Ποίημα της εβδομάδας 286

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον
καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.
Τι κρύβει μέσ’ στα δόντια του το ξέρω,
καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
και χάνονται βαθιά στα περασμένα.
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν,
μα όχι και το μίσος του για μένα.

Το φασισμό βαθιά καταλαβέ τον.
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι,
το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

Μα πάλι θέ ν' απλώσει σα χολέρα
πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου,
και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου

       στίχοι :  Φώντας Λάδης

Πρώτη Εκτέλεση :  Μαρία Δημητριάδη

       Μουσική : Θ. Μικρούτσικος

Ποίημα της εβδομάδας 285

Συνοδεία

Αυτό που περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή,

(Κάτι σα νάχουμε ξεχάσει – κάτι γυρίζει μες στο νου.

Κοιτάζουμε παντού, παιδεύουμε την ανάμνηση,

ανάβουμε φως να βλέπουμε και να βλεπόμαστε).

Αυτό που περιμένουμε μέσα στο αύριο,

στο κάθε επόμενο άνθισμα των αριθμών,

μπορεί νάναι μια χειρονομία ή ένα χαμόγελο,

που έρχεται κ' είναι παρόν στο δρόμο που πηγαίνουμε,

όταν κινούμε πρωί απ' το σπίτι μας μέσα στη μέρα,

όταν γυρίζουμε πίσω κυρτοί απ' τον άνεμο.

Μπορεί νάναι σε κάθε στάση που στεκόμαστε,

στην κάθε πόρτα που χτυπάμε να μας ανοίξουν.

Στο ποτήρι που πίνουμε, στο κάθισμα που καθόμαστε.

Χαμογελάτε καθώς διαβαίνετε ανάμεσα στα πράγματα.

Μπορεί να είστε ο ήλιος που περιμένουν ή ένας ενάλιος θεός

που έρχεται μες απ' την πάχνη να τα κυλήση

σε νέες κοίτες, σε καινούργιους αριθμούς.

Μπορεί να πηγαίνετε και να γυρίζετε μέσα στην μνήμη τους.

Χαμογελάτε ο ένας στον άλλο, χαμογελάτε στον εαυτό σας.

Όταν συναπαντιέστε μονάχοι, όταν σωπαίνετε,

όταν προσεύχεστε, θυμάστε, ή αφουγκράζεστε.

Χαμογελάτε στον ξενητεμένο και στον άγνωστο,

χαμογελάτε στους νεκρούς που προπορεύονται.

Γιώργος Θέμελης

Κραυγή απόγνωσης μιας δασκάλας λόγω εξωσχολικών

Από δασκάλα που εργάζεται σε δημοτικό σχολείο της Λεμεσού πήραμε την ενυπόγραφη επιστολή που ακολουθεί με την παράκληση να μη δημοσιευτεί, αλλά το περιεχόμενό της να φτάσει στα αυτιά των αρμοδίων. Η ηλεκτρονική μας εφημερίδα www.paideia-news.com έκρινε ορθό να αφαιρέσει το όνομα της δασκάλας και να δημοσιεύσει την επιστολή, γιατί με αυτό τον τρόπο θα φθάσει στους αρμοδίους του υπουργείου Παιδείας. Εξάλλου το πρόβλημα των εξωσχολικών ταλανίζει την παιδεία μας εδώ και δεκαετίες, χωρίς να υπάρξει ριζική αντιμετώπισή του.

«Αξιότιμοι κύριοι,
Ονομάζομαι ……………………. είμαι εκπαιδευτικός και εργάζομαι στο …………………….. Λεμεσού. Η μεγάλη απογοήτευση που νιώθω για το επάγγελμα του δασκάλου με υποκίνησε να επικοινωνήσω μαζί σας. Τις τελευταίες μέρες όλα τα δημοτικά σχολεία δέχονται «επισκέψεις» από μαθητές γειτονικών γυμνασίων κυρίως, οι οποίοι είτε έχουν τελειώσει την εξέταση ή βαριούνται να διαβάσουν και έρχονται με σκοπό να ενοχλήσουν. Μερικές ενέργειες, στις οποίες καταφεύγουν είναι: μπαίνουν στις τάξεις και ειρωνεύονται δασκάλους και μαθητές, πετούν πέτρες και νερά την ώρα που κάνεις μάθημα, φέρνουν τα κατοικίδιά τους στην αυλή του σχολείου, με θράσος μπαίνουν στην αίθουσα και σου λένε «θα παρακολουθήσω μάθημα, ενοχλώ;».
Το τραγικό της υπόθεσης είναι να τολμήσεις να τους πεις ότι ενοχλούν. Τότε ξεκινά το προσωπικό σου δράμα: ξεκινούν οι κάθε είδους βρισιές, οι ειρωνείες, η θρασύτητα στο όλο της μεγαλείο και ο φόβος του τι θα σου κάνουν οι ίδιοι ή οι γονείς τους.
Το δικό μου ερώτημα είναι: οι εκπαιδευτικοί έχουν δικαιώματα στο χώρο εργασίας, του τύπου δικαίωμα  νομικής προστασίας, αξιοπρέπειας, προσωπικής ασφάλειας και το δικαίωμα για την προστασία των δικαιωμάτων τους ή έχουν μόνο υποχρεώσεις και είναι ανυπεράσπιστοι μπροστά στον οποιονδήποτε, που τους καταπατεί  το δικαίωμα να εργαστούν με αξιοπρέπεια; Πώς μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε;
Πιστεύω ότι είναι καιρός οι αρμόδιοι να κοιτάξουν και χαμηλά στην πρώτη γραμμή, στους μάχιμους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι ξεκίνησαν με όνειρα και όρεξη, πριν το όνειρο γίνει εφιάλτης και οι εκπαιδευτικοί ψυχολόγοι επωμιστούν με το βάρος ενός ακόμη καθήκοντος, του καθήκοντος της διαχείρισης του πένθους γιατί τα μακριά κοντά έγιναν.
Ελπίζω η ηλεκτρονική επιστολή μου, να διαβαστεί από κάποιον και να μεταφέρει τους προβληματισμούς μου σε κάποιον αρμόδιο και να μη διαγραφεί απλώς».   


Δημοσιευμένο στο www.paideia-news.com 10-6-2012

Ποίημα της εβδομάδας 284

Επιμνημόσυνη γονυκλισία

Στους εκτελεσμένους του Διστόμου

Δεν σας ξεχάσαμε

Είναι η καρδιά μας ένα ευρύ πεδίο αναστάσεως.

Δεν σας αφήσαμε άνιφτους και άντυτους,

όλο αίματα, τρύπες και χώματα.

Μάρτυς ο ήλιος μας δεν σας ξεχάσαμε !

Η καρδιά μας μεγάλωσε, απόχτησε ουρανό

με σελήνη κι αστέρια δικά της, λαμπρά,

για τους ήρωες, τους μάρτυρες τους αγίους της.

Σκηνώσατε μέσα της κι υπάρχει απ’ όταν

χάσατε εδώ τα παιδιά και τα σπίτια σας.

Υπάρχετε μέσα κι έξω από μας, στα δέντρα

που φυτέψατε και ψήλωσαν, άνθισαν, κάρπησαν

μόνα τους, δίχως εσάς. Δεν σας ξεχάσαμε !...

Κι αν δεν σας κάναμε αιώνιο τραγούδι

δεν φταίμε εμείς. Σε τούτο τον τόπο

είναι πολλά αυτά που το ύψος τους

φαίνεται δύσκολα. Περιβλημένες από ένα

πλατύγυρο φως καμωμένο από διάφανο αίμα

οι μορφές σας, στέκουν πάνω απ’ την ποίηση.

Δε χωράνε στη μουσική. Ούτε φθόγγοι ούτε λέξεις

δεν φτάνουν να φτιάξουμε, ωραίο – ωραίο, καθώς

θα της ταίριαζε, ένα ένδυμα στη θυσία σας.

Αν μπορείτε ν’ ακούσετε τη σιωπή μας, ακούστε τη

αδελφοί. Συγχωρέστε μας. Δεν σας ξεχάσαμε!

Νικηφόρος Βρεττάκος

Έκθεση Ανέκδοτης Φωτογραφίας και παρουσίαση βιβλίου στην Πάφο

Ενημέρωση για αξιόλογη εκδήλωση στην Πάφο.

Ποίημα της εβδομάδας 283

Αναζήτηση

Δεν θ' ακουστούν τα βήματά μας σε συνάντηση.

Σα νάχουμε χάσει τον εαυτό μας και τον γυρεύουμε

Σε δρόμους που περάσαμε, σε κατοικίες που διανυκτερεύσαμε.

Σα να γυρίζουμε απ' έξω κι ανάβουμε το φως

Και μιλούμε, όπως μιλούσαμε, βηματίζουμε,

Ή στεκόμαστε ν' αφουγκραστούμε κάποιο θόρυβο.

Είμαστε θόρυβοι και θορυβούμε.

Είμαστε μικρά φτερά και χτυπούμε στον άνεμο.

Αγγίζουμε ο ένας τον άλλο και σωπαίνουμε ώρα πολλή

Σκύβοντας μέσα στα πρόσωπά μας να γνωριστούμε.

Η γνωριμία μας είναι μια μυστική υπόθεση που δεν τελειώνει.

Έρχεται σιγά σιγά ο ύπνος και μας τυλίγει.

Τα πρόσωπα που γνωρίσαμε, τα πράγματα που αγγίξαμε,

Φυσιογνωμίες, συναπαντήματα, χαμένες αστραπές,

Η γη που σπιθοβολούσε στην καρδιά μας,

Μπαίνουν μες στη γυμνή ψυχή μας, τη μοιράζονται.

Δεν ξέρω, αν είναι ο άνεμος που σηκώσαμε,

Που τον γεμίσαμε με τη μικρή βοή μας και μας θρηνεί

Στους δρόμους που περάσαμε, στις κατοικίες που διανυκτερεύσαμε.

Δεν ξέρω αν είναι χιόνι που έρχεται να μας σκεπάση.

(Πού θα βρεθούμε το πρωί, σαν θα σημάνουν οι καμπάνες).

Γιώργος Θέμελης

Οι γονείς της Ελλάδας απαντούν στην Λαγκάρντ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε Συνέντευξη που έδωσε η Διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, στον Guardian λέει ότι έχει μεγαλύτερη συμπάθεια για τα παιδιά που στερούνται αξιοπρεπούς εκπαίδευσης στην υποσαχάρια Αφρική από ό, τι για πολλούς από εκείνους που αντιμετωπίζουν τη φτώχεια στην Αθήνα. “Σκέπτομαι περισσότερο τα μικρά παιδιά σε ένα σχολείο σε ένα μικρό χωριό στο Νίγηρα, που έχουν δάσκαλο  μόνο δύο ώρες την ημέρα, και μοιράζονται τρία από αυτά την ίδια καρέκλα και είναι πολύ πρόθυμα να μάθουν γράμματα. Τους έχω στο μυαλό μου όλη την ώρα. Πιστεύω  ότι αυτοί χρειάζονται ακόμη περισσότερη βοήθεια από τους ανθρώπους στην Αθήνα” είπε χαρακτηριστικά.

Και αυτό γιατί σύμφωνα με την κυρία αυτή “Οι γονείς στην Ελλάδα πρέπει να πληρώνουν τους φόρους τους” και να τηρείται η δημοσιονομική πολιτική αν θέλουμε να συνεχίσουμε τη δανειοδότησή που μας παρέχουν. Δεν αισθάνεται συμπόνια για τους Έλληνες και έφθασε η ώρα της πληρωμής και της εξόφλησης των ελληνικών χρεών … It’s pay day. (Από δημοσιεύματα)

«Κυρία Λαγκαρντ,

Πιστέψτε μας, καμία συμπόνια δεν αποζητούμε και δεν περιμένουμε από πολιτικούς της δικής σας Αποστολής. Εσείς, και οι όμοιοί σας, μέσα και έξω από την Ελλάδα (Ε.Ε., ΕΚΤ, ΔΝΤ), γυρεύετε πώς πιο γρήγορα και πιο σταθερά θα κλέψετε και το τελευταίο ψίχουλο που παράγει ο εργαζόμενος στην Ελλάδα και μαζί ό,τι τούτος ο λαός κέρδισε με αγώνα, όχι σε λουξ διαπραγματευτικά γραφεία, αλλά στα εργοστάσια, τις πλατείες και …τα ξερονήσια.

θα ήταν αφελές από μέρους μας, γονείς εμείς εργαζόμενοι – άνεργοι – μικροεπαγγελματίες – αυτοαπασχολούμενοι, και πάντως όχι παράσιτα, να σας θεωρούμε συνομιλητή, όπως είναι ηλίθιο και πάντως μοιραίο να μιλά το θύμα με τον θύτη του για να τα βρουν.

Τι μας ζητάτε επικαλούμενοι την ιδιότητα του γονιού; «Nα λυπηθούμε τη μοίρα των παιδιών μας που θα πεινάσουν, θα κρυώσουν …» και να κάτσουμε «καλά». Αυτά τα παιδιά κοιτάμε στα μάτια, κάθε μέρα που περνά και διαλέγουμε την σύγκρουση μαζί σας, γιατί εμείς οι έλληνες εργαζόμενοι γονείς «δεν θα παραδώσουμε τα παιδιά μας δούλους του 21^ου αιώνα», για να αυγατίζουν τα κέρδη σας. Εμείς θα πρέπει να κάνουμε το καθήκον μας και σεις κάνετε ήδη το δικό σας.

Στο πρόσωπό σας βλέπουμε τη συμμαχία των μονοπωλίων που σφίγγει τη θηλιά στους λαούς όλου του πλανήτη, είτε σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη είτε σε κάποια άλλη της Αφρικής. Τους έχουμε στο μυαλό μας όλη την ώρα.

Αν σε κάτι μας είναι χρήσιμος ο λόγος σας, δεν είναι για νουθεσία ούτε για φόβο … Είναι για να πεισμώνουμε. Είναι για να αποκαλύπτουμε πιο είναι το όραμα σας για τον ελληνικό λαό. Έτσι, αν μέχρι σήμερα λέγαμε μας φέρνουν μισθούς Κίνας και Βουλγαρίας, τώρα θα λέμε και για σχολεία Αφρικής.

Μια υπόσχεση δίνουμε:

Οι αγώνες μας εφιάλτες σας! “It’s pay day”»

Γρ. Τύπου ΑΣΓΜΕ, 28-05-2012

Δάσκαλε που δίδασκες

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ του κρεμασμένου, δεν μιλάνε για σχοινί, λέει μια παροιμία, την οποία μάλλον δεν έχει υπόψη της η επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Κριστίν Λαγκάρντ. Διαφορετικά δεν θα άνοιγε το στόμα της και να μιλήσει στην εφημερίδα Guardian για τους Έλληνες που δεν πληρώνουν φόρους για το ότι δεν έχει καμιά συμπόνια γι’ αυτούς και για ότι προτιμά να βοηθήσει τα φτωχά παιδιά στις υπανάπτυκτες χώρες. «Σκέπτομαι περισσότερο τα μικρά παιδιά σε ένα σχολείο σε ένα μικρό χωριό στον Νίγηρα, που έχουν δάσκαλο μόνο δύο ώρες την ημέρα, και μοιράζονται τρία από αυτά την ίδια καρέκλα και είναι πολύ πρόθυμα να μάθουν γράμματα. Πιστεύω ότι αυτοί χρειάζονται ακόμη περισσότερη βοήθεια από τους ανθρώπους στην Αθήνα», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Οι δηλώσεις της αυτές ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών και γρήγορα η σελίδα της στο Facebook, αλλά και άλλες ιστοσελίδες γέμισαν από σχόλια διαμαρτυριών. Τα περισσότερα σχόλια κατηγορούσαν την Κριστίν Λαγκάρντ για υποκρισία και αναρωτιούνταν πόσους φόρους πληρώνει η ίδια η επικεφαλής του ΔΝΤ, που μιλά με τόση αναλγησία για τους Έλληνες. Η απάντηση δεν άργησε να έρθει από τα μέσα ενημέρωσης της Γαλλίας. Η Κριστίν Λαγκάρντ που μίλησε με τόσο ένθερμο ύφος για την ανάγκη να πληρώνει κανείς τους φόρους του, δεν πληρώνει ούτε και ένα ευρώ για θέματα φορολογίας. Ο μισθός της, ως επικεφαλής του ΔΝΤ, φτάνει τα 380.959 ευρώ τον χρόνο και όμως είναι αφορολόγητος, καθώς προστατεύεται από τη διπλωματική της θέση. Εξαιτίας της διεθνούς της θέσης, έχει ενταχθεί σε ειδικό φορολογικό καθεστώς και όλα της τα έσοδα από το ΔΝΤ δεν είναι φορολογητέα.

«Καμιά συμπόνια», είπε στη συνέντευξή της. Ίσως ήρθε ο καιρός το σύνθημα αυτό να ισχύσει για όλους. Όχι μόνο για τους μισθωτούς και τους υπαλλήλους, που ούτως ή άλλως δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν από την τσιμπίδα της φοροείσπραξης. Ο Γουόρεν Μπάφετ, ο πλουσιότερος άνθρωπος του πλανήτη, εδώ και χρόνια διαλαλεί πως θέλει να φορολογηθεί. Πολιτικοί σε όλο τον κόσμο, προτού εκλεχθούν υπόσχονται δίκαιη κατανομή των βαρών και φορολόγηση όλων όχι μόνο των μικρομεσαίων. Μόλις όμως αποκτήσουν εξουσία, φαίνεταιότι ξεχνούν τις υποσχέσεις τους. Η Κριστίν Λαγκάρντ έχει δίκαιο όταν λέει πως οι Έλληνες πρέπει να πληρώνουν τους φόρους τους. Αυτό όμως ισχύει και για την ίδια, και για όλους τους πολιτικούς και για όλους τους πλουσίους.

Της Ξένιας Τούρκη

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»  30-5-12

Ποίημα της εβδομάδας 282

Διεθνής Παιδούπολη Πεσταλότσι

Τα πρόσωπα των παιδιών είναι πατρίδες

φερμένες εδώ απ’ τα τέσσερα σημεία της γης

για ένα διάλογο αγάπης. Κοινό το χορτάρι κι ο ήλιος

και τα χέρια που παίζουνε. Βλέπετε αυτά τα παιδιά

που τα μάτια τους είναι γιομάτα ουρανό

και αθωότητα ; Είναι οι ίδιοι αυτοί

που σκοτώθηκαν στους πολέμους.

που εξωσμένοι απ’ του κόσμου αυτού την αδιαίρετη

σκηνή επαιτήσανε το δικαίωμα

να χαρούνε τη γη που τους γέννησε:

Να κάθονται πάνω της ή να πορεύονται,

να μαζεύουν λουλούδια, να ψαρεύουν στις λίμνες,

να σκάφτουν, να χτίζουν, να θαυμάζουν τον κόσμο

μες απ’ των άσπρων τους σπιτιών τα παράθυρα

δίχως φόβο, ασφαλείς και ισότιμοι

απέναντι στη βροχή. Οι ίδιοι που πάλαιψαν

γενναία το αδυσώπητο σκοτάδι

και πέσανε. που έκαμαν

όμορφα όνειρα. Δεν ήτανε διαφορετικά

το γέλιο, τα χέρια, οι κινήσεις τους,

κι όμως σκοτώθηκαν. Τα μάτια τους ίδια

το φως που ζητούσανε.

Κάθε πρωί

που βγαίνει ο ήλιος στην πόλη του Τρόγγεν,

στο χωριό Πεσταλότσι, τα πράγματα είναι

το ίδιο απλά, όπως άλλωστε ήταν πάντοτε

σε τούτο τον κόσμο. Μονάχα πως τα πρόσωπα

εδώ των παιδιών είναι πατρίδες.

Κάθε πρωί, με το ίδιο τραγούδι

και κάτω απ’ την ίδια υπόσχεση

αγάπης

όλα μαζί

είναι η Υδρόγειος που προσεύχεται.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Κατάργηση Σχολικών Εφορειών

Εισήγηση της γενικής ελέγκτριας προς τη Βουλή

Με «ακατόρθωτη αποστολή» παρομοιάζει η γενική ελέγκτρια, Χρυστάλλα Γιωρκάτζη, τον έλεγχο των Σχολικών Εφορειών. Εκτιμά ότι η όλη κατάσταση δεν πρόκειται να βελτιωθεί και καλεί τη Βουλή να προβεί σε ενέργειες. Αποτελεσματικότερη κίνηση, κατά την ίδια, η κατάργηση όλων των Σχολικών Εφορειών ή τουλάχιστον των δεκάδων που λειτουργούν στην ύπαιθρο. Η παραπάνω τοποθετήσεις της κ. Γιωρκάτζη έγιναν στο περιθώριο της χθεσινής συνεδρίας της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ελέγχου, η οποία συζήτησε την έκθεση της ελέγκτριας για το Υπουργείο Παιδείας. Είναι καιρός, σύμφωνα με τα όσα ανέφερε, η Κύπρος να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων χωρών και να αναθέσει τη διαχείριση των σχολείων στις τοπικές Αρχές. «Είναι αδύνατος ο έλεγχος των δαπανών των Εφορειών», είπε και σημείωσε ενδεικτικά πως το γραφείο της μπορεί να χρειαστεί μέχρι και 20 μέρες για τον έλεγχο μιας μικρής Σχολικής Εφορείας. Κάλεσε τους βουλευτές να αναλογιστούν ότι σήμερα υπάρχουν δεκάδες Εφορείες, ότι στην ύπαιθρο απαρτίζονται από τα ίδια μέλη των Κοινοτικών Συμβουλίων και πως επικρατεί μεγάλη σύγχυση, ακόμα και για το ποια κονδύλια αναλογούν στις Εφορείες και ποια στα Συμβούλια. «Η Ελεγκτική Υπηρεσία αδυνατεί να τις ελέγξει», παραδέχτηκε και ανέφερε χαρακτηριστικά ότι πρόκειται για «mission impossible». Υποστήριξε πως τα Δημαρχεία διαθέτουν την κατάλληλη υποδομή για ν’ αναλάβουν τη διαχείριση των σχολείων και,. ως εκ τούτου, πρότεινε να καταργηθούν οι Εφορείες, ειδικά οι μικρές.

Άλλο ένα σημαντικό θέμα που έθιξε, ή καλύτερα επανέλαβε η κ. Γιωρκάτζη, ήταν αυτό της εξεύρεσης χώρου για ανέγερση σχολείων. Ανέφερε ότι δεν έγινε κατορθωτό να ξεπεραστούν τα διαχρονικά προβλήματα και οι αδυναμίες σχετικά με τις απαλλοτριώσεις. Ειδικότερα, εξήγησε πως οι ανάγκες για σχολεία είναι συχνά μακροπρόθεσμες, με αποτέλεσμα το υπουργείο να αναγκάζεται να επιστρέψει την απαλλοτριωθείσα περιουσία στους πρώην ιδιοκτήτες. Κι αυτό γιατί βάσει του Συντάγματος, μετά τη λήξη των τριών ετών, η αρμόδια Αρχή έχει την υποχρέωση επιστροφής της γης, σε περίπτωση που δεν έχει εκπληρωθεί ο σκοπός για τον οποίο έγινε η απαλλοτρίωση. Η γενική ελέγκτρια τόνισε την ανάγκη να καταβληθούν προσπάθειες σε ανώτατο επίπεδο για εξεύρεση συνταγματικά επιτρεπτών λύσεων.

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 16-5-2012

Ποίημα της εβδομάδας 281

Σύναξη σιωπής

Σαν τη γραμμή στο φως,

που γράφει το πουλί

μ' αστραφτερό φτερό και χτύπο,

μες στη μετέωρη θαμπή του αποδημία,

θα χαράζει το γλήγορο πέρασμά σου.

Κάτω από κάθε σύγνεφο κυνηγημένο

από Βοριά και Νότο, κάτω από κάθε ήλιου στροφή.

Πώς φωσφορίζει η θάλασσα

στη θαμπωμένη καταχνιά.

Η αναμμένη λάμπα, που έσβησε,

κι αντιφεγγίζει και θ' αντιφεγγίζει.

Η έξαφνη λάμψη που έλαμψε.

Ατελείωτη εξαφάνιση εκθαμβωτική.

Τόσοι ήλιοι σβηστοί,

τόσα κλειστά

βλέφαρα, φώτα μες στη νύχτα.

Μια αγάπη εδώ αγαπήθηκε,

μια αγάπη, όσο καμιά.

Βαραίνουν τα σώματα μέσα στο χρόνο

σηκώνοντας απάνω τους τη θλίψη τους

την ακατάλυτη, σηκώνοντας τη μοναξιά.

Σαν τα πανάρχαια σταματημένα δέντρα.

Βαραίνουν τα πράγματα, που βρέθηκαν

γύρω μας, μέσα μας, μες στην αγάπη,

φορτωμένα την άφθαρτη ουσία μας.

Συνοδεία αχώριστη,

Σύναξη σιωπής.

Γιώργος Θέμελης

Ποίημα της εβδομάδας 280

Όταν σε περιμένω

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,

ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,

σ’ αυτούς που ώρες στέκονται σε μια ουρά,

έξω από μια πόρτα ή μπροστά σ’ έναν υπάλληλο,

κι εκλιπαρούν με μια αίτηση στο χέρι

για μια υπογραφή, για μια ψευτοσύνταξη.

Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,

γίνομαι ένα με τους τσακισμένους.

Ντίνος Χριστιανόπουλος