"...προσπαθούν να μας περάσουν σε μια νέα λίθινη εποχή
να μας τρομοκρατήσουν ανάμεσα σε εξαγριωμένους βροντόσαυρους.
Όμως μη φοβάστε
του ονείρου μαχητές εσείς με το χέρι μπροστά,
καθώς φανός θυέλλης θα μας οδηγήσετε.
Και εμείς αληθινή απειλή του μέλλοντος τους,
αν χρειαστεί θα λάμψουμε σαν μαχαίρι.
Εμποσθοφύλακες
και ανάστροφοι οδηγοί των βαρέων αρμάτων του ουρανού
ως και τα σύννεφα είναι ναρκοθετημένα,
το νου σας...
από μας η άνοιξη εξαρτάται...."
Οδυσσέας Ελύτης
Αυτοσυντήρηση
Θα πρέπει να ήταν άνοιξη
γιατί η μνήμη αυτή
υπερπηδώντας παπαρούνες έρχεται.
Εκτός εάν η νοσταλγία
από πολύ βιασύνη,
παραγνώρισ' ενθυμούμενο.
Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους όλα
όταν τα πάρει ο χαμός.
Αλλά μπορεί να'ναι ξένο αυτό το φόντο,
να'ναι παπαρούνες δανεισμένες
από μιάν άλλην ιστορία,
δική μου ή ξένη.
Τα κάνει κάτι τέτοια η αναπόληση.
Από φιλοκαλία κι έπαρση.
Όμως θα πρέπει να 'ταν άνοιξη
γιατί και μέλισσες βλέπω
να πετουν γύρω απ' αυτή τη μνήμη,
με περιπάθεια και πίστη
να συνωστίζονται στον καλύκά της.
Εκτός αν είναι ο οργασμός
νόμος του παρελθόντος,
μηχανισμός του ανεπανάληπτου.
Αν μένει πάντα κάποια γύρις
στα τελειωμένα πράγματα
για την επικονίαση
της εμπειρίας, της λύπης
και της ποίησης.
Κική Δημουλά
Αγαπητοί Γονείς,
Αρχικά, θα θέλαμε να σας ευχαριστήσουμε για τη στήριξή σας στην πρόσφατη δίωρη στάση εργασίας των μελών μας και συνολικά των Εκπαιδευτικών του τόπου μας.
Η ΠΟΕΔ, πολύ σπάνια και με εξαιρετική φειδώ, χρησιμοποιεί το μέτρο της στάσης εργασίας αποφεύγοντας επισταμένα τη δική σας ταλαιπωρία.
Την περασμένη Τρίτη ήμασταν αναγκασμένοι να κατέλθουμε σε προειδοποιητική στάση εργασίας λόγω των εξαιρετικά κρίσιμων εξελίξεων γύρω από τα μέτρα εξυγίανσης της οικονομίας και μιας σειράς απογοητευτικών μεθοδεύσεων που αφορούν στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα στους Εκπαιδευτικούς.
Με δεδομένη την παγκόσμια και την τοπική οικονομική κρίση, Κυβέρνηση και Βουλή απέτυχαν να εφαρμόσουν μέτρα τα οποία να διασφαλίζουν την στήριξη της οικονομίας με τη φορολόγηση του πλούτου και τον έλεγχο της φοροδιαφυγής, της αδήλωτης εργασίας και της καταβολής των ανείσπρακτων φόρων.
Αντίθετα, συγκεκριμένοι κύκλοι επιδόθηκαν εργολαβικά σε μια πρωτοφανή επίθεση κατά των κρατικών υπαλλήλων, επιχειρώντας εμφανώς το διασυρμό τους στην κοινή γνώμη και την αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Οι εκπαιδευτικοί και ευρύτερα οι εργαζόμενοι στο δημόσιο τομέα ανταποκρίνονται, πάντοτε, ευσυνείδητα και τυπικά στις φορολογικές τους υποχρεώσεις, την ίδια ώρα που επώνυμα μέλη της κοινωνίας μας προκλητικά φοροδιαφεύγουν, αδιαφορώντας κυνικά για τις συνέπειες στην Κυπριακή Οικονομία, εστιάζοντας μόνο στο προσωπικό τους κέρδος. Η τελευταία Έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας καταγράφει πέραν του 1 δισεκατομμυρίου ανείσπρακτων φόρων!
Οφείλουμε να καταθέσουμε την ένστασή μας για την προσπάθεια διαχωρισμού και διχασμού των εργαζομένων σε εκείνους του δημοσίου και εκείνους του ιδιωτικού τομέα. Η κακόβουλη αυτή διάκριση γίνεται με κίνητρο την φθορά των εργασιακών κεκτημένων και την έκπτωση των συντεχνιών.
Ως δάσκαλοι, οι οποίοι είμαστε εντεταλμένοι στην αγωγή των παιδιών σας, λειτουργώντας την παιδεία και την αντίληψη δικαιοσύνης στους νέους ανθρώπους, δεν μπορούμε να δεχτούμε την αδικία και την ανισότητα ως προς τις δημόσιες οφειλές. Ούτε μπορούμε να ανεχτούμε τον ετσιθελισμό απ’ εκείνους που αποφασίζουν ερήμην μας.
Για αυτούς τους λόγους και με προμετωπίδα την απαίτησή μας για ίση κατανομή των βαρών σε μια ευνομούμενη Πολιτεία, κατήλθαμε σε δίωρη στάση εργασίας, στέλνοντας στους εργοδότες και τους ιθύνοντες το αγωνιστικό μας μήνυμα ενάντια σε απαράδεκτα και άδικα μέτρα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΕΔ
ΜΕΤΑΡΣΙΩΣΗ
Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα,
λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό.
Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό
το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα.
Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω στο χορό.
'Hλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,
κι είμαι σαν μιαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,
που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό.
Νικηφόρος Βρεττάκος
Τραγούδι της απεργίας
Βγες έξω, σύντροφε! Ρίσκαρε
Τη δεκάρα, που ούτε δεκάρα πια δεν είναι
Τον τόπο για ύπνο που πάνω του πέφτει η βροχή
Και της δουλειάς τη θέση που αύριο θα χάσεις!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:
Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!
Βγες έξω, σύντροφε, αντιμέτωπος με τα όπλα και
Διεκδίκησε το μεροκάματό σου!
Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις
Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!
Μπρος, στο δρόμο έξω! Αγωνίσου!
Να περιμένεις πια δε γίνεται, είναι αργά πολύ!
Βοήθα τον εαυτό σου βοηθώντας μας:
Κάνε πράξη
Την αλληλεγγύη!
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Στη χώρα που κυβερνήτης – «σωτήρας» είναι ο κ. Παπανδρέου, στη χώρα που πάνε κι έρχονται οι «φιλέλληνες – σωτήρες», προεξαρχόντων των κ.κ. Ντομινίκ Στρος Καν και Ολι Ρεν, η προ κρίσης κατάσταση διαμορφώθηκε ως εξής:
α) Μόνο στην περίοδο 2000 έως το 2008, τα επίσημα καθαρά κέρδη των εγχωρίων επιχειρήσεων που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο ξεπέρασαν τα 100 δισεκατομμύρια ευρώ.
Την ίδια περίοδο – καθ’ ομολογίαν της σοσιαλίστριας υπουργού Εργασίας – το βιοτικό επίπεδο ενός στους πέντε Ελληνες έχει κατρακυλήσει κάτω από το όριο της φτώχειας.
β) Στο σύνολο της βιομηχανίας, της οποίας η ενίσχυση της «ανταγωνιστικότητας» προϋποθέτει νέες μειώσεις μισθών για τους εργαζόμενους – τα επίσημα, ετήσια κέρδη ανά εργαζόμενο (όπως καταγράφονται στις εκθέσεις της ICAP) είχαν την παρακάτω πορεία.
1996: Καθαρά κέρδη ανά εργαζόμενο 4.451 ευρώ.
2000: Καθαρά κέρδη ανά εργαζόμενο 8.783 ευρώ.
2005: Καθαρά κέρδη ανά εργαζόμενο 9.000 ευρώ.
2007: Καθαρά κέρδη ανά εργαζόμενο 12.000 ευρώ.
Την ίδια περίοδο, η αγοραστική αξία του εργατικού εισοδήματος – καθ’ ομολογίαν του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ- «έπεσε» στα επίπεδα του 1984…
γ) Τη δεκαετία του ’90 ο φορολογικός συντελεστής επί των επιχειρηματικών κερδών βρισκόταν στο 45%. Σήμερα, μετά από διαδοχικές «πατριωτικές» αποφάσεις των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχει μειωθεί πάνω από το μισό και βρίσκεται στο 20%. Το αποτέλεσμα ήταν:
Ενώ το έτος 2000, τα φυσικά πρόσωπα (κατά βάση μισθωτοί και συνταξιούχοι) πλήρωσαν το 52% του συνόλου των άμεσων φόρων και τα επιχειρηματικά κέρδη πλήρωναν το 48%, μετά από μια τετραετία ΠΑΣΟΚ κι άλλη μία τετραετία ΝΔ, το 2008, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι έφτασαν να πληρώνουν το 70% του συνόλου των άμεσων φόρων και τα επιχειρηματικά κέρδη μόνο το 30%.
δ) Οπως προκύπτει από τις ετήσιες εκθέσεις του ΟΗΕ για τις ανισότητες (αλλά και καθ’ ομολογίαν του αντιπροέδρου της κυβέρνησης) ο δείκτης απόδοσης του κεφαλαίου στην Ελλάδα, μετά από τις διαρκείς επιθέσεις στα εργατικά εισοδήματα και την υλοποίηση πολιτικών ρυθμίσεων για τον περιορισμό του «εργατικού κόστους», ανέρχεται στο 14%, είναι διπλάσιος από τον αντίστοιχο μέσο όρο της υπόλοιπης ΕΕ και δεύτερος παγκοσμίως, μετά το Μεξικό.
Την ίδια στιγμή – και πριν ακόμα φανούν οι επιπτώσεις του μνημονίου (Ιούνης 2010) – καταμετρήθηκε ότι στην Ελλάδα, μεταξύ των λαϊκών νοικοκυριών, ένας στους τρεις καταναλωτές της ΔΕΗ αδυνατεί να πληρώσει το λογαριασμό του ρεύματος και ότι ένας στους έντεκα κατοίκους της Αττικής προσφεύγει για τον επιούσιον στα συσσίτια…
ε) Από το 1990 μέχρι το 2007, το ΑΕΠ της χώρας από τα 38 δισ. ευρώ πήγε στα 208 δισ. ευρώ, το βασικό μεροκάματο του εργάτη από 15 ευρώ πήγε στα 30 ευρώ, αλλά τα κέρδη των επιχειρήσεων από 575 εκατ. ευρώ εκτινάχτηκαν στα 16 δισ. ευρώ!
Με άλλα λόγια: Σε μια περίοδο, που καλύπτει σχεδόν δύο δεκαετίες και κατά τη διάρκεια των οποίων ο ελληνικός λαός πολλαπλασίασε με τη δουλειά του την περίφημη «πίτα», από την κατά 5,5 φορές αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, το αποτέλεσμα ήταν τα κέρδη των καπιταλιστών να αυξηθούν κατά 28 φορές (!) ενώ ο εργάτης με την «αύξηση» κατά 1 φορά του κατώτατου μισθού του, έφτασε, σε αποπληθωρισμένες τιμές, να αμείβεται σε προ 25ετίας επίπεδα!
Κατόπιν αυτών, παρότι διάφοροι ασπάλακες, (για να παίξουν το παιχνίδι του ξεπουλήματος της χώρας μέχρι τελευταίου τσίγκου, για να προλειάνουν το έδαφος των 200.000 απολύσεων στο δημόσιο τομέα – Ραγκούσης, «Βήμα», 5/12/2010 – και για να πιούν το αίμα του εργάτη με το μπουρί του ΣΕΒ), φτάνουν στο σημείο να κακολογούν την ωραία πατρίδα μας και να την εμφανίζουν σαν «την τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης» (!), εμείς, ως λαός και ως άνθρωποι, με τη στοιχειώδη αυτογνωσία που αρμόζει σε ένα διεθνές πειραματόζωο των πολυεθνικών, των τραπεζών, των τοκογλύφων και των κερδοσκόπων, είμαστε στην υπερήφανον θέσιν να υποδεχτούμε, σήμερα, τον κύριο ΔΝΤ και μεθαύριο τον κύριο Κομισιόν, στην «πρώτη καπιταλιστική χώρα του κόσμου»!
Νίκος Μπογιόπουλος «Ριζοσπάστης» 7/12/2010
Περίμενες...
«Περίμενες
τους φανοστάτες
να ανάψουν».
Και κάποιον, τέλος,
«τοις κείνων ρήμασι πειθόμενον»∙
«με ένα πουκάμισο καλοπλυμένο»
να περάσει
οδεύοντας
για το ικρίωμα...
«Όμως κανείς δεν πέρασε»
-- οι φανοστάτες δεν ανάψαν
η πόλη δεν είχε κτιστεί
και Εσύ
δεν είχες ποτέ αγαπήσει...
Κωστής Μοσκώφ
ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ
Περιμένω. Σε φουαγιέ θεάτρου.
'Ώσπου v' αρχίσει η παράσταση
βλέπω τι παίζεται πλαγίως
εντός ενυδρείου που διασκεδάζει
την αναμονή.
Τετράγωνο περίπου σάν κουτί
παπουτσιών στο νούμερο της υπερβολής.
Σε γωνία σφηνωμένο για να γεύονται
διπλή ασφυξία οι τοίχοι.
Μικρά ψαράκια όσο το χρυσαφί του ήλιου
επάνω σε χρυσόμυγας ξεριζωμένο βόμβο
τρέχουν πανικόβλητα. Σκυλόψαρο τζάμι τά κυνηγά.
Νάνος βυθός. Τον γαργαλάει εύκολα
με τα κοντά της δαχτυλάκια η επιφάνεια.
Συνθλίβεται η πλεύση συχνά
στις συμπληγάδες πέτρες-χαλίκι
εύρημα στεριανό.
Κάθε τόσο αγωγός κρυμμένος στέλνει
βίαιο αέρα φουρτουνιάζει κάπως η ανία
φύκια ξεμαλλιάζονται με πλαστικόν
ολοφυρμό. Για λίγο
καταποντίζεται η ορατότης. 'Ώσπου
μισοπνιγμένη την τραβάνε κατά πάνω
κάτι φυσαλίδες οξυγόνου μικρές
σαν καρφίτσας κεφαλάκι που βγαίνουν
από των ματιών μου τη λιγοστή φιάλη.
Τι λυπάσαι, χρυσόψαρα είναι
ούτε που γνώρισαν θάλασσα ποτέ τους.
Και μείς πόσο τάχα γνωρίσαμε;
Κι όμως το νοσταλγούμε αυτό το διόλου.
Κική Δημουλά
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948
Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνεται από τη ζωή μου
πέρασε κόπος κάποτε.
Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι για αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνεται από τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.
Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνεται από τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.
Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνεται από τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.
Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφός μου ο καταδότης.
Φαίνεται από τη ζωή μου
πέρασε επάρκεια κάποτε.
Συ δεν φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για νά έχω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως όπου νά 'ναι έρχεσαι.
Φαίνεται από τη ζωή μου
ζωή πέρασες κάποτε.
Κική Δημουλά
Το μάθημα της χαραυγής
Με το κόκκινο φίδι που γεννιέται στο αίμα τους
με τη διπλή φλογέρα που κοιμάται στο βλέμμα τους
τα παιδιά σας θα μεγαλώσουν κι αυτά
θα τινάξουν το βαρύ χαλινάρι να εμποδίζει το όνειρό σας
θα παρατήσουν τους χορούς και τα παιχνίδια στα τρυφερά λαγκάδια
και θα περάσουν σιωπηλοί μαρμαροτράχηλοι τις ατσαλένιες πόρτες
να πλημμυρίσουν τη γερασμένη σας πολιτεία
και τ’ αγέρωχα παλικάρια μεθυσμένα από το αίμα της χαραυγής
θα τιναχτούν να γιορτάσουν το ξύπνημά τους
να τραγουδήσουν με τη δική σας φωνή ένα δικό τους αστέρι
ν’ αγναντέψουν με τα δικά σας βλέμματα ένα δικό τους ήλιο
να κοιμηθούν με το δικό σας ύπνο ένα λαφρύτερο ύπνο
και θάρθουν αστροντυμένοι
όπως έρχεται το φεγγάρι να λιώσει στην αμασχάλη του βουνού
και θάρθουν ηλιολουσμένοι
όπως έρχεται το μαχαίρι αστραφτερό να βρει το κοιμισμένο χέρι
και θάρθουν ανεμοπόδαροι θαλασσοφιλημένοι
να τινάξουν στη μαραμένη σας αγκαλιά τη ζωντανή τους αγάπη
τα πλούσια κι απλοϊκά τους δώρα.
Νάνος Βαλαωρίτης
