Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2024

Στη Λευκωσία έτσι, στην Ίνεια γιουβέτσι

 

Θα ήταν αφέλεια να πιστέψει κανείς πως για το τι έγινε στον Ακάμα την ευθύνη φέρουν αποκλειστικά, ένας υπουργός κι ένας διευθυντής και με το που αποχώρησαν (ο ένας ανασχηματίστηκε και ο άλλος αφυπηρέτησε) ο Ακάμας θα σωζόταν. Παρόλα αυτά, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν παύει να μας εκπλήσσει.

Τη μια παρουσιάζεται σοκαρισμένος από τα έργα που έγιναν στον Ακάμα και δίνει οδηγίες όπως τερματιστούν άμεσα τα έργα δίνοντας ταυτόχρονα οδηγίες για διεξοδική έρευνα που θα καταδείξει τα πως και τα γιατί. Και πριν ολοκληρωθεί η έρευνα (αναμένεται – όπως είχε εξαγγελθεί- περί το τέλος Ιανουαρίου), ο πρόεδρος επισκέπτεται την Ίνεια και ανακοινώνει την επανέναρξη των έργων. Στο μεταξύ, πέρα από την καταστροφή που κάποιος μπορεί να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αλλά και από τις εικόνες που έχουν δημοσιοποιηθεί από ευαισθητοποιημένους πολίτες,  διοικητική έρευνα που έχει διεξαχθεί δείχνει σωρεία παραβιάσεων εξ ου και τερματίστηκαν τα έργα.

Την περασμένη δε Παρασκευή (12/1) ο πρόεδρος συναντήθηκε με μέλη των Οικολόγων οι οποίοι του εξήγησαν «πολύ διεξοδικά» το θέμα, όπως είπε ο Γιώργος Περδίκης «και φαινόταν να συμφωνεί ότι είναι προς το συμφέρον των κοινοτήτων να αλλάξει ο σχεδιασμός του οδικού δικτύου στο Εθνικό Δασικό Πάρκο του Ακάμα».

Μια εβδομάδα μετά, όπως, επισκεπτόμενος την περιοχή, έχοντας στο πλάι του τον κοινοτάρχη Ίνειας, Γιάγκο Τσίβικο, ανακοίνωσε την επανέναρξη των εργασιών, λες και δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι λες και διακόπηκαν οι εργασίες απλά για να ξεκουραστούν οι εργάτες ή μέχρι να κάτσει η σκόνη. Ούτε τι θα δείξει η έρευνα που διατάχθηκε νοιάζει τον πρόεδρο, ούτε τι έδειξαν επιτόπιες επισκέψεις, ούτε τι είπαν εκπρόσωποι κυβερνητικών τμημάτων που έχουν λόγο. Μην αναφέρουμε και το έχει πει ο γενικός ελεγκτής, γιατί μάλλον ο λόγος του δεν εισακούεται στα κέντρα εξουσίας.

Ο πρόεδρος, λοιπόν, προσαρμόζει το τι θα πει ανάλογα με ποιον έχει απέναντι του. Άλλα λέει στον Περδίκη στη Λευκωσία κι άλλα στον Τσίβικο στην Ίνεια. Το θέμα είναι, πότε είναι ειλικρινής, πότε εννοεί αυτά που λέει; Σε λίγες μέρες θα το μάθουμε στην πράξη, αν και μπορούμε να υποψιαστούμε την εξέλιξη. Εξάλλου ο Νίκος Χριστοδουλίδης δεν κληρονόμησε –μοιραία- το Σχέδιο για τον Ακάμα. Ήταν μέλος του υπουργικού που συζήτησε το θέμα και έλαβε τις αποφάσεις. Γνωρίζει πως ο στόχος ήταν πάντοτε αυτό που καταγγέλλουν οι οικολόγοι: Να γίνει ο Ακάμας πάρκο για τις γύρω αναπτύξεις που επίκειται να ακολουθήσουν. Αυτό φανερώνουν και τα έργα που άρχισαν να γίνονται, οι πλατιοί δρόμοι, οι αχρείαστοι δρόμοι, τα περιτοιχίσματα, τα κιόσκια.

Είναι πολλά τα λεφτά. Κι ο πρόεδρος δεν έχει δώσει δείγματα πως μπορεί να ξεφύγει από την οσμή του χρήματος.   

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1430490/sti-lefkosia-etsi-stin-inia-giouvetsi/


Δευτέρα 22 Ιανουαρίου 2024

Έκθεση Oxfam: «Η ανισότητα δεν είναι ατύχημα»

 ανισότητα

Την έκθεσή της για την ανισότητα του πλούτου στον πλανήτη δημοσίευσε στις 15 Δεκεμβρίου η ΜΚΟ Oxfam, όπως κάνει κάθε χρόνο καθώς ξεκινά το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας που θα συγκεντρώσει τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου.

Η έκθεση της Oxfam δείχνει πώς η τεράστια αύξηση της εταιρικής δύναμης και του πλούτου αναδιαμορφώνει τον κόσμο, προκαλώντας κοινωνική καταστροφή για δισεκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως στον παγκόσμιο Νότο, και συσσώρευση μυθικού πλούτου για μια χούφτα ολιγαρχών.

Η Oxfam σημειώνει πως από το 2020 μέχρι σήμερα, οι πέντε πλουσιότεροι άνθρωποι στον πλανήτη υπερδιπλασίασαν τις περιουσίες τους, από 405 δισ. δολάρια σε 869 δισ. δολάρια συγκεντρωτικά, με ρυθμό αύξησης περίπου 15 εκατ. δολάρια ανά ώρα. Στα ίδια έτη, σχεδόν πέντε δισεκατομμύρια άνθρωποι, πάνω από τον μισό πληθυσμό του πλανήτη, έγιναν φτωχότεροι.

«Η ανισότητα αυτή δεν είναι ατύχημα», σχολίασε ο προσωρινός εκτελεστικός διευθυντής της Oxfam, Amitabh Behar. «Η τάξη των δισεκατομμυριούχων διασφαλίζει ότι οι εταιρείες θα τους προσφέρουν περισσότερο πλούτο εις βάρος όλων των άλλων», συμπλήρωσε.

Η έκθεση περιγράφει πώς η συγκέντρωση δύναμης και πλούτου στα χέρια εταιρικών γιγάντων, αυτό που η ίδια ονομάζει «μια νέα εποχή μονοπωλίου», με τη σειρά της οδηγεί σε γιγάντωση της ανισότητας. Τα εταιρικά μονοπώλια χρησιμοποιούν τη δύναμη και τον πλούτο τους για να περιορίσουν δικαιώματα και μισθούς εργαζομένων και για να αποφεύγουν να πληρώσουν φόρους. Πιέζουν επίσης για την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών και αγαθών στερώντας σε εκατομμύρια ανθρώπους την πρόσβαση σε εκπαίδευση, περίθαλψη και ύδρευση, μεταξύ άλλων. Ενώ, τέλος, οδηγούν την κλιματική κατάρρευση, η οποία χτυπά περισσότερο τους αδύναμους του πλανήτη εκμεταλλευόμενη τις ήδη υπάρχουσες ανισότητες και οδηγώντας σε αύξησή τους.

Σύμφωνα με την Oxfam, κατά τη διετία 2021-22 οι μεγαλύτερες εταιρείες του πλανήτη είδαν αύξηση των κερδών τους κατά 89% σε σχέση με τον μέσο όρο των ετών 2017-20. Την ίδια περίοδο 800 εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν συνολικά 1,5 τρισ. δολάρια, καθώς οι μισθοί τους έμειναν πίσω από τον αυξανόμενο πληθωρισμό. Αυτό αντιστοιχεί σε απώλεια μισθών σχεδόν ενός μήνα για κάθε έναν από αυτούς τους εργαζόμενους. Και, όπως σημειώνει η οργάνωση, τα δεδομένα μονάχα για τους πρώτους έξι μήνες του 2023 δείχνουν πως «θα καταρρίψει όλα τα ρεκόρ ως η πιο κερδοφόρα χρονιά για τις μεγάλες εταιρείες».

Ακόμα όμως και εντός του εταιρικού περιβάλλοντος, υπάρχει αύξηση της ανισότητας, με μόλις το 0,001% των εταιρειών να συγκεντρώνει περίπου το ένα τρίτο όλων των εταιρικών κερδών. Η έκθεση επίσης επισημαίνει την ανισότητα μεταξύ παγκόσμιου Βορρά και Νότου, με το 74,2% του πλούτου των δισεκατομμυριούχων, το 65% των δισεκατομμυριούχων και το 69,3% του παγκόσμιου πλούτου να βρίσκεται στον παγκόσμιο Βορρά, που έχει μόλις το 20,6% του πληθυσμού του πλανήτη.

Η οργάνωση προτείνει μια σειρά από δραστικές λύσεις για τη μείωση της ανισότητας, με βασικό άξονα την ενδυνάμωση του κρατικού τομέα, με κρατική συμμετοχή σε τομείς και υπηρεσίες όπου η ανισότητα κυριαρχεί (όπως η εκπαίδευση και η περίθαλψη), με δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές και δημόσια μονοπώλια σε τομείς «που είναι επιρρεπείς στη μονοπωλιακή δύναμη και αποτελούν το κλειδί για την αντιμετώπιση των ακραίων ανισοτήτων». Η έκθεση προτείνει επίσης νομοθετικές παρεμβάσεις για το σπάσιμο εταιρικών μονοπωλίων και τον καλύτερο και αυστηρότερο ρυθμιστικό έλεγχο των εταιρειών, όπως και την αύξηση φόρων στα εταιρικά κέρδη και τον μεγάλο πλούτο, αλλά και την ενδυνάμωση των συνδικάτων και των δικαιωμάτων των εργατών, ειδικά των γυναικών και όσων ανήκουν σε μειονότητες. Τέλος, προτείνει και μια «επανεφεύρεση της επιχειρηματικότητας», με έμφαση σε επιχειρήσεις που δεν θα βάζουν τα κέρδη των μετόχων τους πάνω από οτιδήποτε, δηλαδή εργατικούς και τοπικούς συνεταιρισμούς, κοινωνικές επιχειρήσεις και επιχειρήσεις δίκαιου εμπορίου (fair trade)

Πηγή:    https://info-war.gr/ekthesi-oxfam-i-anisotita-den-einai-atychim/


Ο Γιώργος Νταλάρας και τα μαρκούτσια

Το σκέφτηκα πολύ αν θα ασχοληθώ…

Λοιπόν: Χτες είχα την τιμή να βρίσκομαι σε μια εκπληκτική εκπομπή με τον Γιώργο Νταλάρα (αυτός την έκανε εκπληκτική) και τον Ανδρέα Κατσιγιάννη (επίσης).
Μια εκπομπή/αφιέρωμα στον Realfm978 για τον δημιουργό του λαικού τραγουδιού Βασίλη Τσιτσάνη (εδω: 

Τελειώνοντας την εκπομπή και φεύγοντας από τον σταθμό, ο καλεσμένος μου βρέθηκε απέναντι στις κρεατομηχανές που παριστάνουν τα όργανα της “ενημέρωσης”, της “ψυχαγωγίας” και του “πολιτισμού” (αυτές είναι οι νομικές διατάξεις βάσει των οποίων δημόσιες συχνότητες κατέχονται από καναλάρχες και έτσι τις… υπηρετούν αυτές τις υποχρεώσεις τους απέναντι στην ενημέρωση και τον πολιτισμό οι διευθύνοντες αυτών των δημόσιων συχνοτήτων).

Ο,τι είπε ο Νταλαρας στα μαρκούτσια ( δείτε εδω )

δεν ήταν τίποτα περισσότερο ή λιγότερο απ’ ό,τι θα έλεγε και λέει (και) κάθε δημοσιογράφος που σέβεται την τίμια δουλειά του (άσχετα πως αυτή χρησιμοποιείται από τα “αφεντικά”) και από ό,τι λέει κάθε μέρα η κοινωνία των ανθρώπων που αρνούνται να ξεμπουρλευτούν και να ακρωτηριαστούν μέσα από την ανοησία και την αποθέωση του τίποτα.
Σε αυτό το σύστημα λειτουργίας των μίντια, που κινείται πέρα και έξω από την εντιμότητα των εργατών του, αναφέρθηκε, τελικά, ο Νταλάρας. Εύγε, συνεπώς, στον Γιώργο. Τον οποίο ευχαριστώ για μια ακόμα φορά που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμά μου.
Κι εν κατακλείδι: Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Εκτός από εκείνες που είναι. Και σίγουρα η ντροπή δεν είναι δουλειά…

Νίκος Μπογιόπουλος 

Πηγή:   https://www.imerodromos.gr/o-giorgos-ntalaras-kai-ta-markoutsia/


Κυριακή 21 Ιανουαρίου 2024

ΟΗΕ: Δύο εκατομμύρια επιπλέον άνεργοι το 2024 παγκοσμίως – Μειώθηκαν οι πραγματικοί μισθοί

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ    Τετάρτη 10 Ιανουαρίου 2024

Τα διαθέσιμα εισοδήματα μειώθηκαν στην πλειονότητα των χωρών της G20 και, γενικά, η διάβρωση του επιπέδου διαβίωσης λόγω του πληθωρισμού «δεν αναμένεται να αποκατασταθεί γρήγορα», εκτιμάει σχετική έκθεση

Το ποσοστό της ανεργίας παγκοσμίως θα αυξηθεί το 2024, σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ΔΟΕ), που εκφράζει ανησυχία για τη στασιμότητα της παραγωγικότητας, την επιδείνωση των ανισοτήτων και του πληθωρισμού που ροκανίζει το διαθέσιμο εισόδημα.

Το ποσοστό ανεργίας παγκοσμίως, από 5,3% το 2022, έπεσε στο 5,1% το 2023, αλλά το 2024 αναμένεται να αναζητήσουν εργασία δύο εκατομμύρια εργαζόμενοι επιπλέον, αυξάνοντας το ποσοστό στο 5,2%, εκτιμά η ΔΟΕ στην έκθεσή της για τις παγκόσμιες τάσεις της απασχόλησης και τις κοινωνικές προοπτικές για τη νέα χρονιά.

Η υπηρεσία του ΟΗΕ υπενθυμίζει πως η οικονομική ανάκαμψη μετά την πανδημία Covid-19 επιβραδύνθηκε σ’ ένα υπόβαθρο γεωπολιτικών εντάσεων και επίμονου πληθωρισμού που οδήγησε σε αύξηση των επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες.

Η παγκόσμια ανάπτυξη το 2023 ήταν παρ’ όλα αυτά ελαφρώς υψηλότερη απ’ ό,τι είχε προβλεφθεί και οι αγορές εργασίας επέδειξαν απροσδόκητη ανθεκτικότητα, αναφέρει η ΔΟΕ.

Όμως οι πραγματικοί μισθοί μειώθηκαν στην πλειονότητα των χωρών της G20, καθώς οι μισθολογικές αυξήσεις δεν ακολούθησαν τον ρυθμό του πληθωρισμού, υπογράμμισε ο οργανισμός.

Τα διαθέσιμα εισοδήματα μειώθηκαν στην πλειονότητα των χωρών της G20 και, γενικά, η διάβρωση του επιπέδου διαβίωσης λόγω του πληθωρισμού «δεν αναμένεται να αποκατασταθεί γρήγορα», εκτίμησε.

Η έκθεση αποτιμά τις τελευταίες τάσεις της αγοράς εργασίας, περιλαμβανομένης της ανεργίας, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, τη συμμετοχή στον ενεργό πληθυσμό και τις ώρες εργασίας, και τις συνδέει με τα κοινωνικά αποτελέσματά τους.

Διαπιστώνει πως ορισμένα δεδομένα, κυρίως ως προς την ανάπτυξη και την ανεργία, είναι «ενθαρρυντικά», δήλωσε ο γενικός διευθυντής της ΔΟΕ Ζιλμπέρ Ουνγκμπό.

Όμως, «μια ανάλυση σε μεγαλύτερο βάθος αποκαλύπτει πως οι ανισορροπίες της αγοράς εργασίας βαθαίνουν», πρόσθεσε.

«Αρχίζει να φαίνεται πως αυτές οι ανισορροπίες δεν συνδέονται απλώς με την ανάκαμψη από την πανδημία, αλλά είναι δομικές», είπε.

Η έκθεση, σύμφωνα με τον ίδιο, διαπιστώνει πως μόνο η Κίνα, η Ρωσία και το Μεξικό «επωφελήθηκαν από μια θετική μεγέθυνση των πραγματικών μισθών το 2023», οι οποίοι μειώθηκαν στις υπόλοιπες χώρες της G20. Η Βραζιλία (6,9%), η Ιταλία (5%) και η Ινδονησία (3,5%) κατέγραψαν τις μεγαλύτερες μειώσεις.

Τα προβλήματα εργατικού δυναμικού αποτελούν απειλή για τα ατομικά μέσα διαβίωσης αλλά και για τις επιχειρήσεις, και θα πρέπει να τους επιτεθούμε αποτελεσματικά και γρήγορα», εκτίμησε ο γενικός διευθυντής της ΔΟΕ.

«Η πτώση του επιπέδου διαβίωσης και η μικρή παραγωγικότητα, σε συνδυασμό με έναν επίμονο πληθωρισμό, δημιουργούν προϋποθέσεις μιας μεγαλύτερης ανισότητας και υπονομεύουν τις προσπάθειες να επιτευχθεί κοινωνική δικαιοσύνη», υποστήριξε ο Ουγκμπό, προσθέτοντας πως «χωρίς μεγαλύτερη κοινωνική δικαιοσύνη, δεν θα έχουμε ποτέ βιώσιμη ανάκαμψη».

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/ohe-duo-ekatommuria-epipleon-anergoi-to-2024-pagkosmios-meiothhkan-oi-pragmatikoi-misthoi/


Γιατί το σχολείο περιφρονεί το μάθημα της Εξέλιξης;

 ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΜΟΥΛΛΗΣ Δημοσιεύθηκε 6.1.2024

Γιατί το σχολείο περιφρονεί το μάθημα της Εξέλιξης;

«Έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος πρώτα περπάτησε όρθιος για να ελευθερώσει τα χέρια του για αυνανισμό».

- Λίλι Τόμλιν, Αμερικανίδα κωμικός, ηθοποιός

Όταν ήμουν μαθητής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο τη δεκαετία του '50 κανένας καθηγητής σε κανένα μάθημα δεν μας ανέπτυξε τίποτα για τη θεωρία που διατύπωσε ο Δαρβίνος το 1859 στο μνημειώδες έργο του «Η Καταγωγή των Ειδών» (Origin of Species). Μόνο μια φορά ο καθηγητής των Θρησκευτικών μας ανέφερε ότι υπήρχε κάποιος «ανισόρροπος» (ναι, θυμάμαι τη λέξη, την άκουσα για πρώτη φορά) συγγραφέας ονόματι Δαρβίνος που έγραψε ότι ο άνθρωπος και ο πίθηκος είχαν κοινό πρόγονο. Το είπε, βέβαια, με χλευαστικό καγχασμό που αποσκοπούσε να γελοιοποιήσει τον Δαρβίνο, κάτι που πέτυχε πλήρως αφού το σκωπτικό σχόλιό του προκάλεσε έναν χείμαρρο γέλιου στην τάξη. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι ο ίδιος ο καθηγητής μάς έλεγε ότι η Γη (και το υπόλοιπο Σύμπαν) δημιουργήθηκε πριν 7.500 χρόνια. Κάποιοι από εμάς που είχαμε διαβάσει εξωσχολικά βιβλία ότι οι δεινόσαυροι έζησαν πριν 200 εκατομμύρια χρόνια είχαμε τις αμφιβολίες μας αλλά δεν τολμούσαμε να τις εκφράσουμε ελεύθερα στην τάξη διότι θα είχαν αρνητικές επιπτώσεις στη βαθμολογία των Θρησκευτικών και, επομένως, στη γενική βαθμολογία.

Θα περίμενε κάποιος ότι σήμερα η όλη προσέγγιση στο θέμα της εξέλιξης θα ήταν εντελώς διαφορετική. Kι όμως! Στο γυμνάσιο ουδεμία μνεία γίνεται για την εξέλιξη, ούτε στο μάθημα της Βιολογίας, ενώ στο λύκειο διδάσκεται στην 3η τάξη η εξέλιξη στη Βιολογία που είναι όμως επιλεγόμενο μάθημα. Επομένως, η πλειονότητα των νέων μας που αποφοιτούν από το λύκειο πιστεύουν ότι προερχόμαστε από τον Αδάμ και την Εύα και μάλιστα θεωρούν τη διήγηση αληθινή κι όχι παραβολική ή συμβολική.

Οι μαθητές πρέπει να μάθουν για την εξέλιξη διότι είναι ταυτόχρονα γεγονός και θεωρία. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι οργανισμοί έχουν αλλάξει ή εξελιχθεί κατά τη διάρκεια της ιστορίας της ζωής στη Γη. Και οι βιολόγοι έχουν εντοπίσει και διερευνήσει μηχανισμούς που μπορούν να εξηγήσουν τα κύρια πρότυπα αλλαγής. Τα στοιχεία για την εξέλιξη από τη μοριακή βιολογία είναι συντριπτικά και αυξάνονται γρήγορα. Επιπλέον, η γνώση της εξέλιξης χρησιμεύει ως ένας τρόπος εξέτασης του κόσμου που παρέχει βαθιά προγνωστική και επεξηγηματική δύναμη. Τέτοια γνώση μάς βοηθά να λύσουμε βιολογικά προβλήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας. Υπάρχουν εξαιρετικά παραδείγματα αυτού στον τομέα της ιατρικής. Για να παραμείνουν ένα βήμα μπροστά από τις παθογόνες ασθένειες, οι ερευνητές πρέπει να κατανοήσουν τα εξελικτικά πρότυπα των οργανισμών που προκαλούν ασθένειες. Βέβαια, όπως σε κάθε άλλη επιστήμη, υπάρχει επιστημονική συζήτηση για ορισμένες πτυχές της εξέλιξης, αλλά καμία από αυτές τις συζητήσεις δεν κλονίζει τα θεμέλια αυτής της θεωρίας. Δεν υπάρχει άλλη επιστημονική εξήγηση που να μπορεί να εξηγήσει όλα τα πρότυπα στη φύση, μόνο μη επιστημονικές εξηγήσεις που απαιτούν μια θαυματουργή δύναμη, όπως ένας δημιουργός. Τέτοιες υπερφυσικές εξηγήσεις βρίσκονται έξω από την επιστήμη, η οποία δεν μπορεί ούτε να αποδείξει ούτε να διαψεύσει τα θαύματα. Η επιστήμη, και μόνο η επιστήμη, μάς παρέχει μια συναρπαστική περιγραφή και εξήγηση της μεταβαλλόμενης ζωής στη Γη.

Τι γίνεται τώρα στην Κύπρο; Γιατί δεν διδάσκεται και εδώ η θεωρία της εξέλιξης; Για να απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι (α) το Υπουργείο Παιδείας ελέγχεται πλήρως από την Εκκλησία όσον αφορά τα μαθήματα Θρησκευτικών και Ιστορίας και (β) η Ορθόδοξη Εκκλησία απορρίπτει ρητά την εξελικτική θεωρία ως σύγκρουση με αυτό που θεωρούν ως βιβλική αλήθεια. Είναι γι' αυτό τον λόγο που τα μαθήματα των Θρησκευτικών και της Εξέλιξης δεν μπορούν να συνυπάρχουν. Το μάθημα των Θρησκευτικών είναι ένα κατηχητικό μάθημα, και, ως τέτοιο, καλλιεργεί ένα δόγμα με το σύνθημα «πίστευε και μη ερεύνα» που απενεργοποιεί πλήρως την κριτική σκέψη. Από την άλλη το μάθημα της Εξέλιξης είναι επιστημονικό, επομένως μη δογματικό με την έννοια ότι η επιστημονική γνώση είναι πάντα ανοιχτή σε αναθεώρηση με βάση νέα στοιχεία. Οι επιστημονικές θεωρίες και υποθέσεις δοκιμάζονται και τελειοποιούνται συνεχώς και δεν θεωρούνται απόλυτες αλήθειες.

Για να εισαχθεί το μάθημα της Εξέλιξης, θα πρέπει να αντικατασταθεί το μάθημα των Θρησκευτικών με εκείνο της Θρησκειολογίας, δηλαδή τη μελέτη της θρησκείας από κοσμική άποψη. Η διδασκαλία αυτού του μαθήματος θα επιτρέψει στους μαθητές να κατανοήσουν μια θρησκεία εκ των έξω, όχι ως πιστοί, αλλά από την ιστορική, κοινωνιολογική, ή ανθρωπολογική οπτική της. Θα είναι ένα μάθημα γνώσης των θρησκειών με την ιδιαίτερη παρουσίαση του πολιτισμικού ρόλου της Ορθοδοξίας στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Εν ολίγοις, η Θρησκειολογία είναι (κοινωνική) επιστήμη, κι όχι δόγμα όπως τα Θρησκευτικά.

Νομοτελειακά, οι απόψεις της Εκκλησίας για την προέλευση του ανθρώπου ενσταλάζουν στην κυπριακή κοινωνία και επηρεάζει μερικούς καθηγητές Φυσικών Επιστημών που υποστηρίζουν θρησκευτικές ερμηνείες του φυσικού κόσμου ή επικρίνουν τις προσωπικές πεποιθήσεις των μαθητών. Λόγω της δύναμης της Εκκλησίας δεν υπάρχει ουσιαστικά κανένας στην Κύπρο να υποστηρίξει τους καθηγητές να αντιστέκονται στις πιέσεις για προώθηση μη επιστημονικών απόψεων, ή για να εξαλείψουν τη μελέτη της εξέλιξης ή να παρερμηνεύσουν τη φύση της επιστήμης και τον τρόπο με τον οποίο απαντώνται ερωτήματα. Αυτή η επίδραση που έχει η Εκκλησία στην παιδεία μού θυμίζει τι είπε σε μια ομιλία της πριν μερικά χρόνια η Αρβελέρ, η κορυφαία βυζαντινολόγος: «Η Ελλάδα δεν γνώρισε Διαφωτισμό. Ποιος φταίει; Θα το πω, η Εκκλησία». Φευ! Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο.

Οικονομολόγος, κοινωνικός επιστήμονας

 Πηγή:   https://politis.com.cy/apopseis/730301/giati-to-scholeio-perifronei-to-mathima-tis-exelixis


Δεν συμβαίνει τίποτα καλό;

 

Πρώτο κείμενο της νέας χρονιάς και ψάχνεις να βρεις κάτι καλό που συνέβη, να πιαστείς από αυτό έστω και συμβολικά. Από μια ρομαντική, ας την πούμε, πεποίθηση πως υπάρχουν καλοί οιωνοί που προμηνύουν τα μελλούμενα.

Στις ειδήσεις όμως είναι όλα μαύρα. Αριθμοί νεκρών. Από τη Γάζα (22.185) μέχρι τη Λεμεσό, όπου με το που άλλαξε η χρονιά, μια οικογένεια έχασε τέσσερις ανθρώπους. Ακόμα και η ανακοίνωση για το πρώτο παιδί που γεννήθηκε στην Κύπρο αντί χαρά και ευχές, όπως γινόταν άλλες χρονιές, σκόρπισε οχετό μίσους. Γιατί το μωράκι ονομάζεται Αλί και οι γονείς του Ντάου και Αμπτούλ. Ακόμα κι οι εταιρείες που υπό άλλες συνθήκες θα εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία για να διαφημιστούν, χαρίζοντας πανάκια και παιδικά αξεσουάρ, κράτησαν αποστάσεις.

Η μόνη ακτίδα φωτός, για να μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε στον άνθρωπο προέρχεται από τους συγγενείς του Κυριάκου Οικονομίδη, ο οποίος ήταν κλινικά νεκρός, μετά από τροχαίο που συνέβη τα Χριστούγεννα στο δρόμο Πάφου-Πόλης Χρυσοχούς. Οι συγγενείς του έδωσαν τη συγκατάθεση τους ώστε όργανα του 57χρόνου Κυριάκου να μεταμοσχευθούν σε ανθρώπους που τα έχουν ανάγκη για να συνεχίσουν να ζουν. Τέτοιες αποφάσεις δεν είναι ποτέ εύκολες. Στο βαθύ σου πόνο, το να μπορείς να σκεφτείς τους άλλους, χρειάζεται πραγματικά μεγαλείο ψυχής. Ειδικά όταν προέρχεται από μια οικογένεια που έχει κτυπηθεί απανωτά πολύ σκληρά.

Όπως έγινε γνωστό, ο Κυριάκος Οικονομίδης έχασε τη σύζυγο του και το παιδί που κυοφορούσε πριν 25 χρόνια, όταν φορτηγό που κινείτο ανεξέλεγκτα στο δρόμο Μεσόγης-Πάφου προκάλεσε τον θάνατο σε έξι άτομα που βρίσκονταν σε οχήματα στην πορεία του φορτηγού. Πολύ νέος ακόμα, παντρεύτηκε ξανά και απέκτησε δύο παιδιά, ηλικίας σήμερα 19 και 12 χρόνων. Πριν λίγους μήνες όμως, τον Αύγουστο, έχασε τη σύζυγο του που πέθανε από καρκίνο. Τόσο στο δυστύχημα του 1999 όσο και στο τωρινό, βρέθηκαν στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Η σύζυγος του σκοτώθηκε από ένα ακυβέρνητο φορτηγό κι αυτός όταν δύο άλλα αυτοκίνητα συγκρούστηκαν εκ των οποίων το ένα προσέκρουσε στο δικό του. Οι δικοί του όμως δεν τα έβαλαν με τη μοίρα, δεν σύγκριναν τον δικό τους πόνο με τον πόνο άλλων και δεν αδιαφόρησαν. «Να σωθούν άλλοι», είπαν και έδωσαν τη συγκατάθεση τους να προχωρήσουν σε αφαίρεση οργάνων. Όση μαυρίλα και να μας πλακώνει, όσο μίσος κι αν εκτοξεύεται γύρω μας, υπάρχουν άνθρωποι που κρατάνε το φως αναμμένο. Κι υπάρχουν, μάλλον, πολλοί για αυτό εξάλλου εξακολουθούμε να ζούμε. Ας κοιτάξουμε προς αυτούς για να αντλήσουμε ελπίδα.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1423537/den-simveni-tipota-kalo/


Ιδιωτικά Πανεπιστήμια με δημόσιες τσέπες

 

Καθώς η ελληνική κυβέρνηση ανοίγει τις πόρτες της ανώτατης εκπαίδευσης στον ιδιωτικό τομέα, στις ΗΠΑ κάποιοι συνειδητοποιούν ότι «δεν υπάρχει κανένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο»… όλα απομυζούν άμεσα ή έμμεσα τους Αμερικανούς φορολογούμενους.

Νέα Υόρκη

Στην Πολιτεία του Νιου Τζέρσεϊ χρειάζεσαι μόλις 15 λεπτά για να πας με το αυτοκίνητο από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στο College of New Jersey. Το πρώτο είναι ιδιωτικό Πανεπιστήμιο και το δεύτερο δημόσιο. Όπως εξηγούσε όμως πριν από μερικά χρόνια ο Ρίτσαρντ Βέντερ, καθηγητής Οικονομικής Ιστορίας με ειδίκευση στην ανώτατη εκπαίδευση, το ιδιωτικό Πρίνστον λαμβάνει τουλάχιστον δέκα φορές περισσότερα χρήματα από κρατικά ταμεία σε σχέση με το δημόσιο Κολέγιο του Νιου Τζέρσεϊ.

Σε ανάλυσή του στο περιοδικό Forbes, με τίτλο «Δεν υπάρχει σχεδόν κανένα πραγματικά ιδιωτικό Πανεπιστήμιο», ο Βέντερ απαριθμούσε όλους τους τρόπους με τους οποίους οι Αμερικανοί φορολογούμενοι επιδοτούν την ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση: ομοσπονδιακά δάνεια σε φοιτητές (τα οποία προκαλούν αστρονομικές αυξήσεις στα δίδακτρα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων), διάφορων ειδών κρατικά επιδόματα και φοροαπαλλαγές για τα δίδακτρα, απαλλαγές από τον φόρο για δωρεές προς τα σχολεία και σχεδόν ολοκληρωτική φοροασυλία των Πανεπιστημίων από φόρους ακίνητης περιουσίας. Αν κοιτάξεις τις δηλώσεις τους στην εφορία, θα πίστευες ότι τα κτίρια των ιδιωτικών Πανεπιστημίων «κατασκευάζονται δωρεάν από τον Θεό», έγραφε ο Βέντερ.

Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι ο Αμερικανός ιστορικός δεν πραγματοποιεί την κριτική του από αριστερή σκοπιά για να καυτηριάσει τη διαρκή αιμορραγία των δημόσιων ταμείων προς τους ιδιώτες και τη συνεχή αναδιανομή του πλούτου από τους φτωχότερους φορολογούμενους προς τα εύπορα στρώματα που μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια. Ο ίδιος είναι libertarian, δηλαδή ακραιφνής νεοφιλελεύθερος, και θεωρεί ντροπή για τον ιδιωτικό τομέα να λαμβάνει χρήματα από το κράτος (κάτι που οι Έλληνες «εντερπρενέρ» φαίνεται να ξεχνούν κάθε φορά που εκλιπαρούν γονατιστοί για ένα ακόμη ΕΣΠΑ). Παρ’ όλα αυτά, οι έρευνές του ρίχνουν φως στα ακραία κρατικοδίαιτα χαρακτηριστικά των αμερικανικών ιδιωτικών Πανεπιστημίων.

Ακόμη δεν έχουμε μιλήσει φυσικά για τις επιδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων με τις οποίες τα κεφάλαια από δημόσια ταμεία προωθούνται σε Πανεπιστήμια, ενώ τα αποτελέσματα των ερευνών προσφέρονται συνήθως σαν «δώρα» προς ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες διαφορετικά θα έπρεπε να δαπανούν δισεκατομμύρια δολάρια σε προγράμματα Έρευνας και Ανάπτυξης. Μόνο το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ (NIH) προσφέρει 30 δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο σε Πανεπιστήμια για βασική βιοϊατρική έρευνα και ακολουθούν φορείς όπως το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών (NSF), το υπουργείο Ενέργειας και το Πεντάγωνο.

Πέρα όμως από την έρευνα, το 2020 οι αμερικανικές Πολιτείες προσέφεραν άμεση οικονομική βοήθεια (πέραν δηλαδή από τις φοροαπαλλαγές) 2,68 δισ. δολαρίων σε ιδιωτικά κολέγια, ποσό που αντιστοιχεί σε 563 δολάρια για κάθε φοιτητή στις ΗΠΑ (άλλοι ερευνητές με διαφορετικούς υπολογισμούς ανεβάζουν το ποσό στα τέσσερα δισεκατομμύρια τον χρόνο). Στην Πενσιλβάνια, τα χρήματα αυτά αντιστοιχούν στο 8,9% του συνολικού προϋπολογισμού της Πολιτείας, δηλαδή για κάθε δέκα δολάρια που μπορεί να δαπανήσει για κοινωνικές ανάγκες σχεδόν το ένα πηγαίνει σε ιδιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια όχι μόνο αδειάζουν ανερυθρίαστα τα δημόσια ταμεία αλλά εξεγείρονται όταν υποψιάζονται ότι μπορεί να χάσουν ένα κομμάτι της κρατικής πίτας προς όφελος των δημοσίων Πανεπιστημίων. Το 2017, παραδείγματος χάριν, αντέδρασαν με οργή όταν πληροφορήθηκαν ότι ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Άντριου Κουόμο, σκεφτόταν να προσφέρει δωρεάν φοίτηση σε παιδιά φτωχών οικογενειών, με την προϋπόθεση ότι θα επέλεγαν δημόσια Πανεπιστήμια και Κολέγια. «Και γιατί μόνο στα δημόσια;» ήταν η απάντηση του ιδιωτικού τομέα που είδε άλλη μια χρυσή ευκαιρία κερδοφορίας σε βάρος των φορολογούμενων.

Η σχετική πρακτική δεν αφορά βέβαια μόνο την ανώτατη εκπαίδευση, αλλά επεκτείνεται εδώ και δεκαετίες και στα σχολεία. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της πανδημίας Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί σε τουλάχιστον 42 Πολιτείες εκμεταλλεύτηκαν το κλείσιμο δημοσίων σχολείων για να προωθήσουν νομοσχέδια που προέβλεπαν τρομακτική αύξηση των δημόσιων κονδυλίων προς ιδιωτικά σχολεία.

Η σχετική πρακτική ξεκίνησε πριν από περίπου τρεις δεκαετίες σε Πολιτείες όπως αυτή του Ουισκόνσιν, που προσέφεραν δημόσια χρήματα σε φτωχές οικογένειες για να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία. Η συγκεκριμένη ρύθμιση λειτούργησε ουσιαστικά σαν κερκόπορτα, με αποτέλεσμα σήμερα τα χρήματα σε αρκετές Πολιτείες να προσφέρονται ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση μιας οικογένειας – ένας πλούσιος δηλαδή μπορεί να επιδοτείται από την Πολιτεία για να στέλνει το παιδί του δωρεάν σε ιδιωτικό σχολείο, πάντα σε βάρος των φορολογούμενων.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, όπως στο Τέξας, τα σχετικά κεφάλαια δίνονται για να εξυπηρετηθεί μια αντιδραστική πολιτική ατζέντα: οι γονείς λαμβάνουν χρήματα για να μπορούν να αποφεύγουν το «φιλελεύθερο» διδακτικό πρόγραμμα των δημόσιων σχολείων και να έχουν την «ελευθερία» να στείλουν στα παιδιά τους σε αντιδραστικά ιδιωτικά ιδρύματα. Εάν, παραδείγματος χάριν, διαφωνούν με τη θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη των ειδών μπορούν να λάβουν χρήματα για να επιλέξουν ένα ιδιωτικό θρησκευτικό σχολείο. Η μητρόπολη δηλαδή του δυτικού καπιταλισμού επιχορηγεί τους δικούς της χριστιανικούς «μεντρεσέδες», στέλνοντας τον λογαριασμό στους φορολογούμενους πολίτες.

Πηγή:   https://info-war.gr/idiotika-panepistimia-me-dimosies-ts/


2023: Αυτοί είναι οι 10 πραγματικοί Άριστοι των Αρίστων!

 

Τελευταία μέρα του χρόνου σήμερα. Με τα καλά και τα κακά του. Συνήθως, τα τραγικά γεγονότα, τα οδυνηρά λάθη και οι επιζήμιες γκάφες είναι αυτά τα οποία κρατάνε περισσότερο στη μνήμη των ανθρώπων. Ο πόνος δύσκολα ξεπερνιέται. Μέχρι χθες, από χρόνια η στήλη καθιέρωσε να απονέμει βραβεία («Χρυσά Βατόμουρα») στους αρνητικούς πρωταγωνιστές της χρονιάς. Από σήμερα καθιερώνει κάθε τελευταία μέρα του χρόνου να μοιράζει βραβεία αξίας στους πραγματικούς Άριστους των Αρίστων,  οι οποίοι άφησαν θετική σφραγίδα στο χρόνο που πέρασε. Δεν θα βρείτε, βεβαίως, πολιτικούς ανάμεσά τους. Σπουδαίους ανθρώπους θα βρείτε. Επειδή όσο ποτέ προηγουμένως, έχουμε ανάγκη την ελπίδα!

Το πρώτο βραβείο, η στήλη το απονέμει στην 15χρονη πιανίστρια Άννα Αβραμίδου, η οποία στον 6ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό για νεαρούς πιανίστες, απέσπασε το πρώτο βραβείο και άλλες πέντε σημαντικές διακρίσεις. Πρωτίστως, έδωσε ελπίδα ότι η μικρή Κύπρος μας μπορεί να έχει θετικό μέλλον.

Το δεύτερο βραβείο απονέμεται από κοινού στους τέσσερις προσφάτως βραβευθέντες από την Ακαδημία Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών. Το Αριστείο της Κυπριακής Δημοκρατίας 2023 στον Κυριάκο Αθανασίου, παγκοσμίου φήμης, διαπρεπή μηχανολόγο μηχανικό με εξειδίκευση στη Βιοϊατρική Μηχανική. Το Οίκοθεν Βραβείο στον Χρήστο Χατζηχριστοδούλου, καθηγητή του Ιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, για το παγκόσμιας εμβέλειας επιστημονικό έργο του. Οίκοθεν Βραβείο απονεμήθηκε και στον Βαλεντίνο Χαραλάμπους, για το παγκόσμιας εμβέλειας έργο του στη σύγχρονη, παγκόσμια, κυπριακή και ιρακινή κεραμική. Το βραβείο Νέου Καλλιτέχνη απονεμήθηκε στην Ιωάννα Αβραάμ για τη διάκρισή της στο ανώτατο επαγγελματικό επίπεδο ως κορυφαίας σολίστ στο Κρατικό Μπαλέτο της Βιέννης.

Το τρίτο βραβείο πηγαίνει δικαίως στον καθηγητή Παιδογκολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, δρα Λοΐζο Λοΐζου, ο οποίος συμπεριλήφθηκε στους 100 παγκοσμίως κορυφαίους παιδογκολόγους.

Το επόμενο βραβείο παίρνει η κυπριακή μαθητική ομάδα η οποία στη 16η Διεθνή Ολυμπιάδα Αστρονομίας & Αστροφυσικής κατέκτησε χρυσό μετάλλιο και εύφημο μνεία. Ο μαθητής Αρά Μαχτεσιάν (Αγγλική Σχολή) κατέκτησε χρυσό μετάλλιο και ο μαθητής Αχιλλέας Θωμάς (Λύκειο Κύκκου – Πάφος) κατέκτησε εύφημη μνεία.

Το πέμπτο βραβείο απονέμεται στον δρα Σάββα Φράγκο, πυρηνικό ιατρό στο Ογκολογικό Κέντρο Τράπεζας Κύπρου, ο οποίος ανέλαβε από την 1η Ιανουαρίου 2023 τη θέση του εκλελεγμένου προέδρου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Πυρηνικής Ιατρικής και Βιολογίας. 

Βραβείο αριστείας παίρνει και ο δρ Μάρκος Δράκος, φυσικός σωματιδίων και διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας (CNRS) του Στρασβούργου. Βραβεύτηκε από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα στη Σουηδία για τη συμβολή του στην προσπάθεια αποκρυπτογράφησης του μυστηρίου της εξαφάνισης της αντιύλης στο σύμπαν, μέσω των νετρίνων.

Το έβδομο βραβείο απονέμεται στον δρα Ανδρέα Πάτσαλο, ο οποίος δραστηριοποιείται στο διεθνούς φήμης παιδιατρικό νοσοκομείο All Children’s Hospital του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και  έχει βραβευτεί με το βραβείο Paul Ehrlich. Φιλοδοξία του είναι η ανάπτυξη θεραπειών που θα συμβάλουν στη βελτίωση της ζωής των ασθενών που πάσχουν από ανίατες ασθένειες.

Το όγδοο βραβείο απονέμεται δικαίως σε έναν ξεχωριστό και σπουδαίο άνθρωπο. Τον πυροσβέστη της ΕΜΑΚ και αθλητή υπεραποστάσεων, Ανδρέα Τζιακούρη, ο οποίος συμμετείχε στον 37ο Μαραθώνιο της Ερήμου. Ο εφταήμερος αγώνας δρόμου, χαρακτηρίζεται ως ο δυσκολότερος στον κόσμο και οι αθλητές διανύουν 250 χλμ κάτω από τον καυτό ήλιο της Σαχάρας. Έτρεξε για να στηρίξει την Παγκύπρια Συμμαχία Σπάνιων Παθήσεων.

Το επόμενο βραβείο πηγαίνει στην κυρία Εύη Ευθυμίου. Πρόκειται για τη δικαστή, τόλμησε να βρει ένοχο τον μητροπολίτη τέως Κιτίου Χρυσόστομο για άσεμνη επίθεση σε βάρος μιας 16χρονης το 1981. Κάποιος μπορεί να πει πως δικαστής είναι, τη δουλειά της έκανε. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι πλειστάκις έχουμε δει παραδείγματα δικαστών, που οι αποφάσεις τους συγκρούονται με τη λογική. Είναι και ότι η τολμηρή απόφαση έρχεται να συντρίψει την πεποίθηση ότι οι ευρισκόμενοι σε θέσεις εξουσίας είναι υπεράνω του νόμου.

Το τελευταίο βραβείο αριστείας για το 2023 δίδεται σε μια ομάδα παιδιών του Δημοτικού Σχολείου Περβολιών, για το υπέροχο δημιούργημά τους, στα πλαίσια προγράμματος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου για παραγωγή ντοκιμαντέρ με θέμα «Οι μνήμες μας οδηγούν». Εξασφάλισαν πρώτο πανελλήνιο βραβείο ως ντοκιμαντέρ, ενώ το τραγούδι με τους στίχους εξασφάλισε δεύτερο πανελλήνιο βραβείο. Με μάτια βουρκωμένα παρακολούθησα το βίντεο τους στο οδόφραγμα της Δερύνειας να ατενίζουν την κατεχόμενη Αμμόχωστο. Πώς να αντέξει κάποιος βλέποντας το 2023, σχεδόν μισό αιώνα μετά την τραγωδία αυτής της μικρής αλλά τόσο λατρεμένης πατρίδας, παιδιά 10 και 12 χρόνων, να στέλνουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη το στεντόρειο μήνυμά τους: «Υπόσχεση σου δίνουμε/ πάλι θα ‘ρθουμε πίσω/ Αμμόχωστος, αγάπη μου/ κανείς δε σε ξεχνά».

Δέκα αριστεία. Δέκα βραβεία. Δέκα ελπίδες! ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1422700/2023-afti-ine-i-10-pragmatiki-aristi-ton-ariston/


Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2023

Οι αλήθειες της πόλης

 

Μετά από μια δεκαπενθήμερη ταλαιπωρία, είχα ανάγκη από αέρα, ουρανό, ήλιο, φως, βράχους, θάλασσες γαλάζιες, γαλήνιες, ήρεμες…. Θάλασσα δεν θα έβρισκα ,το ήξερα, αλλά ξαναβρήκα μια παλιά καρδιά της πόλης, πάλλουσα, ζωντανή, δική μας, ντόπια, ντόπρα, βρήκα φωνακλάδες κυρίους και γλυκιές κυράδες, βρήκα πάνω απ’ όλα μιαν ανθρωπιά που επιθύμησα.

Κατηφόρισα από τον Άγιο Ανδρέα στον προμαχώνα Μπαϊρακτάρη, πήρα μαζί μου το καροτσάκι μου, ως γηραιά κυρία, να το γεμίσω από τα λαχταριστά προϊόντα του τόπου μου. Είχα δει πριν λίγο καιρό μια αναφορά σε ένα από τα κανάλια για τον ξεριζωμό των πορτοκαλιών και των λεμονιών μας για να φυτευτούν αβοκατιές, γιατί εκεί ήταν το σίγουρο κέρδος. Η είδηση με στεναχώρησε και παρακολουθούσα τις εκφράσεις του γεωργού που εξιστορούσε το γιατί και για το ότι κάποιες φορές είμαστε αναγκασμένοι να εισάγουμε τα λεμόνια! Η γη της λεμονιάς και της ελιάς του Λεωνίδα ν’ αγοράζει τα λεμόνια της! Πρωτάκουστα, πλην όμως τόσο αληθινά!

Τετάρτη πρωί, λοιπόν, στον προμαχώνα. Ένας ήλιος υπέροχος, ένας ουρανός γαλάζιος σαν τραγούδι του Πλέσσα. Κόσμος, κοσμάκης, δικοί μας και ξένοι ανάμικτα και απλά. Ένας χώρος χωρίς σύνορα, ένας χώρος για όλους. Εμείς ντυμένοι χειμωνιάτικα, εκείνοι με φλιπ φλόπς ή με εκείνα τα μυτερά ψάθινα καπέλα να τους προστατεύουν από τον ήλιο. Ανάμεσά τους νεαροί εναλλακτικοί, οικοκυρές και πολλοί ηλικιωμένοι κύριοι που σχολιάζουν μεγαλοφώνως, νιώθουν άνετοι, κυκλοφορούν δικαιωματικά για λόγους δικούς τους. Πολλοί την αράζουν στον καφενέ του πεζοδρομίου. Άλλος κόσμος εκεί, τάβλι και βαρύ γλυκύς. Γλυκιές κοπέλες ανατολίτισσες με εκείνα τα εβένινα μαλλιά που καλύπτουν όλη τη ράχη τους, κοιτάζουν διακριτικά, επιλέγουν το καλύτερο κομμάτι τζίντζερ, το μυρίζουν, μια ιεροτελεστία δική τους.

Η Λαϊκή είναι άλλο πράμα, εδώ πρέπει να φέρουμε την κυρία Κουεγιάρ να γευτεί τι πάει να πει ανόθευτη Κύπρος. Όχι δήθεν, όχι υπερβολική, όχι φτιαχτή από υλικά που δεν έχουμε. Ένας κόσμος ανοιχτός, που σε καλημερίζει χωρίς δεύτερη σκέψη, που διαλαλεί περήφανα και ενίοτε με κανένα τσιατιστό την πραμάτεια του, που κρύβει με χαμόγελα τις τεράστιες δυσκολίες και αναποδιές της δουλειάς, του κόπου, του μόχθου για έρθει να στήσει από το χάραμα τον χώρο του. Ο κύριος Πάμπος έρχεται από τον Άγιο Μέμνωνα ξημέρωμα, τα χωράφια που καλλιεργεί είναι στον χώρο που οι πολιτικοί και η πολιτική αποκαλούν με στόμφο «νεκρή ζώνη».

  • Τούτη η «πεθαμένη» εν που φκάλει τις πιο ωραίες φράουλες. Προχτές άνοιξαν λαούμια στο τέλος του χωραφκιού μου. Εν να με παίξουν τζαι έθ θα τους θωρώ.
  • Αμμά εδώκαμεν τους τα κυρία, εδώκαμεν τον τόπον μας τζαι τωρά εν βαστούμεν ριάλια να τον πιάουμεν πίσω. Γιατί εν τα ριάλια που τα εκάμαν τούτα ούλα, εν τα ριάλια.

 Στην παρέα του κυρίου Πάμπου προστέθηκε ο κύριος Ανδρέας

  • Πόθεν είσαι εσού; Είπε στον άλλο κύριο.
  •  Έξερες την μάναν του νερού στην Ακανθού; Εξερες την ρε, όξα άμα μας την επιάσαν αθυμηθήκαμεν την…
  • Εγιώ εν παένω ποτζεί, επήα μια φορά τζαι κανεί. Είδα τα ούλα, έν θέλω να δω άλλα, θέλω να φύω με τζείνα που ξέρω τζαι αγαπώ. Ποτζί εν άλλος τόπος. Με πεζίνα θέλω, με φαγιά δικά τους, εν θέλω.

Ακούς πολλά, ο κόσμος μιλά, συχνά με χιούμορ, εξωτερικεύει ελεύθερα τα συναισθήματά του επειδή βρίσκεται σε ένα οικείο περιβάλλον. Ουδείς μιλά του άλλου μέσα στα μώλ που ξεφύτρωσαν στην πρωτεύουσα και αλλαχού. Ουδείς βλέπει γύρω του τον κόσμο, παρά μόνο τις βιτρίνες και τις τιμές. Εδώ ένας κόσμος ψωνίζει και μιλά, χωρατεύκει με τον γείτονά ή τον πελάτη, χαίρεται, γελά, ανταποκρίνεσαι, εσύ εύχεσαι καλά Χριστούγεννα, και αντεύχονται υγεία τζαι μακροημέρευσην, κόρη μου. Έχει ζωή, άλλη από αυτήν του κινητού, από αυτήν που μας έχει βαρέσει στο κεφάλι, από αυτήν που αναίρεσε την ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε τα πέριξ, τον ουρανό, τον μιναρέ, το κτίριο 365 και τον τροχό της τύχης της Παραμυθούπολης.

Έχει πολλές αλήθειες η πόλη μας, κρυμμένες και φανερές. Αλλά έχει και μέλλον, ή καλύτερα θα μπορούσε να έχει και μέλλον που να στηρίζεται σ’ αυτές τις αλήθειες. Είναι πικρή η ιστορία της Λευκωσίας, πικρή γιατί ενώ ήταν πάντα η πρωτεύουσα και είχε την προστασία και του Πενταδάκτυλου και του Τροόδους, είχε ανταγωνισμό από τις παράλιες πόλεις, αυτές τις λαμπερές του εμπορίου και των συναλλαγών. Πικρή γιατί περιορισμένη και έγκλειστη σε τείχη ψηλά, της ήταν δύσκολο να τα αναιρέσει από τα μάτια και τη ψυχολογία της, υπέρβαση στον κλειστό, μικροαστικό της χαρακτήρα σπάνια έκανε, γι’ αυτό πρόσφατα αναλώθηκε, εγκαταλείποντας τις αξίες της σε έναν ξέφρενο μιμητισμό, σε μια υπερβολή, προσπαθώντας να κρύψει τις αδυναμίες της με πολύ μπετόν, και ψεύτικα και μεγάλα λόγια.

Θέλει πολύ αγάπη και κατανόηση η Λευκωσία για να σταθεί στα πόδια της, να προωθήσει τις αλήθειες της, να επιλέξει ένα δρόμο που να έχει μέτρο και όχι υπερβολή. Θέλει στήριξη ο πληθυσμός της που είναι πολύβουος και πολύχρωμος, θέλει ανθρωπιά πάνω από όλα για ν’ αποκτήσει μιαν αίγλη που θα μπορούσε να της ανήκει μελλοντικά.  

Δεν γνωρίζω το όνομα του κυρίου που πόζαρε με τον παπαγάλο στον φακό μου. Τον ευχαριστώ και του εύχομαι Καλές Γιορτές, όπως και σε σας όλους αγαπητοί μου αναγνώστες.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1421473/i-alithies-tis-polis/


Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2023

Να γιατί η Τέχνη είναι επικίνδυνη

 

Ο τρόπος που βλέπουμε ένα καλλιτεχνικό έργο αποκαλύπτει το ποιόν μας.

Η ελληνική κυβέρνηση ομολογεί πως είναι υπέρ της ενδοοικογενειακής βίας και των γυναικοκτονιών! Όταν ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης αποφάσισε και διέταξε να αποσυρθεί από την έκθεση στο ελληνικό προξενείο της Νέας Υόρκης το έργο της Γεωργίας Λαλέ «Neighborhood Guilt» (ενοχές της γειτονιάς, δηλαδή), το οποίο είναι μια συμβολική διαμαρτυρία για τα εγκλήματα με θύματα γυναίκες στην οικογενειακή εστία, μπορούμε ευλόγως να ερμηνεύσουμε με αυτό τον τρόπο την κίνηση του επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας.

Και να σκεφτούμε παράλληλα τι κακό μας περιμένει από κάποιον ανάλογα «διπλωματικό» χειρισμό του υπουργού σε πιο σοβαρά θέματα που αφορούν την ελληνική εξωτερική πολιτική. Βλέπετε, ένα έργο τέχνης μπορεί να είναι επικίνδυνο: Όχι μόνο εξαιτίας της δύναμης του μηνύματος που εκφράζει ο δημιουργός του, αλλά και για το πώς το εκλαμβάνει καθένας ξεχωριστά.

Όπως ίσως θα έχετε μάθει, το επίμαχο έργο είναι μια απομίμηση ελληνικής σημαίας φτιαγμένη από σεντόνια κυρίως ροζ χρώματος, κάποια με λουλούδια κ.λπ., τα οποία προέρχονται από γυναίκες κακοποιημένες από τους συντρόφους τους. «Αυτές οι γυναίκες έχουν φαινομενικά λίγα κοινά πράγματα, αλλά όλες έχουν ξαπλώσει σε αυτά τα σεντόνια απελπισμένες και φοβισμένες», αναφέρουν οι διοργανωτές της έκθεσης.

«Η πλειονότητα των θυμάτων δολοφονούνται στα σπίτια τους και στα κρεβάτια τους. […] Τα σεντόνια τους απορροφούν το αίμα τους. Παρόμοια σεντόνια με αυτά που απορροφούν τα δάκρυά μας, που απορροφούν τα όνειρά μας». Η καλλιτέχνης τόνισε ότι το έργο της έχει ως στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης για τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα: Μόνο το 2022 καταγράφηκαν είκοσι δύο.

Δεν χρειαζόταν, επομένως, να σκεφτεί και πολύ ο υπουργός για να κατανοήσει τι θέλει να πει το εν λόγω έργο, αφού το μήνυμά του είχε εξηγηθεί και αναλυθεί. Επομένως είναι σίγουρο ότι δεν μπερδεύτηκε και δεν το παρανόησε, όπως ίσως έκανε ο Δ. Νατσιός, πρόεδρος του καμουφλαρισμένου κασιδιαροκόμματος «Νίκη» που μολύνει της ελληνική Βουλή με την παρουσία του. Κρατώντας μια φωτογραφία του έργου, κατάγγειλε «το κουρέλι» που παρουσιάστηκε στο προξενείο της Ν. Υόρκης «ως σημαία μας, φτιαγμένη με κλινοσκεπάσματα και με ροζ χρώμα. Η σημαία μας είναι γαλανόλευκη και βάφεται με κόκκινο μόνο με το αίμα των ηρώων μας!», τσίριξε. Μας είναι αδιάφορο αν αυτός είναι μικρόνους και βλέπει παντού εχθρούς των «ιερών» συμβόλων του έθνους, όμως μας αφορά όλους αν ο θεσμικός εκπρόσωπος του κράτους στο εξωτερικό είναι επίσης βλάκας και μειωμένης αντίληψης, ιδίως αν είναι και έρμαιο μάτσο φαντασιώσεων, ρατσιστής φαλλοκράτης που κλείνει το μάτι στους ακροδεξιούς «πελάτες» του.

Το ενδιαφέρον με τους συμβολισμούς, λοιπόν, είναι όχι μόνο αυτό που λένε αλλά και αυτό που δεν λένε, δηλαδή το πώς βλέπουν και αντιλαμβάνονται κάποιοι το μήνυμα που εκπέμπουν. Μια σημαία είναι απλώς ένα κρατικό σύμβολο, και ως τέτοιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους. Ένας από αυτούς είναι να προκαλέσει και να προσβάλει, π.χ. με την πυρπόλησή της.

Η πρόκληση απευθύνεται και έχει αποτέλεσμα σε αυτούς που τη θεωρούν ιερό σύμβολο και όχι απλώς μια επιγραφή, το όνομα της χώρας ως ιδεόγραμμα, ένα σήμα αναγνώρισης. Έχει στόχο να εκνευρίσει και να προσβάλλει (όσους είναι πρόθυμοι να προσβληθούν). Το έργο του Βλάση Κανιάρη «Coexistence» είναι μια «πολλαπλή» σημαία που υπογραμμίζει ότι το κράτος δεν είναι μονολιθικό, αφού σ’ αυτό συνυπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι, εθνότητες, ιδέες, θρησκείες. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι «πατριώτες» που το παρερμηνεύουν είτε διαφωνούν με το σκεπτικό του.

Θυμήθηκα ένα παλιό ανέκδοτο για τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και την αποτελεσματικότητά του ως καταγγελτική τέχνη με έντονο συμβολισμό και μήνυμα, και κατά πόσον είναι όντως σαφές και κατανοητό από όλους ένα τέτοιο έργο: Ένας ακτήμονας χωρικός σε κάποια από τις λατινοαμερικανικές χώρες, ζωγράφισε σ’ ένα πίνακα την εικόνα της καθημερινότητάς του: Εργάτες να δουλεύουν σκυφτοί στο χωράφι και το αφεντικό πάνω στ’ άλογο να κραδαίνει το μαστίγιο για να μη χρονοτριβούν – σαφές μήνυμα για την καταπίεση των φτωχών αγροτών από τους πλούσιους μεγαλοκτηματίες. Ο πίνακας κατέληξε στο σαλόνι ενός από αυτούς, ο οποίος τον αγόρασε και τον έδειχνε στους επισκέπτες του λέγοντας: «Να πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι σ’ αυτά τα κτήνη για να μην σου πάρουν τον αέρα!»…

Η Τέχνη αποκαλύπτει για το κοινό, τους αποδέκτες της, τουλάχιστον όσα αποκαλύπτει για τον δημιουργό. Αυτά όχι μόνο διαφέρουν, αλλά είναι ανεξάρτητα από τις προθέσεις του. Το ίδιο ισχύει και για κάθε είδος συμβόλου, ακόμα και ενός από τα πιο απλά και κατανοητά όπως είναι μια σημαία. Ας ηρεμήσουν, λοιπόν, οι θερμόαιμοι.

* Στη φωτογραφία, το έργο Coexistence (Συνύπαρξη), 1974, του Βλάση Κανιάρη (ύφασμα, ξύλο 400 x 200 x 130 cm). Εκτίθεται στη μόνιμη έκθεση του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Αθήνας και είναι δωρεά του καλλιτέχνη.

chrarv@philelefheros.com

Ελεύθερα, 24.12.2023

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1420474/na-giati-i-techni-ine-epikindini/


Kι αν είναι ροζ μην το φοβάσαι…

 

Όταν τον Σεπτέμβριο του 2021 ο Daniel Craig εμφανίστηκε στην παγκόσμια πρεμιέρα του «No Time To Die», της 25ης ταινίας του James Bond με την οποία ο ηθοποιός αποχαιρετούσε τον ρόλο του διάσημου πράκτορα, φορώντας ένα βελούδινο ροζ σακάκι διά χειρός του εμβληματικού οίκουThe Anderson & Sheppard, η υφήλιος συγκλονίστηκε!

Η αδελφότητα της απανταχού αντρίλας δεν μπορούσε να χωνέψει την επιλογή του ηθοποιού Graig να απογυμνωθεί από την αρρενωπή εικόνα του ρόλου που υποδυόταν, κι αντί του μαύρου σμόκιν να εμφανιστεί μ’ ένα χρώμα που… ιστορικά συνδέεται με τη θηλυκότητα!

Από τον πολύ Piers Morgan που του υπέδειξε (του ηθοποιού πάντα!) ότι ο James Bond (ο ρόλος πάντα!) δεν θα φορούσε ποτέ ένα φανταχτερό ροζ σακάκι (!) μέχρι τις εξυπνοβλακίες πληκτικών αναλυτών κορυφαίων Μέσων Ενημέρωσης, αναζωπυρώθηκαν παρωχημένες συζητήσεις για την αρρενωπότητα και τα χρώματα… Κι ούτε καν, οι αδαείς, μπήκαν στον κόπο να δουν πόσες φορές o Sean Connery, όχι ως Sean αλλά ως James Bond φόρεσε στις ταινίες ροζ πουκάμισα, σακάκια και γραβάτες. Αλλά, δεν φταίνε οι εποχές, φταίει που χάνουμε στροφές.

Παρόλο που πολλές φορές έχουμε πει ότι πλέον τίποτα δεν μπορεί να μας ξαφνιάσει και να μας εκπλήξει, δεν είχαμε φανταστεί ότι, μόλις δύο χρόνια μετά, η φαιδρότητα θα προσλάμβανε εθνικές διαστάσεις, εξαιτίας ενός έργου -του γνωστού πλέον στα πέρατα της υφηλίου- που φιλοξενήθηκε σε έκθεση στο Γενικό Προξενείο της Ελλάδας, στη Νέα Υόρκη. Ένα έργο με δυνατό συμβολισμό, που θίγει την έμφυλη βία, το φαινόμενο της γυναικοκτονίας και της ενδοοικογενειακής κακοποίησης. Δεν ξέρω αν πρώτα θίχτηκε ο ανδρισμός τους ή ο πατριωτισμός τους. Αμφότεροι μου προκαλούν, με τον άρρωστο τρόπο που αυτοί τα εκφράζουν, ένα ανακάτωμα στο στομάχι, οπόταν δεν έχει και τόση σημασία. Εντούτοις έχω την υποψία πως και σ’ αυτή την περίπτωση είναι η αντρίλα που θίχτηκε πρώτη – το ροζ τους έκατσε βαρύ – και ταυτόχρονα λειτούργησαν τα γρήγορα αντανακλαστικά του εθνικιστικού κομπλεξισμού που έσπευσε να στηρίξει και να διανθίσει με κολοκύθια τούμπανα τη συζήτηση.

Το ακροδεξιό μόρφωμα έσυρε πρώτο τον χορό και συμπαρέσυρε και διάφορους άλλους στενόμυαλους και εθνικά υπερευαίσθητους που, περισσότερο κι από τη μαθητιώσα νεολαία που πατώνει στην κατανόηση κειμένου, αυτοί ούτε στην κατανόηση κειμένου, ούτε στην αντίληψη και κατανόηση γενικότερα, προβιβάζονται.

Να με συγχωρείτε και όποιος θιχτεί ας μη μου ευχηθεί Καλά Χριστούγεννα, αλλά το να συζητάμε για «προσβολή συμβόλου», όταν το έργο (παρόλο που θεωρώ λάθος την υπεράσπιση του στη βάση του ανθρωπιστικού του μηνύματος) θίγει ένα τέτοιο ζήτημα, δεν είναι δείγμα ευφυΐας. Δεν είναι καν γελοιότητα! Ένας επαρχιώτικος εθνικιστικός κομπλεξισμός είναι, οι ρίζες του οποίου φτάνουν, τολμώ να πω, στον μισογυνισμό. Όταν η παραποίηση του συμβόλου σε γήπεδα και (εθνικιστικόθρησκευτικές) διαμαρτυρίες έχει αγγίξει προδιαγραφές καζαντί χωρίς κανένας τους να θίγεται – απεναντίας, με τη συνέργειά τους – όταν το σύμβολο έχει γίνει φλιπ φλοπ και σώβρακo στο πλαίσιο του live your myth in Greece, ο εθνικιστικός κομπλεξισμός, με την γνωστή βαρβατίλα που είθισται να τον χαρακτηρίζει, ενοχλήθηκε από ένα έργο που θίγει το μέγα αυτό ζήτημα της γυναικοκτονίας και της ενδοοικογενειακής βίας! Τη στιγμή, μάλιστα, που τα στοιχεία των τελευταίων χρόνων χαρίζουν στην Ελλάδα τη θλιβερή ευρωπαϊκή πρωτιά όσον αφορά στην έξαρση!

Η καλλιτέχνης Γεωργία Λαλέ ασφαλώς και δεν ανακάλυψε την ταχινόπιττα με το δυνατό κατ’ εμένα «Neighborhood Guilt». Η σημαία στην Τέχνη είναι ένα σύμβολο που σε παγκόσμιο επίπεδο έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές με τρόπο που να στέλνει κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα. Δεν χρειάζεται να θυμίσω γνωστά και χαρακτηριστικά παραδείγματα από το εξωτερικό. Σ’ ότι αφορά στην Ελλάδα, μια από τις πιο εύστοχες φορές ήταν μόλις την περασμένη Άνοιξη, μια δημιουργία των εκ Θεσσαλονίκης Betroot με τις γραμμές της σημαίας να μοιάζουν με εκτροχιασμένα βαγόνια! Δεν χρειάζεται πολλά, όμως, ο εθνικιστικός κομπλεξισμός για να υστεριάσει, πόσο μάλλον όταν συντρέχει συνδυαστικά με το φοβικό σύνδρομο του ανδρισμού που διακατέχει μια μεγάλη μερίδα εκφραστών του.

Ούτε είναι σημερινό φαινόμενο οι αλαλαγμοί μιας χούφτας ανόητων, τάχα θιγμένων, που έχουν κάνει εργόχειρο την οικειοποίηση της Ιστορίας, της πατρίδας και των συμβόλων της. Χρειάζεται να θυμίσω προ δεκαπενταετίας περιστατικά; Όταν σε χρόνο μηδέν είχε δημιουργηθεί στο Facebook προφίλ με τίτλο «ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΠΡΟΔΟΤΗ», με 5.000 μέλη, επειδή ένας έκαψε σ’ έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μια ελληνική σημαία – ποιος; ένας τύπος, γνωστός σε όλους, που περιφερόταν στους δρόμους της Λευκωσίας μιλώντας συνέχεια σ’ ένα κινητό χωρίς να υπάρχει κανείς στην άλλη άκρη της «γραμμής»;

Μήπως να θυμίσω τον παροξυσμό που ζήσαμε το 2009 για ένα έργο στη Μπιενάλε της Βενετίας ή ένα θεατρικό στο Ριζοκάρπασο που και τα δυο έπεσαν θύματα ιδεοληψιών; Το απογοητευτικό αφορά, πρώτον, στο γεγονός ότι ενώ τα χρόνια προχωρούν, οι αντιλήψεις πάνε πίσω – πίσω και, δεύτερον, στη στάση που τήρησε το επίσημο κράτος το οποίο φιλοξενούσε την έκθεση, με κυβέρνηση ένα κόμμα που περιφέρεται φορώντας την κάπα της μεγάλης φιλελεύθερης και ευρωπαϊκής παράταξης, ενώ η μπόχα της ακροδεξιάς και του εθνικιστικού κομπλεξισμού, αναδύεται αποκρουστική στο πέρασμά της.

*Ο τίτλος είναι μια παραλλαγή του τραγουδιού του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, «Κι αν είμαι ροκ».

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1421282/ki-an-ine-roz-min-to-fovase/


Zητώ ακρόαση Θεέ μου! Σήμερα!

 

Αύριο είναι Χριστούγεννα! Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να με ακούσεις πριν ξαναστείλεις τον Υιό σου! Πρέπει να με ακούσεις για να του πεις πού να δώσει έμφαση. Πρέπει να του εξηγήσεις ότι σε αυτό τον πονεμένο τόπο, οι άνθρωποι δεν διαθέτουν πλέον δύναμη να αλλάξουν την πορεία τους. Να γνωρίζει ο Υιός σου ότι ετούτο τον δύσμοιρο τόπο, που κάποτε τον αποκαλούσαν «νήσο των Αγίων», πλέον έχει μετονομαστεί σε «νήσος των αχρείων».

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να προλάβω να σου περιγράψω πώς η μπόχα, που αποπνέεται από τους υπονόμους της πολιτικής και της οικονομίας, έχει πλακώσει το νησί σε κάθε γωνιά του. Πνίγει τους ανθρώπους. Όχι εκείνους που κυκλοφοράνε στα «ανάκτορα» της κάθε εξουσίας. Τους άλλους. Τους μεροκαματιάρηδες, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Τους μικρομεσαίους, που πασχίζουν να επιβιώσουν. Τους 150.000 ανθρώπους, που ζουν στο όριο της φτώχειας και στο σκοτάδι της αδιαφορίας. Τους έντιμους (υπάρχουν ακόμη, αν και το είδος τείνει προς εξαφάνιση). Να ξέρει ο Υιός σου ότι από αύριο είναι η μόνη ελπίδα να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να προλάβω να σου περιγράψω πώς η διαφθορά, η διαπλοκή και τα σκάνδαλα μονιμοποιήθηκαν πλέον ως οι σύγχρονες «αξίες». Τα σύγχρονα «ιδανικά» όσων σεργιανούν κατά καιρούς στους απεχθείς διαδρόμους της εξουσίας. Να ξέρει ο Υιός σου πώς κοροϊδεύουν τον κοσμάκη. Με ψεύτικα συνθήματα και κάλπικες υποσχέσεις. Να ξέρει ότι από αύριο είναι η μόνη ελπίδα να υπάρξει κάθαρση. Οι άνθρωποι δεν μπορούμε…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να προλάβω να σου εξηγήσω πώς ένα σωρό τιποτένια ανθρωπάκια, που έτυχε να βρεθούν σε κάποιο αξίωμα, εκμεταλλεύονται με αναίσχυντο τρόπο την εξουσία η οποία τους δόθηκε. Όποια πέτρα σηκώσεις, τους συναντάς από κάτω να έχουν στήσει ατελείωτα φαγοπότια με χαμερπή ανθρωποειδή. Όταν την ίδια ώρα, άνθρωποι κρυώνουν διότι δεν τους αρκούν τα επιδόματα πείνας για να αγοράσουν λίγο πετρέλαιο. Να ξέρει ο Υιός σου ότι από αύριο είναι η μόνη ελπίδα να επέλθει ισότητα. Οι άνθρωποι πια δεν μπορούμε…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να προλάβω να σε θυμίσω για ένα σωρό λαμόγια, που είχαν ορμίσει σαν γύπες στα περιβόητα χρυσά διαβατήρια. Να σου θυμίσω ότι είχαν στήσει βρωμερό κύκλωμα με τιποτένια ανθρωπάκια του συστήματος για να εξυπηρετούν διεθνείς απατεώνες και να βλέπουν τους λογαριασμούς τους στην Ελβετία να φουσκώνουν με ταχύτητα φωτός. Πρέπει να γνωρίζει αύριο ο Υιός σου, πως αυτός ο πολύπαθος τόπος συνεχίζει να υποφέρει από τον διασυρμό στον οποίο τον υπέβαλε μια άθλια διακυβέρνηση. Να γνωρίζει πως είναι η μόνη ελπίδα να καθαρίσει ο αηδιαστικός λεκές. Διότι οι άνθρωποι δεν μπορούμε…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να προλάβω να σου δείξω ατελείωτες λίστες ανθρώπων, που τους κούρεψαν μισθούς, συντάξεις, επιδόματα. Και οι ένοχοι, που τους εγκλώβισαν στην ανέχεια και τη δυστυχία, τους ανεμίζουν μερικούς δείκτες κάποιων ξένων οίκων αξιολόγησης. Προσθέτουν μερικά προκλητικά σταυρουδάκια στην οικονομία, λένε. Τραγικοί πολιτικάντηδες και άπονοι τραπεζίτες, που κλείνουν τα μάτια στους μεγαλόσταυρους τους οποίους κουβαλάνε χιλιάδες άνθρωποι. Εκείνοι προκάλεσαν την τεράστια κρίση αλλά ουδείς από εκείνους πλήρωσε. Πληρώνουν αδύναμοι πολίτες που βλέπουν τα σπίτια τους να χάνονται με τις… νομιμοποιημένες εκποιήσεις. Να γνωρίζει ο Υιός σου, πως όπως αποτίναξε τότε τους αισχρούς εμπόρους από τον Οίκο σου, έτσι πρέπει να αποτινάξει και τους σημερινούς «εμπόρους»… Οι άνθρωποι δεν μπορούμε…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Να προλάβω να σου μιλήσω για τους νέους στο δύσμοιρο αυτό νησί. Τους εγκλώβισαν σε εργασίες χωρίς προοπτική. Με μισθούς πείνας. Τους σκότωσαν τα όνειρα. Όποιος νέος θέλει να συνεχίσει να κοιτάζει τα άστρα επιλέγει να μείνει στο εξωτερικό. Την ώρα, που ένα σωρό τυχάρπαστοι καλοβολεμένοι αξιωματούχοι δίνουν μάχη για καινούργια λιμουζίνα. Πρέπει να γνωρίζει ο Υιός σου ότι είναι η μόνη ελπίδα. Επειδή οι άνθρωποι αδυνατούμε…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Πρέπει να προλάβω να διαμαρτυρηθώ για την δικαιοσύνη σε αυτό τον τόπο. Λειτουργεί σαν το φίδι. Δαγκώνει πάντοτε τους ξυπόλυτους. Ποτέ όσους φοράνε μποτάκια λουστρινέ. Δαγκώνει χωρίς οίκτο κάθε φτωχό και ανήμπορο. Τους πετάει στη φυλακή για μικρές οφειλές. Αφήνει, όμως, να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι μεγαλόσχημοι, που χρωστάνε πολλά εκατομμύρια. Να στρέψω το βλέμμα σου στην άδικη Δικαιοσύνη. Ένα όνομα αρκεί: Αντριάνα Νικολάου! Πρέπει να γνωρίζει ο Υιός σου ότι από αύριο προσδοκούμε επιτέλους ισονομία. Οι άνθρωποι πια δεν μπορούμε…

Σήμερα ζητώ ακρόαση Θεέ μου! Για να επαναλάβω εκείνο το οποίο κραύγασε κάποτε ο Καζαντζάκης: «Άτιμος είναι ο κόσμος τούτος… Άδικος… Θεέ μου, πώς τον κρατάς στην αγκαλιά σου και δεν τον τινάζεις κάτω να γίνει χίλια κομμάτια, να τον πλάσεις καλύτερο!». Για να μπορώ να φωνάξω και στους ανθρώπους: Αύριο γεννιέται ξανά η ελπίδα!

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1421220/zito-akroasi-thee-mou-simera/