Μεγαλώνουν οι ανισότητες, βυθίζεται στη φτώχεια ο λαός

 ΕΛΣΤΑΤ - ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

Την ώρα που ο ΟΟΣΑ ανακοίνωνε την Πέμπτη τις προβλέψεις του για την ελληνική οικονομία, προβλέποντας ανάπτυξη 2% για φέτος και 2,5% για την επόμενη χρονιά, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις συνθήκες διαβίωσης, που δημοσιεύονταν την ίδια μέρα, επιβεβαίωναν ότι ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα από την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Το αντίθετο: Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το εισόδημα του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού είναι 5,28 φορές μεγαλύτερο από το εισόδημα του φτωχότερου 20% του πληθυσμού, με την Ελλάδα να καταλαμβάνει τον πέμπτο υψηλότερο δείκτη οικονομικής ανισότητας μεταξύ 13 ευρωπαϊκών κρατών όπου υπάρχουν στοιχεία.

Την ίδια στιγμή το πλουσιότερο 25% του πληθυσμού κατείχε το 45,7% του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος, από 45,3% το 2022 και 44,19% το 2019. Από την άλλη, το φτωχότερο 25% του πληθυσμού κατείχε το 2023 το 10,4% του συνολικού διαθέσιμου εισοδήματος.

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και τους γνωστούς «μπόσικους» δείκτες, σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό βρισκόταν το 26,1% του πληθυσμού, έναντι 26,3% στην έρευνα του 2022, με τη χώρα να κατέχει το τρίτο υψηλότερο ποσοστό πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας ή σε κοινωνικό αποκλεισμό μεταξύ 12 ευρωπαϊκών χωρών, μετά τη Βουλγαρία (30%) και την Ισπανία (26,5%).

Το 47,3% στο σύνολο των νοικοκυριών αντιμετωπίζει δυσκολίες στην πληρωμή του κόστους στέγασης (ενοίκιο, στεγαστικό δάνειο, πάγια), με το ποσοστό στον «μη φτωχό πληθυσμό» να διαμορφώνεται επίσης σε υψηλά επίπεδα, στο 39,8%. Το 23,6% του πληθυσμού ηλικίας 16 ετών και άνω δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια των τελευταίων 12 μηνών δεν υποβλήθηκε σε ιατρική εξέταση ή θεραπεία για πρόβλημα υγείας, αν και χρειαζόταν, το αντίστοιχο ποσοστό για οδοντιατρική εξέταση ανεβαίνει στο 32,3%, ενώ το 27% ζει σε συνθήκες στενότητας χώρου. 

Πηγή:     https://www.902.gr/eidisi/ergazomenoi-symmahia/363498/megalonoyn-oi-anisotites-vythizetai-sti-ftoheia-o-laos

Ευχαριστώ, Τούλα Λιασή

 

Άννα Μαραγκού

5 Μαΐου 2024

Γιατί επανάφερες, έστω και στιγμιαία, την ισορροπία μου. Γιατί με ταξίδεψες πίσω στο χρόνο και στη γη με μια αμεσότητα που έχει να κάνει με την αναπνοή μου. Σήκωσες μια μαυρίλα από τη ψυχή μου που κάλυπτε αδιάντροπα το κάλλος της ζωής.

Αναίρεσες τα πενήντα τελευταία μαύρα, μίζερα χρόνια, επαναφέροντας την αλήθεια της πραγματικής ζωής. Φώτισες με περισσή αγάπη και σεβασμό τις Ζωές των δικών σου, αλλά και των δικών μου Απόντων. Αφαίρεσες τα βαρίδια που άλλοι μου φόρτωσαν στη ράχη εδώ και 50 χρόνια και κατάφερες και συγχρόνισες, όχι μόνο την ιστορία, αλλά και τον βηματισμό, την αναπνοή, την αυτοπεποίθηση και την πίστη μου στους ανθρώπους του νησιού. Κυρίως, όμως, μεγάλωσες τον τόπο μου, τον τόπο σου.

Έδωσες στη γη των Καρπασιτών μια άλλη, τεράστια διάσταση που αυτή και μόνο θα μπορούσε ν’ εκπροσωπήσει την ουσία της πρόσφατης ιστορίας της Κύπρου. 

Μια οικογένεια, ένα σπίτι στην Αγία Τριάδα, της κατεχόμενης αλλά «ελεύθερης» Καρπασίας, με το περιεχόμενό του ιδωμένο ως δοχείο ατελεύτητης ζωής και πραγματικότητας που ανυψώνεται σε έργο τέχνης και αποκαλύπτεται ατόφιο. Χωρίς ψευτιά, υποκρισία και πατριδοκαπηλία, φανερώνοντας τον αυτούσιο βίο ανθρώπων και αντικειμένων… που γίνονται ένα. Όπως κάποτε έγραψε η Ινδή Arundati Roi στο βιβλίο της Ο θεός των Μικρών Πραγμάτων.  

Μόνο που στη δική σου έκθεση τα πράγματα απέχουν από το να είναι μικρά. Αποτελούν το κέντρο βάρους του σπιτιού, μετέχουν της ζωής, συχνά σπασμένα ή σκουριασμένα και ταλαιπωρημένα, όπως η ίδια η ζωή των ανθρώπων που τα επέλεξαν να τους κρατούν συντροφιά. Ο κοινός βίος της βιωτής, πιάτα, κλειδιά, μαχαίρια, μαντήλια, σεντόνια, εργόχειρα φυθκιώτικα, λευκονιτζιάτικα, ταϊστά, μεταξωτά, εργαλεία της γης, κουτιά… Όλα ως πρωταγωνιστές μιας ιστορίας αγάπης, πόνου και καρτερίας, όπως τα ασπρόρουχα που περιμένουν να στεγνώσουν και ανεμίζουν, ως χορευτές, στους ήλιους και τους βοριάδες της Καρπασίας.

Μαγεύτηκα από τη δουλειά σου, την ευαισθησία και τον σεβασμό που κατάφερε να μετουσιώσει τα άσπρα μαντήλια του γάμου και τα μαύρα του πένθους σε λουλούδια, το άλας και τη σκουριά σε γενέθλιο δώρο, τις αλατζέτινες πετσέτες της κουζίνας σε κάδρο, τους κουβάδες με τις μπογιές σε πίνακα, τις καρέκλες στη σκιά και τη δροσιά του καλοκαιριού σε ευδαιμονία!  

Αισθάνθηκα ότι, ίσως κάποιος που ζει μακριά και δε βιώνει τη στατικότητα και την παραφροσύνη του νησιού, αποκτά άλλες, εσωτερικές δυνάμεις που τον κρατούν σε μόνιμη εγρήγορση γιατί είναι άμεσα συνδεδεμένες με το πνεύμα και την ύλη του πάτριου εδάφους. Η αγάπη, το πηγαίο ταλέντο και η αντίληψη του τι σημαίνει τέχνη, μαζί με τη νοσταλγία του τόπου αλλάζουν τη ματιά και τις προοπτικές, ξυπνούν συναισθήματα κρυμμένα και φέρνουν στην επιφάνεια την αποδοχή της ζωής, με ότι αυτή κομίζει. Έτσι, ένα ολάκερο σπίτι, με ό,τι αυτό περιείχε, χώρεσε μέσα σε δύο αίθουσες: ο αδυσώπητος χρόνος, η πάγκαλη φύση, η ύλη, τα βήματα, οι σκέψεις, οι χαρές και οι λύπες, τα χρώματα και τα αρώματα.

Αυτά σκεφτόμουν ενώ περπατούσα ανάμεσα στα εκθέματα, σταματώντας κάθε τόσο για να ταυτίσω τις δικές μου μνήμες με τα αντικείμενα. Είναι αυτή η συνειδητοποίηση που αναίρεσε τα 50 ολάκερα χρόνια. Αναζήτησα να ταυτιστώ, ν’ αγγίξω το σπίτι του Σάββα Λιασή, τον κόσμο του, τη θέα του παραθύρου προς το πέλαγος, το τραπέζι της κουζίνας με το βάζο, την αυλή… Αυτό με ώθησε να θυμηθώ τι ήταν ο κόσμος πριν πενήντα χρόνια.

Έδειξα στα παιδιά μου τα τσίγκινα πιάτα με τα λουλούδια, τα έβλεπαν ως έργα τέχνης, ενώ εγώ τα έζησα ως χρηστικά αντικείμενα μιας περασμένη ζωής. Θυμήθηκα τα μυθικά «υαλοπωλεία», εκεί στη γωνιά απέναντι από την Εμερκέ ή στην Ερμού που ψώνιζε η μάνα μας. Παρέλασαν μπροστά μου οι γιαλοπούληδες των πανηγυριών που και εκείνοι αράδιασαν κατάχαμα την πραμάτεια τους. Θυμήθηκα τη δική μας κουζίνα, τα ράφια στον τοίχο και το περιεχόμενό τους.

Και αίφνης, η εικόνα της κουζίνας που είχε χαθεί για 50 χρόνια και κοιμόταν μέσα μου, βγήκε σεργιάνι μπροστά στα μάτια μου: τα τσίγκινα πιάτα, τα τσαϊκά της γιαγιάς, οι ταπεινές κεντημένες με κόκκινη κλωστή πετσέτες της κουζίνας, τα μεταξένια βρουλιά που φυλάω δώρο για τις εγγονές μου μέσα στα ερμάρια μαζί με τα λευκαρίτικα, τα πολύτιμα φυθκιώτικα και μοναδικά λευκονιτζιάτικα. Και οι εικόνες συνέχισαν, ως να είναι κινηματογραφική ταινία, να περνούν μπροστά μου. Θυμήθηκα το Βαρώσι, τη Λύση, τις καρκόλες, τις καμάρες των ηλιακών, τις αυλάδες, τις κληματαριές… Αυτό που ήταν κάποτε η ζωή μας. Όλα αυτά ως απαράμιλλο έργο τέχνης! Όχι ως άσκοπο και μονότονο μοιρολόι για μια ζωή που πέρασε και σίγουρα δεν επιστρέφει. Αλλά ως οφειλόμενο δοξαστικό για μια ποιότητα ζωής.

Και μια τελευταία κουβέντα για το εξαίσιο στήσιμο και την επιμέλεια της έκθεσης από τον Ξένιο Συμεωνίδη. Έδωσε στις Ζωές των Απόντων, στα κλειδιά και τα εργαλεία, έδωσε στα προικιά που αιωρούνται, ένα φως δικό τους, έγιναν υπάρξεις από μόνες τους, υπόμνηση βουβή ενός κόσμου πλούσιου και πληθωρικού και αυτούσιου, σήμερα σιωπηρού. Την έκθεση συνοδεύει ένας υπέροχος κατάλογος με τα έργα και τα κείμενα. Να πάτε να τη δείτε. Είναι ανάταση και ανάσταση ζωής!

Καλό Πάσχα συμπατριώτες.

 Ελεύθερα, 4.5.2024

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1465441/efcharisto-toula-liasi/

Ozgen Ozyonum: «Η ελληνική γλώσσα μου θυμίζει τον παππού μου…»

 SEVGUL ULUDAG 4-5-2024

 

Η Ozgen Ozyonum δείχνει στον Ahmet Karagozlu το βιβλίο που μετάφρασε

Η νεαρή Τουρκοκύπρια δασκάλα και μεταφράστρια Ελληνικών, Ozgen Ozyonum δηλώνει πως αν θέλουμε μια συνολική συμφωνία στην Κύπρο, το πρώτο βήμα είναι οι δύο κοινότητες να κατανοήσουν αμοιβαία η μία την άλλη

Η Ozgen Ozyonum, μια νεαρή 38χρονη Τουρκοκύπρια, μετέφρασε το βιβλίο ποίησης του Yashar Ismailoghlou με τίτλο «Το άνθος της πορτοκαλιάς μου». Αυτό είναι το τρίτο της βιβλίο που έχει μεταφράσει από τα τουρκικά στα ελληνικά και πρόσφατα έδωσε συνέντευξη στον Ahmet Karagozl και το «Baghimsiz. «Μεγάλωσα στην Κερύνεια. Η μητέρα μου γεννήθηκε στη Λεμεσό και μετά τον πόλεμο ήρθε πρόσφυγας στην Κερύνεια. Και ο πατέρας μου είναι από το χωριό Κρηνί. Η γιαγιά και ο παππούς μου από τη μητέρα μου έμεναν κοντά στο σπίτι μας και ήταν και αυτοί από τη Λεμεσό που μας μεγάλωσαν με τον αδελφό μου».

Ελληνικά από τους παππούδες

«Οι παππούδες μου στη Λεμεσό είχαν Ελληνοκύπριους φίλους. Παρά τον πόλεμο, δεν μοιράστηκαν μαζί μου μόνο τις κακές στιγμές, αλλά και τις όμορφες που είχαν μοιραστεί με τους Ελληνοκύπριους. Ο παππούς μου μιλούσε πολύ καλά ελληνικά και η γλώσσα μου τον θυμίζει. Γι’ αυτό αγαπώ αυτή τη γλώσσα. Το κίνητρό μου είναι οι αναμνήσεις. Έμαθα ελληνικά στο πανεπιστήμιο. Πιστεύω ότι και οι δύο κοινότητες πρέπει να μάθουν η μία τη γλώσσα της άλλης. Πέρασα με επιτυχία τις εξετάσεις στο πανεπιστήμιο και κέρδισα την επιλογή μου: Η πρώτη μου επιλογή ήταν το Τμήμα Σύγχρονης Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης. Αποφοίτησα πρώτη στην τάξη μου, τόσο από το Τμήμα Σύγχρονης Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας, όσο και από το Τμήμα Φιλολογίας».

«Να μιλήσουμε μεταξύ μας»

«Ξεκίνησα να εργάζομαι ως μεταφράστρια στην πρεσβεία της Τουρκικής Δημοκρατίας στη Λευκωσία. Όμως, μετά από αυτό έκανα τα απαραίτητα μαθήματα για τη διδασκαλία (παιδαγωγική κατάρτιση) και έγινα δασκάλα. Και τα τελευταία 15 χρόνια, είμαι δασκάλα. Και είμαι η αντιπρόεδρος του Yuder (Σύλλογος Ελληνικής Γλώσσας) τις τελευταίες δύο περιόδους. Ήθελα να εργαστώ επαγγελματικά σε αυτή τη γλώσσα, αφού πίστευα ότι υπήρχε αρκετός χώρος για να βρει κανείς δουλειά σε αυτόν τον τομέα. Είπα: «Αφού εγώ είμαι Κύπρια και η άλλη μισή Κύπρος μιλάει ελληνικά, τότε αυτό σημαίνει ότι όλοι και από τις δύο κοινότητες πρέπει να μάθουν τουρκικά και ελληνικά.» Αν θέλουμε μια συνολική συμφωνία στην Κύπρο, το πρώτο βήμα είναι οι δύο κοινότητες να κατανοήσουν αμοιβαία η μία την άλλη. Για να έχουν οι άνθρωποι μια υγιή επικοινωνία, πρέπει να μιλούν μεταξύ τους. Και οι δύο κοινότητες πρέπει να συναντηθούν στο μέσο στο θέμα αυτό.»

«Παγώνω με την πολιτική»

«Το Άνθος της Πορτοκαλιάς μου» δεν είναι το πρώτο βιβλίο που έχω μεταφράσει. Μαζί με αυτό το βιβλίο έχω μεταφράσει συνολικά τρία βιβλία. Ένα άλλο βιβλίο που μετάφρασα, ήταν για τα γλυπτά του Γάλλου γλύπτη Auguste Rodin και το άλλο για πίνακες ζωγραφικής. Μέχρι τώρα έχω μεταφράσει βιβλία μόνο από τον πολιτισμό και τις τέχνες. Όταν εργαζόμουν ως μεταφράστρια, μετέφραζα επίσης άρθρα εφημερίδων, αλλά δεν μετάφρασα βιβλία σχετικά με την πολιτική. Η πολιτική με κάνει να παγώνω μέσα μου – αισθάνομαι πιο θετικά όταν είμαι με ανθρώπους, με την τέχνη, με τη φύση. Ο Yashar Ismailoghlou, του οποίου το βιβλίο μετάφρασα, γεννήθηκε στη Λεμεσό. Έπρεπε να πάει στην Αγγλία το 1972, πριν από τον πόλεμο. Σε όλη του τη ζωή αγωνίστηκε για την πρόοδο των ανθρώπων. Δεν ξέχασε ποτέ το νησί όπου γεννήθηκε. Έχουν εκδοθεί πολλά βιβλία του με ποίηση και αναμνήσεις. Η αγάπη του προς την Κύπρο και τους ανθρώπους με επηρέασε. Με ό,τι καταπιάνεται, το αγγίζει με αγάπη και με επηρέασε αυτή η στάση του και δέχτηκα να μεταφράσω το βιβλίο του. Σε αυτό το βιβλίο ο Ismailoghlou μιλάει για τις αναμνήσεις του από τη Λεμεσό και τις αναμνήσεις από την Κύπρο.»

Το άνθος είναι ένα σύμβολο

«Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν 67 ποιήματα και κατά τη μετάφραση με βοήθησε πολύ ο Κυριάκος Τζιαμπάζης. Αφού μετέφρασα το βιβλίο, ανέλαβε επιμελητής ως Ελληνοκύπριος. Ο Hasan Gursel σχεδίασε το βιβλίο. Τους ευχαριστώ και τους δύο για αυτό. «Το ‘Άνθος της πορτοκαλιάς μου’» ήταν ένα σύμβολο των παιδικών αναμνήσεων και των αναμνήσεων της Κύπρου του Yashar Ismailoghlou. Έβαλε την εικόνα του άνθους της πορτοκαλιάς για να θυμίζει στον κόσμο ότι αυτό είναι ένα σύμβολο της Κύπρου. Σχεδόν όλοι οι Λεμεσιανοί συνήθιζαν να φτιάχνουν γλυκά του κουταλιού από πορτοκάλια και κιτρόμηλα. Αυτό το άνθος ήταν ένα σύμβολο. Γενικά τα ποιήματα αυτού του βιβλίου μιλούν για την ομορφιά της Κύπρου, τη φύση της, τους ανθρώπους της. Ο ποιητής εκφράζει τη νοσταλγία του για την Κύπρο και μιλά επίσης για τον αδελφό του που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Μιλάει για αδελφοσύνη, φιλία και αλληλοβοήθεια. Παρά τα όσα συνέβησαν, εφόσον ο ποιητής κουβαλάει τη βαθιά του αγάπη προς τους ανθρώπους, παίρνει θέση για την ειρήνη στην Κύπρο». Μοιραζόμαστε ένα από τα ποιήματα του Yashar Ismailoghlou, με τίτλο «Το σπίτι που γεννήθηκα», που μεταφράστηκε από την Ozgen Ozyonum και περιέχεται στην ποιητική συλλογή «Το Άνθος της Πορτοκαλιάς μου».

Το βιβλίο που η Ozgen Ozyonum μετάφρασε στα Ελληνικά

Το σπίτι που γεννήθηκα

Θυμάμαι,

θυμάμαι το σπίτι που γεννήθηκα,

στην αλβανική συνοικία της Λεμεσού,

στο σπίτι στο «λούκκο»,

ακριβώς δίπλα στο χαμάμ της αδελφής Σουαγιέτ.

Ήταν ένα τεράστιο δέντρο στην αυλή του,

ήταν χαρουπιά ή συκομωρέα;

Η λάμπα υγραερίου μας ήταν αναμμένη τη νύχτα,

ένα τεράστιο γυάλινο καμπάνας,

ένα μαγκάλι στη μέση του δωματίου

καίγονταν μέσα του ρίζες μαστιχόδεντρου.

Ήρθε η γιαγιά μου με τον θείο τον Σουλεϊμάν

και πήρε τη μητέρα μου από τον Τράχωνα.

Υπήρχε μια μαία στη Λεμεσό,

την έλεγαν Κουμπρά.

Χάσαμε τις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου

που γεννήθηκαν πριν από εμένα,

η γιαγιά μου ανησυχούσε για την τύχη μου

και για τις ιταλικές βόμβες.

Είχε ένα μικρό παράθυρο που άνοιγε στην αυλή,

ήταν κατασκευασμένο από πλίθινα τούβλα,

του οποίου είχε πέσει ο σοβάς.

Ερχόταν ο ήλιος το πρωί την ώρα Ανατολής,

η ώρα του ήταν σίγουρη,

δεν άλλαζε ούτε δευτερόλεπτο.

Όταν ήταν χειμώνας,

σκοτεινά σύννεφα τον έπαιρναν αιχμάλωτο.

Περιμέναμε απελπισμένοι, ανυπόμονοι

να σηκωθεί και να μας ζεστάνει.

Ούτε η μέρα ήταν μεγάλη ούτε η νύχτα.

Έχανε χρόνο, αλλά εμείς ξέραμε ότι

ήταν εκεί, πέρα από τα σύννεφα,

κι όταν διαλυθούν, θα έρθει.

Είχα την ελπίδα ότι

μια μέρα θα επιστρέψαμε στο χωριό με τη μητέρα μου.

Εκεί ήταν ξεκάθαρο,

ο ήλιος ήταν απροσκύνητος,

σαν να είχε το μάουζερ στον ώμο του,

δεν φοβόταν τα μαύρα σύννεφα.

Άνεμοι που πολλαπλασιάζουν την ανάσα μου,

θα στέγνωναν τα μαλλιά μου, παρόλο που έβρεχε.

Γιατί ήξερα ότι ο ήλιος θα βγει.

Πέρασαν χρόνια, μήνες, μέρες,

καλοκαίρια ούτε χειμώνες,

οι μνήμες με καταδίκασαν να τα κουβαλάω μια ζωή.

Είχα μεγαλώσει,

ήμουν αυτός που έγινε η ίδια η βροχή,

ήμουν αυτός που έσκισε τα μαύρα σύννεφα και έριξε φως,

ήμουν αυτός που θυμήθηκε την αλβανική συνοικία.

Θυμάμαι τις συκομωρέες, τις άγριες πιπεριές

και τα κίτρινα τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια.

Θυμάμαι το πλίθινο σπίτι μας που ο σοβάς έχει πέσει,

τα γεράνια, τα λουλούδια του βασιλιά και της βασίλισσας,

το δέντρο ελίφης που σκέπαζε την αυλή μας,

τις τζιτζιφιές στον κήπο του θείου Χουνταβερντί,

στην άλλη πλευρά του τοίχου το γαλήνιο, ερωτευμένο γιασεμί,

τα μούσμουλα που ξεχείλιζαν την αυλή μας

τους θείους μου, τη θεία μου,

τον παππού μου τον Χουλούς, τη γιαγιά μου,

και την Χαββά στην λακκούφα.

Επιστρέφοντας από το χωριό

χρόνια από τη βρεφική στην παιδική ηλικία

από την παιδική στη νεολαία,

τη χαρά και τη λύπη τους,

τις επιθυμίες που ζάλιζαν το κεφάλι μου,

τις αταξίες μου κρυμμένες στην μεταβαλλόμενη βιασύνη μου.

Θυμάμαι, θυμάμαι

έστω και μετά από χρόνια,

θυμάμαι ότι το αλάτι ανέβαινε μέχρι το σπίτι μας

από τα μανιασμένα κύματα που κουβαλούσαν οι βοριάδες.

Τα ανθρώπινα συναισθήματά μου ελαφρύ σαν φτερό,

προσγειώνονταν από το ένα μέρος στο άλλο.

Τα πόδια μου πατάνε γερά στη γη,

ποτέ δεν με ξεγέλασαν οι άστοχοι ψίθυροι.

Σε ένα σπιτάκι στο σκοτάδι του φωτός

περίμενα με αγωνία.

Γίνονταν θάλασσα, γίνονταν κύματα τα κλάματα της μάνας μου

γινόταν πόλεμος,

ο φόβος μας σκέπαζε σαν πάπλωμα,

χάναμε την ανάσα μας,

οι άνθρωποι πέθαιναν.

Δεν ήμασταν κοντά στον ουρανό,

ήταν σαν να βρισκόταν σε σκοτεινό μέρος κάτω από τη θάλασσα,

κι ο ουρανός ήταν σαν να πρόκειται να πνιγεί.

Παιδικά συναισθήματα, παιδικοί φόβοι,

τα χρόνια πέρασαν τόσο γρήγορα.

Θυμάμαι, θυμάμαι το σπίτι που γεννήθηκα.

Μνήμες…

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/stiles/783050/ozgen-ozyonum-i-elliniki-glossa-moy-thymizei-ton-pappoy-moy

Η δασκάλα που πάντα χαμογελούσε

 

Μάριος Δημητρίου

4 Μαΐου 2024

Τη στήλη καταλαμβάνει σήμερα, δικαιωματικά, μέσα από τον λόγο της μητέρας της, η Άρτεμις Παπαμιχαήλ, η τόσο πρόωρα και τόσο άδικα χαμένη νεαρή εκπαιδευτικός, που σκοτώθηκε πριν οκτώ χρόνια στη διάρκεια αναρρίχησης στις Γαλλικές Άλπεις.

Αφορμή στάθηκαν τα εγκαίνια και η ονοματοδοσία του μικρού πάρκου «Άρτεμις» στην ενορία Αγίου Νικολάου Δροσιάς στη Λάρνακα, την περασμένη Κυριακή 28 Απριλίου 2024, για να τιμηθεί η μνήμη της – του μικρού πάρκου, όπου η Άρτεμις όταν ήταν παιδί, έπαιζε καθημερινά με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς. Η μητέρα της, μου είχε περιγράψει και στην περσινή εκδήλωση της γειτονιάς, την αγάπη της κόρης της για τον αθλητισμό, όταν ήταν έφηβη, τις ατέλειωτες προπονήσεις της στον στίβο, στο γυμναστήριο, στο μπάσκετ, στο βόλεϊ, στον ακοντισμό. Και αργότερα στην Αθήνα, την ενασχόλησή της με το kick boxing, την ορειβασία και την αναρρίχηση.

 Από εκείνη την αναφορά, ξεχωρίζω τα εξής: «Η κόρη μας ήταν καλός χαρακτήρας, βοηθούσε όσους μπορούσε και ήταν  ταπεινή, όμορφη με πνευματικά προσόντα. Εργάστηκε ως δασκάλα για τέσσερα χρόνια στην Αθήνα, για ένα χρόνο στην Κάλυμνο και μετά στην Άρτα και στα Χανιά Κρήτης, περιμένοντας να πάρει σειρά και να επιστρέψει να εργαστεί στην Κύπρο. Στο  χωριό Μεσόπυργος Άρτας, δίδαξε σε μονοδιδάσκαλο σχολείο με 7-8 μαθητές και ακόμα και τα βράδια πήγαινε στο σπίτι όσων παιδιών ήταν πιο αδύνατα στα μαθήματα και τα βοηθούσε».

Την περασμένη Κυριακή, η Μαρία Παπαμιχαήλ ένιωσε την ανάγκη να ευχαριστήσει εκ μέρους της οικογένειας, τη γειτονιά της, για την αγάπη της. Όπως μου είπε, «έχει αποδειχθεί ότι η παιδική φιλία, είναι η πιο αγνή και η πιο αληθινή. Ευχαριστούμε την κυρία Ντίνα Παναγή για τη σκέψη της για την ονομασία του πάρκου. Η κόρη της Ιωάννα γεννήθηκε 3 Νοεμβρίου και η Άρτεμις 6  Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς. Μεγάλωσαν μαζί. Η φιλία τους ήταν αληθινή. Εμείς ήρθαμε στην γειτονιά το 1980. Τότε είχε λίγα σπίτια και τα παιδιά ήταν μικρά. Το πάρκο τότε ήταν γεμάτο με χαρουπιές και ήταν η αυλή όλων των παιδιών της γειτονιάς. Σιγά σιγά χτίζονταν και άλλα σπίτια και τα παιδιά πλήθαιναν στο πάρκο, πρωί και απόγευμα. Τώρα αυτά τα παιδιά έγιναν γονείς και έφεραν σήμερα τα δικά τους παιδιά στο πάρκο της γειτονιάς». Η Μαρία Παπαμιχαήλ πρόσθεσε ότι η Άρτεμις αγαπούσε πολύ τα παιδιά και ότι «στόχος της ήταν το χαμόγελο του παιδιού». Η δασκάλα που πάντα χαμογελούσε και ήθελε τα παιδιά να χαμογελούν, είχε τον πιο ωραίο στόχο, δεν νομίζετε;                

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1465248/i-daskala-pou-panta-chamogelouse/

«Πείτε μας, κυρία, είσθε ανθέλληνις;»

 

Θανάσης Φωτίου

4 Μαΐου 2024

Τον Φεβρουάριο, ανήμερα των γενεθλίων του Γρηγόρη Αυξεντίου, είχα δει αυτή την όμορφη φωτογραφία από τα εφηβικά του χρόνια, που ανάρτησε ο Σπύρος Κέττηρος, η οποία  με ξάφνιασε. Δίπλα στον χαμογελαστό Αυξεντίου, μια νεαρή φίλη, με την οποία φοιτούσαν μαζί στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου.

Από την Λύση εκείνος, Αμμοχωστιανή αυτή, γεννημένος το 28 εκείνος, γεννημένη το 30 αυτή. Το όνομά της, Νέλλη Τσουγιοπούλου! Στους νεότερους, είμαι σίγουρος ότι δεν λέει απολύτως τίποτα το όνομά της. Πολλοί δε από τους μεγαλύτερους, πιθανότατα να την έχουν ξεχάσει. Όμως αξίζει να πούμε δυο λόγια για την καταξιωμένη ακαδημαϊκό Νέλλη Τσουγιοπούλου Σαβεριάδου και να θυμηθούμε όσα ντροπιαστικά πέρασε στα χέρια μας.

Έγραφε ο Σπύρος Κέττηρος σ’ εκείνη την ανάρτησή του: «Δύο χρόνια μικρότερη η Νέλλη Τσουγιοπούλου, είναι φίλη του, έχουν κοινά όνειρα, ο Γρηγόρης θέλει να σπουδάσει φιλόλογος, όπως αργότερα οι φίλοι του, ο Γιώργος Λυσιώτης και ο Κυριάκος Πλησής. Και όπως η Νέλλη, μαζί του σε αυτή τη φωτογραφία, που με λαμπρές σπουδές έφτασε να γίνει σπουδαία καθηγήτρια, ακαδημαϊκός και πρόεδρος, το 1989, της προσωρινής Διοικούσας Επιτροπής, που ίδρυσε το Πανεπιστήμο Κύπρου».

Η Νέλλη Τσουγιοπούλου, λοιπόν, (Καθηγήτρια τότε, στο Ινστιτούτο Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Munster της Γερμανίας και επισκέπτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο Cambridge και στην Ανώτερη Σχολή της Ιστορίας της Επιστήμης στη Ρώμη), υπήρξε η «μάνα» του Πανεπιστημίου Κύπρου. Μπροστάρης αυτή, μαζί με άλλους, ανέλαβε το 1989 να βάλει τα θεμέλια για την ίδρυση και να θέσει σε λειτουργία το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Δύσκολο και πολύπλοκο έργο. Σε μια χώρα χωρίς ακαδημαϊκή παράδοση, σ’ ένα περιβάλλον καχύποπτο, με πολλές επιφυλάξεις και αντιρρήσεις για την ίδρυση του Πανεπιστημίου, απέναντι σ’ ένα κατεστημένο εθνικιστικό που δεν είχε διάθεση να αποδεχτεί ένα αυτόνομο και μη «βαπτισμένο στα νάματα του έθνους» Πανεπιστήμιο Κύπρου, δικοινοτικό όπως επέβαλλε ο περί ίδρυσης νόμος, στο οποίο ο μακρύς βραχίονας του ελληνικού κράτους (που έτσι κι αλλιώς δεν ήταν υπέρ της ίδρυσής του) δεν θα απλωνόταν απάνω του. Και τα κατάφερε! Η Νέλλη Τσουγιοπούλου υπερασπίστηκε την αυτονομία του Πανεπιστημίου Κύπρου, τον δικοινοτικό του χαρακτήρα, την ακαδημαϊκή ελευθερία – για τότε μιλάμε πάντα.

Βεβαίως, κάθε ιστορία έχει έναν λεκέ. Μερικές φορές και περισσότερους. Και ο λεκές αυτός, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Αναστασιάδη (πρόεδρο της Επιτροπής Παιδείας της Βουλής, τότε), έναν παλιάς κοπής Αναστασιάδη, που το παροιμιώδες ανασήκωμα του φρυδιού του συνοδευόταν κι από ένα ατιθάσευτο οργίλο ύφος, ειρωνεία, γλώσσα αμετροεπή και ήθος προσβλητικό, έμελλε να αμαυρώσει την επιτυχία του εγχειρήματος από την επομένη κιόλας των εγκαινίων που είχαν γίνει στις 17 Οκτωβρίου 1992. Έναν μήνα προηγουμένως, στις 14 Σεπτεμβρίου, είχαν περάσει την πύλη του Πανεπιστημίου Κύπρου οι πρώτοι φοιτητές, 483 τον αριθμό. Η μη τέλεση θρησκευτικής τελετής, δηλαδή του καθιερωμένου αγιασμού, το ποιοι μίλησαν και ποιοι δεν μίλησαν, το ποιοι έκατσαν στις πρώτες σειρές και ποιοι στις δεύτερες και διάφορα άλλα (αστοχίες κάποια, ένεκα απειρίας και απουσίας γραφείου εθιμοτυπίας), η «υποβάθμιση της παρουσίας της Ελλάδας, πολιτικών και ακαδημαϊκών», έγιναν αφορμή να αναζωπυρωθούν όσα προηγουμένως είχαν καταλαγιάσει. Με τη Νέλλη Τσουγιουπούλου να στήνεται στον τοίχο, να λοιδορείται, να υπομένει μια επιχείρηση ταπείνωσης και διασυρμού της, να αντιμετωπίζει τη χλεύη του Αναστασιάδη που απειλούσε να της αφαιρέσει την τήβεννο (!), να εγκαλείται στη Βουλή άρον άρον για εξηγήσεις, η Επιτροπή Παιδείας της Βουλής να ζητά την παραίτησή της…  Εν συγχορδία -Αναστασιάδης, Αρχιεπισκοπικός ΛΟΓΟΣ, ΚΥΚΕΜ, πατριωτικά έντυπα και εθνικόφρονες δημοσιογράφοι- να ζητούν επί μέρες πολλές την κεφαλή της επί πίνακι. Χαρακτηριστική έμεινε η χυδαία φράση, στην Επιτροπή Παιδείας: «Πείτε μας, κυρία, είσθε ανθελληνίς;»! Ρωτούσαν για τα βιβλία που έχει στη βιβλιοθήκη της μια ακαδημαϊκός για να κρίνουν αν έχει κάποια που αυτοί θεωρούσαν… ανθελληνικά! Μέχρι και το γεγονός ότι υπέγραφε στα λατινικά, κρίθηκε ανθελληνικό!

Δεν τους έκανε τη χάρη να παραιτηθεί. Πολλά χρόνια αργότερα, θα την άκουγα να λέει σε μια εκπομπή του 2002, στο ΡΙΚ με τη Μαρίνα Μαλένη, να λέει πως μόνο μέσα από την κουλτούρα του ο άνθρωπος μπορεί να μεγαλουργήσει, ό,τι κι αν έχει κάνει αλλού, γι’ αυτό και καθόλη τη διάρκεια της προσπάθειας εξευτελισμού της θυμόταν κατά γράμμα τη στωική φιλοσοφία του Ζήνωνα του Κιτιέως! Στην ίδια εκπομπή θα μάθαινα, επίσης, ότι τον καιρό που ήταν φοιτήτρια στην Αθήνα, στον στενό κύκλο των γνωριμιών της, ήταν ο Σικελιανός, ο Μυριβήλης, ο Βενέζης, ο Τσαρούχης, ο Εγγονόπουλος…

Προς υπεράσπιση της τότε, το 1992, έσπευσαν – κι αυτό είναι ενδιαφέρον – οι εκπρόσωποι των πανεπιστημίων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων της Ελλάδας που αναφέρθηκαν στη «λαμπρή τελετή των εγκαινίων, την οποία δεν μπορούσαν να αμαυρώσουν μικρές παραλείψεις», ενώ λίγο καιρό μετά, η σύνοδος των πρυτάνεων και αντιπρυτάνεων των ελληνικών πανεπιστημίων, κάλεσε ομόφωνα το Πανεπιστήμιο Κύπρου να παρακολουθεί τις συνεδριάσεις της.

Η Νέλλη Τσουγιοπούλου παρέμεινε στη θέση της προέδρου της Διοικούσας Επιτροπής μέχρι και τις 26 Μαΐου του 1995, την τελετή αυτονόμησης του Πανεπιστημίου, όπου παρέδωσε τη σκυτάλη στον Χαχολιάδη, τον πρώτο πρύτανη, έχοντας μεριμνήσει για όλα εκείνα -τις γερές βάσεις- που πολύ σύντομα ανέδειξαν τη σπουδαιότητα του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Μερικά χρόνια μετά, τον Νοέμβριο του 1997, σε μια συνέντευξη του στον Μακάριο Δρουσιώτη, ο Νίκος Αναστασιάδης (πρόεδρος πλέον του ΔΗΣΥ) είχε πει πως… όταν είδε την μαγνητοταινία της συζήτησης που είχε στη Βουλή με την Τσουγιοπούλου, διαπίστωσε ότι η συμπεριφορά του δεν ήταν η πρέπουσα, και μετάνιωσε γι’ αυτό. Αλλά αρνήθηκε ότι διατύπωσε την απειλή για την τήβεννο. «Μπορεί να ήταν οι τόνοι μου ψηλοί και η συμπεριφορά μου μη πρέπουσα, αλλά δεν εκτόξευσα τέτοια απειλή. Πολλές φορές στη συνέχεια είχα μιλήσει με την κ. Τσουγιοπούλου και της εξήγησα ότι δεν είχα τίποτε το προσωπικό εναντίον της και τη διαβεβαίωσα ότι ουδέποτε είχα πει ή εννοούσα να της πάρω την τήβεννο». Μα η μνήμη και τα στοιχεία είναι μάρτυρες αυτής της αήθους επίθεσης. Θυμούνται έναν οργισμένο Αναστασιάδη να απειλεί να τη φέρει «σηκωτή», με τη βία, στη Βουλή και να δηλώνει από τηλεοράσεως πως, «αν είναι να παραβιάσουμε την ακαδημαϊκή ελευθερία για την εθνική συνείδηση, ας είναι»! Όπως επίσης θυμούνται την ψύχραιμη Νέλλη Τσουγιοπούλου να λέει στον ωρυόμενο Αναστασιάδη, στη διάρκεια μιας τηλεοπτικής αντιπαράθεσης: «Μα η τήβεννος κ. Αναστασιάδη, δεν είναι κάτι που μπορείτε να μου το πάρετε εσείς».

Η Νέλλη Τσουγιοπούλου Σαβεριάδου πέθανε το 2005, στις 5 του Μάη, σαν αύριο δηλαδή, στην Οξφόρδη. Ένα χρόνο μετά, το 2006, το Πανεπιστήμιο Κύπρου την τίμησε στο πλαίσιο ενός επιστημονικού συνεδρίου. Εκεί, αποκαλύφθηκε ακόμα ένα ενδιαφέρον στοιχείο. Ο στενός της συνεργάτης και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής, καθηγητής Γεώργιος Φιλοκύπρου αποκάλυψε πως, πληροφορήθηκε έκπληκτος από την οικογένειά της ότι την 1η Απριλίου του 2005, ένα μήνα πριν πεθάνει η Νέλλη, ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος τίμησε με μετάλλια τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ 1955 – 1959, της επαρχίας Αμμοχώστου. Ανάμεσα στους τιμηθέντες και η Νέλλη Τσουγιοπούλου που, εξαιτίας της ασθένειας, δεν παρέλαβε προσωπικά το μετάλλιο. Η έκπληξη του οφειλόταν στο γεγονός ότι η Νέλλη Τσουγιοπούλου, ουδέποτε συμπεριέλαβε στο βιογραφικό της οποιαδήποτε αναφορά στη δράση της ως μέλος της ΕΟΚΑ, την επιβεβαίωσε και η Κλαίρη Αγγελίδου, συμμαθήτρια και στενή φίλη από τα χρόνια του Ελληνικού Γυμνασίου Αμμοχώστου! Ουδέποτε αναφέρθηκε στη σχέση της με τον Αυξεντίου ή άλλους, ουδέποτε χρησιμοποίησε ή εκμεταλλεύτηκε εκείνη την περίοδο και, βεβαίως, ουδέποτε είπε «πρόσφερα στην πατρίδα περισσότερα απ’ όσα εκείνη μου πρόφερε»…

*Το κείμενο αναρτήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου, στον προσωπικό μου λογαριασμό στο facebook. Το αναδημοσιεύω στη στήλη μου, στον Φιλελεύθερο, εν είδει μνημοσύνου, επ’ ευκαιρία της συμπλήρωσης, στις 5 Μαΐου, 19 χρόνων από το θάνατο της Νέλλης Τσουγιοπούλου.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1465289/pite-mas-kiria-isthe-anthellinis/

Η ζωή που αφήσαμε στη μέση

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

4 Μαΐου 2024

Πώς διαχειρίζεσαι τα αντικείμενα που περιβάλλουν τις ζωές ανθρώπων που φεύγουν; Το ερώτημα καλούμαστε σχεδόν όλοι να απαντήσουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα αντικείμενα ήταν πακεταρισμένα σε κουτιά για χρόνια, ως αποσκευές έτοιμες για αναχώρηση από την κατεχόμενη γη;

Οι γονείς της Τούλας Λιασή, μετά την εισβολή του 1974 αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν το σπίτι τους στην Αγία Τριάδα. Έμειναν εκεί μέχρι τον θάνατο τους, αλλά όπως μαρτυρεί η κόρη τους, ζώντας συνεχώς με τον φόβο και την αβεβαιότητα, φρόντισαν να είναι έτοιμοι να φύγουν αν χρειαζόταν. Μερίμνησαν να έχουν όλα τα αντικείμενα έτοιμα μέσα σε ξύλινα κιβώτια για να μπορούν εύκολα να τα μεταφέρουν και να τα διασώσουν. Αντικείμενα όχι μόνο κάποιας χρηματικής ή συναισθηματικής αξίας, αλλά και κάθε λογής πράγματα που δεν ήθελαν να αποχωριστούν. Πράγματα από τη δεκαετία του ’30 όταν κτίστηκε το σπίτι. 

Υφαντά, πετσετάκια, βεντάλιες, κουτιά τσαγιού, μπισκότων κι άλλων προϊόντων που δεν υπάρχουν πια στην αγορά, στέφανα γάμου, οξειδωμένα βαρέλια, εμαγιέ πιάτα και κούπες, δοχεία νυκτός, ποτήρια με διαφημιστικά εταιρειών, γεωργικά εργαλεία, δοχεία φύλαξης λαδιού, μαχαίρια με ξύλινες και πλαστικές λαβές, μαντηλάκια, φυλακτά και ένα σωρό άλλα αντικείμενα που παραπέμπουν σε μια άλλη εποχή. Εκεί που σταμάτησε ο χρόνος, στο ’74.

Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα της, δέκα από αυτόν της μητέρας της και την κηδεία των οστών του αγνοούμενου αδελφού της, η Τούλα Λιασή πήρε τα αντικείμενα αυτά και τα μεταποίησε σε τέχνη. Συγχρονίζοντας την Τέχνη, είναι ο τίτλος της έκθεσης στο Δημοτικό Κέντρο Τεχνών στη Λάρνακα. Μέσα από τα αντικείμενα αυτά (μια απίστευτη συλλογή) μπορεί να δει κάποιος τις Ζωές των Απόντων. Μέσα από τα υφαντά μπορείς να αναγνωρίσεις τον κόπο και το ταλέντο της μητέρας της, μέσα από τα βαμβακερά και μεταξωτά φορέματα που χορεύουν με τον αέρα φωνογραφημένα στην οροφή του σπιτιού στην Αγία Τριάδα μπορείς να φανταστείς τη μητέρα της να κινείται, μέσα στις ρωγμές και την οξείδωση των εμαγιέ πιάτων μπορείς να σκεφτείς ανθρώπους που μοιράστηκαν το φαγητό τους αλλά και κάποιο γεύμα που κόπηκε στη μέση, ένα μισοσπασμένο εργαλείο, χειροποίητες ξύλινες καρέκλες, τρύπια κόσκινα σκηνοθετούν ένα μοτίβο μιας ζωής, μιας εποχής, ενός τόπου…

Και όλα αυτά τα κλειδιά; Κλειδιά σπιτιών που ίσως τα παρέδωσαν οι ιδιοκτήτες τους στο Σάββα Λιασή ώστε να τα φυλάει μέχρι να επιστρέψουν.  Όλα αυτά δοσμένα με μια ευφυή απλότητα. Χωρίς περιττές θεωρίες γύρω από το κάθε τι, χωρίς δοσμένους συναισθηματισμούς. Το συναίσθημα βγαίνει αβίαστα ανάλογα με τα βιώματα και τις παραστάσεις του καθενός. (Μέχρι τις 31 Ιουλίου).

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1465295/i-zoi-pou-afisame-sti-mesi/

Από τη μια η σάρα και η μάρα κι από την άλλη ο χρυσός Μάριος Γεωργίου

 Γιώργος Καλλινίκου 

 30 Απριλίου 2024

«Είπα από μέσα μου, πω πω ρε φίλε, τι έχουμε κάνει. Η Κύπρος τι έχει πετύχει». Λόγια απλά. Από ένα νέο παιδί, που μέσα σε μερικές μέρες, έκανε τη μικρή αλλά λατρεμένη μας πατρίδα να λάμπει. Πρωταθλητής Ευρώπης, με ένα χρυσό μετάλλιο, ένα αργυρό και δύο χάλκινα. Τι ειρωνεία αλήθεια. Την ώρα που πολιτικοί, εισαγγελείς, αξιωματούχοι και λοιποί πληρώνονται με χρυσάφι αλλά βυθίζουν την Κύπρο μας ολοένα και σε πιο βαθύ σκοτάδι, ένας νέος παλεύει με νύχια και με δόντια να εξασφαλίσει ένα απλό χρυσό μετάλλιο. Αρκετό, όμως, να σκορπίσει απέραντο φως σε αυτή τη δύσμοιρη πατρίδα. Κρατώντας αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας…

Ο λόγος, βεβαίως, για τον Μάριο Γεωργίου. Τον πρωταθλητή Ευρώπης στην ενόργανη γυμναστική, που εξασφάλισε παράλληλα και τη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού. Με ρεαλιστικό πια στόχο, τη διεκδίκηση κι ενός ολυμπιακού μεταλλίου.

Συνειδητά η στήλη επέλεξε να ξεφύγει από τα συνήθη τετριμμένα θέματα τα οποία απασχολούν την κυπριακή επικαιρότητα. Είναι και που εισήλθαμε στη Μεγάλη Βδομάδα. Είναι και που κουραστήκαμε να οργιζόμαστε από τη σαθρότητα που κυριαρχεί σε αυτό το νησί. Είναι, όμως, πριν και πάνω απ’ όλα, το ότι ήρθε η αύρα αυτού του νεαρού αγωνιστή να μας προσφέρει έστω κι ένα ψήγμα αισιοδοξίας και περηφάνιας.

Από τη μια το σκότος. Και η απελπισία. Ενός κράτους βαθειά πνιγμένου στην αμέλεια, την ανεπάρκεια και την ανικανότητα. Που αρνείται να κοιτάξει μπροστά. Που αρνείται να εκσυγχρονιστεί. Που αρνείται ακόμη και να βοηθήσει κάθε ταλαντούχο νέο να ανοίξει τα φτερά του. Να πετάξει όσο γίνεται πιο μακριά και να υλοποιήσει τα όνειρά του.

Από την άλλη το φως. Και η ελπίδα. Από ένα νέο παιδί. Που ξεπετάγεται από την Κύπρο της ασυδοσίας, των σκανδάλων και της ντροπής. Που αφήνει πίσω την μπόχα την οποία οι τυχάρπαστοι πολιτικάντηδες προκαλούν με τις ανίερες συμπεριφορές τους. Που αφήνει πίσω του το σαθρό σκηνικό το οποίο συνθέτουν ένα σωρό ανθρωπάκια. Εκείνοι, που στο μυαλό τους κυριαρχεί μόνο η επιδίωξη του χρήματος, του εύκολου κέρδους, η με κάθε τρόπο οικονομική ισχυροποίηση.

Από τη μια, η οργή την οποία προκαλούν συμπεριφορές άδικες. Η απόγνωση του να βλέπεις ένα ολάκερο σύστημα να κυνηγά εκείνους, που πασχίζουν νυχθημερόν να καθαρίσουν τον στάβλο του Αυγεία. Από τη μια, η σάρα και η μάρα και το κακό συναπάντημα. Που διασύρουν την Κύπρο μας σε κάθε γωνιά της υφηλίου. Για πράξεις επαίσχυντες, αποσκοπούσες σε ίδιον όφελος.

Από την άλλη, ένα νέο παιδί (μαζί του και τα υπόλοιπα μέλη της κυπριακής ομάδας, που κατέκτησε την όγδοη θέση στην Ευρώπη στο ομαδικό και εισιτήριο για τους Ολυμπιακούς) που δείχνει ποιο μπορεί και πρέπει να είναι το μέλλον αυτού του τόπου.

Ο Μάριος Γεωργίου πέρασε από ένα σοβαρό τραυματισμό, που τον άφησε σχεδόν δύο χρόνια εκτός. Επέστρεψε όμως. «Όταν είσαι αθλητής πρέπει να είσαι και μαχητής. Χωρίς να παλέψεις, δεν κερδίζεις τίποτα. Αν δεν ρισκάρεις, δεν κάνεις τίποτα» ανέφερε ο ίδιος σε δηλώσεις του στον «Φ» μετά τον άθλο του.

Αυτό ισχύει για όλους, σε κάθε πτυχή της ζωής. Όχι μόνο για τους αθλητές Μάριε μου. Αυτός είναι ο φωτεινός φάρος για τη ζωή όλων μας. Αυτός έπρεπε να ήταν δηλαδή. Διότι, δυστυχώς, εκείνοι από τους οποίους προσδοκούμε να πορευτούν ακολουθώντας το φως αυτού του φάρου, δεν το κάνουν. Όλοι αυτοί οι οποίοι κρατάνε μικρή ή μεγάλη εξουσία στα χέρια τους και αποφασίζουν για τις τύχες αυτού του τόπου, έχει χρόνια που έπαψαν να είναι μαχητές. Έπαψαν να παλεύουν. Έπαψαν να ρισκάρουν. Απλώς, βολεύονται στα αξιώματα, στους παχυλούς μισθούς, τις πολλαπλές συντάξεις. Το αποτέλεσμα εξόφθαλμο. Η μικρή αλλά τόσο λατρεμένη πατρίδα μας διολισθαίνει ακατάπαυστα… Κι εμείς, παθητικά αναμένουμε πότε θα ξεπροβάλλει κάποιος Μάριος Γεωργίου για να συντηρήσει τη φλόγα της ελπίδας αναμμένη…

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1464608/apo-ti-mia-i-sara-ke-i-mara-ki-apo-tin-alli-o-chrisos-marios-georgiou/

Oύτε μια λέξη για όσους δεν το κάνουν για το φαΐ ή τα ψώνια;

 

Χρύσανθος Μανώλη

1 Μαΐου 2024

Η στήλη ενοχλήθηκε από την ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συμπλήρωση 20 χρόνων από την εφαρμογή του Κανονισμού για το εμπόριο διά μέσου της Πράσινης Γραμμής. Και των διελεύσεων, όπως αναφέρει, οι οποίες όμως είχαν πρωτοαρχίσει το 2003.

Ανήκει και ο υπογράφων στη μεγάλη μερίδα των Ελληνοκυπρίων που αξιοποίησαν από την πρώτη μέρα τη δυνατότητα να μεταβούν μετά από 29 χρόνια στα κατεχόμενα. Ήταν ανεπανάληπτη εμπειρία ασύγκριτης αξίας για τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί.

Εκείνη η πρώτη μετάβαση στα κατεχόμενα επαναλήφθηκε πολλές φορές. Ποτέ δεν είναι το ίδιο με την πρώτη φορά. Αλλά πάντα «αγγίζει». Γι’ αυτό οφείλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καταπιάνεται με σεβασμό με τέτοια σημαντικά, για τον κόσμο, γεγονότα.

Είναι να οργίζεται κανείς όταν συνειδητοποιεί πόσο λίγη αποδεικνύεται πολιτικά και ηθικά η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, πολύ συχνά.

Τι στο καλό είχε στο μυαλό του ο συντάκτης της ανακοίνωσης -και όσοι την ενέκριναν και τη δημοσιοποίησαν; Πιστεύουν άραγε πως διαχειρίστηκαν με πολιτική και διπλωματική σοφία ή επιδεξιότητα ένα δύσκολο θέμα; Δύσκολο στα μυαλά τους.

Η στήλη θεωρεί εξοργιστική και προσβλητική για εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους την ακόλουθη αναφορά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:

«Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι πολίτες διασχίζουν την Πράσινη Γραμμή για διάφορους λόγους: για να κάνουν ψώνια και για να φάνε σε εστιατόρια στην άλλη κοινότητα λόγω χαμηλότερων τιμών ή λόγω του διαφορετικού φάσματος των διαθέσιμων προϊόντων· για να επισκεφθούν πολιτιστικά μνημεία ή διαφορετικές πόλεις· ή απλώς, για να επισκεφθούν φίλους. Αρκετές επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται στο εμπόριο διαμέσου της Πράσινης Γραμμής και τη διασχίζουν για να συναντήσουν τους εταίρους τους από την άλλη κοινότητα. Μερικοί Τουρκοκύπριοι εργάζονται και φοιτούν σε σχολεία ή πανεπιστήμια στις περιοχές που τελούν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης».

Έχουμε να κάνουμε με φυτά που δεν αντιλαμβάνονται; Ή με κουτοπόνηρους που νομίζουν πως απευθύνονται σε φυτά που δεν αντιλαμβάνονται;

Κυρία Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η δυνατότητα να «περάσουμε» και να ξαναπεράσουμε στα κατεχόμενα το 2003, το 2004 και τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν και είναι για πάρα πολλούς από εμάς μια συγκλονιστική διαδικασία. Το ίδιο συγκλονιστική ήταν και είναι για χιλιάδες Τουρκοκύπριους.

Αυτό που έκανε σμπαράλια τότε και μετέπειτα τον εσωτερικό κόσμο τόσων πολλών ανθρώπων δεν ήταν τα ψώνια ή το διαφορετικό φαϊ ή οι χαμηλότερες τιμές, όπως γράφετε στην ανακοίνωση. Ήταν η ανέλπιστη επιστροφή, για λίγα λεπτά ή λίγες ώρες, εκεί που γεννήθηκε ο καθένας. Εκεί που είχε χαθεί και στις δύο πλευρές η ελπίδα έστω για μία σύντομη φυσική παρουσία. Και αυτό το βίωσαν στρατιές ανθρώπων και από τις δύο κοινότητες. Και πολλοί από αυτούς επιλέγουν να κρατούν επαφή με το άλλο κομμάτι της χώρας, ελαυνόμενοι από την ίδια ανάγκη. Και θεωρούν την επαφή με το άλλο μισό και πολιτική επιλογή, εξού και πάρα πολλοί από αυτούς επιμένουν να εργάζονται για την επαναπροσέγγιση.

Στην εξέλιξη, ναι, ο Κανονισμός για το εμπόριο μέσω της Πράσινης Γραμμής έγινε το μέσο για την επιχειρηματική συνεργασία προς αποκόμιση κέρδους για έμπορους, παραγωγούς, μεταπωλητές, αγοραστές. Παραβιάζοντας ακόμα και την ουσία του Κανονισμού -που αφορά προϊόντα παραγόμενα στην Κύπρο- αλλά τον χαβά σας. Και ναι, τα κατεχόμενα έγιναν για πολλούς μια φθηνότερη αγορά. Ή τουριστικός προορισμός. Ή μια ενδιαφέρουσα εκδρομή. Όπως έγινε και για πολλούς Τουρκοκύπριους.

Αλλά, να χαρείτε κύριοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αν δεν καταλαβαίνετε τα βασικά, να μην ασχολήστε. Στα κατεχόμενα πήγαν τρεχτοί χιλιάδες το 2003 και το 2004. Και μετά. Όχι για φαϊ, όχι για ψώνια. Την ίδια πηγαία και ασύγκριτη χαρά βίωσαν και πολλοί από εμάς που είναι Τουρκοκύπριοι.

Αν γι’ αυτό το πυκνό από συναισθήματα και νοήματα ιστορικό -και παρατεταμένο ελλείψει συμφωνίας για λύση του Κυπριακού- γεγονός εσείς δεν αφιερώνετε ούτε μία μικρή αναφορά στην ανακοίνωση επειδή το βλέπετε και το εκθειάζετε κατά κύριο λόγο ως λειτουργία της αγοράς, απλά επιβεβαιώνετε πως παραμένετε κάτι ξένο με αυτό τον τόπο.

Πηγή:    https://www.philenews.com/oikonomia/apopsis-ikonomia/article/1465007/oite-mia-lexi-gia-osous-den-to-kanoun-gia-to-fa%CE%90-i-ta-psonia/

Η ημέρα που σήμανε το τέλος των ψευδαισθήσεων

 

Ανδρέας Πιμπίσιης

1 Μαΐου 2024

Η 1^η Μαΐου του 2004 ήταν ημερομηνία ορόσημο για την Κυπριακή Δημοκρατία καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της εισερχόταν σε μια ένωση κρατών, σ’ ένα διεθνή οργανισμό, όπου θα ήταν ισότιμο μέλος. Μέχρι τότε ο μόνος οργανισμός στον οποίο συμμετείχε και είχε ουσιαστικό αντίκρισμα ήταν αυτός των Ηνωμένων Εθνών. Η χρονική στιγμή της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση σήμανε ταυτόχρονα το τέλος μιας σειράς ψευδαισθήσεων που έως και εκείνη την περίοδο διακατείχε την κυπριακή πολιτική ηγεσία.

Εντασσόμενη η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση έβαζε οριστικό τέλος στην λεγόμενη «αδέσμευτη πολιτική» που ακολουθούσε από τις ιδρύσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η παρουσία της Κύπρου στο λεγόμενο «Κίνημα Αδεσμεύτων» πέραν από την ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών μερίδας της ηγεσίας της δεν εξυπηρετούσε κάτι άλλο και ούτε είχε κάποιο ουσιαστικό αντίκρισμα. Αντίθετα ήταν μια γενεσιουργός αιτία αμφισβήτησης θέσεων και προθέσεων.

Την 1^η Μαΐου του 2004 είχαμε και την απ’ αρχή του τέλος των παραισθήσεων για του τι μπορεί πραγματικά να προσφέρει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Κύπρο και τι μπορεί η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία να εξασφαλίσει ως κράτος μέλος. Ξεκινώντας από την προενταξιακή περίοδο, για πολλούς και διάφορους λόγους – που δεν θα αναλυθούν σήμερα – η προσπάθεια της Κύπρου για να γίνει μέλος της ΕΕ δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο όπως στα άλλα εννέα υπό ένταξη κράτη. Ένεκα του πολιτικού προβλήματος η διαδικασία ένταξης αντιμετωπιζόταν πολιτικά και με «όρους Κυπριακού». Δεν είναι τυχαίο που ακόμα και σήμερα, 20 χρόνια μετά από την ένταξη, ακόμα γίνονται μεταρρυθμίσεις και προσπαθεί η Κύπρος να αντιγράψει χώρες που είχαν ενταχθεί μαζί της στην ΕΕ την ίδια ημέρα!

Από την αρχή της προσπάθειας για ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ υπήρξε μια – ενδεχομένως καλοπροαίρετη – διασύνδεση με τις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού. Η μεγάλη πλειοψηφία των Κυπρίων πίστευε πως οι αρχές και οι αξίες που πρεσβεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν αρκετές για να δώσει μια λύση στο Κυπριακό η οποία στον μέγιστο δυνατό βαθμό θα προσεγγίζει τα θέλω της ελληνοκυπριακής πλευράς. Και όσο πλησίαζε η ημερομηνία ένταξης τόσο πιο έντονο γινόταν αυτό το αίσθημα, ότι δηλαδή μετά την 1^η Μαΐου του 2004 τα πάντα θα αλλάξουν και θα επέλθει μια… «ευρωπαϊκή λύση του Κυπριακού».

Διπλωματικά και σε συνάρτηση με το Κυπριακό η Κύπρος για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία της κατάφερνε να κερδίσει τον παράγοντα Τουρκία. Πέτυχε ένταξη χωρίς να μπορεί η Τουρκία να την παρεμποδίσει ή να την ανατρέψει. Ακόμα και εκείνη η ανεξαρτησία της το 1960 επιτεύχθηκε κατά τρόπο που να ικανοποιούνται οι τουρκικές απαιτήσεις. Όχι όμως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι αυτό είχε πολύ μεγάλη σημασία τη δεδομένη στιγμή.

Κάπου όμως εκεί τελειώνουν και οι ψευδαισθήσεις του τι μπορεί πραγματικά να πετύχει η ΕΕ σε σχέση με το Κυπριακό. Πολύ σύντομα η Κύπρος βρέθηκε αντιμέτωπη από μια σειρά απαιτήσεων και όρων που έθετε, όχι κάποιος τρίτος αλλά η ίδια η ΕΕ. Η Λευκωσία κλήθηκε να λάβει αποφάσεις και να εφαρμόσει πολιτικές στις οποίες δεν πίστευε πραγματικά και οι οποίες αφορούσαν το τμήμα του πληθυσμού της Κυπριακής Δημοκρατίας, τους Τουρκοκύπριους. Κάπου εκεί γίνεται αντιληπτό το πραγματικά εκτόπισμα ενός εκάστου μέλους της ΕΕ και κυρίως το λεγόμενο δικαίωμα αρνησικυρίας που έχουν στα χέρια τους τα κράτη μέλη της Ένωσης δεν είναι και τόσο ισχυρό όπλο, όπως κάποιοι πίστευαν.

Ούτε και η ΕΕ είναι ένας οικονομικός παράδεισος όπου ο καθένας μπορεί να κερδίζει (με νόμιμο ή μη μόνιμο τρόπο) και αυτό το αντιλήφθηκαν οι Κύπριοι με τον χειρότερο τρόπο εννέα χρόνια μετά την ένταξη. Όταν είδαν τις καταθέσεις τους από μια μέρα στην άλλη να εξαφανίζονται, όταν είδαν τράπεζες να καταρρέουν και να κλείνουν.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά την ένταξη η Κύπρος είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένη να ακολουθήσει τις εντολές και τις υποδείξεις της ΕΕ. Είναι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένη να φέρει τα δικά της συμφέρονται στην ίδια πορεία πλεύσης με την ίδια την ΕΕ και τα ισχυρά κράτη μέλη της. Χωρίς παραισθήσεις ή ψευδαισθήσεις αλλά με ρεαλισμό.

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1464898/i-imera-pou-simane-to-telos-ton-psevdesthiseon/

Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

1 Μαΐου 2024

«Ξέρεις Ρόμπιν, θα μπορούσα να μην είμαι εδώ, να είχα πεθάνει. Στις 17 του Ιούνη του 1940, όταν άρχισε ο πόλεμος, ήμουν 11 χρόνων και 12 όταν οπλισμένοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι μας. Βγήκα στον κήπο κρατώντας ένα μπολ με φρούτα και σε λίγο άκουσα πυροβολισμούς. Η μητέρα μου ήταν νεκρή στην πόρτα, προσπαθώντας να με προστατέψει».

«Ο πατέρας μου δολοφονήθηκε στο Άουσβιτς. Η μητέρα μου με φυγάδευσε για να με σώσει. Μεγάλωσα χωρίς να έχω κανένα. Ούτε θείους, ούτε ξαδέλφια, ούτε παππούδες, ούτε γιαγιάδες».

Αυτές είναι δυο μόνο ιστορίες που ηλικιωμένοι, οι οποίοι επέζησαν από διάφορες τραγωδίες που συνέβησαν στην Ευρώπη πριν κάποιοι δεκαετίες, τις διηγούνται στα εγγόνια τους και κατ’ επέκταση σε όλους εμάς ώστε να αντιληφθούμε πως η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Είναι μια εύθραυστη κατάσταση που δύσκολα κατακτήθηκε αλλά εύκολα μπορεί να καταρρεύσει.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση βλέποντας τους κινδύνους που απειλούν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα -που κάποιοι οραματιστές ηγέτες έφτιαξαν λίγα χρόνια μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με στόχο να συγκροτήσουν μια ενιαία ήπειρο, στην οποία η μια χώρα δεν θα απειλεί την άλλη- δημιουργήσαν ένα βίντεο στο οποίο ηλικιωμένοι υπενθυμίζουν στα εγγόνια τους τις εμπειρίες τους από δικτατορίες και πολέμους. Από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, το αιματοκύλισμα της Άνοιξης της Πράγας, το τοίχος του Βερολίνου.

Όλα αυτά δεν είναι πολύ μακρινά, εξ ου και άνθρωποι που τα έζησαν είναι εδώ μαζί μας κι ακόμα δεν μπορούν να συγκρατήσουν το λυγμό τους όταν τα διηγούνται. Μεσολάβησαν χρόνια ειρήνης, ανάκαμψης και ευμάρειας. Για τους νέους μοιάζουν μακρινά ωστόσο ένας πόλεμος ήδη μαίνεται για δύο χρόνια τώρα σε ευρωπαϊκό έδαφος. Η άνοδος δε της ακροδεξιάς θέτει πλέον εν αμφιβόλω δικαιώματα που κατακτήθηκαν με πολλή κόπο. Ένας νέο-συντηρητισμός απλώνει επικίνδυνα την σκιά του πάνω από φιλελεύθερες κοινωνίες. Κι η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να μας πείσει να προσέλθουμε στις κάλπες για να ανακόψουμε την τάση αυτή, αφού είναι δεδομένο πως η ακροδεξιά συσπειρώνεται ενώ οι υπόλοιποι, θεωρώντας ίσως πως δεν υπάρχει κανένα διακύβευμα, επιλέγουν –εν πολλοίς- αποχή. Το 2019, στις προηγούμενες ευρωεκλογές, συμμετείχαν μόνο το 50,6% όσων είχαν δικαίωμα ψήφου.

«Η δημοκρατία αποτελεί συλλογικό μας καθήκον, όχι απέναντι σε μια συγκεκριμένη πολιτική ιδέα ή έναν συγκεκριμένο σκοπό, αλλά ένα καθήκον που έχουμε ο ένας απέναντι στον άλλον», σύμφωνα με τον εκπρόσωπο Τύπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Jaume Duch. «Η ευρωπαϊκή δημοκρατία μας ενώνει περισσότερο απ’ όσο πιστεύουμε: πέρα από σύνορα, πέρα από πολιτικές ευαισθησίες και πέρα από γενιές. Σε εποχές πόλωσης, όπως αυτή που διανύουμε σήμερα, είναι εύκολο να το ξεχνά κανείς αυτό».

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1464783/i-dimokratia-den-ine-dedomeni/

Εργατική Πρωτομαγιά

 Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά

Μήπως να αναλάβει η Ιντερπόλ;

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

30 Απριλίου 2024

Ούτε 9 ούτε 11, δέκα ακριβώς είναι οι εγκληματικές φατρίες στην Κύπρο, σύμφωνα με την Ιντερπόλ. Που πάει να πει, πως για να τις καταγράφει με τόση ακρίβεια, γνωρίζει ποιες είναι αυτές οι φατρίες, όπως γνωρίζει επίσης και τις δραστηριότητες τους: διακίνηση ναρκωτικών, λαθρεμπόριο καπνικών προϊόντων, εκβιασμοί και πώληση προστασίας, παράνομα στοιχήματα, χειραγώγηση αγώνων.

Το φαινόμενο δεν είναι καινούριο. Τη δεκαετία του ’90 υπήρχαν 2-3 φατρίες που σκοτώνονταν μεταξύ τους και οι υπόλοιποι  παρακολουθούσαμε πιστεύοντας πως δεν ήταν κάτι που μας αφορούσε. Κάτι σαν προσωπικές διαφορές, ένας παράλληλος με μας κόσμος. Αν ανατρέξει κάποιος σε δημοσιεύματα της εποχής, θα βρει περιγραφές για βεντέτα. Στο ίδιο μήκος κύματος κι η αστυνομία, που προτιμούσε να αφήσει τους ίδιους να ξεκαθαρίσουν το τοπίο σκοτώνοντας ο ένας τον άλλο. Κι όντως οι ομάδες εκείνης της εποχής ξεκληρίστηκαν, αλλά το τοπίο δεν καθάρισε. Το αντίθετο. Οι δράσεις διευρύνθηκαν, η πίττα μεγάλωσε και οι φατρίες πολλαπλασιάστηκαν. Πλέον το αντικείμενο δεν είναι ο έλεγχος της νύχτας, έστω κι αν από κεκτημένη ταχύτητα μιλάμε για νύχτα. Πλέον, ακόμα και καφενείο να έχεις θα πρέπει να έχεις συγκεκριμένο προμηθευτή νερού, για παράδειγμα. Αλλιώς μπορεί να δεις το αυτοκίνητο σου να καίγεται. Φούρνοι καίγονται, νηπιαγωγεία καίγονται τα πάντα και οι πάντες, άμεσα ή έμμεσα, είμαστε πλέον έρμαιο του υπόκοσμου. Το δε ξεκαθάρισμα δεν συμβαίνει σε σκοτεινά τοπία, εγκαταλειμμένα υποστατικά και υπόγειους χώρους στάθμευσης, όπως βλέπουμε στις ταινίες. Μπορεί να συμβεί δίπλα μας, ένα πρωινό στην παραλία, απογευματάκι στο περίπτερο της γειτονιάς, μεσημεριάτικα στον δρόμο και μόνο από τύχη να μην αποτελέσουμε παράπλευρη απώλεια. Ο αρμόδιος  υπουργός όμως, ο οποίος ήρθε να αναπληρώσει την προηγούμενη υπουργό που δεν τα κατάφερε να βάλει τάξη, πιστεύει πως απλά οι δημοσιογράφοι εστιάζουν στα αρνητικά. Σε αντίθεση με την Ιντερπόλ που αναφέρει πως η Κύπρος είναι ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα εμπορίου κοκαΐνης κι η Λεμεσός είναι ο κύριος λιμένας εισόδου της κάνναβης, η οποία συχνά κρύβεται σε εμπορευματοκιβώτια στα πλοία. Κάποια δε τοπικά ρεπορτάζ αναφέρουν πως κάθε 48 ώρες σημειώνεται ένας εμπρησμός. Το καλύτερο όμως, είναι πως τους τελευταίους μήνες τέσσερα μέλη του προσωπικού των Φυλακών τέθηκαν σε διαθεσιμότητα για εισαγωγή κινητών και ναρκωτικών ουσιών στις φυλακές. Στη δε τελευταία απόπειρα δολοφονίας, πολίτες είχαν επικοινωνήσει με την αστυνομία και καταγγείλει ύποπτες κινήσεις πριν τα γεγονότα, αλλά δεν υπήρξε καμία αντίδραση σε αντίθεση με την άμεση καταστολή εκδήλωσης διαμαρτυρίας στη Λεμεσό, όπου συνελήφθησαν 10 διαδηλωτές.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1464653/mipos-na-analavi-i-interpol/