Στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας 18,1% των παιδιών στην Κύπρο το 2022

 

newsroom

31 Μαΐου 2024

Στην Κύπρο, κατά το 2022, το ποσοστό των παιδιών που βρισκόταν στο όριο ή κάτω από το όριο της φτώχειας ανερχόταν στο 18,1%, που ισοδυναμεί με 31 περίπου χιλιάδες παιδιά, σύμφωνα µε στοιχεία της Eurostat, αναφέρουν σε κοινή ανακοίνωση, η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, το Εθνικό Δίκτυο Ενάντια στη Φτώχεια Κύπρου (ΕΔΕΦ-Κύπρου), η Παγκύπρια Συντονιστική Επιτροπή Προστασίας και Ευημερίας Παιδιού (ΠΣΕΠΕΠ), η Κυπριακή Παιδοβουλή και το SISTEMA Cyprus που γνωστοποιούν την απόφασή τους, όπως το έτος 2024 είναι αφιερωμένο κατά της παιδικής φτώχειας.

Όπως αναφέρεται με τη συνεργασία των φορέων αυτών αποφασίστηκε όπως κατά το 2024 εργαστούν από κοινού και πραγματοποιήσουν μια σειρά από κοινές δράσεις για διαφώτιση, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού. Βασικός και ουσιαστικός στόχος είναι η εμπλοκή στις δράσεις των ίδιων των παιδιών.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, θα διεξαχθεί σειρά συζητήσεων στρογγυλής τραπέζης με σκοπό την εξαγωγή συμπερασμάτων και την προώθηση θέσεων στα αρμόδια όργανα λήψεως αποφάσεων και στις αρμόδιες υπηρεσίες του Κράτους που στόχο θα έχουν την εξάλειψη της παιδικής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών. Παράλληλος στόχος είναι η κινητοποίηση κρατικού μηχανισμού, φορέων, δήμων και κοινοτήτων, οργανισμών και πολιτών για την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας, επισημαίνεται.

Οι φορείς επισημαίνουν ότι η παιδική φτώχεια είναι ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σημερινές κοινωνίες, τονίζοντας ότι οι διαδοχικές οικονομικές κρίσεις, η πανδημία COVID-19, οι πόλεμοι, η ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, ο ψηλός πληθωρισμός, η κλιματική αλλαγή, οι μειώσεις των πραγματικών μισθών και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, έχουν αντίκτυπο στα παιδιά όλου του κόσμου, αλλά και στα παιδιά που διαβιούν στην Κύπρο.

Την ίδια ώρα, σημειώνεται, που το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχει συσσωρεύσει περισσότερο από το 50% του παγκόσμιου πλούτου, με βάση τα στοιχεία της UNICEF και της Παγκόσμιας Τράπεζας, 330 εκατομμύρια παιδιά στον πλανήτη ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και υλικών στερήσεων. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 1 στα 4 παιδιά, το 25% δηλαδή, ζουν στο όριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Πηγή:     https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1474631/sto-orio-i-kato-apo-to-orio-tis-ftochias-181-ton-pedion-stin-kipro-to-2022/

Καλό το μήνυμα της ανεμελιάς, αλλά το πλακώνει βαριά ατμόσφαιρα

 

Άριστος Μιχαηλίδης

1 Ιουνίου 2024

Τι χαρούμενη παρέα που είμαστε σε αυτό τον τόπο! Το πρωί βράζουμε στο ζουμί μας με ένα σωρό προβλήματα και το βράδυ ξεδίνουμε στις κερκίδες να πάει πάσα κακό.

Το πρωί ξεκινά η δίκη με τη σύγκρουση δυο βασικών θεσμών του κράτους, Ελεγκτή και Εισαγγελέα, το υπουργείο Μεταφορών παλεύει να βρει άκρη στο λιμάνι και στη μαρίνα Λάρνακας, οι υποψήφιοι δήμαρχοι βγάζουν τα μάτια ο ένας του άλλου, μαζί και οι κομματάρχες, και εκεί που σε πιάνει η ανησυχία γίνεται ένα κλικ και πάει η καρδιά σου στον τόπο της. Το κλικ το κάνει αυτοπροσώπως ο αρχηγός του κράτους με τες φόρμες του στις κερκίδες του Ολυμπιακού στην Αθήνα. Να βγάζει σέλφι και να περνά στιγμές ευφορίας για την ομάδα του Πειραιά που έγραψε ιστορία. Μαζί κι ο τέως αρχηγός του κράτους, που το πρωί ελέγχεται από την Αρχή Κατά της Διαφθοράς και το βράδυ πνέει σε πελάγη ευτυχίας μαζί με τον πληθωρικό αρχηγό Βαγγέλη Μαρινάκη.

Ως να είναι όλα πρίμα. Γαλήνη και ψυχαγωγία. Ανεμελιά. Όλα τα προβλήματα βαίνουν προς τη λύση τους, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Μάλλον, το κάνει σκόπιμα ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, τι να πω, θα έχει κάποιο σχέδιο. Με αυτό τον τρόπο στέλνει το μήνυμα της αισιοδοξίας και αναπτερώνει το ηθικό μας. Όπως και τις προάλλες με τη νίκη της Πάφου στον τελικό κυπέλου. Δεν ήταν τυχαίο που τον βλέπαμε να κάνει και δηλώσεις με την φανελλούδα του, ως να ήταν ο χαρούμενος προπονητής. Ήθελε να στείλει το μήνυμα του ευφησυχασμού στον λαό του.

Δεν ξέρω αν πιάνει το σχέδιο, αλλά αυτός ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τι σχέδιο έχει και αντί να πάει στο γήπεδο, είδε τον Ολυμπιακό από το σπίτι του; «Θα τον δω στο σπίτι, στην τηλεόρασή μου με ένα ωραίο μπάρμπεκιου και με καλούς φίλους. Όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι, καθώς ήταν πολύ λίγοι αυτοί που κατάφεραν και εξασφάλισαν το ”μαγικό χαρτάκι”», είπε στους δημοσιογράφους που τον ρωτούσαν. Εντάξει, εκπέμπει μια σοβαρότητα ο Μητσοτάκης και κάνει και τον αλτρουιστή, που άφησε (δήθεν) το «μαγικό χαρτάκι» για το λαό…

Ακόμα κι αν έχει σχέδιο ο δικός μας, μάλλον το παράκανε. Όχι ότι δεν δικαιούται να πάει στο γήπεδο και μάλιστα με την κόρη του, ως καλός πατέρας, αλλά δεν υπάρχει λόγος να γεμίζει τα κοινωνικά δίκτυα με τις σέλφι, όπως κάνουν οι τουρίστες μπροστά στα αξιοθέατα. Φυσικά, είναι με κοτζάμ Γιάννη Αντετοκούνμπο, που έβγαλε φωτογραφία, αλλά και πάλι. Ας την έβαζε στο οικογενειακό άλμπουμ να την βλέπει με τα παιδιά του.

Διότι, είναι πολλοί αρχηγοί κρατών που πάνε σε τέτοιους τελικούς, ιδίως όταν παίζουν οι εθνικές ομάδες των χωρών τους. Αλλά, κάθονται σοβαροί – σοβαροί στις κερκίδες και ούτε τα φούτερ τους δείχνουν, ούτε βγάζουν σέλφι για να δείξουν ότι είναι άνθρωποι του λαού. Της νεολαίας. Της κερκίδας. Πρόεδροι είναι, και πρέπει να το δείχνουν ανά πάσα στιγμή. Δεν γίνονται κάτι άλλο στις κερκίδες –δεν γίνονται κοπελλούθκια ας πούμε– παραμένουν αρχηγοί κρατών κάθε λεπτό που διαρκεί η θητεία τους.  

Πάντως, την ημέρα που έστελνε ο Πρόεδρος τα μηνύματά του από τις κερκίδες, τα έστελναν και υπουργοί του με δηλώσεις και ομιλίες. Ο Αλέξης Βαφεάδης μιλούσε για τις εξελίξεις της Λάρνακας και διαβεβαίωνε πόσοι πολλοί ενδιαφέρονται να αναλάβουν το έργο. «Υπάρχει ενδιαφέρον και από το Κατάρ και από άλλες χώρες και επενδυτικά ταμεία», και αυτό «δείχνει ότι η Κύπρος είναι ελκυστική ως επενδυτικός προορισμός».

Μετά ο Κωνσταντίνος Λετυμπιώτης, εξηγούσε ότι «η κυπριακή οικονομία παρουσιάστηκε ιδιαίτερα ανθεκτική παρά τις αντιξοότητες και ότι τα μακροοικονομικά και δημοσιονομικά μεγέθη παρουσιάζουν δυναμισμό».

Και ο Μιχάλης Δαμιανός ανακοίνωνε ότι «η Κύπρος παρέχει ένα παράδειγμα πλεύσης στις παγκόσμιες προκλήσεις υγείας».

Ε, όλα αυτά δεν είναι τυχαία, η Κύπρος πετά, είναι ανθεκτική, είναι επενδυτικός προορισμός, είναι παράδειγμα πλεύσης, ώρα να πάει κι ο Πρόεδρος να ξεδώσει λίγο στις κερκίδες.

Υ.Γ. Τα άλλα, για το αν πήγε με δικά του έξοδα στην Αθήνα ή αν πήγε με το προεδρικό αεροπλάνο, δεν έχουν σημασία, εντάσσονται στην απαράδεκτη αλλά αναμενόμενη λασπολογία. Αυτό που έχει σημασία είναι το μήνυμα της ανεμελιάς. Κι αυτό είναι ενοχλητικό όταν δεν έχει μέτρο.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474603/kalo-to-minima-tis-anemelias-alla-to-plakoni-varia-atmosfera/

Ζωή στα αζήτητα

 

Άννα Μαραγκού

2 Ιουνίου 2024

Στο διάβα μου, πριν από λίγες μέρες, σε περιοχή που σφύζει από τουριστική ζωή, χλιδή και γκλαμουριά, είδα κρυμμένο πίσω από πολυκατοικίες και μαγαζιά ένα κυπριακό παραδοσιακό σπίτι αφημένο στο χρόνο και στη λήθη!

Αθέατο και αόρατο από άρχοντες και περαστικούς προσλαμβάνεται περισσότερο ως ανορθογραφία του κτιστού περιβάλλοντος, σχεδόν ως αποκρουστικό ανάθεμα, ένα επικίνδυνο εμπόδιο στην παρά πέρα ανάπτυξη, στην αφαίμαξη του τόπου, της γης, των παλαιών καλλιεργειών, γενικά του παρελθόντος χρόνου.

Ένα μακρινάρι με ηλιακό και καμάρες, έκφραση ψυχής ενός «ελεύθερου και ακομπλεξάριστου» τεχνίτη που το κόσμησε με κολόνες και σκαλιστά λαϊκότροπα σχέδια που γούσταρε. Ίσως με κάποιο συμβολισμό ή, μάλλον, γιατί έτσι το ήθελε η ψυχή του.  Ένα δωμάτιο ψηλοτάβανο, όπως τα αρχοντικά του Καρπασιού που κατάγραψε πριν χρόνια ο Στέφανος Σίνος στο υπέροχο βιβλίο του για την αρχιτεκτονική του τόπου μας.

Ένα σπιτικό που κάποτε είχε ζωή, παιδιά, οικογένεια… και τώρα ψόφιους και ζωντανούς ποντικούς, σκουλήκια, σκουπίδια, περιστέρια και παλαζούθκια που κρύβονται στις γωνίες των όμορφων σουβάντζων που στόλιζαν τον χώρο. Κατάχαμα ό,τι μπορεί να χαρακτηρίσει το ανθρώπινο είδος που έχει απωλέσει δια παντός την αίσθηση της αξιοπρέπειας. Και της ευθύνης. Όχι έναντι τρίτου, έναντι εαυτού. Ένα σκηνικό άφτιαχτο, ένα ανατριχιαστικό αφήγημα των 50χρονων της Κυπριακής Δημοκρατίας, όχι γλειμμένο και φτιασιδωμένο όπως αυτά των κυπριώτικων σκέτς που βλέπουμε στο κρατικό κανάλι. Η απόλυτη γύμνια του τόπου και των ανθρώπων του.

Αισθάνθηκα άβολα συνειδητοποιώντας ότι κανείς, μα κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να οικειοποιηθεί τις κορνιζαρισμένες φωτογραφίες που ήταν κρεμασμένες στους τοίχους. Κάποιος παππούς, πατέρας, αδελφός θα ήταν. Μια μορφή που κανείς δεν αναζήτησε, ούτε καν ξεκρέμασε από τον τοίχο, να την πάρει σπίτι του, να την ξεσκονίσει, να την έχει ενθύμιο ζωής! Παραμένει εκεί, βωβή, στον σαθρό τοίχο, να ατενίζει τον όποιον περίεργο επισκέπτη αποτολμά να εισέλθει σε έναν χώρο που αποπνέει κατάντια.

Ο ένοικος ή ο ιδιοκτήτης φαίνεται ήταν ψαράς. Τα δίκτυα του ακόμη απλωμένα στις καμάρες και πάνω στη συκιά. Η κουζίνα, ως ζώσα μαρτυρία ύπαρξης, ρόδια κρεμάμενα σε κλωστή για να στεγνώσουν για ένα επικείμενο μνημόσυνο. Αρμαρόλες, κάποτε γεμάτες από τα δώρα της γης και του μόχθου, σήμερα πολύπλοκοι ιστοί από αράχνες. Ξύλινες, δουλεμένες στο χέρι, κρεμάστρες για τα αναγκαία εργαλεία της κουζίνας. Στον τοίχο παλιά ημερολόγια που προσδιορίζουν έτος και μήνα εγκατάλειψης!

Θα μου πείτε, πάει τελείωσε η εποχή των μακριναριών και της παράδοσης, αλλάζουν οι καιροί και οι άνθρωποι. Προχωρούν, δε βλέπουν πίσω… Δεν αντιλέγω. Όμως υπάρχει μέσα στον καθένα μας αυτό που λέγεται συνείδηση. Δε μιλώ για τους κρατούντες -είτε είναι πολιτικοί ή developers ή επενδυτές- οι τέλος πάντων τυφλοί άρχοντες. Αυτοί, αφού πούλησαν τη ψυχή τους στον σατανά, απώλεσαν και τη συνείδησή τους εδώ και καιρό. Μιλώ για τη δική μας συνείδηση. Αν υπάρχει κάτι που θα συνεχίσει να μας κρατά στο χάρτη της Μεσογείου (αυτό μας κράτησε από αρχαιοτάτων χρόνων) είναι η συνείδησή, η αγάπη για τον τόπο και η ευθύνη έναντι των νέων γενιών που θα έρθουν.

Τι άκαρδος, σκληρός και απάνθρωπος τόπος έχουμε γίνει όπου τίποτα δεν έχει σημασία αν δεν μετριέται εις είδος.

Πώς ήταν άραγε αυτά τα 50 χρόνια για τον ένοικο/ ιδιοκτήτη αυτού του σπιτιού; Που είναι τώρα; Πώς πέρασε η ζωή του στα αζήτητα; Και πόσοι άλλοι είναι όπως αυτόν; Δεν είναι μόνο τα 50 χρόνια της πολιτικής μας απώλειας. Είναι 50 χρόνια συνειδησιακής απώλειας. Χίλια δυο θα γίνουν για να «μη ξεχάσουμε» τον Ιούλιο του 74!

Τα άλλα; Έναν κακομοίρη ψαρά που είχε ίσως ένα κομμάτι εύφορης κόκκινης γης και για να θρέψει τα παιδιά του το έδωσε σε αυτό το νέο είδος που λέγεται developer! Και έφυγε κακήν κακώς όταν το πατατοχωράφι του μετατράπηκε σε διαμερίσματα πολυτελείας. Και που πήγε; Αυτόν, δεν είναι οι Τούρκοι που τον έδιωξαν. Που πήγε; Σε ποια γη και σε ποιο μέρος του κόσμου; Ποιος ξέρει τι πόνο και μαράζι τον έζωσε για να μη ξαναπατήσει το πόδι του στο σπίτι του, έστω για να πάρει τη φωτογραφία του παππού / πατέρα / αδελφού…

Και συνεχίζουμε κάθε βράδυ να μιλάμε για τα πενηντάχρονα, να κάνουμε εκδηλώσεις, ποδηλατοδρομίες και λαμπαδηδρομίες, επαναφέρουμε θριαμβευτικά δυο περίφημες λέξεις που κρύβουν τη ντροπή μας! Πώς να ξεχάσουν οι σημερινοί 80ρηδες και τι να ξεχάσουν οι σημερινοί 16ρηδες;

 Οι 80ρηδες οσονούπω φεύγουν, αδειάζουν τη γωνιά και παίρνουν μαζί τους τη θλίψη και τον πόνο τους. Τα 16ρικα, πού μεγαλώνουν σήμερα; Δε φταίνε τα παιδιά. Ποτέ δεν τους μάθαμε τι χάνουμε καθημερινά, τι χάσαμε στα πενηντάχρονα και τι θα χάσουμε μέχρι τα εκατοντάχρονα… Διδάσκουμε με στόμφο τον άνισο πόλεμο, τις μάνες που κλαίνε τα παιδιά τους, την αδιαλλαξία της Τουρκίας, την καταπάτηση των δικών μας ανθρωπίνων δικαιωμάτων… Όμως ούτε λέξη, τσιμουδιά, για τις δικές μας ευθύνες, τον σεβασμό έναντι της γης που κληρονομήσαμε και θα παραδώσουμε μισή, αγνώριστη και γέριμη!

…Όλοι εκθέτουν για να θυμηθούμε. Ως να είναι ανάγκη να δούμε εκθέματα για να θυμηθούμε. Κι όμως, να που ένα ταξίδι σε σημερινούς χώρους χλιδής και γκλαμουριάς αρκεί για να καταλάβουμε πως καλύτερα είναι να ξεχάσουμε!

Ελεύθερα, 2.6.2024

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474727/zoi-sta-azitita/

Οι πειρασμοί της εξουσίας ή διεφθαρμένοι ηγέτες

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

2 Ιουνίου 2024

Ο τέως πλανητάρχης (ο οποίος φιλοδοξεί να είναι κι ο επόμενος) κρίθηκε από τη Δικαιοσύνη της χώρας του ένοχος σε 34 κατηγορίες που αντιμετώπιζε για παραποίηση επίσημων εγγράφων με στόχο την παραπλάνηση των αρχών.

Στο Περού εξετάζεται η δίωξη της εν ενεργεία προέδρου, Ντίνα Μπολουάρτε στο πλαίσιο της υπόθεσης που έχει βαφτιστεί «Rolex-gate». Η υπόθεση ξεκίνησε όταν η πρόεδρος εμφανίστηκε με ακριβά αδήλωτα ρολόγια, γεγονός που οδήγησε σε έρευνα από την οποία προέκυψαν αδήλωτα ακριβά κοσμήματα και τραπεζικές καταθέσεις, που οδηγούν σε υποψία παράνομου πλουτισμού. Ο δε αδελφός της ερευνάται ως επικεφαλής δικτύου που διόριζε αξιωματούχους έναντι δωροδοκιών, επωφελούμενος από την εξουσία της αδελφής του.

Το 2018 η ισπανική κυβέρνηση υπό την πρωθυπουργία του Μαριάνο Ραχόι κατέρρευσε υπό το βάρος σκανδάλου για ξέπλυμα χρήματος, μίζες και φοροδιαφυγή. Ο άλλοτε πρόεδρος της Γαλλίας, κυκλοφορεί με βραχιολάκι κατάδικου, ο Μπόρις Τζόνσον της Αγγλίας παραιτήθηκε υπό το βάρος σωρείας σκανδάλων (μέχρι και για ανακαίνιση της πρωθυπουργικής κατοικίας με λεφτά διαπλεκόμενου ιδιώτη), ο γιος της Θάτσερ έκανε λαθρεμπόριο όπλων, στην Τσεχία το 2021 ο δισεκατομμυριούχος πρωθυπουργός, Αντρέι Μπάμπις, αναγκάστηκε σε παραίτηση για οικειοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων προς όφελος δικών του εταιριών, σε ασιατικές και αφρικανικές χώρες -Ινδονησία, Φιλιππίνες, Νιγηρία, Ζαΐρ- τα σκάνδαλα των ηγετών εις βάρος των λαών τους μετρούνταν πάντα σε δισεκατομμύρια, ενώ σε χώρες της Λατινικής Αμερικής η διαφθορά ανάμεσα στους πολιτικούς θεωρείται δεδομένη. Ενδεικτικό όλων αυτών είναι και το περιεχόμενο των Panama Papers, σύμφωνα με τα οποία πίσω από διάφορες ύποπτες εταιρείες κρύβονταν 140 –τουλάχιστον- πολιτικοί και δημόσιοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων 12 ηγετών κυβερνήσεων. Τα δικά μας είναι (περίπου) γνωστά: Ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας εξετάζεται από την Αρχή κατά της διαφθοράς κι ο πρώην πρόεδρος της Βουλής από το Δικαστήριο.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι: Όλοι αυτοί ήταν πάντοτε ευάλωτοι στη διαφθορά ή η εξουσία έχει τόσους πολλούς πειρασμούς που είναι δύσκολο να αντισταθούν;

Αν και δεν μπορεί να αποτελεί παρηγορά, το φαινόμενο προφανώς δεν είναι καινούργιο. Το περιέγραψε το 1896 ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στους «Έμπορους των Εθνών»: «Η αργία εγέννησε την πενίαν. Η πενία έτεκεν την πείναν. Η πείνα παρήγαγε την όρεξιν. Η όρεξις εγέννησε την αυθαιρεσίαν. Η αυθαιρεσία εγέννησε την ληστείαν. Η ληστεία εγέννησε την πολιτικήν. Ιδού η αυθεντική καταγωγή του τέρατος τούτου»!

Στον Χένρι Κίσινγκερ δε, αποδίδεται η φράση: «Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί είναι δυσφήμιση για το υπόλοιπο 10%..».

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474624/i-pirasmi-tis-exousias-i-dieftharmeni-igetes/

Στις εκλογές σαν μωρές παρθένες

Θανάσης Φωτίου

2 Ιουνίου 2024

Τόσα «νούμερα» διαθέτει η κυπριακή πολιτική σκηνή, με ένα ακόμα δεν θα χαθεί ο κόσμος. Ιδίως σε μια χώρα όπως τη δική μας που όλα τα «νούμερα» κερδίζουν κι όταν δεν κερδίζουν, επιβραβεύονται! Ναι, δεν θα χαθεί ο κόσμος με το να εκλεγεί άλλο ένα «νούμερο». Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Βέβαια, κάθε νουνεχή πολίτη η προσπάθεια θα έπρεπε να αποσκοπεί στην απαλλαγή της πολιτικής από τα, πάσης φύσεως, «νούμερα», σωστά; Και όχι να της φορτώσει κι άλλα.

Αυτό δεν είναι που επιτάσσει η λογική για το -ομολογουμένως κακοποιημένο και πολύπαθο- «καλώς νοούμενο συμφέρον του τόπου»; Στα δικά μου μάτια, οτιδήποτε άλλο ποσώς δεν διαφέρει από την παροιμία, «φτύνω πάνω, φτύνω τα μούτρα μου, φτύνω κάτω, φτύνω τα γένια μου».

Στην περίπτωση του «φαινομένου», βέβαια, δεν βλέπω να αντιτείνουν πολλοί το πιο πάνω. Ότι δεν πρόκειται, δηλαδή, να χαθεί ο κόσμος με ένα επιπλέον «νούμερο» να μας εκπροσωπεί. Περίπου διθύραμβοι είναι τα πλείστα που διαβάζω και ακούω – κάποια προερχόμενα κι από ανθρώπους που εκτιμώ. Που πάει να πει ότι… γενικώς και ειδικώς, την έχουμε χάσει την μπάλα.

«Ψήφο διαμαρτυρίας», την λένε. Άκουσα προ ημερών να αποφαίνεται επί τούτου και ο εκλογολόγος. «Δεν υπάρχει αμφιβολία, τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με ψήφο διαμαρτυρίας», είπε. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Αντιλαμβάνομαι την ψήφο διαμαρτυρίας ως μια πολύ σοβαρή υπόθεση και, χωρίς να θέλω να ακουστώ κάπως και παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ ότι υπάρχει τόση σοβαρότητα στη συγκεκριμένη κατηγορία – εξαιρέσεις, λίγες ή πολλές, πάντα υπάρχουν. Αυτού του είδους οι «ψήφοι διαμαρτυρίας» δεν διαφέρουν από τους «μπαχαλάκηδες» που αρέσκονται να τα σπάνε αδιακρίτως, είτε «για την πλάκα» τους, είτε επειδή «κουβαλάνε μέσα τους πολύ θυμό», είτε απλά επειδή… έτσι. «Που#@%@ όλα». Άλλο, λοιπόν, η ψήφος διαμαρτυρίας κι άλλο να εξυμνώ το τίποτα, άλλο η ψήφος διαμαρτυρίας κι άλλο αντιτάσσω τη φαιδρότητα απέναντι σ’ όσα με ενοχλούν, άλλο η ψήφος διαμαρτυρίας κι άλλο να δίνω ψήφο εμπιστοσύνης στην ισοπέδωση και στη συλλήβδην απαξίωση την οποία είθισται να υπαγορεύουν τα άκρα.

Βέβαια, εγώ εκλογολόγος δεν είμαι. Την άποψη μου λέω. Το πώς εγώ εκτιμώ ότι έχει η κατάσταση στην πραγματικότητα, με βάση πάντα την, κάθε άλλο παρά αλάνθαστη αντίληψή μου. Άλλωστε, όπως λέει κι ένα ρητό: «Πραγματικότητα είναι η αντίληψη του μυαλού. Από την στιγμή που έχουμε δυο μυαλά ανόμοια, έχουμε δυο εντελώς διαφορετικές όψεις της πραγματικότητας».

Θα είχε, πράγματι, ενδιαφέρον να μας βοηθούσε ένας ειδικός, με παράθεση συγκεκριμένων παραδειγμάτων και στοιχείων, για το πότε, που και έχει καταγραφεί σοβαρή ψήφος διαμαρτυρίας σε εγχώριες εκλογικές αναμετρήσεις. Προσωπικά, την τελευταία δεκαετία (εποχή κατά την οποία άρχισε να παρατηρείται μια… ρευστότητα στις κινήσεις των ψηφοφόρων) μόνο την αποχή από τις κάλπες μεγάλης μερίδας παραδοσιακών ψηφοφόρων ενός συγκεκριμένου κόμματος θα μπορούσα να καταθέσω ως σοβαρή διαμαρτυρία σε εκλογές. Το «κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι», που αφορά κυρίως στο άλλο «φαινόμενο» των δημοσκοπήσεων, την ακροδεξιά, δεν είναι «ψήφος διαμαρτυρίας». Τουλάχιστον όχι στα δικά μου μάτια. Και ειδικά στην περίπτωση της Κύπρου – είπαμε, εξαιρέσεις λίγες ή πολλές, πάντα υπάρχουν. Δύναται, σίγουρα, να εξηγηθεί με πολλούς λόγους η ροπή προς τα εκεί, ωστόσο δεν θα έσπευδα αβασάνιστα να την… «εξαγνίσω» στην δημοκοπική Κολυμπήθρα του Σιλωάμ, χαρακτηρίζοντάς την «ψήφο διαμαρτυρίας». Κυρίως τη συγκεκριμένη «ροπή». Όπως δεν θα έσπευδα με τρόπο απλοϊκό να χαρακτηρίσω «ψήφο διαμαρτυρίας» την ένδειξη ότι μία μερίδα ψηφοφόρων ελκύεται από κάποιον νεοφανή σχηματισμό, δεδομένου ότι οι αναλύσεις των προηγούμενων χρόνων αναφέρονταν σ’ ένα πολιτικό κενό που διευρυνόταν χρόνο με τον χρόνο, όπως και σε μια κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητη μερίδα του εκλογικούς σώματος, που αισθανόταν ορφανή, είτε γιατί απογοητεύτηκε από άλλους χώρους που δεν ανταποκρίθηκαν στα πιστεύω της, είτε δεν καλυπτόταν πλέον επαρκώς από αυτούς.

Ιδιαίτερα, τώρα, σ’ ό,τι αφορά στην άνοδο της ακροδεξιάς, ουδεμία έκπληξη. Φυσικό επακόλουθο θα την χαρακτήριζα. Και οφείλω να σημειώσω ότι δεν πρόσεξα καμιά ανάλυση για την άνοδο του «φαινομένου 2» να κινείται σ’ αυτό το πλαίσιο. Κακώς. Πολύ κακώς. Παρόλο που κατανοώ το άβολο του πράγματος, διότι προϋποθέτει μία έστω παραδοχή! Για την κανονικοποίηση. Ένα Mea Culpa. «Σφάλλαμε». «Εμείς το αναθρέψαμε». «Εμείς του παίζαμε και του τραγουδούσαμε στην κούνια»… Κάτι, τέλος πάντων. Υπάρχουν πολιτικές, εκκλησιαστικές, κοινοβουλευτικές, νομικές, ακαδημαϊκές, δημοσιογραφικές ευθύνες, γι’ αυτό. Συγκεκριμένες. Όχι αόριστες. Ποιοι τους έδωσαν μικρόφωνα; Ποιοι έκλειναν τα μάτια χάρη στην «ορθοφωνία» στο «εθνικό θέμα»; Ποιοι τους χάιδευαν; Πολλά τα “ποιοι”… Γι’ αυτό και το θέαμα όσων κλαψουρίζουν σαν μωρές παρθένες επειδή τους τέλειωσε το λάδι, μόνο γέλωτες μπορούν να προκαλέσουν. Δυστυχώς, όπως στρώσατε θα κοιμηθούμε. Μαύρες πλερέζες όμως, μην περιμένετε να βάλουμε.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474952/stis-ekloges-san-mores-parthenes/

Champions League / Ηττήθηκε η Μπορούσια Ντόρτμουντ και η βιομηχανία όπλων

 

EPA/ISABEL INFANTES

Tvxs Team

2 Ιούν. 2024

H Μπορούσια Ντόρτμουντ ηττήθηκε στον τελικό του Champions League από τη Ρεάλ Μαδρίτης με 2-0. Αλλά ίσως ο μεγάλος χαμένος είναι η Rheinmetall, ο γερμανικός κολοσσός κατασκευής οπλικών συστημάτων.

Την εβδομάδα που πέρασε ανακοινώθηκε η πρωτοφανής συμφωνία Ντόρτμουντ-Rheinmetall, αξίας εκατομμυρίων ευρώ: για τρία χρόνια, η εταιρεία θα μπορεί να τοποθετεί διαφημιστικά μηνύματα στο γήπεδο της Ντόρτμουντ.

Στη δήλωση με την οποία ανακοίνωσε τη συμφωνία την Τετάρτη, ο πρόεδρος της ομάδας, Hans-Joachim Watzke, δήλωσε ότι ο σύλλογος «ανοίγεται σε διάλογο» συνεργαζόμενος με έναν κατασκευαστή όπλων. Αλλά υπερασπίστηκε τη συμφωνία, υποστηρίζοντας ότι στην παρούσα πραγματικότητα του πολέμου στην Ευρώπη, «η ασφάλεια και η άμυνα είναι θεμελιώδεις ακρογωνιαίοι λίθοι της δημοκρατίας μας».

Ο Πράσινος υπουργός Οικονομίας και Γερμανός αντικαγκελάριος Ρόμπερτ Χάμπεκ αναγνώρισε ότι η συμφωνία ήταν «ασυνήθιστη», αλλά αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα ενός «διαφορετικού, πιο απειλητικού κόσμου», όπου εταιρείες όπως η Rheinmetall έχουν αποκτήσει εξέχουσα θέση ως προμηθευτές όπλων στην Ουκρανία, για να αποκρούσει τη ρωσική εισβολή.

Πολλοί οπαδοί της Ντόρτμουντ εξέφρασαν την απογοήτευσή τους, σημειώνοντας ότι ο κώδικας δεοντολογίας του συλλόγου περιλαμβάνει δέσμευση για μια κοινωνία χωρίς βία. Μια ανάρτηση σε blog οπαδών της Ντόρτμουντ επικρίνει τον σύλλογο για την έλλειψη διαφάνειας, προσθέτοντας ότι «η ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας είναι δουλειά της πολιτικής και όχι ενός ποδοσφαιρικού συλλόγου».

EPA/ADAM VAUGHAN

Ο εκπρόσωπος του Αριστερού Κόμματος Die Linke στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία Sascha H. Wagner, σημείωσε ότι «ο αθλητισμός υποτίθεται ότι ενώνει ανθρώπους και έθνη» και μια εταιρεία όπως η Rheinmetall που είναι «εν μέρει υπεύθυνη για τον πόνο και τον θάνατο που προκαλούνται από τα όπλα» δεν μπορεί να χρησιμεύσει ως πρότυπο στον αθλητισμό.

Ενισχυμένη από τη ζήτηση ρεκόρ από τους δυτικούς συμμάχους για όπλα που μπορούν να στείλουν στην Ουκρανία, η εταιρεία στοχεύει να γίνει φέτος ο μεγαλύτερος παραγωγός πυρομαχικών πυροβολικού στον κόσμο.

Τα εκατομμύρια ευρώ της συμφωνίας χορηγίας είναι μόλις ένα μικρό κλάσμα των 40 δισεκατομμυρίων ευρώ που οι αξιωματούχοι της εταιρείας εκτιμούν ότι η Rheinmetall θα πάρει από το ειδικό ταμείο 100 δισεκατομμυρίων ευρώ της γερμανικής κυβέρνησης για τον εκσυγχρονισμό του γερμανικού στρατού. Χώρια τα 140 εκατομμύρια ευρώ από επιδοτήσεις της ΕΕ, που ελήφθησαν για να βοηθήσουν στην ενίσχυση της παραγωγής πυρομαχικών το συντομότερο δυνατό.

Η διάθεση μέρους αυτών των εσόδων σε συμφωνίες χορηγίας για μια ομάδα που παίζει τους αγώνες της σε ένα γήπεδο μόλις 45 λεπτά με το αυτοκίνητο από την έδρα της Rheinmetall, «θα βοηθήσει ενδεχομένως να μετατραπεί ο κατασκευαστής τεθωρακισμένων οχημάτων και βλημάτων σε ένα αποδεκτό οικιακό όνομα», σημειώνει στο σχετικό του ρεπορτάζ το Politico.

Για τη Rheinmetall, η συμφωνία με την Ντόρτμουντ είναι μόνο ένα πρώτο βήμα προς την άρση του ταμπού από την πώληση όπλων. Ηθελε να σφραγίσει πανηγυρικά τη συμφωνία με την κατάκτηση του Champions League. Εχασε τη μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο!

Πηγή:    https://tvxs.gr/news/kosmos/champions-league-ittithike-i-mporoysia-ntortmoynt-kai-i-viomichania-oplon/

Σχολεία με όψη φυλακής αλλά…

 

Ευαγγελία Σιζοπούλου

1 Ιουνίου 2024

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε που τα σχολεία ήταν ανοικτά μέρα και νύχτα. Πέρασαν οι εποχές που οι σχολικοί χώροι κάθε απόγευμα αποτελούσαν πόλο έλξης για δεκάδες παιδιά σε κάθε γειτονιά για συναπάντημα και παιχνίδι. Θυμάμαι ολόκληρα καλοκαίρια που τα σχολεία δεν λειτουργούσαν λόγω των διακοπών, παιδιά όλων των ηλικιών να μένουν μέσα στην αυλή μέχρι που χανόταν ο ήλιος. Τώρα πια πάει το ποδόσφαιρο στο σχολείο, το μπάσκετ στο σχολικό γήπεδο, το τρέξιμο στην αυλή του. Άστε δε, που αν πεις τώρα σε ένα παιδί ότι εσύ τότε που ήσουνα στην ηλικία του έπαιζες έξω από το σπίτι μέχρι αργά το απόγευμα με άλλα παιδιά χωρίς κινητό και κομπιούτερ, πιθανόν να σε κοιτάξει περίεργα. Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή!

Αν του πεις ακόμα ότι πήγαινες και στο σχολείο όταν αυτό δεν λειτουργούσε για να παίξεις και να συναντηθείς με φίλους, ίσως σκεφτεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μπορεί φυσικά και να σκεφτεί ότι και να θέλει να πάει στο σχολείο, πώς θα πάει και γιατί; Τώρα, παντού κάγκελα, κλειδαριές, αλυσίδες. Σιδεριές σε κάθε πύλη, σε παράθυρα. Και για έναν περίεργο λόγο, βρε παιδί μου, κανένας… δεν μπορεί να μπει μέσα παρά μόνο οι παραβάτες!

Το πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο είναι γνωστό και συζητήθηκε άπειρες φορές. Το γιατί λήφθηκαν οι πολιτικές αποφάσεις πριν μερικά χρόνια για τα κιγκλιδώματα στα σχολεία και τα αυξημένα μέτρα αυτού του τύπου το γνωρίζουμε. Προστασία μαθητών κι εκπαιδευτικών και κατ’ επέκταση σχολικών χώρων από βανδαλισμούς και κάθε λογής ζημιές που κοστίζουν ολόκληρες περιουσίες στους φορολογούμενους πολίτες. Γιατί, ως γνωστόν, καταστροφές γίνονται αλλά οι παραβάτες δεν εντοπίζονται εύκολα και προφανώς κανείς υπαίτιος δεν επωμίζεται το κόστος των πράξεων του. Επομένως, το χέρι στην τσέπη το βάζουμε όλοι εμείς. Πληρώνουμε τα σπασμένα ξανά και ξανά και φυσικά, μέχρι την επόμενη φορά.

Πέραν όμως από τα πιο πάνω μέτρα προστασίας των σχολικών χώρων, έχουμε και τους φρουρούς ασφαλείας. Κι επειδή όπως φαίνεται κανένα μέτρο από όλα αυτά δεν αντιμετώπισε αποτελεσματικά το πρόβλημα της παραβατικότητας και των καταστροφών στα σχολεία, κυρίως κατά τις βραδινές ώρες ή κατά την περίοδο διακοπών, λήφθηκε και η απόφαση για τοποθέτηση καμερών, έστω και πιλοτικά σε δέκα σχολεία σε πρώτη φάση.

Η εγκατάσταση των καμερών θεωρείται από τους αρμόδιους σαν ένα ακόμη μέτρο στη μάχη κατά των παραβατών που σε πολλές περιπτώσεις δεν άφησαν τίποτα όρθιο στο πέρασμα τους από κάποια σχολεία. Θα αποδώσει; Αυτό είναι κάτι που θα το πει ο χρόνος.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μετατρέψαμε τα σχολεία σε φυλακές στην όψη αλλά τα προβλήματα είναι εκεί. Μήπως ήρθε η ώρα για μια γερή και συνολική αξιολόγηση των μέτρων που εφαρμόζονται εδώ και χρόνια;

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474450/scholia-me-opsi-filakis-alla/

Στο μυαλό των ψηφοφόρων

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

1 Ιουνίου 2024

Μέχρι πριν λίγες μέρες, παρόλο που ο Ντόναλντ Τραμπ βρισκόταν ενώπιον της Δικαιοσύνης, οι ψηφοφόροι αυτόν ήθελαν πρόεδρο. Οι δημοσκοπήσεις του έδιναν την πρωτιά. Είτε γιατί οι ψηφοφόροι θεωρούσαν πως ο ανθυποψήφιος του είναι τόσο χάλια που όποιον και να βάλεις απέναντι του θα ψηφίσουν αυτόν, είτε γιατί οι κατηγορίες (σύμφωνα πάντα με την κρίση των ψηφοφόρων) δεν είναι σοβαρές, είτε η δίκη είναι στημένη από το σύστημα εναντίον του, είτε γιατί δεν τους ενδιαφέρει το θέμα, αρκεί κάποιος να καταφέρει να τους πείσει πως θα κάνει την καθημερινότητα τους καλύτερη. Κι αυτή η προσέγγιση προφανώς δεν θα αλλάξει κατά πολύ μετά την καταδίκη του.

Μια δημοσκόπηση του ABC News (πριν την απόφαση του δικαστηρίου) διαπίστωσε ότι 80% των υποστηρικτών του Τραμπ σίγουρα θα έμεναν μαζί του όποια κι αν ήταν η ετυμηγορία, το 16% θα επανεξετάσει και μόλις το 4% δήλωσε ότι θα απέσυρε την υποστήριξή του σε περίπτωση καταδίκης. Με αυτά τα αποτελέσματα κανένας δεν μπορεί να προβλέψει την έκβαση των αμερικανικών εκλογών αφού η καταδίκη του δημιουργεί ταυτόχρονα ένα αντίστροφο -από ότι θα έλεγε η λογική- αποτέλεσμα συσπειρώνοντας τους φανατικούς οπαδούς του που θέλουν να πιστεύουν ότι το σύστημα της χώρας πολέμησε «άδικα» τον Τραμπ. Σε αυτό βοηθά και το γεγονός πως η παραποίηση επιχειρηματικών αρχείων, στην πολιτεία της Νέα Υόρκης, αποτελεί πλημμέλημα. Για να αναδειχθεί σε κακούργημα, όπως έγινε, χρειάστηκε να πειστούν οι ένορκοι ότι ο Τραμπ το έκανε με σκοπό να διαπράξει άλλο έγκλημα. Και για να γίνει αυτό συνέβαλε η νομική στρατηγική. Οπόταν δεν είναι δύσκολο, ειδικά σε μια εποχή που υπάρχει ένα κοινό έτοιμο να δεχτεί μία θεωρία συνωμοσίας και να τα βάλει –τάχα- με το σύστημα. Θα ήταν όμως αλλιώς τα πράγματα αν οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε ο Τραμπ ήταν διαφορετικές; Ίσως όχι, λόγω ακριβώς αυτού του κοινού που δύσκολα μεταπείθεται με λογικά επιχειρήματα. Το είδαμε να συμβαίνει στην πανδημία και το βλέπουμε να συμβαίνει σε κάθε θέμα: από την κλιματική αλλαγή μέχρι το διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον. Ενώ ζούμε ήδη τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, είναι πολλοί που αμφισβητούν την ύπαρξη της. Η σκόνη που μας πλακώνει κάθε τρείς και λίγο είναι αποτέλεσμα τεχνητών παραγόντων. Μας ψεκάζουν για να μας ελέγχουν. Στη Γιουροβίζιον επικράτησε το τραγούδι ενός non binary στα πλαίσια μιας διεθνούς συνωμοσίας για κατάργηση των φύλων.

Με το κλίμα που έχει διαμορφωθεί, είναι εύκολο να κατευθύνει κάποιος τα πλήθη προς όποια κατεύθυνση θέλει. Κυρίως σε κατευθύνσεις που υπονοούν πως είναι αντισυστημικές.  

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474613/sto-mialo-ton-psifoforon/

Προεδρική πολιτική και συστημική δημοσιογραφία

 

Του Παύλου Ξανθούλη

27 ΜΑΪΟΥ 2024

Με κάθε ευκαιρία, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης επαναλαμβάνει την έκκλησή του προς την Ε.Ε. να επιστρατεύσει τα πολιτικά και οικονομικά εργαλεία που διαθέτει έναντι της Τουρκίας, ώστε να την πειθαναγκάσει να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού. Έτσι και πριν από μερικές μέρες, αποδεχόμενος τα διαπιστευτήρια της νέας πρέσβειρας της Αυστρίας, ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης επέλεξε να υπενθυμίσει ότι η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της Ε.Ε. και το Κυπριακό είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα, προσθέτοντας ότι «είμαι πεπεισμένος ότι η Ε.Ε. έχει κάθε συμφέρον να συμβάλει ενεργά στην τελική διευθέτηση, αξιοποιώντας όλα τα πολιτικά και οικονομικά εργαλεία που έχει στη διάθεσή της…».

Όλα αυτά που λέει και επαναλαμβάνει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, όποτε βρει μικρόφωνο μπροστά του, προκαλούν εύλογα ερωτηματικά. Διότι, αυτός, ο ίδιος ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, υποστήριζε πριν από μερικές εβδομάδες ότι στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής, εξασφάλισε διασύνδεση του Κυπριακού με τα ευρωτουρκικά, δημιουργώντας την εντύπωση ότι τα δύο ζητήματα «πάνε πακέτο» και άρα η νέα υπό οικοδόμηση ευρωτουρκική σχέση περνά μέσα από τη λύση του Κυπριακού.

Τι άλλαξε όμως και ο πρόεδρος μας αισθάνεται την ανάγκη να επαναφέρει το ζήτημα και να επαναλαμβάνει σε διαπιστευτήρια, ανθεστήρια και μνημόσυνα ότι η Ε.Ε. πρέπει να χρησιμοποιήσει τα πολιτικά και οικονομικά εργαλεία που διαθέτει έναντι της Τουρκίας, για να συμβάλει σε λύση του Κυπριακού; Μήπως τα Συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, τον περασμένο μήνα, για τα οποία πανηγύριζε ο κ. Χριστοδουλίδης και εξέφραζε «ικανοποίηση», τελικά δεν τον καλύπτουν; Και άρα ξαφνικά, ο πρόεδρός μας, όπως και ο βασιλιάς, στο γνωστό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, αντιλήφθηκε ότι είναι γυμνός;

Και εκείνοι οι δημοσιογράφοι που όχι μόνο αναπαρήγαγαν τις προεδρικές δηλώσεις (ως οφείλουν, επί τούτου ουδέν μεμπτόν), αλλά και τις υιοθετούσαν ως να ήταν δική τους εκτίμηση και θέση, πώς αισθάνονται ακούγοντας έναν πρόεδρο να παρακαλεί την Ε.Ε. να κάνει αυτό που υποτίθεται ότι έχει ήδη εξασφαλίσει, με την υποτιθέμενη, καθ’ ισχυρισμό διασύνδεση Κυπριακού-ευρωτουρκικών; Διότι, εάν εξασφαλίζαμε τη διασύνδεση Κυπριακού-ευρωτουρκικών, όπως ισχυρίστηκε ο πρόεδρός μας και παπαγάλιζαν πολιτικοί και συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι που δεν έχουν διαβάσει ποτέ κείμενο Συμπερασμάτων –ούτε ξέρουν καν πώς μοιάζει– ποια είναι η ανάγκη να βγαίνει ο αρχηγός του κράτους στα διαπιστευτήρια ενός διπλωμάτη και να παρακαλεί για κάτι που υποτίθεται ότι έχει εξασφαλίσει;

Όλο αυτό μου θυμίζει ένα απόφθεγμα που αποδόθηκε στον Τζορτζ Όργουελ από τον Venturino Giorgio Venturini και σύμφωνα με το οποίο, «σε μια εποχή καθολικής εξαπάτησης, το να λες την αλήθεια είναι μια επαναστατική πράξη». Είτε το είπε τελικά ο Όργουελ, είτε του αποδόθηκε λανθασμένα, το απόφθεγμα αυτό ταιριάζει γάντι στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Κύπρο. Διότι όντως βιώνουμε μια μορφή καθολικής εξαπάτησης στο Κυπριακό και στα ευρωτουρκικά, από μια κυβέρνηση που παραπλανάει καθημερινά, δημιουργώντας στρεβλή εικόνα για μείζονα ζητήματα και ποντάροντας στη «συστημική δημοσιογραφία», η οποία εκ των πραγμάτων αναιρεί αυτό καθαυτό το δημοσιογραφικό λειτούργημα.

Ανέκαθεν είχα την εντύπωση ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να είναι «αντιεξουσιαστής», εντός εισαγωγικών και με την έννοια της άσκησης αυστηρότατης κριτικής στην εκάστοτε εξουσία. Χωρίς πολιτική ατζέντα. Αυτή δεν είναι η ουσία, η βασική αρχή του δημοσιογραφικού λειτουργήματος; Αυτό δεν εννοούσε ο Όργουελ όταν –όντως– έλεγε ότι «δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν» και ότι «όλα τ’ άλλα είναι δημόσιες σχέσεις»; Ή αυτό δεν αφορά την Κύπρο;

Σημ.: Ενώ γράφονταν αυτές οι γραμμές, η Λευκωσία κρυβόταν και δεν έπαιρνε θέση στο πολύκροτο ζήτημα της έκδοσης εντάλματος σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) κατά του Βενιαμίν Νετανιάχου. Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης που υποτίθεται ότι λειτουργεί πάντοτε στη βάση θέσεων αρχής, δεν άρθρωσε λέξη, τοποθετώντας τις θέσεις αρχής του σε ένα μενού α λα καρτ. Θα ανέμενε κανείς ότι ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης που διαφημίζει ότι ο Μακρόν είναι «φίλος» του, θα είχε ενημερωθεί για την προσήλωση του προέδρου της Γαλλίας στη διαδικασία του ΔΠΔ, σε σχέση με την έκδοση εντάλματος σύλληψης κατά του Νετανιάχου. Ως επίσης και τις «ξεκάθαρες» δηλώσεις του ύπατου εκπροσώπου Γιοσέπ Μπορέλ, που υπέδειξε ότι «όλα τα κράτη που έχουν επικυρώσει το καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου υποχρεούνται να εκτελούν τις αποφάσεις του Δικαστηρίου». Ή μήπως ούτε αυτό αφορά την Κύπρο;

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/paylos-xanthoylis/1-proedriki-politiki-kai-systimiki-dimosiografia

Φέρνουν τα λεφτά την ευτυχία;

 

Ξένια Τούρκη

30 Μαΐου 2024

Φέρνουν τα λεφτά την ευτυχία; Και αν ναι σε ποιο βαθμό; Που μπορούμε να βάλουμε το όριο στα πόσα χρειαζόμαστε για να είναι είμαστε ευτυχισμένοι;

Μια μελέτη του 2010 στις ΗΠΑ, από δύο οικονομολόγους αποφάνθηκε πως με ένα ετήσιο εισόδημα στα 75.000 δολάρια το χρόνο κάποιος μπορεί να γίνει ευτυχισμένος. Εκτιμήθηκε πως ήταν ένα ποσό με το οποίο κάποιος μπορούσε να καλύψει τις βασικές του ανάγκες και να έχει περιθώριο να κάνει πράγματα που του αρέσουν.

Αυτό σημαίνει πως αν κάποιος καταφέρει να βάζει στην τσέπη 75.000 δολάρια ετησίως είναι απαραίτητα ευτυχισμένος; Όχι ακριβώς. Γιατί στα 14 χρόνια που μας χωρίζουν από την μελέτη των Angus Deaton και Daniel Kahneman συνέβησαν πολλά με αποτέλεσμα το κόστος ζωής να εκτοξευτεί στα ύψη. Νέοι υπολογισμοί, για τις ΗΠΑ μιλούμε πάντα, ανέβασαν το ποσό της ευτυχίας στις 110.000 δολάρια.

Πάντως, ο μέσος μισθός στη χώρα αυτή τη στιγμή είναι γύρω στα 60.000 δολάρια. Και όσοι κερδίζουν πάνω από 110.000 δολάρια είναι λιγότερο από το 20% του πληθυσμού. Επομένως, αν τα λεφτά φέρνουν την ευτυχία, αυτό σημαίνει πως οι τέσσερις στους πέντε Αμερικανούς μουλιάζουν μέσα στην δυστυχία τους.

Αυτό βέβαια, δεν είναι απαραίτητα αλήθεια. Όλοι γνωρίζουμε και δεν χρειάζεται καμιά έρευνα για να μας το επιβεβαιώσει πως τα λεφτά δεν φέρνουν ούτε την ευτυχία ούτε την δυστυχία. Έχουμε δει ανθρώπους με τεράστιο εισόδημα να είναι δυστυχισμένοι και αδέκαρους να ξεχειλίζουν από ευτυχία. Έχουμε, δει φυσικά και το αντίθετο.

Ακόμη, όμως και να μην φέρνουν την ευτυχία τα χρήματα, δίνουν άνεση. Όπως και να το κάνουμε είναι καλύτερο να ξυπνά κάποιος και να μην αγωνία αν θα τα βγάλει πέρα και αν έχει τα απαραίτητα χρήματα να φάει, να ντυθεί, να πάει στον γιατρό αν αυτό χρειαστεί. Τα χρήματα μπορεί να μην είναι το μυστικό της ευτυχίας, όμως μπορούν να βοηθήσουν σε αυτό.

Οι μεγαλύτερες γενιές μεγάλωσαν και πορεύτηκαν με το μότο της σκληρής εργασίας που στο τέλος ανταμείβεται. Οι κρίσεις των τελευταίων χρόνων, σώριασαν σε ερείπια αυτές τις πεποιθήσεις, όταν αποδείχτηκε πόσο ευάλωτοι είμαστε απέναντι σε μειώσεις μισθών και απολύσεις. Αν «χρειαστεί» να γίνουν περικοπές, θα γίνουν όσες ώρες και αν αφιερώσαμε στη δουλειά μας, όσο καλοί εργαζόμενοι κι αν ήμασταν.

Οι νεότεροι αναζητούν την ευτυχία αλλού. Σε ταξίδια, προσωπικές αναζητήσεις νέες εμπειρίες. Το πρόβλημα, φυσικά, ότι όλα αυτά κοστίζουν και ότι οι περισσότεροι δεν μπορούν να συντηρούν ένα τέτοιο life style. Άρα, ακόμη και να μην φέρνουν τα λεφτά την ευτυχία, είναι καλύτερο κάποιος να τα έχει.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1473685/fernoun-ta-lefta-tin-eftichia/

Η εντιμότητα Κληρίδη κι η διαφθορά του σήμερα

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

30 Μαΐου 2024

Συχνά πυκνά, όποτε γίνεται αναφορά στον Γλαύκο Κληρίδη, μνημονεύεται η εντιμότητα του. Θεωρείται ένας πολιτικός που έφυγε από την πολιτική (και τη ζωή) πιο φτωχός από ότι μπήκε. Με πατέρα δικηγόρο και πρώην δήμαρχο, προερχόταν από μία ευκατάστατη οικογένεια. Σπούδασε νομικά τη δεκαετία του ’40, σε μια εποχή που μεγάλο μέρος του πληθυσμού του νησιού μετά δυσκολίας ολοκλήρωνε το δημοτικό σχολείο. Ωστόσο, την όποια περιουσία είχε δεν την αυγάτισε στη διάρκεια της πολιτικής του πορείας και αυτό αποτελεί γεγονός που δεν αμφισβητείται ούτε και από όσους διαφωνούσαν με τις πολιτικές του θέσεις.

Τελευταία αναφορά στην εντιμότητα του Κληρίδη, γίνεται από τον επιχειρηματία και ιδρυτικό στέλεχος του ΔΗΣΥ, Κωνσταντίνο Λόρδο. Σε συνέντευξη του στη Μαρίνα Οικονομίδου στην Καθημερινή, είπε: «Ο Κληρίδης ήταν έντιμος και αφιλοκερδής αλλά έκανε συναισθηματικές εκτιμήσεις για ανθρώπους που είχε στο πολύ στενό του περιβάλλον». Αρνήθηκε να κατονομάσει ή να δώσει περισσότερες διευκρινίσεις και περιορίστηκε στο να σκιαγραφήσει την προσωπικότητα του: «Είχε στοιχεία ηρωικά, ευγενικά, έντιμα, είχε όμως και τη φοβερή αδυναμία να επηρεάζεται πολύ από τον περίγυρό του, μέρος του οποίου ήταν βαθιά μπλεγμένο στη διαπλοκή. Τραβούσαν την Κύπρο και το Κυπριακό στις ακρότητες. Δεν παραμείναμε κόμμα αρχών, ξεκινήσαμε να σκεφτόμαστε ψηφοθηρικά. Προσωπικά πιστεύω πως αν ο Κληρίδης ακολουθούσε τη δική του γραμμή, ούτως ή άλλως θα γινόταν πρόεδρος. Άλλαξε στην πορεία και διδάξαμε τον κόσμο να ζητάει ανταλλάγματα».

Ο Γλαύκος Κληρίδης λοιπόν ήταν ένας έντιμος πολιτικός ο οποίος δεν έκανε έργα για να παίρνει μίζες, δεν πουλούσε ιθαγένειες, δεν τροποποιούσε τοπικά σχέδια για να κόβει οικόπεδα, δεν εκχώρησε δημόσιο πλούτο σε επενδυτές δεχόμενος ανταλλάγματα, γενικά δεν τον ενδιέφερε ο δικός του πλουτισμός. Με όσα όμως κατά καιρούς λέγονται από στενούς του συνεργάτες, όπως τώρα και από τον Κωνσταντίνο Λόρδο, έκανε τα στραβά μάτια αφήνοντας να γίνονται γύρω του τρελά πάρτι.    

Στη διάρκεια της δεκαετούς προεδρίας του, είχε αρκετές ευκαιρίες για να μεταλαμπαδεύσει στη δημόσια ζωής τις ηθικές αρχές που χαρακτήριζαν τη δική του δράση. Μια καλή ευκαιρία ήταν όταν ο κυβερνητικός του εκπρόσωπος απείλησε να παραιτηθεί αν δεν έθετε σε τάξη τον υπουργό Εσωτερικών. Δεν το έκανε όμως, με αποτέλεσμα ο εκπρόσωπος να παραιτηθεί και πολύ αργότερα να δικαιωθεί αφού ο εν λόγω υπουργός κατέληξε στις φυλακές της Ελλάδας.

Ο Γλαύκος Κληρίδης λοιπόν δεν έβαλε το δικό του χέρι στο βάζο με το μέλι, αλλά επέτρεψε σε άλλους να το κάνουν ασύστολα. Η τεκμηριωμένη εντιμότητα του τον απαλλάσσει από οποιαδήποτε ευθύνη για τα όσα συνέβησαν και έθεσαν τις βάσεις για αυτά που ακολούθησαν; Στην πολιτική υπάρχει και η παθητική διαφθορά.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474005/i-entimotita-kliridi-ki-i-diafthora-tou-simera/

«Επιστρέφοντας» από το μέτωπο μετά από 50 χρόνια

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

31 Μαΐου 2024

Δεν ειπώθηκαν πολλά. Ταυτοποιήθηκαν, λέει η είδηση, οστά αγνοούμενου από το 1974 (Ελλαδίτη) αλλά δεν υπάρχει κανείς στενός συγγενής εν ζωή για να τα παραλάβει και να τον κηδέψει. Το όνομα του, όπως γράφτηκε κάπου, είναι Χαράλαμπος Σαρλιάν από την Κεραμωτή Καβάλας.

Μπορούμε να φανταστούμε την ιστορία: Μία μάνα, ένας πατέρας (ίσως και ένας μεγαλύτερος αδελφός ή μια μεγαλύτερη αδελφή) περιμένουν το γιό (τον αδελφό) που πήγε στην Κύπρο για να πολεμήσει, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Πέρασαν μήνες δίπλα στο τηλέφωνο προσμένοντας κάποιο νέο. Τα πρώτα χρόνια ταξίδεψαν στην Κύπρο με την ελπίδα να μάθουν κάτι περισσότερο, να καταλάβουν, να επισκεφθούν τους τάφους συμπολεμιστών του παιδιού τους θεωρώντας τους –όσο κυνικό κι αν ακούγεται- τυχερούς: «Έχουν αν μη τι άλλο ένα τάφο. Οι συγγενείς τους μπορούν να έχουν μία σύνδεση, ένα σημείο αναφοράς. Να ανάβουν ένα καντήλι, να αφήνουν λίγα λουλούδια… Το δικό μας το παιδί που είναι;»

Η αγωνία έγινε σαράκι, έφερε αρρώστιες, τα χρόνια πέρασαν χωρίς κανένα σημάδι. Οι 30χρόνοι του 1974 έγιναν 80χρόνοι, οι 40χρόνοι έγιναν 90χρόνοι, κι οι κύκλοι της ζωής έκλεισαν, ολοκληρωμένοι ή ημιτελείς από κάποια ασθένεια ίσως, χωρίς τα ερωτήματα να απαντηθούν, χωρίς οι πληγές να κλείσουν. Και φτάσαμε σε αυτήν την ημέρα που κάποτε θα ερχόταν: Ο στρατιώτης «επέστρεψε» αλλά δεν έχει κανένα δικό του να τον «υποδεχτεί». Όχι γιατί τον ξέχασαν ή γιατί κουράστηκαν και έπαψαν να τον περιμένουν, ούτε γιατί βιάστηκαν να φύγουν. Αλλά επειδή τα χρόνια πέρασαν και συνεχίζουν να περνούν χωρίς εμείς -που συνεχίζουμε να βιώνουμε το αποτέλεσμα της εισβολής- να μετράμε τη ροή του χρόνου στην πραγματική του διάσταση.

Ρωτήθηκε πριν λίγες μέρες -όταν βρισκόταν στην Κύπρο- ο διάσημος και πολύ σημαντικός Αμερικανός ηθοποιός Τζον Μάλκοβιτς για το κυπριακό. «Υπήρχε, είπε, μια εποχή που προσπαθούσαμε να αναπτύξουμε μια ταινία που διαδραματίζεται εδώ και αφορά εκείνα τα γεγονότα. Είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Αλλά ήταν πολλά, πολλά χρόνια πριν και δεν θυμάμαι καλά το υλικό». Ωστόσο, πρόσθεσε, ο πλανήτης είναι γεμάτος με ανάλογες δυσάρεστες και πολύπλοκες πολιτικές καταστάσεις. «Το θέμα της Κύπρου δεν συζητιέται πια στη διεθνή ατζέντα. Το θυμάμαι καθαρά από την παιδική μου ηλικία. Αλλά δεν νομίζω ότι οι παγκόσμιες δυνάμεις είναι πολύ ‘ζεστές’. Πολλά γεγονότα τα τελευταία χρόνια μ’ έχουν κάνει να αμφιβάλλω για τη σοφία τους και την ειλικρίνειά τους».

Είναι γεγονός: πολλά, πολλά χρόνια έχουν περάσει. Τόσα πολλά που η μια γενιά μετά την άλλη φεύγουν, ενώ ακόμα οι στρατιώτες δεν έχουν «επιστρέψει» από τα πεδία των μαχών.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1474386/epistrefontas-apo-to-metopo-meta-apo-50-chronia/