστο εις τας Αρχάς και εις το Κράτος τους ότι ένας από αυτούς τους επιστάτες των αφεντικών, που προχτές έστρεψαν καραμπίνες ενάντια στους εργάτες, είναι ο ίδιος που μόλις πριν μερικούς μήνες, τον Αύγουστο του 2012, είχε δέσει στο αγροτικό και έσερνε για ένα χιλιόμετρο στους δρόμους της Μανωλάδας (!) τον Αιγύπτιο μετανάστη που έκανε το «λάθος» να ζητήσει τα δεδουλευμένα του;...

Τα πράγματα είναι σαφή:
Τα αφεντικά (και το κράτος των αφεντικών) με τα αφεντικά. Πιστοί στο δικό τους «διεθνισμό» που λέει ότι «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα».
Κι ο εργάτης με τον εργάτη. Με δύναμη την αλληλεγγύη, με πυξίδα την ενότητα της τάξης, με σκοπό μια πατρίδα σε έναν άλλο κόσμο, όπου λυδία λίθος της ανθρωπιάς και της προκοπής θα είναι ο σεβασμός στον εργάτη, ανεξάρτητα από χρώμα, από εθνικότητα, από θρησκεία.
Οσο για τους ηθικούς αυτουργούς της δολοφονικής απανθρωπιάς που εκδηλώθηκε προχτές στη Μανωλάδα, η υποκρισία ορισμένων είναι τόσο χυδαία, όσο και ο ευθύς ταξικός, εθνικιστικός, ρατσιστικός και φασιστικός τους λόγος. Η υποκρισία τους θυμίζει έναν επίσης εξίσου «αθώο» για τα «ανδραγαθήματα» της δικής του εποχής, που όταν τον ρωτούσαν τι είχε να πει για τις διώξεις των Εβραίων, απαντούσε:
«Τέτοια πράγματα δε γίνονται. Αν γίνονταν θα το γνώριζα»!
Ηταν ο Γκαίμπελς...
*Δημοσιεύθηκε στο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" την Παρασκευή 19 Απριλίου 2013

Κόψτε το δούλεμα

Όσο περνούν οι μέρες πιο πολύ και από το κούρεμα με ενοχλεί το δούλεμα. Απ’ όλους. Από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον υιό του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας, από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο μέχρι τον Σταύρο Ευαγόρου, από τον Δημήτρη Συλλούρη μέχρι τον διευθυντή του Υπουργείου Οικονομικών, από νυν, από πρώην, από συναγελαζόμενους… Απ’ όλους. Είκοσι πέντε φορές, λέει ο Χρήστος Στυλιανίδης υπήρχε στο μνημόνιο που υπέγραψε ο Δημήτρης Χριστόφιας η αναφορά για κούρεμα. Είκοσι πέντε φορές, ε; Μάλιστα. Και σ’ εμάς γιατί δεν το είπατε; Μας το κρατούσατε για έκπληξη; Γιατί δεν μας το είπε ο Αναστασιάδης στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας; Δεν το είχε διαβάσει; Για τις ιδιωτικοποιήσεις ήξερε μέχρι και τη συγκεκριμένη παράγραφο. Για το κούρεμα δεν ήξερε; Δεν διάβασε; Μήπως δεν έφτασε μέχρι τη συγκεκριμένη σελίδα όπως οι βουλευτές μας που δεν έφτασαν μέχρι τη σελίδα 61 του νομοσχεδίου για τη Λαϊκή και δεν ενημερώθηκαν για την τρύπα του ELA; Είναι δυνατόν να μη διάβασε μια έστω από τις 25 αναφορές; Άρα πώς γίνεται να μην ήξερε; Πώς γίνεται να το έμαθε το απόγευμα της Μεγάλης εκείνης Παρασκευής; Μας δουλεύετε κύριε εκπρόσωπε; Είκοσι πέντε φορές, υπογεγραμμένο από τον προηγούμενο πρόεδρο και ο νυν πρόεδρος και εσείς δεν γνωρίζατε; Μας δουλεύετε κύριε εκπρόσωπε. Και εσείς και ο πρόεδρος. Το ΑΚΕΛ διαρρηγνύει τα ιμάτια του. Δεν γινόταν αναφορά, υποστηρίζει ο Στεφάνου. Και την ίδια ώρα ξεπηδούν τα συμπεράσματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του περασμένου Δεκεμβρίου, όταν προήδρευε ο Δημήτρης Χριστόφιας, που προωθούσαν έγκριση τους κουρέματος, τη συμμετοχή μετόχων και ανασφάλιστων καταθετών (πέραν των 100 χιλιάδων) στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών. Συνεπώς; Μας δουλεύετε κύριοι; Δεν διαβάσατε τα συμπεράσματα; Τα διαβάσατε αλλά δεν καταλάβατε; Και αν διαβάσατε εκείνα και δεν καταλάβατε, πώς είστε σίγουροι ότι δεν αναφερόταν το κούρεμα στο μνημόνιο που υπογράψατε; Μήπως δεν αναφερόταν όπως δεν αναφέρονταν και οι ιδιωτικοποιήσεις; Κάποιος, λέει, έδωσε εντολή στον γενικό εισαγγελέα να ετοιμάσει νομοσχέδιο για το κούρεμα πριν αποφασιστεί το κούρεμα. Ποιος; Ένας λειτουργός. Ποιος έδωσε την εντολή στον λειτουργό, δεν μάθαμε. Ο πρόεδρος ρώτησε, του απάντησαν «ο τάδε λειτουργός». Δεν ξαναρώτησε ποιος έδωσε την εντολή στον λειτουργό; Πέρασαν είκοσι μέρες από τότε που ρώτησε, δεν θέλησε να μάθει ποιος του έδωσε την εντολή; Μας δουλεύετε κύριε πρόεδρε; Ή μήπως ρωτήσατε, η απάντηση ήταν ο Μιχάλης Σαρρής, οπόταν τα περί ευθιξίας και διευκόλυνσης των ερευνών πάνε περίπατο; Δεν θα πω για την αντίδραση του διευθυντή του Υπουργείου. «Ο λειτουργός τάδε», λέει. Ποιος έδωσε την εντολή στον λειτουργό, άνθρωπέ μου; Η Λανγκάρντ; Του ήρθε του λειτουργού στα καλά καθούμενα να ζητήσει νομοσχέδιο για κούρεμα; Και πώς τον δίνεις έτσι στεγνά τον άνθρωπο όταν τελικά… «αποδεικνύεται» ότι κανείς δεν ζήτησε νομοσχέδιο για κούρεμα; Τι έρευνα έγινε; Τελικά του εισαγγελέα του είπε κάποιος να ετοιμάσει νομοσχέδιο για το κούρεμα ή δεν του είπε; Μήπως το φαντάστηκε; Ή άλλα του είπαν και άλλα κατάλαβε; Του είπαν για τόκο 5% επί των καταθέσεων και αυτός έκατσε κι έγραψε νομοσχέδιο για το κούρεμα; Μας δουλεύετε κύριοι; Ή μήπως δεν καταλαβαίνετε ούτε τι διαβάζετε, ούτε τι ακούτε; Καταλαβαίνετε τι λέτε τουλάχιστον; Και ο χρυσός; Τι γίνεται με τον χρυσό; «Είναι ευθύνη της Κεντρικής Τράπεζας ο χρυσός». Μας δουλεύετε κύριε Εκπρόσωπε; Ποιος έθεσε στο τραπέζι τον χρυσό; «Είναι ένα από τα εργαλεία που έθεσε η κυβέρνηση στο τραπέζι, αλλά είναι ευθύνη της Κεντρικής». Ε, μας δουλεύετε κύριε Εκπρόσωπε. Κι εσείς κύριε Ευαγόρου. «Η προηγούμενη κυβέρνηση (είπε ο Σταύρος Ευαγόρου) διαχειρίστηκε (πάρτε βαθιά αναπνοή) νούσιμα, (μάλιστα), σοβαρά (πιο σοβαρά πεθαίνεις), ορθολογιστικά (ορνιθοσκαλίσματα αν έλεγε, μέσα θα έπεφτε) τα δημόσια οικονομικά κατά τρόπο που όχι μόνο δεν υπήρξε στάση πληρωμών, αλλά οι αντοχές της οικονομίας πήγαν και δυο μήνες μετά που άλλαξε η κυβέρνηση». Μάλιστα. Νούσιμα, σοβαρά και ορθολογιστικά. Μας δουλεύετε κύριοι; Ή έχουν χάσει και οι λέξεις τη σημασία τους; Και τάχατες νούσιμα και σοβαρά ξεσκονίζουμε λίστες για να δούμε ποιοι έβγαλαν τα λεφτά τους έξω; Και τάχατες όχι μόνο τους έξι τελευταίους μήνες, αλλά για έναν ολόκληρο χρόνο; Για ποιο σκοπό; Για να ρίχνουμε στάχτη στα μάτια του κόσμου; Αν είχαν δήθεν εσωτερική ενημέρωση; Μας δουλεύετε κύριοι; Ασφαλώς και κάποιοι γνώριζαν. Αλλά νομίζετε ότι είχαν όλοι ενημέρωση; Σας βολεύει; Νομίζετε ότι αυτά που δεν βλέπετε, που δεν ακούτε, που δεν διαβάζετε και δεν καταλαβαίνετε εσείς, δεν τα βλέπει, δεν τα ακούει και δεν τα καταλαβαίνει κανείς; Είναι που είναι τα νεύρα μας τσατάλια, μη μας δουλεύετε κι από πάνω. 

Θανάσης Φωτίου

Downtown, 14/4/2013

Ποίημα της εβδομάδας 328

Θα τα μετρήσουμε τ’ αστέρια

Μην απελπίζεσαι καλή μου, θα τα μετρήσουμε τ’ αστέρια

σε πείσμα των σύννεφων που συνάχτηκαν,

σε πείσμα των πολυκατοικιών που υψώνονται

εμείς θα τ’ αντικρύσουμε τ’ αστέρια.

Οι καταιγίδες δεν διαρκούν πιότερο απ’ τους ανθρώπους

Το βλέμμα το δικό μας αγναντεύει πέρα απ’ τα δικά τους εμπόδια.

Ο ουρανός μας θα λες αύριο, τ’ αστέρια μας,

και θα ‘ναι ωραίο να κοιτάζουμε ψηλά.

Το ξέχασε στις μέρες μας ο άνθρωπος, αλήθεια,

Απ’ τα φορτία που στο σβέρκο του κρεμάσανε.

«Σίσυφος»

 Φίλος που προτιμά το ... φιλολογικό ψευδώνυμο.  Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα για τη συνεισφορά του.