Όαση για γκαμήλες...

«Camel is a horse drawn by a committee», λένε οι Αγγλοσάξονες. Που σημαίνει «η γκαμήλα είναι άλογο σχεδιασμένο από επιτροπή». Σαρκασμός της συλλογικής δουλειάς καρεκλοκένταυρων. Ειρωνική αντιμετώπιση της σύνθεσης γνωμών και αντιτιθέμενων απόψεων και συμφερόντων. Ενίσχυση της «αποτελεσματικότητας» όταν την απόφαση λαμβάνει ένας ώστε να αποφεύγονται διαστρεβλώσεις. Άμα, λοιπόν, την προσέξει κανείς τη φράση, θα διακρίνει σχετικά εύκολα και την ταξική αισθητική «υπεροχή» των Άγγλων έναντι των Αράβων και άλλων «εξωτικών υπανάπτυκτων». Καθώς το τελικό αποτέλεσμα υποβιβάζει την καλλονή κι ευγένεια του ίππου σε κείνο το μαλλιαρό και βάρβαρο, φευ αναγκαστικώς χρήσιμο, τετράποδο ζώο που είναι η γκαμήλα, όπως προφέρεται συνήθως η καμήλα. Άλλο ιπποδρομίες στο Ασκοτ κι άλλο καμηλοδρομίες στις ερήμους που χάραξε ο ωραίος Λόρενς...

Αυτές τις ώρες, πετρελαιάδες, χρηματιστές, βρωμεροί πλουτοκράτες και τα εκλεγμένα τσιράκια τους «ηγέτες» στη Δύση - άθλιος όρος που αναμασιέται για να προσδιορίζει τα καπιταλιστικά συμφέροντα σε βάρος της γεωγραφίας αυτής καθαυτής - μαζεύονται γύρω από ένα τραπέζι θηριωδών συμφερόντων. Σχεδιάζουν μιαν ιπποτική παρέμβαση ανθρωπιστικού κινήτρου σε μια από τις αρχαιότερες πολιτισμικές μήτρες του κόσμου, έναν συναινετικό βιασμό της κοινής λογικής των ανθρώπων όπου Γης, όπως έκαναν και στη Γιουγκοσλαβία, και στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στο Σουδάν στο πιο μουγγό, μέχρι τώρα οι εμπνευστές και δράστες του «πορτοκαλί παράγοντα» στο Βιετνάμ, των αερίων του Α' κι ύστερα των στρατοπέδων του Β' Παγκόσμιων Πολέμων. Στο χρηματιστηριακό Κάμελοτ της ιμπεριαλιστικής πυγμής, με τους εργάτες - πολίτες των τσιφλικιών τους στα πεζοδρόμια να παλεύουν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, υγεία, το άλογο που πωλείται ως δημοκρατική παρέμβαση αυτοανακηρυχθέντων τιμωρών και... σωτήρων της τσέπης τους, θα βγει όπως πάντα. Μια γκαμήλα με δυο καμπούρες γεμάτες φόνο, πόνο, λιωμένα παιδικά κορμιά, χαλασμένα κτίσματα χιλιετιών, μίσος σα πακτωμένο λίπος στα μυαλά ανθρώπων, θεούς και θρησκείες φυτεμένους σε ξεκοιλιασμένα πτώματα, μυρμηγκιές προσφύγων, μια Χαλιμά λάφυρο σε δυτικά σαλόνια - μπορντέλα... Συρία 2013!

Κι από κοντά στους καβαλημένους καβαλάρηδες με τις πριγκιπικές ορντινάντσες τους, όπως μερικοί άθλιοι φεουδάρχες του πετρελαίου, η Ελλάδα αυτοανακηρύσσεται «όαση». Για άλογα - γκαμήλες. Εφαλτήριο φονιάδων. Αφοδευτήριο πάμπλουτων κατσαπλιάδων. Επενδυτήριο εμποράκων των εθνών. Αναπαυτήριο θλιβερών μισθοφόρων. Κοιμητήριο ιδεών ιδεώδες. Αφού η δημοκρατία θάβεται καλύτερα, φθηνότερα και εντυπωσιακότερα στο «λίκνο» της. Συμμαχική ύαινα να μη γίνουμε ποτέ πια και ποτέ ξανά. Το έπος του ...«success» δεν θα το γράψουμε για να διαβάζεται στα Γκουαντάναμο είτε της Δύσης είτε της Ανατολής.

ΥΓ: Μια συγνώμη τη χρωστάω εδώ σε άλογα και καμήλες που φόρτωσα πάνω τους την αθλιότητα του κυρίαρχου ταξικού υποκριτικού λεξιλογίου, πολύ μακράν του Αισώπου και του Χότζα...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 1-9-2013

Η Πλατεία blockbuster !

Όταν ο Λάκης μάζευε πίσω το λαδωμένο μαλλί και το βυσσινί αλογάκι κάλπαζε, το σύνθημα «πάμ' πλατεία» κυριαρχούσε στο σαρκασμό αλλά κι όχι μόνον μιας νεόπλουτης λαμογιο-μικροαστικής τάξης που κατήγαγε περηφανή καταναλωτική νίκη επί της μεταπολίτευσης. Τότε η πλατεία ήταν φραπεδιά και τσίπουρα, εντός εκτός κλεινού άστεως. Μόστρα και μπουρδολογία περί τέλους των κομμάτων και της πολιτικής. Και διδασκαλία γεωγραφίας κατά τα συμφέροντα των πετρελαιάδων που βάφτιζαν νοτιοανατολική Μεσόγειο τον Καύκασο.

Ύστερα από λίγα χρόνια αυτή η... «πλατεία» αδράνησε λόγω πήχτρας. Έγινε σχεδόν συνώνυμη των απολίτικων προβάτων. Κι ύστερα ήρθε η ενσωματωμένη διανόηση, που βάφτισε «αραβική άνοιξη» την, διά της διάλυσης και της καλλιέργειας του θρησκευτικού φονταμενταλισμού με πολιτικό μανδύα, χειραγώγηση του αραβικού κόσμου-αγοράς, και θεοποίησε τις... χύμα «κινηματικές» πλατείες.

Έτσι απλά κι ωραία, το γιγάντιο παγκόσμιο προπαγανδιστικό δίκτυο, με ακονισμένο το υπερφωτισμένο όπλο του (την κοινωνική δικτύωση κ.λπ. κ.λπ.) εμφάνισε ως επανάσταση το μάντρωμα όλων των αντιτιθέμενων ομάδων σε πλατείες - θηριοτροφεία. Εκεί πλασάρονταν ήρωες των κοκορομαχιών σαν τον νεαρό Αιγύπτιο «ηγέτη» του φέισμπουκ, που συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος μετά από δέκα μέρες κι έδινε συνεντεύξεις μετά δακρύων στα διεθνή προβοκατοροκάναλα. Στην «Πλατεία best seller» στήθηκε το ξεφτίλισμα της ομάδας που μετατρέπεται σε αγέλη. Εξασκημένοι στη μουτζούρα της γραφικότητας, οι επικοινωνιακοί προπαγανδιστές, έκαναν τις πλατείες κλουβιά, υπερπρόβαλαν κάθε καρυδιάς καρύδι μαζί με βιασμούς κι άλλα βαριά εγκλήματα, εκσυγχρονίζοντας το πρότυπο της αστικοδημοκρατικής Βαστίλλης χωρίς Αντουανέττες και παντεσπάνια αλλά πάντα με την επικείμενη Τρομοκρατία. Των ωφελημένων καθεστωτικών τάξεων.

Ενώ, λοιπόν, οι διεθνείς κινηματογραφικές παραγωγές και τα βιβλία πλασάρουν ιδέες περί νομιμοποιημένης μαζικής εξόντωσης πληθυσμών με την ουσιαστική κατάργηση κάθε υγειονομικής, φαρμακευτικής και νοσοκομειακής πρόνοιας για τις μάζες των εργατών, που πρέπει να βλέπουν την περίθαλψη ως ...παντεσπάνι, η έντεχνη ενιαία «ενημέρωση» εφηύρε την Ιλιάδα - Αινειάδα των καιρών μας. Την Πλατειάδα.

Εδώ οι ραψωδίες της διεθνούς καπιταλιστικής προπαγάνδας γράφονται με οποιοδήποτε πρόσημο, ρατσιστικό, εθνολογικό, θρησκευτικό, σεχταριστικό, αλλά ποτέ ταξικό και σχεδόν πάντα απλοποιημένα και απολίτικα δήθεν πολιτικό. Η Πλατεία άλλωστε επιλέχτηκε ως το υπαίθριο εργαστήριο των πολιτικών διεργασιών, στο οποίο οι Μένγκελε δημιουργοί ελεγχόμενων ή εξουδετερώσιμων κομμάτων - κινημάτων - σχηματισμών, θα επιλέγουν και θα κατασκευάζουν εκείνες τις προσωπικότητες τις ικανές να δουλεύουν για λογαριασμό τους. Νέοι, παλαιάς κοπής ηγετίσκοι και «μούσες» θα εμφανίζονται ως πυροτεχνήματα. Ως το επόμενο best seller επιβίωσης με θέαμα την πείνα και άρτο την προσωρινή παραχώρηση εξουσιαστικής δημοσιότητας. Όσοι μας λοιδόρησαν που βλέπαμε πολικό χειμώνα να εξοντώνει λαϊκές μάζες εκεί που οι αναλυτές της... ευαίσθητης αριστεράς, ομού μετά της πεφωτισμένης δεξιάς, έβλεπαν μπουμπούκια της άνοιξης, ίσως δικαιούνται δωρεάν εισιτήρια για την Τρίτη Παρουσία, αφού στη Δεύτερη είχαμε εδώ και τώρα, δυστυχώς, δίκιο. To blockbuster Πλατεία έκοψε πολλά εισιτήρια αλλά μαζί και πόδια και κυρίως μυαλά...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 25-8-2013

Μετακινήσεις - Τοποθετήσεις εκπαιδευτικών, 30 Αυγούστου 2013

Ανακοινώθηκαν σήμερα, Παρασκευή, 30-8-2013 από το Υ.Π.Π. Μετακινήσεις και τοποθετήσεις εκπαιδευτικών ως εξής:

Μετακινήσεις και Τοποθετήσεις εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μετακινήσεις και Τοποθετήσεις εκπαιδευτικών Προδημοτικής Εκπαίδευσης

Μετακινήσεις και Τοποθετήσεις εκπαιδευτικών Ειδικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών, 29 Αυγούστου 2013

Ανακοινώθηκαν σήμερα, Πέμπτη, 29-8-2013, μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών ως εξής:

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Ειδικής Εκπαίδευσης
 

Ποίημα της εβδομάδας 347

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,
κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.
Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,
καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.
λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι
κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Κωστής Παλαμάς, Γύριζε (1908)

Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις Εκπαιδευτικών, 23 Αυγούστου 2013

Το Υ.Π.Π. ανακοίνωσε σήμερα, Παρασκευή, 23-8-2013, Μετακινήσεις και Τοποθετήσεις εκπαιδευτικών ως εξής:

Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις εκπαιδευτικών Προδημοτικής Εκπαίδευσης

 Τοποθετήσεις - Μετακινήσεις εκπαιδευτικών Ειδικής Εκπαίδευσης

Ποίημα της εβδομάδας 346

Το άλλο μας μισό-

δεν υπάρχει.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Οι κύκλοι μας τέμνονται.

Ορίζουν υποσύνολα, κοινούς τόπους.

Αφήνοντας τόσα στοιχεία μοναχικά,

ακάλυπτα,

αταίριαστα.

Μίλησα

τη γλώσσα της Γεωμετρίας, να καταλάβεις.

Μετέτρεψα

τις λέξεις μου σε σχήματα.

Κύκλους συγκεκριμένους, ορισμένους,

ωραία τεμνόμενους-

τους τάραξες.

Σαπουνόφουσκες τώρα οι λέξεις μου
πετούν προς τον αέρα.
Πετούν, γελούν
και με περιγελούν,
με ωραία χρώματα ιριδίζοντας.

Σοφία Κολοτούρου, Ιριδισμοί

Ποίημα της εβδομάδας 345

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια μέσα στην Ελλάδα

ακολουθώντας το χυμένο αίμα το σπαταλημένο.

Αίμα σταλαματιές κυλάνε στάζουν κάτω στον Άδη.

Πέφτουν απάνω στους νεκρούς οι σκοτωμένοι αλλάζουν
θέση δεν ξυπνάνε.

Μόνο το χέρι τους υψώνεται και δείχνει τη μεριά που
περπατάνε οι δολοφόνοι.

Η Ελλάδα ταξιδεύει χρόνια ανάμεσα στους δολοφόνους.

Τάκης Σινόπουλος, Το χρονικό, 1975

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών, 8 Αυγούστου 2013

Ανακοινώθηκαν από την Ε.Ε.Υ. χθες Πέμπτη, 8-8-2013, Μεταθέσεις και διορισμοί ως εξής:

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Προδημοτικής Εκπαίδευσης

Μεταθέσεις και διορισμοί εκπαιδευτικών Ειδικής Εκπαίδευσης

Καθαρτήριο και... καθαρτικό

Καθαρτήριο και... καθαρτικό

Πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια που τέτοιες μέρες ζούσα τον απόλυτο Ζόφο, με την έννοια της δαντικής κόλασης στη Ρουάντα, που παραμένει εντός μου όπως το 'γραψα, «ο ρους του Κάτω Κόσμου». Είδα στοιβαγμένα πτώματα οχτώμισι χιλιάδων παιδιών, τυλιγμένα σε πρόχειρα χράμια από άχυρο, να σαπίζουν κάτω απ' τον ανελέητο ήλιο. Είδα διεθνείς και λαμπρές ΜΚΟ να μοιράζουν νερό με κάνουλες διαμέτρου 25 εκατοστών, για να γεμίσουν εξαθλιωμένα χολεριασμένα κορμιά μπιτονάκια με στόμιο δυο δάχτυλα, να απελπίζονται και να βάζουν απλώς το στόμα τους από κάτω απ' τη «φιλανθρωπική αύρα» σωριαζόμενα και νεκρά εξ «ευεργεσίας». Το ίδιο διάστημα, κι αμέσως μετά, όταν γύρισα ουρλιάζοντας από εφιάλτες για μήνες, έζησα έναν λαό ελληνικό, μια κοινωνία, που επίμονα έψαχνε τρόπο να προσφέρει κάθε λογής βοήθεια σε κείνον τον μακρινό, εβένινο λαό. Παίρναν τηλέφωνα, έστελναν επίσημες επιστολές, ζητούσαν πληροφορίες, πρόσφεραν φιλοξενία ως και υιοθεσία στα θύματα ενός από τους φριχτότερους ρατσιστικούς εμφύλιους σπαραγμούς που έζησε η ανθρωπότητα από καταβολής της. Εδραίωσα την ολότελα λανθασμένη πεποίθηση πως η κοινωνία που ζούσα είχε πάει ένα βήμα παραπέρα απ' το χρώμα του δέρματος, τη ράτσα, την απόσταση ανάμεσα στο σημαίνον ενός άλλου, ξένου λαού και το σημαινόμενο των γνώσεών μας γι' αυτόν. Είχε ξεχωρίσει τον άνθρωπο απ' το κτήνος κι είχε βαθιά κατανοήσει την πικράδα του εμφυλίου ως ανεξίτηλη μνήμη.

Ήταν λίγο μετά τα μισά του μεταπολιτευτικού κύκλου του χαραγμένου χωρίς καμιά κιμωλία, στο τεχνητό συλλογικό υποσυνείδητο. Υπήρχαν ακόμη κάτι ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα «δεν ξεχνώ» για την Κύπρο, ο υπολογισμός των χρημάτων σε ecu (τραπεζική μονάδα που προηγήθηκε του ευρώ) δεν αφορούσε παρά ελάχιστους μυημένους... τον Αύγουστο του ' 94.

Τη συζήτηση «τι έγινε, βρε αδερφέ, ποιοι είμαστε τελικά και δεν το ξέραμε, πόσο μαύροι είμαστε κλπ. κλπ.», την άνοιξα όπως ανοίγει κακοφορμισμένη πληγή πυορρέουσα, μ' έναν ερασιτέχνη ψαρά, συναπάντημα βαρκίσιο του καλοκαιριού, μορφωμένο, εξηντάρη, με δυο παιδιά, που όπως έλεγε «ψήφιζα και ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια» και τώρα σκοτώνεται επί ένα χρόνο με την αδερφή του, η οποία του δηλώνει κατηγορηματικά πως «τέρμα οι μαλακίες, εγώ θα ρίξω ΧΑ, μαύρο κατάμαυρο».

Τον πήρε το παράπονο. Αναζητούσε εκείνο το κουκούτσι της συγγνωστής αμέλειας που επέδειξε, ώστε να μην κατανοήσει πού και με ποιους ζούσε, τι έπραττε και τι κοινωνία εμπιστευόταν. Λίγο μετά, το κακό σκυλί στη Βουλή, τσαλάκωνε τη συλλογική ευθύνη και πραγματικότητα, εμποράκος του ζόφου, με κάτι εκφράσεις «χούντα - φούντα» περί την κυπριακή τραγωδία, καθιερώνοντας εν μέσω κραυγαλέας ανοχής και χυδαίας επικοινωνιακής στήριξης τις «κασιδιαριές» ως πουργκατόριο. Το καθαρτήριο ως καθαρτικό και το μαύρο μακό ως νέο δέρμα, κολλητό κατάσαρκα, ο νέος εθελοντικός ρους του απόπατου κόσμου.

Τι έγινε αυτά τα είκοσι χρόνια, πολλοί ικανότεροι από μένα γευσιγνώστες του κόσμου, θα το αναλύσουν. Το τραγικό πέρασμα μιας κοινωνίας, από την εμπειρική συλλογική οδύνη και γνώση, στην πολιτικοποιημένη ανθρωποφαγία. Που είναι ο ναζισμός. Κι η απύθμενη βλακεία να επιλέγεις το σκότος, επειδή η ανωτερότητά σου είναι να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το πετσί απ' το μπλουζί και το αίμα απ' το πνεύμα. Η Ρουάντα, είν' εδώ και μυρίζει χολέρα με διεθνή χορηγό... Δεν ξεχνώ και χωρίς αυτοκόλλητο.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»  4-8-2-13

Μια ωραία νοικοκυρά

«Είμαι μια νοικοκυρά στη δυτική Αττική και με αφορμή τη σημερινή κοινωνική κατάσταση στη χώρα, θα ήθελα να καταθέσω την άποψή μου από μια άλλη πλευρά. Αυτήν που δε θα βρείτε στην τηλεόραση και τις εφημερίδες. Επειδή δεν μπορώ μόνο ν' ακούω, θα ήθελα κι εγώ να μιλήσω, να πω αυτά που δε λένε όλοι αυτοί.

Ξέρω ότι όλοι έχετε ακούσει για την εννιάμηνη απεργία των χαλυβουργών, για την τεράστια αλληλεγγύη που δέχτηκαν οι εργάτες, για την αμέριστη παγκόσμια συμπαράσταση, για τα ΜΑΤ, τις απολύσεις, τις μειώσεις μισθών. Πιθανόν ελάχιστοι από σας γνωρίζουν τι έγινε μετά, μέχρι και σήμερα. Η στρεβλή ενημέρωση από συγκεκριμένα ΜΜΕ δεν μπορεί να σας δώσει την αληθινή διάσταση των γεγονότων και φυσικά αποσιωπούν τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί. Κανείς δεν σας έχει πει ότι τα ΜΑΤ κλείσανε το εργοστάσιο!

Κανείς δεν σας είπε ότι το δικαίωμα στην εργασία που επικαλούνταν οι κυβερνώντες δεν έγινε ποτέ πράξη. Γιατί απλά το εργοστάσιο άνοιξε, αλλά ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΕΙ... γιατί δεν παράγει, παρά την επιμονή του εργοδότη και της κυβέρνησης να σταματήσει η απεργία και να δουλέψει το εργοστάσιο!!!!! Για ένα πολύ απλό λόγο: Γιατί με 300 δυναμικούς εργάτες, εννιά μήνες στο δρόμο να διεκδικούν τα αυτονόητα, θα ξεσηκώνονταν και οι υπόλοιποι και φυσικά έτσι δεν θα μπορούσαν να επιταχυνθούν οι... μεταρρυθμίσεις τους. Από τις 28 Ιουλίου του 2012, οπότε ανεστάλη η απεργία, μέχρι και σήμερα -ένα χρόνο ακριβώς μετά- οι εργαζόμενοι που έχουν απομείνει είναι περίπου 170. Είχαμε παραιτήσεις, συνταξιοδοτήσεις, ασθένειες όπως καρκίνοι, εγκεφαλικά, εμφράγματα και εργατικά ατυχήματα. Εκκρεμούν στη δικαιοσύνη αγωγές και μηνύσεις απολυμένων που θέλουν να ξαναγυρίσουν στην εργασία τους. Δύο απ' αυτές εκδικάσθηκαν και οι συνάδελφοι γύρισαν εν μέσω τρομοκρατίας στην εργασία τους. Και φυσικά έλαβαν τα δεδουλευμένα που δικαιούνταν βάσει νόμου. Το φθινόπωρο θα εκδικαστούν και άλλες. Δικαιώθηκαν γιατί η απεργία ήταν ΝΟΜΙΜΗ και παράνομες οι απολύσεις εν μέσω κινητοποιήσεων. Οι μηνύσεις των ανθρώπων της εργοδοσίας κατά των εργατών παίρνουν συνεχώς αναβολές. Οι εργαζόμενοι στην αρχή δούλεψαν 5ήμερο, 8ωρο, μετά βγήκαν σε καλοκαιρινές άδειες, μετά σε διαθεσιμότητα, μετά σε εκ περιτροπής εργασία. Η διαθεσιμότητα και η εκ περιτροπής εργασία, "διευθυντικό δικαίωμα", εφαρμόζονταν με το σωματείο σε διαβουλεύσεις και χωρίς καμιά υπογραφή συμφωνίας, με την εργοδοσία εξοπλισμένη με την αντεργατική νομοθεσία.

Όλον αυτόν τον καιρό το εργοστάσιο έχει γίνει διαμετακομιστικό κέντρο ανάμεσα σ' αυτό του Βόλου και στα λιμάνια Βόλου και Ελευσίνας. Δουλεύουν ελάχιστοι εργαζόμενοι που πρόσκεινται στην εργοδοσία περισσότερες ώρες και μέρες και φυσικά οι μέχρι πρότινος απεργοί - εργαζόμενοι εκτελούν διάφορες εργασίες συντήρησης στο νόμιμο ωράριό τους. Αυτοί διατηρούν λοιπόν ακόμη την κλαδική τους σύμβαση, ενώ στο εργοστάσιο του Βόλου από το 2011 έχουν επιχειρησιακή σύμβαση που αλλάζει κάθε τόσο. Η μετενέργεια της κλαδικής τελειώνει 15/9/2013. Μετά από πιέσεις του σωματείου ο εργοδότης αποφάσισε να δώσει τις καλοκαιρινές άδειες στις 16/9 του '13. Οι λόγοι ευνόητοι...

Οι εργαζόμενοι, παρόλη την πίεση της εργοδοσίας, τις απειλές και τις ψευδείς φήμες για κλείσιμο του εργοστασίου, για απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις κλπ. είναι συσπειρωμένοι στο σωματείο τους και όλες οι κινήσεις της αντίπαλης πλευράς έχουν πέσει στο κενό. Τώρα οι εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι αν δεν υπογράψουν ατομική ή επιχειρησιακή σύμβαση ισχύει η τελευταία κλαδική τους τουλάχιστον μέχρι τέλος του χρόνου. Οι εργαζόμενοι δεν παρασύρθηκαν ούτε για μια στιγμή από τις απειλές, τις ψεύτικες υποσχέσεις, την επίθεση των ανθρώπων της εταιρείας που σε κάθε τους βήμα ήταν εκεί για να τους αποπροσανατολίσουν. Οι χαλυβουργοί είναι εκεί αγωνιζόμενοι ακόμη και σήμερα που μιλάμε. Κι έχουν πετύχει πολλά. Βήμα βήμα με υπομονή και ταξική στρατηγική. Ένοιωσα την υποχρέωση να τα γράψω, να τα μάθουν όλοι και να κρίνουν. Τα έχω ζήσει όλ' αυτά και συνεχίζω να τα ζω. Είναι μια εμπειρία ζωής αυτό που μου πρόσφερε αυτή η απεργία και η κατανόηση στην πράξη της αγωνιστικότητας και της αλληλεγγύης που μπορεί να ξεπηδήσουν από εργάτες προς εργάτες. Με τα πιο απλά μου λόγια η οργή κι η αγανάκτησή μου για την κοινωνική κατάσταση βγήκε δημιουργικά μέσα από τον αγώνα των χαλυβουργών. Όσο παλεύουν οι χαλυβουργοί εγώ θα έχω ένα λόγο παραπάνω να αγωνίζομαι για την οικογένεια, την εργατική τάξη, για την πατρίδα μου». Υπογραφή: Μια νοικοκυρά.

***

Υ.Γ.: Το κείμενο το παρέλαβα προ ολίγων ημερών. Γέμισε τη στήλη μου με φρέσκο αεράκι ταξικής συνείδησης και νοικοκύρεψε το διαδικτυακό χάος. Αυτό είναι το γυναικείο αντίπαλον δέος σε κάτι φάτσες σαν κι αυτήν που ούρλιαζε τις προάλλες στη Βουλή, ταγιεράκι και υπόκοσμος, σύζυγος ναζί...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 28-7-2013

Ποίημα της εβδομάδας 344

Ενθάδε κείμεθα
ανώνυμοι και προδομένοι.

Χρόνια πασχίζουν με φτυαριές
να καλύψουν το χέρι μας
που επιμένει να δείχνει ακόμη
τους φονιάδες.

Νίκος Γρηγοριάδης