Μάουι: Ο «καπιταλισμός της καταστροφής» επανέρχεται δριμύτερος

 18/08/2023

του Ανδρέα Κοσιάρη

Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι συνεχίζουν να αγνοούνται στο νησί Μάουι της Χαβάης, δέκα μέρες αφότου μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε ολοσχερώς την τουριστική πόλη Λαχάινα, στα δυτικά του νησιού.

Τα επιβεβαιωμένα θύματα έχουν φτάσει τα 111, ενώ οι έρευνες δεν έχουν καλύψει ακόμα ούτε το 50% της πληγείσας περιοχής της πόλης. Σύμφωνα με αναφορές των αμερικανικών μέσων η πλειοψηφία των αγνοούμενων αποτελείται από παιδιά και ηλικιωμένους. Αν επιβεβαιωθεί το χειρότερο σενάριο, θα πρόκειται για τον μεγαλύτερο φόρο αίματος από πυρκαγιά στην ιστορία των ΗΠΑ και έναν από τους μεγαλύτερους στη σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία.

Η πυρκαγιά, που ενισχύθηκε από τους ισχυρούς ανέμους του τυφώνα Ντόρα που περνούσε νοτίως του αρχιπελάγους και ευνοήθηκε από συνθήκες ξηρασίας, φαίνεται πως ξεκίνησε από καλώδια ρεύματος, μία από τις πιο συνηθισμένες αιτίες πρόκλησης πυρκαγιών, ειδικά στις ΗΠΑ των ιδιωτικοποιημένων συστημάτων ηλεκτροδότησης. Η εταιρεία Hawaiian Electric, που παρέχει το 95% της ηλεκτροδότησης του αρχιπελάγους, κατηγορείται πως αγνόησε τις προειδοποιήσεις για ισχυρούς ανέμους και συνέχιζε να κρατά το δίκτυό της ενεργό ακόμα και όταν ενημερώθηκε για πεσμένα καλώδια.

Συνολικά περισσότερα από 2.200 κτίρια έχουν καταστραφεί, ενώ η πυρκαγιά μαίνεται ακόμα κοντά στην πόλη Κούλα, 40 χλμ. ανατολικά της Λαχάινα. Η καταστροφή έχει αφήσει χιλιάδες ανθρώπους ανέστιους, οι οποίοι πλέον αντιμετωπίζουν και την απειλή του «καπιταλισμού της καταστροφής» («disaster capitalism»), με πλούσιους «επενδυτές» να σπεύδουν να εξαγοράσουν κοψοχρονιά την κατεστραμμένη γη ώστε να κερδοσκοπήσουν ακόμα περισσότερο.

Όπως τόνιζε η Ναόμι Κλάιν, που εφηύρε τον όρο «disaster capitalism», σε πρόσφατο άρθρο της στον Guardian μαζί με την Καπούα’αλα Σπρόουτ, καθηγήτρια Ιθαγενικού Χαβανέζικου και Περιβαλλοντικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης, ο «καπιταλισμός της καταστροφής» αν και έχει σύγχρονο όνομα είναι εντούτοις μία παμπάλαια τακτική, και έχει την ευθύνη όχι μόνο για το μέλλον της Χαβάης μετά την καταστροφή, αλλά και για όσα συνέβησαν μέχρι αυτή να έρθει.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα, εταιρείες λευκών που έφτασαν στη Χαβάη ως ιεραπόστολοι κυριαρχούσαν στην οικονομία των νησιών μέσω κυρίως των φυτειών ζάχαρης. Οι πέντε μεγαλύτερες από αυτές τις εταιρείες, γνωστές ως «the Big Five», λειτουργούσαν ένα είδος άτυπης ολιγαρχίας στα νησιά, καταναλώνοντας αφειδώς πόρους και πηγές, και πραγματοποιώντας μια έμμεση γενοκτονία των αυτοχθόνων. Κυρίως μέσω ασθενειών, αλλά και μέσω της χρήσης τους ως εργάτες στις φυτείες, ο πληθυσμός των αυτοχθόνων στα νησιά της Χαβάης αποδεκατίστηκε κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα: στις αρχές του αριθμούσε μεταξύ 300.000 και ενός εκατομμυρίου, ενώ στο τέλος του είχαν απομείνει λιγότεροι από 40.000.

Οι εταιρικοί απόγονοι των «Big Five» κυριαρχούν ακόμα, συχνά υπό την ιδιοκτησία πολυεθνικών πλέον, στην εκμετάλλευση των πηγών πλούτου του αρχιπελάγους, με σημαντικότερη την υπερεκμετάλλευση του νερού. Ειδικά στο δυτικό τμήμα του Μάουι, όπου χτύπησε η καταστροφική φετινή πυρκαγιά, η οικολογία της περιοχής έχει προ πολλού αφήσει πίσω το υγρό και τροπικό κλίμα που κυριαρχούσε κάποτε. «Η Λαχάινα, κάποτε γνωστή ως Βενετία του Ειρηνικού, έχει μεταμορφωθεί σε μια ξερή έρημο, γεγονός που την έχει καταστήσει τόσο ευάλωτη στη φωτιά», γράφουν οι Κλάιν και Σπρόουτ.

Από τη δεκαετία του 1970 κι έπειτα, οπότε κατέρρευσε η επιδοτούμενη από το αμερικανικό κράτος αγορά της ζάχαρης, η υπερεκμετάλλευση του νερού της Χαβάης δεν αφορά πλέον τόσο φυτείες, αλλά κυρίως τουριστικά θέρετρα, γήπεδα γκολφ και άλλα επιχειρηματικά σχέδια υψηλής κατανάλωσης νερού. Εδώ και σχεδόν δύο αιώνες, οι αυτοχθονικές κοινότητες της Χαβάης έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε νερό, το οποίο πηγαίνει κατά προτεραιότητα στα επιχειρηματικά συμφέροντα. Τα συστήματα ύδρευσης διέπονται από ιδιοκτησιακό και νομικό καθεστώς που πηγαίνει πίσω στην εποχή των φυτειών — ως αποτέλεσμα, πολλές κοινότητες, ειδικά στο δυτικό τμήμα του Μάουι (Μάουι Κομοχάνα στη γλώσσα των ντόπιων) δεν έχουν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό στα σπίτια τους, ούτε διέθεταν πυροσβεστικούς κρουνούς την ώρα που η πυρκαγιά πλησίαζε.

Έπειτα από δεκαετίες νομικών μαχών και οργάνωσης στη βάση των αυτοχθονικών κοινοτήτων, οι κάτοικοι του Δυτικού Μάουι είχαν επιτύχει τον Ιούνιο του 2022 την εφαρμογή ενός νέου μοντέλου αδειών υδροδότησης, που ήλπιζαν πως θα τερματίσει την εταιρική ασυδοσία και εκμετάλλευση. Το Δυτικό Μάουι χαρακτηρίστηκε περιοχή διαχείρισης επιφανειακών και υπόγειων υδάτων, κάτι που σήμαινε πως πλέον θα προστατεύονταν τα δικαιώματα των αυτοχθόνων στη χρήση νερού, πάνω από τις διαθέσεις εκτροπής και υπερεκμετάλλευσής του από τα εταιρικά συμφέροντα.

Η πυρκαγιά, όμως, που δημιουργήθηκε εν μέρει και από την υπερεκμετάλλευση νερού, έδωσε στις εταιρείες αφορμή για να επανακτήσουν όσα φαινόταν πως χάνουν. Με την κήρυξη της Χαβάης σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η κυβέρνηση της Πολιτείας ανέστειλε και την ισχύ μιας σειράς νόμων κατά τη διάρκειά της. Μεταξύ αυτών, ήταν και ο πολιτειακός Κώδικας Νερού.

Οι εταιρείες, αυτοί οι απόγονοι των εταιρειών φυτειών που καταδυνάστευαν ιστορικά το αρχιπέλαγος, έσπευσαν αμέσως να εκμεταλλευτούν αυτήν την αναστολή ώστε να ακυρώσουν όλα όσα οι κάτοικοι κέρδισαν με τους αγώνες τους. Αιτήθηκαν και πέτυχαν την αναστολή προστασίας των ρεμάτων στο Δυτικό Μάουι, επιτρέποντάς τους να τα εκτρέψουν για να γεμίσουν τις ιδιωτικές δεξαμενές των θερέτρων τους. Και ζητούν τώρα την πλήρη ακύρωση του χαρακτηρισμού της περιοχής ως περιοχή διαχείρισης, ώστε να μη χάσουν την αποκλειστικότητα της υπερεκμετάλλευσης των υδάτινων πόρων. «Θα ήθελα πολύ να το δω να εξαφανίζεται», δήλωσε για τον χαρακτηρισμό, μετά την πυρκαγιά, στέλεχος της West Maui Land Co (WML), εταιρείας που δραστηριοποιείται στην ανάπτυξη ακινήτων (πολυτελή ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ κ.ο.κ.) αλλά και στη διαχείριση ιδιωτικών εταιρειών ύδρευσης στο Δυτικό Μάουι. Η WML πρωτοστατεί στις προσπάθειες ακύρωσης της προστασίας των υδάτινων πόρων της περιοχής.

Οι κάτοικοι του Δυτικού Μάουι δεν το βάζουν κάτω. Βασισμένοι στην «αλόχα ‘άινα» (κυριολεκτικά, «αγάπη για τη γη»), κεντρική ιδέα της αυτοχθονικής χαβανέζικης σκέψης που προτάσσει μια ιερή σχέση των ανθρώπων με το περιβάλλον και την τοπική κουλτούρα, οι ντόπιοι είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν ενάντια στην ακόμα μεγαλύτερη επέκταση των ιδιωτικών συμφερόντων στην περιοχή τους. Το νερό είναι μια από τις σημαντικότερες μάχες — όμως ταυτόχρονα, πρέπει να αμυνθούν απέναντι στις επιθέσεις μια στρατιάς «επενδυτών» που εκβιάζουν τους ανέστιους κατοίκους για να αγοράσουν κοψοχρονιά την ακίνητη περιουσία τους που ακόμα καπνίζει από την πυρκαγιά. Και να το κάνουν χωρίς βοήθεια από την κυβέρνηση είτε της Πολιτείας είτε των Ηνωμένων Πολιτειών, που αμφότερες προκρίνουν τα εταιρικά συμφέροντα πάνω από τα συμφέροντα των κατοίκων και του περιβάλλοντος.

Πηγή:   https://info-war.gr/maoyi-o-kapitalismos-tis-katastrofi/

Οι ποταμοί του Θοδωρή

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Δημοσιεύθηκε 13.8.2023

Τα παιδιά στην Κόνιτσα κολυμπούν κάθε απόγευμα μέσα στο ποτάμι του Αώου, κάτω από το διάσημο τοξωτό γεφύρι. Τα νερά του ποταμού πεντακάθαρα, η καθημερινή χαρά απερίγραπτη. Παρ' όλες τις δυσκολίες που βιώνουν ζώντας κάπως απομακρυσμένα από την πόλη των Ιωαννίνων που απέχει καμιά ώρα, οι κάτοικοι εκεί ανέπτυξαν έναν καθαρά δικό τους ψυχαγωγικό τρόπο με όσα απλόχερα τους έδωσε η γη τους. Πηδούν σχεδόν από τη μέση του γεφυριού. Οι μικρότεροι από έναν βράχο χαμηλότερο. Όλοι οι άνθρωποι της ευρύτερης περιοχή λοιπόν καλοκαίρι χειμώνα βρίσκονται έξω στη φύση. Πρόβατα, περιβόλια, βόλτες, η καθημερινή ασχολία των παιδιών.

Ο μικρός Θοδωρής από το Κεφαλόβρυσο Ιωαννίνων, μικρός θαύμαζε τους τσέλιγκες της περιοχής του. Τα αρνάκια και το δικό του ποτάμι ήταν ο κόσμος του. Δεν φανταζόταν ποτέ να ζει αλλού. Η καλή μοίρα μάλλον τον ήθελε να σπουδάσει και να ξενιτευτεί. Σήμερα έχει δικά του παιδιά, γυναίκα, δάνεια και κάθε καλοκαίρι επιστρέφει οικογενειακώς στα μέρη του. Δεν επιστρέφει μόνο για τον εαυτό του βέβαια, αλλά με την ελπίδα να ζήσουν και οι μικρές του κόρες κάτι από την παιδική του ανεμελιά. Και είναι αλήθεια. Όταν μεγαλώνεις σε έναν τόπο που μοιάζει σχεδόν με παράδεισο, τότε δύσκολα τον εγκαταλείπεις εντελώς και θέλεις να τον μεταφέρεις στις επόμενες γενιές, δηλαδή τις μνήμες σου.

Όλα τα ωραία βεβαίως έχουν και τις σκοτεινές τους όψεις. Η περιοχή της Ηπείρου με τη φύση, τα πολυφωνικά τραγούδια και τα καθαρά νερά, τον χειμώνα βυθίζεται σε μια μοναξιά. Όμως τα παιδιά μαθαίνουν να ζουν και να αγαπούν τους ανέμους και τα χιόνια. Φτιάχνουν συγκροτήματα, παίζουν μουσικές και ζωγραφίζουν. Αν τους μιλήσεις, είναι εντυπωσιακό πως τη μιζέρια την κάνουν δημιουργικότητα. Ο μεγάλος σήμερα Θοδωρής παίζει κλαρίνο, μπάσο και κρουστά, διάβασε κάμποση λογοτεχνία και αν τον ρωτήσεις να σου μιλήσει για τα αρνιά και τους βράχους, τα μάτια του σπινθηρίζουν από χαρά και ολοζώντανη νοσταλγία. Στην Κύπρο ελάχιστοι μικροί αγαπούν τον τόπο τους. Οι περισσότεροι θέλουν να φύγουν από τα χωριά τους και να μην επιστρέψουν πίσω ποτέ. Η ανάπτυξη των όμορφων κυπριακών περιοχών γίνεται άναρχα και αντιαισθητικά. Δεν υπάρχει παραλία χωρίς πλαστική καρέκλα και άσχετη μουσική στη διαπασών. Το κάμπινγκ στην Πόλη Χρυσοχούς παραπαίει. Για να μείνεις εκεί πρέπει να έχεις γερά νεύρα. Κανένας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται πλέον να αλλάξει κάτι. Στην ίσως τελευταία αληθινά κυπριακή γη, αυτήν των χωριών του Ακάμα, βλέπεις να προχωρεί η εξέλιξη με έναν τρομακτικό τρόπο, χωρίς σχέδιο και φιλοσοφία.

Ποια είναι τελικά η αληθινή Κύπρος που θα μάθουν τα παιδιά μας; Ένα χωράφι με παπαρούνες στην Αγιά Βαρβάρα μάλλον δεν αρκεί. Και εκείνο το προσπερνούμε αγχωτικά. Τα νοήματα κρύβονται στην ιστορικότητα των χώρων. Εκεί που μπορείς να νιώσεις πως το παρελθόν είναι κάτι το κοντινό. Αυτό που έχασε εντελώς η Λεμεσός και μάλλον θα χάσει και η Λάρνακα περήφανα κατά τα άλλα. Με το κέρδος της «επιχειρηματικότητας» σαν σύνθημα, που πολλές φορές είναι και στόχος χρονιάς του ίδιου του Υπουργείου Παιδείας, δεν μπορούν να πάνε μακριά οι δρόμοι μας. Γι’ αυτό κουτουλούμε όλο και συχνότερα πλέον στα ζαχαροπλαστεία κοσμηματοπωλεία με τις πράσινες τούρτες που βγάζουν φωτιά κυριολεκτικά αλλά και στην τιμή τους. Και κάνουμε γραμμή να τις αγοράσουμε για τα γενέθλια των μωρών. Που απλά τα αφήνουμε να χάνονται μέσα στις σκορπισμένες καραμέλες μιας πινιάτας, όπως τις καμένες παλούρες και τα πεύκα της Απαισιάς. Τη μέρα της πυρκαγιάς ο μικρός Χαράλαμπος των ξυλόσπιτων βρέθηκε με τη μάμα του στο Τρόοδος και από κει φαίνονταν τέλεια οι καπνοί. Μα δεν το είπε της μικρής Στέλλας για να μην την τρομάξει. Ο Χαράλαμπος, ο Θοδωρής, η Στέλλα, και μερικές χιλιάδες άλλοι θυμωμένοι, είναι αυτοί που ακόμα κρατούν κάποιες ισορροπίες. Κανένα σχολείο και καμιά κυβέρνηση.

Πηγή:   https://politis.com.cy/apopseis/stiles/668273/oi-potamoi-toy-thodori?fbclid=IwAR2jX0OHklIe5Dx5Tj4oH6rzOqayo3mn7pz2BebeGW-kJW4R4__RaG_97-I

Όταν οι πολιτικοί μιλούν με το «περίπου»…

 

Χρήστος Μιχαηλίδης

13 Αυγούστου 2023

Ο «καθαρός λόγος» δεν είναι στα προσόντα των περισσότερων πολιτικών μας. Οι πιο πολλοί έχουν αναγάγει σε κανονικότητα το ψεύδος. Την κραυγαλέα, θα πω, διαστρέβλωση της αλήθειας και της πραγματικότητας. Ασχέτως εάν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία (γραπτές και ηχογραφημένες απόψεις, μαρτυρίες τρίτων, και πολλά άλλα) που τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα.

Δεν τους νοιάζει! Πετάνε ένα «διαψεύδω κατηγορηματικά», και νομίζουν ότι ξοφλάνε. Ή λένε κάτι στο «περίπου», και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε!

Ένας άνθρωπος που προέρχεται από τον χώρο της εκπαίδευσης, και που ακόμα θεωρεί τον εαυτό του μαθητευόμενο, είναι ο Γιώργος Λιγνός. Μιλούσαμε προ ημερών  για το μεγάλο φάουλ στο οποίο υπέπεσαν δύο προβεβλημένα πολιτικά πρόσωπα στην Ελλάδα, και τα οποία έχασαν, ορθώς, εξ αυτού τα αξιώματά τους.

Ο Νότης Μηταράκης, μετρίων δυνατοτήτων πολιτικός, γέννημα-θρέμμα του κομματικού σωλήνα της Νέας Δημοκρατίας, έχοντας κτίσει προφανώς και μίαν αξιόλογη, ποσοτικά, πολιτική πελατεία. Στην νέα κυβέρνηση, ο Μητσοτάκης τον μετακίνησε από το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, και τον πήγε στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη – αυτό που παλιότερα ονομαζόταν «Δημοσίας Τάξεως». Τις μέρες που καιγόταν ο τόπος, αποφάσισε να κάνει μια ολιγοήμερη κρουαζιέρα στα Δωδεκάνησα, και ο Πρωθυπουργός ορθά τον απέπεμψε.

Ο Γιώργος Πατούλης, το έτερον πολιτικό πρόσωπο των ημερών, Περιφερειάρχης Αττικής και σχεδόν βέβαιος νικητής στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές, πήγε σε μια εκδήλωση γυναικών του Απόδημου Ελληνισμού στο Ζάππειο Μέγαρο Αθηνών. Κάποια στιγμή ήρθε στο τσακίρ-κέφι και με την παρότρυνση των γυναικών και της τραγουδίστριας Κατερίνας Στανίση, όρμησε στη πίστα και χόρεψε τις ζειμπεκιές της ζωής του. Λίγες ώρες πριν είχε κηδευτεί σε βαρύ εθνικό κλίμα ο ένας από τους δύο αεροπόρους που σκοτώθηκαν σβήνοντας φωτιές.

Επιστρατεύοντας τον Θουκυδίδη, ο Γ. Λιγνός επισημαίνει ότι στο έργο του περιγράφει  πολλούς ανθρωπότυπους οι οποίοι με τα μέσα της εποχής  απέβλεπαν στον εντυπωσιασμό του Δήμου. Για τις περιπτώσεις που αναφέραμε πριν (που όπως είπαμε ευδοκιμούν στην πολιτική), ο ιστορικός θα είχε πολλά να πει αφού «με τις αρετές της και τις αδυναμίες της  και στην πολιτική ζωή του τόπου μας  πολλοί  είναι εκείνοι που κανακεύοντας το δημόσιο αίσθημα, την αισθητική μα και τις  πλάνες που κουβαλάμε σαν λαός. κατορθώνουν να κάνουν πολιτική καριέρα». Μη μου πείτε πως δεν έρχονται στου νου σας και αρκετοί εκλεγμένοι μας και στην Κύπρο… Κάποιοι, σε πολύ υψηλές θέσεις.

Για το δημόσιο αίσθημα, ποιος δεν θυμάται τις πάνδημες κατάρες στον κ. Σόϊμπλε. Για την αισθητική,  περιμέναμε αλήθεια να εμφανιστεί κουαρτέτο εγχόρδων αντί της κας Στανιση στην εκδήλωση του κ. Πατουλη;  Κι όσο για τις πλάνες η ανάδειξη  της  λέξης φιλότιμο σαν μοναδικής  που μας διαφοροποιεί από όλους τους λαούς της γης αλλά και οι θεωρίες για την σπουδαιότητα της ελληνικής γλώσσας στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές  λένε  πολλά.

Το  πρόβλημα, λέει ο Λιγνός δεν βρίσκεται στις πεποιθήσεις που έχει  ο μέσος πολίτης, όσο η αίσθηση που με τον καιρό αποκτούν πολλά δημόσια πρόσωπα, ότι εξαιτίας όλων αυτών των χαρακτηριστικών, που ανέφερα, ο μέσος πολίτης  στερείται της αίσθησης του μέτρου και δεν θα τους κρίνει.

Και όμως το μέτρο είναι η σύγκριση που κάνει ο πολίτης με τα δεδομένα της δικής του ζωής. Την δύσκολη ώρα  αναζητά ηγεσία.

«Γιατί – προσθέτει – πολιτική δεν είναι μόνο τα έργα τα οποία ισχυρίζεσαι ότι έχεις κάνει αλλά κάτι πιο σπουδαίο.  Είναι η διαχείριση των συμβόλων και του συλλογικού πόνου.» Και ακόμα, πολλοί είναι οι πολιτικοί που δεν διαθέτουν αυτό που λέμε «ενσυναίσθηση». Δηλαδή, να μπαίνουν στον κόπο να φορέσουν τα παπούτσια ενός απλού ανθρώπου, να περπατήσουν εκεί όπου περπατά και αυτός, και κυρίως να νοιώσουν την καθημερινή πορεία του μέσα στη ζωή…

«Η πολιτική ζωή είναι γεμάτη από τέτοιους και τέτοιες  που κάνουν πολιτική καριέρα  μιλώντας στο περίπου. Ευχής έργο θα ήταν να τους ξεφορτωνόμασταν σιγά σιγά.»

Μακάρι, αλλά δεν είναι εύκολο. Οι πολιτικοί του «περίπου» έχουν ριζώσει βαθιά μέσα στο σύστημα το οποίο οι ίδιοι έφτιαξαν. Και δυστυχώς, μέσα από αυτό, έχουν ξεφυτρώσει και πολίτες εξαρτώμενοι (επιχειρηματικά, και όχι μόνον) εξαρτώμενοι από την εξουσία, μεγαλώνοντας τον κύκλο…

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1367917/otan-i-politiki-miloun-me-to-peripou/

Η ανωνυμία στη Δημοκρατία

 

Γιάννης Αντωνίου

13 Αυγούστου 2023

Μια από τις πιο φαιδρές ιστορίες που έχει στο παθητικό της η Βουλή των Αντιπροσώπων, υπήρξε η πρωτοβουλία μελών του νομοθετικού σώματος να θεσμοθετήσουν τι είναι είδηση.

Ηταν τότε που η κυβέρνηση Κληρίδη, αρχές της δεκαετίας του ᾽90, αδειοδότησε την λεγόμενη ελεύθερη ραδιοτηλεόραση, χωρίς να υπάρχουν κανονισμοί, και ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε. Ο Πρόεδρος Κληρίδης υπέκυψε στις πιέσεις των καναλαρχών, οι οποίοι ύστερα του είπαν και το ευχαριστώ. Oταν το πράγμα ξέφυγε, ορισμένοι βουλευτές, είχαν την φαεινή ιδέα να βάλουν τον ορισμό της είδησης σε νομοθετικό πλαίσιο. Ήταν μια παγκόσμια πρωτοτυπία δημοκρατικής χώρας, που θύμιζε μέτρα λογοκρισίας δικτατορικών καθεστώτων. Eυτυχώς το εγχείρημα έπεσε στο κενό αλλά είμαι βέβαιος ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν νοσταλγοί τέτοιων πρωτοβουλιών, κι ας έχουν περάσει από τότε τρεις και πλέον δεκαετίες.

Το υφιστάμενο τοπίο στο χώρο της ενημέρωσης έχει αλλάξει δραστικά. Η τηλεόραση και το ραδιόφωνο συγκαταλέγονται πλέον στα λεγόμενα «παραδοσιακά Μέσα Ενημέρωσης», μαζί με τον έντυπο Τύπο. Η ουσιαστική τους διαφορά από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης είναι ότι είναι υπεύθυνα έναντι του Νόμου. Τόσον τα ίδια τα Μέσα, ως νομικά πρόσωπα, όσο και οι ιδιοκτήτες και οι εργαζόμενοι σε αυτά, ως φυσικά πρόσωπα. Κάθε λέξη, κάθε φωτογραφία, κάθε τίτλος που προβάλλεται από τις εφημερίδες, τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις και τις ιστοσελίδες των λεγόμενων παραδοσιακών μέσων, ελέγχονται για την ακρίβειά τους, την αντικειμενικότητά τους, την ορθότητά τους και όλα τα άλλα που προβλέπει η νομοθεσία περί λιβέλου και ο Κώδικας Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας. Ο εκσυγχρονισμός του περί Τύπου Νόμου βρίσκεται στο στάδιο της διαβούλευσης, και ας ελπίσουμε ότι το βήμα που θα κάνουμε ως χώρα (και ως κοινωνία) θα είναι προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω.

Στην απέναντι πλευρά των παραδοσιακών Μέσων βρίσκονται τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα οποία υπάρχει έλεγχος για τους επώνυμους χρήστες, αλλά υπάρχουν και πολλοί ανώνυμοι λογαριασμοί, στους οποίους ο καθένας μπορεί να γράψει ό,τι θέλει χωρίς επιπτώσεις. Την περασμένη εβδομάδα γράφαμε ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μοιάζουν πολύ με το μαχαίρι, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οικιακό εργαλείο αλλά και ως φονικό όργανο. Όλα, λοιπόν, είναι θέμα χρήσης.

Οι ανώνυμοι λογαριασμοί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και γενικότερα στον αχανή (και χαώδη) κόσμο του διαδικτύου είναι ένα ζήτημα που απασχολεί τις κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια, και τους επαγγελματίες του χώρου της ενημέρωσης και της επικοινωνίας, καθώς και τους αρμόδιους θεσμούς και Αρχές, στην ΕΕ και σε όλες τις δυτικές χώρες, που θεωρούνται οι πλέον προηγμένες από πλευράς σεβασμού της διακίνησης ιδεών και πληροφοριών. Πλην εξαιρέσεων ο προβληματισμός δεν έχει ως αφετηρία τη λογοκρισία αλλά το ενδιαφέρον για τη διαφύλαξη βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως είναι η ιδιωτικότητα και η προστασία άκρως ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, καθώς και η διαφύλαξη πληροφοριών που σχετίζονται με την ασφάλεια.

Σε μια χώρα με εδραιωμένο αίσθημα ελευθερίας, η Δημοκρατία δεν απειλείται από τους ανώνυμους λογαριασμούς στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Ακόμη και σε ακραίες περιπτώσεις όπου διακυβεύεται η δημόσια ασφάλεια, τα κράτη έχουν τους μηχανισμούς να αντιμετωπίσουν ανώνυμους λογαριασμούς που δημοσιοποιούν απόρρητες, διαβαθμισμένες ή άλλου είδους ευαίσθητες πληροφορίες. Τα προβλήματα εστιάζονται σε περιπτώσεις ιδιωτών-πολιτών που δεν έχουν τα εργαλεία προστατευθούν και πολλές φορές απειλούνται ακόμη και με διαπόμπευση. Τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα στην περίπτωση δημοσίων προσώπων, ή ατόμων με κάποιο αξίωμα. Εκεί η ζυγαριά γέρνει (ή πρέπει να γέρνει) προς την πλευρά του δημοσίου συμφέροντος. Το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου ευρώ είναι ποιος θα κρίνει τι είναι το δημόσιο συμφέρον. Η απάντηση είναι εύκολη: Σε μια ευνονούμενη χώρα την εξουσία να αποφαίνονται για τέτοιου είδους ζητήματα την έχουν οι θεσμοί και οι Αρχές του κράτους. Δυστυχώς στην Κύπρο οι θεσμοί έχουν απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους, ή έχουν εκπέσει τόσο πολύ που ακόμη και όταν κάνουν σωστά τη δουλειά τους χάνονται στη βαριά σκιά της αμφιβολίας. Τα καλά νέα είναι ότι η χώρα δεν απειλείται από οποιοδήποτε parody account. Τα κακά νέα είναι ότι η χώρα κινδυνεύει από την λαβωμένη αξιοπιστία των θεσμών. Εκεί είναι το πρόβλημα, εκεί βρίσκεται και η λύση.  Ο άγνωστος χρήστης του twitter με το ψευδώνυμο Jho Low δεν είναι η νόσος αλλά το σύμπτωμά της. Είναι η παρωδία της κατάντιας μας.

 Πηγή:  https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1367971/i-anonimia-sti-dimokratia/

Νέα Φιλαδέλφεια / Αντιμικρασιατικά στερεότυπα που επιβιώνουν και εμπνέουν εγκληματικά δίκτυα

 13 Αυγ. 2023

Βλάσης Αγτζίδης

Η επίθεση των Κροατών Νεοναζί Bad Blue Boys και των Ελλήνων συνεργατών τους από μια θύρα του Παναθηναϊκού και η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή, έφερε και πάλι την ελληνική κοινωνία μπρος στο πρόβλημα της χουλιγκανικής βίας.

Το συγκεκριμένο θλιβερό γεγονός έχει μια ιδιαιτερότητα. Εκτός από το πολιτικό πρόσημο των δραστών που ανήκουν στον νεοναζιστικό χώρο, ανακαλεί συμβολικά και τη δική μας εσωτερική τραγωδία , τις διαιρέσεις καθώς και το 1922…

Ο προσφιλής χαρακτηρισμός των οπαδών της ΑΕΚ από τις αντίπαλες αθηναϊκες ομάδες είναι ο υποτιμητικός «χανουμάκια», εφόσον η ΑΕΚ (Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως) θεωρείται η συμβολική ποδοσφαιρική έκφραση των προσφύγων του 1922, παρότι υπάρχουν και άλλες ομάδες των προσφύγων του ”22 (Πανιώνιος, Απόλλων Σμύρνης).

Ακριβώς στο σημείο αυτό οι συγκεκριμένοι χούλιγκαν του Παναθηναϊκου «μετακένωσαν» το συγκεκριμένο στερεότυπο και στους φίλους τους Νεοναζί Κροάτες. Και ακριβώς για αυτό ο πρώην επικεφαλής των Bad Blue Boys, Ντένις Σέλερ, σκληροπυρηνικός, που έχει πολεμήσει και στην Ουκρανία με το τάγμα Αζόφ, αποκαλεί τους οπαδούς της ΑΕΚ «Τούρκους πρόσφυγες» σε μια ανακοίνωση.

Ο Σέλερ με μια φρικτή ανάρτηση στέλνει ένα «μήνυμα προς όλα τα media των Orjuna (Οργανισμός Γιουγκοσλάβων Εθνικιστών), τους αυτοαποκαλούμενους αντίφα, σταλινικούς και λάτρεις των γκούλαγκ»:

«Για τους Τούρκους πρόσφυγες (εννοεί τους φίλους της ΑΕΚ) στην Ελλάδα και τους βρικόλακες Ρώσους, τους λέμε ότι έχουμε καλά κρεμμύδια, ντομάτες, πιπεριές, πάπρικα και πατάτες σε αφθονία, για ένα καλό γκούλας. Χρειαζόμαστε μόνο το κρέας».

Και έτσι με μια παράξενη ιδιοτροπία της ιστορίας ξαναέχουμε μπροστά μας με έναν παρανοϊκο τρόπο, σχήματα και στερεότυπα που σφράγισαν τον ελληνικό 20ο αιώνα.

Παναθηναϊκός VS Πρόσφυγες

Η προσφυγιά του 1922 δεν συνάντησε μια φιλόξενη ομοεθνή κοινωνία. Αντιθέτως την αντιπαλότητα και την έχθρα που ξεκινούσε από τον Εθνικό Διχασμό και έφτανε έως τον οικονομικό ανταγωνισμό. Ακριβώς για αυτό οι σχέσεις των Παναθηναϊκών με τους πρόσφυγες κατά τα πρώτα χρόνια ήταν εντελώς εχθρικές.

H σύγκρουση των φιλάθλων του Παναθηναϊκού με τους Μικρασιάτες πρόσφυγες στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

 

Κατ’ αρχάς το γήπεδο των «γηγενών» στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας περικυκλώθηκε κυριολεκτικά από προσφυγικούς οικισμούς. Δυτικά τα Κουντουριωτικα, Ανατολικά τα προσφυγικά της Λεωφ. Αλεξάνδρας και της Πανόρμου.

Αλλά μέχρι να αρχίσει η ανέγερση η σύγκρουση είχε επέλθει για τη διεκδίκηση του χώρου όπου θα αναγειρόταν το γήπεδο. Η έκταση επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας παραχωρήθηκε το 1922 από τον δήμο Αθηναίων στον Παναθηναϊκό με μόλις 15ετή ζωή, σε μια περιοχή που ήταν γεμάτη από εξαθλιωμένους πρόσφυγες που αναζητούσαν τόπο για να ακουμπήσουν.

Μπροστά στην επιτακτική ανάγκη για άμεση αποκατάστασή τους, η έκταση αυτή απαλλοτριώθηκε τον επόμενο χρόνο υπέρ του Εργατικού Συνεταιρισμού με Βασιλικό Διάταγμα, για την ανέγερση εργατικών κατοικιών. Οπότε τα πρώτα έργα που είχαν αρχίσει να δημιουργούνται από τον Παναθηναϊκό ακυρώθηκαν μπρος στη νέα προοπτική. Έτσι άρχισαν οι καθημερινές συγκρούσεις των φίλων της ομάδας με τους πρόσφυγες.

Τελικά τη λύση την έδωσε ο δήμος Αθηναίων με καθυστέρηση. Όπως αναφέρεται σε μια καλή παρουσίαση της σύγκρουσης στη «Μηχανή του Χρόνου»:

«Παραχώρησε το γήπεδο στον Παναθηναϊκό και έδωσε τη δυνατότητα στους πρόσφυγες, να στήσουν τις παράγκες τους στο απέναντι χωράφι, όπου σήμερα βρίσκονται τα πασίγνωστα Κουντουριώτικα της λεωφόρου Αλεξάνδρας.

Φυσικά, η σύγκρουση επιβεβαίωνε το άσχημο κλίμα της εποχής, που δημιουργήθηκε εξαιτίας της κρατικής ανικανότητας, να αντιμετωπισθεί το λεγόμενο προσφυγικό ζήτημα. Με την άφιξη χιλιάδων Μικρασιατών, για τους οποίους δεν υπήρξε καμία μέριμνα και πρόνοια, η ποιότητα ζωής υποβαθμίστηκε κι άλλο, ενώ έπεσαν ραγδαία τα μεροκάματα των Αθηναίων, εξαιτίας της υπερπροσφοράς και της εκμετάλλευσης των προσφύγων. Έτσι, δημιουργήθηκαν κοινωνικές συγκρούσεις και εντάσεις, ακόμη και για ασήμαντες αφορμές». 

Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας πριν τη Μικρασιατική Καταστροφή

 

Ως αποτέλεσμα βέβαια εκείνων των συγκρούσεων θα παραμείνει η αντιπαλότητα προσφύγων-Παναθηναϊκού για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η ειρωνεία είναι ότι και ο Παναθηναϊκός έχει σχέση με την προσφυγιά και την Κωνσταντινούπολη. Κατ’ αρχάς ο Απόστολος Νικολαϊδης, πρόσφυγας από την Ανατολική Ρωμυλία, ήταν εμβληματική διοικητική μορφή του συλλόγου. Και γι αυτό με το όνομά του ονομάστηκε το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Επίσης το σύμβολο (τριφύλλι) που υιοθέτησε το 1919, το οφείλει στον Κωνσταντινουπολίτη Μιχάλη Παπάζογλου, του οποίου η ομάδα στην Χαλκηδόνα της Κωνσταντινούπολης είχε ένα τριφύλλι ως έμβλημα.

Στις παραπάνω επισημάνσεις -για να ολοκληρωθεί η σημειολογία του συμβάντος – ας προσμετρηθεί το γεγονός ότι ο δολοφονημένος Μιχάλης Κατσουρής προερχόταν από τους Μικρασιάτες πρόσφυγες που είχαν εγκατασταθεί στα εργατικά Προσφυγικά της Ελευσίνας και οι λόγοι για την επιλογή αυτής της ομάδας οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στη σύγχρονη μικρασιατική ταυτότητα όπως αυτή εκφράζεται 100 χρόνια μετά από τη Μεγάλη Καταστροφή.

Δυο λόγια για την ιστορία

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή ο πληθυσμός της Αθήνας και του Πειραιά διπλασιάστηκε λόγω των προσφύγων. Δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητη η προσφυγική εγκατάσταση στο Νότο, παρότι στο Βορρά πραγματοποιήθηκε κυρίως η εγκατάσταση αγροτών προσφύγων. Οι νέες συνοικίες που περιέβαλαν τα παλιά κέντρα της Αθήνας και του Πειραιά ήταν προσφυγικές. Στο σύνολο των αστών προσφύγων (δηλαδή των προερχόμενων από πόλεις και ασκούντων αστικά επαγγέλματα και όχι της υπαίθρου), πολύ μεγάλο μέρος εγκαταστάθηκε στο Λεκανοπέδιο…

Η πρώτη ομάδα που αγκάλιασαν οι πρόσφυγες ήταν ο Ολυμπιακός και πιθανότατα αυτή είναι και μια από τις αιτίες της σκληρής αντιπαράθεσης με τον Παναθηναϊκό. Απλώς η προσφυγική ταυτότητα στον Ολυμπιακό είναι ασθενής και μου θυμίζει την αντίστοιχη στον ΠΑΟΚ. Μια υπόθεση για την σφοδρή αντιπαλότητα Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, όπως διατυπώθηκε στο «Πόντος και Αριστερά», υπήρξε η αντιπαράθεση ντόπιων-προσφύγων.

Διαβάζουμε: «Οι πρόσφυγες του ’22, όταν έφτασαν στον Πειραιά και δημιούργησαν τις προσφυγικές φαβέλες εντάχθηκαν κυρίως στον Ολυμπιακό. Αντίθετα οι ντόπιοι που είχαν περιχαρακωθεί τότε στις δικές τους συνοικίες υποστήριζαν κυρίως τον Παναθηναϊκό.

Αυτή ακριβώς η κοινωνική και ταξική διάκριση αποτυπώθηκε και στα συναισθήματα που είχε η μια ομάδα για την άλλη. Έτσι οι «ντόπιοι» Πaναθηναϊκοί μισούσαν και έτρεφαν ρατσιστικά συναισθήματα για τους πρόσφυγες και την ομάδα τους. Δεν άργησε σε λίγο να γίνει και το αντίθετο! Μόνο όταν δημιουργήθηκε η αμιγής προσφυγική ομάδα της ΑΕΚ έπαψε να υπάρχει η μονοπώληση της προσφυγιας από τον Ολυμπιακό. Σήμερα έχουν μείνει τα παλιά συναισθήματα μεταξύ των δύο ομάδων, όμως ελάχιστοι γνωρίζουν το πώς αυτά δημιουργήθηκαν.»

Αυτό που μπορεί να εντοπίσει κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, είναι ότι η προσφυγική ταυτότητα παραμένει πολύ ισχυρή στην ΑΕΚ (Αθλητική Ένωσις Κωνσταντινουπόλεως) και λιγότερο στον ΠΑΟΚ (Πανθεσσαλονικειος Αθλητικός Όμιλος Κωνσταντινουπολιτών). Πιθανόν η διαφορά στην ταυτότητα των οπαδών των δύο ομάδων να οφείλεται στη διαφορετική ιστορία των προσφυγικών πληθυσμών ανάλογα με τον τόπο εγκατάστασης. Στην Αθήνα διατηρείται περισσότερο η προσφυγική ταυτότητα μεταλλαγμένη πάντα σε ποδοσφαιρικά σύμβολα.

Στην Αθήνα για παράδειγμα δεν είχαμε εμφύλιο μεταξύ των προσφύγων, όπως αυτός αιματοκύλησε τις προσφυγικές κοινότητες στη Μακεδονία. Στην Αθήνα σε γενικές γραμμές διατηρήθηκαν στη δεκαετία του ’40 οι διαφοροποιήσεις ντόπιων-προσφυγων και τα αμοιβαία συναισθήματα.

Οι πρόσφυγες σε γενικές γραμμές θα παραμείνουν φιλελεύθεροι ή θα πάνε στο ΕΑΜ, ενώ τα Τάγματα Ασφαλείας , η «Χ» κλπ. θα επανδρωθούν κυρίως από ντόπιους. Ίσως επίσης στη Μακεδονία, όπου ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού κατάγεται από πρόσφυγες να μη βιώνεται ως ανάγκη η επισήμανση της προσφυγικής ταυτότητας.

Φυσικά τις επόμενες δεκαετίες έγιναν οι οσμώσεις, το Λεκανοπεδιο μεταμορφώθηκε από μια τεράστια εσωτερική μετανάστευση, άλλαξαν οι πληθυσμιακές ισορροπίες και επήλθε μια ενοποίηση των διαφόρων τοπικών ομάδων.

Το συμπέρασμα πάντως είναι ότι οι ποδοσφαιρικές ομάδες δεν είναι μόνο ιδιωτικές επιχειρήσεις που εκφράζουν μόνο τα συμφέροντα των ιδιοκτητών. Αντιστοιχούν σε πολύ ευρύτερα όπως φαίνεται φαινόμενα. Ειδικά για την περίπτωση της ΑΕΚ, ο Γιάννης Αλεξανιάν σε μια σχετική συζήτηση στο διαδίκτυο έγραψε τα εξής:

«Ακόμα κι αν στην ΑΕΚ θέλαμε να ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και από που προήλθαμε θα υπάρχουν πάντα κάποιοι να μας τα θυμίζουν. Οι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και οι απόγονοι τους υπήρξαν ταλαιπωρημένοι, φτωχοί, προλεταριοποιημένοι για δεκαετίες φορείς συλλογικών κοινωνικών και πολιτιστικών πρακτικών που καθόρισαν τον λαϊκό πολιτισμό της σύγχρονης Ελλάδας, στην πλειοψηφία τους πολιτικά τοποθετημένοι ειδικά στην Αττική στην Αριστερά με την ευρεία έννοια (σε σημείο που δεν υπάρχει ιστορία της Αριστεράς χωρίς τους πρόσφυγες).

Αυτός είναι ο λόγος που ακόμα και σε μια εποχή εμπορευματοποίησης των πάντων, κυριαρχίας της εικόνας, των μεγαλοεπιχειρηματιών- ολιγαρχών στο ποδόσφαιρο και όχι μόνο, στην ΑΕΚ δεν μπορούν να ανθίσουν νεοναζιστικά μπουμπούκια και ακροδεξιές αντιλήψεις ακόμα κι αν αναπαράγονται πρακτικές οπαδικής βίας και συγκρούσεων.»

1955,επίσημα εγκαίνια, το πρώτο γήπεδο της ΑΕΚ – Το «στολίδι» της προσφυγιάς, άρχισε να κτίζεται το 1945

 

Τι είναι ευκαιρία να γίνει

Ίσως το θλιβερό αυτό γεγονός να δώσει ευκαιρία στην ηγεσία του Παναθηναϊκού και στην πλειονότητα των οπαδών του, που σίγουρα αντιτίθενται στη χουλιγκανική βία, να ξεκαθαρίσουν οριστικά με το καρκίνωμα αυτό. Όπως ακριβώς έκαναν παλιότερα με την ΝΟΠΟ (Ναζιστική Οργάνωση Παναθηναϊκών Οπαδών). Ελπίζουμε επίσης την ευκαιρία αυτή θα αξιοποιήσουν και οι αρχές , οι οποίες με την ολιγωρία που επέδειξαν μετέτρεψαν εαυτόν σε συνένοχο της βίας.

Πηγή:   https://tvxs.gr/news/ellada/nea-filadelfeia-antimikrasiatika-stereotypa-poy-epivionoyn-kai-empneoyn-egklimatika-diktya/

Η μπάλα βρωμάει από το… κεφάλι

ΑΠΟ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Παρασκευη 11 Αυγουστου 2023

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στον «Ημεροδρόμο» στις 12 Μαρτίου 2018. Μετά τα όσα έχουν συμβεί τις τελευταίες μέρες, με τη συμμετοχή Ελλήνων ναζί στη δολοφονία στη Νέα Φιλαδέλφεια, καθώς και με το πανό στο «Καραϊσκάκη», το αναδημοσιεύουμε. Δυστυχώς χωρίς να μας επιτρέπεται να αλλάξουμε ούτε ένα σημείο στίξης. 

Παρατήρηση 1η: Όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό, η ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, αυτό είναι ποδόσφαιρο. Όταν, όμως, παίζει ο Μαρινάκης με τον Μελισσανίδη, ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, ο Σαββίδης με τον Μαρινάκη και ο Μαρινάκης με τον Αλαφούζο, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτό είναι άλλου τύπου παιχνίδι…

    Παρατήρηση 2η: Εδώ και 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η πολιτική που ακολουθείται (και) στο ποδόσφαιρο «παράγει» διάφορα «διαμάντια»: «Χοντρούς» και «Περίεργους», «Αγαπούλες» και «μπάρμπα-Θωμάδες», «Ρίνγκο» και «Κοκαλιάρηδες», «Τίγρεις» και «Κάου-μπέους». Δεν πρόκειται για ονόματα μαφιόζικων συμμοριών στο Σικάγο. Είναι τα προσωνύμια και τα χαριτωμένα παρατσούκλια ευυπόληπτων παραγόντων που κατά καιρούς διοικούν και ελέγχουν το ελληνικό ποδόσφαιρο…

    Τι τρέχει λοιπόν; Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που παρακολουθούμε με τους μεν να κατηγορούν τους δε ως «νονούς» και εγκεφάλους «εγκληματικών συμμοριών»; Τι σόι ματς είναι αυτό όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση μοιάζουν να στοιχίζονται πίσω τους και να τσακώνονται για τα «μάτια» τους στη Βουλή, ανταλλάσοντας μύδρους μεταξύ τους ότι η μια εξυπηρετεί τον τάδε εφοπλιστή-ποδοσφαιροπαράγοντα και η άλλη τον δείνα ολιγάρχη-ποδοσφαιροπαράγοντα;

    Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που, πίσω από τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου, το παρασκήνιο μιλάει για ένα κλωτσοσκούφι εξουσίας που περιλαμβάνει από  εξυπηρετήσεις, διευκολύνσεις και αρπαγή χρυσοφόρων δημόσιων οργανισμών μέχρι κρατικό χρήμα, μιντιακά συγκροτήματα και «προσυμφωνημένες αποκρατικοποιήσεις»;

    Όλα αυτά συνιστούν τις πολλές όψεις της αθλιότητας, της εξαχρείωσης, της ατομικής και οπαδικής αλλοτρίωσης, της μπίζνας που ονομάζεται «επαγγελματικό ποδόσφαιρο». Και που δεν θα μπορούσε παρά να παίζεται -μέσα και έξω από τα γήπεδα- σύμφωνα με τους κανόνες, τα ήθη και τις μεθόδους που αρμόζουν σε ένα σύστημα που αφού έχει ως ευαγγέλιο τον «ανταγωνισμό» δεν μπορεί παρά όποιος θέλει να πάρει τη θέση του «Θεού» στο Κολοσσαίο να ποζάρει σαν ο «καπετάν γαμάω».

    Αυτό το καθεστώς, που στα γήπεδά του παίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο των Ανωνύμων Εταιρειών με τα τρανταχτά επώνυμα των VΙΡ και των μεγαλομετόχων, δεν είναι παρά η κοινωνία που ελέγχεται από τους κατά καιρούς ανταγωνιζόμενους πετρελαιάδες-προέδρους. Τους αντιπαρατιθέμενους τραπεζίτες-προέδρους. Τους «εμπόλεμους» εφοπλιστές-προέδρους. Τους βιομηχάνους-προέδρους. Τους μιντιάδες-προέδρους. Ενίοτε από την παρέα δεν λείπουν και οι πρόεδροι-θαμώνες του Κορυδαλλού…

    Το ποδόσφαιρο – ειδικά σε μια χώρα όπου η σαπίλα ξεπερνάει τη σαπίλα της Δανιμαρκίας – δεν θα μπορούσε παρά να επιλέγεται ως προνομιούχος αρένα για τα σαρκοφάγα και τα πιράνχας του συστήματος, που μαζί με τα πετρέλαια, τα λιμάνια, τους δρόμους, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, τα μίντια, ελέγχουν και το ποδόσφαιρο.

    Το πρώτο θύμα τούτης της αδυσώπητης αρένας συμφερόντων και ανταγωνισμών είναι η ίδια η μπάλα. Πράγμα απολύτως λογικό, αφ’ ης στιγμής δικό τους είναι το σάπιο αυτό «εμπόρευμα» που παράγεται μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Σάρκα από τη σάρκα τους. Γέννημα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των «αφεντικών» του. Αυτού του ποδοσφαίρου που βρωμάει (και βρωμάει όπως ακριβώς το ψάρι: από το κεφάλι) η «βιτρίνα» κάθε τρεις και λίγο θρυμματίζεται. Αποκαλύπτοντας το θέαμα της χρεοκοπίας -ποιων άλλων;- των «αφεντικών» του.

     Η κατάσταση στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί όπως περίπου όλα τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία: Οι «ισχυροί» και οι «ξύπνιοι» του χρήματος άλωσαν το ποδόσφαιρο, αυτόν τον εξαιρετικά προνομιακό χώρο για τη φιλοτέχνηση του προφίλ τους και την προώθηση της κάθε λογής επιχειρηματικής τους δραστηριότητας. Σ’ αυτό το «παιχνίδι» εξουσίας, κοινωνικής καταξίωσης και επιχειρηματικής διείσδυσης τυγχάνουν εφαρμογής όλοι οι κανόνες της αγοράς και βρίσκουν θέση όλα τα αγοραία μπουμπούκια του συστήματος: επιφανείς λεφτάδες, μαριονέτες, τύποι του υποκόσμου…

    Βασικό μέλημα των παραπάνω «παραγόντων» είναι, με εφόδιο τη «θρησκεία» της μπάλας, να εισβάλουν στη συνείδηση της εξέδρας, σαν «θεοί» της εκάστοτε ΠΑΕ και μέσω αυτής να ασκήσουν κοινωνική-πολιτική πίεση. Για το χτίσιμο του βασιλείου τους, στην αρχή έχουν ανάγκη από τους «πιστούς οπαδούς» της ομάδας, που με κατάλληλες κινήσεις τους μετατρέπουν σε «ιδιωτικούς στρατούς».

   Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι «ειδικά τάγματα» αυτού του «ιδιωτικού στρατού» δεν χρησιμοποιούνται για «ειδικές αποστολές» έρχεται ενίοτε η στιγμή που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη θέληση του «προέδρου – αφεντικού», δημιουργώντας του πρόβλημα. Αλλά ακόμα και τότε, ο εκάστοτε κύριος πρόεδρος, όταν δεν τους προστατεύει («αυτούς τους φιλάθλους έχουμε, δεν θα τους αλλάξουμε» έλεγε παλιότερα ο Κόκκαλης για διάφορα τυπάκια που διασύρουν την ιστορία του Ολυμπιακού), το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πετάξει από πάνω του το στίγμα του δόκτορα Φρανκενστάιν.

    Όση υποκρισία όμως και αν διακινηθεί από τις ΠΑΕ ή τις κυβερνήσεις, είναι πανθομολογούμενο: το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι πια το βασίλειο των Φρανκενστάιν. Σάπιο και αδιόρθωτο, ανεξάρτητα από τις διακηρυγμένες «καλές προθέσεις» όσων θέλουν ή λένε ότι θέλουν να το «εξυγιάνουν».

    Μιλούν για «αθλητισμό και πολιτισμό». Μια εικόνα της πορείας που έχει πάρει το ποδόσφαιρο στα χέρια τους είναι τούτη: Παλιά οι μανάδες έστελναν τα παιδιά τους στον αθλητισμό για να τα προφυλάξουν από τις «κακές συνήθειες» και τις «κακές παρέες», για να «μην μπλέξουν». Αλλά στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο κάποια στιγμή έφτασαν να ελέγχουν τις τύχες ομάδων άτομα που κατηγορούν ο ένας τον άλλον πως η θέση του είναι στη φυλακή, που ένας αποκαλεί τον άλλον «ναρκέμπορα» και άλλος τον πρώτο «λαθρέμπορα»…

    Στο ποδόσφαιρο-εμπόριο φιγουράρουν τύποι που μόνο και να τους κοιτάξεις… λερώνεσαι. Στα τραπέζια παρά τω πλευρώ του εκάστοτε υπουργού Αθλητισμού και μάλιστα στις συνεδριάσεις για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα, φτάσαμε να βλέπουμε να συμμετέχουν ακόμα και παράγοντες που (όταν δεν εισβάλουν στα γήπεδα ή δεν παίζουν ξύλο με άλλες «φίρμες» του δημόσιου βίου στις πλατείες και τους δρόμους του Κολωνακίου) γδύνουν διαιτητές και μετατρέπουν συνεδριάσεις της ΕΠΑΕ σε ρινγκ όπου πλακώνονταν με άλλους ποδοσφαιροπαράγοντες. Πόσοι τέτοιοι δεν πέρασαν στα 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου από τα πόστα του ποδοσφαιρικού βασιλείου και πόσοι απ’ αυτούς δεν είχαν αναλάβει να «διορθώσουν» την κατάσταση στο χώρο του ποδοσφαίρου;

    Ναι, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όλοι αυτοί που αλληλοκατηγορούνται για φαινόμενα ανυποληψίας, ίντριγκας, παρανομίας, ατιμίας και βίας μέσα και έξω από τα γήπεδα, αποφεύγουν πάντα να μιλούν για την πολύμορφη βία στην οποία πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Μια βία ποιοτικά «ανώτερη» από της εξέδρας, μια βία που λειτουργεί (συνειδητά ή ασυνείδητα) σαν «πρότυπο» για τους αφιονισμένους.

    Ιδού μερικά τέτοια «πρότυπα» (σσ: πολύ πριν ο Σαββίδης μπουκάρει στον αγωνιστικό χώρο με το περίστροφο περασμένο στο ζωνάρι του): 

– Πιστολιές μέσα στο χώρο των VIP στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, όταν θεωρήθηκε ότι ο πρόεδρος της ΕΠΑΕ Β. Μητρόπουλος αδικούσε την ΑΕΚ…

– Προεδρεύων του Παναθηναϊκού να συμμετέχει στον ξυλοδαρμό διαιτητή στο γήπεδο της Λ.Αλεξάνδρας επειδή στα τελευταία λεπτά του αγώνα έδωσε πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού…

– «Ηρωικές έφοδοι» προέδρου κατά του επόπτη στο ματς Παναθηναϊκός-Εθνικός, με το φακό να αποθανατίζει το κουμπούρι περασμένο στη ζώνη του παντελονιού του…

– «Παράγοντες» που μπαίνουν στα γήπεδα, ξυλοφορτώνουν καμέραμαν και ανοίγουν τις πόρτες για να εισβάλουν μαινόμενοι οπαδοί, όπως τα σχετικά «ανδραγαθήματα» του Σαλιαρέλη στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον αγώνα Ολυμπιακός-Αθηναϊκός…

    Σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο άνθρωποι δολοφονούνται από κροτίδες στις κερκίδες ή από μαχαίρια στους δρόμους, χουλιγκάνοι στήνουν καρτέρια με σουγιάδες και λοστάρια στα σοκάκια, δημοσιογράφοι μαχαιρώνονταν (Συρίγος, Στέλλας) και άλλοι δέχονται «περιποιήσεις» από φουσκωτούς, σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο γίνονταν υφυπουργοί άτομα σαν εκείνον που τον έμαθε το πανελλήνιο βλέποντάς τον να κυνηγάει τον διαιτητή στο γήπεδο της Καβάλας, εδώ είναι που η «παράγκα» μετατρέπεται σε παρθεναγωγείο όταν μεθοδεύονται οι χαριστικές ρυθμίσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων προς τις ΠΑΕ από εκείνους που με την ίδια ευκολία ξεπαστρεύουν λόγω «χρεών» την περιουσία του λαού, από ΟΠΑΠ μέχρι αυτοκινητόδρομους και από ξενοδοχεία μέχρι λιμάνια και βιομηχανίες…

    Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο απ’ όσα μπορεί να μνημονεύσει κανείς προς όσους αναζητούν το άλλοθι να πέφτουν από τα σύννεφα με τα όσα συμβαίνουν σήμερα εντός και πέριξ του ποδοσφαίρου. Η ποδοσφαιρική «παραγκούπολη» (που όλο… ξηλώνεται)  δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Είναι το νομιμοποιημένο αυθαίρετο της κυρίαρχης πολιτικής. Είναι το μήλον της έριδος μεταξύ χαλίφηδων και επίδοξων χαλίφηδων που έχουν μεταφέρει στο ποδόσφαιρο το σπορ της αρπαχτής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του γκαγκστερικού ανταγωνισμού.

    Και πώς μπαίνει τέλος σ’ αυτή την τερατογένεση; Με έναν και μόνο τρόπο: Με την έξωση από το ποδόσφαιρο όλων αυτών των εμπόρων που το καπηλεύονται. Με την απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό γενικότερα.

    Μα αυτό δεν είναι «ρεαλιστικό», αντιτείνουν πολλοί. Απαντάμε: Να παλεύει κανείς για την έξωση όλων αυτών από το ποδόσφαιρο (και από τη ζωή μας) είναι απείρως ρεαλιστικότερο από το να πιστεύει κανείς ότι το ποδόσφαιρο (και η ζωή μας) θα «εξυγιανθεί» όσο αυτοί και η πολιτική που τους θρέφει θα συνεχίσουν να ελέγχουν το ποδόσφαιρο (και τη ζωή μας). 

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/h-mpala-vromaei-apo-to-kefali/

Σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό 150.000 άτομα στην Κύπρο

 10 Αυγούστου 2023

Με βάση τα αποτελέσματα της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών 2022, με έτος αναφοράς εισοδήματος το 2021, 16,7% του πληθυσμού ή 150.000 άτομα βρίσκονταν σε κίνδυνο φτώχιας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό (δείκτης AROPE, ο κύριος δείκτης παρακολούθησης του στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2030 για τη φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό).

Συγκεκριμένα, 16,7% του πληθυσμού ζούσε σε νοικοκυριά με διαθέσιμο εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχιας, ή ζούσε σε νοικοκυριά με σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, ή ζούσε σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλό δείκτη έντασης εργασίας.

Ο δείκτης για το 2022 παρουσιάζει μικρή βελτίωση σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά που ήταν στο 17,3%, συνεχίζοντας την πτωτική πορεία των τελευταίων χρόνων. Η βελτίωση αντικατοπτρίζεται και στα δύο φύλα, παρόλο που διαχρονικά οι γυναίκες διατηρούνται σε δυσμενέστερη θέση έναντι των αντρών. Το Διάγραμμα 1 παρουσιάζει την εξέλιξη του δείκτη αυτού από το 2015 μέχρι και το 2022.

Με βάση το Διάγραμμα 2, όπου παρουσιάζονται ξεχωριστά τα αποτελέσματα που αφορούν στους 3 επιμέρους δείκτες που συνθέτουν τον δείκτη κινδύνου φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού (κίνδυνος φτώχιας, σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, πολύ χαμηλή ένταση εργασίας) φαίνεται ότι, η βελτίωση του δείκτη οφείλεται στη μείωση του ποσοστού του πληθυσμού που ζει σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλή ένταση εργασίας (από 5,8% το 2021, σε 4,1% το 2022) (περισσότερες επεξηγήσεις στις μεθοδολογικές πληροφορίες).

Κίνδυνος φτώχιας (AROP)

Το ποσοστό του πληθυσμού που βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχιας, δηλαδή το διαθέσιμο εισόδημα του βρισκόταν κάτω από το χρηματικό όριο κινδύνου φτώχιας, κατά το 2022 ανήλθε στο 13,9% ή 125.000 άτομα, παραμένοντας στα ίδια περίπου επίπεδα με το 2021 (13,8%). Το χρηματικό όριο κινδύνου φτώχιας, το οποίο ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, υπολογίστηκε το 2022 στα €10.713 για νοικοκυριά ενός ατόμου και σε €22.498 για νοικοκυριά με δυο ενήλικες και 2 εξαρτώμενα παιδιά. Τα αντίστοιχα χρηματικά όρια για το 2021 ήταν €10.011 και €21.024. Να σημειωθεί ότι το διάμεσο ισοδύναμο διαθέσιμο εισόδημα (ανά άτομο) για το 2022 ήταν €17.855 σε σχέση με €16.825 το 2021. Στο Διάγραμμα 3, παρουσιάζεται η πορεία του δείκτη κινδύνου φτώχιας και του χρηματικού ορίου κινδύνου φτώχιας από το 2008 μέχρι το 2022.

Κίνδυνος φτώχιας πριν και μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις

Το ποσοστό του πληθυσμού που βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχιας προτού συμπεριληφθούν στο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών οποιαδήποτε κοινωνικά επιδόματα¹ και συντάξεις² (κοινωνικές μεταβιβάσεις), ανερχόταν στο 33,3%. Όταν συμπεριλήφθηκαν οι συντάξεις στο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, τότε το ποσοστό αυτό μειώθηκε στο 20,1%, ενώ όταν στη συνέχεια συμπεριλήφθηκαν και τα κοινωνικά επιδόματα, το ποσοστό μειώθηκε περαιτέρω στο 13,9% (Διάγραμμα 4). Επομένως, διαπιστώνεται ότι οι κοινωνικές μεταβιβάσεις συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού του κινδύνου φτώχιας. Το 2022, συνολικά οι κοινωνικές μεταβιβάσεις μείωσαν τον εν λόγω δείκτη κατά 19,4 ποσοστιαίες μονάδες, (13,2 ποσοστιαίες μονάδες λόγω των συντάξεων και 6,2 λόγω των κοινωνικών επιδομάτων).

Πίνακας
Δείκτης			2015	2019	2020	2021	2022
Ποσοστό κινδύνου φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού (AROPE)	Σύνολο	%	22,8	18,6	17,6	17,3	16,7
	Άντρες	%	21,6	17,2	16,6	15,8	15,3
	Γυναίκες	%	24,0	19,9	18,6	18,7	18,0
Χρηματικό όριο κινδύνου φτώχιας	Νοικοκυριά ενός ατόμου	€	8.276	9.729	10.022	10.011	10.713
	Νοικοκυριά με 2 ενήλικες και 2 εξαρτώμενα παιδιά	€	17.380	20.431	21.047	21.024	22.498
Ποσοστό κινδύνου φτώχιας κατά ηλικία (AROP) (μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις)	Σύνολο	%	16,2	14,7	14,3	13,8	13,9
	0-17	%	16,7	16,7	16,1	15,8	14,9
	18-64	%	15,9	11,9	12,0	11,9	11,9
	65+	%	17,3	24,6	21,9	19,5	20,8
Ποσοστό κινδύνου φτώχιας πριν τις κοινωνικές μεταβιβάσεις εκτός των συντάξεων	Σύνολο	%	25,4	22,7	21,9	22,1	20,1
Ποσοστό κινδύνου φτώχιας πριν όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις	Σύνολο	%	38,8	35,1	35,2	35,8	33,3
Σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση (SMSD)	Σύνολο	%	7,9	3,2	3,2	2,6	2,7
Ποσοστό πληθυσμού στις ηλικίες 0-64 ετών που ζει σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλό δείκτη έντασης εργασίας, κατά φύλο (LWI)	Σύνολο	%	10,4	6,6	5,3	5,8	4,1
	Άντρες	%	9,9	6,1	5,1	5,9	3,8
	Γυναίκες	%	10,9	8,4	7,1	5,8	4,4
Μέσο ετήσιο καθαρό διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού		€	29.959	33.584	33.862	34.227	35.699

Μεθοδολογικές πληροφορίες 

Ταυτότητα της έρευνας

Η έρευνα Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών (EU-SILC) διεξάγεται με βάση τον Κανονισμό (ΕΚ) αρ. 2019/1700 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και χρησιμοποιείται από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (EUROSTAT) ως η κύρια πηγή συγκριτικών στοιχείων μεταξύ των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) σε θέματα που αφορούν στη φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Σκοπός της έρευνας είναι η διερεύνηση ορισμένων κοινωνικο-οικονομικών μεγεθών που επηρεάζουν τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού, ο καταρτισμός συστηματικών στατιστικών σχετικά με τις εισοδηματικές ανισότητες, τις ανισότητες στις συνθήκες διαβίωσης των νοικοκυριών, τη φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, καθώς και ο καταρτισμός διαρθρωτικών δεικτών κοινωνικής συνοχής.

Κάλυψη και συλλογή στοιχείων

Η έρευνα που διενεργήθηκε το 2022, με έτος αναφοράς για το εισόδημα το 2021, κάλυψε δείγμα 4.128 νοικοκυριών σε όλες τις επαρχίες της Κύπρου, στις αγροτικές και αστικές περιοχές.

Η έρευνα διεξάγεται από το 2005 πάνω σε ετήσια βάση με εναλλασσόμενο δείγμα νοικοκυριών και αποτελείται από δύο μέρη (συνιστώσες), τη συγχρονική (cross-sectional) και τη διαχρονική (longitudinal) συνιστώσα. Η συγχρονική συνιστώσα της έρευνας αναφέρεται σε μια δεδομένη χρονική στιγμή ή περίοδο, ενώ η διαχρονική αναφέρεται στις αλλαγές που παρουσιάζονται σε ατομικό επίπεδο σε χρονικό διάστημα τριών ή τεσσάρων χρόνων.

Η συλλογή των στοιχείων έγινε με προσωπικές και τηλεφωνικές συνεντεύξεις στα νοικοκυριά με τη χρήση ηλεκτρονικών ερωτηματολογίων.

Ορισμοί

Ποσοστό κινδύνου φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού (AROPE): Ποσοστό κινδύνου φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι το ποσοστό του πληθυσμού που είναι κάτω από το όριο της φτώχιας ή ζει σε νοικοκυριά που έχουν σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση ή ζει σε νοικοκυριά με πολύ χαμηλό δείκτη έντασης εργασίας. Κάθε άτομο υπολογίζεται μόνο μία φορά έστω και αν εμπίπτει σε πέραν του ενός δείκτη.

Ο δείκτης κινδύνου φτώχιας ή κοινωνικού αποκλεισμού είναι ο κύριος δείκτης για την παρακολούθηση του στόχου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2030 για τη φτώχια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Ο εν λόγω στόχος αφορά στη μείωση του αριθμού των ατόμων που κινδυνεύουν από φτώχια ή κοινωνικό αποκλεισμό στις χώρες της ΕΕ27, τουλάχιστο κατά 15 εκατομμύρια έως το 2030, και από αυτά, τουλάχιστον 5 εκατομμύρια θα πρέπει να είναι παιδιά.

Χρηματικό όριο κινδύνου φτώχιας: Το όριο φτώχιας ορίζεται στο 60% του διάμεσου ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος, το οποίο υπολογίζεται διαιρώντας το συνολικό διαθέσιμο εισόδημα του νοικοκυριού (συνολικό καθαρό εισόδημα όλων των μελών του μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις) διά το ισοδύναμο μέγεθος του νοικοκυριού, το οποίο προκύπτει από την εφαρμογή των ακόλουθων συντελεστών στάθμισης: 1ος ενήλικας = 1,0 μονάδα, υπόλοιπα άτομα ηλικίας 14 χρονών και άνω = 0,5 μονάδες και άτομα κάτω των 14 χρονών = 0,3 μονάδες.

Ποσοστό κινδύνου φτώχιας (AROP): Ποσοστό κινδύνου φτώχιας είναι το ποσοστό των ατόμων που έχουν εισόδημα κάτω από το όριο της φτώχιας. Μετρά τη σχετική φτώχια και όχι την απόλυτη φτώχια.

Σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση (SMSD): Με τον όρο σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση εννοούμε τον πληθυσμό που στερείται λόγω οικονομικών δυσκολιών τουλάχιστο 7 από τα 13 ακόλουθα αγαθά, υπηρεσίες, ή κοινωνικές δραστηριότητες (7 σχετικά με το νοικοκυριό και 6 σε προσωπικό επίπεδο):

Σε επίπεδο νοικοκυριού:

1)  οικονομική αδυναμία στην αντιμετώπιση έκτακτων αλλά αναγκαίων δαπανών,

2)  οικονομική αδυναμία για πληρωμή μιας εβδομάδας διακοπών,

3) καθυστέρηση στην αποπληρωμή πάγιων λογαριασμών (ρεύμα, νερό κ.λπ.), ενοίκιο ή δόσεις   δανείων κύριας κατοικίας ή δόσεις άλλων δανείων,

4) οικονομική αδυναμία για διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη μέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι (ή ισοδύναμο χορτοφαγικό γεύμα σε θρεπτική αξία),

5)  οικονομική αδυναμία για ικανοποιητική θέρμανση,

6)  οικονομική αδυναμία να διαθέτουν αυτοκίνητο,

7)  οικονομική αδυναμία να αντικαθιστά φθαρμένα ή κατεστραμμένα έπιπλα.

Σε προσωπικό επίπεδο:

Οικονομική αδυναμία να:

1)  έχει σύνδεση στο διαδίκτυο,

2)  αντικαθιστά φθαρμένα ρούχα με κάποια καινούργια,

3) έχει 2 ζευγάρια παπούτσια στο σωστό μέγεθος (περιλαμβανομένου και ενός ζευγαριού για όλες τις καιρικές συνθήκες),

4)  ξοδεύει ένα μικρό χρηματικό ποσό κάθε εβδομάδα για τον εαυτό του/της,

5)  συμμετέχει τακτικά σε δραστηριότητες αναψυχής,

6)  συναντιέται με φίλους/οικογένεια (συγγενείς) για ποτό/φαγητό τουλάχιστον 1 φορά τον μήνα.

Τα 6 είδη που είναι σε προσωπικό επίπεδο συλλέγονται μόνο για τα άτομα 16 ετών και πάνω. Για τα παιδιά κάτω των 16 ετών γίνεται εκτίμηση χρησιμοποιώντας τον κανόνα: αν τουλάχιστον οι μισοί ενήλικες του νοικοκυριού στερούνται ένα είδος, συνεπάγεται ότι και τα παιδιά του εν λόγω νοικοκυριού στερούνται αυτό το είδος.

Πολύ χαμηλός δείκτης έντασης εργασίας (LWI): Το ποσοστό των ατόμων ηλικίας 0-64 ετών που ζει σε νοικοκυριά όπου οι ενήλικες 18-64 εργάστηκαν λιγότερο από 20% της δυνατότητας απασχόλησης τους κατά τη διάρκεια της προηγούμενης χρονιάς. Στους ενήλικες δεν περιλαμβάνονται οι φοιτητές 18-24, άτομα τα οποία δήλωσαν ότι είναι συνταξιούχοι ή λαμβάνουν οποιαδήποτε σύνταξη (εκτός από σύνταξη χηρείας) και άτομα ηλικίας 60-64 τα οποία δήλωσαν ότι είναι μη οικονομικά ενεργά και ζουν σε νοικοκυριά με κύριο εισόδημα οποιαδήποτε σύνταξη (εκτός από σύνταξη χηρείας).

Κοινωνικές μεταβιβάσεις: Είναι τα κοινωνικά επιδόματα και οι συντάξεις. Τα κοινωνικά επιδόματα περιλαμβάνουν την κρατική κοινωνική βοήθεια όπως το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα, επίδομα μητρότητας, επίδομα τέκνου, επίδομα μονογονιού, επίδομα αναπηρίας, ανεργίας, επίδομα φροντίδας ηλικιωμένων κ.λπ. Στις συντάξεις περιλαμβάνονται οι συντάξεις γήρατος, χηρείας, ορφάνιας, ανικανότητας κ.λπ.

Για περισσότερες πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επισκέπτονται την Πύλη της Στατιστικής Υπηρεσίας, υπόθεμα Συνθήκες Διαβίωσης και Κοινωνική Προστασία, Προκαθορισμένοι Πίνακες (Excel), Μεθοδολογικές Πληροφορίες ή να επικοινωνήσουν με τον κ. Χαράλαμπο Χαραλάμπους στο τηλέφωνο 22602241 ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση chcharalambous@cystat.mof.gov.cy, ή με την κα Δήμητρα Κώστα στο τηλέφωνο 22605112 ή στην ταχυδρομική διεύθυνση dcosta@cystat.mof.gov.cy.

Πηγή:   https://dialogos.com.cy/se-kindyno-ftocheias-i-koinoniko-apokleismo-150-000-atoma-stin/

Αν δεν ήταν τυφλή η δικαιοσύνη…

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

30 Ιουλίου 2023

Είναι στιγμές που δεν θα ήθελες να είσαι δικαστής.

Ένα παιδί, με κάποιες ειδικές ανάγκες, εντοπίζεται νεκρό στην πισίνα, ενώ η μητέρα του είναι σε κατάσταση μέθης μέσα στο σπίτι. Είναι απλή αμέλεια ή ήθελε να ξεφορτωθεί το παιδί και το άφησε να πνιγεί ενώ αυτή προσπαθούσε να χαθεί από την πραγματικότητα μέσα από το ποτό;

Όπως και να ‘χει, η μητέρα συλλαμβάνεται και οι ειδήσεις μιλούν για φόνο. Πράγμα που δεν μπορεί εύκολα να αποδειχτεί. Τι κάνεις; Τιμωρείς ένα άνθρωπο που έτσι κι αλλιώς είναι διαλυμένος; Διατάσσεις την με κάποιο τρόπο προσπάθεια θεραπείας και επανένταξη στην κοινωνία; Αποφαίνεσαι απλά «αθώα» αφήνοντας τις Ερινύες να κάνουν τη δουλειά τους και πάμε στην επόμενη υπόθεση;

Ένας άντρας παραδέχεται πως σκότωσε τη γυναίκα του. Από αγάπη, λέει. Δεν άντεχε να την βλέπει να βασανίζεται από την ασθένεια. Είχαν συμφωνήσει, υποστηρίζει αυτός. «Η ίδια του ζήτησε να τη βοηθήσει να λυτρωθεί», αναφέρει η δικηγόρος του.

Οι πάντες, ακόμα κι η θυγατέρα του ζευγαριού, μαρτυρούν πως επρόκειτο για ένα αγαπημένο ζευγάρι κι ο θύτης ήταν πάντα φιλήσυχος και νομοταγής. Η εκδοχή του θύματος δεν μπορεί να ακουστεί (δεν υπάρχει τίποτα γραπτό) κι ο δικαστής θα πρέπει να αποφασίσει, ενώ στη Βουλή συζητείται ακόμα το θέμα της ευθανασίας. Που βρίσκεται η λεπτή γραμμή ανάμεσα στον φόνο και την ευθανασία; Έχει δικαίωμα κάποιος να αφαιρεί τη ζωή άλλου για να τον «σώσει»;

Μία γυναίκα, μάνα τριών παιδιών, εμπλέκεται σε θανατηφόρο ατύχημα. Θύμα ένας 35χρόνος άντρας. Η γυναίκα δεν αποποιείται της ευθύνης της. Παραμένει στον τόπο του δυστυχήματος και περιγράφει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε. Δεν έσπευσε να εξαφανιστεί, όπως η οδηγός του τροχαίου στη Λεμεσό με θύμα ένα 17χρόνο, πριν 12 χρόνια.

Δεν κρύφτηκε, δεν της είναι αδιάφορος ο πόνος που προκλήθηκε. Είναι και δικός της πόνος. Δεν ήθελε να γίνει αιτία να σκοτωθεί κάποιος. Ο δικαστής όμως κάνει τη δουλειά του, προσηλωμένος στις νομοθεσίες. Δεν συγκρίνει τη μια υπόθεση με την άλλη. Η ύπαρξη τριών παιδιών δεν είναι δικό του θέμα. Η συνεργασία και οι παραδοχές της γυναίκας, εκτιμιούνται αλλά δεν αλλάζουν το νόμο. Όλοι αντιλαμβάνονται πως ήταν ένα τραγικό ατύχημα, πως η γυναίκα δεν είχε πρόθεση. Κι ο δικαστής το αντιλαμβάνεται, αλλά η δικαιοσύνη είναι τυφλή. Και καλείται ο πρόεδρος να λύσει τον γόρδιο δέσμο. Οι οικείοι του θύματος, με μεγαλείο ψυχής, προσυπογράφουν το αίτημα απονομής χάριτος. Όπως ενδεχομένως θα προσυπόγραφαν κάποιοι και στις δύο προηγούμενες. Ο δικαστής όμως αποφασίζει βάσει άλλων δεδομένων. Και δεν θα θέλαμε να είμαστε στην θέση του.

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1359808/an-den-itan-tifli-i-dikeosini/

Η βλακεία και η αππωμάρα, να τιμωρούνται

  Για το ηθικό σας, για ν’ αντέξετε τον Ιούλιο… και τον Αύγουστο.

Άννα Μαραγκού

30 Ιουλίου 2023

Τόσο απλό για ένα κράτος, που ελπίζω συνειδητοποιεί ότι, όχι μόνον η επιβίωση, αλλά και η ευημερία του δεν εξαρτάται μόνον από τους πολιτικούς ηγέτες και τους κομματάρχες, αλλά, δυστυχώς, και από αυτόν τον αγέρωχο λαό που τους επιλέγει.

Αρχής γενομένης από την τελευταία φράση, ανήκω στην τεράστια μερίδα του κόσμου που κρατά την αναπνοή του εδώ και αρκετές μέρες ακούγοντας και παρακολουθώντας τις ειδήσεις και άλαλη από δηλώσεις που λίγο πολύ αντιπροσωπεύουν το κλασικό «εγιώ εν τζαι». Πήρε φωτιά το δάσος της Πάφου! Μόνον και μόνο η είδηση αυτή έπρεπε να συνταράξει όλον τον κυπριακό λαό, όχι μόνον τον κύριο Χαράλαμπο Αλεξάνδρου ο οποίος σχεδόν έκλαιγε όταν μιλούσε για τη φωτιά και τις προσπάθειες των πυροσβεστών να σώσουν ό,τι σώζεται. Η απόγνωση στο μεγαλείο της.

Γνωρίζει τούτος ο αγέρωχος λαός που κτίζει αμέριμνα dream cities και κόβει αιωνόβια δέντρα ότι η εξάρτηση όλων, και των μεν και των δε, είναι το Τρόοδος και το δάσος του; Ότι το Τρόοδος ρυθμίζει το κλίμα της Κύπρου και για τον λόγο αυτό δεν συγκαταλέγεται ακόμα το νησί παρέα με τη Σαχάρα και την έρημο του Νεγκέβ; Γνωρίζει ότι το δάσος του Τροόδους είναι η μεγαλύτερη προστασία μας, και αντί να αγοράζει τα της πολεμικής μας άμυνας [ποιας άμυνας, σε σχέση με αυτό που υπάρχει απέναντι] έπρεπε να εξοπλίζει πρώτα την άμυνα του Τροόδους και τον κόσμο που έχει ταχθεί για να το προστατεύει.

Είναι απορίας άξιον και θλιβερό το γεγονός ότι η πολιτεία επιτρέπει ακόμη στον κάθε ανεγκέφαλο, αππωμένο, νεόπλουτο Κυπραίο, που θέλει να εντυπωσιάσει τους γειτόνους του, ανεξάρτητα αν αυτός διαμένει στους Καλόηρους ή στον Πρωταρά, να σύρνει πυροτεχνήματα επειδή επάντρεψε την κόρη του ή εβάφτισε το κοπελλούδι του! Να θέτει σε κίνδυνο τον τόπο του λόγω επιδειξιμανίας και πλουτισμού.

Άκουγα τον αρχηγό της αστυνομίας που προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί εν τους πιάνουν. Είπε ότι θέλει να δει ο αστυνομικός το πυροτέχνημα αν είναι πυροτέχνημα,(!), θέλει να είναι εκεί για να δει ποιος το έσυρε, θέλει να είναι εκεί για να δει αν έχει άδεια για να το σύρει. Και ερωτώ αγαπητή φίλη, Υπουργέ της Δημόσιας Τάξης: Γιατί να έχει άδεια; Υπάρχει λόγος να σύρνουμε πυροτεχνήματα εκτός από αππωμάρα; Τι τραβά τούτος ο λαός από την αππωμάρα μας, ούτε λέγεται ούτε γράφεται, αρχής γενομένης από την σκιερή πλατεία της Ζάχας, μέχρι τους πύργους, τις οκέλλες και το κάθε τι που είναι εκτός του «μέτρου», το οποίο όχι μόνον δε γνωρίζουμε αλλά και αγνοούμε επιδεικτικά για να είμαστε διαφορετικοί, πιο ιν, ποιο προχωρημένοι; Απλά κερδίζουν αυτοί που τα εισάγουν ή αυτοί που τα αγοράζουν από απέναντι και τα μοσχοπουλούν στους απππωμένους.

Να απαγορευθεί δια νόμου, κυρία Υπουργέ, εις τον Ναό της Δημοκρατίας, τελεία και παύλα, όποιος θέλει να σύρνει πυροτεχνήματα να εξέρχεται του νησιού, να τα σύρνει μέσα στο πέλαγος να σβήνουν πάραυτα…

Ας λάβουν σοβαρά υπ’ όψιν οι τηλεοπτικοί σταθμοί και ιδιαίτερο το κρατικό μας κανάλι  το θέμα της διαφώτισης των κατοίκων της βραχονησίδας περί Τροόδους και πυρκαγιών. Δεν αρκούν οι μεγάλες αφίσες, είναι καλές, αλλά για να προστατευτούμε χρειάζεται να ξέρουμε. Όπως το Κυπριακό! Να μάθει τούτος ο αγέρωχος λαός ότι εκτός από σούβλες στα Πλατάνια και ξηρούς καρπούς στην πλατεία, εκτός από τις επιπόλαιες βόλτες με το αυτοκίνητο και τα κοπελλούθκια την Κυριακή, στη χιονισμένη Σιονίστρα [για να δημιουργήσουμε το χάος] ή τις πέστροφες της Δροσερής Ποταμιάς, τι σημαίνει Τρόοδος και ποια η αξία του. Αν μη τι άλλο, να το δουν ως αλλαγή. Αντί να βλέπουμε μόνο πολιτικούς, ας δούμε επιστήμονες, ας ακούσουμε ανθρώπους που έχουν σημαντικά πράγματα να πουν [γιατί οι άλλοι ξέρουμε όλοι τι λένε].

Αντί λοιπόν να μονοπωλούν οι εσωτερικές και οι εισαγόμενες σαπουνόπερες του καλοκαιριού, οι επαναλήψεις και τα αμφιβόλου ποιότητας μουσικοχορευτικά δρώμενα, ας ζητήσουν από κάποιους να εξηγήσουν τα αυτονόητα: γιατί δεν ανάφκουμεν φουκούες όπου μας καπνίσει, γιατί δεν πετάμε τα αποτσίγαρα μας από τα παράθυρα, γιατί δεν καίμε αγριόχορτα μέσα σε βαρέλες.

Ο κύριος Γιώργος Κωνσταντίνου, για παράδειγμα, ο γεωλόγος της Κύπρου, που μαζί με τον αξέχαστο Γιαννάκη Παναγίδη είναι ο συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου για τη Γεωλογία της Κύπρου, έκδοση του Πολιτιστικού Ιδρύματος της τότε Τραπέζης Κύπρου, το Κοινόν Κυπρίων αν θυμάστε. Να μιλήσει για τα χώματά μας, να εξηγήσει γιατί βρίσκουμε κογχύλια στην κορυφή του Ολύμπου, γιατί έρχονται οι γεωλόγοι του κόσμου όλου να μελετήσουν το Τρόοδος, τι σημαίνει Οφιόλιθος και τι σημαίνει χαλκός και τι σημαίνει εμπορεία του και γιατί 10 βασίλεια και γιατί η Αφροδίτη… και γιατί υπάρχουμε!

Nα μάθουμε επιτέλους από τη γεωλογία την ιστορία μας, να μάθουμε το ρόλο μας στην εσχατιά της Μεσογείου, να μάθουμε γιατί είμαστε σημαντικοί… και να εξηγήσουμε τη διαφορά ανάμεσα στην αππωμάρα και τη γνώση, τη συμπεριφορά έναντι στα δάση μας, ιδιαίτερα να μάθουμε από τους αναπτυξιομανείς δημάρχους και μουχτάρηδες, γιατί κόβουν τα δέντρα που σήμερα ξέρουμε ότι μας προστατεύουν από την κλιματική καταστροφή και τη μελλοντική ερήμωση του νησιού.

Ελεύθερα, 30.7.2023

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1359444/i-vlakia-ke-i-appomara-na-timorounte/

Απετάξω τω σατανά; Απεταξάμην!

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Δημοσιεύθηκε 30.7.2023

Άλλη μια φασαρία ξεκινά στο νησί μας για τα μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Πώς τολμά το Υπουργείο Παιδείας να προσαρμόζεται στους περίεργους αυτούς καιρούς, σε ευρωπαϊκές οδηγίες, στον παγκόσμιο οργανισμό υγείας κ.λπ. Η Κύπρος ήταν πάντα μια «καθαρή» σεξουαλικά χώρα. Γιατί να σπέρνει η εκπαίδευση τις αμφιβολίες; Αφού τα ξέρουμε όλα… Τα παραδείγματα πολλά, γνωστά μα και άγνωστα… Μια μαθήτρια κάποτε έκλαιγε γιατί ο ιερέας της ενορίας της της είπε πως δεν πρέπει να πάρει το λάβαρο του σχολείου της επειδή είναι αδιάθετη. Την κουβέντα την είπε η μαθήτρια στην καθηγήτριά της.

Ένας καθηγητής όταν ανοίχτηκε η συζήτηση για το αν πρέπει η ενδεχόμενη ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μιας δεκαπεντάχρονης να μην διακοπεί ή το ανάποδο, έμπλεξε, γιατί στην τάξη του είχε κόρη ιερέα. Ο ιερέας τον κατήγγειλε και το περιστατικό διερευνήθηκε από το καημένο υπουργείο που κοντά του φτάνουν οι πιο περίεργες καταγγελίες.

Στην Κύπρο τα παιδιά δεν είναι ανάγκη να έρχονται σε οποιαδήποτε επαφή με τέτοιες λερωμένες γνώσεις. Ευτυχίσαμε να κατοικούμε στη νήσο των αγίων. Όλα υπάρχουν ως εκ θαύματος καθάρια και κατασταλαγμένα από τη γένεση του Λεμεσιανού στη Λεμεσό, του Παφίτη στην Πάφο, του Δαλίτη στο Δάλι. Καμπάνες, μεγάφωνα εκκλησιαστικά στη διαπασών, εξομολογήσεις, όλα αυτά και πάνω απ’ όλα οι οικογένειες βοηθούν τα παιδιά να βρίσκονται στον σωστό δρόμο.

Έτσι λοιπόν, είμαστε ένας λαός χωρίς διαζύγια, τα παιδιά αποφεύγουν να χρησιμοποιούν βρόμικες λέξεις, ξέρουμε πως η οποιαδήποτε αυτοϊκανοποίηση είναι κάτι το κακό διότι απέχει από το συλλογικό καλό στο οποίο είμαστε εντελώς δοσμένοι.

Αγαπάμε και προσέχουμε ο ένας τον άλλον, ειδικά μέσα στα σχολεία, γεμάτοι από την ευλογία του εικονίσματος της Παναγίας που βρίσκεται σε κάθε τάξη. Τα παιδιά κάνουν την προσευχή τους κάθε πρωί και διώχνουν τα δαιμονικά που κυκλοφορούν κρυμμένα κάτω απ’ τα θρανία, πίσω από το σέλοτεξ, μέσα στην έδρα του κύριου Κώστα. Όταν αρρωστήσουμε, κάνουμε τον σταυρό μας και ζητάμε συγγνώμη για τις πονηρές μας σκέψεις.

Η ομοφυλοφιλία στην Κύπρο δεν υπήρχε, είναι κάτι ξενόφερτο, μολυσματικό που έφτασε μάλλον με τους τουρίστες ή από τα κατεχόμενα.

Ούτε προγαμιαίες σχέσεις ή και αν υπάρχουν, τις έφεραν ή το έφεραν οι πονηρές Σουηδέζες μετά την εισβολή, που διαφθείραν τον Πάμπο που τα κολοκάσια.

Οι γονείς στα σπίτια είναι ευγενικοί, δεν βρίζουν ποτέ και πάντα καταλαβαίνουν και βοηθούν τα παιδιά τους και τους γειτόνους τους.

Γι’ αυτό έχουμε τόσους πολλούς συνδέσμους γονέων άλλωστε. Ό,τι πει η δασκάλα στην τάξη το συζητούν οι γονείς 10 μέρες στα διάφορα γκρουπ που διατηρούν στο τηλέφωνό τους. Πολλές φορές μέσα στα γκρουπ είναι και οι ίδιοι οι δάσκαλοι (εγκλωβισμένοι). Αυτό είναι η επιτομή της αλληλεγγύης που όμοιά της δεν θα βιώσεις στις σκοτεινές βόρειες ευρωπαϊκές χώρες ή στην Αμερική ή στη βόρειο Κορέα.

Και ενώ όλα λειτουργούν άψογα, βρίσκουμε, επηρεασμένοι μάλλον απ’ τον «Κλέωνα», αφορμές για φασαρίες και διαμαρτυρίες, και αναγκάζουμε τους οργανωμένους γονείς να περπατούν στον λάλαρο και να φωνάζουν για όλα αυτά τα μολυσματικά που σχεδιαζόμενα υπογείως πρόκειται να αλλάξουν, όλα όσα με κόπο και μετάνοιες πετύχαμε σαν λαός. Η στήλη straight και ξεκάθαρα (αχ τι ωραία λέξη), πρόκειται να βρεθεί απέναντι από όλα αυτά τα σατανικά. Συστήνεται ανεπιφύλακτα στον ελεύθερο εκδρομικό χρόνο που διαθέτει η κυπριακή οικογένεια να επισκέπτεται τα τόσα πανέμορφα μοναστήρια μας, να μάθουν τα μικρά παιδιά τις σωστές παραδόσεις του τόπου, να πάρουν την ευλογία, να γεμίσουν με το άγιο πνεύμα για να αντέξουν τη νέα σχολική χρονιά. Φτάνει πια αμαρτωλές παραλίες, ειδικά εκείνες της Αγίας Νάπας και του Πρωταρά. Ξέρετε εσείς.

Πηγή:  https://politis.com.cy/apopseis/662801/apetaxo-to-satana-apetaxamin?fbclid=IwAR2C1hTqISpjAyRbEybPTZwPVzHxSo4EpM60kFQyTEIS8LK_TfF_UhuSTrk

Λεφτά υπάρχουν αλλά…

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

29 Ιουλίου 2023

Τι είναι η κλιματική αλλαγή μπροστά στο ποδόσφαιρο; Μπορεί να κτυπούν καμπάνες για το τι μέλλει γενέσθαι λόγω αύξησης της θερμοκρασίας, μπορεί να καιγόμαστε, αλλά περί άλλων τυρβάζουμε. Κι ας καμωνόμαστε πως νοιαζόμαστε.

Το Υπουργικό Συμβούλιο συσκέφθηκε και εν τη σοφία του αποφάσισε να παραχωρήσει €3 εκατομμύρια στις κοινότητες για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Τρία ολόκληρα εκατομμύρια, τα οποία –μάλιστα– θα προέλθουν από το Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας της ΕΕ.

Όπως εξήγησε ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος, στόχος είναι «η προώθηση υλοποίησης επενδύσεων από τα κοινοτικά συμβούλια μέσω της παροχής οικονομικών κινήτρων υπό τη μορφή μη επιστρεπτέων χρηματοδοτικών ενισχύσεων, για τον μετριασμό και την άμβλυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής, κυρίως των υψηλών θερμοκρασιών και πλημμυρικών φαινομένων, καθώς και επενδύσεων βιώσιμης κινητικότητας».

Σύμφωνα με την Wikipedia, η Κύπρος έχει 576 κοινότητες, εκ των οποίων οι 172 είναι κατεχόμενες. Απομένουν 404. Άντε 350 ένεκα πλήρους εγκατάλειψης κάποιων. Θα μοιραστούν, λοιπόν, από €7.500 – €8.500 σε κάθε κοινότητα για να αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή. Στήνοντας η μια ένα σιντριβάνι στη μέση του χωριού, φυτεύοντας η δεύτερη λίγα δέντρα, τοποθετώντας η άλλη δέκα παγκάκια εδώ και εκεί σε σκιερούς χώρους, στήνοντας μια πέργκολα πάνω από την πλατεία, καθαρίζοντας δημόσιους χώρους ώστε να μην αποτελούν προσάναμμα φωτιάς, δημιουργώντας ένα αυλάκι για διαχείριση όμβριων και άλλα. Με λίγα ψίχουλα η κάθε κοινότητα θα ενθαρρυνθεί, αντί να στήνει υπερμεγέθεις πατάτες, να φτιάχνει έργα που θα αντιμετωπίζουν τους 40 και 50 βαθμούς Κελσίου και τις πλημμύρες.

Την ίδια ώρα, που η κλιματική αλλαγή θα αντιμετωπιστεί με €3 ολόκληρα εκατομμύρια, προωθείται η ανέγερση κτηρίων για τη Νομική Υπηρεσία με προϋπολογισμό €53 εκατομμύρια (τα οποία θα γίνουν €100 μέχρι να ολοκληρωθούν οι εργασίες). Ζητούνται (δεν παραχωρήθηκαν ακόμα) €59 εκατ. για την αναβάθμιση τριών γηπέδων ποδοσφαίρου και €16 εκατ. (που δεν θα μείνουν 16) για τη δημιουργία αθλητικών κέντρων η ανέγερση των οποίων εμπίπτει κατά 73% σε Ζώνη Προστασίας του Περιβάλλοντος και για να χωρέσουν οι κτηριακές εγκαταστάσεις θα κοπούν γύρω στα 350 δέντρα, αλλά –όπως αποφάνθηκαν οι ειδικοί– είναι «ξενικά για την περιοχή». Οι ελιές και οι χαρουπιές θεωρούνται ξενικά για την περιοχή του Κόρνου, οι ακακίες και οι ευκάλυπτοι –άμα συμφέρει– είναι ξενικά για την Κύπρο «και έντονα χωροκατακτητικό είδος», ενώ τα πεύκα (ύψος >2,50m) ή χαμηλότερα είναι απλά παράπλευρες απώλειες. 

Κατά τα άλλα, η κυβέρνηση εξάγγειλε μέτρα για αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής (όπως και η μείωση του ΦΠΑ σε πέντε προϊόντα). Λεφτά όμως υπάρχουν. Προτεραιότητα όμως έχει το ποδόσφαιρο και τα κτήρια της εξουσίας. 

Πηγή:  https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1359449/lefta-iparchoun-alla/

Η ανακάλυψη του τροχού

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

28 Ιουλίου 2023

Σε χώρες όπου σέβονται τον πολιτισμό και την ύπαρξη τους εκπονούνται από επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων –πολεοδόμους, συγκοινωνιολόγους, αρχιτέκτονες, κοινωνιολόγους– σχέδια περιοχών που προσβλέπουν μέχρι και 20 χρόνια μπροστά, λαμβάνοντας υπόψιν διάφορες παραμέτρους.

Τα σχέδια αυτά λειτουργούν σαν πυξίδα που κατευθύνουν την πορεία των πόλεων: Πού πάνε, πώς αναπτύσσονται, ποια κατεύθυνση ακολουθούν, πώς ικανοποιούν τις ανάγκες των πολιτών, πώς αντιμετωπίζουν προβλέψιμες συνθήκες…

Στην Κύπρο, ακόμα κι αν υπάρχουν κάποια σχέδια, είναι τόσο ελαστικά ώστε να χωράνε όλα. Σε Περιοχή Ειδικού Χαρακτήρα μπορεί να ξεφυτρώσει 11όροφο, σε Εθνικό Πάρκο μπορούν να γίνουν αυτοκινητόδρομοι, σε πάρκο πόλης μπορεί να ανεγερθεί καθεδρικός, πάνω από σπηλιές μπορούν να κτιστούν επαύλεις, πύργοι μπορούν να ξεφυτρώνουν παντού, τουριστικά συγκροτήματα μπορούν να ιδιωτικοποιούν παραλίες, δρόμοι μπορούν να σχεδιάζονται για να διασχίζουν δάση και ποταμούς, αρχιεπισκοπικές μπουλντόζες μπορούν να κατεδαφίζουν διατηρητέα, αρχαιολογικοί χώροι μπορούν να γίνονται οικόπεδα…

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πλάκωσαν και οι επενδυτές που όταν ανεμίζουν τα εκατομμύρια τους οι ιθαγενείς θαμπώνονται. Γλυτώσαμε την Αφροδίτη που ονειρεύτηκε κάποτε στη θαλάσσια περιοχή της Πάφου ο Ρολάνδης, γλυτώσαμε και τον Χρυσό Άγγελο «Φύλακα της Καλοσύνης και της Ειρήνης» που ονειρεύτηκε ο Καρούσος καθώς και τον άλλο άγγελο στο Μοναγρούλι, επίσης χρυσό ψηλό και φαρδύ στην περιφέρεια για να χωρά αίθουσες εκδηλώσεων, αλλά τον τροχό της τύχης της Λεμεσού, άλλως Limassol eye, στα πρότυπα του London eye, δύσκολα τον γλυτώνουμε, γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει. Στην εποχή του Ρολάνδη, ναι μεν δεν υπήρχαν τα κοινωνικά δίκτυα να κράζουν τις ευφάνταστες ιδέες των πολιτικών, αλλά δεν υπήρχαν ούτε επενδυτές τα οράματα των οποίων θα έπρεπε να ικανοποιηθούν ώστε να μην χάσουμε τα εκατομμύρια τους. Ταυτόχρονα, έχει αλλάξει κι η περιρρέουσα αισθητική. Ένας κοινοτάρχης μπορεί να στήνει μια τεράστια πατάτα στο έμπα του χωριού, ένας μητροπολίτης μπορεί να δημιουργεί μια θρησκευτική Ντίσνεϊλαντ, ένας επενδυτής μπορεί να προτείνει οτιδήποτε έχει ονειρευτεί.

Ένας επενδυτής θέλησε να αλλάξει τα φώτα του Δημόσιου Κήπου της Λεμεσού κι οι δημοτικές Αρχές υποκλίθηκαν, αγνοώντας τις αντιδράσεις δημοτών και για πολύ λιγότερα λεφτά. Δύσκολο, λοιπόν, να μην θαμπωθούν (οι Αρχές) από τα 50 εκατομμύρια και το λονδρέζικο πρότυπο του τροχού, που πάει γάντι με το καζίνο και τους πύργους.  

Οι επενδυτές, λοιπόν, αποφασίζουν το μέλλον και την ταυτότητα του τόπου. Τι τους θέλουμε τους ειδικούς, τους πολεοδόμους, τους κοινωνιολόγους, τους μεν και τους δε; Να προβλέψουν τι, άμα αυτό που μας ενδιαφέρει είναι τα εκατομμύρια του σήμερα. Και δεν μας έφτανε η επιφάνεια του εδάφους επεκταθήκαμε και μέσα στη θάλασσα για «αναπτύξεις».

 Πηγή:  https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1358690/i-anakalipsi-tou-trochou/