Πράσινα δέντρα και πράσινα άλογα

 

Θανάσης Φωτίου

13 Οκτωβρίου 2024

Θες επειδή την Τρίτη έχουμε το πολυσυζητημένο δείπνο στη Νέα Υόρκη ή θες επειδή είμαι «ό,τι θυμάμαι χαίρομαι», η οργίλη επίθεση που ο Κρις Τριανταφυλλίδης εξαπέλυσε εναντίον του Ευρωβουλευτή (της καρδιάς σας), μού θύμισε μια άλλη παρέμβασή του -ίσως την πιο υψηλού επιπέδου, μεστή νοημάτων, μηνυμάτων και συμβολισμών πολιτική ανάλυση που διάβασα ποτέ- και το γεγονός ότι διατυπωνόταν από τηλεοράσεως από κάποιον εγνωσμένου κύρους νομικό κι όχι από κάποιον τρελό «φιλόσοφο του δρόμου», δεν μπορούσε παρά να έχει εντυπωθεί έκτοτε στη μνήμη μου.

Ήταν τον Οκτώβριο του 2011, όταν το πολυσυζητημένο Κυπριακό μεταφερόταν στο θέρετρο Green Tree, λίγο έξω από την Νέα Υόρκη με τον Μπαν Κι Μουν να υποδέχεται τους Δημήτρη Χριστόφια – Ντερβίς Έρογλου σε μια προσπάθεια αναζήτησης προόδου, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα για κάτι τέτοιο. Ο Έρογλου διαδραμάτιζε ρόλο σημερινού Τατάρ και ο Χριστόφιας έλεγε μεν ότι ήθελε «λύση χθες», αν του την έδινες όμως «σήμερα» θα προφασιζόταν ανειλημμένες υποχρεώσεις, ίσως κάποιο ταξίδι στο εξωτερικό, ώστε να μπορεί μερικά χρόνια μετά, ο άνθρωπος που έκανε πρόεδρο τον Τάσσο Παπαδόπουλο, να παραγγέλνει του Αναστασιάδη «Να πάψει να στηρίζεται σ’ εκείνους που δεν θέλουν διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Διαφορετικά θα μας μείνει η διχοτόμηση».

Ασχέτως τούτων, οι μονίμως ανησυχούντες εξέφραζαν για ακόμη μία φορά τις γνωστές «βεβαιότητές» τους για -τι άλλο;- «λύση-εξπρές» και «κλείσιμο» του Κυπριακού. Είχε και ο Κρις Τριανταφυλλίδης τις ανησυχίες του τότε. Βεβαίως, ως καλοαναθρεμμένος γόνος δεν του «επιτρεπόταν» να μιλά για «στημένες κρεμάλες της Κύπρου» θαρρείς και είναι κανένας τυχαίος, πατριώτης του περιθωρίου, έπρεπε να διατυπώσει τους προβληματισμούς του με τρόπο που να αντανακλά στη σοφία του ανδρός και να συνάδει με το κοινωνικοπολιτικό εκτόπισμά του. Και ο τρόπος αυτός ήταν ο εξής: «Στα ελληνικά Green Tree σημαίνει πράσινο δέντρο. Τα δέντρα πάρα πολύ συχνά είναι μέσα σε κήπους. Σ’ αυτό τον κήπο, ποιος θα δώσει το μήλο στον κύριο Χριστόφια; Εννοώ το μήλο που έδωσε η Εύα στον Αδάμ, που είχε καταστροφικά αποτελέσματα όπως ξέρετε…»!  

Εντυπωσιακό; Εντυπωσιακότατο! Αρκεί να σας πω- θα το εξομολογηθώ έστω κι ας ξέρω ότι θα ακουστεί βλάσφημο- ότι την έκανα τη σκέψη, φευγαλέα έστω, ότι το «Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν…», μπορεί και να μην γράφτηκε για την Παναγία.

Στις μέρες μας δεν είναι ότι ο Κρις Τριανταφυλλίδης έπαψε να ανησυχεί για την πατρίδα. Μάλιστα η συναίνεση μας για συμμετοχή του Φιντάν στο άτυπο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων, τον ανησύχησε πάρα πολύ και διά επιστολής ζήτησε από τον πρόεδρο να συγκαλέσει την περιβόητη «Ομάδα Κυπριακού» που σύστησε, στην οποία ανήκει και ο ίδιος. Και μπορεί μεν εδώ και τρεις μήνες να μην έλαβε από την προεδρία την τυπική έστω επιστολή που έστελνε κάποτε ο Πάτροκλος Σταύρου -«Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έλαβε την επιστολή σας και σημείωσε το περιεχόμενο»- εντούτοις φοβίες ότι ενδεχομένως στη Νέα Υόρκη να δώσει κάποιος τον «απαγορευμένο καρπό» στον Νίκο Χριστοδουλίδη, δεν έχει.

Και γιατί να έχει, άλλωστε; Σάμπως υπάρχει κήπος; Ή μήπως πράσινα δέντρα; Μόνο «πράσινα άλογα», τα βλέπουμε και ποθαυμαζόμαστε. Και μερικοί… κάμηλοι επίσης.

Το μαρτυρά και η βόλτα στην Κάτω Πάφο με την Ούρσουλα, στο πλαίσιο της συνόδου των MED 9 στο πολυτελές Minthis – περισσότερα στο λήμμα «γραμμάτια» που έχει να ξεπληρώσει ο Ν.Χ. Η οποία Ούρσουλα, ένεκα «υποχρέωσης» για τη στήριξη που έλαβε στην επανεκλογή της, έκλεισε μεν τα μάτια στην επιλογή Κώστα Καδή, ωστόσο πήγε η αθεόφοβη και τον έχρισε υποψήφιο Επίτροπο Αλιείας και Ωκεανών, δίνοντάς τον στεγνά στο Politico για τα έργα και τις ημέρες του ως Υπουργός Περιβάλλοντος.

Τέτοιους καμήλους- βλέπε απόρριψη λίστας υποψηφίων δικαστών στο ΕΔΑΔ / ήττες σε υποθέσεις που χειρίζεται ο «κράτος εν κράτει» Γενικός Εισαγγελέας / «περίεργες» σχέσεις Βοηθού με «σοφούς» που προσκαλούνται σε εκπομπές του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα / σκάνδαλα μεγατόνων όπως το Βασιλικό… – τούς καταπίνουμε αμάσητους, την ίδια ώρα που διυλίζουμε τον κώνωπα «Φειδία» που είναι της μοδός και όπως αποδείχτηκε ικανός (τι αμαρτίες πληρώνουμε σε τούτο τον τόπο;) να εκφράζει περιστασιακά διάφορους, από τα άκρα δεξιά μέχρι τα άκρα αριστερά.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1517452/prasina-dentra-ke-prasina-aloga/

Στο σπίτι του κρεμασμένου, μίλα και για το σκοινί

 

Γιώργος Σαββινίδης

13 Οκτωβρίου 2024

«Πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους, και κυρίως από την Τουρκία, ότι η ειρήνη, η συνεργασία και η ευημερία δεν επιτυγχάνονται διά της βίας και της επιβολής των όπλων. Η παρανομία δεν μπορεί ποτέ να παράγει δίκαιο».

Τάδε έφη η Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στην ομιλία της κατά την επίσημη επίσκεψή της στην Κύπρο πριν δύο εβδομάδες. Έχει κανέναν που να διαφωνεί μέχρι εδώ; Δεν νομίζω. Συνέχιζε όμως παρακάτω: «Ιδίως σε μία περίοδο όπου η διεθνής νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται βάναυσα στην Ουκρανία και αλλού, καμία απόκλιση από τις επιταγές του διεθνούς δικαίου και της ευρωπαϊκής έννομης τάξης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή». Ούτε εδώ θα διαφωνήσει κάποιος νοήμων ως προς την ουσία. Αλλά αν σκεφτούμε ότι αυτό το «αλλού» βρίσκεται μόλις εδώ απέναντι και δεν κατονομάζεται, σε αντίθεση με τη μακρινή Ουκρανία που λειτουργεί σχεδόν σαν «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» στη ρητορική του «άξονα του καλού», προκύπτει ένα προβληματάκι.  

Στην ομιλία της, έκανε παρακάτω λόγο για «κρίση στη Μέση Ανατολή», για την «κλιμάκωση της έντασης στην περιοχή», επαναλαβάνοντας ότι μόνος δρόμος για την αποκατάσταση της ειρήνης και την ευημερία των λαών είναι η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Στη σύγχρονη εποχή ο εθνικιστικός αναθεωρητισμός, η θρησκευτική μισαλλοδοξία, η στοχοποίηση αμάχων και η τρομοκρατία δεν έχουν θέση» είπε επίσης. Σε καμία εποχή δεν θα έπρεπε να είχαν θέση, προσθέτω εγώ, αλλά χλωμό το κόβω όταν την εκάστοτε πολιτική ατζέντα στο ανώτατο επίπεδο κάθε χώρας διαμορφώνει από το πρώτο γράμμα μέχρι την τελευταία τελεία το εφήμερο εθνικό «συμφέρον». 

Η επιλογή της προσεκτικής, ασαφούς και διπλωματικά άσφαιρης γλώσσας δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση που χαρακτηρίζει διαχρονικά (και) την ανδραποδώδη ελληνική πολιτική ηγεσία. Ακόμη και για την περίπτωση της Κύπρου, που 50 χρόνια τώρα -κατόπιν εορτής- παίζει η ίδια κουραστική και αναμασημένη κασέτα που ακούγεται σαν βουητό απορροφητήρα, τι άραγε έχει να προσφέρει η διπλωματική αβρότητα πάνω σε ξεκάθαρα ζητήματα που απαιτούν ευθεία αντιμετώπιση και καθαρές τοποθετήσεις; Η Ελλάδα επιμένει να είναι άχρωμη, άτολμη, λεία, ξεδοντιασμένη, προτιμά να κρατάει αποστάσεις από ανοιχτές καταδίκες σε ζητήματα που θα μπορούσαν να τη φέρουν σε δύσκολη θέση ή να θίξουν ευρύτερα στρατηγικά της συμφέροντα. 

Από την άλλη, η Κύπρος στροβιλίζεται σε μια δίνη γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων, όχι μόνο σε σχέση με την Τουρκία αλλά και συνεπεία των ευρύτερων περιφερειακών εξελίξεων. Παρ’ όλα αυτά, η κυπριακή υπόθεση εξακολουθεί να αναδεικνύεται σε επίπεδο συνθηματολογίας, αλλά ουσιαστικά και πρακτικά περνά στα «ψιλά γράμματα» της ελληνικής εξωτερικής ατζέντας. Ακόμη λιγότερο από την πολιτική ηγεσία απασχολεί και την ευρύτερη κοινή γνώμη στη χώρα, γεγονός τόσο εμφανές που μπορεί να το εκθέσει (μέχρι) και ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής μας, που «διαφημίζει» καθημερινά ανά το παγκόσμιο το… επίπεδο πολιτικής ωριμότητας και οξυδέρκειας που διακατέχει τον μέσο Κύπριο ψηφοφόρο. 

Κάπου ανάμεσα στα εντατικά μαθήματα ιστορίας (επιπέδου δημοτικού) και ανακάλυψης της πυρίτιδας που κάνει, όπου μας προσκαλεί να τα παρακολουθούμε κιόλας για να «ξεστραβωθούμε» μαζί του, βρήκε χρόνο να ενημερώσει για όσα έμαθε, ποιον λέτε; Το τηλεοπτικό κοινό των ελλαδικών πρωινάδικων! Τα πιάσαμε τα λεφτά μας, που λένε. Όπως ήταν αναμενόμενο, μάς πονέσανε τα μυαλά απ’ αυτά που ακούσαμε εκατέρωθεν.

Από τη μια ο καθ’ ομολογίαν μαθητευόμενος ευρωβουλευτής (στου κασίδη το κεφάλι) δικαίωνε την παροιμία «βρήκε η νύφη το υνί πίσω από την πόρτα». Από την άλλη οι επαγγελματίες άσχετοι και συνειδητά ημιμαθείς πανελίστες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αποδείξουν πόσο επιφανειακά και στερεοτυπικά ασχολούνται οι Ελλαδίτες με τα τεκταινόμενα στην Κύπρο, να επιβεβαιώσουν πανηγυρικά τον αμάραντο θεσμικό ενοχικό ζαμανφουτισμό που επικρατεί σε κυρίαρχους κύκλους της ελληνικής κοινωνίας και πολιτικής.

Δεν είναι ότι ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα –αφού μιλάμε γι’ αυτή- είναι γενικότερα ιδιαίτερα βαθύς. Σε ό,τι αφορά το Κυπριακό πάντως, φτάσαμε να λέμε ευτυχώς που είναι ο Φειδίας και το «Famagusta» και θυμούνται στη μητέρα πατρίδα τη συγκεκριμένη χαίνουσα πληγή. 

Στην πραγματικότητα, αυτή η ταλάντευση μεταξύ αδιαφορίας και αδαημοσύνης στην κοινωνία βολεύει και την ηγεσία, η στάση της οποίας δεν είναι προϊόν τακτ και διπλωματικής επιφυλακτικότητας, αλλά αντανακλά την πολιτική συμφεροντολογία. Παραμένει διαχρονικά ένας μεγάλος ο μπελάς για την Ελλάδα, ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, να διαχειρίζεται τόσο λεπτές και πολύπλοκες ισορροπίες. Γεγονός, όμως, που δεν μπορεί διαρκώς να υπαγορεύει συμβιβασμούς σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και διεθνούς δικαίου χωρίς να αποδυναμώνει την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητα της εξωτερικής πολιτικής.

Με υπεκφυγές και αοριστίες κανείς δεν βρίσκει το δίκιο του. Εκτός αν είναι υπερδύναμη ή περιφερειακός της ευνοούμενος. 

Ελεύθερα, 13.10.2024

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1517237/sto-spiti-tou-kremasmenou-mila-ke-gia-to-skini/

Είμαστε ήδη σε άλλη εποχή

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

13 Οκτωβρίου 2024

Τα φετινά Νόμπελ, τόσο στη Φυσική όσο και στη Χημεία απονεμήθηκαν σε επιστήμονες που η δουλειά τους σχετίζεται άμεσα με την τεχνητή νοημοσύνη. Τόσο ο Τζέφρι Χίντον, που μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσικής με τον Τζον Χόπφιλντ, όσο και ο Ντέμης Χασάμπη, που μοιράστηκε το Νόμπελ Χημείας με τους Ντέιβιντ Μπέικερ και Τζον Μ. Τζάμπερ, παρά την τεράστια αξία των επιτευγμάτων τους, έχουν εκφράσει επιφυλάξεις ως προς τον τρόπο χρήσης τους.

Ειδικά ο Χίντον, ο οποίος αποτελεί μία μυθιστορηματική προσωπικότητα, έχει σχεδόν μετανιώσει για τις ανακαλύψεις του. «Παρηγορώ, λέει, τον εαυτό μου, πως αν δεν το έκανα εγώ, θα το έκανε κάποιος άλλος».  

Γόνος οικογένειας σημαντικών επιστημόνων στην Αγγλία, ξεκίνησε από τα φοιτητικά του χρόνια να προσπαθεί να κατανοήσει τον ανθρώπινο εγκέφαλο, κατακτώντας σημαντικά βραβεία στον τομέα της έρευνας. Το 2012, μαζί με δύο μεταπτυχιακούς φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, δημιούργησαν την τεχνολογία που αποτέλεσε θεμέλιο για τα σημερινή ΑΙ. Μέσω μιας startup, δημιούργησαν ένα νευρωνικό δίκτυο που μπορούσε να αναλύσει χιλιάδες φωτογραφίες και να μάθει να αναγνωρίζει κοινά αντικείμενα. Η εταιρεία τους αγοράστηκε από την Google κι ο Χίντον μεταφέρθηκε εκεί ώστε να συνεχίσει την έρευνα του. Η ανακάλυψη τους αποτέλεσε τη βάση για τεχνολογίες όπως η  «ChatGPT». Όταν όμως οι ανακαλύψεις περάσουν στα χέρια επιχειρηματιών και αρχίσει μια κούρσα μεταξύ τους για το ποιος θα καταφέρει πρώτος να κάνει το επόμενο βήμα, τότε το πράγμα ξεφεύγει από τον πρωταρχικό του στόχο.

Μετά από δέκα χρόνια, ο Χίντον παραιτήθηκε για να μπορεί, όπως δήλωσε, «να μιλάει για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης». Σημείωσε επίσης ότι «ένα μέρος του εαυτού του μετανιώνει για το έργο της ζωής του» εκφράζοντας φόβους για το μέλλον της ανθρωπότητας αφού τα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης είναι ικανά να αυτοβελτιώνονται και κάποια στιγμή θα είναι πιο έξυπνα από τον άνθρωπο.

Σε συνέντευξη του στους New York Times, υπογράμμισε πως οι τεχνολογικές εξελίξεις στον τομέα είναι πολύ ταχύτερες απ’ ότι πίστευαν οι επιστήμονες και σε αντίθεση με τα πυρηνικά όπλα, δεν υπάρχουν κανονισμοί που να εμποδίζουν τη μυστική χρήση της τεχνητής νοημοσύνης από κυβερνήσεις ή εταιρείες. Για αυτό και «η αναχαίτιση της απειλής αφανισμού μας από την ΤΝ θα πρέπει να αποτελεί παγκόσμια προτεραιότητα», τόνισε.

Τις ανησυχίες του εξέφρασε και με τη ανακοίνωση της βράβευσης του με Νόμπελ. «Δεν έχουμε εμπειρία από τι σημαίνει να έχουμε δίπλα μας οντότητες πιο έξυπνες από εμάς. Θα είναι υπέροχο για τομείς όπως η υγεία, αλλά πρέπει να ανησυχούμε για τις αρνητικές συνέπειες. Ιδίως για την απειλή να χάσουμε τον έλεγχο της».

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1517152/imaste-idi-se-alli-epochi/

Η δικτατορία των μετρίων

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

15 Οκτωβρίου 2024

Δεν ξέρουμε τι ακριβώς εννοούσε ο δήμαρχος Πάφου με την επισήμανση πως «ζούμε τη δικτατορία των μετρίων», αλλά έχει δίκαιο όταν λέει πως «την ξενοφοβία και τον ρατσισμό δεν είναι οι απλοί άνθρωποι που τα αυξάνουν, αλλά η ανεπάρκεια του κράτους».

Οι ασυνόδευτοι ανήλικοι είναι ένα νέο κεφάλαιο που χρήζει χειρισμού. Δεν θα λυθεί με την ενηλικίωση των ανήλικων, με το πέρασμα του χρόνου. Δεν μπορεί απλά να τοποθετούνται οι ανήλικοι που φτάνουν στη χώρα μας ασυνόδευτοι σε ένα υποστατικό –ξενοδοχείο ή γηροκομείο ή όποιο άλλο κτήριο βρεθεί διαθέσιμο- και να πιστεύουμε πως το θέμα διευθετήθηκε.

Το να βρεθεί ένας ανήλικος μακριά από την οικογένεια και την χώρα του είναι ένα τραύμα. Ένα ακόμα τραύμα, συν τα όσα προηγήθηκαν ή ακολούθησαν μέχρι να φτάσει εδώ. Που μάλλον δεν ήταν επιλογή του. Ένας 14χρόνος από το Αφγανιστάν, τη Νιγηρία, τη Σομαλία, δεν αποφασίζει «ας πάμε στην Κύπρο, μοιάζει ωραίο νησί». Τον ανήλικο τον έστειλαν οι γονείς του ή κάποιος ενήλικας για να ξεφύγει από τη μοίρα της χώρας του και ίσως για να ενωθεί με συγγενείς ή γνωστούς σε άλλη χώρα. Η Κύπρος είναι ο ενδιάμεσος σταθμός, όπου όσο καθυστερούν οι διαδικασίες, νοιώθει παγιδευμένος.

Αν και είναι νέο κεφάλαιο για μας η υποδοχή, δεν είναι νέο η αποστολή. Κάποιων οι παππούδες έτσι βρέθηκαν στην Αυστραλία ή στην Αγγλία, σε παρόμοιες ηλικίες. Άλλες εποχές, άλλες συνθήκες, η ψυχή του ανθρώπου όμως είναι η ίδια. Και η ψυχή δεν αποζητά τέσσερεις τοίχους και μία στέγη (τα οποία είναι φυσικά σημαντικά) αλλά προοπτική, ενδιαφέρον, ελπίδα.

Είκοσι ή πενήντα έφηβοι σε ένα χώρο χωρίς πρόγραμμα, χωρίς επιτήρηση και καθοδήγηση, χωρίς ενασχόληση και προοπτική, με μαθηματική ακρίβεια θα μετατραπούν σε ωρολογιακή βόμβα ανατινάζοντας εαυτούς και αλλήλους. Για αυτό και υπάρχουν συντεταγμένες ως προς το χειρισμό των ασυνόδευτων ανήλικων από τις χώρες που βρίσκονται στη δύσκολη θέση να τους φιλοξενήσουν. Κάποιες από τις συντεταγμένες αυτές μιλάνε για την ασφάλεια, την ευζωία και την κοινωνική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τον κανονισμό του Δουβλίνου, «το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού πρέπει να αποτελεί το πρωταρχικό μέλημα των κρατών μελών όσον αφορά τις διαδικασίες που προβλέπονται στον σχετικό Κανονισμό».

Πως διασφαλίζονται όλα αυτά σε ένα γηροκομείο ή μια εγκαταλελειμμένη πολυκατοικία; Ο δήμαρχος Πάφου περιγράφει την κατάσταση με τα πιο μελανά χρώματα. Και πολύ πιθανόν να είναι αλήθεια, όσο δυσάρεστα και αν ακούγονται. Και το ένα πρόβλημα φέρνει το άλλο, με τη ξενοφοβία και το ρατσισμό να θεριεύουν.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1518218/i-diktatoria-ton-metrion/

Ευρωβαρόμετρο / Κλονισμένη η εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου

 

@UNSPLASH

15 Οκτ. 2024

Την έλλειψη εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος δικαίου, κατά συνέπεια και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αποτυπώνει το ευρωβαρόμετρο που έδωσε στην δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Μόνο το 32% των ερωτηθέντων στην Ελλάδα πιστεύει ότι οι βασικές αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – όπως τα θεμελιώδη δικαιώματα, η δημοκρατία και το κράτος δικαίου – προστατεύονται επαρκώς στη χώρα.

Επιπλέον, η εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στο πλαίσιο προστασίας και εφαρμογής των βασικών αυτών θεσμών εμφανίζεται ιδιαίτερα κλονισμένη στη χώρα μας, με την Ελλάδα να συγκεντρώνει το χαμηλότερο ποσοστό στην ερώτηση αυτή, αφού σχεδόν 7 στους 10 από όλους τους ερωτηθέντες σε 20 χώρες (66%) συμφωνούν ότι οι βασικές αξίες της ΕΕ προστατεύονται επαρκώς στη χώρα τους.

Στην Ελλάδα λοιπόν μόλις το 32% των ερωτηθέντων συμφωνεί με αυτή τη δήλωση περί προστασίας των θεσμών, ενώ χαμηλό ποσοστό συγκεντρώνει και η Βουλγαρία (35%).

Πααράλληλα, σε δέκα χώρες πάνω από το 70% αισθάνεται ότι οι βασικοί θεσμοί προστατεύονται επαρκώς, με τα υψηλότερα ποσοστά να καταγράφονται στη Φινλανδία (92%), τη Σουηδία, το Λουξεμβούργο (89%) και τη Δανία (83%).

Ωστόσο η εικόνα στην Ελλάδα είναι πολύ διαφορετική αφού μόλις το 32% των ερωτηθέντων συμφωνεί με αυτή τη δήλωση, ενώ χαμηλό ποσοστό συγκεντρώνει και η Βουλγαρία (35%).

Η συμμετοχή στην πολιτική ζωή παραμένει κινητήριος δύναμη, με το 67% των πολιτών της ΕΕ να ψηφίζουν σε τοπικές, εθνικές ή ευρωπαϊκές εκλογές. Σχεδόν ένας στους πέντε ερωτηθέντες (19%) δηλώνει ότι συμμετέχει σε εθελοντικές δραστηριότητες ή κοινοτικά έργα, ενώ περίπου ένας στους δέκα πολίτες της ΕΕ δηλώνει ότι συμμετέχει σε ΜΚΟ, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών (10%) ή σε συνδικάτα, πολιτικά κινήματα ή κόμματα (9%).

Πάνω από το 60% των ερωτηθέντων αναφέρει ότι γνωρίζει διάφορα νομοθετήματα της ΕΕ για τη δικαιοσύνη, τα δικαιώματα και τις αξίες, με το υψηλότερο επίπεδο ενημέρωσης σχετικά με: δικαιώματα των πολιτών της ΕΕ και των οικογενειών τους να διαμένουν ελεύθερα οπουδήποτε εντός της ΕΕ (77%), ίση μεταχείριση στην απασχόληση και το επάγγελμα ανεξαρτήτως θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού (74%), καθώς και του Γενικού Κανονισμού Προστασίας Δεδομένων της ΕΕ – GDPR και απόφαση που καθιστά ορισμένες μορφές και εκφράσεις ρατσισμού και ξενοφοβίας τιμωρούμενες με ποινικές κυρώσεις (και οι δύο 72%).

Σύμφωνα πάντα με το ευρωβαρόμετρο, πάνω από τους μισούς Ευρωπαίους (53%) αισθάνονται καλά ενημερωμένοι για το κράτος δικαίου στη χώρα τους, ενώ σχεδόν τρεις στους δέκα αισθάνονται καλά ενημερωμένοι για το κράτος δικαίου σε άλλες χώρες της ΕΕ.

Άλλα ευρήματα

Αν και οι περισσότεροι πολίτες της ΕΕ έχουν ακούσει για νομοθετικές πράξεις που σχετίζονται με τους βασικούς θεσμούς του κράτους δικαίου, στις περισσότερες περιπτώσεις περίπου το ένα τρίτο γνωρίζει μεν, αλλά δεν γνωρίζει πραγματικά τι συνεπάγονται.

Πάνω από το ένα τρίτο των Ευρωπαίων έχει ακούσει, διαβάσει ή δει κάτι σχετικά με τα κονδύλια που διατίθενται στο πλαίσιο του προγράμματος Πολίτες, Ισότητα, Δικαιώματα και Αξίες. Λίγο κάτω από 3 στους 10 Ευρωπαίους έχουν ακούσει, διαβάσει ή δει κάτι σχετικά με τα κονδύλια που είναι διαθέσιμα στο πλαίσιο του προγράμματος «Δικαιοσύνη».

Σημειώνεται ότι η παρούσα έρευνα στοχεύει να δώσει μια εικόνα της αντίληψης των πολιτών της ΕΕ για τις αξίες που προωθούνται από τα χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ που σχετίζονται με δικαιώματα και αξίες (το πρόγραμμα «Πολίτες, Ισότητα, Δικαιώματα και Αξίες» και το πρόγραμμα «Δικαιοσύνη») και της ευαισθητοποίησής τους σχετικά με τα διάφορα μέσα που χρησιμοποιούνται για την προώθηση και την προστασία δικαιωμάτων και αξιών.

Πηγή:     https://tvxs.gr/news/ellada/eyrovarometro-klonismeni-i-empistosyni-ton-politon-sto-kratos-dikaioy/

Οι άνθρωποι που θυμούνται τα fake news

 

14/10/2024

του Άρη Χατζηστεφάνου

Τα τελευταία χρόνια επιστήμονες ερευνούν γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι δηλώνουν ότι θυμούνται γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν κάποιος μπορεί να μας επιβάλει ψεύτικες αναμνήσεις και πώς να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο.

Θυμάστε τη φωτογραφία του Νικίτα Χρουστσόφ να χτυπά με δύναμη το παπούτσι του στα έδρανα της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ; Μήπως το βίντεο με τα τέσσερα άτομα που επέβαιναν στο αυτοκίνητο του Τζον Κένεντι τη στιγμή της δολοφονίας του; Ή το σκίτσο του Mr. Monopoly, από το ομώνυμο επιτραπέζιο, με το μονόκλ και το ημίψηλο; Αν απαντήσατε θετικά, λυπούμαστε, θυμάστε λάθος. Ουδέποτε υπήρξε φωτογραφία ή βίντεο του Σοβιετικού ηγέτη με το παπούτσι στο χέρι, στο αυτοκίνητο του JFK επέβαιναν έξι άτομα, ενώ ο Mr. Monopoly δεν φορούσε ποτέ μονόκλ. Χιλιάδες άνθρωποι όμως ορκίζονται ότι έχουν δει τουλάχιστον μία από αυτές τις εικόνες.

Ψυχολόγοι έχουν εξηγήσει εδώ και δεκαετίες τη λεγόμενη ψευδή μνήμη ή παραμνησία, όταν δηλαδή ένα άτομο ανακαλεί στη μνήμη του κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Τα τελευταία χρόνια όμως εξετάζουν και πάλι πώς γίνεται εκατοντάδες ή εκατομμύρια άνθρωποι να έχουν την ίδια ψευδή μνήμη. Πρόκειται για το λεγόμενο «φαινόμενο Μαντέλα» το οποίο χρωστά το όνομά του σε μια όχι και τόσο επιστημονική παρατήρηση. Το 2010 η «ερευνήτρια» Φιόνα Μπρουμ διαπίστωσε πως δεκάδες άνθρωποι πίστευαν, όπως και η ίδια, ότι ο Νέλσον Μαντέλα είχε πεθάνει (ενώ θα ζούσε άλλα τρία χρόνια) και μάλιστα θυμούνταν εικόνες από την κηδεία του. Καθώς η Μπρουμ ήταν συνωμοσιολόγος που ασχολούνταν με μεταφυσικά φαινόμενα, απέδωσε την παρατήρησή της στην ύπαρξη… παράλληλων κόσμων.

Προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα ορισμένοι… συγκάτοικοί της στην τρέλα έλεγαν ότι ειδικές μηχανές του χρόνου επιτρέπουν σε ανθρώπους να ταξιδεύουν στο παρελθόν και να αλλάζουν γεγονότα τα οποία όλοι είχαμε δει με τα μάτια μας (π.χ. να αφαιρούν το μονόκλ του Mr. Monopoly). Η προφανής εξήγηση βέβαια στην περίπτωση του θανάτου του Νέλσον Μαντέλα ήταν ότι πολλοί τον μπέρδευαν με τον αγωνιστή της Νότιας Αφρικής, Στιβ Μπίκο, τον οποίο το ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ είχε δολοφονήσει με φρικτά βασανιστήρια.

Παρά τις ασυναρτησίες της Φιόνα Μπρουμ πάντως, ο όρος «φαινόμενο Μαντέλα» επικράτησε και στην επιστημονική κοινότητα.

Τις περισσότερες φορές οι μαζικές ψευδείς μνήμες αφορούν ανούσιες πληροφορίες και γεγονότα. Εκατομμύρια άνθρωποι, λόγου χάρη, νομίζουν ότι έχουν ακούσει τον Κλιντ Ίστγουντ στον ρόλο του επιθεωρητή Κάλαχαν να λέει τη φράση «Do you feel lucky, punk?», ενώ στην πραγματικότητα έλεγε «Do I feel lucky? Well, do you, punk?». Τι γίνεται όμως όταν το «φαινόμενο Μαντέλα» αφορά πρόσφατα ή παλαιότερα ιστορικά γεγονότα; Όταν την περασμένη εβδομάδα ανέφερα σε κείμενό μου ότι δεν έχουν υπάρξει βίντεο βιασμού Ισραηλινών κατά τη διάρκεια της επιχείρησης της Χαμάς, στις 7 Οκτωβρίου του 2023, δέχθηκα πολλά μηνύματα (όχι όλα χυδαία και κακοπροαίρετα) από ανθρώπους που υποστήριζαν ότι είχαν δει τα βίντεο – αλλά τώρα, για κάποιο λόγο, δεν μπορούσαν να τα ξαναβρούν για να μου τα στείλουν.

Είναι γεγονός ότι πριν από έναν χρόνο δημοσιογράφοι στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο δήλωναν ψευδώς ότι είχαν δει οπτικό υλικό βιασμών, δημιουργώντας συνειδητά τις συνθήκες για την έναρξη της γενοκτονίας. Αυτό όμως που τότε ήταν fake news, δηλαδή η ύπαρξη σχετικών βίντεο, σήμερα αποτελεί ψευδή μνήμη για χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι υποχρεωτικά ψεύτες – όπως οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι.

Τα τελευταία χρόνια οι έρευνες για το «φαινόμενο Μαντέλα» από καθηγητές ψυχολογίας, όπως η Ελίζαμπεθ Λόφτους του UCLA, εστιάζουν στο κατά πόσο ορισμένοι μπορούν να δημιουργήσουν εσκεμμένα ψευδή μνήμη σε μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Η Λόφτους αναφέρει ότι τα ΜΜΕ ή ακόμη και ένας ανακριτής που προβάλλει τις απόψεις του στον συνομιλητή του μπορούν να δημιουργήσουν ψευδείς μνήμες για γεγονότα που δεν συνέβησαν ποτέ.

Οι συγκεκριμένες μελέτες, βέβαια, μετατρέπονται συχνά σε δίκοπο μαχαίρι. Η Λόφτους, παραδείγματος χάριν, έχει κληθεί να καταθέσει σε πολλές δίκες κατηγορούμενων βιαστών, μαστροπών και δολοφόνων, όπως ο Ο. Τζ. Σίμπσον και ο Χάρβεϊ Γουάινστιν, καθώς οι δικηγόροι τους θέλουν να αμφισβητήσουν όσα θυμούνται τα θύματά τους. Αυτά τα περιστατικά όμως αφορούν συνήθως μεμονωμένα περιστατικά ψευδούς ή αληθινής μνήμης και όχι το «φαινόμενο Μαντέλα».

Ένα από τα πρώτα συμπεράσματα των ερευνών ήταν ότι οι άνθρωποι είναι πιο επιρρεπείς σε τέτοιες προσπάθειες όταν η ψευδής πληροφορία που φτάνει σε αυτούς είναι συμβατή με την ιδεολογία τους και τις πολιτικές τους απόψεις. Στο παράδειγμα των «βιασμών» που εξετάσαμε, λόγου χάρη, ένας φιλοπαλαιστίνιος τηλεθεατής δεν θα έμενε με την εντύπωση ότι έχει δει ένα βίντεο το οποίο δεν υπήρξε ποτέ.

Εξετάζοντας σχετικά πρόσφατα γεγονότα, όπως τα δημοψηφίσματα για τo Brexit στη Βρετανία (2016) και για τις εκτρώσεις στην Ιρλανδία (2018), ερευνητές παρουσίασαν fake news που είχαν μόλις κατασκευάσει σε εθελοντές. Οι τελευταίοι δήλωναν σε σημαντικό ποσοστό ότι τα γνώριζαν όταν αυτά συμφωνούσαν με τις θέσεις τους και ό,τι είχαν ψηφίσει. Το αποτέλεσμα εξαρτώταν από πάρα πολλούς παράγοντες. Όσο μεγαλύτερες ήταν οι γνωστικές δεξιότητες, η αναλυτική ικανότητα αλλά και το ενδιαφέρον κάθε ατόμου για ένα θέμα τόσο μικρότερες ήταν οι πιθανότητες να του δημιουργηθούν ψευδείς μνήμες για αυτό.

Επίσης ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν έδειξαν πως όσο πιο αναξιόπιστο θεωρείται το μέσο μετάδοσης της πληροφορίας (π.χ. το twitter και το facebook σε σχέση με μια εφημερίδα) τόσο μικρότερη είναι η πιθανότητα εμφάνισης του «φαινομένου Μαντέλα». Ή, με διαφορετική διατύπωση, αν θέλετε να δημιουργήσετε τις δικές σας ψευδείς μνήμες σε μεγάλο αριθμό ατόμων, καλύτερα να αναθέσετε τη διακίνησή τους σε κάποιον «έγκριτο» δημοσιογράφο.

Πηγή:     https://info-war.gr/oi-anthropoi-poy-thymoyntai-ta-fake-news/

Αποκαλυπτικό: Πώς απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών «αδειάζει» τις άθλιες διώξεις φαντάρων που δημοσιοποιούν τις απόψεις τους!

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ   Δευτερα 14 Οκτωβριου 2024

Ο «Ημεροδρόμος» δημοσιεύει σήμερα την απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών που «αδειάζει» όλες τις άθλιες μεθοδεύσεις κατά φαντάρων που τιμωρούνται γιατί βρίσκονται σε αντιπολεμικές συγκεντρώσεις και, επί της ουσίας, διώκονται, γιατί δημοσιοποιούν τις απόψεις τους. 

 

Πρόκειται για την απόφαση (ακυρωτικός σχηματισμός) του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών (αρ. απόφασης, 1597/2001), σύμφωνα με την οποία ο αρχικελευστής του αντιτορπιλικού «Θεμιστοκλής» Παύλος Γκόγκας, δεν έχει διαπράξει πειθαρχικό αδίκημα, επειδή δημοσιεύθηκε επιστολή του, τον Ιούνη του 1999 στον ημερήσιο καθημερινό Τύπο, με την οποία εξηγούσε τους λόγους που δεν δεχόταν να εισπράξει χρήματα που του αναλογούσαν από τη συμμετοχή του σε ΝΑΤΟϊκή άσκηση.   Ο Π. Γκόγκας ζητούσε να ακυρωθεί πειθαρχική ποινή φυλάκισης 10 ημερών που του επιβλήθηκε από τον κυβερνήτη του, στις 20.6.1999. Διαβάστε το σχετικό δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» με ημερομηνία 22 Ιανουαρίου 2001, όπου αντλούνται τα παρακάτω στοιχεία. 

 

Η απόφαση αυτή φανερώνει ότι διατάξεις του στρατιωτικού κανονισμού, αλλά και ειδικοί περιορισμοί που υπάρχουν για τους δημοσίους υπαλλήλους, στο ότι δεν μπορούν να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους, χωρίς προηγούμενη έγκριση από την υπηρεσία, είναι ανίσχυρες ως αντικείμενες στη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 1 του Συντάγματος.

 

Υπενθυμίζεται ότι ο αρχικελευστής Π. Γκόγκας, στις 25 Μάη 1999 από το Μπάρι όπου και βρισκόταν με το αντιτορπιλικό «Θεμιστοκλής» έστειλε επιστολή προς την Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, με την οποία εξηγούσε – όπως είχε κάνει προηγουμένως και σε έγγραφη αναφορά του προς τους ανωτέρους του – ότι για λόγους θρησκευτικούς και πατριωτικούς ζητούσε να μην εισπράξει το ποσό της πρόσθετης αποζημίωσης ενόψει της επιχείρησης του ΝΑΤΟ (Standard Force of Mediterranean sea) και έδινε τα χρήματα αυτά στα παιδικά χωριά SOS στη Βάρη. Το αίτημά του δεν ικανοποιήθηκε τότε και μετά από πιέσεις, όπως ο ίδιος ανέφερε στην επιστολή του, έλαβε την αποζημίωση παρά τη θέλησή του. Στη συνέχεια, ο ίδιος, μέσω της επιστολής, ζητούσε από την ΕΕΔΥΕ, να δεχτεί τα χρήματα και να τα διαθέσει συμβολικά για τις ανάγκες του αγωνιζόμενου γιουγκοσλαβικού λαού.

 

Μετά τη δημοσιοποίηση της επιστολής, ο κυβερνήτης του Α/Τ «Θεμιστοκλής», επέβαλε στον αρχικελευστή πειθαρχική ποινή φυλάκισης 10 ημερών. Σύμφωνα, με το κείμενο της απόφασης του δικαστηρίου, η ποινή επιβλήθηκε βάσει των διατάξεων των άρθρων 1508 παρ. 2 και 1703 παρ. 3 του Προεδρικού Διατάγματος 210/1993 με τις οποίες «προβλέπεται ότι δεν επιτρέπεται στους στρατιωτικούς να δίνουν συνεντεύξεις ή δημοσιεύματα προς τον Τύπο χωρίς την έγκριση της Υπηρεσίας έκφρασης γνώμης για υπηρεσιακά θέματα διά του Τύπου ή άλλων μέσων».

 

Σύμφωνα, όμως με το δικαστήριο, οι διατάξεις αυτές «είναι ανίσχυρες ως αντικείμενες στη διάταξη του άρθρου 14 παρ. 1 του Συντάγματος», στο οποίο αναφέρεται: «Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του Τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του κράτους». Συνεπώς, πάντα όπως καταγράφεται στη δικαστική απόφαση, «ο πειθαρχικός κολασμός του αιτούντος, κατά το μέρος που στηρίζεται στις ως άνω διατάξεις, δεν είναι νόμιμος». Σε ό,τι αφορά τέλος, τη συγκεκριμένη απόφαση για την υπόθεση του αρχικελευστή, το δικαστήριο παράλληλα έκρινε ότι δεν υπάρχει πειθαρχική παράβαση της παρ. 1 του άρθρου 1703, αφού οι εκφράσεις του αρχικελευστή στην επιστολή του, δεν μπορούν να θεμελιώσουν ένα πειθαρχικό αδίκημα.

 

Το αξιοσημείωτο της συγκεκριμένης δικαστικής απόφασης, είναι ότι γίνεται λόγος και για τους ειδικούς περιορισμούς που υπάρχουν και για τους δημοσίους υπαλλήλους, σε ό,τι αφορά τη δημοσιοποίηση της σκέψης ή της γνώμης, χωρίς να έχει προηγηθεί ειδική άδεια. Οπως αναφέρεται στο κείμενο της απόφασης: «Τέτοιο ανεπίτρεπτο περιορισμό που συνιστά και η θέσπιση διάταξης με την οποία εξαρτάται η άσκηση του δικαιώματος τούτου – δηλ. της δημοσιοποίησης σκέψης και γνώμης – από τους δημοσίους υπαλλήλους, από προηγούμενη άδεια της προϊστάμενης ή άλλης αρχής, δεδομένου ότι σε περίπτωση άρνησης της αρχής για την παροχή της άδειας, καθίσταται ανενεργές το βασικό για την έννοια της δημοκρατίας ατομικό τούτο δικαίωμα».

 

Η απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών (αρ. απόφασης, 1597/2001):

 

 

 

 

 

 

 

 

Πηγή:     https://www.imerodromos.gr/apokalyptiko-pos-apofasi-toy-dioikitikoy-efeteioy-athinon-adeiazei-tis-athlies-dioxeis-fantaron-poy-dimosiopoioyn-tis-apopseis-toys/

 

 

Η μόδα του «αντισυστημικού» πολιτικού και ο μύθος των κακών κομμάτων

 ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ     13.10.2024

Το παράδειγμα του Περού, οι θυμωμένοι ψηφοφόροι, ο πολιτικός μεσσιανισμός και ο άστοχος παραλληλισμός της Κύπρου με το Μεξικό.

Η εκλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας τον Φεβρουάριο του 2023 σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πολιτική ζωή της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Πρόκειται για την εποχή των «αντισυστημικών» πολιτικών οι οποίοι εμφανίζονται ως σωτήρες και πολέμιοι του κατεστημένου. Την περίπτωση του Προέδρου Χριστοδουλίδη ακολούθησε αυτή του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου και τώρα δρομολογείται η εμπλοκή του τέως Γενικού Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη στην πολιτική.

Οι συνθήκες είναι κατάλληλες για την εμφάνιση νέων πολιτικών προσώπων που κινούνται στο περιθώριο του κομματικού συστήματος. Οι ψηφοφόροι είναι θυμωμένοι με τα αποτελέσματα της πολιτικής που εφάρμοσαν τα παραδοσιακά κόμματα και θεωρούν ότι «τίποτα δεν λειτουργεί σωστά». Αυτός είναι ο λόγος που η ψήφος της τιμωρίας κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Είναι όμως θετική εξέλιξη για τη δημοκρατία η εμφάνιση του Μεσσία πολιτικού;

Το παράδειγμα του Περού

Στις 10 Σεπτεμβρίου απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών ο πρώην Πρόεδρος του Περού Αλμπέρτο Φουχιμόρι. Ένας αμφιλεγόμενος ηγέτης που κατηγορήθηκε για απολυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης. Ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι ήταν παιδί Ιαπώνων μεταναστών και ασκούσε το επάγγελμα του πανεπιστημιακού. Είχε τη φιλοδοξία να εκλεγεί γερουσιαστής αλλά κανένα από τα υφιστάμενα κόμματα δεν τον συμπεριέλαβε στο ψηφοδέλτιό του. Έτσι αποφάσισε να ιδρύσει δικό του κόμμα με την ονομασία «Αλλαγή 90», εμφανιζόμενος ως ένας «αντισυστημικός» πολιτικός.

Το 1990 οι συνθήκες στο Περού ήταν καθόλα ευνοϊκές για μια υποψηφιότητα με «αντισυστημικό» χαρακτήρα. Το κράτος αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα διαφθοράς. Τα λαϊκά στρώματα ήταν οργισμένα με την αναποτελεσματικότητα των κομμάτων. Έτσι οι ψηφοφόροι είδαν με θετικό μάτι την περίπτωση του Αλμπέρτο Φουχιμόρι και τελικά τον ανέδειξαν στην Προεδρία απέναντι στην υποψηφιότητα του πιο γνωστού συγγραφέα της χώρας, Μάριο Βάργκας Λιόσα, τον οποίο στήριξαν τα παραδοσιακά κόμματα, η επιχειρηματική ελίτ και τα ΜΜΕ.

Όπως αναφέρουν οι Steven Levitsky και Daniel Ziblatt στο βιβλίο τους «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες», ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι δεν σχεδίαζε να γίνει δικτάτορας ούτε ήταν στα πλάνα του η διάβρωση της περουβιανής δημοκρατίας. Κέρδισε τις εκλογές διότι «φάνηκε να φέρνει κάτι καινούργιο στην πολιτική ζωή της χώρας και να αφουγκράζεται την οργή και τις ελπίδες των πολιτών».

Ωστόσο, ήρθε σε σφοδρή σύγκρουση με τα παραδοσιακά κόμματα και ορισμένους δημοκρατικούς θεσμούς, με αποτέλεσμα να οξυνθεί το κλίμα και να αρχίσει μια πορεία προς τον αυταρχισμό και τη δημαγωγία. Έτσι ο Αλμπέρτο Φουχιμόρι αποτέλεσε ένα ιστορικό παράδειγμα δημαγωγού πολιτικού με αντισυστημικό προφίλ, που οδήγησε χωρίς να το θέλει μια δημοκρατία στον θάνατο.

Νίκος Χριστοδουλίδης

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είναι ένας χαρισματικός πολιτικός ο οποίος απέκτησε εύκολα και γρήγορα υψηλή δημοτικότητα. Τα επικοινωνιακά του χαρίσματα και η τηλεοπτική του εμφάνιση βοήθησαν στο να καταστεί δημοφιλής στο κοινό. Σε αυτό συνέβαλε και η μη συγκρουσιακή στρατηγική που ο ίδιος εφάρμοσε ώστε να είναι αρεστός.

Αν και ο Νίκος Χριστοδουλίδης αποτελούσε μέλος μιας κυβέρνησης η οποία κατηγορήθηκε ευρέως για διάφορα σκάνδαλα όπως τα «χρυσά» διαβατήρια, η υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές του 2023 θεωρήθηκε αντισυστημική. Ο λόγος ήταν ότι βρέθηκε αντιμέτωπος με την υποψηφιότητα του Αβέρωφ Νεοφύτου ο οποίος κουβαλούσε τη φήμη ότι «βρισκόταν κάτω από όποια πέτρα και αν σηκώσεις».

Η περίπτωση του Νίκου Χριστοδουλίδη έδειξε ότι οι ψηφοφόροι είχαν ανάγκη από υποψηφίους οι οποίοι συγκρούονται με τα παραδοσιακά κόμματα και χαλούν τα σχέδια των κομματικών αρχηγών. Τόσο μεγάλη ήταν η ανάγκη των πολιτών να τιμωρήσουν τα παραδοσιακά κόμματα που δεν έλαβαν υπόψη ότι ο κ. Χριστοδουλίδης προερχόταν από τον ΔΗΣΥ και στηρίχθηκε από μια μερίδα των παλαιών κομμάτων.

Τελικά η εκλογή του «αντισυστημικού» Νίκου Χριστοδουλίδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας δεν έφερε την πολυπόθητη αλλαγή. Όμως αυτό δεν φάνηκε να επηρεάζει τους πολίτες που επιμένουν στη φαντασίωση της αγνής κοινωνίας, αναζητώντας με περίσσια αφέλεια τον επόμενο Μεσσία.

Φειδίας Παναγιώτου

Η εμφάνιση του Φειδία Παναγιώτου στο πολιτικό προσκήνιο και η μεγάλη του απήχηση δεν είναι άσχετες με τη χρεοκοπία της αξιοπιστίας των παραδοσιακών κομμάτων και την απογοήτευση που προκάλεσε στους πολίτες ο πρώτος χρόνος της διακυβέρνησης του Νίκου Χριστοδουλίδη.

Η διάχυτη αντίληψη ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί δεν έχουν καταφέρει και πολλά πράγματα αποτέλεσε και το μοναδικό αφήγημα του Φειδία Παναγιώτου κατά την προεκλογική περίοδο. Το συγκεκριμένο αφήγημα περιείχε ψήγμα αλήθειας, ταυτόχρονα όμως αποτελούσε και μορφή δημαγωγίας διότι δεν ίσχυε απόλυτα. Ήταν ωστόσο αυτό ακριβώς που ήθελαν να ακούσουν οι δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι.

Ο Φειδίας Παναγιώτου απευθύνθηκε στο θυμικό των απογοητευμένων πολιτών, αδικώντας πολλούς ικανούς και έντιμους πολιτικούς των παραδοσιακών κομμάτων. Πολιτικούς οι οποίοι έγιναν τα θύματα της μόδας του αντισυστημικού πολιτικού και του μύθου ότι η πηγή του κακού είναι τα κόμματα. Πρόκειται για έναν απλοϊκό στοχασμό της μονοδιάστατης ερμηνείας των προβλημάτων της κοινωνίας.

Η ασυνέπεια δεν είναι αποκλειστικό γνώρισμα των κομμάτων. Αρκεί κάποιος να προβεί σε διάφορες συναλλαγές με τους συμπολίτες του για να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της αναξιοπιστίας εντός της κοινωνίας. Εξάλλου, οι πολίτες για να ψηφίσουν τα κόμματα ζητούν ανταλλάγματα και προσδοκούν σε ατομικά οφέλη.

Οδυσσέας Μιχαηλίδης

Τα σκάνδαλα και η αναποτελεσματικότητα ορισμένων πολιτικών έφεραν την κοινωνία σε πλήρη διάσταση με το πολιτικό κατεστημένο της χώρας. Σε αυτό το πλαίσιο λειτούργησε ο παυθείς Γενικός Ελεγκτής Οδυσσέας Μιχαηλίδης, ο οποίος με τις παρεμβάσεις του τροφοδότησε την καχυποψία των πολιτών. Έτσι κατάφερε να στρέψει τα βλέμματα πάνω του και να κερδίσει τις εντυπώσεις κόντρα στο κακόφημο κομματικό σύστημα.

Μέσα από τις δημόσιές του τοποθετήσεις μπόρεσε να περάσει το μήνυμα ότι είναι ένας ανεξάρτητος αξιωματούχος ο οποίος σε μια εποχή ατιμωρησίας δεν χαρίζεται σε κανέναν. Αυτός ήταν ο λόγος που μέσα σε λίγα χρόνια θητείας κατέστη λαϊκός ήρωας και ένας αντισυστημικός αξιωματούχος του συστήματος. Σχήμα οξύμωρο.

Ενδεχόμενη κάθοδος του Οδυσσέα Μιχαηλίδη στην πολιτική, με βασικό σύνθημα την καταπολέμηση της διαφθοράς σε συνθήκες γενικευμένης δυσπιστίας για τους θεσμούς, πολύ πιθανόν να δημιουργήσει ξανά ένα μεγάλο ρεύμα υπέρ της αλλαγής. Βέβαια η αλλαγή στα δημοκρατικά πολιτεύματα αποτελεί μια συνεχή αλλά αργή διαδικασία. Η δημοκρατία συνεπάγεται χρονοβόρες διαδικασίες διαβούλευσης και συμβιβασμούς. Δηλαδή αυτοπεριορισμούς. Μπορεί ένας πολιτικός με την ιδιοσυγκρασία του Οδυσσέα Μιχαηλίδη να λειτουργήσει μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια;

Πάντως η απόλυτη προσήλωση στον στόχο της κάθαρσης δίνει πολλές φορές θρησκευτικό χαρακτήρα στην πολιτική και οδηγεί στον πολιτικό μεσσιανισμό, την πόλωση και τελικά στην ανατροπή της δημοκρατίας.

Στο Μεξικό

Παρόλες τις ελλείψεις και την κυρίαρχη πλέον δυσπιστία, η Κυπριακή Δημοκρατία διατηρεί ένα πολύ καλό επίπεδο ζωής και το κράτος προσφέρει στους πολίτες δημόσια αγαθά που λίγες χώρες της περιοχής το πετυχαίνουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν μεγάλα περιθώρια βελτίωσης. Πάντα θα υπάρχουν. Όμως δεν είναι ένα κράτος υπό διάλυση ούτε μια κοινωνία χωρίς νόμους και κανόνες.

Πρέπει κάποιος να επισκεφθεί τα υπόλοιπα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου για να αντιληφθεί πόση υπερβολή κρύβεται πίσω από την άποψη πολλών ότι «στην Κύπρο τίποτα δεν λειτουργεί σωστά και όλοι οι πολιτικοί είναι άχρηστοι». Ακόμη και το Μεξικό, στο οποίο έγινε αναφορά τις τελευταίες ημέρες, παρουσιάζει φαινόμενα όπως οι δολοφονίες υποψήφιων δημάρχων και δημοσιογράφων από συμμορίες και καρτέλ ναρκωτικών. Στις εκλογές του περασμένου Ιουνίου στο Μεξικό δολοφονήθηκαν τουλάχιστον 24 υποψήφιοι δήμαρχοι.

Ο άστοχος παραλληλισμός της Κύπρου με το Μεξικό οδηγεί στη διάβρωση της δημοκρατίας, διότι οι πολίτες θα σταματήσουν να πιστεύουν στο συγκεκριμένο πολίτευμα και το πολιτικό σύστημα θα χάσει τη νομιμοποίησή του. Η δημοκρατία δεν είναι το μοναδικό πολίτευμα ούτε θεωρείται δεδομένη. Ειδικά σε περίοδο επέλασης της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη.

Πηγή:     https://politis.com.cy/politis-news/politiki/849747/i-moda-toy-antisystimikoy-politikoy-kai-o-mythos-ton-kakon-kommaton

Η Ελλάδα του Γουέμπλεϊ είναι η Ελλάδα της καρδιάς μας!

 

Γιώργος Καλλινίκου

12 Οκτωβρίου 2024

«Ο καθένας από εμάς ας θυσιάσει τον εαυτό του για να τον τιμήσουμε όπως του αξίζει». Η συγκλονιστική ομιλία του αρχηγού της εθνικής Ελλάδος Τάσου Μπακασέτα στα αποδυτήρια του Γουέμπλεϊ πριν την έναρξη του αγώνα, είχε δρομολογήσει τη μετατροπή μιας τραγωδίας σε θρίαμβο. Στη διάρκεια του αγώνα, τα πραγματικά λιοντάρια ήσαν οι Έλληνες διεθνείς και όχι οι Άγγλοι, που φέρουν τον χαρακτηρισμό λόγω του εμβλήματός τους. Το να ταπεινώνεις μιαν Αγγλία μέσα στο «ναό του ποδοσφαίρου» της αποτελεί θρίαμβο. Εκείνο το οποίο ακολούθησε με τη λήξη του αγώνα, όμως, ήταν ένα έπος ήθους, ανθρωπιάς και μεγαλείου ψυχής.

Ο Μπακασέτας κρατάει τη φανέλα του συμπαίκτη τους, που δεν ήταν πια μαζί τους. Με αργά βήματα, θέλοντας να δείξει τον απαιτούμενο σεβασμό στο νεκρό φίλο τους, κατευθύνεται προς την πλευρά των Ελλήνων οπαδών. Την κρατάει ψηλά ώστε να μην φαίνεται το πρόσωπό του. Οι κάμερες, όμως, τον αποκαλύπτουν. Ξεσπάει σε λυγμούς. Σύντομα οι Έλληνες διεθνείς γίνονται ένα κουβάρι. Κάποιοι δείχνουν το μαύρο περιβραχιόνιο στο χέρι τους. Άλλοι δείχνουν ψηλά στον ουρανό μονολογώντας «Για τον Γιώργο μας, τον αδερφό μας». Κάποιοι ξεσπάνε σε απαρηγόρητα κλάματα.

Ήταν ο συνδυασμός συναισθημάτων. Το σοκ από τον απρόοπτο χαμό του 31χρονου συμποδοσφαιριστή τους Τζορτζ Μπάλντοκ. Ο πόνος που προκαλεί η συνειδητοποίηση ότι αυτός ο άνθρωπος με τον οποίο ζούσαν μοναδικές στιγμές φορώντας το εθνόσημο δεν υπάρχει πια. Η θλίψη για τη σύζυγο και το παιδί το οποίο αφήνει πίσω. Ο θυμός διότι το αίτημα της ελληνικής ομοσπονδίας για αναβολή του προχθεσινού αγώνα απερρίφθη. Λες και οι ποδοσφαιριστές είναι ρομπότ και όχι άνθρωποι. Ήταν η απόφασή τους να καταθέσουν ψυχή ώστε να τιμήσουν τον αδερφό τους. Ήταν το πείσμα τους μέσα στον αγώνα, που έφερε τη δικαίωση.

Πάνω απ’ όλα, όμως, ήταν η ελληνική ψυχή. Η επανάληψη της επιβεβαίωσης πως όταν οι ελληνικές ψυχές είναι ενωμένες και παλεύουν για τον ίδιο σκοπό, είναι ανίκητες. Στα χαρτιά, πριν από τον αγώνα, εμφανιζόταν σαν ένας αγώνας Δαυίδ εναντίον Γολιάθ. Ο στρατηγός Γιοβάνοβιτς και τα παλληκάρια του (ανάμεσά τους πολλοί νεαροί) όμως, πήραν την απάνθρωπη απόρριψη του αιτήματος αναβολής του αγώνα και την μετέτρεψαν σε ανθρώπινο έπος. Πήραν την τραγωδία της απώλειας του Μπάλντοκ και την μετέτρεψαν σε ποδοσφαιρική τραγωδία για τους υπερόπτες Άγγλους, που μερικούς μήνες προηγουμένως, είχαν παίξει στον τελικό του Ευρωπαϊκού κυπέλλου.

Ο σπουδαίος Ιβάν Γιοβάνοβιτς το έθεσε στη σωστή του διάσταση μετά τον αγώνα: «Ήταν μία μαύρη ημέρα και η ατμόσφαιρα ήταν δύσκολη. Το σίγουρο είναι πως όσο τα παιδιά αγωνίζονται στην εθνική ομάδα, ο Τζορτζ Μπάλντοκ θα είναι μαζί μας και στη σκέψη μας. Ίσως όλο αυτό που δημιουργήθηκε, λειτούργησε στους παίκτες ως έξτρα κίνητρο ώστε η μνήμη αυτού του παιδιού να παραμείνει φωτεινή μέσα από μία τέτοια εμφάνιση. Ήταν δύσκολο, αν μπαίνατε μέσα στα αποδυτήρια μετά το ματς θα βλέπατε πως η ατμόσφαιρα ήταν υποτονική. Όλοι τους σκέφτονται αυτό που συνέβη χθες. Ήταν μία δύσκολη και μαύρη ημέρα με λίγο φως».

Ο αρχηγός Μπακασέτας είχε συγκλονίσει με την ομιλία του στα αποδυτήρια, επιβεβαιώνοντας τον προπονητή του: «Ξέρουμε πολύ καλά τι ομάδα είμαστε και τι έχουμε καταφέρει για να φτάσουμε μέχρι εδώ. Δεν έχουμε να φοβηθούμε κανέναν και πρέπει να το δείξουμε από το πρώτο λεπτό. Ξέρουμε την ιδιαιτερότητα του παιχνιδιού, πολλοί από εμάς ξέρουμε τι σημαίνει ο Τζορτζ και τι παιδί ήταν. Πάντα ήταν το παράδειγμα για την ομάδα, έδινε την ψυχή του γι’ αυτή,  πάντα την έβαζε πάνω από όλους και θυσίαζε μέχρι και τη σωματική του ακεραιότητα. Σήμερα μέσα στο παιχνίδι θα είναι το παράδειγμά μας. Ο καθένας από εμάς να θυσιάσει τον εαυτό του, για να τον τιμήσουμε όπως του αξίζει. Να είμαστε όλοι έτοιμοι».

Όποιος παρακολούθησε τον αγώνα, γνωρίζει τι σημαίνει κατάθεση ψυχής στο γήπεδο. Είδε την ηρωική προσπάθεια των ποδοσφαιριστών. Ακόμη και όταν οι Άγγλοι ισοφάρισαν λίγο πριν το τέλος, εμείς σκύψαμε το κεφάλι και είπαμε «κρίμα». Εκείνοι, όμως, το σήκωσαν και πήγαν στο 94’ να βάλουν δεύτερο τέρμα. Όποιος παρακολούθησε τον αγώνα, κατάλαβε το κίνητρο. Όταν ο δις σκόρερ, αντί για τους συνήθεις ξέφρενους πανηγυρισμούς, που αρμόζουν κόντρα σε τέτοιο πανίσχυρο αντίπαλο, πήγε στην κερκίδα, έβγαλε το μαύρο περιβραχιόνιο και το έδειχνε στον κόσμο!

Όποιος παρακολούθησε τον αγώνα, αναμφίβολα θα αντιλήφθηκε ποια είναι η Ελλάδα της αξίας! Με τέτοια παλληκάρια που στην πράξη αποδεικνύουν τέτοιο ήθος, τέτοια ψυχή και τόση μαχητικότητα για να τιμήσουν το νεκρό φίλο τους. Σε αυτούς τους νέους υποκλινόμαστε. Όχι σε κάτι τυχάρπαστους influencers, tiktokers kai youtubers, που αναζητούν το εύκολο κέρδος με κενές περιεχομένου δράσεις.

Αυτοί οι λεβέντες του Γουέμπλεϊ είναι η Ελλάδα που λατρεύουμε. Αυτό που παρακολουθήσαμε προχθές, δεν ήταν ένας απλός αγώνας ποδοσφαίρου. Τα μάτια μας βούρκωσαν αλλά ευτυχώς που το είδαμε. Ήταν η πραγματική αξία της Ελλάδας, που βρίσκει τις ρίζες της στο μακρινό παρελθόν. Είναι η Ελλάδα της καρδιάς μας!

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1517348/i-ellada-tou-gouemplei-ine-i-ellada-tis-kardias-mas/

«Ολική νίκη» και τα κόμματα του Θεού

 Του ΧΑΡΙΔΗΜΟΥ Κ. ΤΣΟΥΚΑ

07 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2024

Ο «νόμος του εργαλείου» είναι μία από τις γνωσιακές προκαταλήψεις που αντιμετωπίζουν οι λήπτες αποφάσεων. Τον διατύπωσαν αλληγορικά, με ελαφρώς διαφορετική φρασεολογία ο καθένας, ο φιλόσοφος Αβραάμ Κάπλαν (1964) και ο ψυχολόγος Αβραάμ Μάσλοου (1966): «είναι δελεαστικό, αν το μόνο εργαλείο που έχεις είναι ένα σφυρί, να αντιμετωπίζεις τα πάντα σαν να είναι καρφί» (η διατύπωση είναι του Μάσλοου).

Στην περίπτωση του Ισραήλ, το «σφυρί» είναι η πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή του. Το «καρφί» είναι η πολεμική σχέση του Ισραήλ με τους αντιπάλους του στη Μέση Ανατολή. Αν έχεις έναν πανίσχυρο στρατό, με αξιοσημείωτες επιτυχίες, είναι δελεαστικό να θεωρείς τη σχέση σου με τους αντιπάλους, κυρίως, πολεμική.

Η υπερ-εξάρτηση από ένα εργαλείο είναι δυνητικώς επιζήμια, καθότι στερεί από τον χρήστη του ευρύτητα σκέψης και απομειώνει τη στρατηγική ευφυία του. Όντας στρατιωτικά ισχυρό και έχοντας τη διαρκή στρατιωτική υποστήριξη των ΗΠΑ, το Ισραήλ, με λίγες εξαιρέσεις, ιστορικά αντιμετωπίζει με πρωτίστως στρατοκρατικούς όρους τον πυρήνα του προβλήματος στη Μέση Ανατολή – την προβληματική σχέση του με τους Παλαιστινίους και τις αραβικές χώρες. Δεν θωρακίζεται μόνο αμυντικά, αλλά ενεργεί και βίαια, ελπίζοντας ότι θα επιβληθεί με τη στρατιωτική ισχύ.

Υπήρξαν φάσεις που το στρατιωτικό στοιχείο εύλογα κυριάρχησε στη συμπεριφορά του: όταν οι γείτονές σου σε απειλούν ευθέως στρατιωτικά (1948, 1967, 1973, 2023), θα αντιπαρατεθείς στρατιωτικά. Εδώ και τριάντα περίπου χρόνια, ωστόσο, η κατάσταση έχει αρχίσει να διαφοροποιείται: αρκετές αραβικές χώρες και η Παλαιστινιακή Αρχή αποδέχονται, κατ’ αρχήν, έστω διστακτικά, το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, ζητώντας του, συγχρόνως, να αποδεχθεί τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους (το ζήτησε, εν πολλοίς, και η Συνέλευση του ΟΗΕ τον περασμένο Μάιο).

Όταν ένα εξαιρετικό εργαλείο πέφτει στα χέρια φανατικών ιδεολόγων και/ή καιροσκόπων εξουσιομανών, θα χρησιμοποιηθεί αντιστοίχως. Η περίπτωση του πρωθυπουργού Νετανιάχου και της ακροδεξιάς απόχρωσης κυβέρνησής του είναι χαρακτηριστική. Διεξάγοντας έναν, κατ’ αρχήν, δικαιολογημένο αλλά, τελικά, κτηνώδη πόλεμο στη Γάζα, με έντονη την οσμή γενοκτονίας, τι έχουν κατά νου, πέρα από την εκδίκηση; Πώς θα διαχειριστούν την επόμενη μέρα στη Γάζα; Τι θα κάνουν με την κατεχόμενη Δυτική Όχθη, εκτός από το να ενθαρρύνουν ή να ανέχονται τη βία των εποίκων και τις δολοφονίες αμάχων Παλαιστινίων (σχεδόν 700 οι νεκροί, μετά τις 7/1/23); Σκοτώνοντας εμβληματικά στελέχη της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, σε αλλοδαπό έδαφος, σε τι αποσκοπούν; Με λίγα λόγια, ποια είναι η στρατηγική του Ισραήλ; Τι πολιτικό σκοπό υπηρετούν οι στρατιωτικές δράσεις του;

Δεν είναι φανερό, εκτός από την επιδίωξη «ολικής νίκης» (δηλώσεις Νετανιάχου). Η «ολική νίκη», όμως, αν δεν πάρει τη μορφή ναζιστικού τύπου «τελικής λύσης», όπως έχουν προτείνει διάφοροι ακροδεξιοί στο Ισραήλ, είναι μια στρατοκρατική φαντασίωση. Πώς μπορεί μια δημοκρατία να επικρατήσει «ολικά» επί των 7 εκατομμυρίων Παλαιστίνιων που ζουν στο εσωτερικό της χώρας (1,8 εκατ.) και σε ελεγχόμενα από το Ισραήλ εδάφη (5,2 εκατ.); Πόσο ρεαλιστική είναι η «ολική» νίκη έναντι των ισχυρών ισλαμιστών αντιπάλων του –Χεζμπολάχ και Ιράν– χωρίς μαζική εξόντωση και/ή κατάκτηση των εδαφών τους; Το εμμονικά ακολουθούμενο δόγμα «βία στη βία» παράγει περισσότερη βία – η ειδεχθής τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς πριν από ένα χρόνο και η γενοκτονική συμπεριφορά του Ισραήλ έκτοτε, το επιβεβαιώνουν.

Το πρόβλημα στη Μέση Ανατολή θα διαιωνίζεται όσο θα κυριαρχούν τα «κόμματα του Θεού». Στο Ισραήλ έχει επικρατήσει η θρησκευτική Δεξιά, υπό την ηγεσία ενός εξουσιομανούς και υπόδικου για διαφθορά πρωθυπουργού. Το γεγονός και μόνο ότι ο υπουργός Ασφαλείας (ο Ιταμαρ Μπεν Γκβιρ) είναι ένας καταδικασμένος έποικος, θαυμαστής τρομοκρατών, ο οποίος συστηματικά επιδεικνύει ρατσιστική συμπεριφορά έναντι των Παλαιστινίων, εικονογραφεί το πολιτικό αδιέξοδο της χώρας.

Για τη θρησκευτική Δεξιά, τα σύνορα του Ισραήλ έχουν καθοριστεί από τη Βίβλο, όχι από συνθήκες και τη γεωπολιτική πραγματικότητα. Η αντίπαλη ισλαμιστική πλευρά (Χεζμπολάχ σημαίνει «κόμμα του Θεού» στα αραβικά), ακολουθώντας τη δική της μυθολογία, αντιστρέφει τους όρους, επιζητώντας να εξαλείψει, παντοιοτρόπως, το «σιωνιστικό κράτος». Στο μέτρο που αμφότεροι οι ακραίοι ορίζουν τη σύγκρουση ως παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, η πολεμική ένταση και κλιμάκωση είναι αναπόφευκτη.

Οι «φρόνιμοι», όπως ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει. Η στρατηγική του Ισραήλ, συμβουλεύουν, πρέπει να είναι η απομόνωση του σιιτικού Ιράν και των συμμάχων του από τις σουνιτικές αραβικές χώρες (η απόκρουση των ιρανικών πυραύλων τον περασμένο Απρίλιο επιτεύχθηκε και χάρη στην αραβική συνδρομή στο Ισραήλ). Η ενδυνάμωση της συνεργασίας με τις αραβικές χώρες (ιδιαίτερα τη Σαουδική Αραβία) προϋποθέτει διπλωματία και πολιτική στρατηγική – πρωτίστως, την αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους από το Ισραήλ.

Για τη θρησκευτική Δεξιά, όμως, αυτό είναι ανάθεμα – αντιβαίνει στη Βίβλο! Ο Νετανιάχου ήταν ανέκαθεν αντίθετος, ενώ στον νέο ρόλο του πολεμικού εθνάρχη που επιφυλάσσει για τον εαυτό του, έχει συμφέρον να κλιμακώσει τη σύγκρουση. Αυτό κάνει. Τη συμπεριφορά του Ισραήλ δεν υπαγορεύει, δυστυχώς, η πραγματιστική πολιτική στρατηγική, αλλά ο «νόμος του στρατιωτικού εργαλείου» και τα κόμματα του Θεού. Τα χειρότερα έπονται.

 

Ο κ. Χαρίδημος Τσούκας είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και αντεπιστέλλον μέλος της Κυπριακής Ακαδημίας Επιστημών, Γραμμάτων και Τεχνών.

Πηγή:    https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/prosopikotites-stin-k/1-oliki-niki-kai-ta-kommata-toy-theoy

Δεν ξέρουν, δεν θέλουν ή τελικά δεν μπορούν;

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

12 Οκτωβρίου 2024

Το ερώτημα που έθεσε ο Αβέρωφ Νεοφύτου βασανίζει πολλούς και πολύ συχνά. Τείνει, μάλιστα, να ξεπεράσει σε συχνότητα και προβληματισμό, ανάμεσα σε καθημερινές υπαρξιακές συζητήσεις, ακόμα και το ερώτημα του Σαίξπηρ όπως διατυπώθηκε από τον Άμλετ: «Να ζει κανείς ή να μην ζει;»

Δεν ξέρουν, λοιπόν, δεν θέλουν ή μήπως δεν μπορούν; Την πρώτη φορά που ανακοινώθηκαν μέτρα στήριξης των πολιτών κατά της ακρίβειας, θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε την απειρία της κυβέρνησης, αν και ο υπουργός Οικονομικών που ανακοίνωσε τα μέτρα ήταν πολύπειρος. Πίστευε όμως πως θα κτυπήσει την ακρίβεια με μηδενικό ΦΠΑ στον καφέ και τη ζάχαρη. Κι όταν τον κράξανε ακόμα και όσοι πίνουν τον καφέ βαρύ γλυκύ, πρόσθεσε κι άλλα προϊόντα στη λίστα χωρίς συντελεστή ΦΠΑ για να τον καταργήσει όμως ένα χρόνο μετά αφήνοντας στη λίστα μόνο τα παιδικά πανάκια, τις πάνες ακράτειας, τις σερβιέτες, το παιδικό γάλα, τα φρούτα και τα λαχανικά.

Όσοι εκ των πολιτών βρίσκονται κάπου στη μέση ηλικία και δεν έχουν ακόμα ακράτεια, ενώ τα παιδιά τους έχουν απογαλακτιστεί και βγάλει τα πανάκια, πρέπει να πληρώνουν τις δόσεις του δανείου που λόγω εξωφρενικών τόκων δεν ξοφλιούνται ποτέ, πρέπει να μοιράζουν το υπόλοιπο του μισθού τους με την ΑΗΚ και τις εταιρείες καυσίμων και με όσα ρέστα απομείνουν μπορούν να αγοράζουν λαχανικά χωρίς ΦΠΑ. Κι όταν λέμε λαχανικά εννοούμε λάχανα, μαρούλι, ρόκα, κόλιαντρο, ραδίκια… Τα υπόλοιπα: ντομάτες, αγγουράκια, φασολάκι, μπάμια, κολοκύθια… ,είτε με ΦΠΑ ,είτε χωρίς ΦΠΑ είναι μόνο για να τα βλέπουμε και να τα θαυμάζουμε. Όπως και τα φρούτα.

Εν τούτοις, ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος (δεν θυμάμαι ποιος είναι ο τίτλος του αφού έχουμε συγχιστεί να παρακολουθούμε την πορεία του ως διαχρονικού αξιωματούχου), μας βεβαιώνει πως «η κυβέρνηση αξιολογεί διαρκώς την εξέλιξη των τιμών και όποτε κρίνεται αναγκαίο, παρεμβαίνει προς την ενίσχυση των ευάλωτων ομάδων». Δεν ξέρουμε πως από εκεί πέρα στο προεδρικό παρακολουθούν τις τιμές, αλλά σίγουρα κάποιος δεν τις βλέπει με τον ίδιο τρόπο αν ο μισθός του είναι 5000 με αυτόν που τις βλέπει με μισθό 1000 το μήνα ή σύνταξη 700 χωρίς ακράτεια ακόμα. Όσο για το ευάλωτες ομάδες, κάποια παρανόηση πρέπει να υπάρχει στα χαρακτηριστικά του τι εστί πλέον ευάλωτος.

Και συγνώμη κύριε Κεραυνέ που είμαστε λαϊκιστές του χειρίστου είδους. Αλλά αν είναι λαϊκισμός του χειρίστου είδους το να λέει κάποιος πως δεν προσφέρει καμία βοήθεια στην πλειοψηφία των πολίτων ο μηδενικός ΦΠΑ στις πάνες και στα λαχανικά, τι είναι να απαντάς σε αυτό με το τι γινόταν πριν 15 χρόνια;

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1517150/den-xeroun-den-theloun-i-telika-den-boroun/

Οι ακροάσεις είναι δύσκολες, κι έτσι πρέπει

 

Του Γιώργου Κακούρη

07 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2024

Το ότι ένας υποψήφιος Επίτροπος περνά από σαράντα κύματα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο πλαίσιο της διαδικασίας ακρόασης, και ότι τα ΜΜΕ θα εξετάσουν κάθε παράμετρο του βιογραφικού και των πεπραγμένων του στις προηγούμενες του πολιτικές και διοικητικές αρμοδιότητες, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.

Δεν πρέπει να αποτελεί λόγο εορτασμού και χαιρεκακίας για όσους έχουν (επιφανειακά) οπαδικές ή (θεμιτά) πολιτικές διαφωνίες με τον κ. Καδή και την κυβέρνηση που τον πρότεινε. Ούτε πρέπει να μηδενίζεται ή να δαιμονοποιείται η διαδικασία ως κυνήγι μαγισσών από όσους είναι είτε οπαδοί της κυβέρνησης είτε επικροτούν την ουσία της πολιτικής πορείας του υποψηφίου. Ο έλεγχος από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που φέρνει και τον προβολέα των ΜΜΕ επί του πολιτικού βίου ενός προσώπου που κατευθύνεται για μια σημαντική θέση με παγκόσμιο αντίκτυπο, είναι και θεμιτός και αναπόφευκτος. Θα ακουστούν πολλά, κάποια άδικα, και κάποια δίκαια. Το επιτελείο του κ. Καδή καθώς χτίζεται και καθώς θα αρχίσει να λειτουργεί, θα πρέπει να μάθει να διαχωρίζει τα μεν από τα δε, και να απαντά εκεί όπου υπάρχει ουσία. Η επιστροφή στην επικαιρότητα του θέματος της ΟΕΔΑ Πεντακώμου από το Politico δεν είναι απαραίτητα στοχοποίηση, καθώς αφορά ένα ζήτημα το οποίο ο κ. Καδής μπορούσε να διαχειριστεί στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του. Η ποιότητα του δημοσιεύματος ελέγχεται από τις δημόσιες απαντήσεις που θα δοθούν και από τις πράξεις.

Υπάρχουν δύο είδη κριτικής για έναν αξιωματούχο. Το ένα είδος είναι η απόδοση κινήτρων διαφθοράς ή η κατηγορία συμμετοχής σε σκάνδαλο. Το δεύτερο είδος είναι η πολιτική κριτική για χειρισμούς που έγιναν ή δεν έγιναν. Και τα δύο είδη είναι θεμιτά είδη κριτικής. Το δημοσίευμα του Politico εμπίπτει στο δεύτερο είδος κριτικής.

Αυτό φαίνεται και στο είδος των δοκιμασιών που ο υποψήφιος περνά και θα περάσει ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου πριν τον επίσημο διορισμό του. Οι ευρωβουλευτές εξετάζουν αν υπάρχει κάποια σύγκρουση συμφέροντος, κοιτάζουν το βιογραφικό του κ. Καδή για συνάφεια με το αντικείμενο το οποίο θα αναλάβει, και αναλύουν τα χαρακτηριστικά του ως πολιτικού προσώπου που θα είναι προϊστάμενος ενός τμήματος των εργασιών της Κομισιόν, ενώ θα προωθεί τις πολιτικές προτεραιότητες της προϊστάμενής του, της κ. Φον ντερ Λάιεν.

Μέχρι στιγμής οι ευρωβουλευτές δεν βρίσκουν κάποια σύγκρουση συμφέροντος, το βιογραφικό του Κώστα Καδή ικανοποιεί, και απομένει να διαφανεί πώς θα περάσει το τεστ των πολύ συγκεκριμένων ερωτήσεων για θέματα πολιτικής, οι οποίες θα καταδείξουν στους ευρωβουλευτές το αν είναι έτοιμος να αναλάβει την εργασία που του ανατίθεται.

Η διαδικασία επιλογής, ανάθεσης χαρτοφυλακίου, ελέγχου και έγκρισης των μελών της Επιτροπής δεν είναι τέλεια και χρήζει βελτιώσεων – και αυτό ισχύει ιδιαίτερα και για το πώς επιλέγεται η/ο Πρόεδρος του σώματος. Όμως, ως πολίτες ενός κράτους με διάτρητο σύνταγμα, όπου δεν υπάρχει συνταγματικός έλεγχος και ισορροπίες στις υπερεξουσίες του προέδρου της Δημοκρατίας, του γενικού εισαγγελέα και του γενικού ελεγκτή, θα πρέπει να βλέπουμε και να μαθαίνουμε από το πόσο έντονη και απαιτητική είναι η διαδικασία της ανάδειξης της ηγεσίας της ΕΕ.

Το κύριο πρόβλημα με τη διαδικασία των ακροάσεων είναι πως είναι η μόνη διαδικασία –εκτός από τις ίδιες τις ευρωεκλογές– όπου γίνεται μια προσπάθεια αντιμετώπισης του δημοκρατικού ελλείμματος της ΕΕ. Από εκεί και πέρα, όμως, είναι μια εξαιρετικά χρήσιμη άσκηση γιατί μπορεί να προλάβει πολλά κακά, και είναι ένα πρώτο δύσκολο τεστ για άτομα που ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις έχουν να αναλάβουν πολύ δύσκολες θέσεις.

Πριν λοιπόν εργαλειοποιήσουμε τη διαδικασία των ακροάσεων για να πούμε τα δικά μας μικροπολιτικά και οπαδικά, και πριν επιστρέψουμε στα θεμιτά και πολύ σοβαρά προβλήματα διαφάνειας που έχουν ενισχυθεί ειδικά με το συγκεντρωτικό στιλ της Προεδρίας της κας Φον ντερ Λάιεν, η επόμενη περίοδος είναι ευκαιρία να δούμε πως οι θρόνοι, όσο πιο ισχυροί και σημαντικοί είναι, τόσο πιο άβολοι και δύσκολοι θα πρέπει να είναι για όσους κάθονται σε αυτούς.

 Πηγή:    https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/giwrgos-kakoyris/1-oi-akroaseis-einai-dyskoles-ki-etsi-prepei