Ποίημα της εβδομάδας 87

Το μαχαίρι

Όπως εργεί τ' ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κι οι λέξεις ν' ακονιστούν σε λόγο.
Στό μεταξύ
όσο δουλέυεις τον τροχό
πρόσεξε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ' τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Άρης Αλεξάνδρου

Αρχίζουμε και πάλι...

Αρχίζουμε και πάλι. Τα σχολεία ανοίγουν. Οι υπεύθυνοι και οι "υπεύθυνοι" άρχισαν τις συνήθεις δηλώσεις τους. "... όλα είναι έτοιμα για τη νέα σχολική χρονιά... η νέα σχολική χρονιά αρχίζει με τις καλύτερες προϋποθέσεις..."

Μόνο όσοι ζούμε καθημερινά την πραγματικότητα των σχολείων μας αναγνωρίζουμε "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα". Εμείς ξέρουμε πως μόνο με την αγωνιστική, διεκδικητική στάση ενός μετώπου παιδείας όλων των ενδιαφερομένων μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Αυτό βέβαια προϋποθέτει συνειδητοποίηση και παραμερισμό των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών. Στο χέρι μας είναι.

Ποίημα της εβδομάδας 86

Παράνομο σημείωμα

………………………………….

Με μια μικρή ραγισματιά

επιμένω και τραβάω μες τις λάσπες

ξεριζώνοντας κάθε μου βήμα

σαν ένα κούφιο δόντι.

Ανασηκώνω τα πηγούνια των ανθρώπων

για να αντιγράψω βιαστικά

το φως που απόμεινε στις κόχες των ματιών τους

και κρύβω το σημείωμα

στην καρδιά κατάσαρκα

για να δουν στη νεκροψία

πόσο λίγο ζήσαμε.

Άρης Αλεξάνδρου

Ποίημα της εβδομάδας 85

Άννα

………………………………..

Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά

μια υπόγεια σήραγγα.

Με ένα σουγιά με ένα πιρούνι με τα νύχια

σκάβαμε τις πέτρες

ξέροντας πως θα φτάσουμε το πολύ ως τη θάλασσα.

Κι όμως μας ήτανε ανάγκη

να βλέπουμε τα χέρια μας να ζούνε

μου ήτανε ανάγκη

να βλέπω πως κοντεύω πόντο πόντο

να σε φτάσω.

Μαζί σου δε διστάζω να μιλήσω

πιο σιγά κι από ένα δέντρο στο σκοτάδι.

Μαζί σου η φωνή μου θα διακόψει τη σιωπή

σαν την αγάπη που διακόπτει για μια νύχτα

τη ζωή μας.

Άρης Αλεξάνδρου

Ποίημα της εβδομάδας 84

Ποια μάγια

Κείνο το θάμα τ’ απονύχτερο

με τ’ ολοστρόγγυλο φεγγάρι

πάνω απ’ τα’ ακύμαντα νερά…

Στάλα τη στάλα μ’ άγιο φως κι απόκοσμη γαλήνη

το μπάρσαμο μας γιόμιζε της ξαφνικής χαράς.

Μας φόρεσε μιαν άβλεπη κι άβαρη πανοπλία

κι άστραψε ο νους μας αργυρός και γαλανή η καρδιά μας.

Κείνο το βράδυ τ’ αστρικό με τ’ άγρυπνα λουλούδια,

ποια μάγια μας ετύλιγαν που να μη φτάνουν ως εμάς

του κόσμου η πίκρα, των λαών το πένθος το βαρύ…

Στρατής Τσίρκας

Ποίημα της εβδομάδας 83

Μαύρο δάσος

Εδώ κοιμούνται οι βελόνες που κουράστηκαν

αφού τα καλοκαιρινά κεντήσαν άστρα.

Τα δέντρα νανουρίζουν στις δασές τους κεφαλές

την τελευταία κραυγή των μαμουδιών όλου του κόσμου.

Η δρόσο, η πράσινη μούχλα κ’ η πάχνη ανυφαίνουνε

σε νυφάδες λιπόθυμες μιαν γλυκιάν εξουθένωση.

Γκρεμίζοντας σεντόνια αραχνοΰφαντα με ηλιαχτίδα

των ελαφιών τ’ απέραντα ενθουσιάζει μάτια.

Σ’ αγκαθερά μονοπάτια τρεις γέροι εβραίοι πηγαίνουνε

σαν κοράκια ορφανά με κομμένες φτερούγες.

Στρατής Τσίρκας

Ποίημα της εβδομάδας 82

Από το ισπανικό ορατόριο

(απόσπασμα)

Ηλίθιοι!...

Σα να μην ξέρετε

πως η Αιώνια Ομορφιά,

ολόγυμνη,

άδραξε το ντουφέκι, βγήκε στα βουνά

και πολεμάει.

Το ζαχαρένιο της χιόνι

ολόγυμνο λιώνει

στις λάσπες των χαρακωμάτων

και το λευκό της στήθος

ολόγυμνο φουρτούνιασε καθώς τα στέρνα

των κάτασπρων φαριών της Αποκάλυψης.

Σα να μη βλέπετε την Ισπανία

που σα ζυλβερνική βολίδα

εβγήκε από την τροχιά της γης

και με τ’ αβυσσαλέο της στόμα,

τη φλεγόμενη κόμη της,

τα ματωμένα της πέλματα

και τις ιδρωμένες της μασχάλες

στριφογυρίζει στο διάστημα

κραυγάζοντας.

Σα να μην ξέρετε πως ίσαμε

σε στάχτες κι αστέρια διάττοντα

να σκορπίσει ο πλανήτης τούτος

την ψυχή και τη σάρκα μας

κρυφό θα τις τρώει μαράζι,

για όσα δεν έγιναν,

για όσα δεν ακούστηκαν

για τη Μαδρίτη την ώρα

που έπρεπε.

Τόσες κραυγές και κατάρες και τόσες

μανάδες τρελές κι αξεδίψαστες κόρες

και χέρια κομμένα και μάτια περίτρομα

στους αμείλιχτους καρφωμένα ουρανούς,

πικράναν το ψωμί που τρώμε,

θολώσαν το νερό που πίνουμε

και σπάσαν το λαγήνι των ονείρων μας.

Στρατής Τσίρκας

Ποίημα της εβδομάδας 81

Τα δώρα

Σήμερα φόρεσα ένα

ζεστό κόκκινο αίμα

σήμερα οι άνθρωποι μ’ αγαπούν

μια γυναίκα μου χαμογέλασε

ένα κορίτσι μου χάρισε ένα σφυρί

Σήμερα γονατίζω στο πεζοδρόμιο

καρφώνω πάνω στις πλάκες

τα γυμνά άσπρα ποδάρια των περαστικών

είναι όλοι τους δακρυσμένοι

όμως κανείς δεν τρομάζει

όλοι μείναν στις θέσεις που πρόφτασα

είναι όλοι τους δακρυσμένοι

όμως κοιτάζουν τις ουράνιες ρεκλάμες

και μια ζητιάνα που πουλάει τσουρέκια

στον ουρανό

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν

τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει

ναι την καρδιά μας καρφώνει

ώστε λοιπόν είναι ποιητής.

Μίλτος Σαχτούρης

"Είμαστε ακόμα ζωντανοί..."

Φαίνεται ότι ο αγώνας της ζωής θα συνεχιστεί. Χθες το πρωί επέζησα από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα. Λίγα ράμματα στο κεφάλι, πόνοι στην πλάτη και το στήθος και σοβαρές ζημιές στο αυτοκίνητο είναι ότι απέμεινε. Μαζί φυσικά με την απορία ποιος με χτύπησε από πίσω σπρώχνοντας το αυτοκίνητο στο χαντάκι και εμένα προς ... Εκείνα τα λίγα δεφτερόλεπτα είναι φοβερό πόσες πολλές σκέψεις περνούν από το μυαλό.

Θα συνεχίσουμε λοιπόν την επικοινωνία μας και τον αγώνα μας. Αν λόγω διακοπών ή άλλων υποχρεώσεων δεν καταφέρω να είμαι τόσο τακτικός, υπομονή για τη νέα σχολική χρονιά.

Ποίημα της εβδομάδας 80

Το περιστέρι

Από δω θα περνούσε το περιστέρι

είχαν ανάψει δαδιά γύρω στους δρόμους

άλλοι άνθρωποι φύλαγαν στις δεντροστοιχίες

παιδιά κρατούσαν στα χέρια σημαιούλες

περνούσαν οι ώρες κι άρχισε να βρέχει

έπειτα σκοτείνιασε όλος ο ουρανός

μια αστραπή ψιθύρισε κάτι φοβισμένα

και άνοιξε η κραυγή στο στόμα του ανθρώπου

Τότε το άσπρο περιστέρι μ’ άγρια δόντια

σα σκύλος ούρλιαξε μέσα στη νύχτα.

Μίλτος Σαχτούρης

Τουριστο-νταβαντζήδες

Τους φέρνει σαν τα πρόβατα. Κοπάδια. Μπροστά μια καλλίγραμμη νεαρά. Από δίπλα, ο οδηγός του πούλμαν και ένας ακόμα που υποχρεούται να παίζει το ρόλο του μπράβου. Τα πρόβατα θα φάνε, θα πιούνε, θα κοιμηθούνε, θα ψωνίσουν εκεί που θα τους πούνε. Λίγο να ξεστρατίσουν απ' το κοπάδι πάνε να πάρουν ένα παγωτό και πληρώνουν με πεντακοσάρικο ευρώ (!) περιμένοντας ρέστα. Ο αφεντικός κυκλοφορεί με τέσσερις μπράβους που έχουν το σιδερικό σε εμφανές σημείο. Βορειοελλαδίτης. Μέσα σε δύο τρία χρόνια, το ταξιδιωτικό του πρακτορείο έγινε χοντρή μπίζνες και βγάζει όσα δεν έβγαζε τις προηγούμενες τετραετίες. Τα κοπάδια των Ρώσων τουριστών και προσκυνητών του Αγίου Όρους να 'ναι καλά.

Έχει στρατό από ενσωματωμένους υπηρέτες αυτή η νεοφώτιστη (!) ελεύθερη αγορά. Είναι οι Έλληνες μάγκες, ενδιάμεσοι, μαγαζάτορες, ξεναγοί που κάνουν τις υπόγειες συμφωνίες. Θα σου φέρω 50 κεφάλια θα μου βγάλεις προμήθεια δύο, τρία, πέντε ευρώ το κεφάλι. Νταβαντζηλίκι. Η ελεύθερη εμπορική συμφωνία επί το ευγενικότερο. Χιλιάδες μικρές καθημερινές Ζήμενς - μίζενς από την ελληνική θερινή επικράτεια ανθούν και κυριαρχούν, εγκαθιστώντας τη νέα τουριστική αντίληψη: φρέσκα κοπάδια - φρέσκια σφαγή. Οι διακοπές είναι πια σαν το ναρκωτικό. Δυσεύρετο, σχεδόν παράνομο εμπορικό είδος. Είναι οι ίδιοι που κόπτονται πότε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, πότε για τη ...διαφθορά, που αυτοβαφτίζονται τουριστικοί πράκτορες και επενδυτές (;) σε παρθένες αγορές όπως οι πρώην σοσιαλιστικές χώρες και κυρίως η Ρωσία. Στην πραγματικότητα κάνουν «τράφικινγκ». Όχι γυναικών. Τουριστών. Είναι το ίδιο στη βάση του εμπόριο σαρκός. Χαλάρωση, απόλαυση, ξεκούραση. Της σαρκός. Του τουρίστα, που κατεβαίνει απ' το αεροπλάνο, μπαίνει στο πλοίο ή το λεωφορείο, κάθεται στο εστιατόριο, πάει παραλία ακολουθώντας μια πινακίδα. Το όνομα του πρακτορείου. Η προσωρινή πατρίδα των ολίγων ημερών. Κι ο ξεναγός μιλάει τη γλώσσα σου στην ξένη χώρα. Και δήθεν σε προστατεύει. Απ' τον κακό μαγαζάτορα που θα σε κλέψει. Που είναι αυτός που δε θα του δώσει προμήθεια απ' την επιτόπου υπολογισμένη αξία των διακοπών σου.

Στο μικρό τόπο που παραθερίζω το γηγενές στιλ ζήμενς - μίζενς κοντεύει να τινάξει, μαζί μ' όλα τ' άλλα, τη μικρή αγορά στον αέρα. Μικρογραφία ενός ολόκληρου τόπου που ψάχνει σε μια «ανάγκη» και μια «ακρίβεια» να κρύψει πόσο μοιάζει στην εξουσία όπου έχει αφεθεί μια 35ετία μετά τη μεταπολίτευση. Είπαν να μαζευτούν οι έμποροι να συμμαζέψουν την αγορά τους. Ν' αντισταθούν στον αθέμιτο (;) ανταγωνισμό. Είναι όμως οι ίδιοι που πουλάνε το φραπέ μια περιουσία και τις σαγιονάρες για βυζαντινά σανδάλια του πορφυρογέννητου. Λίγη φασαρία, λίγη κουβέντα, κι ύστερα είναι και η ετήσια γιορτή με τα πυροτεχνήματα. Το χωριό δεν έχει όλες τις ώρες νερό. Στα πέντε χιλιόμετρα μια παράνομη - νόμιμη χωματερή καίει όλη μέρα. Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Της ελεύθερης αγοράς. Προσαρμόζονται. Αυτοκτονούν νομίζοντας ότι επιζούν. Διαφθείρονται κουβεντιάζοντας για λίγο τη διαφθορά, πιπιλίζοντας εκείνο το βολικό «το ψάρι βρωμάει απ' το κεφάλι». Εκλεγμένο κεφάλι είναι αλλά δεν πρέπει να το θυμόμαστε. Για να μην ευθυνόμαστε. Το καλοκαίρι των προμηθειών καλά κρατεί. Μίζενς - ζήμενς υπάρχουν πια και στις φτυμένες καρπουζόφλουδες. Κι είμαστε μόνον στην αρχή...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 13-7-2008

Ποίημα της εβδομάδας 79

Το ψωμί

Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φρατζόλα ζεστό

ψωμί είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό

ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι

έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω

όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος κι αυτή

μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε

κομμάτια γνήσιο ουρανό

κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,

όλοι τρέχανε στο μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό

Ας μην το κρύβουμε

διψάμε για ουρανό!

Μίλτος Σαχτούρης