Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις Εκπαιδευτικών, 23 Αυγούστου 2013

Το Υ.Π.Π. ανακοίνωσε σήμερα, Παρασκευή, 23-8-2013, Μετακινήσεις και Τοποθετήσεις εκπαιδευτικών ως εξής:

Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις εκπαιδευτικών Προδημοτικής Εκπαίδευσης

 Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις εκπαιδευτικών Ειδικής Εκπαίδευσης

Ποίημα της εβδομάδας 346

Το άλλο μας μισό-

δεν υπάρχει.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Οι κύκλοι μας τέμνονται.

Ορίζουν υποσύνολα, κοινούς τόπους.

Αφήνοντας τόσα στοιχεία μοναχικά,

ακάλυπτα,

αταίριαστα.

Μίλησα

τη γλώσσα της Γεωμετρίας, να καταλάβεις.

Μετέτρεψα

τις λέξεις μου σε σχήματα.

Κύκλους συγκεκριμένους, ορισμένους,

ωραία τεμνόμενους-

τους τάραξες.

Σαπουνόφουσκες τώρα οι λέξεις μου
πετούν προς τον αέρα.
Πετούν, γελούν
και με περιγελούν,
με ωραία χρώματα ιριδίζοντας.

Σοφία Κολοτούρου, Ιριδισμοί

Ποίημα της εβδομάδας 345

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα

ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο.

Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη.

Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι αλλάζουν
θέση δεν ξυπνάνε.

Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που
περπατάνε οι δολοφόνοι.

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.

Τάκης Σινόπουλος, Το χρονικό, 1975

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών, 8 Αυγούστου 2013

Ανακοινώθηκαν από την Ε.Ε.Υ. χθες Πέμπτη, 8-8-2013, Μεταθέσεις και διορισμοί ως εξής:

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Προδημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Ειδικής Εκπαίδευσης

Καθαρτήριο και... καθαρτικό

Καθαρτήριο και... καθαρτικό

Πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια που τέτοιες μέρες ζούσα τον απόλυτο Ζόφο, με την έννοια της δαντικής κόλασης στη Ρουάντα, που παραμένει εντός μου όπως το 'γραψα, «ο ρους του Κάτω Κόσμου». Είδα στοιβαγμένα πτώματα οχτώμισι χιλιάδων παιδιών, τυλιγμένα σε πρόχειρα χράμια από άχυρο, να σαπίζουν κάτω απ' τον ανελέητο ήλιο. Είδα διεθνείς και λαμπρές ΜΚΟ να μοιράζουν νερό με κάνουλες διαμέτρου 25 εκατοστών, για να γεμίσουν εξαθλιωμένα χολεριασμένα κορμιά μπιτονάκια με στόμιο δυο δάχτυλα, να απελπίζονται και να βάζουν απλώς το στόμα τους από κάτω απ' τη «φιλανθρωπική αύρα» σωριαζόμενα και νεκρά εξ «ευεργεσίας». Το ίδιο διάστημα, κι αμέσως μετά, όταν γύρισα ουρλιάζοντας από εφιάλτες για μήνες, έζησα έναν λαό ελληνικό, μια κοινωνία, που επίμονα έψαχνε τρόπο να προσφέρει κάθε λογής βοήθεια σε κείνον τον μακρινό, εβένινο λαό. Παίρναν τηλέφωνα, έστελναν επίσημες επιστολές, ζητούσαν πληροφορίες, πρόσφεραν φιλοξενία ως και υιοθεσία στα θύματα ενός από τους φριχτότερους ρατσιστικούς εμφύλιους σπαραγμούς που έζησε η ανθρωπότητα από καταβολής της. Εδραίωσα την ολότελα λανθασμένη πεποίθηση πως η κοινωνία που ζούσα είχε πάει ένα βήμα παραπέρα απ' το χρώμα του δέρματος, τη ράτσα, την απόσταση ανάμεσα στο σημαίνον ενός άλλου, ξένου λαού και το σημαινόμενο των γνώσεών μας γι' αυτόν. Είχε ξεχωρίσει τον άνθρωπο απ' το κτήνος κι είχε βαθιά κατανοήσει την πικράδα του εμφυλίου ως ανεξίτηλη μνήμη.

Ήταν λίγο μετά τα μισά του μεταπολιτευτικού κύκλου του χαραγμένου χωρίς καμιά κιμωλία, στο τεχνητό συλλογικό υποσυνείδητο. Υπήρχαν ακόμη κάτι ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα «δεν ξεχνώ» για την Κύπρο, ο υπολογισμός των χρημάτων σε ecu (τραπεζική μονάδα που προηγήθηκε του ευρώ) δεν αφορούσε παρά ελάχιστους μυημένους... τον Αύγουστο του ' 94.

Τη συζήτηση «τι έγινε, βρε αδερφέ, ποιοι είμαστε τελικά και δεν το ξέραμε, πόσο μαύροι είμαστε κλπ. κλπ.», την άνοιξα όπως ανοίγει κακοφορμισμένη πληγή πυορρέουσα, μ' έναν ερασιτέχνη ψαρά, συναπάντημα βαρκίσιο του καλοκαιριού, μορφωμένο, εξηντάρη, με δυο παιδιά, που όπως έλεγε «ψήφιζα και ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια» και τώρα σκοτώνεται επί ένα χρόνο με την αδερφή του, η οποία του δηλώνει κατηγορηματικά πως «τέρμα οι μαλακίες, εγώ θα ρίξω ΧΑ, μαύρο κατάμαυρο».

Τον πήρε το παράπονο. Αναζητούσε εκείνο το κουκούτσι της συγγνωστής αμέλειας που επέδειξε, ώστε να μην κατανοήσει πού και με ποιους ζούσε, τι έπραττε και τι κοινωνία εμπιστευόταν. Λίγο μετά, το κακό σκυλί στη Βουλή, τσαλάκωνε τη συλλογική ευθύνη και πραγματικότητα, εμποράκος του ζόφου, με κάτι εκφράσεις «χούντα - φούντα» περί την κυπριακή τραγωδία, καθιερώνοντας εν μέσω κραυγαλέας ανοχής και χυδαίας επικοινωνιακής στήριξης τις «κασιδιαριές» ως πουργκατόριο. Το καθαρτήριο ως καθαρτικό και το μαύρο μακό ως νέο δέρμα, κολλητό κατάσαρκα, ο νέος εθελοντικός ρους του απόπατου κόσμου.

Τι έγινε αυτά τα είκοσι χρόνια, πολλοί ικανότεροι από μένα γευσιγνώστες του κόσμου, θα το αναλύσουν. Το τραγικό πέρασμα μιας κοινωνίας, από την εμπειρική συλλογική οδύνη και γνώση, στην πολιτικοποιημένη ανθρωποφαγία. Που είναι ο ναζισμός. Κι η απύθμενη βλακεία να επιλέγεις το σκότος, επειδή η ανωτερότητά σου είναι να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το πετσί απ' το μπλουζί και το αίμα απ' το πνεύμα. Η Ρουάντα, είν' εδώ και μυρίζει χολέρα με διεθνή χορηγό... Δεν ξεχνώ και χωρίς αυτοκόλλητο.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»  4-8-2-13

Μια ωραία νοικοκυρά

«Είμαι μια νοικοκυρά στη δυτική Αττική και με αφορμή τη σημερινή κοινωνική κατάσταση στη χώρα, θα ήθελα να καταθέσω την άποψή μου από μια άλλη πλευρά. Αυτήν που δε θα βρείτε στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Επειδή δεν μπορώ μόνο ν' ακούω, θα ήθελα κι εγώ να μιλήσω, να πω αυτά που δε λένε όλοι αυτοί.

Ξέρω ότι όλοι έχετε ακούσει για την εννιάμηνη απεργία των χαλυβουργών, για την τεράστια αλληλεγγύη που δέχτηκαν οι εργάτες, για την αμέριστη παγκόσμια συμπαράσταση, για τα ΜΑΤ, τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών. Πιθανόν ελάχιστοι από σας γνωρίζουν τι έγινε μετά, μέχρι και σήμερα. Η στρεβλή ενημέρωση από συγκεκριμένα ΜΜΕ δεν μπορεί να σας δώσει την αληθινή διάσταση των γεγονότων και φυσικά αποσιωπούν τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί. Κανείς δεν σας έχει πει ότι τα ΜΑΤ κλείσανε το εργοστάσιο!

Κανείς δεν σας είπε ότι το δικαίωμα στην εργασία που επικαλούνταν οι κυβερνώντες δεν έγινε ποτέ πράξη. Γιατί απλά το εργοστάσιο άνοιξε, αλλά ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ... γιατί δεν παράγει, παρά την επιμονή του εργοδότη και της κυβέρνησης να σταματήσει η απεργία και να δουλέψει το εργοστάσιο!!!!! Για ένα πολύ απλό λόγο: Γιατί με 300 δυναμικούς εργάτες, εννιά μήνες στο δρόμο να διεκδικούν τα αυτονόητα, θα ξεσηκώνονταν και οι υπόλοιποι και φυσικά έτσι δεν θα μπορούσαν να επιταχυνθούν οι... μεταρρυθμίσεις τους. Από τις 28 Ιουλίου του 2012, οπότε ανεστάλη η απεργία, μέχρι και σήμερα -ένα χρόνο ακριβώς μετά- οι εργαζόμενοι που έχουν απομείνει είναι περίπου 170. Είχαμε παραιτήσεις, συνταξιοδοτήσεις, ασθένειες όπως καρκίνοι, εγκεφαλικά, εμφράγματα και εργατικά ατυχήματα. Εκκρεμούν στη δικαιοσύνη αγωγές και μηνύσεις απολυμένων που θέλουν να ξαναγυρίσουν στην εργασία τους. Δύο απ' αυτές εκδικάσθηκαν και οι συνάδελφοι γύρισαν εν μέσω τρομοκρατίας στην εργασία τους. Και φυσικά έλαβαν τα δεδουλευμένα που δικαιούνταν βάσει νόμου. Το φθινόπωρο θα εκδικαστούν και άλλες. Δικαιώθηκαν γιατί η απεργία ήταν ΝΟΜΙΜΗ και παράνομες οι απολύσεις εν μέσω κινητοποιήσεων. Οι μηνύσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας κατά των εργατών παίρνουν συνεχώς αναβολές. Οι εργαζόμενοι στην αρχή δούλεψαν 5ήμερο, 8ωρο, μετά βγήκαν σε καλοκαιρινές άδειες, μετά σε διαθεσιμότητα, μετά σε εκ περιτροπής εργασία. Η διαθεσιμότητα και η εκ περιτροπής εργασία, "διευθυντικό δικαίωμα", εφαρμόζονταν με το σωματείο σε διαβουλεύσεις και χωρίς καμιά υπογραφή συμφωνίας, με την εργοδοσία εξοπλισμένη με την αντεργατική νομοθεσία.

Όλον αυτόν τον καιρό το εργοστάσιο έχει γίνει διαμετακομιστικό κέντρο ανάμεσα σ' αυτό του Βόλου και στα λιμάνια Βόλου και Ελευσίνας. Δουλεύουν ελάχιστοι εργαζόμενοι που πρόσκεινται στην εργοδοσία περισσότερες ώρες και μέρες και φυσικά οι μέχρι πρότινος απεργοί - εργαζόμενοι εκτελούν διάφορες εργασίες συντήρησης στο νόμιμο ωράριό τους. Αυτοί διατηρούν λοιπόν ακόμη την κλαδική τους σύμβαση, ενώ στο εργοστάσιο του Βόλου από το 2011 έχουν επιχειρησιακή σύμβαση που αλλάζει κάθε τόσο. Η μετενέργεια της κλαδικής τελειώνει 15/9/2013. Μετά από πιέσεις του σωματείου ο εργοδότης αποφάσισε να δώσει τις καλοκαιρινές άδειες στις 16/9 του '13. Οι λόγοι ευνόητοι...

Οι εργαζόμενοι, παρόλη την πίεση της εργοδοσίας, τις απειλές και τις ψευδείς φήμες για κλείσιμο του εργοστασίου, για απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις κλπ. είναι συσπειρωμένοι στο σωματείο τους και όλες οι κινήσεις της αντίπαλης πλευράς έχουν πέσει στο κενό. Τώρα οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι αν δεν υπογράψουν ατομική ή επιχειρησιακή σύμβαση ισχύει η τελευταία κλαδική τους τουλάχιστον μέχρι τέλος του χρόνου. Οι εργαζόμενοι δεν παρασύρθηκαν ούτε για μια στιγμή από τις απειλές, τις ψεύτικες υποσχέσεις, την επίθεση των ανθρώπων της εταιρείας που σε κάθε τους βήμα ήταν εκεί για να τους αποπροσανατολίσουν. Οι χαλυβουργοί είναι εκεί αγωνιζόμενοι ακόμη και σήμερα που μιλάμε. Κι έχουν πετύχει πολλά. Βήμα βήμα με υπομονή και ταξική στρατηγική. Ένοιωσα την υποχρέωση να τα γράψω, να τα μάθουν όλοι και να κρίνουν. Τα έχω ζήσει όλ' αυτά και συνεχίζω να τα ζω. Είναι μια εμπειρία ζωής αυτό που μου πρόσφερε αυτή η απεργία και η κατανόηση στην πράξη της αγωνιστικότητας και της αλληλεγγύης που μπορεί να ξεπηδήσουν από εργάτες προς εργάτες. Με τα πιο απλά μου λόγια η οργή κι η αγανάκτησή μου για την κοινωνική κατάσταση βγήκε δημιουργικά μέσα από τον αγώνα των χαλυβουργών. Όσο παλεύουν οι χαλυβουργοί εγώ θα έχω ένα λόγο παραπάνω να αγωνίζομαι για την οικογένεια, την εργατική τάξη, για την πατρίδα μου». Υπογραφή: Μια νοικοκυρά.

***

Υ.Γ.: Το κείμενο το παρέλαβα προ ολίγων ημερών. Γέμισε τη στήλη μου με φρέσκο αεράκι ταξικής συνείδησης και νοικοκύρεψε το διαδικτυακό χάος. Αυτό είναι το γυναικείο αντίπαλον δέος σε κάτι φάτσες σαν κι αυτήν που ούρλιαζε τις προάλλες στη Βουλή, ταγιεράκι και υπόκοσμος, σύζυγος ναζί...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 28-7-2013

Ποίημα της εβδομάδας 344

Ενθάδε κείμεθα
ανώνυμοι και προδομένοι.

Χρόνια πασχίζουν με φτυαριές
να καλύψουν το χέρι μας
που επιμένει να δείχνει ακόμη
τους φονιάδες.

Νίκος Γρηγοριάδης

Ποίημα της εβδομάδας 343

Εκεί όπου η μοίρα χορεύει με τις αρχαίες πέτρες,
βλέπω τ' αγάλματα να στέκουν λυπημένα
μες στους καπνούς κοιτάνε απορημένα.
Κάπνιζε ο τόπος λύπη.
Όλα πεθαίνουν, ακόμη και τ' αγάλματα.
Βλέπω ν' ανατριχιάζουν αρχαίες κολόνες,
να στάζουν αίμα τ' αγάλματα,
γυναικείες θεότητες, σκιές βασιλιάδων,
αθλητές και θεατές να τρέχουν αλαφιασμένοι.
Δρυάδες πεθαίνουν κλαίγοντας
κι ο ποιητής συλλογισμένος,
κρατάει στα χέρια του μαρμάρινο κεφάλι.
Κλείσαν όλοι οι δρόμοι.
Λαθρεπιβάτες του χρόνουν ανήμποροι
Μέτριοι
Δουλοπρεπείς
παίζουμε στις τσέπες μας
κίβδηλα νομίσματα.

Γιάννης Η. Παππάς, Το ανεκτίμητο τίποτα, 2011

Ποίημα της εβδομάδας 342

Είμαι όσα μου δόθηκαν,
μια στάλα κόκκινο στο απέραντο του μπλε,
ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίποτα.
ήχους του κάποτε στον άνεμο σκορπίζω,
με το δικό μου όνομα
γράφω για τον δικό σας πόνο,
που ούτε δικός μου είναι ούτε δικός σας.
δεν είμαι εγώ λοιπόν που σας μιλώ,
γιατί εγώ είμαι όσα μου δόθηκαν,
γιατί εγώ δεν ξέρω καν ποιος είμαι.
τώρα απομένει να επιστρέψω
εκεί που κάποτε ξεκίνησα,
να επιστρέψω εκεί που οφείλω
το εγώ που είμαι
και που ποτέ δεν γνώρισα

 Τόλης Νικηφόρου, Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999

Ακόμα μία καραμελίτσα

Ακόμα μία καραμελίτσα

Όταν κάποιος πέφτει στα χέρια του Φόρου Εισοδήματος, όπως για παράδειγμα ένας αυτοεργοδότουμενος, ο Φόρος θέλει να μάθει τα περιουσιακά στοιχεία όχι μόνο αυτού αλλά και της συζύγου και των παιδιών του. Οι υπουργοί, στα πλαίσια της χρηστής διοίκησης που ευαγγελίζεται η παρούσα κυβέρνηση, αποφάσισαν να δώσουν στη δημοσιότητα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Και κάποιοι μοιάζει να είναι σώγαμπροι και να ζουν στο σπίτι του πεθερού ή σε κάποιο από τα χωράφια που διαθέτουν, αφού σπίτι δεν φαίνεται πουθενά στη δήλωση. Και κάποιοι άλλοι, που δεν τους φαίνεται από το κοινωνικό προφίλ, μάλλον έχουν επιπλώσει το σπίτι από το ΙΚΕΑ ή απλά δεν διαθέτουν παρά ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι κι ένα ψυγείο. Γιατί με οκτώ – εννιά χιλιάδες που δηλώνουν ως οικιακό εξοπλισμό, κομματάκι δύσκολο να διαθέτουν τίποτα περισσότερο.

Αν μη τι άλλο, με τις δηλώσεις των υπουργών, ανακουφιστήκαμε. Στη θέση του υπουργού Οικονομικών έχει τοποθετηθεί ο σωστός άνθρωπος. Ο Χάρης Γεωργιάδης, είναι ο μόνος από όλο το υπουργικό που δεν χρωστά τίποτα και σε κανένα. Τώρα δικαιούμαστε να ελπίζουμε πως η οικονομία του τόπου είναι σε καλά χέρια.  Οι υπόλοιποι, όπως και η πλειοψηφία του πληθυσμού, όπως και το κράτος, έχουν κάποιες καταθέσεις, άλλοι λιγότερες, άλλοι περισσότερες και διπλάσια, τριπλάσια, τετραπλάσια δάνεια και παρατραβήγματα πλην των Ιωάννη Κασουλίδη και Ιωνά Νικολάου, που έχουν πολύ περισσότερες καταθέσεις απ’ ότι δάνεια και παρατραβήγματα. Κι ευτυχώς που ο Κυριάκος Κενεβέζος δεν έγινε υπουργός Οικονομικών. Γιατί ναι μεν οι συνάδελφοι του έχουν λιγότερες καταθέσεις απ’ ότι δάνεια, έχουν ωστόσο άλλα περιουσιακά στοιχεία που παρά τα δάνεια εξακολουθούν να έχουν σημαντική περιουσία. Ενώ αυτός, πλην τετρακόσιες χιλιάδες.  

Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι και για να παίρνουμε στα σοβαρά τα πράγματα. Μία καραμελίτσα είναι το πόθεν έσχες όπως και οι δηλώσεις περιουσιακών στοιχείων όπου ο καθένας ότι θέλει δηλώνει. Μία ακόμα καραμελίτσα ως επίφαση διαφάνειας και ειλικρίνειας, για να θυμηθούμε γιατί ψηφίσαμε αυτή την κυβέρνηση. Μπας και ο διορισμός του Ρίκκκου Ερωτοκρίτου και η τοποθέτηση δύο φρουρών να τον φυλάνε μας κάνει να αμφιταλαντευόμαστε. Μπας και το ότι άλλοι ωρομίσθιοι απολύθηκαν και άλλοι προσλήφθηκαν μας κάνει να αμφιβάλλουμε για την εντιμότητα της κυβέρνησης. Μπας και η επιμονή του προέδρου για το γρι γρι αφήνει ερωτηματικά. Μπας και η πρόθεση να καταργηθούν οι προσφορές για έργα του δημοσίου κάτω του μισού εκατομμυρίου αφήνουν υπόνοιες. Μια καραμελίτσα διαφάνειας εξαφανίζει κάθε υπόνοια.

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 16-7-2013

Ας συνεχίσει η μουσική

Τον Ελλαδίτη επικοινωνιολόγο Στράτο Φαναρά καλεί στην Κύπρο ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ο οποίος σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Πολίτης» θα συνεργαστεί με το κυπριακό γραφείο Γνώρα για βελτίωση της εικόνας της κυβέρνησης και του ίδιου του πρόεδρου. Είναι η ίδια τακτική που ακολούθησε κι ο καπετάνιος του Τιτανικού. Όταν η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη, έδωσε οδηγίες στην ορχήστρα να παίζει σε χαρούμενους ρυθμούς ώστε να δημιουργήσει στους επιβάτες την ψευδαίσθηση πως όλα κυλάνε πρίμα. Και μέσα στην τρελή χαρά ήρθε και το μεγάλο μπαμ.

Το καλό στην όλη ιστορία είναι ότι ο πρόεδρος έχει επίγνωση της εικόνας που εκπέμπει ο ίδιος και η κυβέρνηση του. Είναι ωστόσο απορίας άξιο: Αυτό που προέχει τούτη την ώρα είναι η βελτίωση της εικόνας ή η βελτίωση της πραγματικότητας; Προεκλογικά είχε νόημα να πειστούν οι ψηφοφόροι πως ο Νίκος Αναστασιάδης ήταν ο άνθρωπος που θα έφερνε την αλλαγή. Ήταν ο δυναμικός πολιτικός, με τις κατάλληλες διεθνείς σχέσεις, ικανός να χειριστεί την κρίση. Ο άνθρωπος που μετανόησε και σαν αναγεννημένος χριστιανός ήταν έτοιμος να πει όσα mea culpa του ζητείτο να πει. Μετεκλογικά τι νόημα έχει να πειστούν οι πολίτες όταν πια ζουν την πραγματικότητα και βλέπουν πως αυτό που πίστεψαν δεν ήταν παρά μια εικόνα που μαεστρικά έφτιαξαν κάποιοι επικοινωνιολόγοι και η οποία εικόνα δεν χρειάστηκε περισσότερο από ένα μήνα για να αποδειχτεί κάλπικη;

Ακόμα και τώρα, κάποιοι απελπισμένοι ίσως να θέλουν να πιαστούν από κάπου κι έτσι να την πατήσουν με χαρούμενες ειδήσεις που θα τους πλασάρονται κάθε μέρα ώστε να παραμυθιάζονται πως όλα πάνε καλά και έτσι να ονειρεύονται το αύριο ξεχνώντας το σήμερα. «Αύριο θα είμαστε όλοι πλούσιοι αεριτζήδες και θα ζούμε και πάλι μέρες και νύχτες λαμπρές, όπως και πριν λίγα χρόνια». Ένα λαό που ψάχνει από κάπου να πιαστεί είναι εύκολο να τον παραμυθιάσεις, πως στο τέλος της ιστορίας, αφού ζήσουμε χρόνια με κακές μητριές και κακές μάγισσες, θα έρθει η καλή νεράιδα και θα μας σώσει αγγίζοντας απλά το ραβδί της στα θαλάσσια οικόπεδα. Είναι όμως πολύ νωρίς όταν τον Φεβράρη κοιμηθήκαμε με άλλο παραμύθι και ξυπνήσαμε ξαφνιασμένοι, έντρομοι και φτωχοί σε άλλο παραμύθι, να πιστέψουμε ξανά στις μεταλλάξεις των πρωταγωνιστών. Μόνο με πράξεις μπορούμε πια να πιστέψουμε κι όχι με εφφέ.

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 9-7-2013

ΑΟΖ: Άθλιο Όραμα Ζωής

Μέρες Ιουλίου. Μεγάλωσα για να μην ξεχνάω κι όχι το αντίθετο. Αν γυρίσω το ρολόι του αναμνησιακού χρόνου στα νιάτα μου, εκτός από Πολυτεχνείο, έχει και μυρίζει Κύπρο. Έχει ονόματα βαριά που έπεσαν μες τη Μεσόγειο και σήμερα ξεκλειδώνουν και για τους νεότερους, άμα θέλουν να σηκώσουν το μυαλό τους πάνω από τα ζοφερά τρέχοντα, το μυστήριο τάχα μου δήθεν της συμφοράς.

Τάσκα, Αβέρωφ, Ιωαννίδης, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Χούντα, πραξικόπημα, εισβολή, «Αττίλας» Ένα και Δύο, κι ύστερα υστερικά ...γιορτή της Δημοκρατίας. Στις 9 Ιουλίου αποφασίστηκε, νύχτα 14 προς 15 εκτελέστηκε. Σήμερα, παρά κάτι σαράντα χρόνια μετά, την Κύπρο τη θυμήθηκε μονάχα ο κ. Στρος Καν, στην πρώτη συνέντευξή του στο CNN, μετά την καμαριέρα που αποζημιώθηκε για την πετυχημένη απόπειρα να χρησιμοποιήσει, κλασικά, το κάτω κεφάλι για να πάρει το πάνω του ...Ντομινίκ.

Μίλησε για έγκλημα, χρηματοπιστωτικό, του ΔΝΤ και των συν αυτώ καπιταλιστικών ιμπεριαλιστικών οργανισμών σε βάρος του «χρυσοπράσινου φύλλου του ριγμένου στο πέλαγο», μιας Κύπρου προσδιορισμένης έτσι από τον ποιητή, ο οποίος βασίμως υποθέτουμε ότι δεν ξάπλωνε σε αμμουδιές από λίρες και δε σκιαζόταν από φύλλοδεντρα δολαρίων.

Λαός που μετατρέπει την ιστορική του μνήμη σε αυτοκόλλητο -θυμάστε εκείνο το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ- με τη μισή Κύπρο μπλε κι άλλη μισή κόκκινη, το κοτσάρει στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου, στη βιτρίνα του μανάβικου και περιμένει απ' τη φθορά, τη σκόνη και τη βροχή ν' αντέξει όσο μια πατρίδα, ξεχνάει το ζυγό στον τράχηλο στα πλαίσια της καταναλωτικής πίστης. Φυσικά πράματα. Υπεράνω πολιτικής χειραγωγημένοι πατριωτισμοί σε κονσερβούλες κρίσης. Κάτι σα γαλέτα σε γυλιό έγινε η Κύπρος. Την ανασύρουν κατά αραιούς καιρούς κάτι δομινικανοί μοναχοί του ξεφτυλισμένου αστικού κράτους, που πετυχαίνει ακόμα να βάζει τους λαούς να του πληρώνουν τα σωληνάκια στην εντατική του υπερσυσσωρευμένου πλούτου, με νοσοκόμα την ...αειφόρο ανάπτυξη.

Απ' την πολλήν συριζαίικη αντιμνημονιάδα, πάει η μνήμη περίπατο. Και σε λίγο θα 'ρθουν γενιές που θα διατείνονται ότι η Τροία έπεσε λόγω τρόικας και μνημονίου, ότι η φτέρνα του Τσίπρα είναι θωρακισμένη με σοσιαλδημοκρατικό τιτάνιο, φτιαγμένο από το καλό βαθύ ΠΑΣΟΚ των κρατικών ορυχείων εξουσίας κι ότι η ωραία Ελένη είναι κλεισμένη αιώνες τώρα στον Κορυδαλλό για χρέη και όλο και την κλέβει ο Πάρις ο Κουκουλόπουλος.

Η Κύπρος είναι το πιο ματωμένο, το πιο ζωντανό κι ακριβοπληρωμένο θυμιατήρι των πολιτικών λαθών μας, ημών των Ελλήνων πολιτών, που ξεχάσαμε αλλεπάλληλα σε κάλπες και εκτός αυτών. Τόσο όσο να μιλάμε με όρους νομιμότητας για τα χρυσαυγίτικα ναζιστοειδή, τους ταγματασφαλίτες της ασφάλτου, που μιλάνε για τοκογλύφους, αυτοί οι εισπράκτορες και καλλιεργητές της λήθης περί την χούντα.

Μέρες που είναι, η διαβόητη μήτρα των ναζί η ΕΕ, θύμισε έμμεσα την Κύπρο, το ...αεροπλανοφόρο της Μεσογείου μαζί με την Κρήτη (πόσες μπούρδες ποτίστηκαν γενιές πολιτικής πασοκοπαιδείας) δηλώνοντας πως είναι υπέρ του καθορισμού ΑΟΖ στη Μεσόγειο. Ήρθαν τα μονοπωλιακά θεριά να μοιράσουν τη λεία τους. Όποιος θέλει να θυμάται και να γνωρίζει τι του μέλλουν οι πάλαι ποτέ αποφάσεις του μαζί με τις τωρινές, ας διαβάζει σήμερα 15 Ιουλίου, 39 χρόνια μετά το ...κυπριακό δράμα, όπου ΑΟΖ, Άθλιο Όραμα Ζωής. Γιατί οι πολυεθνικές του πετρελαίου δεν είναι αδερφές του ελέους. Αλλά και γιατί το αίμα δε βάφεται κόκκινο. Είναι.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 14-7-2013