Η λέξη της δεκαετίας

 Το «Brain Rot» ανακηρύχθηκε ως η λέξη της χρονιάς αλλά νομίζω πως δικαίως θα μπορούσε να περιγραφεί ως η λέξη ολόκληρης της δεκαετίας.

Του Πάρη Δημητριάδη

07 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2024

Το «Brain Rot» ανακηρύχθηκε πριν από λίγες μέρες ως η λέξη της χρονιάς από το Oxford English Dictionary και το βρήκα τόσο εύστοχο που νομίζω πως δικαίως θα μπορούσε να περιγραφεί ως η λέξη όχι μόνο της χρονιάς αλλά ολόκληρης της δεκαετίας.

Η σήψη και η θολούρα του εγκεφάλου από το ατελείωτο scrolling που μουδιάζει το μυαλό, όπως ερμηνεύεται στην ελληνική γλώσσα η φράση που ψηφίστηκε από περισσότερους από 37.000 ανθρώπους, είναι χωρίς δεύτερη σκέψη ένα από τα πιο διαδεδομένα και την ίδια ώρα ανησυχητικά και επικίνδυνα φαινόμενα των ημερών. Μας αφορά σχεδόν όλες και όλους και επηρεάζει σχεδόν όλες τις πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής μας ζωής. Από τον τρόπο που πολιτευόμαστε και που ψηφίζουμε -μια γρήγορη ματιά στο ποιοι εκλέγονται και με ποια κριτήρια, δυστυχώς αρκεί, μέχρι τον τρόπο που αξιολογούμε τεράστια γεγονότα όπως η πανδημία και οι πόλεμοι. Από τον τρόπο που φλερτάρουμε και ερωτευόμαστε, μέχρι τον τρόπο που επικοινωνούμε μεταξύ μας οι άνθρωποι ακόμη και για απλά πράγματα και καθημερινά.

Αν κάποιος συμφωνήσει άλλωστε πως το διάβασμα βιβλίων είναι η γυμναστική του μυαλού, που προκύπτει από τη σχολαστική και αδιάσπαστη προσοχή που δίνουμε όταν ένα βιβλίο μας «ρουφήξει», που λέει κι η δημοφιλής λαϊκή ρήση, πώς να μην ανησυχήσει από το γεγονός ότι τα καλοδουλεμένα -συνήθως- και πολυσέλιδα βιβλία που προυποθέτουν να τους αφοσιώσουμε ποιοτικό χρόνο από τον χρόνο μας αντικαθίστανται με παλαβές, κατά κύριο λόγο, πληροφορίες που υπερκαταναλώνουμε καθημερινά στη διαδικτυακή, παραπλανητική άβυσσο;

Παλαβές και αχρείαστες πληροφορίες, αναξιόπιστες κιόλας στην πλειοψηφία τους, που στο πλαίσιο του ατελείωτου scrolling κάθε λίγα δευτερόλεπτα αλλάζουν, με αποτέλεσμα η διάσπαση προσοχής να έχει γίνει ο κανόνας και η δυνατότητα να μπορούμε έστω να ακούσουμε τι έχει να πει ο δίπλα μας να μειώνεται διαρκώς περισσότερο. Είναι ανθρωπίνως αδύνατο να καταναλώσουμε, να επεξεργαστούμε και να κατανοήσουμε τόση πολλή, περιττή κατά κύριο λόγο, πληροφορία, που κάνει ντου από παντού. Δεν είναι ότι και παλαιότερα δεν υπήρχε άπλετη χαζή πληροφορία, που διαχεόταν κυρίως μέσω της πάλαι ποτέ κυρίαρχης τηλεόρασης, -χαζοκούτι το λέγαμε- σήμερα όμως η κουταμάρα και η αλαφρομυαλιά έχουν, νομίζω, αγγίξει ρεκόρ επίπεδα.

Ποια είναι η λύση; Υπάρχει επιστροφή; Ίσως η απάντηση να είναι προσωπική υπόθεση και να έχει να κάνει με το πώς ο καθένας αποφασίζει να αξιοποιήσει τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο του. Ένας περιορισμός στον χρόνο, στο μεταξύ, που ίσως επίσης να μην πρέπει να θεωρηθεί άσχετος με το brain rot. Μια κάποια αισιοδοξία μπορεί να προκύπτει από τις διευκρινιστικές δηλώσεις που ο πρόεδρος της Oxford Languages, Casper Grathwol, έκανε μετά τη δημοσιοποίηση της φετινής απόφασης. «Βρίσκω συναρπαστικό», είπε «το γεγονός ότι η λέξη έχει υιοθετηθεί τόσο από τη γενιά Z όσο και τη γενιά Alpha, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό είναι υπεύθυνες για τη χρήση και τη δημιουργία του ψηφιακού περιεχομένου στο οποίο αναφέρεται ο όρος».

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/i-lexi-tis-dekaetias

Κώστας Γεωργουσόπουλος / Ήμουν παρών το 1961, όταν ψήφισαν και τα δέντρα

 

(EUROKINISSI-ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΤΩΜΕΡΗΣ)

7 Δεκ. 2024 

Ο σπουδαίος συγγραφέας, κριτικός θεάτρου και μεταφραστής Κώστας Γεωργουσόπουλος που έφυγε χθες από τη ζωή, είχε παραχωρήσει μία μεγάλη συνέντευξη για μια σειρά ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου για τη δεκαετία του ’60 και το βιβλίο του τελευταίου «Μαρτυρίες για τη δικτατορία και την αντίσταση».

Ακολουθεί η συναρπαστική αφήγηση Γεωργουσόπουλου για τις εκλογές της βίας και νοθείας του 1961 και τον χαφιεδισμό στα Πανεπιστήμια. Τα ντοκιμαντέρ θα προβληθούν προσεχώς για τους συνδρομητές του tvxs.

Η αφήγηση του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τον Οκτώβρη του 1961, πάω ως πτυχιούχος στο στρατό. Παρουσιάζομαι στην Κόρινθο και τότε γίνονται οι εκλογές, οι λεγόμενες εκλογές της βίας και της νοθείας. Εγώ μαζί με την μονάδα μου μου κληθήκαμε να πάμε να φρουρήσουμε την κάλπη στο χωριό Σούλι Κορινθίας.

Πήγαμε με έναν λοχία και όταν εμφανιστήκαμε στο χωριό, ήρθε ο λοχαγός ΤΕΑ(Τάγματα εθνικής Ασφαλείας- παραστρατιωτική οργάνωση-ΣΣ) που ήταν εκεί με δύο πολιτοφύλακες, και μας είπε, «μάγκες πηγαίνετε να βοσκήσετε στα χωράφια, από εδώ και πέρα έχουμε αναλάβει εμείς την κάλπη».

Έτσι, οι περισσότεροι από εμάς φωνάξαμε τα κορίτσια μας ή τις γυναίκες μας και ήρθαν επάνω εκεί και περάσαμε πολύ ωραία τις μέρες των εκλογών, στα χωράφια και τα καφενεία.

Όταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας, μας δώσανε ένα φάκελο κλειστό για να ψηφίσουμε και εμείς ως φαντάροι. Απ’ ότι φάνηκε ψηφίσαμε όλοι μονοκούκι τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, τον υποψήφιο βουλευτή και πρώην υπουργό του Μεταξά! Αυτός ήτανε εκείνη την εποχή ο παράκλητος της περιφερείας.

Δεν ξέρω τι είχανε κάνει στους άλλους ψηφοφόρους, αν δώσανε και σε αυτούς φακέλους, δεν το είδαμε αυτό. Εμείς πήγαμε ομαδικά, ψηφίσαμε και φύγαμε. Μετά πήγαμε στο καφενείο, δεν φρουρήσαμε την κάλπη σύμφωνα με το νόμο. Κοιμηθήκαμε βέβαια στο σχολείο ως φαντάροι, αλλά δεν μας επέτρεψαν να πλησιάσουμε στην κάλπη.

Όταν αρχίσανε να κάνουν καταμέτρηση των ψήφων, ενώ όλα ήταν μονοκούκια, βγήκε και μία ψήφος ΕΔΑ(Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά). Τότε, έγινε μεγάλη αναστάτωση. Μπήκαν επάνω σε τρακτέρ και σε αγροτικά και αρχίσανε να κατεβαίνουν προς το Κιάτο με τα όπλα στα χέρια για να δούνε ποιος τους την έφερε, γιατί ξέρανε ότι δεν ήτανε ντόπιος. Ήτανε κάποιος που είχε έρθει ως επισκέπτης, είχαν εντοπίσει ότι πιθανώς είχε αριστερό ιστορικό και ψάχνανε να τον βρούνε.

Πάντως, εμείς που κάποια στιγμή γνωριστήκαμε μεταξύ μας, είδαμε ότι από τους δώδεκα με δεκατρείς που είχαν στείλει στο Σούλι, οι μισοί ήτανε χαρακτηρισμένοι με φακέλους. Δηλαδή είχε φτιαχτεί έτσι η ομάδα ώστε να μας έχουν όλους μαζί και να μας ελέγχουν.
Ο δικός μου φάκελος θα πρέπει να ξεκίνησε όταν φτιάξαμε στην Φιλοσοφική Σχολή τον τον «Πλάτωνα»,τον φοιτητικό σύλλογο . Ηταν απαγορευμένοι οι σύλλογοι από την Ασφάλεια, όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο το 1955.

Πήγαμε στο Πρωτοδικείο, κάναμε μια αίτηση και οι πρώτοι που το είχαμε υπογράψει ήτανε ο Λεντάκης, ο Νίνος Μικελίδης, ο σημερινός κριτικός κινηματογράφου, η αφεντιά μου, ο Βασίλης Κρεμμυδάς, σήμερα καθηγητής της Νομικής Σχολής, η Αλέκα Λαμπροπούλου, μετέπειτα Πρόεδρος των Ελλήνων Ξεναγών. Ήμασταν μια ομάδα ανθρώπων προοδευτικών για την εποχή εκείνη.

Μόλις εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο φύγαμε με τον Αντρέα τον Λεντάκη -εκείνος ήταν γενικός γραμματέας και εγώ ήμουνα εφορος- και πήγαμε στον Υμηττό όπου περάσαμε οι δυο μας μια εβδομάδα μέσα σε μια σπηλιά. Διότι μας αναζητούσαν στα σπίτια μας. Όπως είχα πει αργότερα αστειευόμενος στον Ανδρέα Λεντάκη, «από τότε είχες βάλει στόχο να γίνεις Δήμαρχος Υμηττού», όπως έγινε αργότερα στη μεταπολίτευση.

Ήταν πάρα πολλή μεγάλη η πίεση στο Πανεπιστήμιο, και από τους καθηγητές και από τους ανθρώπους της Ασφάλειας, που κυκλοφορούσαν με την αλυσιδίτσα στους διαδρόμους και μέσα στα αμφιθέατρα. Τους γνωρίζαμε, τους χαιρετάγαμε και εκείνοι κατέγραφαν.

Εκτός από την επαναστατικότητα που είχε αρχίσει να βράζει στη νεολαία, υπήρχε και το κυπριακό. Αυτό όμως μας προσέφερε μια βολική μετατόπιση του άξονα ώστε να διοχετεύσουμε τις επαναστατικές μας ιδέες στο εθνικό θέμα, και συνεπώς να μπορέσουμε να τις περάσουμε πιο εύκολα. Συνδέαμε δηλαδή το εθνικό θέμα με προβλήματα της εποχής, π.χ. της εκμετάλλευσης που γινότανε με τα δίδακτρα στο Πανεπιστήμιο εκείνη την εποχή.

Ας πούμε, εγώ ήμουνα τυχερός που ως γιος δημοσίου υπαλλήλου πλήρωνα μόνο τα μισά. Αλλιώς, πλήρωνες κανονικά, ετήσια δίδακτρα, πληρώναμε δε για όλα τα βιβλία.

Ήτανε όμως κατάπτυστος ο τρόπος που διανέμονταν πολλά από αυτά. Είχαμε ένα καθηγητή που μας έδινε βιβλία όπου πίσω ακριβώς είχε 15 σελίδες διάτρητες όπως είναι τα μπλοκ, και μας υποχρέωνε εκεί να γράφουμε τις ασκήσεις. Άρα δεν μπορούσες να δανείσεις το βιβλίο σε κάποιον άλλον. Έπρεπε να το αγοράσει για να κόψει τη σελίδα αυτή.

Διότι μόνο με αυτήν τη σελίδα μπορούσες να γράψεις άσκηση, δεν παίρναμε κόλλες από το περίπτερο. Ήταν πάρα πολύ δύσκολες οι περιστάσεις γενικότερα, άθλιες οι αίθουσες, δεν είχαμε τότε πανεπιστημιουπόλεις, συρροή μαθητών μέσα στα αμφιθέατρα. Και μέσα σε αυτό το κλίμα υπήρχε, λοιπόν, και το χαφιεδισμός που ήτανε αφόρητος.

Πολύ συχνά καλούσανε τους φοιτητές στην Ασφάλεια και τους κάνανε υποδείξεις. Φυσικά αυτό πληρώνονταν αργότερα στο στρατό. Ο στρατός ήτανε, κατά κάποιο τρόπο, μια τιμωρία για το πώς είχες συμπεριφερθεί ως φοιτητής.

Πηγή:     https://tvxs.gr/news/ellada/georgoysopoylos-imoyn-paron-to-1961-otan-psifisan-kai-ta-dendra/

ΕΔΕ σε εκπαιδευτικούς για εκδήλωση με την κόρη του Τσε Γκεβάρα!

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ     Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2024

Με μια πρωτοφανή αντιδημοκρατική ενέργεια που θυμίζει άλλες εποχές, η κυβέρνηση συνεχίζει τον αυταρχικό κατήφορο που έχει πάρει με τη φάμπρικα διώξεων ενάντια στους εκπαιδευτικούς. Μετά από υπόδειξη της Διοικούσας Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας Ημαθίας, διατάχθηκε ΕΔΕ σε βάρος εκπαιδευτικών του 4ου ΓΕΛ Βέροιας, για δύο εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν. Στη μία εκδήλωση (18/10) ήταν προσκεκλημένη η Αλέιδα Γκεβάρα και στην άλλη (25/10) ο ιστορικός και συγγραφέας Αλέκος Χατζηκώστας, ο οποίος μίλησε στους μαθητές για την απελευθέρωση της Βέροιας από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ τον Οκτώβρη του 1944, αναφέρει σε ρεπορτάζ του ο 902.gr. 

Πιο συγκεκριμένα η ΕΔΕ προκλήθηκε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, μετά από την πρωτοφανή πολιτικά παρέμβαση της ΝΔ, η οποία με έγγραφο που στάλθηκε στον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας και κοινοποιήθηκε στον υπουργό Παιδείας και στους τοπικούς βουλευτές της ΝΔ, ζητούσε εξηγήσεις για τα συμβάντα και την πρόσκληση «εξωσχολικών», «τοπικών στελεχών του ΚΚΕ», οι οποίοι «παρουσιάζουν μονόπλευρά τα γεγονότα». Σπεύδοντας να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των τοπικών στελεχών της ΝΔ, λίγες μέρες μετά, ο διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ημαθίας διέταξε την ΕΔΕ. Να σταματήσει η ΕΔΕ και οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης να καταδικάσουν παρόμοιες τακτικές ακόμη και αν προέρχονται από τοπική της οργάνωση, απαιτούν η ΕΛΜΕ Ημαθίας και ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ημαθίας.

Η ανακοίνωση της ΕΛΜΕ

«Η ΕΛΜΕ Ημαθίας εκφράζει την κατηγορηματική της αντίθεση για την διαδικασία ΕΔΕ στην οποία υποβάλλονται εκπαιδευτικοί του σχολείου της Βέροιας, μετά από παρέμβαση της ΔΕΕΠ Ημαθίας της Νέας Δημοκρατίας!

Πιο συγκεκριμένα η ΕΔΕ προκλήθηκε μετά από την πρωτοφανή για τα πολιτικά χρονικά, τουλάχιστον μετά το 1974, παρέμβαση πολιτικού κόμματος (ΝΔ) στη λειτουργία σχολικής μονάδας και την υπόδειξή της για το ποιους και πώς μπορούν να καλούν στις διάφορες εκδηλώσεις της.

Ουσιαστικά η Νομαρχιακή Επιτροπή προσπαθεί να επιβάλλει με αυτόν τον τρόπο τα «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων» άλλων εποχών στους ομιλητές που καλούνται, να καλλιεργήσει το φόβο στους εκπαιδευτικούς σχετικά με το περιεχόμενο των εκδηλώσεων αυτών, να επιβάλλει τη δική της ατζέντα στο τι είναι επιτρεπτό και τι όχι σε κάθε προσπάθεια «εξωστρέφειας» των σχολικών μονάδων.

Ποτέ μέχρι τώρα η Οργάνωση της ΝΔ δεν έχει εκφράσει την αντίθεση της σε επίσκεψη «εξωσχολικών» στα σχολεία της περιοχής μας, από τους εκατοντάδες που φιλοξενούνται από αυτά κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς με διάφορες ιδιότητες.

Τη ΔΕΕΠ της ΝΔ φαίνεται ακόμη πως δεν την ενόχλησαν π.χ. οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και αίθουσες, η υποχρηματοδότηση των σχολείων της περιοχή μας, τα πραγματικά προβλήματα σχολείων και εκπαιδευτικών, αλλά μόνο η πρόκληση στο σχολείο της Αλέιδα Γκεβάρα (κόρης του Τσε Γκεβάρα) και η ομιλία της στους μαθητές, καθώς και η ομιλία του Αλέκου Χατζηκώστα, συγγραφέα τοπικής ιστορίας και δημοσιογράφου στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, όπου και μίλησε για την απελευθέρωση της Βέροιας από τον ΕΛΑΣ το 1944, κάτι που και η δημοτική αρχή έχει αποφασίσει να τιμάται με παλιότερη απόφασή της.

Είναι μία ακόμη προσπάθεια αντιδημοκρατικής πειθάρχησης, ως συνέχεια ανάλογων κυβερνητικών επιλογών στο όνομα της «αξιολόγησης σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών», αυτή τη φορά μέσω του κυβερνητικού κόμματος.

Για την ιστορία αναφέρουμε και τούτα:

Η Αλέιδα Γκεβάρα (Διευθύντρια του «Κέντρου Μελετών Τσε Γκεβάρα» στην Κούβα) κατά την επίσκεψή της στη χώρα μας πραγματοποίησε και συνάντηση με την Κοινοβουλευτική Ομάδα Φιλίας Ελλάδας- Κούβας (με τη συμμετοχή όλων των κομμάτων), με στόχο την ενίσχυση των μακρόχρονων φιλικών σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Αλέκος Χατζηκώστας είναι συγγραφέας – δημοσιογράφος, μελετητής της τοπικής ιστορίας.

Η πρόσκληση και παρουσία τους στη σχολική μονάδα εντάσσεται στο πνεύμα εξωστρέφειας και ανοίγματος των σχολείων στην κοινωνία, ενίσχυσης του ευρύτερου μορφωτικού τους ρόλου, στοιχείο που πρέπει να επιδιώκεται σύμφωνα και με τις παιδαγωγικές αρχές για ένα σύγχρονο και δημοκρατικό σχολείο. Δηλώνουμε απερίφραστα πως δεν είναι δυνατόν τέτοιες πρωτοβουλίες να στοχοποιούνται και να αντιμετωπίζονται από τη νομαρχιακή επιτροπή της ΝΔ με λογικές εμφυλιοπολεμικές που ανοίγουν μάλιστα επικίνδυνους ατραπούς για την δημοκρατική λειτουργία των σχολικών μονάδων και γυρίζουν το ρολόι της ιστορίας χρόνια πίσω.

Ερωτήματα προκαλεί η απόφαση της Δ/νσης Β/Θμιας Ημαθίας να ξεκινήσει την ΕΔΕ, ενώ θα έπρεπε να είχε κλείσει αμέσως το ζήτημα, μιας και οι γενικότερες κατευθύνσεις στο χώρο της εκπαίδευσης απαιτούν εξωστρέφεια και άνοιγμα διαύλων με την κοινωνία. Η εκπαιδευτική κοινότητα απαιτεί να σταματήσει η διαδικασία της ΕΔΕ στην οποία υποβάλλονται εκπαιδευτικοί του σχολείου γιατί έκαναν το εκπαιδευτικό καθήκον τους.

Παρόμοια περιστατικά όπως επισκέψεις πρώην υποψήφιων ευρωβουλευτών της Ν.Δ ή πρώην προέδρων ΔΕΕΠ ΝΔ σε σχολεία ή σε επισκέψεις μαθητών σε βουλευτικά γραφεία της Ν.Δ. για έκφραση ευχαριστιών έλαβαν χώρα χωρίς καμία ενόχληση και αντίδραση.

Απαιτεί από τους εκπροσώπους της κυβέρνησης να καταδικάσουν παρόμοιες τακτικές ακόμη και αν προέρχονται από τοπική της οργάνωση».

ΤΕ Ημαθίας του ΚΚΕ: Μια τέτοια πρωτοφανής αντιδημοκρατική ενέργεια θυμίζει άλλες εποχές 

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί σε κάθε προοδευτικό πολίτη της Ημαθίας η κλήση σε ΕΔΕ εκπαιδευτικών, σημειώνει σε ανακοίνωσή της η ΤΕ Ημαθίας του ΚΚΕ. 

«Μια τέτοια πρωτοφανής αντιδημοκρατική ενέργεια θυμίζει άλλες εποχές. Η κυβέρνηση συνεχίζει στον ίδιο αυταρχικό κατήφορο που έχει πάρει με τη “φάμπρικα” διώξεων ενάντια στους εκπαιδευτικούς, που αγωνίζονται για ένα σχολείο που θα μορφώνει και δεν θα εξοντώνει τους μαθητές. Προσπαθεί να φιμώσει με κάθε τρόπο κάθε μορφή αντίστασης, κάθε φωνή που αμφισβητεί την κυρίαρχη πολιτική και το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.

Δεν περιμέναμε βέβαια από την ΔΕΕΠ της ΝΔ να δείξει την ίδια ευαισθησία μπρος στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί, μπρος στην υποχρηματοδότηση των σχολείων. Με τα 25άρια τμήματα στα δημοτικά και τα 27άρια στα Γυμνάσια, με ελλείψεις ακόμα και σήμερα σε καθηγητές, με σχολεία που δεν έχουν πετρέλαιο να ζεσταθούν, χρήματα -μετά την κατάργηση των σχολικών επιτροπών- για να καλύψουν τα στοιχειώδη έξοδα. Για τα παραπάνω “σιγή ασυρμάτου” από τα στελέχη της ΝΔ στην Ημαθία. Ούτε τους είδαμε να δείχνουν ανάλογα την ίδια ευαισθησία σε επισκέψεις υποψηφίων ευρωβουλευτών, στελεχών της ΝΔ σε σχολικές μονάδες», αναφέρει.

Καλεί τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα στην Ημαθία, «να μην αποδεχτούν τέτοιες πρακτικές που γυρνάνε το ρολόι της Ιστορίας στην εποχή του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων. Να αγωνιστούν για ένα καλύτερο μέλλον για τον ίδιους και τα παιδιά τους. Το ΚΚΕ θα είναι δίπλα σε αυτούς τους αγώνες με κάθε δύναμη που διαθέτει μέσα και έξω από τη Βουλή». 

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/ede-se-ekpaideytikoys-gia-ekdilosi-me-tin-kori-toy-tse-gkevara/

Διεθνείς εξετάσεις στην Εκπαίδευση

 

Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ενισχύει τις διακρίσεις και υπονομεύει τη μάθηση

ΤΗΣ ΒΙΑΝΑΣ ΕΡΙΚΣΟΝ*

Η εκπαίδευση, ως θεμέλιο κάθε κοινωνίας, θα έπρεπε να έχει στόχο την ολόπλευρη υγιή ανάπτυξη των παιδιών, να αγκαλιάσει τη διαφορετικότητα και να προωθεί την ισότητα. Ωστόσο, τα διεθνή εξεταστικά συστήματα και διεθνείς έρευνες, όπως η PISA, TIMSS και PIRLS, αντί να ενισχύουν αυτές τις αξίες, λειτουργούν ως μηχανισμοί που προάγουν τις διακρίσεις, διαιωνίζουν τις ανισότητες και υποβαθμίζουν τη μαθησιακή διαδικασία. Ενώ προβάλλονται ως εργαλεία που αξιολογούν αντικειμενικά την ποιότητα της εκπαίδευσης, στην πραγματικότητα υπονομεύουν την ίδια την παιδεία.

Η βασική αδυναμία των διεθνών εξετάσεων είναι ότι συχνά στερούνται πολιτιστικής αντιπροσωπευτικότητας και στηρίζονται σε τυποποιημένα εργαλεία αξιολόγησης που ευνοούν ορισμένες εκπαιδευτικές και πολιτιστικές πραγματικότητες, αποκλείοντας άλλες. Η πιο αυστηρή ίσως κριτική εναντίον αυτών των τυποποιημένων εργαλείων αξιολόγησης είναι ότι ενσωματώνουν συγκεκριμένες πολιτιστικές προκαταλήψεις, ευνοώντας εκπαιδευτικά συστήματα ορισμένων χωρών. Παιδιά με χαμηλό κοινωνικοοικονομικό υπόβαθρο ή με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, καθώς οι ανάγκες και οι εμπειρίες τους δεν λαμβάνονται υπόψη. Παιδιά με μεταναστευτική βιογραφία συχνά αξιολογούνται με βάση πρότυπα που δεν συνάδουν με τις γλωσσικές και πολιτιστικές τους αναφορές, οδηγώντας σε ανακριβή και υποτιμητικά αποτελέσματα. Το ίδιο ισχύει και για παιδιά με αναπηρίες, των οποίων οι ειδικές συνθήκες μάθησης παραβλέπονται εντελώς. Αντί να ενσωματώνουν αυτές τις προκλήσεις στο εξεταστικό μοντέλο, τα συστήματα αυτά επιλέγουν να τις αγνοούν, αναπαράγοντας με τον τρόπο αυτό κοινωνικές και εκπαιδευτικές ανισότητες.

Προβληματικό είναι επίσης το γεγονός ότι οι διεθνείς εξετάσεις περιορίζουν την εκπαίδευση σε έναν στενό ορισμό επιτυχίας, βασισμένο σε δεξιότητες όπως τα μαθηματικά, οι φυσικές επιστήμες και η κατανόηση κειμένου. Παρόλο που αυτά τα πεδία είναι σημαντικά, αγνοούν κρίσιμες δεξιότητες όπως η δημιουργικότητα, η συναισθηματική νοημοσύνη, η κριτική σκέψη και η συνεργατική μάθηση. Έτσι, η μάθηση μετατρέπεται σε μια επιφανειακή διαδικασία «διδασκαλίας για την εξέταση», όπου οι μαθητές αναγκάζονται να αποστηθίζουν πληροφορίες αντί να αναπτύσσουν ουσιαστικές δεξιότητες για την μελλοντική τους ζωή. Η απουσία πολυδιάστατων κριτηρίων αξιολόγησης στερεί από τα παιδιά την ευκαιρία να αναδείξουν τις μοναδικές τους ικανότητες. Αντί να προετοιμάζουμε πολίτες που μπορούν να ανταποκριθούν στην ποικιλομορφία και στις πολυπλοκότητες του κόσμου, δημιουργούμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που επιβραβεύει την ομοιομορφία και αγνοεί τη διαφορετικότητα.

Οι διεθνείς κατατάξεις που προκύπτουν από αυτές τις εξετάσεις ενισχύουν επίσης έναν ανούσιο ανταγωνισμό μεταξύ των χωρών, αντί να επικεντρώνονται στη βελτίωση της ίδιας της εκπαίδευσης. Εκπαιδευτικοί και παιδιά, βρίσκονται κάτω από υπερβολική πίεση για να πετύχουν στόχους που καθορίζονται από εξωτερικούς παράγοντες, συχνά άσχετους με τις πραγματικές ανάγκες των σχολικών κοινοτήτων. Η πίεση αυτή καταπιέζει τη δημιουργικότητα των εκπαιδευτικών και αφαιρεί από τα παιδιά τη χαρά της μάθησης. Αντί για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προωθεί την ανάπτυξη της προσωπικότητας και την καλλιέργεια δεξιοτήτων ζωής, προωθούμε εν τέλει ένα σύστημα που μετατρέπει τα παιδιά σε αριθμούς και στατιστικά δεδομένα.

Μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις που αναδεικνύονται μέσα από τις διεθνείς εξετάσεις είναι η σύνδεση της επιτυχίας με την παιδική καταπίεση. Χώρες που διακρίνονται συστηματικά στις κατατάξεις, όπως η Σιγκαπούρη, η Ταϊβάν, η Νότια Κορέα, το Χονγκ Κονγκ και η Ιαπωνία, είναι οι ίδιες χώρες που δέχονται έντονη κριτική για την παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού. Τα εκπαιδευτικά τους συστήματα χαρακτηρίζονται από υπερβολικά ανταγωνιστική κουλτούρα, ατελείωτες ώρες διδασκαλίας και διαρκή εξεταστική πίεση.

Σε αυτές τις χώρες, τα παιδιά συχνά θυσιάζουν την παιδικότητά τους, τη χαρά της μάθησης και την ψυχική τους υγεία για να επιτύχουν υψηλές βαθμολογίες. Ερευνητικά δεδομένα έχουν αναδείξει ότι η εκπαιδευτική πίεση στις περιοχές αυτές οδηγεί σε αυξημένα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης μεταξύ των μαθητών και μαθητριών. Η επιτυχία σε αυτούς τους δείκτες έρχεται με το κόστος της ευημερίας των παιδιών, καταδεικνύοντας ότι αυτά τα «υψηλών επιδόσεων» εκπαιδευτικά μοντέλα συχνά παραβιάζουν βασικές αρχές για τα δικαιώματα του παιδιού, όπως ορίζονται από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Επομένως, είναι αναγκαίο να αναρωτηθούμε αν τα αποτελέσματα αυτών των εξετάσεων αντανακλούν πραγματικά ένα επιτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα ή αν απλώς αποτυπώνουν την αποτελεσματικότητα μιας καταπιεστικής δομής που αντιμετωπίζει τα παιδιά ως εργαλεία για τη βελτίωση των διεθνών κατατάξεων. Και πρέπει τέλος να αναρωτηθούμε εάν είναι πράγματι αυτά τα μοντέλα εκπαίδευσης που θέλουμε να έχουμε ως πρότυπο.

Η εκπαίδευση δεν μπορεί να περιορίζεται σε μέσους όρους και στατιστικές. Οι διεθνείς εξετάσεις αγνοούν τις τοπικές ιδιαιτερότητες, παραμερίζοντας τις ανάγκες συγκεκριμένων χωρών, σχολείων και κοινοτήτων. Η έμφαση στα δεδομένα αυτά υποβαθμίζει τις μικρές, καινοτόμες προσπάθειες που μπορούν να βελτιώσουν την εκπαίδευση σε τοπικό επίπεδο και αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει τις πραγματικές εκπαιδευτικές προκλήσεις.

Τέλος, η εκπαίδευση δεν είναι μέσο κατάταξης. Είναι δικαίωμα και προνόμιο, και πρέπει να προσφέρεται με τρόπο που να ενισχύει τη συμμετοχή όλων και να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν μένει πίσω. Είναι αναγκαίο να απορρίψουμε αυτά τα εξετασιοκεντρικά συστήματα και να επενδύσουμε σε ολιστικές προσεγγίσεις αξιολόγησης που θα αναδεικνύουν τις δυνατότητες κάθε παιδιού. Χρειαζόμαστε ευέλικτα και συμπεριληπτικά εργαλεία που θα αναδεικνύουν την ποικιλομορφία και τις δυνατότητες του κάθε παιδιού. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να υποστηρίξουμε ουσιαστικά την εξέλιξη της εκπαίδευσης σε παγκόσμιο επίπεδο. Μέσα από αυθεντικές μεθόδους αξιολόγησης, όπως πορτφόλια, εργασίες και συνεργατικές δραστηριότητες, μπορούμε να καλλιεργήσουμε δεξιότητες ζωής και να ενισχύσουμε την κοινωνική ενσωμάτωση. Η εκπαίδευση πρέπει να γίνει ξανά ανθρωποκεντρική, να στηρίζεται στη διαφορετικότητα και να ενδυναμώνει το κάθε παιδί ξεχωριστά και ολόπλευρα. Μόνο έτσι μπορούμε να διαμορφώσουμε πολίτες έτοιμους να συμβάλλουν ουσιαστικά στην κοινωνία, αφήνοντας πίσω ένα εκπαιδευτικό σύστημα που διαιωνίζει διακρίσεις και αποκλεισμούς.

*Εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης

Μέλος ΔΣ Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών

Πηγή:    https://paideia-news.com/poed/2024/12/07/diethneis-eksetaseis-stin-ekpaideysi/

Η πρόταση της εξαφάνισης των Ειδικών Σχολείων δεν είναι συμπερίληψη, είναι ανάλγητος νεοφιλελευθερισμός

 

  05.12.2024

 

Δημήτρης Αναστασίου

 

Η συμπερίληψη πρέπει να είναι επιλογή που βασίζεται σε ρεαλιστική εκτίμηση των εξατομικευμένων δυνατοτήτων και των αναγκών κάθε μαθητή, όπως και των δυνατοτήτων κάθε σχολείου

Ως γνωστόν, ο Ντόναλντ Τραμπ, ο εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ έχει προτείνει την κατάργηση του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Παιδείας που μια βασική αποστολή του είναι η χρηματοδότηση της ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης. Φαίνεται ότι μερικοί νεοφιλελεύθεροι στην Ελλάδα πήραν θάρρος από αυτή την προτεινόμενη αλλαγή.  

Η ενασχόληση με την εκπαιδευτική πολιτική απαιτεί γνώση της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, των αναγκών των μαθητών και των δομών που καλούνται να υποστηρίξουν την εκπαίδευσή τους. Δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά όταν άτομα όπως ο κ. Άγγελος Αλεξόπουλος δίχως καμιά εξειδικευμένη εμπειρία στον τομέα της ειδικής εκπαίδευσης, με μόνη συνάφεια ένα πόστο συνδεδεμένο με την κυβέρνηση, την προεδρία στο Τομεακό Επιστημονικό Συμβούλιο Ανθρώπινου Δυναμικού και Αναβάθμισης Δεξιοτήτων στο Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας, προωθούν αλλαγές σε αυτή με ενυπόγραφο άρθρο.  

Όταν πολύ περισσότερο ο κ. Αλεξόπουλος προτείνει ουσιαστικά τον ακρωτηριασμό της ειδικής εκπαίδευσης με την κατάργηση των ειδικών σχολείων, τότε δημιουργούνται σοβαρές ανησυχίες για τις κυβερνητικές προθέσεις πίσω από αυτές τις προτάσεις.

Ασφαλώς κανείς δεν θα μπορούσε να προτείνει την κατάργηση των ειδικών σχολείων επιχειρηματολογώντας ότι είναι ανάλγητος-η και ότι δεν θέλει να δώσει ούτε ένα λεπτό (σεντ) για την εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία. Οπότε καταφεύγει σε ό,τι ακούγεται ωραίο στα αυτιά των ανυποψίαστων. Έτσι επιστρατεύεται το όμορφο περιτύλιγμα της «συμπερίληψης» που χρησιμοποιείται καταχρηστικά για να κρύψει την υποβάθμιση των ειδικών σχολείων από σχολεία σε “Κέντρα Πόρων” και την δραματική υποχρηματοδότηση της ειδικής εκπαίδευσης.
Ουσιαστικά όμως τα “Κέντρα Πόρων” κρύβουν την μετατροπή δομών όπως τα δημόσια ειδικά σχολεία που παρέχουν εξιδεικευμένη και εντατική διδασκαλία, καθώς και δωρεάν λογοθεραπευτικές, εργοθεραπευτικές, κοινωνικές και ψυχολογικές υπηρεσιών σε μια καινοφανή χαλαρή υπηρεσία με εντελώς απροσδιόριστη λειτουργία και εντελώς ασαφή σκοπό.

Τα ειδικά σχολεία σε όλο τον κόσμο έχουν τριπλάσιο έως πενταπλάσιο κόστος από τα γενικά σχολεία. Αυτό δεν το αντέχουν οι νεοφιλελεύθεροι, ειδικά όταν θεωρούν ότι τα λεφτά για την εκπαίδευση των παιδιών με αναπηρία παραβιάζουν την λογιστική (μπακάλικη) αρχή του λόγου κόστους προς απόδοση. Οπότε αναγκαστικά πουλάνε φύκια περί «Κέντρων πόρων» με τις μεταξωτές κορδέλες της κατά φαντασίαν “συμπερίληψης”.

Η αναγκαστική επιβολή της κατάργησης των ειδικών σχολείων –ενάντια μάλιστα σε μια κλασικά φιλελεύθερη αρχή της επιλογής σχολείου από τους γονείς– βαφτίζεται ως συμπερίληψη, ενώ στην ουσία είναι μια δραστική πολιτική μείωσης δαπανών εις βάρος των πιο ευάλωτων μαθητών. Θα πλήξει με μαθηματική ακρίβεια τα παιδιά με αναπηρία που σήμερα φοιτούν στα ειδικά σχολεία και προέρχονται από τα πιο φτωχά στρώματα γιατί απλά δεν θα μπορούν οι γονείς τους να πληρώσουν για να πάνε τα παιδιά τους σε ιδιωτικά ειδικά σχολεία τα οποία πιθανότατα θα ανοίξουν σαν μανιτάρια μετά την καταιγίδα της κατάργησης των αντίστοιχων δημόσιων. Δηλαδή κλείνοντας τα δημόσια ειδικά σχολεία κλείνουν οι επιλογές και πλήττονται δυσανάλογα τα πιο φτωχά παιδιά με αναπηρία. 

Η μετατροπή των ειδικών σχολείων σε Κέντρα Πόρων στην Πορτογαλία παρουσιάζεται στο άρθρο του κ. Αλεξόπουλου ως επιτυχία. Στην πραγματικότητα είναι μια εντελώς χαοτική κατάσταση όπως έχουμε επισημάνει εδώ σε ένα κεφάλαιο μαζί με έναν Πορτογάλο συνάδελφο τον Luis Augusto Miranda - Correia 

https://www.researchgate.net/publication/338634746_The_Impact_of_Article_24_of_the_CRPD_on_Special_and_Inclusive_Education_in_Germany_Portugal_the_Russian_Federation_and_Netherlands

Υπάρχει μια τεράστια πολυμορφία στις ανάγκες των παιδιών με αναπηρία. Η εκπαιδευτική συμπερίληψη δεν σημαίνει μία ενιαία και αδιαφοροποίητη λύση για όλους τους μαθητές με αναπηρία, αλλά την ύπαρξη πολλαπλών επιλογών, ειδικότερα για τους φτωχότερους και τους πιο αδύναμους. Η κυβερνητική πρόθεση κατάργησης μιας βασικής επιλογής στην ειδική εκπαίδευση κρύβει λοιπόν άλλες σκοπιμότητες.

Η συμπερίληψη πρέπει να είναι επιλογή που βασίζεται σε ρεαλιστική εκτίμηση των εξατομικευμένων δυνατοτήτων και των αναγκών κάθε μαθητή, όπως και των δυνατοτήτων κάθε σχολείου. Η κατάργηση των ειδικών σχολείων που γεννήθηκε ως ιδέα από την νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του Ρόναλντ Ρέηγκαν την δεκαετία του 1980 με την «Πρωτοβουλία για τη Γενική Εκπαίδευση» (Regular Education Ιnitiative – REI) https://journals.sagepub.com/doi/10.1177/002246698902300303?icid=int.sj-abstract.citing-articles.167  ήταν και είναι ένας νεοφιλελεύθερος και ανάλγητος στόχος με όποιο εύηχο ή δήθεν «προοδευτικό» όνομα και αν παρουσιαστεί.

*Ο Δημήτρης Αναστασίου είναι Καθηγητής Ειδικής Αγωγής, Southern Illinois University

Πηγή: e-lesxi.gr

Πηγή:     https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/463818_i-protasi-tis-exafanisis-ton-eidikon-sholeion-den-einai-symperilipsi-einai

Αυξήθηκαν στα 632 δισ. δολάρια οι πωλήσεις των 100 μεγαλύτερων ομίλων

 ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ

«Αισιοδοξία για το μέλλον» εκφράζουν οι μέτοχοι τους!

Πηγή: Associated Press

«Χρυσές δουλειές» κάνουν οι βιομηχανίες όπλων, με τα καπιταλιστικά κράτη ανά τον κόσμο να έχουν εισέλθει σε πολεμική οικονομία, για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που ήδη ματώνουν τους λαούς και στο πλαίσιο της προπαρασκευής για γενικευμένες στρατιωτικές συγκρούσεις.

Ολο και μεγαλύτερο μέρος των προϋπολογισμών των καπιταλιστικών κρατών κατευθύνεται για στρατιωτικούς σκοπούς, ζητώντας παράλληλα από τους λαούς να κάνουν θυσίες και να συμβιβαστούν με την επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου.

Χρόνο με τον χρόνο τα στοιχεία από τις πωλήσεις και τα κέρδη της παγκόσμιας πολεμικής βιομηχανίας όχι μόνο αποτυπώνουν τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, αλλά είναι και αποκαλυπτικά για τα ανταγωνιστικά γεωπολιτικά σχέδια σε Ευρώπη, Κεντρική Ασία, Ασία - Ειρηνικό, Αφρική και Αρκτική. Γι' αυτά τα σχέδια για πρώτες ύλες, αγορές, δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων και Ενέργειας τα μονοπώλια και τα καπιταλιστικά κράτη «ακονίζουν τα μαχαίρια τους», ετοιμάζονται να αιματοκυλίσουν κι άλλους λαούς.

Για άλλη μια χρονιά, το 2023 οι πωλήσεις όπλων και στρατιωτικών υπηρεσιών σημείωσαν αύξηση, δείχνει η έκθεση του Ινστιτούτου Ερευνών για την Ειρήνη με έδρα τη Στοκχόλμη (SIPRI).

Οι πωλήσεις των 100 μεγαλύτερων βιομηχανιών όπλων στον κόσμο έφτασαν συνολικά τα 632 δισ. δολάρια πέρυσι, δηλαδή αυξήθηκαν κατά 4,2% σε σχέση με το 2022.

Ενδεικτικό της μεγάλης αύξησης της ζήτησης είναι το γεγονός ότι οι 100 βιομηχανίες όπλων που συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο κατέγραψαν όλες ανεξαιρέτως τζίρο υψηλότερο του 1 δισ. δολαρίων πέρυσι.

«Είχαμε αισθητή αύξηση των πωλήσεων όπλων το 2023 και η τάση αυτή αναμένεται να συνεχιστεί το 2024», σύμφωνα με τον Λ. Σκαρατζάτο, ερευνητή του SIPRI εξειδικευμένο στις στρατιωτικές δαπάνες και στην παραγωγή όπλων.

Μάλιστα, οι πωλήσεις των 100 μεγαλύτερων ομίλων παγκοσμίως «δεν αντανακλούν ακόμα πλήρως το εύρος της ζήτησης» και «πολλές εταιρείες έχουν αρχίσει εκστρατείες προσλήψεων, κάτι που δείχνει την αισιοδοξία τους για το μέλλον», συμπλήρωσε.

Με άλλα λόγια οι πολεμικές βιομηχανίες προετοιμάζονται για το μέλλον, επεκτείνοντας τις γραμμές παραγωγής τους και προσλαμβάνοντας εργαζόμενους, καθώς βλέπουν τις «συμφέρουσες προοπτικές» για απόδοση των επενδύσεών τους...

Το 2022 οι πωλήσεις είχαν σημειώσει μια «λογιστική» μείωση, λόγω της αδυναμίας των βιομηχανιών όπλων να ανταποκριθούν στην απότομη αύξηση της ζήτησης και να προσαρμόσουν την παραγωγή τους. Εκτοτε όμως πολλοί όμιλοι - με κρατική χρηματοδότηση και μακροπρόθεσμες παραγγελίες εξοπλισμών - μπόρεσαν να δώσουν ώθηση στην παραγωγή τους.

Οι βιομηχανίες των ΗΠΑ έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς

Οι μεγαλύτερες βιομηχανίες όπλων στον κόσμο, οι αμερικανικές, σημείωσαν αύξηση των πωλήσεών τους (+2,5%) το 2023 και συνεχίζουν να καταγράφουν σχεδόν τα μισά έσοδα από τις παγκόσμιες πωλήσεις. 41 εταιρείες των ΗΠΑ συγκαταλέγονται στις 100 μεγαλύτερες στον κόσμο.

Η Ευρώπη, με 27 ομίλους, κατέγραψε οριακή αύξηση πωλήσεων 0,2% την περασμένη χρονιά, κάτι όμως που κρύβει μια διπλή πραγματικότητα: Ευρωπαϊκές βιομηχανίες που κατασκευάζουν περίπλοκα εξοπλιστικά συστήματα εργάζονταν ακόμα για να εκπληρώσουν συμβάσεις της προηγούμενης χρονιάς, κάτι που δεν αντανακλά τις μαζικές παραγγελίες που έλαβαν στο μεταξύ.

Αλλοι ευρωπαϊκοί όμιλοι, αντιθέτως, «είδαν τον τζίρο τους να αυξάνεται πολύ, λόγω της ζήτησης που συνδέεται με τον πόλεμο στην Ουκρανία», ειδικά της ζήτησης πυρομαχικών για το πυροβολικό, συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας και χερσαίων συστημάτων, τονίζει το SIPRI.

Συγκεκριμένα, όμιλοι σε Γερμανία, Σουηδία, Ουκρανία, Πολωνία, Νορβηγία και Τσεχία κατάφεραν να εκμεταλλευτούν αυτήν τη ζήτηση.

Για παράδειγμα ο γερμανικός όμιλος «Rheinmetall» αύξησε την παραγωγική του ικανότητα πυρομαχικών 155 mm, τα δε έσοδά του ενισχύθηκαν από τις παραδόσεις των αρμάτων «Leopard» και τις νέες παραγγελίες, μεταξύ άλλων μέσω προγραμμάτων «κυκλικής ανταλλαγής», βάσει των οποίων ευρωπαϊκές χώρες διαθέτουν εξοπλισμούς στην Ουκρανία και λαμβάνουν αντικαταστάσεις από «συμμάχους».

Το Ιδρυμα Ατομικών Οπλων του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο σχεδιάζει, κατασκευάζει και συντηρεί πυρηνικές κεφαλές, κατέγραψε τη μεγαλύτερη ετήσια αύξηση στα έσοδα (+16%) μεταξύ των βρετανικών εταιρειών στο Top 100, φτάνοντας τα 2,2 δισ. δολάρια.

Ρωσία: Πελώρια αύξηση τζίρου της πολεμικής βιομηχανίας

Τα στοιχεία από τη Ρωσία αντανακλούν - όπως αναμενόταν - την πολεμική οικονομία της χώρας, με τις πωλήσεις των δύο ρωσικών ομίλων που περιλαμβάνονται στην κατάταξη των 100 να καταγράφουν πελώρια αύξηση τζίρου (+40%), κυρίως λόγω της αύξησης των πωλήσεων της κρατικής επιχείρησης «Rostec».

Ειδικότερα, μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, UAV, άρματα μάχης, πυρομαχικά και πύραυλοι πιστεύεται ότι έχουν παραχθεί σε μεγαλύτερο αριθμό, αναφέρει η έκθεση.

Στη Μέση Ανατολή, 3 όμιλοι του Ισραήλ κατέγραψαν τζίρο - ρεκόρ 13,6 δισ. δολαρίων (+15%).

Στην Τουρκία, 3 βιομηχανίες - ιδίως η κατασκευάστρια drones «Baykar» - αύξησαν αλματωδώς τις πωλήσεις τους (+24%), εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία και της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών.

Συγκεντρώνεται «μπαρούτι» σε Ασία - Ειρηνικό

Η γενική τάση προς ενίσχυση των στρατιωτικών εξοπλισμών στην Ασία εκδηλώνεται και με το στοιχείο ότι 23 εταιρείες στο Top 100 με έδρα την Ασία και την Ωκεανία κατέγραψαν αύξηση εσόδων από όπλα 5,7% σε ετήσια βάση, φτάνοντας τα 136 δισ. δολάρια.

Ειδικότερα, οι 4 εταιρείες όπλων με έδρα τη Νότια Κορέα κατέγραψαν συνδυασμένη αύξηση 39%, φτάνοντας τα 11 δισ. δολάρια, και 5 εταιρείες στην Ιαπωνία αύξηση 35%, στα 10 δισ. δολάρια. «Η απότομη αύξηση των πωλήσεων όπλων σε Νότια Κορέα και Ιαπωνία αντικατοπτρίζει τη μεγαλύτερη εικόνα της στρατιωτικής συσσώρευσης στην περιοχή», αναφέρει η έκθεση.

Οι βιομηχανίες της Νότιας Κορέας προσπαθούν επίσης να επεκτείνουν το μερίδιό τους στην παγκόσμια αγορά όπλων, συμπεριλαμβανομένης της ζήτησης στην Ευρώπη η οποία σχετίζεται με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Στην Κίνα, 9 μεγάλες βιομηχανίες σημειώνουν μικρή αύξηση (+0,7%), εν μέσω επιβράδυνσης των ρυθμών αύξησης του ΑΕΠ. Τα συνολικά τους έσοδα από όπλα το 2023 έφτασαν τα 103 δισ. δολάρια.

Η NCSIST, η μόνη εταιρεία στο Top 100 με έδρα την Ταϊβάν, κατέγραψε αύξηση 27% στα έσοδα από όπλα, στα 3,2 δισ. δολάρια.

Στην Ινδία, τα έσοδα 3 ομίλων αυξήθηκαν κατά 5,8% στα 6,7 δισ. δολάρια.

Ε. Μ. (Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη» και το τετρασέλιδο «Διεθνή και Οικονομία»)

Πηγή:     https://www.902.gr/eidisi/kosmos/381083/ayxithikan-sta-632-dis-dolaria-oi-poliseis-ton-100-megalyteron-omilon

Ποιος θα φροντίσει τα παιδιά;

 ΑΠΟ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ     Παρασκευη 6 Δεκεμβριου 2024

Αν τα πράγματα είναι όπως λέγονται και περιγράφονται τότε δεν πρόκειται για βιασμούς μόνο… δεν πρόκειται για κακοποίηση μόνο… πρόκειται για βιασμό, κακοποίηση και φρικτό βασανισμό μαζί και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. 

Λίγο απέχουμε από το να τα μάθουμε όλα. ‘Η περίπου όλα. Οι άνω τελείες, οι μισοτελειωμένες προτάσεις, τα αποσιωπητικά του γραπτού και προφορικού λόγου φροντίζουν επιδέξια να διαστέλλουν την κλειδαρότρυπα για καλύτερη θέαση της φρίκης. Θαρρείς και δεν φτάνει μία λέξη και μόνο για να αντιληφθεί κανείς το τερατούργημα και να αηδιάσει. Θαρρείς και η αδιανόητη κακοποίηση των παιδιών πρέπει να γίνει και “εικόνα” στη φαντασία μας… έτσι για να ολοκληρωθεί η ασέλγεια. 

Σε όλον αυτό το ζόφο που έχουν ζήσει τα παιδιά των δύο αστυνομικών,  φερόμενων να έχουν υποβάλλει τα παιδιά τους σε φρικιαστικές κακοποιήσεις σωματικές και ψυχικές, έχουν ρόλο και λόγο όλοι, δημοσιολόγοι, γυρολόγοι, πρωϊνάδικα και μεσημεριανάδικα… εκτός από ΕΝΑΝ.

Αυτό ο ΈΝΑΣ είναι το κράτος, η επίσημη πολιτεία και η θεσμική της θωράκιση για την προστασία αυτών των παιδιών. Και δεν έχει λόγο, διότι δεν έχει αναλάβει – ως όφειλε – κανέναν ρόλο. 

Τι ξέρουμε αυτή τη στιγμή για τα παιδιά; Ξέρουμε ότι βρίσκονται όλα μαζί σε κάποιο νοσοκομείο! Τι θα έπρεπε να ξέρουμε;

Το μόνο που θα χρειαζόταν να γνωρίζουμε – ως επουλωτικό για τη συλλογική οδύνη φάρμακο-  είναι ότι η πολιτεία με τους θεσμούς της ανέλαβε τα παιδιά, τα τοποθέτησε σε μία ασφαλή δομή, σε περιβάλλον αρμόζον για τις παιδικές ψυχές, με προσωπικό επαρκές σε εμπειρία και αριθμό, με ανθρώπους που τα αγκαλιάζουν, με ειδικούς παιδαγωγούς και ψυχολόγους που είναι εκεί για να φροντίσουν τα τραύματά τους. 

Αντ’ αυτού έχουν “παρκαριστεί” σε ένα  παιδιατρικό νοσοκομείο, όπου προφανώς το προσωπικό δίνει τον καλύτερο εαυτό του για την ιατρική και ψυχολογική υποστήριξή τους.  Αλλά αυτά τα παιδιά δεν είναι άρρωστα για να νοσηλεύονται. Είναι κακοποιημένα. Δεν χρειάζονται νοσοκομείο. Προστασία και φροντίδα χρειάζονται. Οπως και τα υπόλοιπα κακοποιημένα παιδιά που φιλοξενούνται σε παιδιατρικά νοσοκομεία. 

Και ξέρετε ποια θα είναι η συνέχεια; Πιθανόν τα παιδιά θα σκορπιστούν σε διάφορες δομές, ό, που βρεθούν θέσεις. Δηλαδή, θα υποβληθούν σε έναν τραυματικό και βίαιο αποχωρισμό  τη στιγμή ακριβώς που χρειάζονται να έχουν το ένα το άλλο ως αναγκαίο σημείο αναφοράς και στήριγμα. 

Γι’ αυτό και δύο από τα πέντε αδέρφια προσπάθησαν να φύγουν…. Επειδή είδαν, επειδή ξέρουν, επειδή δεν αντέχουν, επειδή οι ασελγείς πράξεις τελείωσαν, αλλά ποιος μπορεί με βεβαιότητα να πει ότι η παραμονή σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου δεν είναι επί της ουσίας κακοποιητική; 

Γιατί; Επειδή η φτηνή λύση για ένα κράτος – που κάνει τα κουμάντα του ώστε να μην στενοχωρηθούν οι Τράπεζες   – είναι να φτιάχνει κουμπάκια πανικού. Η ακριβή λύση είναι να δημιουργήσει δομές μεγάλες, όμορφες, ζεστές, με επαρκές προσωπικό. 

Ποιος, λοιπόν, θα προστατέψει τα παιδιά  από τη μανία της κλειδαρότρυπας, αλλά και από ένα κράτος που δηλώνει πανταχού παρόν και είναι εξοργιστικά απόν. 

Εν ολίγοις,  ποια κρατική δομή ακριβώς θα υποστηρίξει ψυχολογικά  αυτά τα αδέρφια; Με ποια βοήθεια θα μαλακώσουν και θα κλείσουν (αν ποτέ κλείσουν…) τα τραύματα και ο αποτροπιασμός στις ψυχές τους; Με ποια στήριξη θα επιστρέψουν στο σχολείο; 

Ποιος θα προστατέψει παιδιά που ζουν αυτή τη φρίκη, αλλά δεν τα γνωρίζουμε και ίσως δεν τα μάθουμε ποτέ; Ποιος θα γλιτώσει τα επόμενα παιδιά; 

Αλλά, ας μην είμαστε πλεονέκτες. Η κυβέρνηση στέλνει φρεγάτες με 500.000 ευρώ την ημέρα στην Ερυθρά Θάλασσα, για το καλό μας. Πόσα άλλα να κάνει πια!

Πηγή:     https://www.imerodromos.gr/poios-tha-frontisei-ta-paidia/

ΙΟΒΕ / Σταθερά οι πιο απαισιόδοξοι στην Ευρώπη οι Έλληνες

 

(ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/ EUROKINISSI)

2 Δεκ. 2024

Οριακή εξασθένιση του δείκτη οικονομικού κλίματος στην Ελλάδα για τον μήνα Νοέμβριο καταγράφει η νέα Έρευνα Οικονομικής Συγκυρίας του ΙΟΒΕ, με τις ελπίδες της αγοράς για «ανάσα» να επαφίενται στην εορταστική περίοδο.

Σύμφωνα με το ίδρυμα Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών, η καταναλωτική εμπιστοσύνη βελτιώνεται, με την απαισιοδοξία να εξασθενεί ελαφρώς, ειδικά για την οικονομία, όμως τα ελληνικά νοικοκυριά παραμένουν τα πιο απαισιόδοξα στην Ευρώπη.

ΙΟΒΕ: Πώς κινήθηκαν οι βασικοί τομείς της οικονομίας

Ειδικότερα, κατά το Ίδρυμα Οικονομικών & Βιομηχανικών Ερευνών «το οικονομικό κλίμα επιδεινώνεται ελαφρώς τον Νοέμβριο, με τον σχετικό δείκτη να διαμορφώνεται στις 106,1 από τις 106,9 μονάδες τον προηγούμενο μήνα. H οριακή αυτή εξασθένιση προέρχεται από τις Κατασκευές και τις Υπηρεσίες, με τη Βιομηχανία, το Λιανικό εμπόριο και τον δείκτη καταναλωτικής εμπιστοσύνης να βελτιώνονται. Ο χώρος των Κατασκευών και ειδικά στα ιδιωτικά έργα, φαίνεται να πιέζεται από τη στενότητα εργατικού δυναμικού, ζήτημα που πλέον επισημαίνεται από όλο και ευρύτερο ποσοστό επιχειρήσεων. Στο Λιανικό εμπόριο, καθώς πλησιάζει η εορταστική περίοδος φαίνεται πως δημιουργούνται πιο αισιόδοξες προοπτικές, αν και η ακρίβεια εξακολουθεί να προβληματίζει, όπως φαίνεται και στην έρευνα των νοικοκυριών».

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο ΙΟΒΕ:

• Στη Βιομηχανία ο δείκτης ανέκαμψε από την υποχώρηση του Σεπτεμβρίου και του Οκτωβρίου (+1,3), λόγω των αισιόδοξων εκτιμήσεων-προβλέψεων και στις τρεις συνιστώσες που συνθέτουν τον σχετικό δείκτη (παραγγελίες- ζήτηση, αποθέματα και παραγωγή τους προσεχείς μήνες).
• Στις Υπηρεσίες οι προσδοκίες υποχώρησαν (-0,9), ως αποτέλεσμα της επιδείνωσης όλων των παραγόντων που συνθέτουν στον σχετικό δείκτη : των εκτιμήσεων της τρέχουσας ζήτησης, των προβλέψεων της μελλοντικής ζήτησης και των εκτιμήσεων της τρέχουσας κατάστασης.
• Το Λιανικό εμπόριο ενισχύθηκε αισθητά (+2,3), ως επακόλουθο των αισιόδοξων εκτιμήσεων της τρέχουσας κατάστασης και της συγκρατημένης ενίσχυσης των αποθεμάτων, με τις προσδοκίες για την μελλοντική κατάσταση να εξασθενούν.
• Στις Κατασκευές, ο αντίστοιχος δείκτης ενισχύθηκε οριακά τον Νοέμβριο (+0,3), για τρίτο συνεχόμενο μήνα, ως αποτέλεσμα των αισιόδοξων προσδοκιών του επιπέδου παραγγελιών που αντισταθμίστηκαν μερικώς από τις δυσοίωνες προβλέψεις για την απασχόληση.
• Τέλος όσον αφορά την καταναλωτική εμπιστοσύνη, αυτή διέκοψε την ανοδική της πορεία (-1,1) αντανακλώντας τις απαισιόδοξες εκτιμήσεις για την μελλοντική και την τρέχουσα κατάσταση των νοικοκυριών αλλά και της γενικής κατάστασης της χώρας, ενώ αντίθετα η πρόθεση για μείζονες αγορές βελτιώθηκε.

ΙΟΒΕ: Ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης

Ο δείκτης καταναλωτικής εμπιστοσύνης βελτιώθηκε ήπια τον Νοέμβριο και διαμορφώθηκε στις – 47,3 μονάδες, έναντι -50,3 μονάδες τον Οκτώβριο1. Και αυτόν τον μήνα οι Έλληνες καταναλωτές εμφανίζονται ως οι περισσότερο απαισιόδοξοι στην ΕΕ, με διαφορά από τους επόμενους, με τους καταναλωτές στην Εσθονία με επίπεδο δείκτη –33,5 και την Σλοβενία (-29,7) να ακολουθούν.

Σημειώνονται μικρές θετικές μεταβολές προσδοκιών για την μελλοντική οικονομική τους κατάσταση, καθώς αμβλύνεται η πολύ έντονη απαισιοδοξία που έχει καταγραφεί όλους τους μήνες, και παράλληλα παρατηρείται μικρή βελτίωση στην πρόθεση για μείζονες αγορές, αλλά και στη γενικότερη οικονομική κατάσταση στην χώρα. Ωστόσο, ο πληθωρισμός εμμένει και εξακολουθεί να επηρεάζει αρνητικά την καταναλωτική εμπιστοσύνη, με το ζήτημα της ακρίβειας να ανησυχεί έντονα τους πολίτες. Στις χαμηλότερες θέσεις αυτής της κατάταξης, για δέκατη φορά μέσα στο 2024 βρίσκεται η Λιθουανία (+7,2) και για τρίτη φορά η Σουηδία (+2,0), με την τιμή του δείκτη καταναλωτικής εμπιστοσύνης να συνεπάγεται ουσιαστικά αισιοδοξία από τους καταναλωτές της χώρας. Οι μέσοι ευρωπαϊκοί δείκτες διαμορφώθηκαν στις -12,4 μονάδες στην ΕΕ και στις -13,7 μονάδες στην Ευρωζώνη.

Αναλυτικά:

• Διατήρηση των αρνητικών εκτιμήσεων των καταναλωτών για την οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών τους τελευταίους 12 μήνες. Οι αρνητικές εκτιμήσεις των καταναλωτών για την οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού τους τους προηγούμενους 12 μήνες διατηρήθηκαν στα ίδια επίπεδα, στις -49,2 μονάδες (έναντι -49,1).
• Το 66% (από 65%) των νοικοκυριών εκτίμησε ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης, ενώ το 3% θεωρεί πως επήλθε μικρή βελτίωση. Οι αντίστοιχοι δείκτες σε ΕΕ και Ευρωζώνη διαμορφώθηκαν στις -9,2 και -10,0 μονάδες αντίστοιχα.

 

ΙΟΒΕ: Οι προβλέψεις για τα οικονομικά των νοικοκυριών

Ελαφρώς λιγότερο απαισιόδοξες και οι προβλέψεις για την οικονομική κατάσταση των Νοικοκυριών Οι προβλέψεις των καταναλωτών για την οικονομική κατάσταση του νοικοκυριού τους τους προσεχείς 12 μήνες βελτιώθηκαν ήπια τον Νοέμβριο, με το σχετικό δείκτη να διαμορφώνεται στις -44,7 (από -46,5) μονάδες τον Οκτώβριο. Το 60% των νοικοκυριών αναμένει ελαφρά ή αισθητήεπιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης, ενώ το 6% προβλέπει μικρή βελτίωση. Οι δείκτες σε ΕΕ και Ευρωζώνη διαμορφώθηκαν στις -3,4 και -4,5 μονάδες αντίστοιχα.

Διατηρείται ψηλά, παρά την μικρή υποχώρηση, η απαισιοδοξία στις προβλέψεις για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Ο αρνητικός δείκτης των προβλέψεων των νοικοκυριών για την οικονομική κατάσταση της χώρας τους το προσεχές 12-μηνο παρουσίασε μικρή εξασθένιση τον Νοέμβριο και διαμορφώθηκε στις -50,3 (από –54,3) μονάδες. Το 68% (από 69%) των καταναλωτών προέβλεψε ελαφρά ή αισθητή επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της χώρας, έναντι 18% το οποίο αναμένει σταθερότητα.

Οι δείκτες σε ΕΕ και Ευρωζώνη διαμορφώθηκαν στις -23,7 και -26,2 μονάδες αντίστοιχα.

Πηγή:     https://tvxs.gr/news/ellada/iove-stathera-oi-pio-apaisiodoxoi-stin-eyropi-oi-ellines/

Κάπνισμα: «Οι Κύπριοι μαθητές βρίσκονται στις πιο υψηλές θέσεις στην Ευρώπη»

 Από ποιες χώρες εισάγονται τα προϊόντα ατμίσματος vape και τι ουσίες περιέχουν

02/12/24

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει η χρήση ηλεκτρονικών τσιγάρων και ναργιλέ, ιδιαίτερα στις τάξεις των νέων, σύμφωνα με στοιχεία τα οποία κατατέθη­καν στη Βουλή από τον Υπουργό Υγείας, Μιχάλη Δαμιανού, μετά από ερώτηση η οποία υποβλήθηκε από τον βουλευτή του ΑΚΕΛ Νίκο Κέττηρο.

Πιο συγκεκριμένα, ο βουλευτής του ΑΚΕΛ ζήτησε ενημέρωση σε σχέση με τις χώρες προέλευσης και κατασκευής των προϊόντων ατμίσματος vape, τι συστατι­κά περιέχουν, ποιες ηλικιακές ομάδες τα χρησιμοποιούν και ποια μέτρα λαμβάνο­νται από το κράτος για μείωση της χρή­σης τους.

Στην απαντητική του επιστολή ο Μ. Δαμιανού ανέφερε ότι τα προϊόντα ατμί­σματος vape κατασκευάζονται και εισά­γονται κυρίως από την Κίνα και ακολου­θούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Μαλαισία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, καθώς και άλλες χώρες. Ανέφερε, επίσης, ότι με βάση οδηγία της ΕΕ η μέγιστη συγκέ­ντρωση νικοτίνης στα υγρά αναπλή­ρωσης δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 20 mg/ml (20 χιλιοστογραμμάρια νικοτίνης ανά χιλιοστόλιτρο υγρού). Ακόμα, ανέφε­ρε ότι τα φιαλίδια των υγρών αναπλή­ρωσης που πωλούνται στο εμπόριο δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 ml ανά συσκευασία, ενώ τα δοχεία για ηλεκτρο­νικά τσιγάρα μίας χρήσης δεν πρέπει να υπερβαίνουν τα 2 ml σε χωρητικότητα. Επιπρόσθετα, ο Υπουργός Υγείας ανέ­φερε ότι, πέρα από τη νικοτίνη, τα υγρά αναπλήρωσης για τα ηλεκτρονικά τσι­γάρα συνήθως περιλαμβάνουν και άλλα συστατικά, όπως προπυλενογλυκόλη, φυτική γλυκερίνη, αρωματικές ουσίες, νερό σε μικρές ποσότητες και γλυκαντι­κές ουσίες. Διευκρίνισε, παράλληλα, ότι απαγορεύεται να περιέχουν ουσίες όπως η καφεΐνη, η ταυρίνη ή άλλα πρόσθετα που θεωρούνται διεγερτικά.

Ο Μ. Δαμιανού αναφέρει ότι με βάση την Έρευνα Γενικού Πληθυσμού (σε άτο­μα 15-64 ετών) που έχει διενεργήσει το 2023 η Αρχή Αντιμετώπισης Εξαρτήσε­ων Κύπρου, η ηλικία έναρξης του κα­πνίσματος είναι συνήθως το 18ο έτος. Παρ’ όλα αυτά, προσθέτει, περίπου τέσ­σερις στους δέκα καπνιστές (38%) έχουν καπνίσει ηλεκτρονικό τσιγάρο κατά τον τελευταίο μήνα. Σημειώνει, μάλιστα, ότι «σε σχέση με το 2019 καταγράφεται ση­μαντική αύξηση στο ποσοστό των καπνι­στών που δοκίμασαν το ηλεκτρονικό τσι­γάρο (57% το έτος 2023 και 21% το έτος 2019)». Αναφέρει, ακόμη, ότι «το 40% έχει δηλώσει ότι ο κύριος λόγος χρήσης ηλεκτρονικού τσιγάρου είναι η επιθυμία για διακοπή του καπνίσματος συμβατι­κών τσιγάρων (με το μεγαλύτερο ποσο­στό να επιθυμεί διακοπή του καπνίσμα­τος στις ηλικιακές ομάδες 25-44 ετών)».

Αναφορικά με τον μαθητικό πληθυ­σμό, ο Μ. Δαμιανού αναφέρει ότι με βάση την Πανευρωπαϊκή Έρευνα “ESPAD” στην οποία συμμετέχει και η Κύπρος και η οποία αφορά μαθητές ηλικίας 15-16 ετών, ποσοστό 14% ανέφερε χρήση συμβατικού τσιγάρου κατά τον τελευταίο μήνα με το ποσοστό αυτό να βρίσκεται σε πτωτική τάση, σε σύγκριση με τα προη­γούμενα χρόνια (18% το 2015 και 23% το 2011). «Δυστυχώς όμως, οι Κύπριοι μαθητές βρίσκονται στις πιο υψηλές θέ­σεις στην Ευρώπη στη χρήση ηλεκτρο­νικών τσιγάρων και ναργιλέ. Ποσοστό 4,6% των μαθητών ανέφερε καθημε­ρινή χρήση, ξεπερνώντας τον μέσο όρο των άλλων ευρωπαϊκών χωρών (3,1%) που συμμετείχαν στην έρευνα “ESPAD”», προσθέτει ο Υπουργός Υγείας.

Κάνει, επίσης, αναφορά στους ελέγ­χους οι οποίοι γίνονται στην αγορά, κα­θώς και στις εκστρατείες ενημέρωσης/διαφώτισης των νέων, την εκπαίδευση στα σχολεία, καθώς και τη διακοπή του καπνίσματος/ατμίσματος.

Κωνσταντίνος Ζαχαρίου

Πηγή:     https://dialogos.com.cy/kapnisma-oi-kyprioi-mathites-vriskontai-stis-pio-ypsiles-theseis-stin-eyropi/

Αν ρωτούσες τους μαθητές

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ       1.12.2024

Να σου πουν ένα πράγμα, μόνο ένα, όχι δύο, που θα άλλαζαν από όλη τη σχολική τους πορεία, η συντριπτική πλειοψηφία δεν θα σου πει για πιο πράσινα σχολεία, ούτε για καλύτερη τυρόπιτα ούτε για άνετες καρέκλες και λιγότερα βιβλία. Θα σου απαντήσουν κανένα διαγώνισμα. Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Οι μαθητές τολμούν και φαντάζονται ένα σχολείο που προσφέρει τη χαρούμενη μάθηση, αποδεσμευμένη από το άγχος της επίδοσης.

Διότι υπάρχει και τέτοια ή αν δεν υπάρχει μέχρι σήμερα στο δικό μας γεωγραφικό χωράφι γιατί να μην τη δημιουργήσουμε; Ποιος μας εμποδίζει να κάνουμε την αληθινά μεγάλη τομή στα σχολεία με την κατάργηση των διαγωνισμάτων αλλά και των εξετάσεων και την επαναπροσέγγιση της έννοιας της αξιολόγησης με ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό πνεύμα; Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα σχολείων χωρίς εξετάσεις. Σε τέτοια ανθρώπινα σχολεία οι μαθητές νιώθουν και είναι ελεύθεροι να απολαμβάνουν τη χαρά της γνώσης.

Το εναλλακτικό δημόσιο σχολείο δεν είναι μια φαντασίωση. Μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν το πιστέψουν επιτέλους όλοι αυτοί που μέσω του σχολείου χαράσσουν πολιτικές. Οι πολιτικοί. Αυτοί κρατάνε το πηδάλιο της εκπαίδευσης, αν είναι δυνατόν. Οι επιθεωρητές ακολουθούν και οι δάσκαλοι και καθηγητές και καθηγήτριες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, τουλάχιστον αυτό απέδειξαν διαχρονικά.

Κατάργηση λοιπόν διαγωνισμάτων με τη σημερινή τους μορφή σε όλες τις τάξεις του γυμνασίου. Κατάργηση παράλληλα και αυτής της στασιμότητας η οποία έτσι κι αλλιώς στην πράξη δεν ισχύει και περιπαίζουν ο ένας τον άλλο οι παράγοντες της παιδείας ότι τάχα μου ισχύει. Μικρά στοχευμένα τεστ μπορούν να γίνονται στο λύκειο, ειδικά στα μαθήματα τα κύρια που ενδιαφέρουν άμεσα το αντικείμενο που θέλουν να ακολουθήσουν οι μαθητές. Δεν χρειάζονται τα διαγωνίσματα στα δευτερεύοντα.

Η κυπριακή οικογένεια με παιδιά στο γυμνάσιο ζητά έλεος. Πρέπει με κάποιον τρόπο τα σπίτια να αποσυμφορηθούν από τον καθημερινό βραχνά των διαγωνισμάτων. Οικογένειες διαλύονται και παιδιά στην πιο ελεύθερη δήθεν ηλικία φορτώνονται ψυχολογικά προβλήματα. Μην ανοίξουμε το πόσο κοστίζει σε χρήμα η κυπριακή επίδοση με τα βαρυφορτωμένα και παράλογα ιδιαίτερα του δωδεκάχρονου παιδιού. Το ψέμα πως αν φέρω 20 σημαίνει θα πετύχω τα πάντα στη ζωή πρέπει κάποτε να τελειώνει. Τα παραδοσιακά τεστ που όπως πάντα τα προτείνει το Υπουργείο Παιδείας πρέπει κάποτε να αναθεωρηθούν. Να αφεθεί ο εκπαιδευτικός στη δική του «εξέταση», χωρίς να του επιβάλλεται κανένα διαγώνισμα, ούτε καν ένα. Άσε που πολλοί μαθητές με καλλιτεχνική ή αθλητική κλίση στο παραδοσιακό μας κυπριακό γυμνάσιο μένουν απλά «πίσω».

Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία και το κυπριακό σχολείο δεν κατάφερε μέχρι σήμερα να δώσει τις βασικές δεξιότητες επιβίωσης.

Το σχολείο πολλοί το θυμούνται σαν έναν εφιάλτη. Οι αξίες και οι αρετές του είναι αυτές μιας παρεξηγημένης επιτυχίας πάντα με την οικονομική διάσταση. Σε καμία περίπτωση δεν μετρά το σχολείο την προσπάθεια. Το κυπριακό σχολείο δίνει μόνο πληροφορίες τις οποίες οι μαθητές καλούνται να παπαγαλίσουν και αύριο να τις ξεχάσουν. Το μόνο που ελέγχουμε είναι τη μνήμη μας. Οι δε γνώσεις που προσφέρει είναι 50 χρόνια πίσω από τη σύγχρονη εποχή. Πόσο τραγικό! Και πόσο τραγικότερο ενώ όλοι αντιλαμβάνονται το μάταιο της κυπριακής παιδείας κανένας δεν κάνει κάτι να το αλλάξει.

Πηγή:      https://politis.com.cy/apopseis/870371/an-rotoyses-toys-mathites

Να είσαι ή να μην είσαι!

 

Άννα Μαραγκού

1 Δεκεμβρίου 2024

Είμασταν κάποτε ένας ολοζώντανος πληθυσμός, γεμάτος κέφι, όνειρα, ενθουσιασμό, για μια πόλη που μεγάλωνε με την ώρα, που δεν είχε όρια ούτε σύνορα, μια πόλη πρωτοπόρα σε όλα, στο εμπόριο, στη βιομηχανία, στον τουρισμό, στον πολιτισμό, μια πόλη που δεν κοιμόταν ποτέ… Δεν περνούσαν οι ώρες και οι μέρες μας άοσμες και απαρατήρητες! Είμασταν ένα μαζί της, η ζωή μας άφηνε καθημερινά με εμπειρίες χαράς, λύπης, δουλειάς, προοπτικής. Δεν ήταν αρκετές οι 24 ώρες της μέρας.

Τη ζήσαμε, τη ζούμε και την ποθούμε καθημερινά, όχι κλαψουρίζοντας και μεμψιμοιρώντας για την τύχη μας την κατάμαυρη, αλλά ευγνωμονώντας κάθε στιγμή που μας πρόσφερε η θάλασσα και ο ουρανός, ο κάθε δρόμος, το κάθε σχολείο, η κάθε εκκλησιά της γειτονιάς μας και όχι μόνον! Δείχναμε τότε την αγάπη μας, συμβάλαμε στην ανάπτυξή της όλοι ενωμένοι, είχαμε δημάρχους που έδειχναν τον δρόμο για μια πόλη με απίστευτες δυνατότητες.

Πιστεύαμε σ’ αυτήν δείχνοντας την αγάπη μας έμπρακτα, σταθερά, επίμονα γιατί η αγάπη δεν έχει χρώμα ούτε όρια, ούτε φραγμούς! Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Τα πιο πάνω ως προοίμιο στην έκθεση του απείρου κάλλους έργου τέχνης της Κίκας Ιωαννίδου που βρίσκεται στη Λεβέντειο Πινακοθήκη, δίπλα από το έργο του Διαμαντή. Η Κίκα έζησε το Βαρώσι μέχρι τα 14 της και όπως όλοι, έφυγε και εκείνη με την οικογένειά της εκείνο το δείλι της 13^ης Αυγούστου.

Χρόνια μετά, ο αδελφός της Κίκας μπήκε κρυφά στο διαμέρισμά τους και πήρε ό,τι βρήκε μπροστά του. Ανάμεσα σε άλλα, βρήκε το ημερολόγιο που έγραψε η Κίκα στα 8 της χρόνια. Ένα ημερολόγιο από αυτά που γράφαμε τότε… Με ζωγραφιές και περιγραφές με λόγια απλά. Η ζωή, οι βόλτες και οι εκδρομές, η πόλη. Αυτά που εντυπωσιάζουν μια οκτάχρονη μαθήτρια που ακούει, καταγράφει και αποτυπώνει. Ένα κοριτσάκι που ζει και γεύεται τη θάλασσα, με βόλτες καθημερινές χωρίς αντιηλιακά, καφτάνια και χαβαγιάνες, από το Ακταίο στο Κωνστάντια και από εκεί στο Αλάσια.

Η Κίκα μεγάλωσε σε ένα κόσμο υφασμάτων και μόδας αφού το πατέρας της ο Γιώργος Ιωαννίδης ασχολείτο από το 1940 στο Βαρώσι με την εισαγωγή και την εμπορεία υφασμάτων για ανάγκες της βιομηχανίας… Και όπως ήταν πολύ φυσικό έγινε σχεδιάστρια μόδας με εμπειρίες στα μεγαλύτερα ονόματα της Ευρώπης. Δούλεψε πολύ στη δουλειά της την κυπριακή παράδοση, τα χρώματα, τις βελονιές και τα σχήματα του νησιού.

Κράτησε στο προσκέφαλό της το ημερολόγιο των οκτώ της χρόνων. Το έβλεπε, το διάβαζε, μελετούσε τις σημειώσεις και τα σχέδια και κάποια στιγμή αποφάσισε να του δώσει μια δεύτερη ζωή, για να το δώσει στα παιδιά της, και αυτά στα δικά τους παιδιά. Έτσι γεννήθηκε το έργο της Κίκας Ιωαννίδου του οποίου η φωτογραφία συνοδεύει το σημερινό κυριακάτικο. Κέντησε με απίστευτη μαεστρία, αγάπη και υπομονή δεκαπέντε σελίδες του ημερολογίου της. Δεκαπέντε στιγμές της ζωής της, δεκαπέντε ανάσες για αυτούς που το είδαν, δεκαπέντε δάκρυα για αυτούς που τα έζησαν.

Στις 22.12.68, έγραψε «το μεσημέρι φύγαμε και πήγαμε ένα περίπατο στις πολυκατοικίες και είδαμε το φλάτ μας», ενώ την Κυριακή 13.1.69 «πήγαμε στο λιμάνι και ανεβήκαμε σε ένα πλοίο». Κάποιο άλλο απόγευμα «πήγαμε περίπατο με το αυτοκίνητό μας και αγοράσαμε παγωτό»! «Την Τρίτη πήγα στο μαγαζί του πατέρα μου, Γ.Φ. Ιωαννίδης».

Την Κυριακή 15.12.68, «Το δείλις πήγαμε στη Σαλαμίνα και στον Απόστολον Βαρνάβα». Την Τετάρτη 12.1.69 «Την Τετάρτη πήγα πιάνο»! Τη Δευτέρα 3.3.69 «κατέβηκα από το σπίτι και πότισα τα λουλούδια του κήπου μου», «Όταν γυρίσαμε από τους βράχους εγώ μπήκα στο νερό ύστερα μπήκαν όλοι», στις 8.3.69 μέρα Σάββατο « πήγα στο πιάνο και μετά γενέθλια. Στα γενέθλια περάσαμε πολύ ωραία». Στις 23.2.69 « Την Κυριακή πήγα εκκλησία, μετά στο Λύκειο και είδα το καρναβάλι». «Την Παρασκευή πήγαμε στον Άγιο Μέμνων και είδαμε τη θεία μου».  Στις 6.1.69 «Την Δευτέρα ήταν τα Φώτα», στις 1.3.69 «Το Σάββατο πήγα πιάνο και μετά στη γιορτή του πορτοκαλιού», στις 25.5.69 «Το απόγευμα πήγα στα Ανθεστήρια» «Ύστερα πήγαμε σπίτι και είδαμε τηλεόραση».

Δεκαπέντε στιγμές ζωής πάλλουσας μιας πόλης: το λιμάνι, ο Απόστολος Βαρνάβας και η Σαλαμίνα, η γιορτή του πορτοκαλιού, τα Ανθεστήρια, ο Αης Μέμνωνας και το παγωτό, τα Φώτα στην παραλία, οι βράχοι του Κωνστάντια και η Καμήλα, η θάλασσα, η Γιώτα και η Κίκα, τα γενέθλια, το πιάνο, οι πολυκατοικίες… Όλα αυτά κεντημένα ένα – ένα με απίστευτη λεπτομέρεια και περισσή αγάπη!

Δεν ξέρω πόσο καιρό, πόσες ανάσες, πόσες λύπες και πόσα χαμόγελα χρειάστηκαν για να κεντήσει η Κίκα Ιωαννίδου τη ζωή της. Ξέρω όμως ότι αυτό που έζησε, ας είναι και μόνο αυτές οι 15 στιγμές που κατάγραψε η παιδική της ψυχή και το ταλέντο της, ανάμεσα στις χιλιάδες άλλες μέχρι τα 14 της που έφυγε από το Βαρώσι, την καθόρισαν, της έδωσαν τη δύναμη, το σθένος και το πάθος να είναι αυτή που είναι σήμερα.  

Ελεύθερα, 1.12.2024

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1533888/na-ise-i-na-min-ise/

Μα, γιατί παραιτούνται τόσο εύκολα αλλού; Βαριούνται;

 

Άριστος Μιχαηλίδης

1 Δεκεμβρίου 2024

Τι παθαίνουν όλοι αυτοί οι υπουργοί και παραιτούνται; Για άλλους λέω, όχι τους δικούς μας. Είναι άλλως πως η πολιτική στις χώρες τους; Είναι διαφορετική η πολιτική ευθύνη και η ευθιξία;

Παραιτήθηκε χτες η υπουργός Μεταφορών της Βρετανίας, Λουίζ Χέι, διότι αποκαλύφθηκε ότι το 2013, όταν εργαζόταν σε ιδιωτική εταιρεία, είχε καταγγείλει στην αστυνομία ότι την είχαν ληστέψει στο Λονδίνο και στη λίστα των κλοπιμαίων ήταν και το κινητό τηλέφωνο της εταιρείας της. Όταν λίγο καιρό αργότερα βρήκε το κινητό παρέλειψε να ενημερώσει. «Έπρεπε να είχα αμέσως ενημερώσει τον εργοδότη μου και το ότι δεν το έκανα άμεσα ήταν λάθος», δήλωσε.

Ε, καλά σιόρ, να της πει και κανένας, έγινε μια παράλειψη πριν τόσα χρόνια είναι λόγος να χάσει το υπουργιλίκι; Φαίνεται όμως πως έχουν άλλα μέτρα σε άλλες χώρες για την ευθιξία. Έχουν κι ένα σεβασμό στην κοινή γνώμη. Όπως είπε η Χέι, έπρεπε να παραιτηθεί διότι αν παρέμενε στην Κυβέρνηση η υπόθεση με το κινητό θα αποσπούσε την προσοχή από το κυβερνητικό έργο.

Άκου, φίλε μου, πώς το σκέφτονται οι άλλοι! Μα, είναι δυνατό; Εμείς εδώ έχουμε το ένα σκάνδαλο να αποσπά την προσοχή και το επόμενο να την αποσπά ακόμα περισσότερο και δεν το σκέφτεται κανένας, δεν τους αφορά.

Όπως την υπουργό Άμυνας της Γερμανίας, Κριστίνε Λάμπρεχτ, που παραιτήθηκε τον Γενάρη του 23, διότι, λέει, είχε απευθύνει το πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της (με βίντεο στoν προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram), με θέμα τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ πίσω της είχε φόντο εορταστικές εκδηλώσεις για την αλλαγή του χρόνου, με βεγγαλικά και κροτίδες.

Γιατί το άλλο; Η υπουργός Παιδείας της Εσθονίας, Μάιλις Ρεπς, παραιτήθηκε μετά από δημοσιεύματα ότι χρησιμοποιούσε κρατικό αυτοκίνητο και οδηγό του υπουργείου για να μεταφέρει τα παιδιά της στο σχολείο. Και είναι και πολύτεκνη η γυναίκα. Μητέρα έξι παιδιών! «Έχω υποστεί μεγάλη πίεση για να συμφιλιώσω τον ρόλο της υπουργού και της μητέρας. Παραδέχομαι ότι έκανα λάθη και ζητώ συγγνώμη για αυτά», έγραψε σε ανάρτησή της στο facebook.

Μα, να παίρνει τα παιδιά της στο σχολείο με το κρατικό αυτοκίνητο; Πού ξανάγινε! Α, έγινε και στην Κύπρο, αλλά με πρωταγωνιστή τον Πρόεδρο, όχι απλό υπουργό. Και εκείνος που το κατάγγειλε απολύθηκε για «ανάρμοστη συμπεριφορά».

Γι΄ αυτό λέω, άλλα ήθη εκεί, άλλα εδώ. Όπως με τα χρυσά διαβατήρια. Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουρουγουάης -ναι, της Ουραγουάης, όχι της ευρωπαϊκής Κύπρου- ο Φρανσίσκο Μπουστίγιο, παραιτήθηκε όταν η εισαγγελία ξεκίνησε έρευνα για παρατυπίες στις διαδικασίες έκδοσης ουρουγουανού διαβατηρίου που έδωσαν στον βαρόνο των ναρκωτικών Σεμπαστιάν Μαρσέτ. Ο Μπουστίγιο, παραιτήθηκε διότι όταν ρωτήθηκε για την υπόθεση στη Γερουσία είχε πει: «Δεν γνώριζε κανένας απ’ όλους μας ποιος ήταν ο Μαρσέτ». Αλλά, μετά αποκαλύφθηκε ότι στελέχη άλλου υπουργείου (του Εσωτερικών) αντάλλασσαν μηνύματα στο WhatsApp και χαρακτήριζαν τον Μαρσέτ «πολύ επικίνδυνο και σημαντικό narco (σ.σ. διακινητή ναρκωτικών)».

Τα λέω, για να γίνονται και οι συγκρίσεις. Διότι, ειδικά για τα διαβατήρια που μοίραζαν οι δικοί μας, δεν ήξερε κανένας τους επικίνδυνους, τους καταζητούμενους, τους βαρόνους του ξεπλύματος. Κι όταν τα έμαθαν δεν ανέλαβε κανένας την πολιτική ευθύνη. Δεν υπάρχει στην Κύπρο τέτοιο πράμα. Πολιτική ευθύνη μίσιη μου. Τι είναι αυτό το πράμα;

Εδώ, μέχρι και Ερευνητική Επιτροπή διορίστηκε το 2013, ειδικά για να εντοπίσει αν υπάρχουν «πολιτικές ευθύνες» στην οικονομική καταστροφή, για την οποία πληρώνουμε μέχρι και σήμερα. Αυτή η Επιτροπή, λοιπόν, που αποτελείτο από δικαστές εγνωσμένου κύρους, κατέληξε σε πόρισμα με καταλυτικά στοιχεία, και υπέδειξε ονομαστικά ποιοι είχαν την πολιτική ευθύνη. Όπως και πριν από αυτό, το πόρισμα για την τραγωδία του Μαρί. Όπως και μετά, με τα σκάνδαλα των χρυσών διαβατηρίων, του Συνεργατισμού κι ένα σωρό άλλα.

Μην πω και για την Πρόεδρο της Ουγγαρίας, την Καταλίν Νόβακ η οποία παραιτήθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο, διότι έδωσε χάρη σε έναν κατάδικο εμπλεκόμενο σε υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Όχι δράστη τον ίδιο αλλά καταδικάστηκε διότι πίεζε τα θύματα να ανακαλέσουν τους ισχυρισμούς τους για σεξουαλική κακοποίηση σε κρατικό οικοτροφείο. «Έκανα λάθος… Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που απευθύνομαι προς εσάς ως πρόεδρος», είπε η Νόβακ και πήγε σπίτι της.

Μήπως, είχαμε εμείς τέτοια ιστορία; Είχαμε τέτοια λάθη; Μπα, χειρότερα. Το 2018 ο Πρόεδρος έδωσε χάρη αποφυλάκισης σε κατάδικο που είχε καταδικασθεί για σεξουαλικά αδικήματα εναντίον ανήλικης. Κι όταν προκλήθηκε σάλος ανάθεσε να γίνει μελέτη για να αλλάξουν τα πράματα. Ανέλαβε έτσι την ευθύνη, βεβαίως – βεβαίως! Και ο υπουργός του της Δικαιοσύνης, δήλωνε προς υπεράσπιση ότι το 2008 είχε απονεμηθεί προεδρική χάρη σε 22 άτομα που είχαν καταδικαστεί για σεξουαλικά αδικήματα σε βάρος ανηλίκων.

Κατάλαβες; Διότι στην Κύπρο η πολιτική ευθύνη είναι κάτι σαν ένα ρητορικό θεώρημα. Δεν έχει συνέπειες. Ούτε θεωρεί κανένας ότι συνδέεται με τις πολιτικές αρμοδιότητες που αναλαμβάνει κάποιος -πρόεδρος, υπουργός, βουλευτής ή άλλως κρατικός αξιωματούχος. Κακό του κεφαλιού τους αν σε άλλα κράτη αναλαμβάνουν τόσο εύκολα την πολιτική ευθύνη και παραιτούνται. Εμείς συνεχίζουμε και σήμερα, όπως πάντα. Στο κάτω – κάτω δεν κάνουμε λάθη τόσο σοβαρά όπως τους άλλους. Ακατάγνωτα.

Πηγή:      https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1533878/ma-giati-paretounte-toso-efkola-allou-variounte/