Όταν λίγοι άνθρωποι θέτουν τις βάσεις για το καλό

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

5 Δεκεμβρίου 2023

«Η μουσική είναι αόρατη για αυτό χωράει παντού». Με αυτό το σκεπτικό, πριν μισό αιώνα, ένας άντρας στη Βενεζουέλα –ο Jose Antonio Abreu- άρχισε να παραδίδει μαθήματα μουσικής σε παιδιά που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, ζούσαν στο δρόμο και ήταν ευάλωτα προς ένταξη σε εγκληματικές ομάδες ή κινδύνευαν να αποτελέσουν θύματα εμπορίας παιδιών. Στόχος του, καθώς και των ανθρώπων που ενώθηκαν μαζί του, ήταν να σωθούν όσο περισσότερα παιδιά είναι δυνατόν από τη φτώχεια, τους δρόμους και την εγκληματικότητα. «Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι να αισθάνεσαι ΚΑΝΕΝΑΣ, να στερείσαι ταυτότητας», εξηγούσε ο Abreu. «Η μουσική, να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Το παιδί με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει να είναι φτωχό. Ένα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε ένα δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου».

Πριν πέντε χρόνια, τέτοια εποχή, είχα βρεθεί στο τέρμα της Λήδρας σε ένα υποστατικό του Δήμου για να γνωρίσω (δημοσιογραφικά) τη δουλειά του El Sistema. Του προγράμματος που είχε δημιουργήσει ο Abreu και το οποίο έγινε παγκόσμιο φτάνοντας κάποια στιγμή και στην Κύπρο. Αρχικά, με πρωτοβουλία δασκάλων του Δημοτικού σχολείου της Φανερωμένης, όπου τα πλείστα παιδιά που φοιτούσαν εκεί χαρακτηρίζονταν με αυτό που λέμε μεταναστευτική καταγωγή. Ελλείψει μουσικών οργάνων, οι πρώτες απόπειρες παραγωγής ήχου γίνονταν με κουβάδες καθώς και τα ίδια τα όργανα του σώματος. Το 2018, στην ορχήστρα αριθμούσαν 50 παιδιά.

Το βράδυ της Κυριακής, 160 παιδιά στήθηκαν στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου στη Λευκωσία και απέδειξαν πως η μουσική χωράει παντού. Πολλά από τα παιδιά ενδεχομένως να μην είχαν σκεφτεί ποτέ τη μουσική σαν ενασχόληση, μπορεί να μην είχαν αγγίζει μουσικό όργανο ούτε καν σε μορφή παιχνιδιού. Και, τα περισσότερα από αυτά, ίσως να μην ακολουθήσουν τους δρόμους της μουσικής (αν και στη Βενεζουέλα μουσικοί που ξεκίνησαν από την El Sistema στελεχώνουν την Ορχήστρα Νέων της χώρας, γνωστή ως Simon Bolivar (μια από τις 10 πιο σημαντικές ορχήστρες στον κόσμο). Ο απώτερος στόχος δεν είναι η δημιουργία μουσικών, αλλά η υγιής ενασχόληση, η κοινωνικοποίηση και απόκτηση ταυτότητας. Υπό της ήχους της μουσικής.

Η συναυλία της Κυριακής, όπως και κάθε συναυλία των παιδιών του El Sistema, αποδεικνύει τι μπορεί να κάνει η αποδοχή και ενσωμάτωση, το χειροκρότημα κι η αγάπη. Το αποτέλεσμα της μη αποδοχής παιδιών, ελπίζουμε να μην το δούμε.

 Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1414710/otan-ligi-anthropi-thetoun-tis-vasis-gia-to-kalo/

«Πνιγμένοι» στο αίσθημα της φτώχειας και της υλικής στέρησης περισσότεροι από 250 χιλιάδες πολίτες

 4 Δεκεμβρίου 2023

• Έρευνα Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας: Η Κύπρος βρίσκεται στην 3η χειρότερη θέση με ποσοστό 28%, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 18.5%.
• Στα άτομα από τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα το ποσοστό είναι σχεδόν διπλάσιο, αφού φτάνει στο 41.4%.
• Οι αυξήσεις στα επιτόκια και η ακρίβεια οδηγούν στην αύξηση της ανισότητας και την επιδείνωση των κοινωνικών δεικτών
• Tο ποσοστό της υποκειµενικής φτώχειας στην Κύπρο ανέρχεται στο 28% και αντιστοιχεί σε περισσότερους από 250 χιλιάδες πολίτες

Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου

 

«Πνιγμένοι» στο αίσθημα της φτώχειας είναι περισσό­τεροι από 250 χιλιάδες πολί­τες στην Κύπρο, σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Στα­τιστικής Υπηρεσίας, η οποία μάλιστα κατατάσσει τη χώρα στην τρίτη χειρότερη θέση μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ.

Τα στοιχεία βασίζονται σε δεδομένα του 2022 και αφορούν την «υποκειμενική φτώχεια», δηλαδή το ποσο­στό των πολιτών οι οποίοι αισθάνονται ότι βρίσκονται σε κατάσταση οικονομικής και υλικής στέρησης. Επίσης, όπως αναφέρεται στην έκθε­ση της Ευρωπαϊκής Υπηρε­σίας, τα στοιχεία βασίζονται στα αποτελέσματα από τις στατιστικές της ΕΕ για το ει­σόδημα και τις συνθήκες δι­αβίωσης.

Αναφέρεται επίσης ότι ο στόχος της έρευνας η οποία έχει πραγματοποιηθεί είναι η αξιολόγηση της αντίληψης των ερωτηθέντων σε σχέση με τις δυσκολίες τις οποίες αντιμετωπίζει το νοικοκυ­ριό τους. Ακόμη, αναφέρεται ότι για την αξιολόγηση των στοιχείων έχει ληφθεί υπό­ψη η κατάσταση της υλικής ευημερίας των νοικοκυριών, συμπεριλαμβανομένων των εσόδων, των δαπανών, του χρέους και του πλούτου.

Σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας, το ποσοστό της υποκειμενικής φτώχειας στην Κύπρο ανέρ­χεται στο 28% και αντιστοι­χεί σε περισσότερους από 250 χιλιάδες πολίτες. Ση­μειώνεται μάλιστα ότι η Κύ­προς βρίσκεται στην τρίτη χειρότερη θέση μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, όπου ο μέσος όρος είναι 18.5%. Στις πρώτες δύο θέσεις είναι η Ελλάδα με ποσοστό 68.2% και η Βουλγαρία με 40.2%. Από την άλλη πλευρά, οι χώ­ρες με τα πιο χαμηλά ποσο­στά υποκειμενικής φτώχειας είναι το Λουξεμβούργο με 5.2%, η Φινλανδία με 5.7% και η Σουηδία με 6.4%

Σημειώνεται ότι με βάση στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας Κύπρου -τα οποία επίσης βασίζονται σε δεδο­μένα του 2022- το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκε­ται σε κίνδυνο φτώχειας ή/και κοινωνικού αποκλεισμού ανέρχεται σε 16.7% και αντι­στοιχεί σε 150 χιλιάδες πρό­σωπα. Σημειώνεται επίσης ότι ποσοστό 2,7% του πληθυ­σμού (24 χιλιάδες πρόσωπα) βρίσκονται σε συνθήκες σο­βαρής υλικής και κοινωνικής στέρησης.

Αύξηση ανισότητας και επιδείνωση κοινωνικών δεικτών

Επισημαίνεται ότι το Δη­μοσιονομικό Συμβούλιο στην τελευταία του έκθεση προει­δοποίησε για την αύξηση της ανισότητας και την επιδείνω­ση των κοινωνικών δεικτών.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση, «η συνεχιζόμενη πίε­ση στην πιστωτική επέκταση επικεντρώνεται κατά βάση στις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις […] και προοιω­νίζει πιέσεις στην ανάπτυξη τους επόμενους μήνες». Ση­μειώνεται επίσης ότι «η πιο πάνω εικόνα ενισχύει και τις ανησυχίες για επιδείνωση των κοινωνικών δεικτών της Κύπρου στον επόμενο κύκλο αναθεώρησής τους, καθώς η πιστωτική επέκταση υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων ισοδυναμεί με μετατόπιση της παραγωγικής δυναμικής -και του πλούτου- από τη μεσαία προς την άνω οικονομική τάξη». Ακόμη, σημειώνεται ότι λόγω των πιο πάνω, «σε συν­δυασμό και με την αύξηση των κερδών σε βάρος των ιδιωτι­κών μισθολογίων, αναμένεται κάποια αύξηση της ανισότη­τας στη διανομή του πλούτου στην οικονομία».

Χειρότερη η κατάσταση στα μεσαία και χαμηλά στρώματα

Εν τω μεταξύ η έκθεση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας επι­σημαίνει ότι τόσο στην Κύπρο όσο και στις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ το ποσοστό της υπο­κειμενικής φτώχειας είναι πιο ψηλό στα άτομα από το χα­μηλό και μεσαίο μορφωτικό επίπεδο (σ.σ.: μέχρι τη μετα­δευτεροβάθμια μη τριτοβάθμια εκπαίδευση), τα οποία συνή­θως απασχολούνται στις πιο χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Πιο συγκεκριμένα, στην Κύπρο ενώ το γενικό ποσοστό είναι 28%, στα άτομα από το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο (σ.σ.: προσχολική, πρωτοβάθ­μια και κατώτερη δευτεροβάθ­μια εκπαίδευση) είναι σχεδόν διπλάσιο, αφού φτάνει στο 41.4%. Σημειώνεται ότι στην υπό αναφορά ομάδα ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 28.5%. Επισημαίνεται επίσης ότι οι χώρες με τα υψηλότερα ποσο­στά είναι η Ελλάδα με 81.6%, η Βουλγαρία με 67.9% και η Σλοβακία με 53.3%, ενώ από την άλλη πλευρά οι χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά είναι η Φινλανδία με 7.3%, το Λου­ξεμβούργο με 10% και η Σου­ηδία με 11.3%.

Επίσης, στα άτομα από το μεσαίο μορφωτικό επίπεδο (σ.σ.: ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μεταδευτερο­βάθμια μη τριτοβάθμια εκπαί­δευση) το ποσοστό στην Κύπρο είναι 33.5%, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 18%. Σημειώ­νεται μάλιστα ότι η Κύπρος βρίσκεται στην τρίτη χειρότε­ρη θέση πίσω από την Ελλάδα με 70.3% και τη Βουλγαρία με 39%, ενώ από την άλλη πλευ­ρά οι χώρες με τα πιο χαμη­λά ποσοστά είναι η Σουηδία με 5.8%, το Λουξεμβούργο με 6.7% και η Ολλανδία με 7.4%.

Ακόμη, στα άτομα από το υψηλό μορφωτικό επίπεδο (σ.σ.: τριτοβάθμια εκπαίδευση σύντομου κύκλου, πτυχίο, με­ταπτυχιακό ή διδακτορικό, ή ισοδύναμο επίπεδο) το ποσο­στό στην Κύπρο είναι 14.8%, ενώ ο μέσος όρος στην ΕΕ 9.2%. Σημειώνεται μάλιστα ότι η Κύπρος βρίσκεται στην τρίτη χειρότερη θέση πίσω από την Ελλάδα με 48% και τη Βουλ­γαρία με 20.2%, ενώ από την άλλη πλευρά οι χώρες με τα πιο χαμηλά ποσοστά είναι το Λουξεμβούργο με 2.4%, η Φι­λανδία με 2.8% και η Γερμανία με 3.2%.

Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία επισημαίνει στην έρευνά της ότι σε επίπεδο ΕΕ το ποσοστό της υποκειμενικής φτώχειας στα άτομα από το χαμηλό μορ­φωτικό επίπεδο (28.5%) είναι σχεδόν τριπλάσιο σε σχέση με τα άτομα από το υψηλό μορ­φωτικό επίπεδο. Σημειώνεται επίσης ότι σε 26 κράτη-μέλη της ΕΕ το ποσοστό της υπο­κειμενικής φτώχειας είναι πιο ψηλό στα άτομα από το χαμη­λό μορφωτικό επίπεδο σε σχέ­ση με τα άτομα από το μεσαίο και υψηλό μορφωτικό επίπε­δο. Μοναδική εξαίρεση είναι η Φινλανδία, όπου το ποσοστό είναι ελαφρώς πιο ψηλό στα άτομα από το μεσαίο μορφωτι­κό επίπεδο σε σχέση με τα άτο­μα από το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο.

Αναφέρεται επίσης ότι στα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν καταγραφεί σημα­ντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων του πληθυσμού με υψηλό και χαμηλό μορφωτικό επίπεδο. Συγκεκριμένα, σε 12 κράτη-μέλη η διαφορά είναι τουλάχιστον 20 ποσοστιαίες μονάδες. Στην Κύπρο η διαφο­ρά είναι σχεδόν 27 ποσοστιαί­ες μονάδες (σ.σ.: 41% στα άτο­μα από το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο σε σχέση με 14.7% από το υψηλό μορφωτικό επί­πεδο).

Πηγή:   https://dialogos.com.cy/pnigmenoi-aisthima-tis-ftocheias-tis-ylikis-sterisis-perissoteroi-250-chiliades/

UNICEF: Ένα στα πέντε παιδιά ζει στη φτώχεια στις πλούσιες χώρες

6 Δεκεμβρίου 2023 

Μολονότι σημειώθηκε κάποια βελτίωση τα τελευταία χρόνια, πάνω από 69 εκατομμύρια παιδιά ζουν στη φτώχεια στις 40 πλουσιότερες χώρες του κόσμου, με άλλα λόγια η φτώχεια πλήττει πάνω από το ένα παιδί στα πέντε, σύμφωνα με τη UNICEF, που επισημαίνει κενά ιδιαίτερα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στη Γαλλία.

Κατά τις περιόδους 2012-2014 και 2019-2021, ο αριθμός των παιδιών που ζουν στη φτώχεια μειώθηκε κατά περίπου 8% στις περίπου 40 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΟΣΑ που εξετάστηκαν. Ποσοστό που αντιπροσωπεύει «περίπου 6 εκατομμύρια παιδιά» τουλάχιστον από τα 291 εκατομμύρια παιδιά συνολικά, εξηγείται σε έκθεση που δημοσιοποιήθηκε την Τρίτη το βράδυ από την UNICEF Innocenti, το τμήμα έρευνας του Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για την Παιδική Ηλικία.

Αλλά «απέμεναν ακόμη πάνω από 69 εκατομμύρια παιδιά στη φτώχεια» στα τέλη του 2021.

«Για τα περισσότερα παιδιά, αυτό σημαίνει πως αντιμετωπίζουν κίνδυνο να μεγαλώσουν με έλλειψη θρεπτικής τροφής, ρούχων, σχολικών ειδών και ζεστού σπιτιού», σχολίασε ο Μπο Βίκτορ Νίλουντ του UNICEF Innocenti, τονίζοντας τις δυνητικές επιπτώσεις για «τη σωματική και ψυχική τους υγεία».

Η UNICEF βασίζει τους υπολογισμούς της στη «σχετική» φτώχεια, επίπεδο εισοδήματος το οποίο αντιστοιχεί στο 60% του μέσου σε εθνική κλίμακα — πρόκειται για δείκτη που χρησιμοποιείται συχνά στις ανεπτυγμένες χώρες για να προσδιορίζεται το όριο της φτώχειας.

Η έκθεση επιμένει στην ανάγκη να δημιουργηθούν συγκεκριμένα εργαλεία κοινωνικής προστασίας για να εξασφαλιστεί η ευημερία των παιδιών και στην «πολιτική βούληση» στις υπό εξέταση χώρες, υπογραμμίζοντας ότι το να βγαίνουν τα παιδιά από τη φτώχεια δεν είναι κάτι που συμβαίνει αυτόματα όταν αυξάνεται ο πλούτος μιας χώρας.

Παρά τη γενική βελτίωση, οι διαφορές της τροχιάς μεταξύ κάποιων χωρών είναι εντυπωσιακές.

Από το 2012, η μεγαλύτερη επιδείνωση της κατάστασης καταγράφηκε σε κάποιες από τις πλουσιότερες χώρες της υφηλίου: στο Ηνωμένο Βασίλειο (+19,6% φτωχά παιδιά, ή αλλιώς μισό εκατομμύριο, σε μια χώρα όπου ήδη το ποσοστό της παιδικής φτώχειας υπερέβαινε το 20% το 2021), στην Ισλανδία (+11%) καθώς και στη Γαλλία (+10,4%).

Στις ΗΠΑ, ο αριθμός των φτωχών παιδιών μειώθηκε κατά 6,7%, όμως πάνω από το ένα παιδί στα τέσσερα εξακολουθούσε να ζει σε κατάσχεση «σχετικής» φτώχειας. Και ο δείκτης της παιδικής φτώχειας ήταν διπλάσιος από αυτόν στη Δανία, χώρα με συγκρίσιμο κατά κεφαλήν εισόδημα.

Η κατάσταση σε ό,τι αφορά την παιδική φτώχεια βελτιώθηκε περισσότερο στην Πολωνία (-37,6%), στη Σλοβενία (-31,4%), στη Λετονία (-31%) και στη Λιθουανία (-30,6%).

Υπογραμμίζοντας τη σύνδεση της παιδικής φτώχειας και των οικονομικών ανισοτήτων, η έκθεση στέκεται επίσης στον μεγαλύτερο κίνδυνο να μεγαλώσουν στη φτώχεια παιδιά μονογονεϊκών οικογενειών ή οικογενειών που ανήκουν σε μειονότητες.

Στις ΗΠΑ για παράδειγμα, το 30% των παιδιών Αφροαμερικανών και το 29% των παιδιών αυτοχθόνων ζουν κάτω από το εθνικό όριο της φτώχειας, ενώ το ποσοστό αυτό δεν ξεπερνά το 10% για τα παιδιά των λευκών και των ισπανόφωνων.

Ταυτόχρονα στην ΕΕ, ένα παιδί που έχει γονείς με μη ευρωπαϊκή υπηκοότητα διατρέχει 2,4 φορές υψηλότερο κίνδυνο να ζει στη φτώχεια από κάποιο που έχει ευρωπαίους γονείς.

Πηγή:   https://dialogos.com.cy/unicef-sta-pente-paidia-zei-sti-ftocheia-stis-ploysies-chores/

Ποιον είπες δημοσιογράφο, ρε;

 

27/11/2023

Άρης Χατζηστεφάνου | Η Εφημερίδα των Συντακτών 25/11/2023

Τα τελευταία χρόνια μια νέα γενιά καλλιτεχνών και κωμικών προσφέρει υψηλού επιπέδου ερευνητική δημοσιογραφία και σχολιασμό που θα ζήλευαν ορισμένα από τα σημαντικότερα ΜΜΕ του κόσμου ● Το ερώτημα είναι αν η αντικατάσταση των δημοσιογράφων από stand up κωμικούς είναι δείγμα ανανέωσης της ενημέρωσης ή ο επιθανάτιος ρόγχος της παραδοσιακής δημοσιογραφίας.

«Βιάζεις και εσύ την κόρη σου όπως ο προφήτης Μωάμεθ;», ρώτησε ο Στιούαρτ Σέλντοβιτς έναν ιδιοκτήτη καντίνας αραβικής καταγωγής που συνάντησε στην καρδιά της Νέας Υόρκης. «Σκοτώσαμε 4.000 παιδιά (στη Γάζα) και ξέρεις κάτι… δεν ήταν αρκετά», πρόσθεσε ο ίδιος, ενώ εξακολουθούσε να παρενοχλεί τον πλανόδιο πωλητή λέγοντας ότι «θα βγάλουν τα νύχια του πατέρα του».

Το περιστατικό, που καταγράφηκε σε βίντεο, αποτέλεσε πρώτη είδηση στις ΗΠΑ καθώς ο Σέλντοβιτς είχε διατελέσει ανώτατο στέλεχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επί προεδρίας Μπους αλλά και σύμβουλος του Ομπάμα.

Η ζωή του Αμερικανού πρώην αξιωματούχου αποτελούσε ανοιχτό βιβλίο για κάθε δημοσιογράφο που θα ήθελε να σκιαγραφήσει το προφίλ του. Παρ’ όλα αυτά ίσως το πληρέστερο ρεπορτάζ που ακούσαμε τα τελευταία 24ωρα για τη σταδιοδρομία του ισλαμοφοβικού, ρατσιστή συμβούλου δεν προήλθε από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης αλλά από έναν Βρετανό ράπερ — τον Lowkey. Σε ένα πεντάλεπτο βίντεο που ανέβασε στην ανεξάρτητη πλατφόρμα Double Down News αναφέρθηκε στον κομβικό ρόλο που έπαιζε ο Σέλντοβιτς στη χάραξη της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ για την ευρύτερη Μέση Ανατολή και συγκεκριμένα για το Ισραήλ, αλλά και τις σχέσεις του με την εταιρεία Gotham Government Relations που λειτουργεί σαν παράρτημα του ισραηλινού λόμπι στην Αμερική.

Αν παρακολουθήσει κανείς τις αναρτήσεις τού Lowkey για την ισραηλινή επιδρομή στη Γάζα θα συνειδητοποιήσει ότι προσφέρει αυτό που θα λέγαμε άμεση και έγκριτη ενημέρωση. Παρά το γεγονός ότι ο λόγος του είναι απόλυτα στρατευμένος στο πλευρό των Παλαιστινίων (όχι όμως περισσότερο από ότι είναι ο λόγος του BBC, των New York Times ή του Fox News στο πλευρό του Ισραήλ), φαίνεται ότι έχει υποπέσει σε πολύ λιγότερα λάθη σε σχέση με τα μεγαλύτερα ΜΜΕ του πλανήτη. Αντίθετα είναι από τους πρώτους που αποκαλύπτουν κάθε επιχείρηση παραπληροφόρησης λειτουργώντας ταυτόχρονα όχι μόνο σαν δημοσιογράφος αλλά και σαν media watch — ένα παρατηρητήριο των Μέσων Ενημέρωσης.

O Lowkey εντάσσεται πλέον σε μια μεγάλη κατηγορία καλλιτεχνών και κωμικών, οι οποίοι ασχολούνται με θέματα της τρέχουσας επικαιρότητας ξεπερνώντας τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης όχι μόνο στην ταχύτητα, αλλά και στην ποιότητα της ερευνητικής δημοσιογραφίας που πραγματοποιούν. Το Double Down News που αναφέραμε δίνει τον λόγο σε δεκάδες ανάλογες φωνές που δημοσιογραφούν χωρίς να είναι δημοσιογράφοι, οι οποίοι μοιράζονται την ίδια πλατφόρμα με καταξιωμένους επαγγελματίες του χώρου όπως η Ναόμι Κλάιν και ο Τζορτζ Μόνπιο, αλλά και πολιτικούς όπως ο Τζέρεμι Κόρμπιν ή ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Αριστερά, ο Στιούαρτ Σέλντοβιτς την ώρα που παρενοχλεί έναν Άραβα πλανόδιο μάγειρα, στο κέντρο η Φρανσέσκα Φιορεντίνι, κωμικός με αμιγώς δημοσιογραφικό λόγο και δεξιά ο πασίγνωστος Τζον Όλιβερ

Η τάση αντικατάστασης όμως των επαγγελματιών δημοσιογράφων από καλλιτέχνες και κωμικούς δεν αφορά μόνο τα εναλλακτικά ΜΜΕ. Στις ΗΠΑ ο Τζον Όλιβερ και η εκπομπή «Last Week Tonight» σαρώνουν κάθε χρόνο τα τηλεοπτικά βραβεία αλλά και τα ποσοστά τηλεθέασης προσφέροντας εξαιρετική ερευνητική δημοσιογραφία πασπαλισμένη με ισχυρές δόσεις σάτιρας. Με μια ομάδα τουλάχιστον δέκα ερευνητών, αρκετοί από τους οποίους έχουν πολυετή υπηρεσία σε ΜΜΕ όπως οι New York Times, το Al Jazeera και το περιοδικό ΤΙΜΕ, ο Τζον Όλιβερ τολμά να ασχοληθεί με θέματα τα οποία τα κυρίαρχα ΜΜΕ αποφεύγουν είτε γιατί τα θεωρούν πολύ βαριά για το κοινό (και τους διαφημιστές τους) είτε γιατί θίγουν τα συμφέροντα συγκεκριμένων εταιρειών.

Με εξαιρετικά λιγότερα μέσα στη διάθεσή της αλλά και με αισθητά πιο ριζοσπαστικό λόγο, η ιταλικής και κινεζικής καταγωγής Φρανσέσκα Φιορεντίνι συμμετέχει και αυτή στο νέο κύμα κωμικών που εκφέρουν αμιγώς δημοσιογραφικό λόγο.

Η Φιορεντίνι, η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή από τα μικρού μήκος βίντεο που ετοίμαζε για τα social media του Al Jazeera, σήμερα παρουσιάζει το podcast The Bitchuation Room από όπου παρελαύνουν αρκετοί κωμικοί ακόμη, ακτιβιστές και δημοσιογράφοι.

Η νέα γενιά «stand-up δημοσιογράφων» συνεχίζει μια παράδοση αιώνων, οι ρίζες της οποίας θα μπορούσαν να αναζητηθούν ακόμη και στον Αριστοφάνη. Στη Βρετανία για παράδειγμα το σατιρικό περιοδικό «Private Eye» (η αγγλική εκδοχή του «Ποντικιού») συμπληρώνει έξι δεκαετίες σοβαρής ερευνητικής δημοσιογραφίας — ακόμη και αν έχει κατηγορηθεί δικαίως για τη δεξιά, ενίοτε αντιδραστική και πάντα αντεργατική στάση του διευθυντή του, του βετεράνου κωμικού Ίαν Χίσλοπ.

Η Ελλάδα έχει φυσικά τους δικούς της «Τζον Όλιβερ» που συνδυάζουν τα χαρακτηριστικά μιας σατιρικής εκπομπής με σοβαρή έρευνα και πολιτική ανάλυση, όπως παραδείγματος χάριν ο Κωνσταντίνος Πουλής στο The Press Project και φυσικά ο Χριστόφορος Ζαραλίκος στο προσωπικό του κανάλι στο YouTube, το zaraleaks TV. Μπορεί οι διαβεβαιώσεις του Ζαραλίκου ότι διαθέτει ερευνητική ομάδα 1.500 ατόμων να ελέγχονται ως ανακριβείς, η εκπομπή του όμως προσφέρει πιο συμπυκνωμένη πληροφορία και ανάλυση από το σύνολο των «αληθινών» δελτίων ειδήσεων.

Θα πρέπει λοιπόν να γιορτάσουμε για τον αέρα ανανέωσης που πνέει στον τομέα της ενημέρωσης ή να θρηνήσουμε για το γεγονός ότι πολλοί ηθοποιοί και ράπερ πραγματοποιούν καλύτερη δημοσιογραφία από επαγγελματίες του χώρου; Ίσως να εξαρτάται από το αν βλέπουμε την κατάσταση ως κωμικοτραγική ή τραγικοκωμική.

Όταν πάντως έκανα το λάθος σε μια δημόσια συζήτηση να προσφωνήσω τον Ζαραλίκο ως έναν από τους καλύτερους «δημοσιογράφους» στην Ελλάδα, πήρα από τον ίδιο την απάντηση που μου άξιζε: «Έχε χάρη που είναι εδώ η μάνα σου και θα συγκρατηθώ».

Πηγή:   https://info-war.gr/poion-eipes-dimosiografo-re/

Η θλίψη των πρωτοκόλλων

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Δημοσιεύθηκε 26.11.2023

Σε ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σύστημα, οποιοσδήποτε θελήσει να δώσει το διαφορετικό, κάτι το οποίο και το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας προωθεί, θα βρεθεί απέναντι από τις υποσημειώσεις της νομοθεσίας.

Πολλοί καθηγητές και δάσκαλοι του κυπριακού σχολείου νιώθουν πολλές φορές στη διάρκεια της δουλειάς τους εντελώς μόνοι και αβοήθητοι. Γράφτηκαν και πολλές σοβαρές μελέτες για το συγκεκριμένο φαινόμενο που υπάρχει ειδικά στους εκπαιδευτικούς και το λένε ματαίωση, burn out, κ.λπ.

Τα σχολεία δεν προκαλούν θλίψη μόνο στους μαθητές. Το γεγονός ότι οι εκπαιδευτικοί πληρώνονται για να διδάσκουν, αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να τους κάνει χαρούμενους. Η αμοιβή μιας οποιαδήποτε δουλειάς είναι άσχετη με την τελική ικανοποίηση που η ίδια προσφέρει.

Ενώ ο Κύπριος δάσκαλος/δασκάλα μέσα στην τάξη του θεωρείται ο απόλυτος άρχων, η αλήθεια είναι πως αυτό είναι ψέμα. Δεν κάνει τίποτε μόνος του, δηλαδή χωρίς να του πουν οι άλλοι να το κάνει. Από τη συγκεκριμένη ύλη που πρέπει να διδάξει, ώς το πόστο της αυλής που πρέπει να βρίσκεται και να επιβλέπει τα παιδάκια μήπως χτυπήσουν, ώς το τι πρέπει να κάνει αν μια μαθήτρια ζητήσει νερό, τουαλέτα κ.λπ.

Στο κυπριακό σχολείο υπάρχουν πρωτόκολλα για τα πάντα. Πολλές νέες δασκάλες που ακολουθούν στην τρίχα τα πρωτόκολλα κάθε Παρασκευή απόγευμα επισκέπτονται τον ψυχολόγο τους για ψυχοθεραπεία. Οι πιο χαρούμενοι καθηγητές είναι αυτοί που πλησιάζουν στη σύνταξη.

Όταν η κυρία Μαρία άφησε μια μαθήτριά της να πάει στην καντίνα να πάρει ένα τσάι επειδή πονούσε την κοιλιά της, την επόμενη ώρα βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν στριμμένο βοηθό που ζητούσε εξηγήσεις απ την κυρία Μαρία για τη μολυσματική της πράξη. Προηγουμένως, το ίδιο κάθαρμα έκαμε και τη μαθήτρια να κλαίει.

- Γιατί βγήκες απ την τάξη σου; Ποιος σου έδωσε άδεια; Τι είναι αυτά τα πράματα πρωί-πρωί; Δεν έχεις τσάι σπίτι σου;

- Κύριε, πήρα άδεια από την κυρία Μαρία, μάλιστα μου πλήρωσε και το τσάι μου επειδή σήμερα δεν έφερα λεφτά, ρωτήστε την να δείτε.

Το κάθαρμα ξεφυσώντας έκανε μεταβολή και κρύφτηκε στο γραφείο του. Στην τάξη η μαθήτρια το είπε το περιστατικό στην καθηγήτριά της νευριασμένη. Ο βοηθός ακολουθούσε το πρωτόκολλο που συμφώνησε ο καθηγητικός σύλλογος να μην αφήνουν κανένα μαθητή να βγαίνει έξω εν ώρα μαθήματος. Ο βοηθός είναι στην περίπτωσή μας ο σωστός με τον νόμο. Η καλή καθηγήτρια βρέθηκε μπλεγμένη και εκτεθειμένη και χάλασε η μέρα της. Και πολλά άλλα παρόμοια περιστατικά.

Σε ένα τέτοιο εκπαιδευτικό σύστημα, οποιοσδήποτε θελήσει να δώσει το διαφορετικό, κάτι το οποίο και το ίδιο το Υπουργείο Παιδείας προωθεί, θα βρεθεί απέναντι από τις υποσημειώσεις της νομοθεσίας. Φανταστείτε για πιο σοβαρά θέματα τι γίνεται. Όλα αυτά τα ξέρουν οι μαθητές από το γυμνάσιο ήδη. Τα καταλαβαίνουν μα δεν μπορούν να τα εκφράσουν με λέξεις. Οι εκπαιδευτικοί όταν σπάνια το συζητούν με αφορμή κανέναν καβγά μεταξύ τους, θα τους ηρεμήσει ένας τρίτος εκπαιδευτικός. Που θα επικαλεστεί το πρωτόκολλο. Σε πολύ λίγο καιρό, όλοι μαζί θα βρίσκονται μπλεγμένοι στα δίχτυα των νόμων που οι ίδιοι ψήφισαν ή αποδέχτηκαν. Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο ανοίγει η βρύση της θλίψης. Που υποσυνείδητα λέει σ όλους πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει έτσι απλά. Τούτη την κουβέντα συνήθως την έχουν έτοιμη οι συνδικαλιστές.

Οι σοβαροί ψυχολόγοι, ακόμα και αυτοί του Υπουργείου Παιδείας, το αντιλαμβάνονται το πρόβλημα αλλά ούτε αυτοί μπορούν να το αλλάξουν. Λύσεις προτείνονται κατά καιρούς από διάφορους παιδαγωγούς αλλά κάθε καλή ιδέα χτυπά αυτόματα πάνω σε μια άλλη κακή. Στο τέλος επικρατεί το κακό. Μάλλον η μιζέρια είναι κομμάτι και της ίδιας της ιστορίας του νησιού. Αποτέλεσμα έχουμε την ατολμία, την έλλειψη διάθεσης για ρίσκα και προοπτικές. Ακόμα πιο παράξενο είναι πως μέσα σε όλο αυτό ο τόπος, τα σχολεία κάπως επιβιώνουν. Κάπως, και αυτό το κάπως είναι αρκετό. Το υπόλοιπο μάλλον πρέπει να είναι επικίνδυνο. Ξεκάθαρα που λένε και οι πολιτικοί.

Πηγή:    https://politis.com.cy/apopseis/stiles/714349/i-thlipsi-ton-protokollon

Οι πρόσφυγες δεν θέλουν τους πρόσφυγες

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

25 Νοεμβρίου 2023

Στην ιστοσελίδα του Δήμου Λατσιών, μπορεί να βρει κάποιος ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορία του Δήμου. Με λίγα λόγια, ο σημερινός Δήμος ήταν κάποτε τσιφλίκι που ανήκε, επί Τουρκοκρατίας, σε ένα αγά ο οποίος κάποια στιγμή πώλησε το τσιφλίκι στους ανθρώπους που το καλλιεργούσαν, πλείστοι εκ των οποίων έρχονταν από τον Λυθροδόντα. Δεκαέξι Ελληνοκύπριοι και ένας Τουρκοκύπριος καδής, αγόρασαν τα Λατσιά, πηγαίνοντας εκεί Φθινόπωρο για να καλλιεργήσουν και Άνοιξη για τη συγκομιδή. Μόνο έξι άτομα διέμεναν ολόχρονα. Στα μέσα του 19^ου αιώνα πολλοί από τους ιδιοκτήτες προτίμησαν πλέον να ζουν μόνιμα στο τσιφλίκι, αλλά και πάλι ο πληθυσμός ήταν τόσο μικρός ώστε τα παιδιά πήγαιναν σχολείο στα γειτονικά χωριά. Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όλο και περισσότεροι επέλεγαν τα Λατσιά για διαμονή με αποτέλεσμα ο πληθυσμός να φτάσει το 1973 τους 1108 κατοίκους, συγκεντρωμένοι σε ένα σχετικά μικρό κομμάτι γης. Στο υπόλοιπο κομμάτι κτίστηκαν μετά την τουρκική εισβολή τρεις συνοικισμό και διαχωρίστηκαν οικόπεδα που παραχωρήθηκαν σε πρόσφυγες για να προβούν σε αυτοστέγαση. Σήμερα ο πληθυσμός ξεπερνά τις 17000, πλείστοι εκ των οποίων είναι πρόσφυγες. Όπως και στο γειτονικό Γέρι.

Οι άνθρωποι αυτοί που βρήκαν εκεί καταφύγιο ή τα παιδιά τους που γεννήθηκαν στους συνοικισμούς και θεωρούνται πρόσφυγες εκ πατρογονίας ή εκ μητρογονίας ή και από τους δύο γονείς, δεν θέλουν σήμερα να μεταφερθούν προσφυγόπουλα στα εδάφη Λατσιών – Γερίου. Όπως δεν ήθελαν στο Ζυγι, στη Γερμασόγεια, στο Παλιομέτοχο και όπου ακούστηκε πως γίνονται σκέψεις για δημιουργία δομής φιλοξενίας παιδιών που έφτασαν στην Κύπρο χωρίς γονείς. Ο δήμαρχος Λατσιών προειδοποίησε ότι «θα προκληθούν φασαρίες αν επιμείνει η κυβέρνηση στη δημιουργία δομών στο Δήμο».

Φασαρίες έγιναν προψές και στο Δουβλίνο. Ένας άντρας επιτέθηκε με μαχαίρι εναντίον περαστικών τραυματίζοντας πέντε άτομα εκ των οποίων τα τρία παιδιά. Μετά το συμβάν ξέσπασαν τόσο άγρια επεισόδια, που αναγκάστηκαν οι αρχές να διακόψουν τη δημόσια συγκοινωνία. Τα επεισόδια δεν θα ξεσπούσαν αν η είδηση δεν συνοδευόταν από την πληροφορία (η οποία στο τέλος ήταν ψευδής) πως ο δράστης ήταν Αλγερινός. Ακροδεξιοί, ρατσιστές, φασίστες, χούλιγκαν άρχισαν να καίνε, να καταστρέφουν περιουσίες και να κτυπούν φωνάζοντας «διώξτε τους όλους». Ο δράστης, που όπως ανακοινώθηκε είναι Ιρλανδός υπήκοος, αφοπλίστηκε από Βραζιλιάνο πρόσφυγα ο οποίος εργάζεται ως ντελιβεράς. Η αστυνομία συνέλαβε δεκάδες άτομα που συμμετείχαν στα βίαια επεισόδια χαρακτηρίζοντας τους ως ακροδεξιούς χούλιγκαν.  

Οι κάτοικοι των Λατσιών όμως, δεν είναι χούλιγκαν. Οι πλείστοι είναι πρόσφυγες, έχουν ακόμα προσφυγική ταυτότητα. Με λίγη σκέψη ίσως να μπορούσαν να δουν τους εαυτούς τους ως ανεπιθύμητους.

 Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1411231/i-prosfiges-den-theloun-tous-prosfiges/

Ανάθεμα

 

Άννα Μαραγκού

26 Νοεμβρίου 2023

Δέκα χρόνια έκανα προσπάθειες ν’ αποκτήσω ένα παιδί. Αυτή ήταν η ζωή μου. Αυτό αποζητούσα κάθε πρωί, σε κάθε ξύπνημα και πριν πέσω για ύπνο, αυτό ήταν στις σκέψεις μου. Μεγάλωσα, οι γιατροί άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, η ηλικία παίζει ρόλο, έλεγαν.

Έμπαινα και έβγαινα στις κλινικές και τα νοσοκομεία. Έκανα πολλές εξωσωματικές προσπάθειες. Μια διαδικασία που θέλει δύναμη, υπομονή, επιμονή… Τα πάντα γύρω μου ήταν εξάρτηση αυτού του γεγονότος σε σημείο που κατάλαβα ότι είχα γίνει υπερβολική. Πολλοί, πάλι, μου έλεγαν, σταμάτα, υπάρχουν τόσα και τόσα παιδιά εκεί έξω που θέλουν την θαλπωρή και την αγάπη μιας οικογένειας.

Έμεινα έγκυος. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Ούτε ο άθλιος πόλεμος που ξέσπασε. Δεν άκουγα, δεν έβλεπα, δεν έβγαινα από το σπίτι, όλοι έτρεχαν φοβισμένοι να φύγουν, να κρυφτούν, να σώσουν τη ζωή τους. Όποτε κτύπαγε η σειρήνα και αναγκαστικά πήγαινα στο καταφύγιο έβλεπα μαμάδες με παιδάκια και χαμογελούσα, νόμιζαν όλοι ότι τα είχα χαμένα. Γύρω μου μια κόλαση, μας έκοψαν το νερό, ηλεκτρισμό μόνο λίγες ώρες είχαμε, εγώ χαμογελούσα. Η ζωή μου άλλαξε όταν άρχισε να φαίνεται η στρογγυλή κοιλιά μου, όλα πήγαιναν καλά! Όλη μέρα καθόμουν μέσα. Έξω πετούσαν αεροπλάνα, έσκαζαν βόμβες, κόσμος ούρλιαζε. Εγώ, τίποτα. Έκλεινα τ’ αυτιά και τα μάτια μου και περίμενα. Ευτυχώς, η μάνα μου δίπλα μου. Τα πρώτα σκιρτήματα μου έδωσαν κουράγιο, χαρά μεγάλη. Η αναμονή, η ένταση για να έλθει επιτέλους αυτό το όνειρο, να το αγγίξω με τα χέρια μου, να το αγκαλιάσω να το φιλήσω έφθανε σε ένα τέλος…το ένιωθα. Πριν ξεκινήσει τούτο το κακό που μας βρήκε, πάνβαρη και με τη ψυχή στο στόμα, γιατί οι βόμβες έπεφταν σαν βροχή, βγήκα να πάρω τα αναγκαία για την άφιξη του. Οι γειτόνισσες μου μου έφεραν ότι μπορούσαν.

Στις 18 Νοεμβρίου γέννησα με καισαρική τομή ένα πρόωρο αγοράκι. Όταν ξύπνησα δεν το είδα, δεν μου το έδωσαν, το είχαν πάρει. Ούρλιαζα, ποιος με άκουγε, στο διπλανό κρεβάτι φέραν ένα αγοράκι που του είχαν κόψει το πόδι, απέναντί μου ένας νεαρός που έχασε τα μάτια του. Αλαφιασμένη, κρατώντας την ξεφούσκωτη κοιλιά μου γύριζα μέσα στους διαδρόμους, ρωτούσα απεγνωσμένα, γύρω μου περνούσαν φορεία με τραυματισμένους, αίματα παντού, φωνές, απελπισία. Μια νοσοκόμα με μάζεψε και με πήρε πίσω στο κρεβάτι. Μου εξήγησε ότι για να ζήσει το παιδί μου έπρεπε να μπει σε θερμοκοιτίδα, δεν μου είπε ότι ηλεκτρισμό δεν είχαν. Ούτε κατάλαβα, ούτε άκουγα, ήθελα πιάσω τον γιο μου στα χέρια μου, να τον φιλήσω, να τον κρατώ, τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Κάθε δεκάλεπτο σήμαναν οι σειρήνες. Στο νοσοκομείο πανικός. Τίποτα δε με ενδιέφερε, ήθελα να δω τον γιο μου, να τον έχω δίπλα μου. Με πήραν να τον δω. Όχι να τον κρατήσω. Μου υπέδειξαν το δικό μου. Γυμνό, μέσα σε θερμοκοιτίδα με άλλα δυο, με δεμένα μάτια, με σωλήνες να βγαίνουν από τα σωματάκια τους, μικροσκοπικά, με μαύρα μαλλάκια, ποδαράκια λεπτά. Μετρούσα τα δάκτυλα των ποδιών του. Δίπλα μου οι μανάδες των άλλων δυο. Τα κοιτούσαμε, κλαίγαμε, η μια κρατούσε την άλλη, αλλά ήταν εκεί, κινούσαν τα πόδια και τα χεράκια τους. Δυο φορές τη μέρα μας επέτρεπαν να τα βλέπουμε!  Όχι να τα κρατάμε. Οι μέρες δεν περνούσαν, οι νύχτες ανυπόφορες.

Από το νοσοκομείο μας ζήτησαν να φύγουμε γιατί χρειάζονταν τα κρεβάτια. Εμείς, όχι ο γιος μου. Το τι γινόταν κάθε μέρα είναι δύσκολο να το περιγράψει κανείς. Οι γιατροί εκεί, άυπνοι, έτρεχαν να προλάβουν κάθε λεπτό έμπαινε ένα νέο φορείο και μαζί του κόσμος, οι συγγενείς, οι μανάδες, παιδιά…

Έφυγα. Πήγα σπίτι. Τι σπίτι; Ό,τι απέμεινε. Είχαν κτυπήσει ένα από τα δωμάτια. Ηλεκτρισμό δεν είχαμε, ο χειμώνας είχε μπει με τα καλά, το βράδυ βροχές ανελέητες και τσουχτερό κρύο από παντού. Η μάνα μου εκεί, βράχος. Εγώ, σκιά του εαυτού μου.

Κάθε πρωί πήγαινα στο νοσοκομείο, να τον δω! Τουλάχιστον να τον δω. Τίποτα άλλο. Χιλιάδες γύρω μου. Προχθές πήγα, ανέβηκα στον όροφο που ήταν οι θερμοκοιτίδες. Άδειο δωμάτιο, κτυπημένο από οβίδα. Ζαλίστηκα, σκοτοδίνη, δεν έβλεπα τίποτα μπροστά μου. Τα παιδιά, τα τρία παιδιά μου, όλες οι θερμοκοιτίδες έλειπαν. Βρήκα τις άλλες μανάδες. Ψάχναμε σαν τρελές. Βρήκαμε μια νοσοκόμα, μας είπε ότι τα πήραν αλλού για να τα σώσουν. Τα έβαλαν στο πάτωμα ενός φορτηγού. Τα πρόωρα παιδιά μας.  Κανείς δε με άκουγε. Κανείς δεν ξέρει που πήγαν. Καθίσαμε καταγής. Κάποιος ήρθε και μας έδιωξε, είπαν ότι θα κτυπήσουν πάλι. Μας είπαν ότι πήραν τα παιδιά μας στην Αίγυπτο να τα σώσουν… Όχι μόνο τον γιο μου, τριάντα εννέα μωρά, τα φόρτωσαν ως να ήταν σακκιά και τα πήραν. Άλλοι μας είπαν ότι τα πήραν στην Τουρκία, άλλοι στην Ευρώπη, τα δικά μας μωρά!

Δεν καταράστηκα κανένα στη ζωή μου. Εσάς όλους, όλους, δε σας εύχομαι να χάσετε τα παιδιά σας όπως έχασα εγώ το δικό μου. Σας εύχομαι να φύγετε γρήγορα από αυτή τη γη, όλοι σας, να φύγετε, ο καθένας από σας να χαθεί να μη ξαναδεί φως ποτέ στη ζωή του!

Μια μάνα.

Τι σημασία έχει αν είναι Εβραία ή Παλαιστίνια;

 Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1411612/kathos-girizi-i-mera/

 

Η εξουσία του δημόσιου υπαλλήλου

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

26 Νοεμβρίου 2023

Η περίπτωση της αντιμετώπισης, από τις δημόσιες υπηρεσίες, του Χαμπή Τσαγγάρη για το θέμα του Μουσείου Χαρακτικής στα Πλατανίσκια, είναι ενδεικτική της νοοτροπίας στις δημόσιες υπηρεσίες. Οι οποίες αντί να τύχουν μεταρρύθμισης, όπως είχε εξαγγελθεί από την προηγούμενη κυβέρνηση, προτού καν αναλάβει καθήκοντα, πριν 11 χρόνια, έχει συμβεί το αντίθετο. Ειδικά, μετά την προσωρινή αποξένωση που επέβαλαν τα μέτρα για την πανδημία, η δημόσια υπηρεσία είναι μία απόλυτα εχθρική υπηρεσία για τον πολίτη.

Καμίας, σχεδόν, υπηρεσίας τα τηλέφωνα δεν απαντούν και σου υποδεικνύουν να στείλεις το αίτημα σου ηλεκτρονικά (λες και οι πάντες έχουν την ευχέρεια) κι άμα στείλεις το mail δεν λαμβάνεις ποτέ απάντηση, ώστε να ξέρεις -αν μη τι άλλο- ότι έχει ληφθεί και προωθείται. Κι όταν ο πολίτης επανέλθει, συχνά πληροφορείται πως έχουν χαθεί έγγραφα που ήδη έχει επισυνάψει ή πρέπει να υποβάλει συμπληρωματικά, αλλά κανένας δεν μπήκε στον κόπο να τον ενημερώσει. Ή, ο υπάλληλος που χειρίζεται την υπόθεση έχει αλλάξει και ο νέος ερμηνεύει αλλιώς τα γεγονότα, τους κανονισμούς και το τι χρειάζεται. Κι όλοι οι διάλογοι τις πλείστες φορές σε ύφος ενόχλησης, με μία τεράστια δυσκαμψία να εξευρεθεί μια κάποια λύση. 

Ο Χαμπής περιέγραψε μία ταλαιπωρία που κρατάει πέντε χρόνια. Ανάλογες περιπέτειες μπορεί να περιγράψει ο κάθε πολίτης που προσπάθησε να διεκπεραιώσει κάποια εργασία με οποιαδήποτε  δημόσια ή ημικρατική υπηρεσία ή τοπική αρχή. Στην Πολεοδομία, στο Φόρο Εισοδήματος, στο Κτηματολόγιο, στην Υδατοπρομήθεια, στην ΑΗΚ, στην Επαρχιακή Διοίκηση, στο Δήμο της άλφα ή βήτα πόλης.

Η περίπτωση του Χαμπή δεν αφορά μια ιδιωτική υπόθεση. Αφορά ένα χώρο πολιτισμού που ανήκει σε όσους μπορούν να εκτιμήσουν την προσφορά και το περιεχόμενο του χώρου. Μετά τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης, δύο τουλάχιστον υπουργοί (Εσωτερικών και Πολιτισμού) δήλωσαν πως θα λυθεί το θέμα και προφανώς έδωσαν οδηγίες στους αρμόδιους λειτουργούς να επιληφθούν τις κατάστασης. Ακόμα όμως και μετά την υπουργική παρέμβαση, η δημοσιοϋπαλληλική δυσκαμψία δεν κάμφθηκε. Ο έπαρχος Λεμεσού, δηλώνει πως παρόλο που πρόκειται για επαγγελματική στέγη και δεν εμπίπτει στις ευθύνες της υπηρεσίας του, θα κάνουν την χάρη στον Χαμπή και σε όσους έχουν ενδιαφέρον για τον χώρο, να προβούν σε επιδιόρθωση αν έχουν τη συγκατάθεση των εκμισθωτών των δύο παρακείμενων κατοικιών. (Είναι ευτύχημα που δεν ενέπλεξε στην υπόθεση και τους Τουρκοκύπριους ιδιοκτήτες).

Με άλλα λόγια: Αν και το πρόβλημα δημιουργείται από το ένα εκ των δύο παρακείμενων υποστατικών, αυτός που επηρεάζεται δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Θα πρέπει να σαπίσει στην υγρασία ή να σηκωθεί να φύγει. Στη θέση του Χαμπή θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε πολίτης ο οποίος να υπόκειται τη δημοσιοϋπαλληλική βία (γιατί περί βίας πρόκειται) χωρίς διέξοδο. Κι οι υπουργοί ας λένε ότι θέλουν. 

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1411241/i-exousia-tou-dimosiou-ipallilou/

Η γιαγιά, το ασθενοφόρο και ο πρωθυπουργός

 ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2023

Μια ηλικιωμένη, συνταξιούχος, χήρα και αγρότισσα, μάζεψε τις οικονομίες της και αφού είδε κι απόειδε… από τις φορές που έψαχνε μάταια ασθενοφόρο είτε για εκείνη είτε για τον εκλιπόντα πλέον σύζυγό της, πήγε αγόρασε ένα ασθενοφόρο και το έκανε δωρεά στο κράτος! 

Ποιός; Η γιαγιά. Η συνταξιούχος αγρότισσα! 

Εδώ έχουμε, λοιπόν, δύο εικόνες: 

Εικόνα πρώτη: Μία ηλικιωμένη γυναίκα, που δεν είναι “χορηγός”, “στρατηγικός επενδυτής”, “εθνικός ευεργέτης”, αλλά χαμηλοσυνταξιούχος, που με την άδολη γενναιοδωρία του απλού ανθρώπου, έδωσε ό,τι μάζεψε με τους κόπους της ώστε να έχουν οι γύρω της άνθρωποι ένα ασθενοφόρο όταν το χρειαστούν. Διότι, ο άντρας της, που δεν ζει πλέον,  όταν το χρειαζόταν δεν το είχε. 

Εικόνα δεύτερη : Τον πρωθυπουργό της χώρας να της τηλεφωνεί και να ευχαριστεί την ηλικιωμένη γυναίκα, λέγοντας ότι θέλει να τη γνωρίσει από κοντά (σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ΕΡΤ).

Ποιο είναι το πρόβλημα εδώ;

Το πρόβλημα είναι ότι ο πρωθυπουργός και όλοι οι υπόλοιποι θεσμικοί παράγοντες, ιθύνοντες και αξιωματούχοι, θα έπρεπε ετούτη τη γιαγιά να την ντρέπονται και να της ζητάνε συγνώμη, αντί να στέκονται δίπλα της σαν κορδωμένοι τσαλαπετεινοί της εξουσίας. 

Ο πρωθυπουργός, δε, θα όφειλε να πει σε ετούτη τη γυναίκα ότι το ασθενοφόρο, εκείνη και ο άντρας της το έχουν πληρώσει ΄ΗΔΗ χίλιες φορές με τις εισφορές και τους φόρους τους, χωρίς να το έχουν όταν το χρειάζονταν. Επίσης, να πει ότι με τις εισφορές και τους φόρους τους έχουν πληρώσει και άλλα ασθενοφόρα – όχι μόνο ένα – που επίσης δεν είναι εκεί όταν τα χρειάζεται ο λαός.

Να σκύψει το κεφάλι και να ντραπεί που σε αυτή τη χώρα οι φτωχοί άνθρωποι δε φτάνει που αγοράζουν μόνοι τους τα αναλώσιμα στη δημόσια νοσοκομεία, τώρα αγοράζουν και ασθενοφόρα!

Και γι’ αυτό να βγάλει τα χρήματα από το κρατικό ταμείο και να τα επιστρέψει στην αγρότισσα! Να  ζητήσει συγγνώμη που όταν χρειαζόταν ασθενοφόρο δεν τον έβρισκε, εκείνη, ο άντρας της, οι συγχωριανοί της.   

Διότι η δωρεά δεν ήταν προς εκείνον…

Ηταν προς τους ανθρώπους γύρω της. Και έκανε ακριβώς αυτό που δεν κάνει το κράτος και ο πρωθυπουργός. Διότι, η πράξη της ηλικιωμένης αγρότισσας – συγκινητική μέσα στον απλό κόσμο της ανάγκης – ήταν στην πραγματικότητα και  γροθιά στα μούτρα ενός κράτους απολύτως κυνικού και αδιάφορου. 

Μια πράξη, που δεν πρέπει να επαναληφθεί, όχι επειδή δεν ήταν ωραία, αλλά γιατί το ασθενοφόρο, η Υγεία γενικότερα, είναι δικαίωμα, απόλυτο, αδιαμφισβήτητο, αναφαίρετο και παρέχεται από το κράτος, όχι από τον οβολό των φτωχών. 

Βέβαια, μέσα στον παραλογισμό της ελεύθερης αγοράς θα μπορούσαν οι διαπρύσιοι κήρυκες της ατομικής ευθύνης να κηρύξουν, επίσης, πως αυτό που έκανε η συνταξιούχους αγρότισσα με το κομπόδεμά της και με όλη της την γενναιόδωρη ανιδιοτέλεια, να το κάνουν και  άλλοι…

Οσοι έχουν ένα κομπόδεμα από τα χρόνια της δουλειάς τους… Ισως, μάλιστα, να αγοράσει ο καθένας και το ασθενοφόρο του, για να απαλλάξει τις κυβερνήσεις από τυχόν περιττά έξοδα που ενδέχεται να εμποδίσουν την θριαμβευτική πορεία προς την επενδυτική βαθμίδα. 

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/h-giagia-to-asthenoforo-o-prothupourgos/

Η χοντρή στην εποχή της πολιτικής ορθότητας

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

19 Νοεμβρίου 2023

Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις, που δεν είναι ειδήσεις, αλλά μπορούν να αποτελέσουν αφορμή για διάλογο και τροφή για σκέψη. Η απόφαση της Άλκηστις Πρωτοψάλτη να ερμηνεύσει αλλιώς το τραγούδι «Πάμε στον Άδωνι για καφέ, απαλείφοντας τη λέξη «χοντρή», αποτέλεσε αυτές τις μέρες μια τέτοια αφορμή. Αποτελεί η κίνηση αυτή ένα βήμα προς την αποδοχή όλων των ανθρώπων, με όποια χαρακτηριστικά ή ίσως το αντίθετο; Οι απόψεις διίστανται.

Το τραγούδι έγινε επιτυχία τη δεκαετία του ’80 όταν δεν είχαν μπει στο καθημερινό λεξιλόγιο όροι όπως το bullying, το body shaming, το cancel culture και η όποια παρεκτροπή από την ευθεία της πολιτικής ορθότητας δεν είχε πάρει διαστάσεις εγκληματικής πράξης. Οι στίχοι δε, γράφτηκαν από τον πληθωρικό Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος σαφώς δεν είχε ρατσιστικά κίνητρα. Δεν ήθελε να στιγματίσει ένα άνθρωπο, απλά περιέγραφε μία κατάσταση στο κλίμα μιας εποχής.

Ήταν μία καφετέρια τότε, στη Νέα Σμύρνη, όπου σύχναζαν καλλιτέχνες, διανοούμενοι, αθλητές, επώνυμοι κι ανώνυμοι. Ανάμεσα τους κι ο Σταμάτης Κραουνάκης κι η Λίνα Νικολακοπούλου που κατέγραψαν το βίωμα τους: «Πάμε στον Άδωνι για καφέ/που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά/και αράζουνε και αθλητές/και που πηγαίνει και μία χοντρή νευρικιά/Κυριακή να της φύγει το στρες». Και το τραγούδι, με την Άλκηστι Πρωτοψάλτη να το τραγουδά στο κατάλληλο ύφος, έγινε τεράστια επιτυχία που το τραγουδήσαμε χοντροί και λεπτοί, χωρίς να στεκόμαστε στη συγκεκριμένη λέξη. Όπως ούτε στα τεκνά, ούτε στα φρικιά, χαρακτηρισμοί οι οποίοι επίσης μπορεί να θεωρηθούν πως βάζουν ταμπέλα σε ανθρώπους επειδή είναι ωραίοι ή επειδή είναι ατημέλητοι. 

Σήμερα, η Πρωτοψάλτη ένοιωσε την ανάγκη να αφαιρέσει μία πελάτισσα από την καφετέρια του Άδωνι. Ο ίδιος ο δημιουργός, αν και δεν συμμερίζεται τη συγκεκριμένη ευαισθησία, θεωρεί δικαίωμα του ερμηνευτή να παρέμβει. «Ο κάθε ερμηνευτής, στη ζωντανή απόδοση των τραγουδιών έχει το δικαίωμα να πειράξει οτιδήποτε. Εγώ όταν λέω το τραγούδι τη “χοντρή” τη δείχνω και όλες οι χοντρούλες από κάτω ενθουσιάζονται. Αυτό είναι προσωπική της άποψη, θεωρεί ότι δεν κάνει να λέμε τους ανθρώπους χοντρούς κλπ. Αλλά, το τραγούδι είναι 40 ετών και είναι αθώο». Πέραν του τραγουδιού αυτού, υπάρχουν χιλιάδες άλλα τραγούδια, βιβλία, δοκίμια, έργα τέχνης κάθε λογής, μέσα από τα οποία θα βρει κάποιος στοιχεία που με τα σημερινά δεδομένα δεν λέγονται. Ακόμα και δημιουργοί που –παρά το μεγαλείο του έργου τους- η ιδεολογία και η συμπεριφορά τους, σήμερα μπορεί να κρίνεται έως και κακοποιητική. Το ερώτημα είναι: Να σβήσουμε το παρελθόν; Κρύβοντας την χοντρή, επέρχεται ανοχή στο διαφορετικό ή με την αναφορά επιτυγχάνεται ο στόχος; Και που κατοχυρώσαμε το «παιδιά με ειδικές ικανότητες» πετύχαμε κάτι ουσιαστικό;

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1408400/i-chontri-stin-epochi-tis-politikis-orthotitas/

Όταν ο πολιτισμός εξαρτάται από έναν μουχτάρη

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

18 Νοεμβρίου 2023

Πρόσφατα ο Χαμπής Τσαγγάρη τιμήθηκε με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς στην κατηγορία «Υπέρμαχοι Κληρονομιάς/Heritage Champions». Η Επιτροπή που τον επέλεξε εξήγησε στο σκεπτικό της πως «ο Χαμπής Τσαγγάρης αφιέρωσε τη ζωή του στη μετάδοση της γνώσης, τόσο σε τοπικό, όσο και διεθνές επίπεδο, ενσωματώνοντας στα έργα του ιστορίες και μύθους από την παράδοση της πατρίδας του και κατορθώνοντας, στην πορεία, να ευαισθητοποιήσει έναν εντυπωσιακό αριθμό ανθρώπων και αποτελεί έμπνευση για άλλους Ευρωπαίους πολίτες».

Τον Χαμπή συγχάρηκαν πάρα πολλοί, μιλώντας με τα καλύτερα λόγια για το έργο του. Ανάμεσα τους και το υφυπουργείο Πολιτισμού, που σε ανακοίνωση του χαρακτηρίζει πολύτιμη την προσφορά του Χαμπή και σημειώνει, ανάμεσα σ’ άλλα, την ίδρυση (με πρωτοβουλία, κόπο και μόχθο από τον δημιουργό) του «Μουσείου Χαρακτικής Χαμπή» στα Πλατανίσκια, με συλλογή που περιλαμβάνει έργα από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα, καθώς και τη δημιουργία (αργότερα) του ομώνυμου μουσείου στη Λευκωσία. Με αφορμή τη βράβευση Χαμπή, το υφυπουργείο εξήγγειλε τη φιλοδοξία του «να χαράξει και να εφαρμόσει εθνική στρατηγική για τη διαχείριση και προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και την προώθηση της σύγχρονης πολιτιστικής δημιουργίας».

Τέσσερεις μήνες μετά από όλα αυτά τα ωραία, ο Χαμπής καταγγέλλει πως το Μουσείο πλημμυρίζει με νερά που εισρέουν από διπλανό κτήριο. Και τα δύο κτίσματα είναι Τ/κ και βρίσκονται υπό τη διαχείριση της ​Υπηρεσίας Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Λεμεσού. Αρχικά απευθύνθηκε στον κοινοτάρχη του χωριού ο οποίος, αν κρίνει κάποιος από πολλά επεισόδια που προηγήθηκαν του σημερινού, δεν είδε ποτέ με καλό μάτι την παρουσία του Χαμπή εκεί και των δράσεων του. Έτσι τον παρέπεμψε στην Υπηρεσία, στην οποία στάληκαν μέχρι σήμερα πέντε επιστολές με φωτογραφίες. Το πρόβλημα όμως συνεχίζεται εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει το περιεχόμενο του Μουσείο. «Δεν είναι επιχείρηση προσωπική, ούτε κερδοσκοπική» αναγκάζεται να εξηγήσει ο δημιουργός. «Εν προσφορά στην Κύπρον».

Πριν τέσσερεις μήνες όντως ως προσφορά είχε αξιολογηθεί. «Η κληρονομιά που αφήνει ο Χαμπής είναι πλούσια και ανεκτίμητη και δεν πρέπει να χαθεί», είχε πει ο δήμαρχος Λευκωσίας Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης. Αυτή την στιγμή όμως (και σε όλη την πορεία) επαφίεται σε ένα μουχτάρη και κάποιους δημόσιους υπαλλήλους να αξιολογήσουν και να αποφασίσουν τη διαφύλαξη της κληρονομιάς αυτής.

«Σε έναν κόσμο ασχήμιας, άνθρωποι σαν τον Χαμπή φέρνουν ποίηση και ομορφιά στη ζωή μας», είχε πει –παραδίδοντας του το βραβείο- η γενική γραμματέας της Europa Nostra, Σνέσκα Μιχάλοβιτς.

Σε άλλους τόπους ίσως, όπου δεν αποφασίζουν μουχτάρηδες για το τον πολιτισμό, για τον Ακάμα, για το παρόν και το μέλλον. 

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1408394/otan-o-politismos-exartate-apo-enan-mouchtari/#Echobox=1700316482

Κοιμήσου Περσεφόνη στον Ακάμα μην ξανάρθεις

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

16 Νοεμβρίου 2023

Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό: Το ότι οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει τη διακυβέρνηση, αλλά και λειτουργοί που βρίσκονται σε πολύ σημαντικά πόστα, δεν βλέπουν τίποτα το κακό να συμβαίνει. Είτε γιατί δεν θέλουν να δουν, είτε γιατί δεν μπορούν λόγω χαρακτήρα, παιδείας, αξιακών αρχών. Οπόταν, όλα βαίνουν καλώς. Γιατί να τα διορθώσουμε;

Ενώ ο κάθε ευαισθητοποιημένος πολίτης που επισκέπτεται αυτές τις μέρες τον Ακάμα, βλέπει καταστροφή χωρίς επιστροφή, ο υπουργός Περιβάλλοντος και το Τμήμα Δασών το μόνο που βλέπουν είναι καθυστέρηση στην ολοκλήρωση των έργων που έχουν αρχίσει μέσα στη Δασική Περιοχή. Αλλά και πάλι, δεν υπάρχει –για αυτούς- ουσιαστικό πρόβλημα, αφού υπάρχει πρόνοια στο συμβόλαιο της εργοληπτικής εταιρείας για καταβολή προστίμου σε περίπτωση καθυστέρησης. Οπόταν, οι μπουλντόζες μπορούν να συνεχίσουν τη δουλειά τους όπως άρχισαν κι όπως θα έκαναν σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή καλούνταν να ανοίξουν δρόμο.

Και για όλα υπάρχουν απαντήσεις: «Σε κάποια σημεία η διάνοιξη του δρόμου φτάνει τα δέκα μέτρα;» «Ναι, για να γίνουν στάσεις λεωφορείων». «Σε κάποια σημεία οι εκσκαφές είναι μεγαλύτερες από τις προβλεπόμενες;» «Ναι, το υπέδαφος ήταν αμμώδες και η εκσκαφή συνεχίστηκε μέχρι να βρεθεί στέρεο έδαφος». «Τοποθετήθηκαν μπάζα και υλικά σε σημεία που προκαλούν ζημιά στο περιβάλλον;» «Ναι, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Θα μετακινηθούν σε άλλα σημεία».

Οι ίδιες αρχές, με άλλους ίσως λειτουργούς και άλλους υπουργούς, δεν είδαν τίποτα όταν καταστρέφονταν οι Θαλασσινές Σπηλιές στην Πάφο. Δεν είδαν τίποτα όταν αλλοιωνόταν ολόκληρος κολπίσκος στην Άμμο του Καμπούρη για να γίνει πλαζ για τις παρακείμενες επαύλεις. Δεν είδαν τίποτα όταν σχεδιαζόταν το οδικό δίκτυο στη Λευκωσία και περνούσε μέσα από το δάσος της Αθαλάσσας και πάνω από τον Πεδιαίο στο Στρόβολο. Δεν είδαν τίποτα όταν δίνονταν άδειες για πολυώροφα κτήρια σε περιοχές ειδικού χαρακτήρα στην πρωτεύουα, όταν σχεδίαζαν οικιστικά και τουριστικά συγκροτήματα στις Πλάτρες και στο Πέρα Πεδί, όταν αδειοδοτούσαν πύργους οπουδήποτε, όταν κόβονται δεντροστοιχίες για διαπλάτυνση δρόμων. Γενικά δεν βλέπουν τίποτα εκτός από «ανάπτυξη». Πως να δουν τώρα την καταστροφή του Ακάμα; Εξάλλου αυτό ήταν το ζητούμενο. Να γίνει μια λεωφόρος για να μπορούν να διακινούνται λεωφορεία πλέον κι όχι μόνο γουρούνες και τζιπ και ρομαντικοί περιπατητές. Το έργο είναι γνωστό. Εξ ου κι οι στίχοι του Γκάτσου που γράφτηκαν πολλές δεκαετίες πριν: «Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο, τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο. Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία άδεια κορμιά σιδερικά παιδιά κι ελάσματα».

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1407650/kimisou-persefoni-ston-akama-min-xanarthis/