Τετάρτη 22 Μαΐου 2024

Προτιμούν την αρκούδα από τον άντρα

 

«Θα προτιμούσες να ξεμείνεις σ’ ένα δάσος μ’ έναν άγνωστο άνδρα ή με μια αρκούδα;»

Το ερώτημα τέθηκε από τον λογαριασμό screenshothq στο TikTok και γρήγορα έγινε viral. Πάνω από 10.000 αναρτήσεις έγιναν με τα hashtags #manvsbear και #manorbear, ενώ το σχετικό βίντεο απέσπασε πάνω από 17 εκατομμύρια like.

Οι έξι στις επτά γυναίκες που απάντησαν είπαν πως θα επέλεγαν την αρκούδα. Και οι εξηγήσεις που έδωσαν για την επιλογή τους είναι χαρακτηριστικές. «Ξέρεις τι να περιμένεις από μια αρκούδα ενώ από ένα άνδρα όχι». «Αρκούδα, γιατί εάν μου επιτεθεί αρκούδα, οι άνθρωποι θα με πιστέψουν, θα δείξουν ενσυναίσθηση». «Η αρκούδα απλά θα με σκοτώσει, δεν θα με πάει και σε άλλους είκοσι φίλους της, ούτε θα τους πει μετά πως μου άρεσε». «Κανείς δεν θα μιλήσει για το λαμπρό μέλλον της αρκούδας, σε περίπτωση δικαστικής διαμάχης». «Η αρκούδα δεν θα το βιντεοσκοπήσει και δεν θα το στείλει στους φίλους της». «Η αρκούδα θα δει απειλή, ενώ ο άνδρας ευκαιρία». «Κανείς δεν θα πει πως μου άρεσε που μου επιτέθηκε η αρκούδα, πως με κολάκευσε που με διάλεξε». «Κανείς δεν θα ρωτήσει τι φορούσα».

Φυσικά, δεν είναι όλοι οι άντρες απειλητικοί ή βίαιοι, το αντίθετο μάλιστα. Η πλειοψηφία των αντρών δεν είναι κακοποιητική, δεν είναι εκδικητική και δεν αποτελεί κίνδυνο. Όμως, εκείνοι που είναι κακοποιητικοί, εκδικητικοί και αποτελούν κίνδυνο κάνουν την αρνητική διαφορά.

Το συναίσθημα του φόβου είναι κάτι που οι περισσότεροι άντρες δεν μπορούν να αντιληφθούν, όχι γιατί δεν έχουν ενσυναίσθηση αλλά γιατί είναι κάτι που πολύ δύσκολα το βιώνουν. Δεν διστάζουν να περπατήσουν σε ένα σκοτεινό δρόμο μόνοι τους. Δεν στριμώχνονται στη γωνιά του ασανσέρ αν μπουν μέσα με ένα άγνωστο, προσπαθώντας να περάσουν απαρατήρητοι. Και την ώρα που φεύγουν από ένα μπαράκι ή οπουδήποτε που πήγαν να διασκεδάσουν δεν φεύγουν με το κινητό στο χέρι μπας και γίνει κάτι.

Η ουσία είναι ότι οι γυναίκες φοβούνται τους άντρες και αυτό δεν είναι αντικείμενο συζήτησης ή επιχειρημάτων. Αυτό βιώνουν και έτσι νιώθουν. Τα στοιχεία μάλλον τις επιβεβαιώνουν. Οι πιθανότητες να τραυματιστεί ένας άνθρωπος από μια αρκούδα είναι περίπου μία στα 2,1 εκατομμύρια. Από την άλλη μια στις πέντε γυναίκες όπως και ένας στους πέντε άντρες πέφτει θύμα βίας από ένα άντρα.

Και αυτό μάλλον εξηγεί γιατί οι περισσότερες γυναίκες θα επέλεγαν την αρκούδα από τον άντρα. Θα είχε ενδιαφέρον πάντως, να τεθεί ένα ανάλογο ερώτημα και στους άντρες. Πόσοι θα επέλεγαν την αρκούδα και πόσοι ένα άλλο άντρα;

Πηγή:      https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1470887/protimoun-tin-arkouda-apo-ton-antra/


Ένα πόδι που το ξέβρασε η θάλασσα

 

Δεν θα μάθουμε ποτέ την πραγματική του ιστορία. Μπορεί οι επιστήμονες να είναι σύντομα σε θέση να διακριβώσουν το φύλο, την ηλικία στο περίπου και ίσως την εθνικότητα.

Η ταυτότητα όμως είναι απίθανο να ανακαλυφθεί, εκτός κι αν το πόδι που βρέθηκε την περασμένη Κυριακή στην παραλία της Λάρας ανήκει σε κάποιον από τους δηλωθέντες ως αγνοούμενους για τους οποίους κάποιοι συγγενείς είναι έτοιμοι να δώσουν DNA.

Σε ένα κόσμο όμως που εκατομμύρια άνθρωποι μετακινούνται, χιλιάδες έχουν πνιγεί στη θάλασσα της Μεσογείου, χιλιάδες έχουν εξαφανιστεί χωρίς κανένα σημάδι για την τύχη τους, ένα κομμάτι ποδιού δεν είναι παρά dust in the wind, just a drop of water in an endless sea, όπως έλεγαν οι στίχοι κάποιου τραγουδιού που μιλούσαν (αρκετά πεσιμιστικά)  για τη μηδαμινότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Οι επιστήμονες λοιπόν θα μπορούν σύντομα να πουν κάποια στοιχεία, αλλά εμείς θα είμαστε ήδη αλλού για να μας ενδιαφέρουν τα στοιχεία ενός ποδιού σε ένα παπούτσι. Πολλά άλλα θέματα θα προστεθούν στην επικαιρότητα (ήδη έχουν προστεθεί), με μεγαλύτερες προεκτάσεις, ώστε καμία σημασία δεν θα έχει η είδηση αυτή, η οποία εξάλλου πέρασε στα ψιλά.

Δεν μιλάμε για ένα άνθρωπο, για ένα ολόκληρο σώμα, αλλά για ένα κομμάτι του. Κι αυτό κάνει πιο δύσκολους τους συνειρμούς. Δεν μπορεί εύκολα η φαντασία να στήσει τα υπόλοιπα κομμάτια και να φανταστεί ένα άνθρωπο, που ξεκίνησε από κάπου για να πάει κάπου αλλού και χάθηκε στη θάλασσα, επιμένοντας όμως να στέλνει μηνύματα, να θέλει να μας πει κάτι, για όλους αυτούς που έχουν γίνει τροφή για τα ψάρια της Μεσογείου.

Κι είναι τόσοι πολλοί που δεν μας συγκινεί πια η είδηση, όπως πριν μια δεκαετία όταν η θάλασσα της Αλικαρνασσού ξέβρασε ένα παιδάκι το οποίο βρέθηκε να κείτεται μπρούμυτα στην παραλία σαν κούκλα. Ο μικρός Αϊλάν είχε γίνει σύμβολο της μεταναστευτικής τραγωδίας. Στο άψυχο κορμάκι του, το ντυμένο ακόμη με μπλε παντελονάκι και κόκκινο φανελάκι, μπορούσε κάποιος να δει την φροντίδα της μάνας όταν το έντυνε πριν ξεκινήσουν για το μεγάλο ταξίδι και τη χαρά εκείνου και των αδελφιών του που θα ταξίδευαν μακριά από τις βόμβες που έπεφταν στην χώρα τους.

Σήμερα ό,τι και να ξεβράσει η θάλασσα δεν μπορεί να προκαλέσει σοκ. Σήμερα ένα κομμένο πόδι σε ένα παπούτσι δεν είναι παρά ένα ακόμα σκουπίδι που ξέβρασε η θάλασσα και στην καλύτερη περίπτωση να εξάψει την φαντασία κάποιου ποιητή ή συγγραφέα που θα θελήσει να δώσει κάποια πορεία, με αφετηρία και τέρμα, στο πόδι για το οποίο το μόνο που ξέρουμε είναι το μέγεθος του παπουτσιού.

Τίποτα άλλο δεν έχει μείνει από την ταυτότητα και τη ζωή του. 

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1471216/ena-podi-pou-to-xevrase-i-thalassa/


Βάλε κι εσύ υποψηφιότητα, βάλε κι εσύ μιαν αφίσα – Είναι πολλά τα λεφτά…

 

Οδηγείς σε λεωφόρο. Ο κίνδυνος να υποπέσεις σε ατύχημα αν παρασυρθείς από το θέαμα αριστερά και δεξιά του δρόμου είναι πολύ μεγάλος. Βεβαίως, η λογική λέει ότι πρέπει να παραμείνεις προσηλωμένος στο οδήγημα. Έλα, όμως, που τόσες πολλές γνωστές και άγνωστες φάτσες μαζεμένες πρώτη φορά βλέπεις; Σε αφίσες βεβαίως. Είναι πρωτοφανές. Άντρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, νέοι, κουστουμαρισμένοι και μη σε κοιτάνε και σου χαμογελάνε.

Είναι σε πολλές περιπτώσεις κι  εκείνο το ρετούς που βγάζει μάτι και προκαλεί το βλέμμα σου… Το πιο συγκλονιστικό είναι πως όλοι έχουν κι ένα περισπούδαστο μήνυμα να στείλουν. Φιλοσοφημένο. Πολλά υποσχόμενο για το την μελλοντική προσφορά τους αν τους τιμήσεις με την ψήφο σου…

Αν ήταν μόνο στις λεωφόρους το θέμα, χαλάλι. Και στις γειτονιές το ίδιο. Διάσπαρτες χιλιάδες αφίσες. Αναπόφευκτα, μπαίνεις στη διαδικασία να τις κοιτάξεις. Θα μου πείτε, εκλογές έχουμε. Συνηθισμένο το φαινόμενο με τις διαφημιστικές πινακίδες υποψηφίων. Αυτό το οποίο συμβαίνει φέτος, όμως, δεν έχει προηγούμενο. Πρώτον, διότι εκείνοι που σχεδίασαν την μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης έφτιαξαν ένα έκτρωμα, με χιλιάδες θέσεις υποψηφίων, που επιτρέπει και στην κουτσή Μαρία να είναι υποψήφια. Δεύτερον, διότι αποκαλύπτεται η μεγαλομανία και η δόση ναρκισσισμού που διακατέχει πάρα πολλούς.

Μέχρι σήμερα αντέχαμε τους υποψήφιους ευρωβουλευτές να φιγουράρουν για να πετύχουν την εκλογή. Άντε εκεί να το χωνέψεις, διότι είναι και πολλά τα λεφτά (αρκετά εκατομμύρια για την πενταετία). Αντέχαμε και τη μόστρα όσων διεκδικούσαν θέση δημάρχου. Σε αυτές τις εκλογές, όμως, παράγινε το κακό. Ένα σωρό υποψήφιοι αντιδήμαρχοι, πολλαπλάσιοι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι. Φόρτσα οι αφίσες από όλους αυτούς.

Μην βιαστείτε να πείτε ότι είναι πολλά τα λεφτά και για δαύτους. Διότι βλέπεις κι ένα σωρό αφίσες για υποψήφιους σε σχολικές εφορείες. Μοστράρουν κουστουμαρισμένοι. Ρίχνουν κι ένα φιλοσοφημένο σλόγκαν. Σιγά βρε φίλε. Δεν πας για θέση στην ΕΕ ή στο ΝΑΤΟ ή στην αμερικανική γερουσία. Μέλος μιας σχολικής εφορείας θα είσαι (αν θα είσαι) τα ευλοημένα του Θεού…

Αφού δόθηκε, όμως, η ευκαιρία (λόγω του εγκληματικού σχεδιασμού της μεταρρύθμισης) να μην ζήσουν οι άνθρωποι τα μεγαλεία; Σε βλέπει και σε μαθαίνει η μισή Κύπρος! Λίγο το ‘χεις; Άλλωστε, οι πολιτικοί που το κάνουν κάθε τρεις και λίγο, καλύτεροι είναι; Οι πλείστοι είναι για τα τάρταρα…

Μπορεί όλη αυτή η επιδειξιομανία να οφείλεται στην εκμετάλλευση της ευκαιρίας της στιγμής. Το έγκλημα, ωστόσο, έγινε από εκείνους που σχεδίασαν και εκείνους που ψήφισαν (αλλάζοντάς της τα φώτα) την περιβόητη μεταρρύθμιση.

Το «κατόρθωμά» τους είναι εντυπωσιακό: 93 αντιδημάρχους, χωρίς ουσιαστικά καθήκοντα, με κόστος 2,3 εκατ. το χρόνο. Κάθε 2-3 χωριουδάκια κι έναν αντιδήμαρχο. Σε μερικές περιπτώσεις, μόνο που βλέπεις τους αριθμούς κινδυνεύεις με εγκεφαλικό: Η Πόλις Χρυσοχούς με 14 αντιδημάρχους (αυτό μην το βγάλετε εκτός συνόρων διότι θα τρελαθεί ο πλανήτης). Ο Ακάμας με 7 αντιδημάρχους και τα Λεύκαρα με 7. Διαβάστε μερικούς μόνο και συγκρατηθείτε: Αντιδήμαρχος Δελίκηπου (με κατοίκους να μετριούνται στα δάχτυλα) Βάβλας, Αχερίτου, Φοινικαριών, Πελαθούσας, Αγίας Μαρινούδας, Νέων Δημμάτων κι ένα σωρό άλλους.

Ακόμη χειρότερη η κατάσταση στα χρήματα με τα οποία θα πληρώνονται οι πρόεδροι των Επαρχιακών Οργανισμών Αυτοδιοίκησης (ΕΟΑ), οι δήμαρχοι, οι αντιδήμαρχοι, οι δημοτικοί σύμβουλοι, τα μέλη των σχολικών εφορειών, οι κοινοτάρχες και τα μέλη των κοινοτικών συμβουλίων. Συνολικό κόστος €6,3 εκατ. το χρόνο για συνολικά 3.166 που θα εκλεγούν!

Θέλετε και λεπτομέρειες; Οι πρόεδροι των ΕΟΑ θα αμείβονται περίπου με €80.000 το χρόνο. Άσε που αυτοί προέκυψαν να εκλέγονται και με τέτοιους μισθούς από σπόντα. Ή καλύτερα για να εξυπηρετήσουν τις ορέξεις των κομμάτων, που ήθελαν να βολέψουν μερικούς δικούς τους. Αρχικά η σκέψη ήταν να είναι διοριζόμενοι ως διευθυντές, με σαφώς πιο χαμηλή αντιμισθία.

Από εκεί και πέρα, οι δήμαρχοι των μεγάλων δήμων θα έχουν ετήσιες απολαβές €77.656 έκαστος, στους μετρίου μεγέθους €61.125 ετησίως, στους φτωχούς δήμους (Αθηαίνου και Ακάμα) €54.359 και ο δήμαρχος Λευκάρων €46.593.

Η αντιμισθία των αντιδημάρχων δεν θα είναι η ίδια για όλους αφού θα εξαρτάται και από τον αριθμό των ψηφοφόρων. Θα κυμαίνεται από €2.987 το μήνα μέχρι €717 για εκείνους των μικρών κοινοτήτων, με ετήσιο κόστος €2.3 εκατ. Κάθε δημοτικός σύμβουλος θα λαμβάνει αποζημίωση που ανέρχεται περίπου στο 10% της αντιμισθίας του δημάρχου ενώ οι κοινοτάρχες θα λαμβάνουν περίπου €900 μηνιαίως.

Νέοι καιροί, νέα ήθη! Μια φωτό, ένα χαμόγελο, μπόλικο ρετούς, μια σοφιστικέ ατάκα και μπρος για το μονοπάτι του εύκολου χρήματος…

Πηγή:      https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1471137/vale-ki-esi-ipopsifiotita-vale-ki-esi-mian-afisa-ine-polla-ta-lefta/


Εγώ να δεις, Πρόεδρε, για πόσα ντρέπομαι

 

«Kαι εγώ ντρέπομαι» είναι η αλήθεια. Για πολλά πράματα στον τόπο μας. Αλλά, να ντρέπεται κι ο ίδιος ο αρχηγός του κράτους πάει πολύ. Είναι σαν να μην μπορούμε να κατηγορήσουμε κανέναν για τα κακά της μοίρας μας.

Είπε λέει ο δημοσιογράφος στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη ότι ντρέπεται που τον ρωτάει κάτι τέτοιο αλλά γιατί να χρειαστεί παρέμβαση του Προέδρου για να αλλαχθεί ένα κρεβάτι και δύο αποχωρητήρια στο περιφερειακό νοσοκομείο Τροόδους. Και απάντησε ο Πρόεδρος: «Και εγώ ντρέπομαι που χρειάστηκε να γίνει αυτή η παρέμβαση και που χρειάζεται να γίνεται σε πολλές των περιπτώσεων. Είναι όλες αυτές οι διαδικασίες που πρέπει να αλλάξουν».

Φαντάσου να χρειάζεται το νοσοκομείο κρεβάτι και αποχωρητήρια και να μην υπάρχει κάποιος να το φροντίσει. Να περιμένουν πότε θα φτάσει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να λυθεί το πρόβλημα. Και να είναι το πρόβλημα στην Κυπερούντα. Που μέχρι να φτάσει στη Λευκωσία μπορεί να χρειαστεί περισσότερα χρόνια από όσα χρειάζεται το Parker Solar Probe της ΝΑΣΑ να πλησιάσει στον Ήλιο.

Ε, δεν είναι ντροπή γι΄ αυτό το κράτος; Δεν είναι ντροπή για το υπουργείο Υγείας; Για τον ΟΚΥπΥ; Περισσότερη ντροπή είναι για την κεντρική κυβέρνηση. Που υποσχέθηκε να τα αλλάξει όλα κι ακόμα ούτε τα απλούστερα δεν άλλαξαν.

Πάλι καλά που αναγνωρίζει κι ο Πρόεδρος την ντροπή! Μπορεί να γίνει κάτι. Διότι, αν χρειάζεται προεδρική παρέμβαση για το κρεβάτι και τα αποχωρητήρια, τι χρειάζεται για να αξιοποιηθεί ο αξονικός τομογράφος που είναι στο νοσοκομείο Κυπερούντας εδώ κι ένα χρόνο, αλλά ανενεργός διότι δεν υπάρχουν υποδομές. Κι όταν χρειαστεί ένας πολίτης από τα γύρω χωριά αξονικό τον στέλνουν στη Λεμεσό. Αν είναι δυνατό! Ναι, ντροπής πράματα. Που πρέπει να τελειώνουν άρον – άρον, αν θέλει ο Πρόεδρος να κάνει τη διαφορά.

Το άλλο, για το οποίο «και εγώ ντρέπομαι» αυτές τις μέρες, ελπίζω κι ο Πρόεδρος, είναι που παραλίγο  αυτό κράτος να κάνει αστυνομικό έναν άνθρωπο ο οποίος έχει σε βάρος του καταδίκη για απόπειρα καταστροφής περιουσίας με εκρηκτικές ύλες, για κακόβουλη ζημιά, για μεταφορά εκρηκτικών υλών και του απαγορεύτηκε να κατέχει πυροβόλο όπλο. Πέρασε όλες τις εξετάσεις με επιτυχία, και στο παρά πέντε της πρόσληψης ανακάλυψαν το παρελθόν. Φαντάσου να του έδιναν και όπλο!

Να σου πω, Πρόεδρε και πόσο ντρέπομαι που είδα προχτές την απόφαση για το θανατηφόρο δυστύχημα του 2019, στο οποίο έχασε τη ζωή του ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ο Πέτρο Πέτρου, επιθεωρητή Φιλολογικών Μαθημάτων. Αθωώθηκε ο οδηγός που χτύπησε τον Πέτρο όταν διέσχιζε πεζός την οδό 1ης Απριλίου, στην Αγία Φύλα, στη Λεμεσό. Δεν ντράπηκα που αθωώθηκε ο οδηγός, ντράπηκα που το δικαστήριο διαπίστωσε ότι ένας από τους λόγους της απώλειας του ανθρώπου ήταν το ότι ο δρόμος δεν είχε επαρκή φωτισμό. Κεντρικός δρόμος και είχε πρόβλημα φωτισμού! Φώναζαν οι κάτοικοι αλλά δεν τους άκουγε κανένας. Κι όταν χάσαμε τον Πέτρο πήγαν κι έβαλαν νέους λαμπτήρες φωτισμού και κτιστή διαχωριστική νησίδα. Δεν μπορούσαν να προλάβουν το κακό. Χρειαζόταν κι εδώ προεδρική παρέμβαση για να φωτίσουν τον δρόμο να προστατεύσουν τους πολίτες.

Το άλλο, για το οποίο φωνάζουν οι Οικολόγοι; «Είναι όνειδος για τη δημοκρατία να επιβραβεύονται πράξεις βαρβαρότητας κατά των ζώων», λένε. Πώς; Πριν από εφτά χρόνια ο σκύλος Tyson διέφυγε της προσοχής του ιδιοκτήτη του και βρέθηκε στη ναυτική βάση Ευάγγελος Φλωράκης στο Μαρί. Η Εθνική Φρουρά παρέδωσε τον σκύλο στην κοινοτική αρχή, η οποία ανέθεσε σε κάποιον να τον μεταφέρει σε καταφύγιο αδέσποτων ζώων. Αυτός, αντί να μεταφέρει τον Tyson σε καταφύγιο σκύλων, τον έδεσε σε δέντρο, τον κακοποίησε και τελικά τον πυροβόλησε εξ επαφής. Φιλόζωοι και Οικολόγοι διαμαρτυρήθηκαν έντονα, έκαναν φασαρία και τελικά ο τύπος καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλάκιση για κακοποίηση και δολοφονία σκύλου. Αυτός, λοιπόν, σήμερα διεκδικεί εκλογή στο κοινοτικό συμβούλιο στο Μαρί. Παραγράφηκε το αδίκημα; Ο νους του πόσο παραγράφηκε;

Άντε, Πρόεδρε, τώρα που ντράπηκες κι εσύ, ελπίζω πιο βιαστικά να τα αλλάξεις όλα. Αλλιώς, η ντροπή θα μας μείνει.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1471115/ego-na-dis-proedre-gia-posa-ntrepome/


Τρίτη 21 Μαΐου 2024

Ποιος λέει όχι στην πλουσιότερη γυναίκα;

 

Η Τζίνα Ράινχαρτ, είναι η πλουσιότερη γυναίκα της Αυστραλίας (δισεκατομμυριούχος, κληρονόμος ορυχείων). Είναι μεταξύ άλλων και χορηγός της Εθνικής Πινακοθήκης η οποία αυτή τη στιγμή φιλοξενεί έκθεση με έργα ενός σημαντικού στη χώρα καλλιτέχνη, του Βίνσεντ Ναματζίρα. Ανάμεσα στα έργα του περιλαμβάνεται κι ένα πορτρέτο καρικατούρα της Ράινχαρτ, όπως και 20 άλλων γνωστών ανθρώπων, όπως η βασίλισσα Ελισάβετ, ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές, πολιτικοί. Όλοι ως καρικατούρες. Η Ράινχαρτ ωστόσο ζήτησε να αφαιρεθεί το δικό της πορτρέτο. Η Πινακοθήκη όμως απάντησε, στην πλουσιότερη γυναίκα της Αυστραλίας και χορηγό του μουσείου, «όχι», ανοίγοντας για άλλη μια φορά συζήτηση για την τέχνη και τη λογοκρισία.

Οι κριτικοί εξηγούν πως οι πίνακες του Ράινχαρτ αφορούν την αλλαγή των προοπτικών των ανθρώπων χρησιμοποιώντας τη σάτιρα ως «σχόλιο» για την εξουσία. Ο ίδιος εξηγεί πως στόχος του είναι να κάνει το κοινό να σκεφτεί την επιρροή και τα προνόμια που έχουν ορισμένοι άνθρωποι. «Ζωγραφίζω ανθρώπους που είναι πλούσιοι, ισχυροί ή σημαντικοί, άνθρωποι που είχαν επιρροή σε αυτή τη χώρα και σε εμένα προσωπικά, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, είτε για καλό, είτε για κακό», συμπλήρωσε ο ζωγράφος. «Μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει, άλλοι να το βρίσκουν αστείο, αλλά ελπίζω οι άνθρωποι να κοιτάξουν κάτω από την επιφάνεια. Είμαστε όλοι ίσοι… Ανεξάρτητα από την κληρονομιά του καθενός ή από που προερχόμαστε».

Στη Νέα Υόρκη διεξάγεται παρόμοια συζήτηση γύρω από ένα ακόμα προκλητικό έργο του Ιταλού καλλιτέχνη Μαουρίτσιο Κατελάν. Στην γκαλερί Gagosian, ένας μεσήλικας άνδρας σμιλεμένος σε λευκό μάρμαρο είναι ξαπλωμένος πάνω σε ένα παγκάκι. Με το ένα χέρι σκεπάζει το πρόσωπό του, με το άλλο αγγίζει το φερμουάρ του παντελονιού του, ενώ μπροστά του σχηματίζεται μια μικρή λίμνη. Ο άνδρας ουρεί σε δημόσια θέα κι ο καλλιτέχνης του έργου με τον τίτλο “November” το αφιερώνει «στις ομάδες που είναι αόρατες στην κοινωνία». Ο καλλιτέχνης δεν αποσκοπεί στην πρόκληση, εξηγεί ο επιμελητής της έκθεσης. «Αν στην Αμερική είσαι ελεύθερος να αγοράσεις όπλα από πολυκατάστημα, γιατί είναι λάθος να ουρείς δημόσια;».

Φυσικά αν είσαι ο Μαουρίτσιο Κατελάν όλα είναι πιο εύκολα. Εξ ου και στο περίπτερο του Βατικανό που συμμετέχει φέτος στη Μπιενάλε της Βενετίας έχει προσκληθεί να συμμετάσχει, αν και πριν χρόνια είχε σκανδαλίσει τους πιστούς με το έργο του “La Nona Ora”. Το γλυπτό απεικόνιζε τον πάπα να γέρνει στο έδαφος κτυπημένος από μετεωρίτη. «Η εξουσία η κάθε εξουσία έχει ημερομηνία λήξης, όπως και το γάλα» λέει ο Κατελάν υψώνοντας με άλλα έργο του το μεσαίο δάκτυλο προς τον ουρανό. Ένα μνημειακού μεγέθους χέρι με κομμένα τα τέσσερα δάχτυλα.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1470856/pios-lei-ochi-stin-plousioteri-gineka/


Νέα μελέτη ανατρέπει τα δεδομένα για την ύπαρξη ανθρώπινης παρουσίας στην Κύπρο

 

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences αμφισβητεί τις προηγούμενες αντιλήψεις για τα πρότυπα πρώιμης μετανάστευσης των ανθρώπων.

Ερευνητές με επικεφαλής τον Καθηγητή Corey Bradshaw του Πανεπιστημίου Flinders υποστηρίζουν ότι οι κυνηγοί-συλλέκτες εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο χιλιάδες χρόνια νωρίτερα από ό,τι θεωρείτο προηγουμένως.

Η μελέτη ανατρέπει τις προηγούμενες υποθέσεις ότι τα νησιά της Μεσογείου ήταν πολύ απομονωμένα για τις παλαιολιθικές κοινωνίες. Συνδυάζοντας αρχαιολογικά δεδομένα, προσομοίωση κλίματος και δημογραφικών στοιχείων, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι υπήρχε ανθρώπινη παρουσία στην Κύπρο παλαιότερα από ό,τι θεωρείται μέχρι στιγμής.

Η ανάλυση 10 βασικών αρχαιολογικών τοποθεσιών σε όλο το νησί υποδεικνύει την ύπαρξη ανθρώπινου οικισμού μεταξύ 14.257 και 13.182 χρόνια πριν, ο οποίος συνέπεσε με ευνοϊκές κλιματικές συνθήκες, συμπεριλαμβανομένων της ανόδου της θερμοκρασίας, των βροχοπτώσεων και της αύξησης των περιβαλλοντικών πόρων.

Η δημογραφική μοντελοποίηση υποδηλώνει πιο μεγάλης κλίμακας μεταναστεύσεις, με ομάδες εκατοντάδων έως και χιλιάδων ατόμων, που φτάνουν σε δύο ή τρεις φάσεις μέσα σε έναν αιώνα. Ο Καθηγητής Bradshaw το ερμηνεύει ως απόδειξη του «οργανωμένου σχεδιασμού και της χρήσης προηγμένων πλεούμενων».

Σύμφωνα με τη Δρ Θεοδώρα Μούτσιου, τα συμπεράσματα της μελέτης αμφισβητούν την ιδέα ότι τα νησιά της Μεσογείου είναι αφιλόξενα και υποστηρίζει ότι η Κύπρος και πιθανώς άλλα νησιά της Μεσογείου θα ήταν ελκυστικοί προορισμοί για τις κοινωνίες των κυνηγών-συλλεκτών της Παλαιολιθικής Εποχής.

«Έχει υποστηριχθεί ότι η διασπορά των ανθρώπων στην Κύπρο και σε άλλα νησιά της Ανατολικής Μεσογείου οφείλεται στις δημογραφικές πιέσεις στην ηπειρωτική χώρα μετά από απότομες κλιματικές αλλαγές, οι οποίες προκάλεσαν την πλημμύρα των παράκτιων περιοχών, λόγω της ανύψωσης της στάθμης της θάλασσας μετά την εποχή των παγετώνων, αναγκάζοντας τους αγροτικούς πληθυσμούς να μετακινηθούν σε νέες περιοχές από ανάγκη παρά από επιλογή», προσθέτει ακολούθως.

Ο Δρ Christian Reepmeyer επισημαίνει πώς οι προηγούμενες ερμηνείες προήλθαν από ελλιπή αρχαιολογικά αρχεία. «Η έρευνά μας, που βασίζεται σε περισσότερα αρχαιολογικά στοιχεία και προηγμένες τεχνικές μοντελοποίησης, το αλλάζει αυτό», σημειώνει.

Ο Καθηγητής Bradshaw αναφέρει ότι τα νέα αποτελέσματα έρευνας υπογραμμίζουν την ανάγκη να επανεξεταστούν τα ερωτήματα σχετικά με την πρώιμη μετανάστευση των ανθρώπων στη Μεσόγειο και να ελεγχθεί η εγκυρότητα των ημερομηνιών για την ύπαρξη πρώιμων οικισμών με βάση τις νέες τεχνολογίες, τις μεθόδους πεδίου και τα δεδομένα.

Πηγή:     https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1470632/nea-meleti-anatrepi-ta-dedomena-gia-tin-iparxi-anthropinis-parousias-stin-kipro/


Ευρωπαϊκή Επιτροπή / Κατηγορείται ότι χρηματοδοτεί την εγκατάλειψη μεταναστών στη Σαχάρα

 Μετανάστες σε έρημο. Φωτο αρχείου EPA/ALLISON DINNER

Μετανάστες σε έρημο. Φωτο αρχείου EPA/ALLISON DINNER
 

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παραδέχτηκε ότι πρόκειται για μια «δύσκολη κατάσταση», όταν κλήθηκε να σχολιάσει δημοσιογραφική έρευνα σύμφωνα με την οποία δεκάδες χιλιάδες μετανάστες συνελήφθησαν και εγκαταλείφθηκαν σε έρημο, στο Μαρόκο, την Τυνησία και τη Μαυριτανία, με την οικονομική στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η έρευνα, διάρκειας πολλών μηνών διενεργήθηκε από μέσα ενημέρωσης, όπως τις εφημερίδες Le Monde και Washington Post, σε συνεργασία με τη συλλογικότητα δημοσιογράφων Lighthouse Reports. Αποκαλύπτει πώς «η Ευρώπη στηρίζει, χρηματοδοτεί και συμμετέχει ευθέως σε μυστικές επιχειρήσεις σε χώρες της βόρειας Αφρικής κατά τις οποίες κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες μαύροι μετανάστες εγκαταλείπονται στην έρημο ή σε απομονωμένες περιοχές, ώστε να εμποδιστούν να έρθουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Περιγράφει επίσης ένα «σύστημα μαζικής εκτόπισης» που «λειτουργεί χάρη στα χρήματα, τα οχήματα, τον εξοπλισμό, τις πληροφορίες και τις δυνάμεις ασφαλείας που παρέχουν η ΕΕ και οι ευρωπαϊκές χώρες».

«Πρόκειται για μια κατάσταση δύσκολη, ασταθή, στην οποία θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε», σχολίασε ο εκπρόσωπος της Επιτροπής Ερίκ Μαμέρ, όταν ρωτήθηκε για το θέμα αυτό κατά την καθημερινή ενημέρωση των δημοσιογράφων.

«Οι αρχές τους πουλούν σε διακινητές ανθρώπων και σε συμμορίες που τους βασανίζουν»

Όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο, σύμφωνα με την έρευνα, πρόσφυγες και μετανάστες στο Μαρόκο, τη Μαυριτανία και την Τυνησία «συλλαμβάνονται λόγω του χρώματος του δέρματός τους, επιβιβάζονται σε λεωφορεία και μεταφέρονται στη μέση του πουθενά, συχνά σε ζώνες έρημες και άνυδρες», χωρίς νερό και τρόφιμα.

Ορισμένοι οδηγούνται σε μεθοριακές ζώνες όπου «οι αρχές τους πουλούν σε διακινητές ανθρώπων και σε συμμορίες που τους βασανίζουν για να αποσπάσουν λύτρα».

Η ΕΕ σύναψε συμφωνίες με αυτές τις χώρες, οι οποίες προβλέπουν κυρίως τη χορήγηση ευρωπαϊκής χρηματοδότησης ώστε να ενισχυθούν οι δυνατότητές τους να εμποδίζουν τη μετανάστευση προς την Ευρώπη. Πρόσφατα, η ΕΕ υιοθέτησε μια σημαντική μεταρρύθμιση της πολιτικής ασύλου και μετανάστευσης, για να ενισχύσει τους ελέγχους των αφίξεων και να επιταχύνει τον επαναπατρισμό όσων μεταναστών δεν δικαιούνται άσυλο.

Η Lighthouse Reports ανέφερε ότι πήρε συνεντεύξεις από περισσότερους από 50 μετανάστες που κατάγονταν από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής ή της ανατολικής Αφρικής και έπεσαν θύματα αυτής της μεταχείρισης στην Τυνησία, το Μαρόκο και τη Μαυριτανία. Όπως λέει, κατέγραψε «τον συστηματικό και ρατσιστικό χαρακτήρα αυτών των πρακτικών». Η δημοσιογραφική ομάδα επικαλείται δύο ευρωπαϊκές πηγές, υψηλόβαθμους αξιωματούχους που δεν κατονομάζει, που παραδέχονται ότι είναι «αδύνατον» να διασφαλίσουν πώς θα χρησιμοποιηθούν οι ευρωπαϊκοί πόροι.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν απάντησε με σαφήνεια στις κατηγορίες, όπως αναφέρει το δημοσίευμα.

«Κάποιες φορές, η κατάσταση είναι δύσκολη στις χώρες-εταίρους μας» αλλά «παραμένουν κυρίαρχα κράτη και ελέγχουν τις εθνικές δυνάμεις τους», σχολίασε μια εκπρόσωπος, η Άνα Πισονέρο. Υπογράμμισε ότι η ΕΕ παρακολουθεί τα προγράμματα για τα οποία παρέχει χρηματοδότηση και υπενθύμισε ότι οι εταίροι της έχουν δεσμευτεί να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Τυνησία εμπόδισε 21.545 μετανάστες

Η Τυνησία, με την οποία η ΕΕ σύναψε συμφωνία για παροχή βοήθειας ύψους 255 εκατομμυρίων ευρώ, ανέφερε ότι από τον Ιανουάριο μέχρι τον Απρίλιο φέτος εμπόδισε 21.545 μετανάστες να διαπλεύσουν τη Μεσόγειο για να φτάσουν στην Ιταλία. Ο αριθμός αυτός είναι αυξημένος κατά 22,5% σε σύγκριση με την αντίστοιχη περσινή χρονική περίοδο. Ο πρόεδρος Καΐς Σάγεντ τονίζει ότι η χώρα του δεν θα γίνει «κόμβος διαμετακόμισης ή εγκατάστασης» μεταναστών από άλλες χώρες της Αφρικής.

Στις αρχές Μαΐου, η μη κυβερνητική οργάνωση «Τυνησιακό Φόρουμ για τα Οικονομικά και Κοινωνικά Δικαιώματα» (FTDES) κατήγγειλε ότι πολλές εκατοντάδες μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική απομακρύνθηκαν δια της βίας από καταυλισμούς στην Τύνιδα και οδηγήθηκαν προς τα σύνορα με την Αλγερία. Τον περασμένο Ιούλιο, δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου πήραν συνεντεύξεις από μετανάστες που περιπλανιόντουσαν στην έρημο στα σύνορα μεταξύ Τυνησίας και Λιβύης. Οι άνθρωποι αυτοί, καθώς και Λίβυοι συνοριοφύλακες, έλεγαν τότε ότι τους εγκατέλειψαν εκεί οι τυνησιακές δυνάμεις ασφαλείας.

Πηγή:    https://tvxs.gr/news/kosmos/eyropaiki-epitropi-katigoreitai-oti-oti-chrimatodotei-tin-egkataleipsi-metanaston-sti-sachara/


Δευτέρα 20 Μαΐου 2024

Η παγίδα της ρουτίνας

 Του Αλέξη Παπαχελά

Του Αλέξη Παπαχελά

Ισως να μην καταλαβαίνουμε το πόσο όλα γύρω μας χαλαρώνουν και φθηναίνουν. Και μακάρι να μην το καταλάβουμε απότομα από κάποιο «ατύχημα». Η ανομία είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο και, το χειρότερο, κανείς δεν έχει καμία απάντηση για το πώς την αντιμετωπίζεις. Τη συναντά κάποιος από τα πεζοδρόμια μέχρι το Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη και τίποτα δεν μας κάνει εντύπωση. Ακόμη και η απαγόρευση του καπνίσματος, που ήταν μια εντυπωσιακή κατάκτησή μας για λίγο, έχει καταργηθεί στην πράξη τις νύχτες. Ολα επιτρέπονται και εκεί όπου απαγορεύονται. Από τα περιώνυμα «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών» καταλαβαίνει πάλι και ο κάθε ανίδεος ότι εκτός από την Ελλάδα που νομίζουμε ότι ξέρουμε, υπάρχει και μια άλλη, σκοτεινή Ελλάδα που δρα κάτω από το ραντάρ του νόμου, με κανόνες μαφίας και με τεράστια συμφέροντα να διακυβεύονται.

Στα πανεπιστήμια παίζεται το έργο «κλέφτες και αστυνόμοι», χωρίς όμως να πιστεύει κανείς ότι το έργο θα κατέβει έπειτα από μονότονες παραστάσεις πενήντα ετών. Συνηθίσαμε και αυτή τη μοναδική «ελληνική εξαίρεση». Εκτός από την ανομία, έχουμε και την έλλειψη επαγγελματισμού και σχεδιασμού. Τα παραδείγματα είναι πολλά και εκτείνονται από τα πιο μικρά έως τα πιο μεγάλα. Αγγίζουν ακόμη και τον ζωτικό πυρήνα του κράτους, όπως είδαμε από την ασύλληπτη καταστροφή που επέφερε μια θεομηνία το περασμένο καλοκαίρι σε μια σημαντική μονάδα του Ελληνικού Στρατού. Πάρα πολλά πράγματα που μας αφορούν γίνονται στην τύχη, στο περίπου ή καθόλου.

Από ποιον να περιμένουμε να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Η πλειονότητα των ανθρώπων που έχουν ως αρμοδιότητα την αντιμετώπισή τους είναι φοβισμένοι ή και δειλοί. Ο πρύτανης φοβάται για τη φυσική του ακεραιότητα, ο επικεφαλής μιας κρίσιμης υπηρεσίας εξομολογείται πως «για να τα βγάλω πέρα με την οργανωμένη βρώμα πρέπει να βρω είκοσι άτομα που να μη νοιάζονται για το χρήμα και να είναι έτοιμα να θυσιαστούν». Υπάρχουν, βέβαια, οι εξαιρέσεις και για αυτό η χώρα στέκεται ακόμη όρθια. Οι περισσότεροι πολιτικοί μας είναι απελπιστικά απορροφημένοι από το TikTok και τη μανία της επικοινωνίας. Το βλέμμα είναι στραμμένο στην εικόνα και στον σταυρό στις επόμενες εκλογές. Μπορεί να τρελαθεί κανείς όταν συγκρίνει τη βαρύτητα των προβλημάτων με την ελαφρότητα ενός μεγάλου κομματιού του πολιτικού προσωπικού.

Οι πολίτες νιώθουν ανασφάλεια και, το χειρότερο, έναν κλιμακούμενο κυνισμό. Δεν θέλουν να ακούν ειδήσεις, δεν πιστεύουν ότι κάτι θα αλλάξει και πηγαίνουν είτε στην αποχή είτε στην παλαβομάρα. Ακόμη και ένας πρωθυπουργός πρέπει να νιώθει θυμωμένος όταν συνειδητοποιεί ότι δεν είναι πολλά αυτά που μπορεί να αλλάξει άμεσα, ακόμη και αν έχει δίπλα του μια dream team που δύσκολα βρίσκεται στα δημόσια πράγματα στις μέρες μας. Η εύκολη λύση είναι να επαναλάβουμε όλοι μας εκείνο το «αυτή είναι η Ελλάδα» και να συνεχίσουμε τη ρουτίνα μας. Η δύσκολη λύση είναι να συνειδητοποιήσουμε, σε πρώτη φάση, πως αυτή η ρουτίνα στην οποία έχουμε εθιστεί δεν είναι… κανονική.

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/alexis-papaxelas/i-pagida-tis-roytinas


Ολγκίν για μια μέρα

 Του Σταύρου Χριστοδούλου

Του Σταύρου Χριστοδούλου

Πείτε ότι είστε η Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ. Για να δείτε, με τα δικά της μάτια, όχι μόνο τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη ή τον Ερσίν Τατάρ, αλλά όλα όσα συνθέτουν την κυπριακή πραγματικότητα μισό αιώνα μετά την καταστροφή του 1974.

Έστω λοιπόν ότι γίνατε Ολγκίν για μία μέρα. Μία πολιτικός με διεθνείς περγαμηνές. Εν συντομία θυμίζω τα βασικά του πολιτικού βιογραφικού τής πρώην υπουργού Εξωτερικών στην οποία ο Αντόνιο Γκουτέρες επέλεξε να αναθέσει τον δύσκολο ρόλο της απεσταλμένης του για το Κυπριακό. Κατ’ αρχάς, κατάγεται από πολιτικό τζάκι, καθώς δύο μέλη της οικογένειάς της υπηρέτησαν ως πρόεδροι της Κολομβίας. Η ίδια κρατούσε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου Εξωτερικών επί οκτώ έτη, και το όνομά της συνδέθηκε με την ανανέωση των διπλωματικών σχέσεων της χώρας της με τη Βενεζουέλα. Με αυτά τα διαπιστευτήρια, μας συστήθηκε πριν από τρεις μήνες κατά την πρώτη επίσκεψή της στο νησί: «Προέρχομαι από μια χώρα που μετρούσε πενήντα χρόνια συγκρούσεων. Θα συνεργαστώ με τους δύο ηγέτες για να κάνω το καλύτερο για την Κύπρο» δήλωσε.

Πολύ αμφιβάλλω αν καταλάβαμε τότε τι εννοούσε. Γιατί λίγοι ίσως γνωρίζουν, εδώ στον ομφαλό της γης όπου διαβιούμε στις δυο πλευρές της Πράσινης Γραμμής, τη σημαντική διπλωματική εμπειρία της 60χρονης Κολομβιανής. Μπορεί το Νόμπελ Ειρήνης να το πήρε ο πρόεδρος Χουάν Μανουέλ Σάντος, όμως το κουπί της επίπονης διαπραγμάτευσης με τους αντάρτες FARC το τράβηξε η Ολγκίν Κουεγιάρ. Σε αυτής της γυναίκας τα παπούτσια σας ζητώ να μπείτε έστω για μία μέρα. Η οποία ήλθε, είδε και απήλθε, λιγότερο αισιόδοξη καταπώς φαίνεται, αλλά πάντως σοφότερη. Και δεν μιλάω μόνο για τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις με τους πρωταγωνιστές του Κυπριακού και τη λεγόμενη «κοινωνία των πολιτών». Κάτι μου λέει ότι οι συνεργάτες της την τροφοδότησαν με όσα πικρόχολα γράφονται τον τελευταίο καιρό, σαν να φταίει εκείνη για το αδιέξοδο ή χρεώνεται την αδιαλλαξία των Τούρκων και τον μικρομεγαλισμό του Τατάρ. Μας φταίει η κυρία Ολγκίν γιατί δεν έστησε δημόσια λαϊκό δικαστήριο, λες και το ζητούμενο 50 χρόνια μετά το έγκλημα του 1974 είναι η απόδοση δικαιοσύνης.

Αν εγώ ήμουν Ολγκίν, έστω και μία μέρα, θα σκεφτόμουν πόση επαφή έχουν με την πραγματικότητα στη νήσο Κύπρο, όταν λίγο πιο κάτω η Μέση Ανατολή φλέγεται από τις συγκρούσεις. Όταν κανείς δεν ασχολείται με το Κυπριακό, ούτε καν η κοινή γνώμη σε Ελλάδα και Τουρκία που –θεωρητικά– το πρόβλημα τούς αφορά. Όταν ο χρόνος τα έχει αλέσει όλα, και στον Βορρά κτίζουν μετά μανίας αλλοιώνοντας τον χαρακτήρα της πατρίδας που κάποτε γνωρίζαμε. Όταν χρόνο με τον χρόνο η μνήμη εξασθενεί και το τοπίο της Ιστορίας θολώνει. Ή όπως πικρά γράφει η συγγραφέας Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ: «Ακόμα αν θέλουν, ας βράσουν την ιστορία σου να πιούνε το ζουμί της. Πότε θα γίνεις άνθρωπος; Πότε θα γίνεις νησί, νησί μου; Αυτό να μου πεις».

Αν ήμουν Ολγκίν για μία μέρα και εισέπραττα όλη αυτή την απαξίωση για τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών, ή ακόμα χειρότερα την αδιαφορία για την επανέναρξη των συνομιλιών, το πολύ να έλεγα ένα «good night and good luck» κι ύστερα να τραβούσα για άλλες πολιτείες. Όπου τέλος πάντων μπορεί η διπλωματία να είναι αποτελεσματική στην επίλυση χρόνιων διενέξεων. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, της ρεαλιστικής σχολής σκέψης του Κυπριακού, στην τελευταία του δημόσια παρέμβαση το έθεσε απλά αλλά ευθύβολα: «Ουσιαστικά, η κυρία Ολγκίν μάς επισήμανε ότι δεν υπάρχει οποιοδήποτε εχέγγυο που θα την οδηγούσε σε θετική εισήγηση για επανέναρξη του διαλόγου. Η ωμή πραγματικότητα είναι ότι σε έξι βδομάδες έρχεται ο Ιούλιος, οπότε και εξαντλείται το εξάμηνο χρονοδιάγραμμα. Δεν είναι βέβαιο αν η ειδική απεσταλμένη θα μας επισκεφτεί ξανά, αλλά ακόμα και εάν το πράξει, θα είναι σίγουρα και η τελευταία φορά». Ας ελπίσουμε να μη δικαιωθεί, γιατί, όσο κι αν αρνούμαστε να το αποδεχτούμε, αυτό που ακολουθεί την «τελευταία φορά», μοιραία, είναι τα δύο κράτη.

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/stayros-xristodoyloy/1-olgkin-gia-mia-mera


Ενα βολικό άλλοθι

 Της Μαρίνας Οικονομίδου

Της Μαρίνας Οικονομίδου

Τον Νοέμβριο του 2022, κατόπιν μιας βραδυφλεγούς ευαισθησίας, ο Νίκος Αναστασιάδης απαιτούσε από την Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς όχι μόνο να διερευνήσει κατά προτεραιότητα τα τρία βιβλία του Μακάριου Δρουσιώτη, τη «Συμμορία», το «Έγκλημα στο Κραν Μοντανά» και το «Κράτος Μαφία» αλλά και να δημοσιοποιήσει στη συνέχεια το πόρισμά της.

Δεν ήταν μία κίνηση που στόχο είχε να αποσείσει τις σκιές για τα όσα σοκαριστικά καταγράφονταν στα τρία βιβλία που είχαν τον ίδιο ως πρωταγωνιστή. Ούτε βεβαίως ήταν μία εν βρασμώ κίνηση. Και αυτό γιατί ενώ τα βιβλία κυκλοφορούσαν καιρό πριν, ενώ τα αποσπάσματα γίνονταν viral και ενώ οι συνεργάτες του τα είχαν ξεψαχνίσει, ο ίδιος επέβαλλε επί του προκειμένου σιωπή. Ήταν λοιπόν μία εκ του ασφαλούς προσπάθεια να προλάβει καταστάσεις. Να διαχειριστεί επικοινωνιακά το γεγονός ότι λίγες μέρες προηγουμένως ο υποψήφιος για την προεδρία Ανδρέας Μαυρογιάννης, ζήτησε μέσω επιστολής του το προφανές. Αφού η Νομική Υπηρεσία έκλεινε τα μάτια γύρω από τα σκάνδαλα που καταγράφονταν και που την αφορούσαν, αφού η κυβέρνηση είχε επιβάλει σιωπή, ίσως η νεοσύστατη Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς να μπορούσε να εκτελέσει τους όρους εντολής της: να διερευνήσει το θέμα μέχρι τέλους.

Ήταν όμως έτοιμη και πρόθυμη η Αρχή για ένα τέτοιο μεγάλο βήμα ή αποτελούσε εν πολλοίς μία διακοσμητική βιτρίνα; Ένα βολικό άλλοθι δηλαδή που δημιούργησε ο Νίκος Αναστασιάδης για να ρίξει στάχτη στα μάτια του κόσμου που απαιτούσε κάθαρση. Η Αρχή κατά της Διαφθοράς έχει δημιουργηθεί από το 2022. Πέραν της υπόθεσης του βοηθού γενικού εισαγγελέα για την οποία ο ίδιος νιώθει δικαιωμένος, δεν έχει ολοκληρώσει καμία άλλη έρευνα υψηλής πολιτικής σημασίας. Ενδεικτική η περίπτωση των καταγγελιών του βουλευτή του ΑΚΕΛ Χρίστου Χριστοφίδη. Καταγγελίες που αφορούσαν εισφορές πολιτογραφηθέντων στον ΔΗΣΥ, καταγγελίες για σύγκρουση συμφερόντων τόσο του προέδρου της Δημοκρατίας όσο και μελών του Υπουργικού του Συμβουλίου γύρω από τις πολιτογραφήσεις που ενέκριναν. Αυτές τις καταγγελίες, που πάνε και έρχονται δύο χρόνια χωρίς κατάληξη, αποφάσισαν πως θα τις διαχειριστούν συνταξιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι και ακόμα περιμένουμε.

Το πόσο βολικό άλλοθι όμως θεωρήθηκε τόσο από τον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας όσο και από τη Γενική Εισαγγελία, πως θα είναι ο θεσμός επιβεβαιώθηκε με τον πιο ενδεικτικό τρόπο τη βδομάδα που πέρασε. Ο Μιχάλης Κατσουνωτός, του οποίου το όνομα εμπλέκεται στην πολύκροτη υπόθεση των Φυλακών, ο οποίος ήταν υπεύθυνος τροχαίας Λεμεσού, όταν έγινε το ανεξιχνίαστο δυστύχημα του 2012, ο Μιχάλης Κατσουνωτός λοιπόν στο πλαίσιο διερεύνησης καταγγελίας για χαριστική διαχείριση υπόθεσης πελάτη του δικηγορικού γραφείου του βοηθού γενικού εισαγγελέα επικαλέστηκε τη σιωπή. Και όταν η Αρχή ζήτησε από τον γενικό εισαγγελέα διεξαγωγή ποινικής ανάκρισης για ενδεχόμενη ποινική δίωξη του Μιχάλη Κατσουνωτού, αρνήθηκε να θέσει υπό ανάκριση τον συγκεκριμένο μάρτυρα, δίδοντας για δεύτερη φορά πέπλο προστασίας στον συγκεκριμένο.

Αυτή ακριβώς η κίνηση ακύρωσε πλήρως έναν θεσμό για τον οποίο κάποιοι είχαν την προσδοκία πως ίσως να οδηγήσει στην κάθαρση. Γιατί όταν γίνεται δεκτή η άρνηση του Μιχάλη Κατσουνωτού να μην απαντήσει σε καμία ερώτηση, αναμένουμε πως θα λειτουργήσει διαφορετικά ο Νίκος Αναστασιάδης; Θα λειτουργήσουν άραγε διαφορετικά πολιτικά πρόσωπα που θα κληθούν να μαρτυρήσουν, όταν το πολιτικό μέλλον κρέμεται από τον τέως πρόεδρο της Δημοκρατίας;

Αυτό που επιβεβαιώνεται από το φιάσκο της υπόθεσης του Μιχάλη Κατσουνωτού δεν είναι μόνο ότι η Γενική Εισαγγελία θα αρνείται να προχωρήσει σε ποινική ανάκριση οποιασδήποτε υπόθεσης διαφθοράς τού αποστέλλει η Αρχή, με το πρόσχημα ότι δεν τηρήθηκαν τα δικαιώματα του υπόπτου κατά την Έρευνα. Ούτε βεβαίως το προφανές, ότι θα μπορεί να διακόψει ανά πάσα στιγμή την έρευνα της Αρχής με το πρόσχημα πως ερευνά η ίδια. Είναι ότι δημιούργησε την αίσθηση, σε μία κοινωνία που περιμένει δικαίωση, πως μία ομερτά ελέγχει πλήρως το παιχνίδι της διαπλοκής. Και οι υποσχέσεις για διαφάνεια, δημιουργία κράτους δικαίου, απονομή δικαιοσύνης και λογοδοσίας, είναι ένα παραμύθι για να διηγούμαστε.

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/marina-oikonomidoy/1-ena-boliko-allothi


Δεν τον ενδιαφέρει ποσώς;

 Της Ελένης Ξένου

Της Ελένης Ξένου

Σε μια εποχή όπου η εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης απέναντι στους θεσμούς είναι από κλονισμένη έως ανύπαρκτη δεν αρκεί οι εκπρόσωποί τους να επικαλούνται το γράμμα του νόμου προκειμένου να αιτιολογήσουν τη θέση τους απέναντι σε σοβαρά ζητήματα τα οποία προκαλούν εύλογα ερωτηματικά. Οφείλουν να έχουν γνώση και επίγνωση της κλονισμένης εμπιστοσύνης του κόσμου καθώς και των λόγων που αυτή δημιουργήθηκε και όχι να υποτιμούν την κοινή γνώμη, παραμένοντας προσκολλημένοι στην ίδια μεθοδολογία συμπεριφοράς η οποία αρέσκεται μόνο στις νομικίστικες ερμηνείες (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένη.

Ο γενικός εισαγγελέας μετά από μια σωρεία χειρισμών που καθιστούν την κρίση και τη δράση του αμφιλεγόμενη εξακολουθεί να συμπεριφέρεται λες και δεν είναι υπόλογος απέναντι στην κοινωνία. Προφανώς δεν θέλει να αντιληφθεί πως δεν δικαιούται να μην ενδιαφέρεται για τη μηδαμινή εμπιστοσύνη του κόσμου προς τον ίδιο διότι ακόμα κι αν θεωρεί εαυτόν υπεράνω κριτικής, εκείνο που προέχει είναι ο θεσμός που εκπροσωπεί. Και αυτός ο θεσμός στη συνείδηση της κοινής γνώμης μέσα από τις πράξεις ή τις παραλείψεις του έχει αμαυρωθεί παντελώς. Ο τρόπος για παράδειγμα που η Εισαγγελία χειρίστηκε την υπόθεση του Θανάση Νικολάου και δη την κα Αντριάνα Νικολάου, μια γυναίκα που εδώ και 19 χρόνια προσπαθεί να τα βάλει με ένα σύστημα συγκάλυψης της δολοφονίας του γιου της, ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ο κόσμος έφτασε στο απόγειο της απαξίωσης του προς τον γενικό εισαγγελέα.

Η δικαστική απόφαση που δικαίωσε την κα Νικολάου ότι ο θάνατος του γιου της οφειλόταν σε δολοφονία και όχι αυτοκτονία ήταν ξεκάθαρη και ως προς τους αμφιλεγόμενους χειρισμούς της εν λόγω υπόθεσης από την Εισαγγελία. «Μέχρι το στάδιο των τελικών αγορεύσεων η θέση της Εισαγγελίας», λέει η δικαστική απόφαση, «ήταν πως ο Θανάσης αυτοκτόνησε και μόνο στην τελική της αγόρευση εισηγήθηκε πως το πόρισμα δεν πρέπει να αναφέρει αιτία θανάτου αλλά να παραμείνει ανοιχτό. Ακόμα και μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ η Εισαγγελία πρότεινε ως εμπειρογνώμονα μάρτυρα τον κ. Σταυριανό, ο οποίος μαζί με τις αστυνομικές αρχές είχε καταλήξει στο συμπέρασμα της αυτοκτονίας».

Μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ η Εισαγγελία αρνήθηκε να αποδεχτεί το πόρισμα των ιδιωτών ποινικών ανακριτών που ο ίδιος ο γενικός εισαγγελέας διόρισε γιατί σε αυτό αποφαίνονταν πως επρόκειτο για εγκληματική ενέργεια. Και όλα αυτά δεν τα λέω εγώ αλλά αναγράφονται στη δικαστική απόφαση της υπόθεσης του Θανάση Νικολάου. Και παρόλα αυτά ο γενικός εισαγγελέας όχι μόνο δεν αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να δώσει εξηγήσεις αλλά αντ’ αυτού συνεχίζει απτόητος να προκαλεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα προσφέροντας ξανά λόγους στην κοινωνία να παραμένει καχύποπτη αυτή την φορά εξαιτίας της «ευνοϊκής» μεταχείρισης που τυγχάνει για δεύτερη φορά ο κ. Κατσουνωτός από την Εισαγγελία. Η πρώτη ήταν στην υπόθεση των Φυλακών, όταν ο κ. Σαββίδης απέτρεψε ιδιωτική ποινική δίωξη εναντίον του και τώρα με την απόρριψη της εισήγηση της Αρχής κατά της Διαφθοράς για ποινική δίωξη του κ. Κατσουνωτού επειδή αυτός αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις που του είχαν υποβληθεί.

Ακόμα και αν ο κ. Σαββίδης υποστηρίζει πως όποιος καλείται από την ΑκΔ διατηρεί το δικαίωμα στη σιωπή, όφειλε ωστόσο να βρει τρόπους να διευκολύνει το έργο της Αρχής και όχι να στέκεται απέναντι της προστατεύοντας τον ίδιο αξιωματούχο, ο οποίος μάλιστα καλείται για διερεύνηση υπόθεσης που αφορά τον βοηθό γενικό εισαγγελέα. Τι περιμένει ο κ. Σαββίδης να υποθέσει ένας σκεπτόμενος πολίτης;

Ότι πρόκειται για αμερόληπτη γνωμάτευση και ότι κατ’ ουδένα λόγο ο κ. Κατσουνωτός δεν τυγχάνει για δεύτερη φορά της προστασίας του; Ή τόσο απαξιώνει τελικά την εμπιστοσύνη της κοινή γνώμη προς τον θεσμό που εκπροσωπεί ώστε να μην τον ενδιαφέρει ποσώς αν οι πράξεις ή παραλείψεις του προκαλούν εύλογες αμφιβολίες ως προς την καθαρότητά τους;

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/eleni-xenoy/1-den-ton-endiaferei-posws


Φτάνει πια! Η ανοχή μας τελείωσε!

 

Οι εκπρόσωποι θεσμών οφείλουν να αποδεικνύουν την τιμιότητα και την επάρκειά τους.

Το «τεκμήριο της αθωότητας» είναι η νομική αρχή σύμφωνα με την οποία κάθε κατηγορούμενος για οποιοδήποτε έγκλημα θεωρείται αθώος μέχρι να αποδειχθεί η ενοχή του. Οι κατήγοροι οφείλουν να παρουσιάσουν στοιχεία στο δικαστήριο που να αποδεικνύουν την ενοχή του χωρίς αμφιβολίες. Έχω τη γνώμη, ωστόσο, πως ό,τι ισχύει στα δικαστήρια δεν ισχύει απαραιτήτως για όλους στην καθημερινή ζωή. Υπάρχει μια κατηγορία συμπολιτών μας που οφείλουν, ως εκ της θέσεώς τους, να δίνουν καθημερινά «εξετάσεις αθωότητας» – να αποδεικνύουν την τιμιότητα και την επάρκειά τους, το ορθό των αποφάσεων και των πράξεών τους. Είναι όσοι υπηρετούν κρατικούς θεσμούς, όπως π.χ. ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι βουλευτές και οι υπουργοί, άλλοι δημόσιοι αξιωματούχοι, οι δημοτικές Αρχές, οι επικεφαλής της Αστυνομίας, ο Γενικός Εισαγγελέας, ο Γενικός Ελεγκτής.

Τα πάμπολλα σκάνδαλα διαφθοράς, παρατυπιών και παρανομιών που αποκαλύπτονται δείχνουν πόσο αναγκαία είναι για τη δημοκρατία αυτή η υποχρέωση των δημόσιων προσώπων. Οι εκπρόσωποι θεσμών οφείλουν να είναι άμεμπτοι, όμως αυτό δεν συνεπάγεται ότι είναι εξ ορισμού τέτοιοι. Γι’ αυτό τον λόγο οφείλουν εξηγήσεις για τις αποφάσεις τους, οι οποίες υπόκεινται στην κρίση των πολιτών. Ένα παράδειγμα είναι ο θεσμός του «πόθεν έσχες» (τον οποίο όμως φρόντισαν οι επηρεαζόμενοι να αχρηστεύσουν): Έχουν την υποχρέωση να αποκαλύπτουν την πηγή των εισοδημάτων τους ώστε να αποκλειστεί ενδεχόμενη διαφθορά και μαύρο χρήμα. Όσοι ενοχλούνται και «προσβάλλονται» από τον έλεγχο, ιδίως τον θεσμοθετημένο στο πρόσωπο του Γ. Ελεγκτή, αναπόφευκτα προκαλούν καχυποψία και τραυματίζουν το κύρος του θεσμού που υπηρετούν. Η προσφυγή του Γ. Εισαγγελέα στη Δικαιοσύνη για να απαλλαγεί από την κριτική αντί να την επιδιώκει, είναι ένα άτυπο «τεκμήριο ενοχής»: Τι έχει να κρύψει;

Οι θεσμοί οφείλουν να εξηγούν τις αποφάσεις τους δημοσίως. Και υπάρχουν πολλές από την πλευρά του Γ. Εισαγγελέα που είναι αμφιλεγόμενες, αυθαίρετες ή αποτυχημένες, όπως π.χ. οι χειρισμοί του στο θέμα των «χρυσών» πολιτογραφήσεων, στο σκάνδαλο του Συνεργατισμού, στην υπόθεση του μαύρου βαν, στο φιάσκο του Αλ Τζαζίρα, στο θέμα των φυλακών – αποκορύφωμα η υπόθεση του Θανάση Νικολάου: Περιμένουμε να δούμε τι έχει να πει για την απόφαση περί δολοφονίας και το «χαστούκι» στους απαράδεκτους από κάθε άποψη χειρισμούς του. Πρέπει να λογοδοτήσουν και αυτοί που δεν έκαναν το καθήκον τους ή συγκάλυψαν το έγκλημα. Περιμένουμε την κατάληξη της προσπάθειάς του να απολύσει τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη, ξεδοντιάζοντας στην ουσία τον ίδιο τον θεσμό ελέγχου. Περιμένουμε ακόμα να δούμε πώς θα χειριστεί ενδεχόμενη ενοχοποιητική απόφαση της Αρχής κατά της Διαφθοράς για τον Ν. Αναστασιάδη, σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον του στο βιβλίο «Κράτος Μαφία» του δημοσιογράφου Μ. Δρουσιώτη. Ο κ. Σαββίδης έχει δηλώσει ότι ο πρώην πρόεδρος είναι 40 χρόνια φίλος του – τι σημαίνει αυτό για την αμεροληψία του;

Αν νομίζουν κάποιοι μεγαλόσχημοι ότι λογοδοτούν μόνο σε κάτι ενοχλητικούς σαν τον σημερινό Γ. Ελεγκτή, και ότι αν απαλλαγούν από αυτόν θα μπορούν να ενεργούν ανεξέλεγκτα χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, κάνουν τεράστιο λάθος. Κανένα τεκμήριο αθωότητας δεν τους καλύπτει και δεν τους απαλλάσσει από την κρίση των πολιτών, δεν βρίσκονται σε δικαστήριο που θα τους αθωώσει – λόγω αμφιβολιών στη χειρότερη (γι’ αυτούς) περίπτωση. Αυτό που αντιμετωπίζουν είναι το άτυπο αλλά ουσιαστικό «τεκμήριο ενοχής», το οποίο οι ίδιοι δίνουν το δικαίωμα στους πολίτες να τους αποδίδουν. Είναι κάτι σαν το επιχείρημα περί «προτέρου εντίμου βίου» που επικαλούνται ενίοτε στα δικαστήρια για να μετριάσουν την ποινή του καταδικασθέντα. Και ενώ, κατά τη γνώμη μου, είναι μάλλον ακατανόητο ως νομικό επιχείρημα όσον αφορά την ουσία (μπορεί απλώς να μη σε έπιασαν να παρανομείς στο παρελθόν), όταν αφορά τους εκπροσώπους κρατικών θεσμών είναι ιδιαιτέρως ζωτικό για το δημόσιο συμφέρον. Το οποίο, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, βλάπτει σοβαρά η παραμονή του κ. Σαββίδη στη θέση του Γενικού Εισαγγελέα.

Ιδιαιτέρως ανησυχητική είναι η αντιμετώπιση της Αρχής κατά της Διαφθοράς από μέρους του, όπως φανερώνει η άρνησή του να διωχθεί ποινικά ο ανώτερος αστυνομικός κ. Κατσουνωτός, όπως εισηγήθηκε η Αρχή. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της, διαφαίνεται ότι «ο Γενικός Εισαγγελέας θα αρνείται να προχωρήσει σε ποινική ανάκριση οποιασδήποτε υπόθεσης διαφθοράς του αποστέλλει η Αρχή, με τη δικαιολογία ότι δεν τηρήθηκαν τα δικαιώματα του υπόπτου κατά την έρευνα. Μια τέτοια εξέλιξη θα πλήξει καίρια την αποτελεσματικότητα και το έργο που επιτελεί η Αρχή». Μάλιστα, ο κ. Σαββίδης προτείνει και τροποποίηση της σχετικής νομοθεσίας! Ώστε απαξιώνει και την Αρχή κατά της Διαφθοράς, την ώρα μάλιστα που ερευνά τον φίλο του; Επιτέλους, φτάνει πια! Αρκετά σας ανεχθήκαμε!

chrarv@philelefheros.com

Ελεύθερα, 19.05.2024

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1470349/ftani-pia-i-anochi-mas-teliose/