Κυριακή 29 Απριλίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 278


Εργατική Πρωτομαγιά

Ωραία που ήταν η συγκέντρωση
στην πιο μεγάλη μας πλατεία
ωραία τα μάρμαρα
ωραία τα μέγαρα
ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο

Οι εργάτες είχαν ήδη φύγει
να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές
με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια
απόμεινες εσύ
απόμεινα εγώ
να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο
και τα στολισμένα μπαλκόνια
με τους βραχνούς ομιλητές

Τόλης Νικηφόρου
Από τη συλλογή «Ο μεθυσμένος ακροβάτης» (1979)

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 277


Θα έρθει μια μέρα

Θα έρθει μια μέρα που δε θα έχουμε πια τι να πούμε
Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια
Η σιωπή μου θα λέει: Πόσο είσαι όμορφη, μα δε
βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία ή για να
πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.
Ο κόσμος ψάχνει σε όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο
τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα.
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή
που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.
Από την Αθήνα θα πάω στο Μοντεβίδεο ίσως και
στη Σαγκάη, είναι κάτι κι αυτό δε μπορείς
να το αμφισβητήσεις.
Καπνίσαμε -θυμήσου- ατέλειωτα τσιγάρα
συζητώντας ένα βράδυ
-ξεχνώ πάνω σε τί- κι είναι κρίμα γιατί ήταν τόσο
μα τόσο ενδιαφέρον.
Μια μέρα, ας ήτανε, να φύγω μακριά σου αλλά κι
εκεί θά έρθεις και θα με ζητήσεις
Δε μπορεί, Θέ μου, να φύγει κανείς μοναχός του.

Μανώλης Αναγνωστάκης

Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Αφιέρωμα στο Δημήτρη Μητροπάνο

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Δημήτρη Μητροπάνο.  Για να μην ξεχνάμε ...

Κυριακή 15 Απριλίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 276


Η Ανάσταση

Είναι τόσο καλή η ζωή,
που φροντίζει για τον θάνατο
Μας δείχνει συνεχώς
την παρακμή της
Κύκλους κάνει το φεγγάρι
Αλλάζει πρόσωπα
και φάσεις
Γεννιέται και πεθαίνει
Κάθε μήνα
Είναι καλή δασκάλα
η Σελήνη
Με υπομονή Ιώβεια
επαναλαμβάνει
το ίδιο μάθημα
Γεννιέται και πεθαίνει
Γι’ αυτό αλυχτούν οι σκύλοι
στην πανσέληνο
Βλέπουν την αρχή της παρακμής
Και οι τρελοί,
οι πιο ευαίσθητοι απ’ όλους μας,
μελαγχολικά τη χαιρετούν
ουρλιάζοντας

Δεν με νοιάζει πια το σκοτάδι
Με προετοίμασε η νύχτα
Οι χιλιάδες σκοτεινές νύχτες
Που με μάτια ορθάνοιχτα
ατένιζα την απουσία
του φωτός
Έτσι όταν έρθει η σειρά μου
Με μάτια ορθάνοιχτα
Θα ακολουθήσω
τους σκοτεινούς μαιάνδρους
και όνειρο, το όνειρο
θα διαχυθώ
στην μαύρη τρύπα
της απουσίας

Είναι τόσο σκοτεινή
η κρύπτη του θανάτου,
που χάνεις τον εαυτό σου
Είναι τόσο δυνατή
η έλξη του θανάτου
που κουβαριάζει τις ακτίνες
των ονείρων
Δεν με νοιάζει που θα χάσω
το σώμα μου
Έτσι κι’ αλλιώς οδεύει
στην παρακμή
Αυτό που με νοιάζει πιο πολύ,
είναι που θα χάσω,
τα όνειρά μου
και αυτούς που αγαπάω
Πολύ βαθύ συναίσθημα
η αγάπη,
λυπάμαι που χάνεται
στο θάνατο
Με την αγάπη αντέχω
την μοναξιά
Αντέχω τον θάνατο
Ξεδοντιάζω το χάρο

Και σαν ακολουθήσει
η μεγάλη έκρηξη
Θα ξετυλιχθούν τα κουβάρια των ονείρων
Ώστε η αγάπη μου
να γίνει ύπαρξη
Έτσι για να πάρουν τα όνειρά μου εκδίκηση
Περιμένω να γίνω φως
ανέσπερο
στις γειτονιές του κόσμου

Γιάννης Ποταμιάνος

Σάββατο 14 Απριλίου 2012

Ανάσταση λαών και συνειδήσεων

Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση.  Στην εποχή μας η αναγκαιότητα και η προτεραιότητα είναι η Ανάσταση των συνειδήσεων και των λαών.  Όσο το συντομότερο τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Παρασκευή 13 Απριλίου 2012

Της σκούπας το... ανάγνωσμα



Κάνατε τον οίκο του πατρός μου οίκον εμπορίου, ανέκραξε ο Ναζωραίος και πήρε το φραγγέλιο, μαστίγιο δηλαδή, και πλάκωσε στο ξύλο τους σαράφηδες, τους αργυραμοιβούς, τους ληστές τοκογλύφους με τα παγκάκια τα στημένα έξω από το Ναό. Κι ύστερα έξαλλος αναποδογύρισε τα μαγαζάκια τους, κλώτσησε την πραμάτεια τους, βοηθούμενος προφανώς κι από μαθητές και πλήθος που όμως δεν πρόλαβαν μήτε διανοήθηκαν να τον σταματήσουν. Κατάπληκτοι οι... πιστοί, με εγκεφαλικό οι... πνευματικοί ταγοί τους, είδαν τον υιό του Ανθρώπου κατά τον ίδιον, τον υιό του Θεού κατά τους αντιπάλους του, να βγαίνει εκτός δεδομένου εαυτού μπροστά στην Αγορά και τη θεοποίησή της, έξαλλος για το εκμεταλλευτικό πάρτι των πιστών άμα τε και αφελών της εποχής. Σ' αυτό το επεισόδιο, παράξενο πώς, για τη διασάλευση της τάξης δεν παρενέβησαν οι δυνάμεις των επικυρίαρχων Ρωμαίων. Ούτε κοόρτη δεν εμφανίστηκε. Αφησαν οι λεγεωνάριοι τους ιθαγενείς να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους με τα παζάρια και τους επιτόπιους θεούς τους. Υστερα από αιώνες κι ύστερα από πολλές σταυροφορίες, το θεμελιωμένο από μαρτυρήσαντα μαθητή του θυμωσιάρη θεού Βατικανό, με τις τράπεζες και την ελβετική φρουρά του, με τις μπίζνες του και τις ιεραποστολές του, έγινε και παραμένει ένας γίγαντας του κεφαλαίου και κτηματομεσίτης ολκής. Σε ανταγωνισμό με άλλα λιγότερο ή περισσότερο πλούσια «πνευματικά» κέντρα - πατριαρχεία, που θυμούνται το πνεύμα του θεού μόνον όταν αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενους σ' αυτά ή παρηγορούν τους φτωχούς που παράγουν με τη σέσουλα οι διάσπαρτοι πάγκοι των λαθρεμπόρων των εθνών, οι πολιτικοί της πανάρχαιας καπιταλιστικής πολιτικής. Απέμειναν και μερικοί χριστιανοί, όπως και μουσουλμάνοι και βουδιστές και σαμάνοι κι άλλοι υποκειμενικά εκφρασμένοι ως θρησκευάμενοι, που ομολογούν με έργα την πίστη τους σε ελεήμονα και φιλεύσπλαχνο θεό, δυσδιάκριτοι ανάμεσα σε ομόθρησκους έμπορους της πίστης και λάτρεις του... ίματζ, της ευγενούς εικόνας του κτήνους δηλαδή, που προσφέρει η ιερή αγελοποίηση.

Είναι αυτοί που διαχρονικά ντρέπονται για τις γενοκτονίες, τις σταυροφορίες, τις καθάρσεις των κοινωνιών με εντολές αφεντικών, μπερδεμένοι ανάμεσα σε στίφη σταυροκοπούμενων και γονατιζόντων. Αυτών οι οποίοι παρακαλάνε να βοηθήσει το πνεύμα του θεού να βρεθεί πετρέλαιο στην αυλή τους, κρυμμένος θησαυρός στον τοίχο τους, λαχείο στο πορτοφόλι τους και κανάς καλός γάμος για τα παιδιά τους για να μην πούμε για καμιά ΑΟΖ στον τόπο τους. Μ' αυτό το ιστορικό, κοινωνιολογικό και πολιτισμικό σκηνικό στις σημερινές παραστάσεις πρωταγωνιστεί ο δίκαιος θυμός των πολιτών, η δίκαιη απελπισία των απόκληρων μεταναστών και κατά περίσταση μια χρυσαυγή πασπαλισμένη με χρυσοχοΐδια κατσαριδόσκονη που απολυμαίνει το καμίνι της πρωτεύουσας και τα παγκάρια των επαρχιών της.

Από τότε που ο θυμός έγινε θαύμα, πωλείται σε συσκευασία ακριβή, είτε ως φάρμακο είτε ως φαρμάκι. Η διαχείρισή του έγινε χειραγώγηση μαζών. Πολιτική που βαφτίστηκε πότε εκτόπιση, πότε εξορία, πότε Αουσβιτς, πότε Γκουαντάναμο, πότε σε πρώιμο στάδιο εκτέλεσης θεάρεστου έργου... σκούπα. Προσοχή στη γλώσσα σύντροφοι! Αυτή είναι πρωτίστως η... πατρίδα εν κινδύνω. Γιατί η γλώσσα είναι ζωντανή και υπαρκτή μόνον όταν μιλιέται και γράφεται από το λαό που την φέρει κι όταν δουλεύει κι όταν ερωτεύεται κι όταν ονειρεύεται κι όταν πολεμάει.

Το σύνδρομο του Σωτήρα, η άμεση και βίαιη κάθαρση της κοινωνίας από τα οικονομικά της παράσιτα, τους φτωχούς κι ευάλωτους σε λουμπενοποίηση ντόπιους και ξένους μετανάστες, η απολύμανση χώρων από τους εκάστοτε «ακάθαρτους» περνάει από γκουλάγκ και γκέτο, ανακατεύει τις αντικειμενικές συνθήκες ζωής με το θυμικό των βασανισμένων μαζών και τότε το ίματζ, η εικόνα του θυμωμένου θεού, περνάει στα χέρια της απάνθρωπης εξουσίας. Τότε ο Πακιστανός γίνεται σκυλί γιατί κόβει με τα δόντια το δάχτυλο του οργάνου της τάξης και ο δικτάτωρ λευκός άνθρωπος παίρνει τη σκούπα ανά χείρας και καθαρίζει την πόλη από τα σκουπίδια. Ανθρωποι είναι. Αλλά άμα δεν τους πεις έτσι δεν τους βλέπεις κιόλας. Ενα λάθος έκανε ο θεός κι έβαλε την καρδιά να χτυπάει ζερβά. Του το συγχωρεί ο κύριος, κατ' εικόνα και ομοίωσή του άνθρωπος αφέντης, που έγινε το δεξί του χέρι και κρατάει σκούπα - φραγγέλιο.

Επειγόντως να δώσουμε επίδομα κωφώτητος στους αμέτρητους πιστούς που ποτέ δεν τον άκουσαν πριν θυμώσει τον θεό τους, να λέει πως Ναός είναι το σώμα των ανθρώπων...

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
¨ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 1-4-2012

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 275


Ο Πόλεμος

Οι δείχτες κοκαλιάσανε κι αυτοί στην ίδια μέρα.
Όλα αργούν πολύ να τελειώσουνε το βράδυ, όσο κι αν τρέχουν γρήγορα οι μέρες και τα χρόνια
Έχει όμως κανείς τις διασκεδάσεις του, δεν μπορείς να πεις∙ απόψε λ.χ. σε τρία θέατρα πρεμιέρα.
Εγώ, συλλογίζομαι το γέρο συμβολαιογράφο του τελευταίου πατώματος, με το σκοτωμένο γιο, που δεν τον είδα ούτε και σήμερα. Έχει μήνας να φανεί.
Στο λιμάνι τα μπορντέλα παραγεμίσανε από το πλήρωμα των καινούργιων αντιτορπιλικών κι οι μάρκες πέφτουνε γραμμή.


Η θερμάστρα κουρασμένη τόσα χρόνια έμεινε πάλι φέτος σε μια τιμητική διαθεσιμότητα.
«Το πολυαγαπημένο μας αγγελούδι, (εδώ θα μπει το όνομα, που για τώρα δεν έχει σημασία) ετών 8 κτλ. κτλ.»
Στην οδό Αιγύπτου (πρώτη πάροδος δεξιά) τα κορίτσια κοκαλιασμένα περιμένανε από ώρα τον Ισπανό με τα τσιγαρόχαρτα.
Κι εγώ ο ίδιος δεν το πιστεύω αλλά προσπαθώ να σε πείσω οπωσδήποτε, πως αυτό το πράγμα στη γωνιά ήτανε κάποτε σαν κι εσένα. Με πρόσωπο και με κεφάλι.
Οσονούπω όμως, ας τ' ομολογήσουμε, ο καιρός διορθώνεται και να που στο διπλανό κέντρο άρχισαν κιόλας οι δοκιμές.
Αύριο είναι Κυριακή.


Σιγά σιγά αδειάσανε οι δρόμοι και τα σπίτια, όμως ακόμη κάποιος έμεινε και τρέχει να προφτάσει
Και ρυθμικά χτυπήσανε μια-μια οι ώρες κι ανοίξανε πόρτες και παράθυρα μ' εξαίσιες αποκεφαλισμένες μορφές
Ύστερα ήρθανε τα λάβαρα, οι σημαίες κι οι φανφάρες κι οι τοίχοι γκρεμιστήκανε απ' τις άναρθρες κραυγές
Πτώματα ακέφαλα χορεύανε τρελά και τρέχανε σα μεθυσμένα όταν βαρούσανε οι καμπάνες


Τότε, θυμάσαι, που μου λες: Ετέλειωσεν ο πόλεμος!
Όμως ο Πόλεμος δεν τέλειωσεν ακόμα.
Γιατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ!

Μανώλης Αναγνωστάκης

Κυριακή 8 Απριλίου 2012

Οι νέοι θα πάρουν τα όπλα



Συγκλονιστικό είναι το σημείωμα που άφησε ο συνταξιούχος φαρμακοποιός Δημήτρης Χριστούλας, ο οποίος τάραξε συθέμελα την Ελλάδα με την απολύτως συνειδητή πράξη της πολτπκής του αυτοκτονίας, με την κυριολεκτική έννοια του όρου, στην πλατεία Συντάγματος. «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες, όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι» έγραψε μεταξύ άλλων, κατακεραυνώνοντας την «κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου», όπως την αποκαλεί.
Βαθύτατα συγκινητική, διαπνεόμενη από ηθικό μεγαλείο και η επιστολή της κόρης του. «Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής... Για κάποιους, για τα "πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας", σε μια τέτοια κατάσταση η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σαν φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης», γράφει η Έμμυ Χριστούλα και συνεχίζει, απευθυνόμενη στον νεκρό: «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου. Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες. Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα ενός νέου. 'Το όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία. Μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομά μας είναι Αντίσταση"».
Σου σηκώνεται η τρίχα διαβάζοντας το διάλογο της κόρης με το νεκρό πατέρα. «Οι νέοι χωρίς μέλλον κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα...» γράφει εκείνος. «Κοιμήσου πατέρα κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου», του απαντά η θυγατέρα. Αισθάνεσαι ένα ρίγος και την ανάγκη να γονατίσεις με σεβασμό μπροστά στο ψυχικό και πολιτικό μεγαλείο του πατέρα και της κόρης.
Ρίγος και σεβασμό βεβαίως αισθανόμαστε μόνο εμείς, όσοι δηλαδή βρισκόμαστε σε τούτη τη μεριά της τάφρου που σκίζει ανειρήνευτα στα δύο την ελληνική κοινωνία, στο στρατόπεδο του λαού. Στην απέναντι πλευρά της αβύσσου βρίσκεται το αποκρουστικό κατακάθι του πολιτικού υποκόσμου του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που μας κυβερνάει.
Επιφανείς εκπρόσωποι του, ΠΑΣΟΚτζήδες φυσικά, όπως π.χ. ο Πάνος Μπεγλίτης ή ο Πάρης Κουκουλόπουλος έσπευσαν στα τηλεοπτικά κανάλια για να εκφράσουν δημοσίως την ενόχληση τους από την πολιτική πράξη της αυτοκτονίας του Δ. Χριστούλα, προκαλώντας άγρια αισθήματα οργής σε όσους τους είδαν, τους άκουσαν ή έμαθαν τι είπαν αυτά τα δύο άθλια από πολιτική σκοπιά υποκείμενα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι η στάση αυτών των δύο υπουργών του ΠΑΣΟΚ κατέστησε πασιφανή σε όλους την πραγματικότητα πως με αυτούς τους πολιτικούς ο λαός είναι αδύνατον να συνυπάρξει. Αυτοί θεωρούν το λαό σκουλίκι και δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να τον λιώσουν κάτω από τη σόλα τους οποιαδήποτε στιγμή το κρίνουν σκόπιμο. Όσο για την τεράστια πλειοψηφία του λαού, αυτή θέλει να τους κάνει κομμάτια με τα ίδια της τα χέρια. Μετά τα χρόνια της χούντας, ποτέ το σύνθημα «ή εμείς ή αυτοί» δεν είχε τόσο ισχυρή κυριολεκτική σημασία.
Τα μέλη της κατοχικής κυβέρνησης των συνεργατών των γερμανών και ευρωπαίων κατακτητών, όπως και των υπαλλήλων του ΔΝΤ, έχουν πλήρη επίγνωση της δοσιλογικής στάσης τους και των εγκλημάτων που διαπράττουν εναντίον εκατομμυρίων ελλήνων εργαζομένων, νέων, συνταξιούχων, μικρομεσαίων. Όπως όμως οι μαυραγορίτες της ναζιστικής Κατοχής, έτσι και οι σύγχρονοι πολιτικοί μαυραγορίτες των κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου προτάσσουν το προσωπικό τους συμφέρον και αδιαφορούν για τους νεκρούς και τα ερείπια που αφήνει πίσω της η δράση τους σε αγαστή συνεργασία με τους κατακτητές. Ξέρουν ότι είναι ζωτικής σημασίας γι' αυτούς να καταπνίξουν με τη βία το κίνημα αντίστασης πριν αυτό επικρατήσει και τους στήσει, από πολιτική σκοπιά, στα έξη μέτρα.
Η απόπειρα δολοφονίας του προέδρου της ένωσης φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου, όπως συνάγεται από τη σοβαρότητα του χτυπήματος με κλομπ στο κρανίο και μάλιστα από πίσω, από αφιονισμένες δυνάμεις ΜΑΤατζήδων εντάσσεται σε αυτή την πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που συγκυβερνούν. Ευτυχώς, ο υποψήφιος δολοφόνος απέτυχε να φέρει σε πέρας πλήρως την αποστολή του. Ο Μ. Λώλος έμεινε ζωντανός. Απέτυχαν όμως παταγωδώς οι όποιοι κι αν είναι οργανωτές της απόπειρας δολοφονίας στον πολπικό στόχο τους – να τρομοκρατήσουν δηλαδή τον ελληνικό λαό. Μάταιος κόπος. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποιούσε τις δυνάμεις ασφαλείας και η χούντα των συνταγματαρχών καθιστώντας τες μεν λαομίσητες, αλλά αναποτελεσματικές την κρίσιμη ώρα είτε της εξέγερσης του Πολυτεχνείου είτε της κατάρρευσης της δικτατορίας. Οι σιδηρόφρακτοι βασανιστές και δολοφόνοι δεν έσωσαν τους δικτάτορες.
Το ίδιο και τα ΜΑΤ σήμερα δεν πρόκειται να σώσουν τους πολιτικούς δοσίλογους της νέας Κατοχής προσπαθώντας ή και πετυχαίνοντας να δολοφονήσουν δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ για να μην αποτυπώνουν την κτηνωδία της δράσης τους και βλέπει όλος ο λαός με ποιον τρόπο προσπαθούν να κρατήσουν την εξουσία το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Τώρα που το καθεστώς τους κλονίζεται, γίνονται πιο επιθετικοί. Απαιτείται ψυχραιμία και αποφασιστικότητα για να μπορέσουμε να τους ξεφορτωθούμε για πάντα. Ο δρόμος θα είναι μακρύς και ακανθώδης.

 Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*
*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ την Κυριακή 8 Απριλίου 2012

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 274


Μες τη διαφάνεια του πρωινού

Μες τη διαφάνεια του πρωινού άνοιξα τα παράθυρά μου
και σ' είδ' απ’ όλα τα σημεία χαρούμενη να κατεβαίνεις,
πλαγιά-πλαγιά τους ουρανούς, πλαγιά-πλαγιά τους λόφους,
σα νάρχεσαι από την αρχή κι άπ' την πηγή του κόσμου.
Κουδούνια και χαμόγελα το φόρεμά σου
που το φιλούν, και το γυρίζουν οι αύρες στο γαλάζιο
κι είσαι παντού με μι' αγκαλιά τριαντάφυλλα που φέγγουν τις
πέτρες χρωματίζοντας γύρω μου όταν βραδιάζει.
Μα όταν νυχτώνει, κλείνοντας τα τέσσερα παράθυρά μου,
ενώ στο σκούρο θαλασσί παίρνουν ν' ανθίζουν τ' άστρα,
σμίγω έξω με του σύμπαντος το μέγα φως, το φως σου,
λιώνοντας την εικόνα σου σ' άχνινα συννεφάκια.
Κι ενώ κάτω άπ' τη στέγη μου γέρνω το μέτωπό μου
κι ακούω σκυμμένος του δικού μου κόσμου τις καμπάνες,
απ' έξω υπάρχεις εσύ: φως, στερέωμα, ουρανός.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κυριακή 25 Μαρτίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 273


Ενός λεπτού σιγή

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Τετάρτη 21 Μαρτίου 2012

Δικό τους το κράτος, δική τους και η βρωμιά του!




Πριν από ένα χρόνο ήταν οι ιστορίες με τα φάρμακα που τα βρίσκανε κρυμμένα σε κάτι γκρεμούς και μέσα σε πηγάδια.

Τώρα έχουμε την ιστορία με το ΙΚΑ της Καλλιθέας, ή την άλλη με τα επιδόματα σε «τυφλούς» - μαϊμού.

Πιο πριν ήταν τα καταγγελλόμενα για λαδώματα στην υπηρεσία Ανταγωνισμού.

Ανά τακτά χρονικά διαστήματα, δε, έρχονται και επανέρχονται... αποκαλύψεις γύρω από τη φοροδιαφυγή, τις ατασθαλίες στην τάδε ή τη δείνα υπηρεσία, για τις «αρπαχτές» εδώ κι εκεί, για προνοιακά επιδόματα και κοινωνικές παροχές που κάποιοι εισέπρατταν παράνομα κ.ο.κ.

*

Σαν να σπάει κάθε φορά ο διάολος το ποδάρι του, πότε λέτε ότι οι κυβερνήσεις εντοπίζουν και... εξιχνιάζουν τέτοιες καταστάσεις και πότε τα ΜΜΕ τις παρουσιάζουν με το δικό τους αξιολάτρευτο ζήλο;

Ολως τυχαίως:

    Τα θέματα περί «διαφθοράς στο Δημόσιο» κατακλύζουν την επικαιρότητα τη στιγμή ακριβώς που επίκεινται 150.000 απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.
    Τα θέματα περί «μαϊμού» δικαιούχων έρχονται τη στιγμή των επικείμενων αποφάσεων για περικοπές των προνοιακών επιδομάτων.
    Τα θέματα για τις παράνομες συντάξεις εμφανίζονται στο προσκήνιο όποτε επίκεινται περικοπές των συντάξεων.
    Τα φάρμακα στα πηγάδια εντοπίζονται όποτε πρόκειται να χτυπηθεί κάποια επαγγελματική κατηγορία (π.χ. φαρμακοποιοί).
    Οι γκλαμουράτοι της φοροδιαφυγής, όπως και ο κακός υδραυλικός που δεν κόβει απόδειξη, κατακλύζουν τα δελτία ειδήσεων όποτε έρχονται τα νέα φοροεισπρακτικά μέτρα και χαράτσια, τα οποία ο λαός «πρέπει» να τα υποστεί μιας και οι διεφθαρμένοι δεν πληρώνουν τους δικούς τους φόρους, κ.ο.κ.

*

Μόνιμη επωδός σε αυτό το ατελείωτο σίριαλ είναι ότι,

πρώτον, η διαφθορά είναι... κακό πράγμα και,

δεύτερον, ότι η καλή κυβέρνηση, με τους καλούς υπουργούς, ως ταπεινός υπηρέτης του λαού, βάζει «χέρι» στους επίορκους για να απαλλάξει την κοινωνία από το μίασμά τους...

***

Δεν ξέρουμε αν οι σκηνοθέτες του εν λόγω εξοργιστικά γελοίου θεάματος είναι περισσότερο γελοίοι, ή περισσότερο εξοργιστικοί.

Ξέρουμε, όμως, τα εξής:

*

1) Αυτή η εικόνα διαφθοράς με την οποία προσπαθούν να λερώσουν - ως συνυπεύθυνη - ολόκληρη την κοινωνία, είναι η εικόνα του καθρέφτη τους. Το κράτος των τρωκτικών, της αναξιοκρατίας, του κομματικού ρουσφετιού, των πελατειακών συμπεριφορών και της «μαύρης» συναλλαγής έχει χτιστεί και λειτουργεί κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση εκείνης της πολιτικής που κατέστησε λαϊκή ρήση ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι».

*

2) Αυτοί και οι φίλοι τους που το παίζουν διώκτες της διαφθοράς, είναι οι σεσημασμένοι της άφατης υποκρισίας που έχουν οικοδομήσει ένα πολιτικό σύστημα το οποίο έχει για προμετωπίδα του εκείνο το πάλαι ποτέ απίθανο πρωθυπουργικό απόφθεγμα «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του» και που έχει για έμβλημά του τη «Ζήμενς» και τα Βατοπέδια.

*

3) Η πολιτική και οι πολιτικοί αυτού του κράτους ήταν που έκαναν ομιλίες για τον «περιορισμό» (σ.σ.: προσέξτε: όχι για την κατάργηση, αλλά για τον «περιορισμό»!) του «γρηγορόσημου» στο δημόσιο τομέα. Πρόκειται για τον δικό τους, τον κρατικομονοπωλιακό και δήθεν «δημόσιο» τομέα, τον φτιαγμένο με τα υλικά του «έχω μέσο», «έχω δόντι», «έχω βύσμα», «έχω και μπάρμπα στην Κορώνη».

*

4) Είναι αυτοί οι θρασύτατοι που με φόντο τις αθλιότητες στο ΙΚΑ παριστάνουν τους απηνείς «Ιαβέρηδες», αυτοί που καμώνονται τους εξαγνισμένους και στήνουν προσωπικές παραστάσεις περί την εξάρθρωση των κυκλωμάτων παροχής «μαϊμού» συντάξεων, οι οποίοι - ως πολιτικώς τρισάθλιοι - επόπτευαν και εποπτεύουν το «κύκλωμα» της πολιτικής που ρήμαξε το ΙΚΑ και όλα τα Ταμεία μέσα από το «ριφιφί» του Χρηματιστηρίου (σ.σ.: πάνω από 3 δισ. έχασαν τότε τα Ταμεία από το χρηματιστηριακό τζόγο), που επόπτευαν και εποπτεύουν την πολιτική η οποία έχει λεηλατήσει εδώ και μισό αιώνα, συνεχώς, πάνω από 60 δισ. ευρώ από τους ασφαλισμένους!

*

5) Είναι το δικό τους πολιτικό καθεστώς, το καθεστώς της μίζας και της αρπαχτής, των «κουμπάρων» και των «αναψυκτηρίων», των υποβρυχίων που «γέρνουν» και των στενών δεσμών με τους Χριστοφοράκους, πάνω στο οποίο μεγαλουργεί το «φακελάκι» και το «τσάκω ρε μάγκα τόσα και προχώρα».

*

Αυτό το κράτος, που

α) πριν από μια βδομάδα κουκούλωσε δικομματικά το σκάνδαλο της «Ζήμενς»,

που

β) μόλις προχτές προσέφερε στην Εκκλησία με (ν)τροπολογία της νύχτας χιλιάδες «διαφιλονικούμενα» (δηλαδή διεκδικούμενα από την Εκκλησία) στρέμματα στην Πεντέλη για να κάνει η Ιεραρχία τα... φωτοβολταϊκά της,

που

γ) οι ταγοί του - οι οποίοι ομιλούν περί... φοροδιαφυγής - σουλατσάρουν στα «κότερα» των προυχόντων οι οποίοι έχουν εξασφαλίσει μηδενικούς φορολογικούς συντελεστές για τα κέρδη τους, την ώρα που ο χιλιοχαρατσωμένος εργαζόμενος των 1.000 ευρώ φορολογείται με συντελεστή 35% (!),

που

δ) αρνείται, την ώρα που κόβει τις λαϊκές συντάξεις - και παρά τις επανειλημμένες τοποθετήσεις του ΚΚΕ - να παραιτηθεί από τα συνταξιοδοτικά προνόμια των πολιτικών του υπηρετών στη Βουλή,

που

ε) ουδέποτε διανοήθηκε να ψελλίσει «κιχ» για τις διαβόητες λίστες με τα «μαύρα» προς τα δημοσιογραφικά του παπαγαλάκια, τις ΜΚΟ και εκείνα τα «ενσωματωμένα» δίκτυα επικοινωνίας που αναλαμβάνουν να μας εμφανίσουν από το ΝΑΤΟ μέχρι το ΔΝΤ ως τους καλύτερους φίλους του ανθρώπου,

*

αυτό το κράτος και αυτή η πολιτική,

που εξαγοράζουν ψήφους και εκμαυλίζουν όχι μόνο μέσω των μαϊμού - επιδομάτων, αλλά τέτοια είναι η σαπίλα που έφτασαν - πάνω στα καμμένα - να βγάζουν στη διατίμηση την λαϊκή ψήφο έναντι εκείνου του ιταμού τριχίλιαρου,

που λεηλατούν το ίδιο δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, αγρότες και ναυτεργάτες, άνεργους και «απασχολήσιμους»,

με όλο το «ήθος» και όλο το «έθος» της λαμογιάς και της βρωμιάς τους,

της βρωμιάς που αναβλύζει και στα ιδιωτικά και στα κρατικά του μονοπώλια, και στα ΙΚΑ του, και στις εφορίες του, και στις πολεοδομίες του και παντού,

είναι το δικό τους κράτος και η δική τους πολιτική.

Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 21-3-2012

Σάββατο 17 Μαρτίου 2012

Ποίημα της εβδομάδας 272


Επιστροφή στο βουνό

Δε θα ξανάρθω πια κοντά σου
να μην ακούσεις το ποτάμι
που μες στο στήθος μου κυλά.
Αν δεις τον ήλιο να σου γνέφει
τον έσπερο να σε ρωτά,
βάλε τα σπάρτα τα μαλλιά σου
τις μυγδαλιές στην αγκαλιά σου
κι' έβγα νυφούλα στα βουνά

Έβγα νυφούλα στα βουνά.
κι' αν σε ρωτήσουνε τ' αλάφια,
αν σε ρωτήσουν τα πουλιά,
πες τους: θα βγω με το φεγγάρι,
με τρεις αγγέλους συντροφιά!
Διπλό γαρύφαλλο στ' αφτί μου,
η μάνα μου και τ' άλογό μου,
ο Ιησούς Χριστός κ' εφτά παιδιά!

Νικηφόρος Βρεττάκος