Ας διαβάσουμε ξανά «Το Νούμερο 31328»

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

6 Μαρτίου 2024

Κάθε φορά που οι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους για να σώσουν τη ζωή τους ή για μια καλύτερη μοίρα, ο δρόμος προς την έξοδο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

Ανατρέχοντας στην ιστορία των λαών, πολλές φορές συναντάμε πορείες προσφύγων να διασχίζουν άγονα μέρη, θάλασσες, βουνά, για να ξεφύγουν από τον εχθρό ή την φτώχια. Στις πορείες αυτές δεν βγαίνουν όλοι αλώβητοι.

Πολλοί αφήνουν την τελευταία τους πνοή και οι υπόλοιποι συνοδοιπόροι -όποιοι κι αν είναι, συγγενείς ή ξένοι- είναι αναγκασμένοι να προχωρήσουν. Πολλές φορές δεν έχουν καν τον χρόνο, τη  δύναμη ή το δικαίωμα να θάψουν τους νεκρούς. Προχωρούν ελπίζοντας αυτοί να μην έχουν την ίδια μοίρα.

Ο Ηλίας Βενέζης, βίωσε μια τέτοια πορεία στα 18 του χρόνια όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Αϊβαλί. Κι όταν κατάφερε να φτάσει στην Ελλάδα, περιέγραψε την εμπειρία του στο βιβλίο «Το Νούμερο 31328», το οποίο για αρκετά χρόνια διδασκόταν στα σχολεία. Από το 1931 που πρωτοεκδόθηκε μέχρι το 2011 επανεκδόθηκε 35 φορές.

Παρόμοιες καταστάσεις –που δεν είναι μυθοπλασίες- περιέγραψαν κι άλλοι συγγραφείς: Η Διδώ Σωτηρίου στο «Ματωμένα Χώματα», η Θέα Κάλο στο «Ούτε το όνομα μου» βασισμένο στην ιστορία της μητέρας της, που στην πορεία θανάτου των Ποντίων έχασε όλη της την οικογένεια, ενώ αυτή μικρό παιδί, συνέχιζε να πορεύεται. Οι νεκροί μπορεί να στοίχειωναν τον ύπνο των επιζώντων σε όλη τη μετέπειτα ζωή τους, ήξεραν όμως πως δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα ούτε για να τους σώσουν, ούτε καν για να τους θάψουν να μην τους φαν τα όρνεα.

Η ιστορία γύρισε πολλές σελίδες, προστέθηκαν πολλά κεφάλαια. Δεν έπαψε όμως να επαναλαμβάνεται με ίδιους ή παρόμοιους τρόπους. Οι άνθρωποι συνεχίζουν να πορεύονται προς την ελπίδα με όποιο τρόπο και όποιο μέσο μπορεί να τους οδηγήσει προς αυτήν. Κι οι δρόμοι εξακολουθούν να είναι ματωμένοι. Κι όταν κάποιος πεθαίνει στη διαδρομή, οι υπόλοιποι δεν μπορούν παρά να συνεχίσουν. Πόσο μάλλον όταν βρίσκονται σε μια βάρκα που δεν πάει πουθενά και καθώς οι μέρες περνάνε, χωρίς νερό, χωρίς φαγητό, μέσα στο κρύο, μέσα στον λιοπύρι, κάποιος πεθαίνει.

Οι επιβάτες δεν έχουν άλλη επιλογή, από το να τον ρίξουν στη θάλασσα με μια προσευχή. Δεν είναι γιατί δεν πονούν. Είναι γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Όταν λοιπόν ακούμε πως κάποιος πατέρας έριξε το παιδί του, που είχε πεθάνει από τις κακουχίες, στη θάλασσα, δεν είναι γιατί είναι βάρβαρος.

Βαρβαρότητα είναι να κρίνουμε εκ του ασφαλούς, έστω κι αν πριν μισό αιώνα πήραμε και εμείς τους δρόμους για να σωθούμε.  

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1445710/as-diavasoume-xana-to-noumero-31328/

Ούτε το «sugardaddyellada.com» το ξέρετε, άθλιοι;

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πεμπτη 7 Μαρτιου 2024

Η αναφορά του ΓΓ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα, με αφορμή το νομοσχέδιο για ιδιωτικά πανεπιστήμια, ότι «η επιβολή διδάκτρων οδηγεί φοιτήτριες να αναζητούν “sugar daddies”», …ξεσήκωσε αντιδράσεις.

Από ποιους; Από αυτούς που θέλουν να «θάψουν» τη σαπίλα του συστήματος του. 

Ο Δ. Κουτσούμπας, απλώς ανέδειξε την πραγματικότητα. Αυτή που είναι γύρω μας. Παντού. Μέσα σε ένα σύστημα που εμπορεύεται τα πάντα. Δεν διστάζει ακόμα και να τα εκπορνεύσει… Και όλα αυτά τα διαφημίζει. Μέσω πλατφορμών στο ‘Ιντερνετ.  Πλήθος είναι τα δημοσιεύματα για το φαινόμενο που ανθεί σε χώρες όπως στις ΗΠΑ, την Βρετανία, την Σκανδιναβία λόγω του δυσβάσταχτου κόστους των σπουδών και των δανείων που χρεώνουν τους φοιτητές οι τραπεζίτες…

Αλλά και εδώ στην δική μας χώρα.

Στο sugardaddyellada.com, διαβάζουμε: «Τα Sugar Babys είναι κορίτσια, συνήθως φοιτήτριες, που αναζητούν οικονομική ασφάλεια, μάθηση ή υποστήριξη από έναν ώριμο άνδρα ανώτερης τάξης. Τα sugar babys προσφέρουν συντροφιά και υποστήριξη στον «μπαμπά τους»  στον ελεύθερο χρόνο τους. Μπορούν επίσης να τον συνοδεύσουν επιχειρηματικές ή επαγγελματικές εκδηλώσεις και συναντήσεις. Αυτά τα κορίτσια γενικά προσελκύονται από ώριμους άνδρες με υψηλό κοινωνικό καθεστώς και υψηλό βιοτικό επίπεδο. Μία sugar baby εκτιμά την ωριμότητα, την εμπειρία και την ελκυστικότητα των επιχειρηματιών κάτι που είναι πιο σημαντικό από την ηλικία ή τη σωματική διάπλαση»…

Το να μιλάμε για σεξιστική δήλωση, είναι απλώς στρουθοκαμηλισμός και μάλιστα αισχρός.

Αυτό που ανέφερε ο Δημήτρης Κουτσούμπας είναι ένα ζήτημα βαθιά ταξικό. Απότοκο ενός εκμεταλλευτικού συστήματος χωρίς φραγμούς και όρια…

Αιδώς Αργείοι… 

Πηγή:   https://www.imerodromos.gr/oute-to-sugardaddyellada-com-to-xerete-athlioi/

H ΝΔ καταγγέλλει το ΚΚΕ για… “σεξισμό”! – Αυτά, βρε άθλιοι, τίνος είναι;

 ΑΠΟ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Πεμπτη 7 Μαρτιου 2024

Η αναφορά του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ.Κουτσούμπα στην σαπίλα του συστήματός τους, για την πικρή εμπειρία που υπάρχει σε αρκετές χώρες από την ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, όπως στη Σουηδία, όπου νέες κοπέλες οδηγούνται να αναζητούν «sugar daddies» για να χορηγήσουν τις σπουδές τους, έθεσε σε λειτουργία όλα τα αντανακλαστικά της γκεμπελικού τύπου παραποίησης, παραμόρφωσης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας (ιδού η πραγματικότητα: Sugar daddy: Αυτά, βρε άθλιοι, δεν τα ξέρετε;).

Στο αντικομμουνιστικό παραλήρημα συμμετέχουν από στελέχη της κυβέρνησης μεχρι τα σοσιαλδημοκρατικά παρατράγουδα του χυδαίου “δικαιωματισμού” μαζί με τα παπαγαλάκια και τα φερέφωνά τους σε ΜΜΕ και ΜΚΔ.  

Ο εκπρόσωπος Τύπου, μάλιστα, του κυβερνώντος κόμματος Νίκος Ρωμανός επιτέθηκε στο ΚΚΕ κατηγορώντας το για «σεξισμό» ενώ διαστρεβλώνοντας τη θέση του, ισχυρίστηκε ότι ο ΓΓ έκανε την «αδιανόητη δήλωση ότι οι φοιτήτριες για να πληρώσουν τα δίδακτρά τους “θα αναγκάζονται να αναζητούν “sugar daddies” με τα γνωστά ανταλλάγματα”.  

Η χυδαιότητα της παραποίησης είναι τέτοια που δεν ξέρεις τι να “πρωτοθαυμάσεις”: Τον γκεμπελισμό ή την αυτογελοιοποίηση;

Ο καθένας, φυσικά, καταλαβαίνει, ότι υποτιμητική και σεξιστική είναι η αποσιώπηση και η ανοχή απέναντι σε τέτοια φαινόμενα και κυρίως η στήριξη μιας πολιτικής που τα αναπαράγει, όχι η καταγγελία τους.

Αλλά, εδώ βρίσκει πλήρη δικαίωση εκείνο το “κοίτα ποιός μιλάει”!

Γιατί, αν οι εκπρόσωποι της ΝΔ αναζητούν κατάπτυστες, απαράδεκτες, σεξιστικές και υποτιμητικές για το γυναικείο φύλο καταστάσεις, ας κοιτάξουν τις εκδηλώσεις της φοιτητικής τους παράταξης, κοινώς «ας κοιταχτούν στον καθρέφτη». 

Θυμίζουμε:

“Αρχές” από την υποδοχή των πρωτοετών στα Πανεπιστήμια…

“Αρχές” από το ημίγυμνο πάρτυ των 6 ευρώ…

Όταν η πίστη και οι «αρχές» της οργάνωσης μπλέκονται με τη …μονί Βατοπεδίου, …αναβαθμίζουν τη γυναίκα και γίνονται πιο ΔΝΤ… τσοντάδικο.

Όταν οι «αρχές» προτρέπουν στις καταχρήσεις μέχρι ξεφτίλας…

Οταν οι «αρχές» γδύνουν γυναίκες στις μπάρες των μπαρ…

Αυτές είναι οι “αρχές” τους. Αχρείοι. 

 Πηγή:   https://www.imerodromos.gr/h-nd-kataggellei-to-kke-gia-sexismo-auta-vre-athlioi-tinos-einai/

Sugar daddy: Αυτά, βρε άθλιοι, δεν τα ξέρετε;

 

ΑΠΟ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ Πεμπτη 7 Μαρτιου 2024

Η αναφορά του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ.Κουτσούμπα στην σαπίλα του συστήματός τους, έθεσε σε λειτουργία όλα τα αντανακλαστικά της γκεμπελικού τύπου παραποίησης, παραμόρφωσης και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.

Πάμε, λοιπόν, να δούμε αυτή την την πραγματικότητα: 

Πούλα το κορμί σου, για να σπουδάσεις…. Γίνε πόρνη, προκειμένου να χρηματοδοτήσεις τις σπουδές σου… Στους κεντρικούς δρόμους της Στοκχόλμης, πρωτεύουσας της Σουηδίας,  αφίσες προτρέπουν …«κομψά» νεαρές φοιτήτριες να εκπορνευτούν για να καλύψουν τις ανάγκες διαβίωσης τους!!! 

Ο,τι βλέπετε στην φωτογραφία είναι διαφήμιση στη Σουηδία του «καλού» καπιταλισμού.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση στη Σουηδία χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από το κράτος. Δεν υπάρχουν δίδακτρα για τους Σουηδούς πολίτες και για τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κόστος ζωής όμως των φοιτητών και το αναγκαίο εκπαιδευτικό υλικό χρηματοδοτείται μέσω δανείων! Η «δωρεάν» εκπαίδευση λοιπόν είναι μια πιο αφηρημένη έννοια στην Σουηδία. Ο φοιτητής, φοιτήτρια λαμβάνουν δάνειο από τις τράπεζες. Σε μια από τις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης, το τραπεζικό σύστημα, έχει βρει τον τρόπο για να αυγατίζει τα κέρδη του…  

Όμως για να λάβεις φοιτητικό δάνειο στο …αναπτυγμένο Σουηδικό μοντέλο εκπαίδευσης, κάθε εξάμηνο πρέπει να περάσεις το 75% των μαθημάτων. Αν δεν τα έχεις καταφέρει οι τράπεζες κόβουν την πίστωση. Άσχετα αν τα προηγούμενα εξάμηνα είσαι ήδη χρεωμένος, όπως μας ενημέρωσε ο αναγνώστης μας. 

Η γιγαντοαφίσα, όμως έχει τη λύση: “Μηδέν δάνειο; Βγες ραντεβού με έναν Sugar Daddy”!!! To “Sugar Daddy”, είναι ο «πελάτης». Αυτός που θα πληρώσει για τις …σπουδές των νεαρών φοιτητριών. Στη διαφημιστική καμπάνια υπάρχει και διεύθυνση που μπορούν να απευθυνθούν οι νεαρές φοιτήτριες! Όλα νόμιμα!

Μια διαφήμιση, λοιπόν στο κέντρο της πόλης καλεί νεαρές κοπέλες να δώσουν το κορμί τους για να αποκτήσουν το «προνόμιο» της συνέχισης των σπουδών τους…  

Πόσες φορές, άραγε δεν έχουμε ακούσει ακόμα και από επίσημα χείλη πολιτικών εδώ στην Ελλάδα. ‘‘Να μοιάσουμε στη Σουηδία”... Εκεί που ο καπιταλισμός είναι «ανθρώπινος» και δίνει ευκαιρίες σε όλους!!!  

Πράγματι! Δίνει την …ευκαιρία να γίνεις ακόμα και πόρνη λίγο πριν τελειώσεις το Πανεπιστήμιο. Οι φοιτήτριες στη Σουηδία μαθαίνουν από νωρίς, πριν βγουν και επίσημα στην «παραγωγή» ότι στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα «όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται». 

Το μακρινό 1846, ο Καρλ Μαρξ, στο έργο του «Η αθλιότητα της φιλοσοφίας», έγραφε: 

«Ήρθε η εποχή, που όλα, ακόμη και εκείνα που τα θεωρούσαν οι άνθρωποι σαν αναπαλλοτρίωτα (…) έγιναν αντικείμενο ανταλλαγής, αντικείμενο αισχροκέρδειας και μπορούν να πουληθούν. Είναι η εποχή, που ακόμη και εκείνα τα πράγματα που μπορούσαν να μεταδοθούν μα ποτέ να ανταλλαχτούν σαν εμπόρευμα, να δοθούν μα ποτέ να πουληθούν, να αποκτηθούν μα ποτέ να αγοραστούν – αρετή, αγάπη, γνώμη, επιστήμη, συνείδηση κλπ. – η εποχή που όλα πέρασαν στο εμπόριο. Είναι η εποχή της γενικής διαφθοράς, της παγκόσμιας αγοραπωλησίας, ή, για να μιλήσουμε με τους όρους της πολιτικής οικονομίας, η εποχή που κάθε τι, ηθικό ή φυσικό, έγινε εμπορική αξία (…)». 

Πηγή:     https://www.imerodromos.gr/sugar-dady-auta-vre-athlioi-den-ta-xerete/

Πέθανε ο μεγάλος συνθέτης Δήμος Μούτσης

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Τετάρτη 6 Μαρτίου 2024

“Εφυγε” από τη ζωή στα 86 του χρόνια ο μεγάλος συνθέτης Δήμος Μούτσης.

Ήταν ο άνθρωπος που υπέγραψε με το όνομά του τη μουσική πολλών τραγουδιών που έχουν αφήσει ιστορία, έχουν ερμηνευτεί από σπουδαίους ερμηνευτές και έχουν αγαπηθεί από πολλούς ανθρώπους διαφορετικών γενιών. 

Ο Δήμος Μούτσης είχε συνεργαστεί με κάποιους από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ελληνικού πενταγράμμου του τελευταίου μισού αιώνα, από τον Νίκο Γκάτσο, τον Μάνο Ελευθερίου και τον Κώστα Τριπολίτη έως τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, τον Μανώλη Μητσιά και τον Δημήτρη Μητροπάνο.

 

Ο Δήμος Μούτσης είχε γεννηθεί στον Πειραιά το 1938 και άρχισε να σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών από την ηλικία των 7 ετών. Σε ηλικία 20 – 21 ετών τελείωσε τις μουσικές του σπουδές κερδίζοντας και το πρώτο βραβείο ως σολίστ στο βιολί.

Στα μέσα της δεκαετίας του 60 γνωρίζει  τον Νίκο Γκάτσο και τον Μάνο Χατζιδάκι, σε ένα καφέ – ζαχαροπλαστείο που ήταν παλιό στέκι καλλιτεχνών της Αθήνας, όπου σύχναζαν και οι δύο.

Το 1967 άρχισε ο Νίκος Γκάτσος να δίνει στίχους του στον Μούτση και έτσι έγραψε τα πρώτα του τραγούδια. Το πρώτο τραγούδι του Μούτση ήταν το «Βρέχει ο Θεός».

Είχε γράψει πρώτα αυτός την μουσική και ρώτησε τον Γκάτσο αν ήθελε να βάλει τους στίχους, όπως και έγινε. Το τραγούδι αυτό το ερμήνευσε ο Σταμάτης Κόκοτας.

Η συνεργασία Γκάτσου και Μούτση συνεχίστηκε με τραγούδια όπως «Μην μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα», «Πειραιώτισσα» με τον ίδιο ερμηνευτή, «Σ΄ έβλεπα στα μάτια» με την Βίκυ Μοσχολιού. Το 1969 με το «Αύριο πάλι» με ερμηνευτή τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, «Με ένα παράπονο» με τον Μπιθικώτση αλλά και τον πρωτοεμφανιζόμενο Μανώλη Μητσιά (η πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού ήταν από τον Μητσιά στην ταινία «Ένας μάγκας στα σαλόνια»).

 

Το 1970 ανέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις στο Μούτση, τη φροντίδα της ενορχηστρώσης και της μουσικής διευθύνσης των τραγουδιών του στον δίσκο «Επιστροφή». Όλα σε στίχους Νίκου Γκάτσου και με ερμηνευτές τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την πρωτοεμφανιζόμενη τότε Δήμητρα Γαλάνη. Στον δίσκο αυτό συμπεριλήφθηκαν τα τραγούδια του Χατζιδάκι «Μίλησε μου», «Φιλντισένιο καραβάκι», «Η πίκρα σήμερα», με ενορχηστρώσεις του Μούτση. Την ίδια εποχή ο Μούτσης συνεχίζει να γράφει επιτυχίες όπως το «Αυτά τα χέρια» (στίχοι Λευτέρη Παπαδόπουλου) και το «Στην Ελευσίνα μια φορά» (στίχοι Βασίλη Ανδρεόπουλου) με ερμηνεία απο τον Μητσιά.  

Ακολούθησε το 1972 ο «Συνοικισμός Α» με στίχους Γιάννη Λογοθέτη (που είχε και το ψευδώνυμο Γιάννης Μιχαηλίδης) αλλά και Γκάτσου, Ελευθερίου και Βαρβάρας Τσιμπούλη. Ερμηνευτές ήταν οι Αντώνης Καλογιάννης και Βίκυ Μοσχολιού, με τραγούδια που έγιναν μεγάλες επιτυχίες, όπως τα «Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε», «Έτσι είν’ η ζωή» με τη Βίκυ Μοσχολιού, «Στο παράθυρο αγναντεύοντας» με τον Καλογιάννη, το λαϊκό ορχηστρικό «Ο χορός της λεβεντιάς» κλπ. Το 1973 κυκλοφορούν οι «Στροφές», άλλη μια λαϊκή και συνάμα πολύ μελωδική δίσκογραφική δουλειά του Δήμου Μούτση. Με μόνη ερμηνεύτρια την Βίκυ Μοσχολιού και στίχους Πυθαγόρα, Λογοθέτη, Ελευθερίου, αλλά και Γκάτσου. Εκεί θα ακούσουμε επιτυχίες όπως: «Αγκαλιά και πλάι πλάι», «Και γειά χαρά», «Μια βραδιά στη Λάρισα», «Εγώ είμ’ εγώ» και το ατμοσφαιρικό «Στους μπαξέδες» που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάρκου Βαμβακάρη.

Ενας από τους εμβληματικότερους δίσκους της καριέρας του ήταν ο «Άγιος Φεβρουάριος», που κυκλοφόρησε το 1972, με τον Μάνο Ελευθερίου στους στίχους των τραγουδιών και τον Δημήτρη Μητροπάνο και την Πετρή Σαλπέα στην ερμηνεία. 

 

Το 1974 στη μεταπολίτευση, έρχονται οι «Μαρτυρίες», που περιλάμβανε τα τραγούδια του Μούτση που είχε κόψει η λογοκρισία της χούντας σε στίχους Μάνου Ελευθερίου, Γιάννη Λογοθέτη, Γιώργου Χρονά, Βαρβάρας Τσιμπούλη και του ίδιου του συνθέτη και τραγουδιστές το Μανώλη Μητσιά, τη Βασιλική Λαβίνα, σε μια από τις πρώτες δισκογραφικές της συμμετοχές και το Χρήστο Λεττονό. 

Το 1975 κυκλοφορεί την «Τετραλογία», ένας πρωτοποριακός κύκλος μελοποιημένης ποίησης βασισμένος σε ποιήματα των Κ.Π. Καβάφη, Κώστα Καρυωτάκη, Γιώργου Σεφέρη και Γιάννη Ρίτσου, με ερμηνευτές τον Μανώλη Μητσιά, τον Χρήστο Λεττονό και με την πρωτοεμφανιζόμενη τραγουδίστρια Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Ακολούθησε το 1976 η «Εργατική συμφωνία», μουσική από το θεατρικό έργο του Γιώργου Σκούρτη «Απεργία». Το 1979 κυκλοφορεί το «Δρομολόγιο» πάνω σε στίχους του Νίκου Γκάτσου και με την ερμηνεία του Μανώλη Μητσιά. Στο «Δρομολόγιο» θα ακούσουμε κομμάτια όπως «Σαν τον Τσε Γκεβάρα», «Μακρυνή της αγάπης ώρα», «Ελλάδα Ελλάδα», «Στ΄ Αγιον Όρος» κλπ.

Το 1981 κυκλοφόρησε το «Φράγμα» σε στίχους Κώστα Τριπολίτη. Με τραγούδια όπως: «Δε λες κουβέντα», «Delenda est (Ερηνούλα μου)», «Γράμμα από τη λεγεώνα των ξένων», «Νταλίκα» κλπ. Τα λαϊκά τραγούδια του δίσκου τραγουδήθηκαν από την μεγάλη ρεμπέτισσα Σωτηρία Μπέλου με τον Δήμο Μούτση να τραγουδάει μόνο το ρεφρέν από το πασίγνωστο «Δε λες κουβέντα». Οι ηλεκτρικές μπαλάντες του δίσκου τραγουδήθηκαν από τον ίδιο τον συνθέτη. Στην ίδια δουλειά επίσης ο Δήμος Μούτσης τραγούδησε μαζί με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και την Άλκηστη Πρωτοψάλτη το «Κουβεντούλες με τον Φρόιντ».

 

Το 1983 με το «Ενέχυρο» εγκαινιάζει την μοναχική πορεία. Το 1987 ακολουθεί το «Να!» που περιέχει και τα πολύ γνωστά του τραγούδια «Το όνειρο» και το «Μια φυσαρμόνικα που κλαίει». Το 1990 «Ταξιδιώτης του παντός» με τη Νανά Μούσχουρη, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος δίσκος που έγραψε για άλλο τραγουδιστή πλην του ιδίου. Το 1994 επέστρεψε με το «Για Πούλημα Λοιπόν!» πάλι με στίχους και ερμηνεία δική του.

Το 1999 ο Δήμος Μούτσης συνεργάστηκε ξανά με τον Δημήτρη Μητροπάνο και την Δήμητρα Γαλάνη σε μια μεγάλη συναυλία στο Ηρώδειο στην οποία τραγούδησαν μαζί παλαιότερες και νεότερες επιτυχίες του μεγάλου δημιουργού. 

Πηγή:   https://www.imerodromos.gr/pethane-megalos-suntheths-dhmos-moutshs/

Άστεγος έμεινε φοιτητής της ιατρικής και η μητέρα του

 

Δέσποινα Ψύλλου

5 Μαρτίου 2024

«Είμαστε με τη μητέρα μου σε μια οικονομική κόλαση. Από το βράδυ της Κυριακής δεν έχουμε σπίτι … μείναμε άστεγοι», ανέφερε στον «Φ» ο 22χρονος φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, Δάτης Καλάλης.

Ο νεαρός εξέφρασε την απελπισία του για τις συνθήκες στις οποίες διαβιούν εδώ και μήνες με την 50χρονη μητέρα του, καθώς με τα €400 μισθού που λάμβανε, έπρεπε να πληρώνουν €380 για ενοίκιο και ρεύμα και με τα υπόλοιπα €20 να φροντίζουν για τις ανάγκες τους διατροφής. «Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που η Κυπριακή Δημοκρατία του παραχώρησε τιμητική υπηκοότητα, να πρέπει απόψε να κοιμηθεί στο πάρκο;», διερωτήθηκε και πρόσθεσε ότι δεν του μένει άλλο από το να εγκατασταθεί έξω από το Προεδρικό.

«Το 2011 ήρθαμε με τους γονείς μου από το Ιράν και εγκατασταθήκαμε στην Κύπρο. Λίγα χρόνια αργότερα, το 2018, η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να μου απονείμουν τιμητικά, σε εμένα και τη μητέρα μου, την κυπριακή υπηκοότητα, καθώς είχα εξασφαλίσει μετάλλια σε μαθηματικές ολυμπιάδες εκπροσωπώντας τη χώρα μας», ανέφερε ο Δάτης και πρόσθεσε ότι σήμερα είναι φοιτητής ιατρικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

«Όλα αυτά τα χρόνια η μητέρα μου δεν κατόρθωσε να βρει εργασία, παρά το γεγονός ότι αποτάθηκε στο αρμόδιο γραφείο, ότι ανταποκρίθηκε και από μόνη της σε εκατοντάδες αγγελίες και ότι είναι μορφωμένη. Είναι μαθηματικός και ήταν εκείνη που με στήριξε για τις ολυμπιάδες», είπε.

«Την παρούσα στιγμή είμαι και εγώ χωρίς εργασία», ανέφερε. Σε αυτό συντέλεσαν αρκετοί παράγοντες, μεταξύ των οποίων ότι διέμεναν έξω από τα Ανάγυια και δεν είχαν μεταφορικό μέσο. Αμέσως μετά, ο ιδιοκτήτης του χώρου στον όποιο ζούσαν τους έβγαλε από το σπίτι.

«Με τα ελάχιστα χρήματα που διαθέταμε, εξασφαλίσαμε ένα δωμάτιο για λίγες μέρες. Αύριο (σ.σ. σήμερα) στις 11:00 θα μείνουμε στο δρόμο», σημείωσε ο νεαρός φοιτητής και υπέδειξε ότι έχει λιγότερα από €15 στην τσέπη του.

«Πολλές φορές ζήτησα βοήθεια από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Στην ουσία ζητιάνεψα για κάποιο έκτατο ποσό». Η μητέρα του, σημειώνει, κατέθεσε αίτηση για ΕΕΕ αρχές Ιανουαρίου, η οποία εξετάζεται μέχρι σήμερα.

Ανέφερε, ακόμη, ότι ζήτησε δωμάτιο και από τις εστίες του Πανεπιστημίου, όμως ήταν γεμάτες. Εξάλλου, δεν θα μπορούσε να πάει και η μητέρα του.

Ο Δάτης καλεί τις υπηρεσίες να τους στηρίξουν και να τους βοηθήσουν να βρουν εργασίες, μέσω των οποίων να μπορούν να ζήσουν. Ο ίδιος θέλει να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην ιατρική και να γίνει ερευνητής ιστοπαθολόγος, ωστόσο εκφράζει φόβους ότι υπό αυτές τις συνθήκες ίσως να μην το καταφέρει.

Πηγή:    https://www.philenews.com/sizitiete/article/1445441/astegos-emine-fititis-iatrikis-ke-i-mitera-tou/

Ο Ανδρέας προμήθευε, με κίνδυνο της ζωής του, ειδικό γάλα τον Mehmet Kilic για την κόρη του που ήταν άρρωστη – Συγκινητική ιστορία 1974

 OmegaLive

• 04/03/2024

Του Παναγιώτη Χατζηδημητρίου – Εφημερίδα «Αλήθεια»

Δάκρυα συγκίνησης προκαλεί σε όσους  παρακολουθήσουν  το ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει την ιστορία της Τουρκοκύπριας δασκάλας Birgul Kilic Yildirim, η οποία τις δύσκολες μέρες του 1974 βρέφος τότε με προβλήματα υγείας, επιβίωσε χάρη στον Ελληνοκύπριο στρατιώτη Ανδρέα Ευσταθίου, ο οποίος την προμήθευε κρυφά, μέσω του πατέρα της, ειδικό γάλα σκόνης . Την περασμένη Δευτέρα είχαμε την ευκαιρία να  παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στο οίκημα της Ένωσης Εκτοπισμένων Κοινοτήτων Αμμοχώστου στην Λάρνακα. 

Στη  γραμμή αντιπαράταξης

Ο Ανδρέας Ευσταθίου, το 1974, που υπηρετούσε στην Πράσινη Γραμμή παρά την Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία στην Λευκωσία  παρέδιδε το γάλα, το οποίο υπήρχε μόνο στις ελεύθερες περιοχές, στο πατέρα της Birgul, Mehmet Kilic στρατιώτη στο απέναντι τουρκικό φυλάκιο.

Αρχικά μεσολάβησε για την προμήθεια του γάλακτος ένας άλλος Τ/Κ, ο Τζιενγκίς, που υπηρετούσε και αυτός στο απέναντι φυλάκιο. Ο Τζιενγκίς ο οποίος ήταν επαγγελματίας τραγουδιστής με το ρεπερτόριό του να περιλαμβάνει και αρκετά ελληνικά τραγούδια, τα οποία τραγουδούσε και στη σκοπιά, είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των Ελληνοκυπρίων στρατιωτών στο απέναντι φυλάκιο.

Στα πλαίσια αυτής της φιλίας που αναπτύχθηκε με τους Ε/Κ στρατιώτες ο Τζιενγκίς τους ενημέρωσε για την περίπτωση του Mehmet, ο οποίος ζητούσε απεγνωσμένα το συγκεκριμένο γάλα “Πελαργός” χωρίς λακτόζη για την επιβίωση της κορούλας του. Χωρίς δεύτερη σκέψη ο Ανδρέας Ευσταθίου ανταποκρίθηκε. Αγόραζε τα κουτιά γάλακτος από διάφορα φαρμακεία στην Λευκωσία και τα εναπόθετε σε σημείο εντός της νεκρής ζώνης για να τα παραλάβει ο πατέρας της Birgul μετά το συνθηματικό σφύριγμα. Μεταξύ τον δύο αναπτύχθηκε μια πραγματική φιλία και κάποιες φορές συναντιόντουσαν. 

Η Birgul επιβίωσε

Η μικρή Birgul μέχρι τον Δεκέμβριο του 1974 προμηθευόταν το γάλα και έτσι επιβίωσε. Όταν άρχισε να μεγαλώνει ο πατέρας της όπως και η μητέρα της μιλούσαν για τον καλό Ε/Κ στρατιώτη ο οποίος της έσωσε την ζωή. Η ίδια χωρίς να τον γνωρίζει, ούτε καν το όνομα του, τον θεωρούσε ως δεύτερο πατέρα της και τον αποκαλούσε ως πατέρα του γάλακτος. 

Η αναζήτηση του σωτήρα

Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003  η ίδια και οι γονείς της ήθελαν πολύ να συναντήσουν αυτόν τον Ε/Κ, ωστόσο αυτό φάνταζε πολύ δύσκολο αφού ούτε και το όνομα του δεν γνώριζαν.

Τα χρόνια περνούσαν και η Birgul  αρχές 2020, άρχισε να κάνει αναρτήσεις  σε ιστοσελίδα, η οποία ασχολείται με ενδιαφέρουσες ιστορίες από το παρελθόν και στα πλαίσια αυτά δημοσιοποίησε και οικογενειακές της φωτογραφίες μεταξύ των οποίων και τον πατέρα της με στρατιωτική στολή από την περίοδο του 1974, ζητώντας πληροφορίες για τον Ελληνοκύπριο σωτήρα της.

Ο εντοπισμός του Ανδρέα Ευσταθίου

Η αντίστροφη μέτρηση για τον εντοπισμό του πατέρα του γάλακτος άρχισε όταν στις αναρτήσεις της Birgul ανταποκρίθηκε ο Πάμπος Καλογήρου, ο οποίος δήλωσε ότι γνωρίζει την ιστορία και το πρόσωπο που προμήθευε το γάλα το 1974, που δεν ήταν άλλος από τον Ανδρέα Ευσταθίου, κάτοικο Γεροσκήπου. Ο Πάμπος υπηρετούσε το 1974 και αυτός στα φυλάκια παρά την Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία και γνώριζε τον Ανδρέα Ευσταθίου αλλά και με τον Τουρκοκύπριο  Mehmet,  πατέρα της Birgul. Του Πάμπου μάλιστα άρεσε πολύ να βγάζει φωτογραφίες και όπως διαπιστώθηκ,ε μια από αυτές, της περιόδου 1974, παρουσιάζει τον Ανδρέα Ευσταθίου μαζί με τον Mehmet να συνομιλούν ως δύο καλοί φίλοι εντός της νεκρής ζώνης μέσα στην κοίτη του ποταμού Πεδιαίου. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι ταυτοποιήθηκε ο άνθρωπος που αναζητούσε η Birgul. 

Η κορυφαία συνάντηση

Η Birgul είχε ζητήσει βοήθεια και από την δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλουντάνγ,  η οποία ανταποκρίθηκε και συνέδραμε στον εντοπισμό του Ανδρέα Ευσταθίου στην Γεροσκήπου. Η συγκίνηση της Birgul και της οικογένειάς της ήταν απερίγραπτη, αφού μίλησαν μαζί με τον Ανδρέα στο τηλέφωνο. Λόγω των περιοριστικών μέτρων για την πανδημία του κορωνοϊού η πρώτη συνάντηση έγινε κατορθωτή στις 5 Ιουλίου 2020 στο σπίτι της οικογένειας Mehmet.  Το όνειρο της Birgul και της οικογένειάς της έγινε πραγματικότητα. Η ανθρώπινη αυτή ιστορία τελικά έγινε ντοκιμαντέρ, με σεναριογράφο την ίδια την  Birgul και σε σκηνοθεσία του συζύγου της Cemαl Yildirim ο οποίος είναι επαγγελματίας σκηνοθέτης.

Το μεγαλείο της ψυχής του Ανδρέα

Το μεγαλείο της ψυχής του Ανδρέα αποδεικνύεται και από ότι δεν δίστασε να βοηθήσει ένα παιδάκι από την άλλη πλευρά να επιβιώσει παρά το ότι η δική του οικογένεια υπέστη μεγάλα πλήγματα τόσο την περίοδο του 1963-1964 όσο και το 1974. 

Ο Ανδρέας Ευσταθίου, μικρό παιδί την περίοδο 1963-1964, είχε εκτοπισθεί με την οικογένειά του από την περιοχή Τράχωνα Λευκωσίας. Εκεί στον Τράχωνα έχασε και τον αδελφό του Πέτρο, ο οποίος βρισκόταν στον κατάλογο αγνοουμένων μέχρι πρόσφατα  που εντοπίσθηκαν τα οστά του και έγινε η ταφή του.  Η οικογένεια Ευσταθίου, μετά τον εκτοπισμό τους το 1963-1964 κατοίκησε στην Μόρφου από όπου καταγόταν ο πατέρας, ωστόσο το 1974 έγιναν ξανά πρόσφυγες για να καταλήξουν αυτή την φορά στην Γεροσκήπου, καταγωγή της μητέρας. Ο Ανδρέας, μιλώντας στην “Αλήθεια” μας ανέφερε ότι ήταν χρέος του να βοηθήσει για την επιβίωση ενός παιδιού.

 Ο Ανδρέας Ευσταθίου δημιούργησε την δική του οικογένεια και σήμερα είναι συνταξιούχος. Εργάστηκε αρκετά σκληρά στην ζωή του στήνοντας την δική του εταιρεία έτοιμου σκυροδέματος. Τα παιδιά του έχουν σπουδάσει και νιώθει περήφανος γι΄ αυτά.  Ο Ανδρέας συμμετέχει σε αρκετές εκδηλώσεις όπου προβάλλεται το ντοκιμαντέρ (Με ελεύθερη είσοδο) συμβάλλοντας και ό ίδιος στη δημιουργία της απαραίτητης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων.   Το ντοκιμαντέρ, που ολοκληρώθηκε πριν τρία περίπου χρόνια, άρχισε να προβάλλεται και στις δύο πλευρές της Κύπρου κάνοντας τους ανθρώπους να δακρύζουν από συγκίνηση.

Προβολή στην ΕΕΚΑ

Την περασμένη Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε το ντοκιμαντέρ στη Λάρνακα , στην παρουσία των πραγματικών πρωταγωνιστών αυτής της συγκινητικής ιστορίας δηλαδή της   Birgul, του πατέρα της Mehmet και του σωτήρα της Ανδρέα Ευσταθίου. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο κατάμεστο από κόσμο οίκημα της Ένωσης Εκτοπισμένων Κοινοτήτων Αμμοχώστου (ΕΕΚΑ). Η πρωτοβουλία για προβολή του ντοκιμαντέρ ήταν της Λένιας Κωνσταντίνου Κασσιανού υπεύθυνης της υποεπιτροπής πολιτικής διαφώτισης της Συντονιστικής Κίνησης Γυναικών, που αποτελεί τμήμα  ΕΕΚΑ. Μετά την προβολή της ταινίας μίλησαν οι πρωταγωνιστές της πραγματικής αυτής ιστορίας, δίνοντας μηνύματα  ειρήνης και επανένωσης της πατρίδας μας.

Ανάλογο μήνυμα έδωσε και  ο πρόεδρος της ΕΕΚΑ Μιχάλης Τζιώρτας στην δική του τοποθέτηση.

Πηγή:   https://omegalive.com.cy/kypros/o-andreas-promitheue-me-kinduno-tes-zois-tou-eidiko-gala-ton-mehmet-kilic-gia-ten-kore-tou-pou-itan-arroste-sugkinetiki-istoria-1974/

Από την ένωση αχταρμά, στη διάσπαση αχταρμά

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

5 Μαρτίου 2024

Κοτζάμ Αμερική και δεν βρήκε, παρά δύο κυρίους ο ένας ετών 82 κι ο άλλος ετών 77, ως βασικούς ενδιαφερόμενους για την προεδρία της χώρας. Κι εμείς, με λίγο πιο πάνω από το μισό εκατομμύριο ψηφοφόρους, είχαμε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές 14 υποψήφιους.  Όσο δε τώρα, για τις επερχόμενες ευρωβουλευτικές και δημοτικές, χάσαμε το μέτρημα (και το μέτρο από καιρό, αλλά είναι άλλο κεφάλαιο αυτό). Πριν ακόμα συνέλθουμε από ένα μακρύ προεκλογικό για τον οποίο ψάχνουμε, διά μέσου δημοσκοπήσεων, να δούμε τι πήγε λάθος στην κρίση μας, καλούμαστε ξανά να διαλέξουμε τους καλύτερους.

ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΕΔΕΚ, Volt έχουν ανακοινώσει τους υποψήφιους τους κι αναμένονται από ΔΗΚΟ, Οικολόγους, ΕΛΑΜ, Αιχμή και ποιος ξέρει από που αλλού θα προκύψουνε ενδιαφερόμενοι να μας εκπροσωπήσουν στις Βρυξέλλες. Εκπλήξεις μάλιστα μας τάσσουν κάποιοι, εννοώντας κράχτες στο ψηφοδέλτιο. Τη μεγάλη έκπληξη μέχρι στιγμής την έκανε το ΕΛΑΜ με τον πρώην χρηματοπιστωτικό επίτροπο, Παύλο Ιωάννου. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τις υπόλοιπες εκπλήξεις τις αναμένουμε ακόμα, αν και η αλήθεια είναι πως ήδη κουραστήκαμε. Και μέχρι τον Ιούνιο έχουμε πολλά να δούμε ακόμα.

Που να δείτε ακόμα όταν θα σταθούμε πίσω από την κουρτίνα έχοντας να επιλέξουμε: Ευρωβουλευτές, δήμαρχο, αντιδήμαρχο, δημοτικούς συμβούλους, περιφερειάρχη. Άλλοι θα έχουν να επιλέξουν και για τις κατεχόμενες επαρχίες ξεχωριστά, συν μέλη σχολικών εφοριών, κι άλλοι θα επιλέξουν κοινοτάρχες και  μέλη κοινοτικών συμβουλίων. Είναι να μην κουραστεί ο άνθρωπος; Κι είναι να μην συγχιστεί με τόσα πρόσωπα και ονόματα, πολλά από τα οποία μας δημιουργούν ένα ντεζά βου αφού κάπου τους είδαμε ξανά. Μην ήτανε εδώ, μην ήτανε εκεί;

Πέντε περιφερειάρχες επί δεκαπέντε τουλάχιστον υποψήφιους, είκοσι δήμαρχοι επί 80 –κατά προσέγγιση- υποψήφιους, 93 αντιδημάρχους επί δεν ξέρω εγώ πόσους υποψήφιους και εκατοντάδες άλλους για δημοτικούς και κοινοτικούς συμβούλους και σχολικούς εφόρους και κοινοτάρχες, είναι να απορεί ο αφελής πολίτης πού βρέθηκαν όλοι αυτοί οι έτοιμοι για προσφορά στα κοινά άνθρωποι, ενώ η Αμερική, με εκατομμύρια πληθυσμό δυσκολεύεται να βρει εκτός των Τραμπ και Μπάιντεν, των οποίων η πνευματική διαύγεια είναι υπό αμφισβήτηση (φυσικά αυτό δεν θα το ψάξει κανείς).  

Από τον απόλυτο ένα και μόνο εθνάρχη περάσαμε στην απόλυτη πολυφωνία. Τόσα κόμματα και ταυτόχρονα τόση δυστοκία ανάμεσα στους ψηφοφόρους να βρουν κάποιον που να τους κινητοποιήσει ώστε να πάνε με κέφι να ψηφίσουν, ενδεχομένως να μην υπήρξε ποτέ άλλοτε. Από την ένωση αχταρμά, βρισκόμαστε τώρα στη διάσπαση του πολιτικού χάρτη. Σαν μωσαϊκό της αρχαιότητας μοιάζει.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1445339/apo-tin-enosi-achtarma-sti-diaspasi-achtarma/

Ο σπόρος του καλού

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

3 Μαρτίου 2024

Μέσα σε ένα θλιβερό σύμπαν, με ένα σωρό δεινά να αποσπούν το μεγαλύτερο μέρος της επικαιρότητας, ψάχνεις να εστιάσεις σε κάτι αισιόδοξο. Προσπαθείς να μην βουλιάξεις σκεπτόμενη τη σκηνή με τους πεινασμένους, πολιορκημένους Παλαιστίνιους να αναμένουν τα φορτηγά να τους διανείμουν βοήθεια για να σώσουν τα παιδιά τους από το μαρτύριο της πείνας κι αντί βοήθειας να δέχονται πυρά. Αποφεύγεις να διαβάσεις κάτω από τους τίτλους τις διηγήσεις των γονιών ένα χρόνο μετά την τραγωδία στα Τέμπη. Δεν θέλεις να ξέρεις λεπτομέρειες για κανένα φονικό. Ούτε για τον πεθερό που σκότωσε το γαμπρό του ούτε για τη δασκάλα που σκότωσε τα τέσσερα παιδιά της. Ψάχνεις διακαώς μια καλή είδηση. Για ένα γεγονός που να γεννά ελπίδα. Δεν υπάρχουν πολλά.

Όμως, μία γυναίκα, η Αμερικανίδα Ρουθ Γκότεσμαν, 93 χρόνων, χάρισε ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε πανεπιστήμιο για να απαλλάξει τους φοιτητές από τα δίδακτρα που πληρώνουν. Φυσικά τα είχε η γυναίκα, πολλοί όμως έχουν περίσσευμα χωρίς να σκέφτονται να το χαρίσουν. Ίσως να μην έχει παιδιά και στα 93 της, τι να κάνει πια το δισεκατομμύριο, θα πει κάποιος. Ωστόσο θα μπορούσε να μην την απασχολεί το τι θα γίνει άμα φύγει. Θα μπορούσε να ζει με την ψευδαίσθηση πως θα ζήσει πολλά χρόνια ακόμα. Θα μπορούσε να αφήσει τους συγγενείς να τσακώνονται μεταξύ τους για την κληρονομιά. Όμως φρόντισε να τα δώσει για να απαλλάξει πολλούς πολλούς φοιτητές από το βάρος των φοιτητικών δανείων.

Η δωρεά έγινε για την Ιατρική Σχολή του Αλμπερτ Αϊνστάιν στο Μπρονξ.  Η 93χρονη δωρητής είχε εργαστεί στο κολλέγιο σε προγράμματα αντιμετώπισης της μαθησιακής δυσκολίας, έχοντας αναπτύξει η ίδια προγράμματα αλφαβητισμού και πρωτόκολλα προσυμπτωματικού ελέγχου. Δισεκατομμυριούχος έγινε κληρονομώντας το σύζυγο της Ντέιβιντ Γκότεσμαν, επενδυτή, ο οποίος πέθανε πριν δύο χρόνια σε ηλικία 96 ετών.

Σε συνέντευξή της στους New York Times, η δρ Γκότεσμαν ανέφερε πώς ο σύζυγός της της άφησε «ένα χαρτοφυλάκιο μετοχών της Berkshire Hathaway», με την οδηγία «να κάνει ό,τι κρίνει σωστό». «Ελπίζω, είπε, να χαμογελάει και να μην είναι συνοφρυωμένος για αυτό που έκρινα πως είναι σωστό». Οι αρχές του πανεπιστημίου πάντως, χαμογελούν γιατί με τη δωρεά αυτή θα μπορούν να προσελκύσουν φοιτητές που δεν θα μπορούσαν υπό άλλες συνθήκες να επωμιστούν τα υπέρογκα δίδακτρα μιας ιατρικής σχολής. Κι επειδή ακριβώς αφορά μελλοντικούς γιατρούς, μακάρι η δωρεά αυτή όχι απλά να τους αποφορτίσει οικονομικά, αλλά παράλληλα να λειτουργήσει αντανακλαστικά πάνω τους για προσφορά, ώστε το καλό να πολλαπλασιαστεί. Σαν ένας σπόρος καλού που παράγει καλό.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1444408/o-sporos-tou-kalou/

Ίδε ο άνθρωπος

 

Θανάσης Φωτίου

3 Μαρτίου 2024

«Είναι σα να ‘ταν χθες που ο Ευαγόρας σταμάτησε δίπλα μου, πάνω στο ποδήλατό του, κρατώντας τους δίσκους γραμμοφώνου του. Ήταν η απαρχή μιας ανόθευτης αγάπης, ενός ειδυλλίου όμορφου, αγνού, ρομαντικού, με γαρύφαλλα, με περιπάτους στον κήπο, με ποιήματα… Είμαι 82 χρόνων και 67 χρόνια τον σκέφτομαι κάθε μέρα».

Θυμάμαι πόσο είχα κατασυγκινηθεί πριν από τρία χρόνια εξαιτίας της σπανιότατης συνέντευξης – ντοκουμέντο που μάς είχε παραχωρήσει στον «Φ» η Λύα Χατζηαδάμου Βότση, η γυναίκα για την οποία έγραψε όλα σχεδόν τα ερωτικά ποιήματά του ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης∙ είχε μιλήσει στον Γιάννη Χατζηγεωργίου, μαέστρο τέτοιων ψυχογραφιών. Όχι ότι θέλω και πολύ για να βουρκώσω τελευταίως, μα εκείνη τη συγκίνηση την κουβαλούσα όλη την εβδομάδα. Δεν ήταν μόνο τα όσα έλεγε η γυναίκα αυτή. Ήταν και το υλικό, οι φωτογραφίες, τα γράμματα, τα ποιήματα, που έπρεπε να δω και να διαβάσω για να επιλέξω αυτά που θα «έντυναν» στην εφημερίδα τη συνέντευξη. Διάβασα δεκάδες ερωτικά ποιήματα καθώς και πάρα πολλά προσωπικά γράμματα που της είχε στείλει. Και είχα βρεθεί να παρακολουθώ να εξελίσσεται μια σχέση όμορφη, ρομαντική, αγνή, πλατωνική ανάμεσα σε δύο νέους, σε δύο έφηβους… Μαζί με όλο αυτό το παιχνίδι που «επιβάλλει» ο έρωτας, με τις αντιζηλίες, τις κόντρες, τα πειράγματα, το πάθος… τη σεμνότητα. Και δεν ήταν μόνο οι στίχοι στα ερωτικά ποιήματα του και οι λέξεις στα γράμματα του που με συγκίνησαν. Δεν ήταν μόνο εκείνο το θυελλώδες «Σ’ αγαπώ και σε μισώ», τα «Φλογισμένα Χείλια» ή το αριστουργηματικό «Μικρή Λωρήν»!  Ήταν και οι σημειώσεις του. Κυρίως αυτές! Σε πολλά από τα ποιήματα και τις επιστολές του, έγραφε σημειώσεις και υστερόγραφα. Στο κάτω μέρος της σελίδας, στο πλευρό, διαγώνια… Όπου εκεί βλέπεις έναν άλλον Ευαγόρα. Όχι τον ποιητή. Και βεβαίως, ούτε τον ήρωα. Άλλα ένα παιδί. Ένα αγόρι 17-18 χρόνων, απόλυτα γήινο! «Αν ήσουν εδώ, θα σου το τραγουδούσα» γράφει στη Λύα, στο τέλος ενός ποιήματος – εξομολόγησης. «Πόσο θα θελ’ αλήθεια να γενεί το όνειρό μου και για πάντα στον κόσμο, νασ’ εσύ το μωρό μου», γράφει σε ένα άλλο. Στο τέλος ενός γράμματος «…για κάποια όνειρα που σβήσανε… κάποιον έρωτα που χάθηκε..», σημειώνει: «Τέλος πάντων… κανονίζομέντα… εχτός που, αν: είσαι πελλή. Παραδέχτου ρε αδερφέ…». Κάτω από έναν παιχνιδιάρικο στίχο που λέει «Έχει νομίζω πράσινα τα μάτια και φλογίζουν/ και κάτι άλλα πι’ όμορφα που την καρδιά ραγίζουν», της επισημαίνει: «Απ’ του στίχου τον σχηματισμό παρασυρμένος… παρασύρομαι. Μην θυμώσεις». Στο τέλος, πάλι, ενός ποιήματος που μιλά για τη δειλία που δεν πρέπει να υπάρχει μπροστά στον έρωτα, γράφει: «Συμβούλευα τους άλλους να μιλούνε και στη δειλία τους να μην υποχωρούν. Κι όμως εγώ, τόσο εδείλιαζα, π’ ακόμα τα χείλια μου δεν άγγιξα σε στόμα»…

Με συγκλονίζει, ξέρετε, αυτή, η καμωμένη από χώμα και νερό, η γήινη μορφή. Πολύ περισσότερο από τη «θεία» υπόσταση που προσδίδουμε σ’ έναν ήρωα. Καθετί που αφήνει να φανεί η ανθρώπινη φύση πίσω από την αψεγάδιαστη ηρωική φιγούρα. Συγκλονίζομαι, συγκινούμαι, πενθώ. Τους θέλουμε αποκλειστικά και μόνο – και έτσι τους εμφανίζουμε – γιγαντιαίων διαστάσεων. Θρυλικούς! Τέλειους! Ατρόμητους! Το πορτρέτο πρέπει να είναι διαρκώς ολόφωτο. Καμιά «σκιά». Καμιά αδυναμία. Δεν τους «επιτρέπουμε» να είναι… ανθρώπινοι. Μόνο ως υπερήρωες των τυπικών, μεγαλόστομων εθνικών λόγων, υπάρχουν. Θεοποιημένοι! Μα, αναλογιστείτε τούτο. Πηγαίνετε για λίγο στον Κήπο της Γεσθημανής και αναλογιστείτε. Εάν ο ίδιος ο βιβλικός Ιησούς, ο Θεός του Ευαγγελίου, εμφανίζεται να αγωνιά, να δειλιάζει – «Πάτερ, ει βούλει παρενεγκείν τούτο το ποτήριον απ’ εμού…» – και, ναι, να λυγίζει! «Εγένετο δέ ο ιδρώς αυτού ώσεί θρόμβοι αίματος καταβαίνοντες επί την γην»! Και φέρτε μετά στη σκέψη σας αυτούς τους ανθρώπους. Σκεφτείτε τον Ευαγόρα να απευθύνεται στη Λύα: «Έχει 3-4 εβδομάδες να πάρω γράμμα σου. Αυτό θα συνεχιστεί επ’ αόριστον, διότι διεκόπη διά λόγους συλλήψεως η συγκοινωνία. Εγώ θα σου γράφω μόλις εύρω καιρώ – ασχέτως αν δεν πέρνω απάντησιν…». Ένα ευαίσθητο παιδί, που αγαπά τη ζωή και την ελευθερία του. Και που όταν μιλά για αγάπη προς την Ελλάδα, την τοποθετεί –προσέξτε- στο ίδιο επίπεδο με την αγάπη για την κοπέλα του. Σκεφτείτε τον Γρηγόρη Αυξεντίου και την μεγάλη του αγάπη προς την Φιλολογία. Τέτοια, που όταν αποτυγχάνει να μπει στη Σχολή Ευέλπιδων, γράφει στον πατέρα του: «Να γραφτώ στο Πανεπιστήμιο, που ήταν το όνειρό μου;». Και ακολούθως, ενώ γράφεται στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών, παράλληλα ξεκινά να παρακολουθεί μαθήματα φιλολογίας…

Επιπλέον, γενικά μιλώ τώρα, όχι ειδικά γι’ αυτούς στους οποίους αναφέρθηκα, συχνά πίσω από έναν ήρωα κρύβεται μια ανείπωτη ιστορία. Που την ξέρουν ελάχιστοι. Και που την ψιθυρίζουν ακόμα λιγότεροι. Μια λέξη, μια πράξη, ένα περιστατικό… Που τους κάνει ακόμα πιο γήινους, πιο ανθρώπινους. Μα αποσιωπάτε. Αυτή η όποια ανείπωτη ιστορία, ας μην παρεξηγηθώ παρακαλώ, σε καμιά περίπτωση δεν μειώνει τη λεβεντιά τους, την ανιδιοτέλεια και την τόλμη τους. Απεναντίας. Προσθέτει! Διότι ανακαλύπτεις ότι ήσαν… «τέλειοι άνθρωποι»! Που αγωνιούν, που δειλιάζουν, που φοβούνται, που λυγίζουν, που ελπίζουν. Όπως ακριβώς και ο βιβλικός Ιησούς.  Όμως στη ζωή, φαίνεται να έχουμε ανάγκη από ήρωες, περισσότερους ήρωες. Και Θεούς. Μα τους «τέλειους ανθρώπους», εγώ τους αγαπώ περισσότερο! 

3 Μαρτίου σήμερα. Ανήμερα της επετείου του θανάτου του Αυξεντίου. Σε λίγες μέρες, στις 14, του Παλληκαρίδη. Ο Γρηγόρης ήταν μόλις 29! Ο Ευαγόρας δέκα χρόνια μικρότερος, στα 19! Φλεβάρη γεννημένοι και οι δύο. Νεκροί και οι δυο τους, τον Μάρτιο. Ιχθύες στο ζώδιο αμφότεροι. Δεν ξέρω αν τους ενδιέφεραν οι αστρολογικές προβλέψεις τότε, αν υπήρχαν καν αστρολογικές προβλέψεις και αν τους ενδιέφερε να μαθαίνουν για το ζώδιό τους, τυπικά έστω, όπως οι περισσότεροι από εμάς…

Μακάρι ο κόσμος να μην χρειαζόταν ήρωες – χόρτασε η γη. Να ζούσαν οι άνθρωποι τις ζωές τους. Τις χάρες, μα και τα πάθη τους. Να γελούσαν, να ερωτεύονταν, να δημιουργούσαν…

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1444798/ide-o-anthropos/

Όταν οι εξουσίες πεισμώνουν

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

28 Φεβρουαρίου 2024

Δυο ιστορίες που εξελίσσονται σχεδόν παράλληλα, χρονικά, δείχνουν την αναλγησία της εξουσίας απέναντι στον πολίτη. Η μια αφορά τον θάνατο του Θανάση Νικολάου, για τον οποίο οι αρχές αποφάνθηκαν πως προήλθε από αυτοκτονία ενώ οι οικείοι του, με τη μητέρα του σε πρώτο πλάνο, προσπαθούν να αποδείξουν πως οφείλεται σε αυτοκτονία. Η άλλη υπόθεση είναι αυτή της δημοσιογράφου Ευδοκίας Λοΐζου, η οποία διαγνώστηκε με ιογενή εγκεφαλίτιδα το 2007 και από τότε, 17 χρόνια, προσπαθεί να αποδείξει πως το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει οφείλεται στις συνθήκες των εγκαταστάσεων του ΡΙΚ όπου εργαζόταν (μολυσμένος αέρας, ζώα, πουλιά, τρωκτικά, περιττώματα). Παρόλο που πολλές μαρτυρίες, κυρίως από το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας του υπουργείου Εργασίας, που είναι και το πλέον αρμόδιο, συνηγορούσαν για τις ακατάλληλες συνθήκες και τη σύνδεση τους με το πρόβλημα υγείας της Ευδοκίας, το ΡΙΚ δεν αποδέχτηκε ποτέ την ευθύνη. Στο μεσοδιάστημα, το Ίδρυμα είχε κληθεί από δικαστήριο να καταβάλει πρόστιμο για τις συνθήκες εργασίες, εντούτοις εξακολούθησε να μην συνδέει τις συνθήκες, που ήταν παραδεκτές, με το πρόβλημα υγείας της δημοσιογράφου, αναγκάζοντας την να παλεύει όχι μόνο για την υγεία της αλλά και για να βρει το δίκαιο της.

Παρά τη δικαίωση της από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπου αποτάθηκε για παραβίαση των δικαιωμάτων της από την Κυπριακή  Δημοκρατία, παρά τις μαρτυρίες ξένων εμπειρογνωμόνων, παρά την τελευταία απόφαση του δικαστηρίου, που μετά από πολύχρονο αγώνα, δικαιώνει την Ευδοκία και καταδικάζει το ΡΙΚ να πληρώσει πρόστιμο ύψους σχεδόν ενός εκατομμυρίου, το ΡΙΚ δεν τα βάζει κάτω. Θα εφεσιβάλει την απόφαση συνεχίζοντας τη μάχη με ένα άνθρωπο με σοβαρά προβλήματα υγείας. Γιατί είναι πεπεισμένο πως δεν έχει ευθύνη ή από πείσμα; Διοικητικά Συμβούλια έρχονται και παρέρχονται, νομικοί σύμβουλοι αλλάζουν (ίσως), αλλά η θέση παραμένει σταθερή. «Άλλο οι κακές συνθήκες των εγκαταστάσεων μας κι άλλο η ασθένεια ενός δημοσιογράφου».

Ακόμα μεγαλύτερο είναι το πείσμα στην υπόθεση του Θανάση Νικολάου. Τα όσα εκστομίζονται από την εκπρόσωπο της Γενικής Εισαγγελίας προς τους μάρτυρες της άλλης πλευράς κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, όχι μόνο πείσμα φανερώνουν αλλά και μένος. Τόσο πολύ που αναγκάζεται να παρεμβαίνει η δικαστής επισείοντας της την προσοχή. «Δεν είναι με την ένταση της φωνής σας που θα βρούμε τα αίτια θανάτου του Θανάση Νικολάου», της υπέδειξε σε μια από τις παρεμβάσεις της.

Και στη μια υπόθεση και στην άλλη το δίκαιο έχει χαθεί. Και οι δύο υποθέσεις έχουν εξελιχθεί σε ντέρμπι, σε ένα σαδιστικό παιχνίδι, με ζητούμενο όχι το δίκαιο αλλά την ανάδειξη νικητή.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1443488/otan-i-exousies-pismonoun/

Τα τσάκρα της γης

 

Γιώργος Αγκαστινιώτης

29 Φεβρουαρίου 2024

Δεν το έβγαλα από το μυαλό μου, υπάρχουν – λέει – ενεργειακά σημεία στη γη, κάποιοι τα ονομάζουν «τα τσάκρα του πλανήτη», που όταν λειτουργούν αρμονικά δημιουργούν ένα ενεργειακά υγιές περιβάλλον για όλη την πλάση. Είναι το αντίστοιχο των επτά τσάκρα, τα οποία εντοπίζονται καθέτως του ανθρώπινου σώματος, που κατά τα αρχαία ινδικά κείμενα ενισχύουν την ανάπτυξη της ζωτικής ενέργειας και επιφέρουν γαλήνη και αρμονία. Μπλοκαρισμένα τσάκρα, λέει, προκαλούν ανισορροπία και προβλήματα στο σώμα και το πνεύμα. Μεγάλη ιστορία.

Αυτά τα ενεργειακά σημεία του πλανήτη, λοιπόν, δεν τοποθετούνται γεωγραφικά στα ίδια σημεία από όλους που ασχολούνται με το σπορ. Αν όλα αυτά ακούγονται μάμπο τζάμπο, το σίγουρο – για μένα τουλάχιστον – είναι πως κάποια μέρη της φύσης, ίσως σε συγκεκριμένες στιγμές, αναζωογονούν τον άνθρωπο με ένα σχεδόν μαγικό τρόπο.

Προσωπικά έχω δυο – τρία τέτοια σημεία στο νησί μας, τα οποία ανακάλυψα ενστικτωδώς πολύ πριν διαβάσω για τα άνωθεν. Ένα απ’ αυτά βρίσκεται σε ένα ημι-βραχώδη ψιλο-κρυμμένο κόλπο, μερικά χιλιόμετρα πριν από τον Πύργο Τηλλυρίας. Πριν χρόνια, η προστασία των σπηλιών του κόλπου, φιλοξένησε την ανεμελιά των νεανικών μας χρόνων, όταν το ελεύθερο κάμπινγκ έπαιζε συχνά στην ατζέντα της παρέας. Ούτε δασονόμοι σε κυνηγούσαν, ούτε οι τοπικές αρχές, ενώ η πολιτική ορθότητα, με όλα τα καλά και τα κακά της, δεν είχε επινοηθεί ακόμη. Εκεί, λοιπόν, υπάρχει ένας στενόμακρος βράχος που εισχωρεί βαθιά μέσα στη θάλασσα και καταλήγει σε μια μύτη. Το νερό μόλις που τον σκεπάζει, ενώ αριστερά και δεξιά το βάθος της θάλασσας φαντάζει τρομαχτικό.

Στάθηκα στην άκρη του βράχου, με τα άγρια κύματα να βαράνε στις τρεις πλευρές και τον κατακόκκινο ουρανό απέναντι. Μια απερίγραπτα πανέμορφη δύση του ήλιου. Ήταν σαν να περπατούσα στο νερό, σαν τον Χριστό καλή ώρα, ήρεμος και ατάραχος μπροστά στις τρικυμίες και της έγνοιες της ζωής. Μια στιγμή αναγέννησης που μ’ έκανε να αλλάξω τον τρόπο που έβλεπα τα πάντα γύρω μου, πόσο μάλλον την ίδια τη φύση και τις θεραπευτικές της ιδιότητες.

Όταν χρόνια αργότερα φούντωσε το περιβαλλοντικό κίνημα, ο χλευασμός για τους «άλουτους» και «γραφικούς» ακτιβιστές – πλέον οι πλείστοι με απίστευτες περγαμηνές και επιστημονική κατάρτιση – με βρήκε απέναντι και ως άνθρωπο και ως δημοσιογράφο, ορκισμένος πλέον να αναδεικνύω τόσο τη δράση τους, όσο και τις «ματσαράγκες» των εκάστοτε κυβερνήσεων και άλλων συμφερόντων.

Μόνο σεβασμός γι’ αυτές τις μικρές ομάδες, που με ελάχιστα μέσα παλεύουν για νύχια και με δόντια, δίνουν μάχες στους δρόμους και στα κέντρα λήψεως αποφάσεων για να εξασφαλίσουν, να διασφαλίσουν, να προστατέψουν, για να προλάβουν την καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος, για να μπορούμε εμείς οι υπόλοιποι να κάνουμε τους ωραίους κάτω από τη σκιά της ακακίας, για παράδειγμα, στο Δασούδι της Λεμεσού, μέσα στην πυρά του καλοκαιριού.

Οι Φίλοι της Γης Κύπρου, είναι μια τέτοια ομάδα κι ήταν οι πρώτοι που έτρεξαν στο Δασούδι για να διαμαρτυρηθούν μετά το «κούρεμα» του Τμήματος Δασών. Κι αυτό είναι μόνο μια παρανυχίδα από το βουνό δραστηριοτήτων με το οποίο καταπιάνονται. Στα εξαιρετικά ενδιαφέροντα τριήμερα ετήσια σεμινάριά τους που παρακολουθώ ανελλιπώς, ρωτώ πάντα το ίδιο πράγμα: Δεν τσακίζετε μπροστά στη διαπίστωση ότι πολλές φορές ρίχνετε αβγά στον τοίχο; Πάντα η ίδια απάντηση, με το ίδιο, ήρεμο ύφος: Μία-μία μέρα, ένα-ένα θέμα. Η κάθε μικρή νίκη, είναι μεγάλη.

Μετά επιστρέφω στην καθημερινότητά μου και ψάχνω να βρω πώς θα ανοίξω τ’ αναθεματισμένα, μπλοκαρισμένα τσάκρα μου, με ή χωρίς τη σκιά της ακακίας.

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1442662/ta-tsakra-tis-gis/