Πώς η ΕΕ εξάγει τον «ανθρωπισμό» της στη Βόρεια Αφρική

Η χρηματοδοτούμενη από την ΕΕ ακτοφυλακή της Τυνησίας σταματά βάρκα με πρόσφυγες και μετανάστες τον Απρίλιο του 2023. (Πηγή: Reuters)

07/07/2023

του Ανδρέα Κοσιάρη

Η Ευρωπαϊκή Ένωση συστηματικά εξάγει τη βία που η ίδια ασκεί στα εξωτερικά της σύνορα εναντίον προσφύγων και μεταναστών, σε χώρες πέραν αυτών των συνόρων, χρηματοδοτώντας καθεστώτα, στρατούς και παραστρατιωτικές ομάδες αρκεί να ασκούν για αυτήν τον ρόλο του «μπάτσου». Τελευταίο δείγμα αυτής της πολιτικής η Τυνησία, όπου η πραξικοπηματική κυβέρνηση του Καΐς Σαϊέντ βρίσκεται σε διαπραγματεύσεις με την ΕΕ για στήριξη της παραπαίουσας οικονομίας της χώρας, και ως αντάλλαγμα έχει ήδη ξεκινήσει τις βίαιες απαγωγές και απελάσεις προσφύγων και μεταναστών.

Η «Ομάδα Ευρώπη» στην αυλή του δικτάτορα

Στις 11 Ιουνίου 2023, μόλις τέσσερις μέρες πριν από το ναυάγιο της Πύλου, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, η πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζιόρτζια Μελόνι και ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας Μαρκ Ρούτε επισκέπτονταν την Τύνιδα. Η «Ομάδα Ευρώπη», όπως αποκάλεσε το τρίο δύο φορές στη δήλωσή της προς τον Τύπο η φον ντερ Λάιεν, βρισκόταν εκεί για δουλειές.

Ο άνθρωπος που τους προσέφερε «ευγενική φιλοξενία (…) και καλές συζητήσεις», πάλι κατά την πρόεδρο της Κομισιόν, ήταν ο πρόεδρος της Τυνησίας Καΐς Σαϊέντ. Η φον ντερ Λάιεν δήλωσε πως «από το 2011 η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει στηρίξει το ταξίδι της Τυνησίας στη δημοκρατία» και πως «είναι κοινό συμφέρον η ενδυνάμωση των σχέσεων και η επένδυση στη σταθερότητα και την ευημερία». Κάτι που ακούγεται περίεργο, καθώς ο Τυνήσιος πολιτικός πριν από δύο χρόνια πραγματοποίησε ένα ιδιότυπο «αυτοπραξικόπημα» και κυβερνά σε μία χώρα με διαλυμένη οικονομία.

Εκλεγμένος από το 2019 πρόεδρος σε ένα σύστημα στο οποίο η εκτελεστική εξουσία μοιράζεται μεταξύ προέδρου και κυβέρνησης, ο Σαϊέντ τον Ιούλιο του 2021 απέπεμψε τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, διέλυσε το κοινοβούλιο και ξεκίνησε να κυβερνά με προεδρικά διατάγματα, παρακάμπτοντας το Σύνταγμα της χώρας. Αργότερα όρισε δική του πρωθυπουργό, διέλυσε το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο και όρισε νέο, ενώ έχει συλλάβει και φυλακίσει πολλούς πολιτικούς αντιπάλους και δικαστές. Πλέον έχει δώσει στον εαυτό του επιπλέον εξουσίες, μέσω της υιοθέτησης νέου Συντάγματος το οποίο εγκρίθηκε με ποσοστό 94,6% σε δημοψήφισμα που σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση μποϊκοτάρισε και το οποίο είχε συμμετοχή λίγο πάνω από 30%. Και σχημάτισε νέο κοινοβούλιο μέσω εκλογών στις οποίες συμμετείχε το 11% του εκλογικού πληθυσμού.

*Αξίζει να σημειωθεί πως λίγες εβδομάδες έπειτα από το πραξικόπημα ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας έσπευσε να στηρίξει τον δικτάτορα Σαϊέντ.

Ο Σαϊέντ βρίσκεται από το πραξικόπημα κι έπειτα σε διαρκείς διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ για χρηματοδότηση, ενώ τώρα έρχεται και η «Ομάδα Ευρώπη» να προσφέρει κι αυτή παραδάκι ώστε να πάρει όσα μπορεί από ένα «φιλικό» δικτατορικό καθεστώς. Στους «πέντε πυλώνες» του πακέτου το οποίο παρουσίασαν οι τρεις Ευρωπαίοι πολιτικοί, βρίσκονται «δυνητικά»: 150 εκ. ευρώ άμεσης χρηματοδότησης και 900 εκ. μετέπειτα στήριξης της Τυνησιακής οικονομίας· άλλα 150 εκ. εμπορικής επένδυσης, κυρίως με τη μορφή του Medusa, ενός υποθαλάσσιου καλωδίου που θα μεταφέρει ίντερνετ υψηλών ταχυτήτων στη βορειοαφρικανική χώρα· άλλα 300 εκ. στη δημιουργία της σύνδεσης ELMED, που θα μεταφέρει ηλιακή ενέργεια από την Τυνησία στην Ιταλία. Συνολικά η Τυνησία πρόκειται να λάβει, αν έλθει σε συμφωνία με την ΕΕ, 1,5 δισ. ευρώ.

Τα μόνα χρήματα που έχει σίγουρα, κάτι σαν προκαταβολή ας πούμε, είναι 100 εκ. ευρώ για «διαχείριση συνόρων» με στόχο, όπως είπε η φον ντερ Λάιεν «τη στήριξη μιας ολιστικής μεταναστευτικής πολιτικής με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα». Λίγες μέρες πριν αυτή η «ολιστική μεταναστευτική πολιτική» προκαλέσει εκατοντάδες πνιγμένους νοτιοδυτικά της Πύλου, η φον ντερ Λάιεν, μιλώντας με μία νεοφασίστρια εκπρόσωπο του «Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής» στο πλάι της και έπειτα από κουβέντες για μπίζνες με έναν δικτάτορα, ορκίστηκε να σπάσει «το κυνικό επιχειρηματικό μοντέλο των διακινητών» διότι «είναι φρικτό να βλέπεις πως αυτοί (οι διακινητές) εσκεμμένα θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές για το κέρδος».

Αυτό που δεν είπε η φον ντερ Λάιεν είναι πως υπάρχει ένα μάλλον μεγαλύτερο και σημαντικότερο «κυνικό επιχειρηματικό μοντέλο». Όπως θύμιζε πρόσφατα ο Αμερικανο-Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Ραμζί Μπαρούντ, μία από τις πιο κερδοφόρες ευρωπαϊκές βιομηχανίες είναι αυτή της παραγωγής και του εμπορίου όπλων. Και όπως σημείωνε σε έκθεσή του προ δύο ετών το Transnational Institute, η Ευρώπη είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας όπλων στον πλανήτη — πολλά από αυτά τα όπλα καταλήγουν ακριβώς στα μέρη του κόσμου από τα οποία προέρχονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Η ευρωπαϊκή βιομηχανία όπλων έπειτα εκμεταλλεύεται τον φόβο για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που καλλιεργεί συστηματικά η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, ώστε να επενδύονται ακόμη περισσότερα χρήματα σε συστήματα ασφαλείας συνόρων και μιλιταρισμό.

Κομμάτι αυτού του ευρωπαϊκού «κυνικού επιχειρηματικού μοντέλου» είναι και οι νεκροί στα σύνορα του «φρουρίου Ευρώπη». Όμως όσο απάνθρωπα κι αν έχει εκπαιδευτεί η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη να αγνοεί αυτούς τους νεκρούς, το θέαμά τους κοστίζει επικοινωνιακά. Κι έτσι ο «σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα» των συνόρων της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Ισπανίας, θα πρέπει να εξαχθεί κι αυτός με τη σειρά του. Λίγο πιο έξω από τα ευρωπαϊκά σύνορα, εκεί που είναι πιο εύκολο να τον αγνοήσουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες.

«Θεωρία Αντικατάστασης» αλά βορειοαφρικανικά

Από τις 2 έως τις 6 Ιουλίου 2023, οι δυνάμεις ασφαλείας της Τυνησίας απήγαγαν βίαια εκατοντάδες μετανάστες και αιτούντες άσυλο από χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, μεταφέροντάς τους σε μία έντονα στρατιωτικοποιημένη ζώνη στα σύνορα της χώρας με τη Λιβύη. Σύμφωνα με καταγγελία του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έχει συνομιλήσει με ορισμένους από αυτούς τους πρόσφυγες και μετανάστες, συνελήφθησαν βίαια στην παραλιακή πόλη Σφαξ, μεταφέρθηκαν για πάνω από 300 χλμ. και παρατήθηκαν σε μία ερημική περιοχή, όπου βρίσκονται παγιδευμένοι, καθώς ένοπλοι Λίβυοι και Τυνήσιοι βρίσκονται ένθεν κακείθεν αυτής της «ουδέτερης συνοριακής ζώνης».

Ανάμεσα στους πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκονται έγκυες γυναίκες και μικρά παιδιά, ενώ οι δυνάμεις ασφαλείας της Τυνησίας έσπασαν τα κινητά τηλέφωνά τους (εκτός από λίγα που κατάφεραν να κρύψουν) και πέταξαν όσο φαγητό είχαν μαζί τους. Κατά τη διάρκεια της σύλληψης, της μεταφοράς και της εγκατάλειψής τους, έχουν δεχτεί συνεχείς επιθέσεις, με αποτέλεσμα αρκετούς θανάτους είτε από πυροβολισμούς είτε από ξυλοδαρμούς. Στις καταγγελίες που έχουν μεταφερθεί στο Παρατηρητήριο, γίνεται λόγος για έναν βιασμό και μία αποβολή.

Η πόλη Σφαξ, δεύτερη μεγαλύτερη της χώρας, ήταν εδώ και λίγα χρόνια σημαντικός σταθμός για τους πρόσφυγες και μετανάστες από την Υποσαχάρια Αφρική, στον δύσκολο δρόμο τους για την Ευρώπη. Μέχρι πριν από λίγους μήνες, οι εντάσεις μεταξύ μεταναστών και ντόπιων ήταν περιορισμένες. Κάποιοι ντόπιοι είχαν βρει την ευκαιρία για να συμπληρώσουν το πενιχρό τους εισόδημα, χρεώνοντας περίπου 3.000 δηνάρια (λίγο κάτω από 1.000 δολάρια) το κεφάλι για μια θέση σε αυτοσχέδια σκάφη, που κατασκεύαζαν συγκολλώντας μεταξύ τους μικρές βάρκες με επίπεδη κοιλιά. Σε αυτή την περιοχή τουλάχιστον, αυτοί οι ντόπιοι ήταν οι διακινητές των οποίων το «κυνικό επιχειρηματικό μοντέλο» θέλει να σπάσει η «Ομάδα Ευρώπη».

Tον Φεβρουάριο του 2023, ο δικτάτορας Σαϊέντ επέλεξε να δείξει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως τον αποδιοπομπαίο τράγο της ολοένα πιο δυσχερούς οικονομίας της χώρας. Μιλώντας στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της χώρας, έκανε λόγο για «ορδές παράτυπων μεταναστών από την Υποσαχάρια Αφρική» που ήρθαν στην Τυνησία «με όλη τη βία, το έγκλημα και τις απαράδεκτες πρακτικές που συνεπάγονται». Χαρακτήρισε την κατάσταση ως «αφύσικη» και τμήμα ενός εγκληματικού σχεδίου για «την αλλαγή της δημογραφικής σύνθεσης» της Τυνησίας και τη μετατροπή της σε «απλά μια ακόμα Αφρικανική χώρα που δεν ανήκει στα Αραβικά και Ισλαμικά κράτη πια».

Ουσιαστικά, ο Σαϊέντ αντέγραψε τους «Δυτικούς» συμμάχους του. Θέλοντας να αποπροσανατολίσει την οργή των πολιτών του για τα δεινά της καθημερινότητάς τους, πήρε τη ρατσιστική «Θεωρία Αντικατάστασης» που προωθούν οι λευκοί ακροδεξιοί σε ΗΠΑ και Ευρώπη, και την προσάρμοσε στα βορειοαφρικανικά δεδομένα.

Οι συνέπειες ήταν άμεσες: ομάδες Τυνήσιων, οπλισμένες με μαχαίρια και ρόπαλα, βγήκαν στους δρόμους κυρίως της πρωτεύουσας και διέπρατταν επιθέσεις σε μετανάστες, άνδρες και γυναίκες. Ταυτόχρονα κλιμακώθηκε και η επιθετική στάση των αρχών εναντίον τους.

Μέχρι πριν το πραξικόπημα του Σαϊέντ, η Τυνησία πρωτοπορούσε ανάμεσα στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής στην αντιρατσιστική πολιτική, ψηφίζοντας κι εφαρμόζοντας το 2018 των πρώτο αντιρατσιστικό νόμο στην περιοχή. Έπειτα όμως από την εδραίωση του καθεστώτος Σαϊέντ, το οποίο τόσο αγαπούν οι Ευρωπαίοι, η κατάσταση αντιστράφηκε. Ο ρατσιστικός λόγος από εκπροσώπους της τυνησιακής εθνικιστικής ακροδεξιάς άρχισε να φιλοξενείται ολοένα και περισσότερο στα εγχώρια ΜΜΕ, προωθώντας ακριβώς τη ρητορική που εκμεταλλεύτηκε ο πρόεδρος στη ρατσιστική του ομιλία. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν εκεί για να χρηματοδοτήσει τη βία των αρχών ενάντια στους πρόσφυγες.

Λίγες μέρες έπειτα από την επίσκεψη των «τριών μάγων με τα δώρα» της «Ομάδας Ευρώπη» και τη συμφωνία για τα άμεσα 100 εκ. ευρώ για «διαχείριση συνόρων», η βία μεταφέρθηκε στη Σφαξ, όπου ομάδες πολιτοφυλακής και αρχές ασφαλείας άρχισαν να επιτίθενται σε πρόσφυγες και μετανάστες, με αποκορύφωμα την απαγωγή και εγκατάλειψη αυτής της τελευταίας ομάδας στη συνοριακή έρημο.

Ευρωπαϊκές εξαγωγές «ανθρωπισμού»

Το παράδειγμα της Τυνησίας δεν είναι το πρώτο όπου η Ευρωπαϊκή Ένωση έρχεται να χρηματοδοτήσει βίαια και αυταρχικά καθεστώτα για να βιαιοπραγήσουν αντ’ αυτής στους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Όπως θυμίζαμε στην έναρξη του πρόσφατου και συνεχιζόμενου εμφυλίου στο Σουδάν, τουλάχιστον από το 2017 η ΕΕ χρηματοδοτούσε τον τότε δικτάτορα Ομάρ αλ-Μπασίρ για την ίδια δουλειά. Εκείνα τα χρήματα είχαν διοχετευτεί σε μεγάλο ποσοστό στην ενίσχυση του στρατού της χώρας και της παραστρατιωτικής ομάδας RSF, των δύο σημερινών αντιμαχόμενων πλευρών, που σήμερα δημιουργούν ακόμα περισσότερους πρόσφυγες σε αυτόν τον αηδιαστικό, αλλά κερδοφόρο για την ευρωπαϊκή ελίτ, φαύλο κύκλο.

Παρόμοιες συμφωνίες «αστυνόμευσης» των προσφυγικών ροών διαθέτει η Ευρώπη και με το Μαρόκο, ώστε να σφάζει αντ’ αυτής πρόσφυγες και μετανάστες σε μέρη όπως η Μελίγια, αλλά και με την Τουρκία, στην οποία έχει δώσει τουλάχιστον 6 δισ. ευρώ από το 2016. Έπειτα από χρόνια στήριξης της ακτοφυλακής της Λιβύης, η ΕΕ προσπαθεί τώρα να σχηματίσει μια συνολική συμφωνία με τη χώρα, όπου συνεχίζονται σποραδικά οι ένοπλες συγκρούσεις και όπου πρόσφυγες και μετανάστες πουλιούνται σε σκλαβοπάζαρα. Παρόμοια συμφωνία επιχειρείται να συναφθεί και με την Αίγυπτο του δικτάτορα Σίσι.

Αυτό είναι εν τέλει το ουσιαστικό νόημα αυτής της «ολιστικής μεταναστευτικής πολιτικής» που πρόταξε η πρόεδρος της Κομισιόν. Η εξαγωγή του «ανθρωπισμού» τον οποίο δείχνει η Ευρωπαϊκή Ένωση στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, σε χώρες λίγο έξω από τα σύνορά της. «Ολιστική μεταναστευτική πολιτική» σημαίνει το αίμα προσφύγων και μεταναστών να μη λερώνει όσο γίνεται τα ευρωπαϊκά σύνορα — να χύνεται, πιο σκληρά ακόμα και πιο απάνθρωπα, κάπου όπου τα ευαίσθητα μάτια των Ευρωπαίων ζορίζονται να δουν. 

Πηγή:   https://info-war.gr/pos-i-ee-exagei-ton-anthropismo-tis-st/

Το Α και το Ω της Παιδείας μόνο σε μία φράση

 

Ευαγγελία Σιζοπούλου   5 Ιουλίου 2023

«Να έχετε ενσυναίσθηση, να είστε ευγενικοί, να βοηθάτε». Αυτή η φράση εκτοξεύθηκε από το βήμα προς το ακροατήριο, που γέμισε πριν από μερικά απογεύματα μια σχολική αυλή, για τους σκοπούς της τελετής αποφοίτησης των τελειόφοιτων μαθητών.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτή η φράση λέχθηκε από τον διευθυντή ή από κάποιον καθηγητή, στο πλαίσιο του αποχαιρετισμού των παιδιών τους. Και όμως, η φράση λέχθηκε από μία μητέρα μαθητή, η οποία στο κλείσιμο της εορταστικής εκδήλωσης ζήτησε το λόγο για να εκφράσει αυτό που αισθανόταν και ήθελε να μοιραστεί με άλλους γονείς, με τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς.

Αυτή η φράση ακούστηκε από το μικρόφωνο και ξάφνου κάλυψε κάθε φωνή και κάθε σκέψη. Ξάφνου, συνειδητοποίησε ο καθένας εκεί τη σημασία του να είσαι πρώτα απ’ όλα άνθρωπος και μετά να μαζεύεις τα αριστεία και τα βραβεία λόγω επίδοσης στα μαθήματα.

Κι αυτό θεωρώ ήταν το καλύτερο μάθημα που μπορούσαν να πάρουν εκείνα τα παιδιά, τα οποία εκείνη τη στιγμή αποχαιρετούσαν το Γυμνάσιο για πάντα.

Φανερά συγκινημένη η μητέρα του μαθητή, ο οποίος αντιμετωπίζει εκ γενετής προβλήματα, ζήτησε το λόγο για να πει το δικό της ευχαριστώ στον διευθυντή, στους εκπαιδευτικούς του σχολείου αλλά και στους μαθητές, γιατί αγκάλιασαν το παιδί της τα τρία χρόνια που φοίτησε στο συγκεκριμένο Γυμνάσιο.

Στην εξομολόγησή της ενώπιον αρκετών γνωστών και αγνώστων, θέλησε να μοιραστεί την άσχημη εμπειρία του παιδιού της και κατ’ επέκταση όλης της οικογένειάς της, όταν πριν από χρόνια σε δύο διαφορετικά δημοτικά σχολεία έζησαν τον εφιάλτη, προφανώς του μπούλινγκ.

Η μητέρα έκανε λόγο για λεκτική βία αλλά και σωματική με χτύπημα που δέχθηκε το παιδί της χωρίς ορθή αντιμετώπιση και διαχείριση της κατάστασης από το σχολείο. Χρησιμοποίησε τον όρο «κακοποίηση» γιατί αυτός πραγματικά δίνει την εικόνα για τα όσα πέρασε το παιδί της αλλά και η οικογένειά της.

Συνεχίζοντας από το βήμα της εκδήλωσης, βαθιά συγκινημένη αποκάλυψε ότι μετά από εκείνη την εφιαλτική εμπειρία, δεν πίστευε ποτέ ότι το παιδί της θα έβρισκε ένα σχολείο που θα το αγκάλιαζε, θα το στήριζε και δεν θα το ξεχώριζε. Μίλησε πρώτα για τον διευθυντή, χαρακτηρίζοντάς τον ως φωτεινό άνθρωπο που έκανε τα πάντα για να ενσωματωθεί το παιδί στο σχολείο, για εκπαιδευτικούς που στάθηκαν δίπλα του σε μια δύσκολη διαδρομή, για μαθητές που άνοιξαν την αγκαλιά τους γι’ αυτόν το συμμαθητή τους.

Απευθυνόμενη στους μαθητές, τους συμβούλευσε να συνεχίσουν να είναι άνθρωποι. «Να έχετε ενσυναίσθηση, να είστε ευγενικοί, να βοηθάτε», τους είπε χαρακτηριστικά. Αυτή η μητέρα δηλαδή, περιέγραψε μέσα σε μια σύντομη φράση όλη την ουσία της Παιδείας. Τον άξονα πάνω στον οποίο πρέπει να βαδίζει το κάθε σχολείο αλλά και γενικότερα το εκπαιδευτικό σύστημα. Τα ουσιαστικά που πρέπει να μαθαίνει το κάθε παιδί προτού καν το απασχολήσει ο βαθμός, η εξέταση, το μάθημα.
Τόσο απλά! Χωρίς να χρειάζεται κανένα Αναλυτικό Πρόγραμμα για να το υποδείξει, κανένα εξεταστικό δοκίμιο για να το αξιολογήσει.

Γυρνώντας το κεφάλι προς το ακροατήριο είδα βουρκωμένα μάτια. Άκουσα ένα δυνατό και ασταμάτητο χειροκρότημα. Και εκεί βεβαιώθηκα ότι οι γονείς των παιδιών που πήραν τα αριστεία και τα βραβεία εκείνο το απόγευμα, αλλά και των υπολοίπων που δεν ξεχώρισαν για τις επιδόσεις τους, αν είχαν πρώτα και κύρια ένα λόγο για να είναι περήφανοι για τα παιδιά τους είναι για το γεγονός ότι αγκάλιασαν ένα συμμαθητή τους, κάνοντας του λίγο πιο εύκολη μια εκ των πραγμάτων δύσκολη και γεμάτη εμπόδια, διαδρομή.

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1343866/to-a-ke-to-o-tis-pedias-mono-se-mia-frasi/

Οι μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου     6 Ιουλίου 2023

Θα ξυπνούσαμε το πρωί, θα προγευματίζαμε όλη η οικογένεια μαζί, θα φιλούσαμε τα παιδιά και θα τα παραδίδαμε στον συνοδό του σχολικού λεωφορείου για να τα μεταφέρει στο σχολείο και εμείς θα συνεχίζαμε την ημέρα μας.

Σαν σκηνή από τις πολλές ταινίες που είδαμε, μόνο που τώρα πια δεν θα ήταν σκηνή από ταινία αλλά από την κυπριακή πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως, θα παραμείνει σκηνή από τις ζωές των άλλων. Εμείς, συνεχίζουμε το τροχάδην και τις περιπλανήσεις στους δρόμους για να πάρουμε και να φέρουμε τα παιδιά στο σχολείο. Το door to door δεν χρειάζεται να μεταφραστεί. Δεν είναι για μας. Κι ο λόγος; Δεν υπάρχουν οδηγοί λεωφορείων.

Όπως ούτε νοσηλευτές υπάρχουν για να εφαρμοστεί το κράτος προνοίας για το οποίο τόσα πολλά ακούσαμε, προεκλογικά. Εξ ου και για να παραχωρηθεί νοσηλευτής συνοδός για έναν ακόμα μήνα στον μικρό Αντώνη, ώστε να συνεχίσει τη σχολική του δραστηριότητα, του έγινε χάρη και του «χρεώθηκε» και το κενό που δημιουργήθηκε στις ΜΕΘ. Τα άλλα παιδιά που χρειάζονται νοσηλευτές συνοδούς μπορούν να περιμένουν. Αν μη τι άλλο, δεν θα έχουν την ενοχή πως δημιουργούν πρόβλημα στερώντας προσωπικό από κάποια νοσηλευτική μονάδα.

Μια άλλη μεταρρύθμιση για την οποία ξοδεύτηκαν πολλά για να μας πουν πως έγινε είναι οι άδειες εξπρές. Ορόσημο για την πολεοδομική και οικοδομική αδειοδότηση είχε χαρακτηρίσει το επίτευγμα ο τότε υπουργός Εσωτερικών, Νίκος Νουρής. Στόχος ήταν «η επίσπευση των αιτήσεων, ο έλεγχος των βασικών πολεοδομικών παραμέτρων από τις Αρχές, ανάληψη ευθύνης από τον μελετητή, ολοκληρωμένος πολεοδομικός έλεγχος χωρίς λεπτομερείς μετρήσεις και η εισαγωγή απλών, γρήγορων και αποτελεσματικών διαδικασιών». Και μας είπαν ότι επιτεύχθηκε. Σε 30 μέρες το πολύ, οι άδειες θα εκδίδονταν. Οι 30 μέρες έγιναν 30 μήνες. Λόγω έλλειψης προσωπικού, λένε άμα τους ρωτήσεις. Σε ποιες Υπηρεσίες άραγε τοποθετούνται όλοι αυτοί που προσλαμβάνονται στη δημόσια υπηρεσία και όλα τα Τμήματα πάσχουν από έλλειψη προσωπικού;

Νοσηλευτές δεν έχουμε αρκετούς για να καλύψουν τις ανάγκες, ούτε αστυνομικούς, ούτε υπαλλήλους σε διάφορα Τμήματα του δημοσίου, οδηγούς σχολικών λεωφορείων δεν βρίσκουμε, γκαρσόνια στις τουριστικές επιχειρήσεις επίσης δεν υπάρχουν… 

Περνάμε όμως στον 21^ο αιώνα. Έστω και με 23-24 χρόνια καθυστέρηση. Με 60 εκατομμύρια θα αποκτήσουμε έξυπνες στάσεις λεωφορείων: Με στέγαστρα, με καθίσματα, φωτοβολταϊκά συστήματα που θα ενεργοποιούν πινακίδες στις οποίες θα υπάρχει ενημέρωση για τα δρομολόγια των λεωφορείων και λοιπά και λοιπά. Μέχρι τότε, όσοι αναμένουν λεωφορείο συμβουλεύονται να κουβαλούν μαζί τους αναδιπλωμένο κάθισμα και ομπρέλα. Οι υπόλοιποι να κρατούν μικρό καλάθι όταν ακούν για μεταρρυθμίσεις και ειδικά πρωτοποριακές, καινοτόμες και έξυπνες.

 Πηγή:  https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1344813/i-metarrithmisis-pou-den-eginan/

Στις χωματερές της τεχνητής νοημοσύνης

 

03/07/2023

Άρης Χατζηστεφάνου | Η Εφημερίδα των Συντακτών 01/07/2023

Ενώ πολλοί ανησυχούσαν ότι οι εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης (ΑΙ) θα κυριαρχήσουν στην ανθρωπότητα λόγω της ευφυΐας τους, νέες έρευνες μας προειδοποιούν ότι η πρόοδος της ανθρωπότητας ενδέχεται να βαλτώσει μέσα στην ανοησία, την κοινοτοπία και τη διαρκή λογοκλοπή που παράγει η ΑΙ.

Στη θεατρική παράσταση «Νόνα», του Αργεντινού συγγραφέα Ρομπέρτο Κόσα (την οποία ανέβασε με εξαιρετική επιτυχία στην Ελλάδα ο Δημήτρης Πιατάς), η πρωταγωνίστρια τρώει ό,τι βρει μπροστά της οδηγώντας την οικογένειά της στην οικονομική κατάρρευση και τελικά στον θάνατο.

Στην τελική σκηνή της παράστασης η αδηφάγος Νόνα, μην έχοντας τίποτα άλλο να καταναλώσει, αρχίζει να τρώει τον εαυτό της ξεκινώντας από το δεξί της χέρι.

Κάπως έτσι πρέπει να φαντάστηκε το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης ο συντάκτης τεχνολογικών θεμάτων Κάσεϊ Νιούτον όταν υποστήριξε προ ημερών ότι η «ΑΙ τρώει τον εαυτό της».

Επικαλούμενος πρόσφατες έρευνες μεγάλων πανεπιστημίων, ο Νιούτον παρουσίαζε τις σαρωτικές επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει το γεγονός ότι προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης αρχίζουν να επεξεργάζονται σαν πρώτη ύλη πληροφορίες που έχουν παραχθεί από άλλα προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης.

Το πρόβλημα, αν και φαντάζει εκ πρώτης όψεως αρκετά τεχνικό, θα μπορούσε να ανατρέψει τις ισορροπίες στην αγορά των μηχανών αναζήτησης, όπως η Google, αλλά και να προκαλέσει απρόσμενα προβλήματα στην ακαδημαϊκή έρευνα και την παραγωγή γνώσης γενικότερα.

Όπως έχουμε εξηγήσει, εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, όπως το ChatGPT, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να επεξεργάζονται τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος, ώστε να προσφέρουν αληθοφανείς (αν και όχι πάντα σωστές) απαντήσεις σε ερωτήματα που τους θέτει ο χρήστης.

Πέραν όμως από το γεγονός ότι με αυτή την πρακτική αναμασούν την ανθρώπινη γνώση και εφευρετικότητα, χωρίς να δημιουργούν τίποτα καινούργιο, σε άλλες περιπτώσεις απλώς ψεύδονται (είδαμε την περίπτωση εφαρμογών που όταν τους ζητάς να σου προτείνουν βιβλία για ένα θέμα αναφέρουν τίτλους που δεν υπάρχουν).

Ήδη στο εξωτερικό έχουν παρατηρηθεί περιστατικά δικηγόρων οι οποίοι στις αγορεύσεις τους αναφέρονται σε ανύπαρκτους νόμους για τους οποίους διάβασαν σε άρθρα τα οποία είχαν παραχθεί από εφαρμογές ΑΙ.

Σε άλλες περιπτώσεις, ερευνητές πανεπιστημίων παρατήρησαν πως όταν ζητούσαν από ανθρώπους να συμπληρώσουν επ’ αμοιβή ερωτηματολόγια για κάποια έρευνα, αυτοί ανέθεταν τη δουλειά σε εφαρμογές ΑΙ. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η πρώτη ύλη μιας έρευνας που αφορούσε τους ανθρώπους δεν είχε παραχθεί απευθείας από νοήμονα όντα αλλά από μηχανές που επεξεργάζονταν αυτή την πρώτη ύλη.

Επιπροσθέτως, ερευνητές από τα Πανεπιστήμια Οξφόρδης, Κέιμπριτζ, Τορόντο και από το Imperial College στο Λονδίνο διαπίστωσαν ότι εάν τροφοδοτούσαν συστήματα ΑΙ με πληροφορίες που είχαν παραχθεί από άλλες εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης (γνωστές ως «συνθετικά δεδομένα»), η ποιότητα του αποτελέσματος επιδεινωνόταν σταθερά μέχρι που το σύστημα οδηγούνταν στην κατάρρευση.

Σε κείμενό του στο «The Verge» o Τζέιμς Βίνσεντ παραθέτει σειρά παραδειγμάτων από αυτό που αποκαλεί «junkification» («σκουπιδοποίηση») των πληροφοριών που κατακλύζουν πλατφόρμες όπως η Google, η Amazon, η Wikipedia αλλά ακόμη και το TikTok. Παραφράζοντας μάλιστα τον Γκράμσι υποστηρίζει ότι λόγω αυτών των εξελίξεων «το παλιό ίντερνετ πεθαίνει και το νέο παλεύει να γεννηθεί». Δυστυχώς, ο συντάκτης του «Verge» ξεχνά να επισημάνει, όπως ο Γκράμσι, ότι το μεσοδιάστημα είναι μια εποχή τεράτων.

Μία από τις λύσεις που προτείνεται είναι η πληροφορία που παράγεται από συστήματα AI να φέρει ειδική σήμανση (κάποιο είδος metadata). Εκτός όμως από το γεγονός ότι κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς μπορεί να γίνει αυτό (και αν το κόστος ελέγχου και διασταύρωσης της πληροφορίας θα ξεπερνά την ωφέλεια της παραγωγής της), προκύπτουν και ορισμένα οικονομικά και εν τέλει «ταξικά» προβλήματα.

«Εάν η Google σού προσφέρει συνεχώς σκουπίδια στα αποτελέσματα αναζήτησης», εξηγεί ο Τζέιμς Βίνσεντ, «ίσως οι χρήστες προτιμήσουν να πληρώνουν για πηγές πληροφοριών τις οποίες θα εμπιστεύονται». Το αποτέλεσμα προφανώς θα είναι να δημιουργηθούν λεωφόροι πληροφοριών δύο ή περισσότερων ταχυτήτων, όπου οι φτωχοί θα τρέφονται με δεδομένα-σκουπίδια και οι πλούσιοι με διασταυρωμένα στοιχεία μεγαλύτερης αξίας.

Για τον Βίνσεντ, η αλλαγή δεν πρέπει να αποτελεί αναγκαστικά πηγή ανησυχίας. Η μετεξέλιξη του διαδικτύου θα σημάνει ότι πολλά από τα μεγαθήρια που γνωρίζουμε σήμερα (και τα οποία, συμπληρώνουμε εμείς, έχουν αποκτήσει ολιγοπωλιακό και μονοπωλιακό έλεγχο της πληροφορίας) θα εξαφανιστούν με τον ίδιο τρόπο που οι χάρτινες εγκυκλοπαίδειες έδωσαν τη θέση τους στις συνεχώς ανανεώσιμες και αυτοβελτιούμενες ψηφιακές εγκυκλοπαίδειες.

Σε ένα οικονομικό σύστημα, όμως, που παράγει ανισότητες και αποκλεισμούς για την πλειονότητα του πληθυσμού, το νέο ίντερνετ θα συνεχίσει να αναπαράγει αυτά τα προβλήματα.

Πηγή:   https://info-war.gr/stis-chomateres-tis-technitis-noimosyn/

ΕΛΣΤΑΤ: Αύξηση 87% στα εργατικά “ατυχήματα” σε εργαζόμενους άνω των 65 ετών το 2021!

  ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πεμπτη 6 Ιουλιου 2023

Σύμφωνα με την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία, το 2021 τα εργατικά ατυχήματα που καταγράφηκαν στην Ελλάδα έφτασαν συνολικά τα 4.475, παρουσιάζοντας αύξηση 12,9% σε σχέση με το 2020. Το τραγικό είναι ότι τα “ατυχήματα” σε εργαζόμενους άνω των 65 ετών αυξήθηκαν κατά 87%! Δηλαδή, σε εκείνη την ηλικιακή κατηγορία όπου οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε πλέον να εργάζονται.

Τον ίδιο χρόνο τα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα ανήλθαν σε 31 από τα οποία τα 30 αφορούσαν σε άνδρες και το 1 σε γυναίκα. Σημειώνεται ότι το 2020 τα εργατικά δυστυχήματα έφτασαν τα 41.

Τα συγκριτικά στοιχεία μεταξύ δύο ετών που παρουσιάζει η ΕΛΣΤΑΤ, δυστυχώς είναι μόνο ένα μέρος του συστηματικού εργοδοτικού “εγκλήματος” με τον οποίο σφραγίζεται η περίφημη “ανάπτυξη” και τα κέρδη των επιχειρήσεων. 

Διότι από το 2012 μέχρι και σήμερα οι εργαζόμενοι υπογράφουν με το “αίμα” τους την κερδοφορία των αφεντικών, την εργασιακή ζούγκλα, το συστηματικό και διαχρονικό ξεδόντιασμα του ΣΕΠΕ και κάθε άλλου ελεγκτικού μηχανισμού. 

14.000 εργατικά ατυχήματα σημειώθηκαν στην Ελλάδα το 2022 με αποτέλεσμα 104 εργαζόμενοι να χάσουν τη ζωή τους. Μόνο τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2023, οι νεκροί σε εργατικά ατυχήματα έχουν ήδη φτάσει τους 57.  Το 2019 σκοτώθηκαν ή πέθαναν εν ώρα εργασίας 51 άνθρωποι ενώ το 2018 έχασαν τη ζωή τους στη δουλειά 46 άτομα.

Στον κλάδο του επισιτισμού έχει γίνει σχεδόν συνώνυμο με τον όρο εργατικό “ατύχημα”, το ατύχημα του διανομέα με το μηχανάκι του. 53 διανομείς έχουν χάσει την ζωή τους την τελευταία εξαετία πηγαίνοντας την τελευταία παραγγελία τους, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασαν τον περασμένο Απρίλιο τα εργατικά σωματεία της Θεσσαλονίκης. Ενώ και τα “ατυχήματα” που δεν έχουν νεκρούς είναι πολύ συχνά. 400 εργαζόμενοι κάθε χρόνο πεθαίνουν από επαγγελματικές ασθένειες.

Πανελλαδικά, πάνω από 2.000 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους την ώρα της εργασίας τους από το 1999 έως το 2019.

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ η σημαντική αύξηση των εργατικών ατυχημάτων με ανθρώπους άνω των 65 ετών (87,0%)! Συγκεκριμένα, με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ η σημαντικότερη ποσοστιαία μεταβολή των εργατικών ατυχημάτων, κατά τη σύγκριση των ετών 2021 και 2020, παρατηρήθηκε στις ηλικιακές ομάδες 65 ετών και άνω (αύξηση 87,0%) και 15-19 ετών (αύξηση 64,7%).

Δηλαδή, άνθρωποι που είτε θα έπρεπε ήδη να έχουν σύνταξη είτε η σύνταξη δεν αρκεί για να ζήσει κάποιος στοιχειωδώς καθώς και νέοι  που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το σχολείο και να δουλέψουν προφανώς με εργασιακούς όρους ειλωτείας. 

Από τα 4.475 “ατυχήματα” τα περισσότερα συνέβησαν σε Ανειδίκευτους Εργάτες, Χειρώνακτες και Μικροεπαγγελματίες (1.557 ατυχήματα, 34,8%), σε Χειριστές Σταθερών Βιομηχανικών Εγκαταστάσεων, Μηχανημάτων και Εξοπλισμού και Συναρμολογητές (μονταδόροι) (950 ατυχήματα, 21,2%) και σε Απασχολούμενους στην Παροχή Υπηρεσιών και Πωλητές σε Καταστήματα και Υπαίθριες Αγορές (843 ατυχήματα, 18,8%).

Αντίστοιχα, τα περισσότερα θανατηφόρα “ατυχήματα” το 2021 αφορούσαν σε Ανειδίκευτους Εργάτες, Χειρώνακτες και Μικροεπαγγελματίες (11 ατυχήματα, 35,5%), σε Ειδικευμένους τεχνίτες και ασκούντες συναφή τεχνικά επαγγέλματα (8 ατυχήματα, 25,8%) και σε Χειριστές Σταθερών Βιομηχανικών Εγκαταστάσεων, Μηχανημάτων και Εξοπλισμού και Συναρμολογητές (μονταδόροι) (6 ατυχήματα, 19,4%).

Επίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι οι κλάδοι οικονομικής δραστηριότητας που παρουσίασαν τη μεγαλύτερη αύξηση εργατικών ατυχημάτων για το έτος 2021 σε σχέση με το 2020 είναι ο κλάδος «Εκπαίδευση» κατά 113,6%, ο κλάδος «Τέχνες, διασκέδαση και ψυχαγωγία» κατά 105,0% και ο κλάδος «Δραστηριότητες υπηρεσιών παροχής καταλύματος και υπηρεσιών εστίασης» κατά 91,5%. Είναι φανερό ότι ο τελευταίος κλάδος σχετίζεται με το “τουριστικό θαύμα” και τις εργασιακές γαλέρες στους τουριστικούς προορισμούς, εκεί δηλαδή που οι εργαζόμενοι καίγονται ανασφάλιστοι και τους κρύβουν, ζητάνε τα χρήματά τους και έρχεται η αστυνομία, γίνονται κολυμβητές για να εξυπηρετήσουν, επειδή “δεν το απαγορεύει κάποιος νόμος”… 

 Πηγή:   https://www.imerodromos.gr/elstat-auxhsh-87-sta-ergatika-atuchhmata-se-ergazomenous-ano-ton-65-eton-to-2021/

Πολιτικός πρόσφυγας πτυχιούχος στην Φιλοσοφική – Ζητά να υπηρετήσει στην Εθνική Φρουρά

Ευαγγελία Σιζοπούλου  1 Ιουλίου 2023

Αυτές τις μέρες εκατοντάδες φοιτητές περήφανοι παίρνουν τα πτυχία τους από τα πανεπιστήμια τους. Μια περίπτωση αποφοίτου του Πανεπιστημίου Κύπρου τραβά τα βλέμματα και προκαλεί το ενδιαφέρον για να τον γνωρίσουμε καλύτερα. Όταν δε, μάθει κανείς την ιστορία και την πορεία του τότε αντιλαμβάνεται ότι αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση.

Ο λόγος για τον Ζαχαρία Μαζλούμ Ακσού, τον πρώτο πολιτικό πρόσφυγα που αποφοιτά από το Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου. Ομολογουμένως η περίπτωσή του μας κίνησε το ενδιαφέρον, όχι τόσο γιατί ένα παιδί που έφτασε στη χώρα μας κατάφερε να αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο, αλλά διότι είναι πλέον απόφοιτος από μια τέτοια Σχολή, τη Φιλοσοφική. Αυτό από μόνο του σημαίνει καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας και όλα όσα συνοδεύουν την πατρίδα μας αλλά και τον Ελληνισμό.

Η θετικότητα που εκπέμπει ο Ζαχαρίας είναι αισθητή από την πρώτη χειραψία, στη συνάντηση μας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, λίγες μόνο ώρες πριν πάρει το πτυχίο του. Η ιστορία του συγκλονιστική και ο τρόπος που εκφράζεται σε καθηλώνει.

«Η ιστορία μου στην Κύπρο αρχίζει αρκετά χρόνια πριν», αναφέρει. Ο πατέρας του Κούρδος, ο οποίος λόγω συγκρούσεων στην Τουρκία αναγκάστηκε να φύγει. Η οικογένεια του Ζαχαρία στην Τουρκία ήταν κόκκινο πανί λόγω της εμπλοκής του θείου και του παππού του σε κουρδικές οργανώσεις. Ακόμα και βία δέχτηκε, λέει, η οικογένεια με αποτέλεσμα δύο χρόνια μετά που έφυγε ο πατέρας, να πρέπει να ακολουθήσουν όλοι. Η μητέρα πήρε τα πέντε παιδιά της – ο Ζαχαρίας τότε ήταν εφτά ετών – και έφυγε για το άγνωστο.

«Ήρθαμε ως αιτητές ασύλου. Το κράτος μετά από 2-3 χρόνια αποφάσισε να μην μας αναγνωρίσει ως πολιτικούς πρόσφυγες ενώ το Ανώτατο και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο μας δικαίωσε λέγοντας ότι έπρεπε να παραχωρηθεί προστασία στην οικογένεια.

Για 6-7 χρόνια μας ταλαιπωρούσαν, δεν είχαμε πάρει κανένα επίδομα, ενώ απέλασαν παράτυπα τον πατέρα μου, ο οποίος μετά από μήνες σε κρατητήρια τον έστειλαν στην Αθήνα και από εκεί στην Τουρκία. Μετά κατάφερε να επιστρέψει πίσω», λέει ο Ζαχαρίας. Θυμάται εκείνη την περίοδο με πικρία γιατί έχει μνήμες από 12 αστυνομικούς που μπούκαραν στο σπίτι του στη Λάρνακα σε μια προσπάθεια να απελάσουν ολόκληρη την οικογένεια. Η διαδικασία σταμάτησε καθώς ο ίδιος, 14 ετών τότε, κατάφερε να διαφύγει και απουσίαζε για δύο εβδομάδες από το σπίτι. Κάτι που ανάγκασε τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας να ασχοληθούν με την οικογένεια και τα ανήλικα παιδιά.

Στην ίδια ηλικία θυμάται να σχολνάει από το σχολείο του και να καθαρίζει τους κήπους των σπιτιών στην περιοχή του. «Για μένα εκείνα τα €5 και €10 ήταν πολύ σημαντικά για να τα πάρω στην οικογένειά μου, η μητέρα μου πάλευε καθημερινά για έξι παιδιά. Ήταν η περίοδος που η οικογένεια δεν στηριζόταν καθόλου οικονομικά από το κράτος», αναφέρει συνεχίζοντας ότι μετά την παραλίγο απέλαση της οικογένειας αποφασίστηκε όπως παραχωρηθεί συνολικό επίδομα €765 εκ των οποίων τα €375 ήταν υπό τη μορφή δελτίων για ρεύμα και ενοίκιο.

Τον ρωτώ πώς έφερνε βόλτα τις καθημερινές ανάγκες η οικογένεια μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Χαμογελώντας και με βλέμμα στο οποίο μπορούσες να διακρίνεις την ευγνωμοσύνη, απαντά: «Μας αγκάλιασε η Εκκλησία της ενορίας μας και μας στήριξαν οι άνθρωποι της. Και το παντοπωλείο της περιοχής, όπου βοηθούσα εθελοντικά και παράλληλα μας στήριζε. Τα σχολεία μας και αρκετοί συνάνθρωποι μας στην περιοχή, οι οποίοι μας γνώρισαν και αντιλήφθηκαν ότι ήμασταν μια καλή οικογένεια. Ήμασταν παιδιά υπόδειγμα, κάτι το οποίο γνώριζε η ενορία μας και εξακολουθούμε να είμαστε εντάξει απέναντι τους».

Πέραν όμως από αυτά, ακόμη και η ζωή του ως φοιτητής επηρεάστηκε από το καθεστώς υπό το οποίο η οικογένεια βρισκόταν στην Κύπρο. «Η αδερφή μου κι εγώ δώσαμε Παγκύπριες Εξετάσεις. Ακόμα και η συμμετοχή μας σε αυτές έπρεπε να γίνει με σχετική άδεια του υπουργού Παιδείας. Εγώ πέρασα στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών. Ξεκίνησαν όμως κι άλλα προβλήματα. Δεν μπορούσα να πάρω φοιτητική χορηγία, παρά το ότι φοιτώ σε κρατικό πανεπιστήμιο.

Δεν μπορούσα να εργαστώ σε οποιαδήποτε δουλειά λόγω του καθεστώτος μου», δηλώνει. Συνέχισε λέγοντας ότι είχε στήριξη από το Πανεπιστήμιο και τον Πρύτανη. «Με βοήθησαν να βρω δουλειά. Δεν ήταν μεν αρκετή αλλά τουλάχιστον ήταν κάτι. Τα €300 που έπαιρνα καθώς εργαζόμουν στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου ήταν μεν σημαντικά αλλά σίγουρα όχι αρκετά για τις ανάγκες μας. Έτσι βρήκα και δεύτερη δουλειά παράλληλα με τις σπουδές μου», αναφέρει ο Ζαχαρίας.

Όσον αφορά την εμπειρία του στο Πανεπιστήμιο, την περιγράφει ως εξαιρετική σε επίπεδο γνώσης και ανθρώπινης επαφής. «Με αγκάλιασαν όλοι, καθηγητές και φοιτητές. Είδα καθηγητή μου να δακρύζει όταν του είπα ότι παίρνω το πτυχίο μου. Αυτό εμένα μου λέει πολλά…»!

Στην οικογένειά του δεν είναι ο μόνος που σπουδάζει, ούτε ο μόνος που έχει όνειρα για το μέλλον. Η αδερφή του τελείωσε με φουλ υποτροφία σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο γιατί ήταν άριστη μαθήτρια και είχε λάβει και μια διεθνή διάκριση σε λογοτεχνικό έργο. Η άλλη αδερφή εξασφάλισε θέση στο τμήμα Μαθηματικών και Στατιστικής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Ο ένας αδερφός για λόγους υγείας αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του ενώ ο άλλος αδερφός είναι τώρα τελειόφοιτος σχολείου. Η μικρή κόρη της οικογένειας είναι 12 χρονών μαθήτρια.

Μιλώντας για τα αδέρφια του, ακούω ελληνικά ονόματα και δεν μπορώ να μην ρωτήσω. «Έχουμε βαφτιστεί όλοι και ήταν δική μας επιλογή. Ολοκληρώσαμε την εκπαίδευση εδώ στην Κύπρο, ζούμε εδώ, μιλάμε ελληνικά, είναι η πατρίδα μας. Εγώ θέλω πολύ να υπηρετήσω στο στρατό αλλά δεν μπορώ γιατί δεν έχω την κυπριακή υπηκοότητα. Τα πάντα μου είναι εδώ», τονίζει ο 24χρονος Ζαχαρίας. «Έχω αιτηθεί πολιτογράφησης και αναμένω. Αυτό δεν θα με βοηθήσει μόνο να συνεχίσω τις σπουδές μου σε μεταπτυχιακό επίπεδο γιατί ως Κύπριος πολίτης θα έχω και φοιτητική χορηγία, αλλά κυρίως γιατί θέλω να προσφέρω σε αυτόν τον τόπο. Θέλω να υπηρετήσω στην Εθνική Φρουρά και να είμαι χρήσιμος για την πατρίδα και την κοινωνία», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Οι δυσκολίες όμως για την οικογένεια δεν σταματούν εδώ. Η απώλεια της μητέρας είναι ένα ανοικτό τραύμα. Η μητέρα του Ζαχαρία ήταν η 42χρονη γυναίκα που στις 25 Μαρτίου 2022 άφησε την τελευταία της πνοή στις Πρώτες Βοήθειες του Νοσοκομείου Λάρνακας. Βουρκωμένος περιγράφει τα γεγονότα, λέγοντας ότι η μητέρα χάθηκε από αδικαιολόγητη καθυστέρηση στο να την εγγράψουν και να την εξετάσουν. «Ούτε μία συγγνώμη δεν ζήτησαν από την οικογένεια μας».

Λίγο πριν κλείσουμε τη συνομιλία μας του ζητώ να στείλει ένα μήνυμα σε αυτούς που θα γνωρίσουν την ιστορία του.

Απαντά: «Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι ότι αξίζω να έχω ευκαιρίες, θέλω να δώσω σε αυτή τη χώρα, δεν είμαι το λάθος της κοινωνίας, ούτε θέλω να εκμεταλλευτώ το σύστημα και με δόλιο τρόπο να πάρω κάτι από το κράτος είτε οικονομικό, είτε άσυλο. Εγώ ως πρόσφυγας ήρθα εδώ. Μένω εδώ. Ένας πολιτικός πρόσφυγας σπούδασε ελληνική φιλολογία κι αυτό δείχνει το πόσο εκτιμώ και πόση βαρύτητα και αξία δίνω στην εκπαίδευση, στις αξίες του τόπου και του ελληνισμού γενικότερα.

Δυστυχώς, όταν αναφερόμαστε στο μεταναστευτικό δεν ξεχωρίζουμε τις κατηγορίες που υπάρχουν. Είναι άλλο οικονομικός μετανάστης, άλλο αιτητής ασύλου, άλλο πολιτικός πρόσφυγας. Μπαίνουν όλοι στην ίδια μοίρα, δεν διευκρινίζουν στον κόσμο τις διαφορές και πολλές φορές μας αντιμετωπίζουν όλους με τον ίδιο τρόπο. Δεν θέλω να στερήσω τη δουλειά από κανέναν. Δεν θέλω να πεινάσει κανένας άνθρωπος. Όλοι έχουμε δικαίωμα να εργαζόμαστε και να ζούμε με αξιοπρέπεια. Ναι, δεν είναι όλοι οι μετανάστες άγιοι, ούτε όλοι οι ντόπιοι. Είναι θέμα των ανθρώπων».

Πηγή:   https://www.philenews.com/kipros/pedia/article/1342080/politikos-prosfigas-ptichiouchos-stin-filosofiki-zita-na-ipiretisi-stin-ethniki-froura/?fbclid=IwAR3-Cre-VhXM5DvYyZJLjY17TJfoeINg8KaKY8PE-Z4ehUBcQixAeK-ypR8

 

Παράτησε το σχολείο στα 14, επέστρεψε στα θρανία στα 21 και έπιασε κορυφή

Νατάσα Χριστοφόρου  10 Ιουνίου 2023

«Πιστεύω πως ο κάθε άνθρωπος έχει μεγάλη δύναμη μέσα του και μπορεί να καταφέρει ό,τι θέλει εάν το βάλει στόχο» λέει και καλεί όσους δεν κατάφεραν να τελειώσουν το σχολείο και σκέφτονται να επιστρέψουν στα θρανία, να επισκεφθούν κάποιο εσπερινό δημόσιο σχολείο.

Δεν μιλά εκ του ασφαλούς, έχει ως βάση τη δική του εμπειρία. Η απόφασή του να φοιτήσει στα 21 του στο Εσπερινό Γυμνάσιο και Λύκειο Λάρνακας, καθώς και το πείσμα που επέδειξε προκειμένου να καταφέρει να σπουδάσει, άλλαξε ολόκληρη την πορεία της ζωής του.

Πλέον είναι ένας πετυχημένος πολιτικός μηχανικός με πτυχίο από το Πανεπιστήμιο Κύπρου και μάστερ από το Πανεπιστήμιο του Sheffield. Το παιδί που στα 14 του χρόνια εγκατέλειψε το σχολείο έχοντας σχεδόν σε όλα τα μαθήματα «Ε», έχει καταφέρει αυτό που θεωρείτο από πολλούς ακατόρθωτο.

Ο Κυριάκος Μιχαήλ 42 χρόνων από το κατεχόμενο Λευκόνοικο και την κατεχόμενη Μηλιά, μίλησε στον «Φ» για τη διαδρομή του προς τη γνώση, που δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Παρόλα αυτά δεν άφησε τίποτα να μπει εμπόδιο στο όνειρο του να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός, με την ιστορία του ν’ αποτελεί πηγή έμπνευσης για όλους.

«Μεγάλωσα στο Καλό Χωριό Λάρνακας. Όταν ήμουν στο σχολείο ουδέποτε άνοιξα βιβλίο. Ήμουν ατίθασος και αρέσκαν μου οι μηχανές. Στα 14 μου, όταν τέλειωσε η χρονιά της Β’ Γυμνασίου έπιασα τον έλεγχο και από τα 11 μαθήματα, στα 8 είχα «Ε». Δεν υπήρχε περίπτωση να πάω τρίτη τάξη. Είπα στον πατέρα μου πως θέλω να βγω από το σχολείο και μου είπε να πάω σιδεράς. Ο ένας μου αδελφός ήταν εργολάβος, ο άλλος καλουψιής και ο άλλος ηλεκτρολόγος. Μου είπε να γίνω σιδεράς για να στήσουμε ομάδα.

Όταν τέλειωσα το στρατό επέστρεψα ξανά στη δουλειά. Τότε άρχισα να νιώθω πως τούτη η δουλειά δεν ήταν για μένα. Ξεκίνησα να έχω μια πάλη με τον εαυτό μου και ήρθε μου μια φώτιση, έτσι την ονομάζω. Είπα, θέλω να μάθω γράμματα. Στα 21 μου ξεκίνησα να φοιτώ στο Εσπερινό Σχολείο Λάρνακας. Ξεκίνησα από την Γ’Γυμνασίου και αρίστευα κάθε χρόνο. Στο εσπερινό είχε πολλά καλούς καθηγητές, ήταν πρώτα άνθρωποι και μετά καθηγητές. Αυτό ήταν που μου άρεσε πάρα πολύ».

Παράλληλα με τη φοίτηση του στο Εσπερινό ο Κυριάκος συνέχιζε να εργάζεται και στα 22 του χρόνια, δημιούργησε εταιρεία μαζί με φίλο του, που αναλάμβανε την τοποθέτηση σίδερων σε οικοδομές.

«Αυτό έγινε σε μια περίοδο που είχε πολλές δουλειές και πολλά έσοδα η εταιρεία, αλλά ορκίστηκα πως δεν θα με επηρεάσουν τα λεφτά για να σταματήσω το σχολείο. Είχαμε 12-13 υπαλλήλους στη δουλειά τότε, αλλά ο στόχος ήταν στόχος. Όταν πήγαινα στο εσπερινό πούλησα τη μοτόρα μου και σταμάτησα να βγαίνω έξω. Το μόνο που έκανα ήταν να πηγαίνω κάθε Κυριακή στο Σταυροβούνι για να παίρνω δύναμη. Σκέψου ξεκινούσα από τις 6 το πρωί από σπίτι τις καθημερινές, επέστρεφα στις 3:30 και στις 5 το απόγευμα πήγαινα στο νυκτερινό. Σχόλανα από το σχολείο, πήγαινα σπίτι και διάβαζα. Έκανα ξανά το ίδιο την επόμενη ημέρα και κάθε Κυριακή στο Σταυροβούνι.

Τον τελευταίο χρόνο του σχολείου χωρίσαμε τις δουλειές. Έβαλα υπαλλήλους και δούλευαν και ξεκίνησα μαθήματα ενισχυμένα, επειδή αποφάσισα πως θέλω να σπουδάσω πολιτικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Άρχισα να κάνω ιδιαίτερα μαθηματικά, φυσική, νέα Ελληνικά και αρχιτεκτονικό σχέδιο, που δεν διδάσκονταν στο νυκτερινό. Θυμούμαι όταν ζήτησα από ένα καθηγητή να μου κάνει φυσική, του είπα πως θέλω να δώσω προεισαγωγικές και ο Θεός εν μεγάλος. Είπε μου “για σένα εν πολλά μεγάλος”. Αυτό έδωσε μου μεγάλη ώθηση. Στο νυκτερινό έκανα άλλα μαθήματα και αποφοίτησα με βαθμό 19,5».

Οι σπουδές και η επιστροφή στην Κύπρο

Οι κόποι του Κυριάκου έπιασαν τόπο στα 25 του χρόνια όταν το 2006 κατάφερε να εξασφαλίσει τη θέση που επιθυμούσε στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. 

«Όταν βγήκε το αποτέλεσμα αυτό που ένιωσα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Ήμουν από τους πρώτους που πέρασε από εσπερινό σχολείο στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο Τμήμα.

Για να πάω στο Πανεπιστήμιο άφησα στη δουλειά μου άτομο με ποσοστό και επέβλεπα όποτε μπορούσα. Τον πρώτο χρόνο ζορίστηκα πάρα πολλά, αλλά επάλεψά το. Το πρώτο μάθημα ήταν Αγγλικά. Εγώ ήξερα μόνο το yes και το no. Βρήκα τον καθηγητή και του είπα να μου δίνει περισσότερη ύλη για να γίνω καλύτερος. Το εκτίμησε πολύ και μου έδινε σημειώσεις και διάβαζα. Δυσκολεύτηκα όμως και σε άλλα μαθήματα. Μπορεί να πέρασα, αλλά είχα κενά. Εδιάβαζα πάρα πολλές ώρες τις καθημερινές και τα Σαββατοκύριακα. Μετά από ενάμιση χρόνο ξεκίνησα να βγαίνω λίγο έξω. Στα τέσσερα χρόνια τελείωσα με γενικό σχεδόν 7 που ήταν ένας καλός βαθμός».

Στην πορεία ο Κυριάκος έκλεισε την επιχείρησή του και όταν αποφοίτησε αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα που είχε φυλάξει για να μάθει καλά αγγλικά. Ήθελε να δώσει εξετάσεις προκειμένου να κάνει μάστερ σε ένα καλό πανεπιστήμιο στη Βρετανία.

«Για να μάθω τη γλώσσα πήγα σε ένα πανεπιστήμιο στην Οξφόρδη. Στο σχολείο που πήγα είχε μαθητές απ’ όλο τον κόσμο που ήθελαν να μάθουν Αγγλικά. Αυτό που έκανα εν το μετανιώνω ποτέ, επειδή άνοιξαν οι ορίζοντές μου. Όταν ήρθα Κύπρο ξεκίνησα να διαβάζω για τα IELTS. Έπρεπε να πάρω 6,5 από τα 9, για να μπορέσω να κάνω μάστερ στο πανεπιστήμιο του Sheffield, στις μεταλλικές κατασκευές. Έδωσα εξετάσεις τρεις φορές σε διάστημα λίγων μηνών, μέχρι να πάρω το βαθμό που έπρεπε. Ήμουν τότε 31 χρόνων. Έκανα φοιτητικό δάνειο και πήγα να κάνω το μάστερ στην Αγγλία. Δεν δυσκολεύτηκα επειδή το Πανεπιστήμιο Κύπρου προσφέρει φοβερές γνώσεις».

Όταν επέστρεψε γεμάτος όνειρα στην Κύπρο το 2012, δεν έβρισκε δουλειά λόγω της οικονομικής κρίσης, που είχε διαλύσει τότε τον τομέα τον κατασκευών. Ούτε τότε τα έβαλε κάτω όμως. Αναζήτησε την τύχη του στο εξωτερικό, προκειμένου να εξοφλήσει τα δάνειά του.

«Το 2013 πήγα στο Ερμπίλ στο Βόρειο Ιράκ σε μια κυπριακή εργοληπτική εταιρεία, που έκτιζε ένα ουρανοξύστη. Έμεινα έξι μήνες και το 2014 πήγα στη Σαουδική Αραβία και έκατσα τέσσερα χρόνια. Εξόφλησα τα δάνειά μου, φύλαξα λίγα λεφτά και ήρθα πίσω. Όταν επέστρεψα άρχισα να δουλεύω σε εργοληπτική εταιρεία ως πολιτικός μηχανικός και είμαι project manager. Εν τω μεταξύ παντρεύτηκα και με τη σύζυγό μου έχουμε ένα αγοράκι 21 μηνών και τώρα είναι έγκυος.

Όταν γυρίζω πίσω, νιώθω περήφανος για τον εαυτό μου. Εάν δεν ήμουν ανήσυχο πνεύμα, θα ήμουν στάσιμος. Η μόρφωση είναι πολύ σημαντική. Ακούω πολλούς που λένε, “καλά θα γίνουν όλοι επιστήμονες;”.  Δεν είναι όμως μόνο το χαρτί, είναι και το τι περνάς για να το πάρεις. Η Ιθάκη…».

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Το πιο σπουδαίο μάθημα του εσπερινού

Το Εσπερινό Γυμνάσιο και Λύκειο Λάρνακας, που θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Κύπρου, έχει να επιδείξει πολλές περγαμηνές, αφού έχει συμβάλει στην αλλαγή της πορείας της ζωής πολλών συνανθρώπων μας, που αναγκάστηκαν για διάφορους λόγους να παρατήσουν το σχολείο. Οι μαθητές του το ονομάζουν «το σχολείο της ανθρωπιάς», επειδή πολλοί εκπαιδευτικοί δουλεύουν και εκτός των ωρών εργασίας τους για να τους προετοιμάσουν.

Το λειτούργημα που επιτελούν οι εκπαιδευτικοί και η Γραμματεία του σχολείου έχει αναδείξει και σε παλαιότερο ρεπορτάζ του ο «Φ». Μέσα από ιστορίες όπως του Κυριάκου, ωστόσο, γίνεται αντιληπτό πως το πιο σπουδαίο μάθημα στο συγκεκριμένο σχολείο, παραδίδουν οι ίδιοι οι μαθητές του, με τη δύναμη της θέλησης που επιδεικνύουν.

Πηγή:   https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1327531/1327531/?fbclid=IwAR1y4tvMIjXsorLabn3_FZh71QP6p4ydh80jDN7gJbk-Ddaeb8Vka0l4PY4

 

Οι τζογαδόροι του κυπριακού σχολείου

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Δημοσιεύθηκε 2.7.2023

Η είδηση έπεσε στα μαλακά. Η Κύπρος, κατατάσσεται τρίτη από 35 ευρωπαϊκές χώρες όσον αφορά την ενασχόληση των μαθητών με τον τζόγο. Το συζήτησαν και στη Βουλή ψάχνοντας λύσεις. Και είναι αλήθεια. Από μικροί οι μαθητές του νησιού ασχολούνται με διάφορα στοιχήματα. Σε κάθε σχολείο σε κάθε γειτονιά. Στα μπούκικα κάθε χωριού αλλά και διαδικτυακά.

Πολλοί γονείς το ξέρουν. Ελάχιστοι το αγνοούν. Οι καθηγητές που παίζουν και οι ίδιοι στοιχήματα πολλές φορές θα συζητήσουν με τους μαθητές τους αποδόσεις ομάδων, αλόγων, σκύλων κ.λπ. Οι καθηγητές που πάττισαν από το στοίχημα συμβουλεύουν τους μαθητές να προσέχουν.

Κάθε μεγάλο σχολείο έχει και μεγάλους τζογαδόρους. Είναι οι πιο έμπειροι μαθητές που βοηθούν τους μικρότερους να μπουν στο σύστημα του μπίνγκο. Κάποιοι μπορεί και να παίρνουν πάνω τους διάφορα στοιχήματα με ποσοστά που συμφωνούν από πριν. Στα διάφορα παρακμιακά καζίνα του νησιού αλλά και στα κατεχόμενα, δεν είναι περίεργο να συναντήσεις μαθητές λυκείου. Και κάποιους ανεξεταστέους των γυμνασίων.

Όταν τους λείψουν τα λεφτά βάζουν στοιχήματα σάντουιτς από την καντίνα, οι άποροι τζογαδόροι τα ίδια τα κουπόνια τους και όταν τελειώσουν και αυτά μπορεί να χάσουν τις πέννες τους, την τσάντα ή το φούτερ τους. Ένας μαθητής έχασε το ποδήλατό του. Ένας άλλος έχασε το εξώστ της τσιαλούας, βίδες γυαλισμένες τροχού του αυτοκινήτου, ένας τέταρτος έφαγε ξύλο γιατί δεν είχε τι άλλο να χάσει.

Να σημειώσουμε πως τζογαδόροι μαθητές μπορεί να είναι και οι άριστοι ενός σχολείου. Ειδικά αυτές τις μέρες των βραβείων και των καμαρωτών γονιών στις σχολικές γιορτές, οι άριστοι πήραν πολλά λεφτά στα χέρια τους. Ένας άριστος μαθητής μπορεί να έβγαλε μέχρι και 2.000 ευρώ εύκολα από τους διάφορους οργανισμούς και πρόσωπα που προσφέρουν τα χρηματικά αυτά τα ποσά εις μνήμην κάποιου ήρωα ή του μπέικον της τοπικής αλλαντοποιίας. Επομένως, τα 100 ευρώ της τάδε μητρόπολης, πολλές φορές θα καταλήξουν χαμένα στο κίνο στο τοπικό μπούκικο.

Στοιχήματα βάζουν και οι μαθητές δημοτικού, από την πρώτη τάξη αλλά και αυτοί της προδημοτικής. Από πίσσες, μολύβια, τσιακκίλια της αυλής με παράξενα σχήματα, καραόλους για να τους βασανίσουν, ζίζιρους ξιφτερισμένους, μέχρι κανένα ευρώ.

Οι μαθήτριες που τζογάρουν είναι κατά πολύ λιγότερες από τους μαθητές. Οι μαθητές τζογαδόροι όμως έχουν μεγάλη πέραση ανάμεσα στις συμμαθήτριές τους. Πολλοί μαθητές που δεν τζογάρουν θέλουν να γίνουν τζογαδόροι για να τους θέλουν οι κορούες. Επίσης, λιγότερες είναι οι δασκάλες και οι καθηγήτριες που συχνάζουν στα μπούκικα, αλλά υπάρχουν και αυτές. Οι πιο σοβαρές από αυτές επισκέπτονται σταθερά τις εβδομαδιαίες τόμπουλες των συλλόγων και συνδυάζουν τον τζόγο με πίτα σουβλάκια. Με τα μωρά τους πάντα.

Ένας σοφός βοηθός διευθυντής υποστήριζε την περασμένη βδομάδα πως τζόγος είναι και οι ίδιοι οι βαθμοί-πόντοι- του συστήματος, (απού πιάσει τους πιο πολλούς), μα κανένας δεν του έδωσε σημασία όταν μιλούσε, γι' αυτό μάλλον θα έχει άδικο.

Πηγή:   https://politis.com.cy/apopseis/651669/oi-tzogadoroi-toy-kypriakoy-scholeioy?fbclid=IwAR1_OQNZYVFq6MjagzMZthn8qqsQQFac_WUQ625-8a4AM69eDW-njvkyf50

Ρεκόρ παραβιάσεων στα εργασιακά δικαιώματα

 

Της Αργύρως Γεωργίου – Θωμά    01-07-2023

Σε επίπεδα ρεκόρ έφτασαν οι επιθέσεις εναντίον των δικαιωμάτων των εργαζομένων για το 2022, σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Συνδικαλιστικών Ενώσεων.

Αφότου άρχισε να συντάσσεται η ετήσια έκθεση αυτή, το 2014, «οι επιθέσεις στα δικαιώματα των εργαζομένων δεν έπαψαν να αυξάνονται σε διάφορες περιοχές» του κόσμου, στηλιτεύει η μεγαλύτερη συνδικαλιστική οργάνωση του πλανήτη.

Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία που παρατίθενται στην έκθεση. Σημειώνεται ότι μεταξύ του Απριλίου του 2022 και του Μαρτίου του 2023, το 87% των 149 χωρών που μελετήθηκαν παραβίασε το δικαίωμα στην απεργία, το 79% παραβίασε το δικαίωμα διαπραγμάτευσης για τη σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας και το 77% απαγόρευσε σε εργαζόμενους να ιδρύσουν ή να ενταχθούν σε συνδικάτο.

Οι αριθμοί είναι από παρόμοιοι έως ταυτόσημοι με εκείνους που είχαν ανακοινωθεί την περασμένη χρονιά και είχαν ήδη χαρακτηριστεί «ιστορικοί», αφού αντανακλούσαν «επίπεδα ρεκόρ» παραβιάσεων που καταγγέλλουν τα συνδικάτα.

Εννέα στις δέκα χώρες παραβίασαν το δικαίωμα στην απεργία. Οι εργαζόμενοι στον Καναδά, το Τόγκο, το Ιράν, την Καμπότζη και την Ισπανία αντιμετώπισαν ποινική δίωξη ή απόλυση μετά την απόφασή τους να απεργήσουν.

Το 77% των χωρών απέκλεισαν τους εργαζόμενους από το δικαίωμα ίδρυσης ή συμμετοχής σε συνδικάτα. Οι μετανάστες και έκτακτοι εργαζόμενοι, οι εργαζόμενοι στην άτυπη οικονομία, οι εργαζόμενοι στις πλατφόρμες και οι εργαζόμενοι σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στερήθηκαν το δικαίωμα στην ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι.

Το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου και του συνέρχεσθαι περιορίστηκε στο 42% των χωρών, με αποτέλεσμα συχνά οι εργαζόμενοι να έρχονται αντιμέτωποι με την αστυνομική βία.

Την ίδια στιγμή, στην Κύπρο τα συνδικάτα παλεύουν για να ανακτήσουν δικαιώματα των εργαζομένων που χάθηκαν τα τελευταία χρόνια και αφορούν το δικαίωμα για συνομολόγηση συλλογικών συμβάσεων, που αντικαταστάθηκε με τα προσωπικά συμβόλαια, την κατάργηση από πολλές επιχειρήσεις της καταβολής ταμείου προνοίας, τη μείωση των μισθολογικών απολαβών, τη σωστή καταβολή του κατώτατου μισθού, το πέναλτι του 12% στις συντάξεις, την καταβολή της ΑΤΑ στο 100%.

Πρόκληση αποτελεί για τα συνδικάτα και το θέμα της τηλεργασίας, οι εξελίξεις και η διαπραγμάτευση για το οποίο με την εργοδοτική πλευρά βρίσκεται σε εξέλιξη.

Καταπέλτη αποτελούν τα δεδομένα της στατιστικής υπηρεσίας για το μισθολογικό χάσμα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών, το οποίο έχει φτάσει στο 17,9% και καταγράφει αυξητική τάση.

Στο πεδίο είναι και τα προβλήματα των νέων εργαζομένων, οι οποίοι βλέπουν να είναι άπιαστο όνειρο το δικαίωμα στη στέγη.

Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας, σύμφωνα με τα οποία το 2022 το ποσοστό των νέων ηλικίας 25 έως 29 ετών, που βρίσκονται σε συνθήκες φτώχειας ή/και κοινωνικού αποκλεισμού, εκτοξεύτηκε στο 17,1%, σε σύγκριση με 13,8% το προηγούμενο έτος.

 Πηγή:  https://dialogos.com.cy/rekor-paraviaseon-sta-ergasiaka-dikaiomata/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=twitter

Μια νοοτροπία που ακόμα θέλει βούρδουλα, ντράπηκε και η ντροπή κυρία Υπουργέ…

 

Ευαγγελία Σιζοπούλου  30 Ιουνίου 2023

Το τι έγινε με την περίπτωση του μικρού Αντώνη προχθές και πώς τελικά εξελίχθηκε το θέμα, το γνωρίζουμε όλοι.

Το πώς  λίγες ώρες προηγουμένως ήταν αδύνατη και ανέφικτη η παραχώρηση της νοσηλεύτριας για να τον συνοδεύσει στο θερινό σχολείο ενώ λίγο μετά έγινε κατορθωτή –και δη από το ίδιο υπουργείο Υγείας και από την ίδια την Υπουργό- μπορούμε να το υποψιαστούμε. Δεν χρειάζεται να είσαι μάντης και να έχεις μεταφυσικές ικανότητες. Προφανώς, οι αρχικές δηλώσεις της κ. Πόπης Κανάρη εξόργισαν και το Προεδρικό, όπως ακριβώς και την κοινωνία. Και προφανώς, θα έπεσαν τηλεφωνήματα και οδηγίες για διευθέτηση του ευαίσθητου αυτού ζητήματος.

Η θετική κατάληξη της υπόθεσης αυτής μπορεί να είναι σημαντική για τον μικρό Αντώνη και την οικογένειά του, ωστόσο, με τίποτα δεν μπορούμε να αναφωνήσουμε ούτε μπράβο, ούτε συγχαρητήρια. Μόνο ντροπή. Ντροπή κυρία Υπουργέ όχι μόνο για τις απαράδεκτες δηλώσεις σας αλλά και για το γεγονός ότι για ακόμα μια φορά μια οικογένεια αναγκάζεται να δημοσιοποιήσει το πρόβλημα της για να ικανοποιηθεί το αίτημα της για τα αυτονόητα. Ντροπή που έπρεπε να σας κακίσει ένας βουλευτής (συγχαρητήρια στον Ανδρέα Αποστόλου για ακόμη μια φορά) και δη ενός κόμματος που στήριξε και στηρίζει την Κυβέρνηση (κι εδώ χρειάζονται διπλά συγχαρητήρια γιατί δεν έκλεισε το στόμα, ούτε προσπάθησε να το ρίξει στα μαλακά με μουλωχτές παρεμβάσεις αλλά κινήθηκε με διαφάνεια) για να αναγκαστείτε να μαζέψετε τα ασυμμάζευτα.

Ντροπή που φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε λόγο για δημιουργία προηγούμενου σε περίπτωση που ικανοποιείτο το απολύτως δικαιολογημένο αίτημα της οικογένειας του Αντώνη. «Αν δώσουμε νοσηλευτή σε εσάς, θα πρέπει να δώσουμε και στους άλλους…»! Ντρέπεται και η ντροπή…

Ντροπή που επικαλεστήκατε την εντατική μονάδα νεογνών, όπου η νοσηλεύτρια του Αντώνη υπηρετεί. Έμμεσος εκβιασμός μου ακούστηκε κυρία Υπουργέ. Λες κι έπρεπε να κληθεί η οικογένεια του παιδιού και συνεπώς, ολόκληρη η κοινωνία να απαντήσει στο δίλημμα: Να κινδυνέψει άραγε η εύρυθμη λειτουργία της ευαίσθητης αυτής Μονάδας που όλοι γνωρίζουμε το σπουδαίο της έργο, για να μπορεί να πάει ο Αντώνης για ένα ακόμη μήνα σχολείο; Ε, λοιπόν, κανένα απολύτως δίλημμα: Γιατί οφείλετε να επιλύσετε προβλήματα για να μην χρειάζεται αυτή η επιλογή. Για να μην μείνει η Μονάδα με λειψό προσωπικό το καλοκαίρι αλλά ούτε και ο Αντώνης και ο κάθε Αντώνης κλεισμένος στο σπίτι αποκομμένος από κάθε δραστηριότητα και κάθε προσπάθεια κοινωνικοποίησής του.

Ντροπή γιατί ενώ όλα προχωράνε και οδεύουν προς την ανάπτυξη (πολύ δημοφιλής ο όρος βλέπετε) ακόμα θέλουμε βούρδουλα για τα αυτονόητα. Ακόμα θέλουμε να δημοσιοποιούνται ευαίσθητα θέματα για να πράξουμε αυτά που οφείλουμε. Ακόμα θέλουμε μια κοινωνία εξοργισμένη για να μας οδηγεί στο δρόμο που πρώτοι έπρεπε να πορευτούμε.

Και ναι κυρία Υπουργέ! Εμείς θέλουμε και απαιτούμε να υπάρξει προηγούμενο για όλες εκείνες τις οικογένειες, για όλους εκείνους τους μικρούς αγγέλους που το χρειάζονται. Για όλους αυτούς τους μαχητές που καθημερινά, κάθε ώρα και στιγμή παλεύουν με τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Αυτά που τους έτυχαν αλλά και αυτά που κάποιοι τους βάζουν.

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1341304/mia-nootropia-pou-akoma-theli-vourdoula-ntrapike-ke-i-ntropi-kiria-ipourge/

ΔΝΤ: «Τα εταιρικά κέρδη αποτελούν σχεδόν τον μισό πληθωρισμό της Ευρωζώνης»

 

27/06/2023

 

Μέχρι και το νεοφιλελεύθερο «κάστρο» του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου παραδέχεται σε μελέτη του πως οι αυξήσεις τιμών των αγαθών στη ζώνη του Ευρώ οφείλονται σε μεγάλο ποσοστό στα «αυξανόμενα εταιρικά κέρδη» — με απλά λόγια, στην απληστία των επιχειρήσεων.

Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ καταρρίπτουν έτσι την επιχειρηματολογία μεταξύ πολλών άλλων και της ελληνικής κυβέρνησης, πως δήθεν ο πληθωρισμός των τελευταίων δύο ετών είναι ένα φαινόμενο που οφείλεται αποκλειστικά στην αύξηση του κόστους ενέργειας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία. Στην πραγματικότητα, επισημαίνει σε έκθεσή του το Ταμείο, «οι εταιρείες αύξησαν τις τιμές κατά περισσότερο από το κατακόρυφα αυξανόμενο κόστος της εισαγόμενης ενέργειας».

Οι εταιρείες δηλαδή πήραν το επιπλέον κόστος από τις αυξήσεις των τιμών στην ενέργεια και «μετακύλισαν στους καταναλωτές μεγαλύτερο ποσό από αυτή την άμεση αύξηση». Στην ανάλυσή του το ΔΝΤ τονίζει πως το 45% των αυξήσεων τιμών από τις αρχές του 2022 στην Ευρωζώνη αντιστοιχεί στα κέρδη των επιχειρήσεων, με ένα 40% να αντιστοιχεί στα κόστη εισαγωγής, ένα 25% στα κόστη εργασίας και με τους φόρους να έχουν μια ελαφριά αποπληθωριστική επίδραση.

Οι οικονομολόγοι του ΔΝΤ επίσης προειδοποιούν πως για να επιτευχθεί ο στόχος που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για πληθωρισμό 2% μέχρι το 2025, οι επιχειρήσεις θα πρέπει να αποδεχτούν πολύ μικρότερα κέρδη.

«(…) αφότου είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται κατά περίπου 5% σε πραγματικούς όρους το 2022, οι εργαζόμενοι τώρα πιέζουν για αυξήσεις τιμών», λέει η έκθεση. Ο ρυθμός αύξησης των μισθών κρίνει και το πόσο μικρότερα κέρδη θα πρέπει να έχουν οι επιχειρήσεις για να επανέλθει ο πληθωρισμός στα πλαίσια του στόχου.

«Υποθέτωντας πως οι ονομαστικοί μισθοί αυξηθούν με ρυθμό περίπου 4,5% κατά τα δύο επόμενα έτη (λίγο κάτω από τον ρυθμό ανάπτυξης που παρατηρήθηκε στο πρώτο τέταρτο του 2023) (…) το μερίδιο κέρδους των επιχειρήσεων θα πρέπει να πέσει πίσω στα επίπεδα προ της πανδημίας για να επιτευχθεί ο στόχος της ΕΚΤ μέχρι τα μέσα του 2025».

Εάν όμως, συνεχίζει η μελέτη, οι μισθοί αυξηθούν με ρυθμό 5,5% — δηλαδή τον ρυθμό που απαιτείται για να φτάσουν οι πραγματικοί μισθοί στα προ της πανδημίας επίπεδα μέχρι το τέλος του 2024 — «το μερίδιο κέρδους θα πρέπει να πέσει στα χαμηλότερα επίπεδα από τα μέσα της δεκαετίας του 1990».

Πηγή:   https://info-war.gr/dnt-ta-etairika-kerdi-apoteloyn-sched/

Στο σκλαβοπάζαρο του αναπτυγμένου κόσμου

 

Μαριλένα Παναγή  29 Ιουνίου 2023

Χθες έλαβα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο ένα μήνυμα με τις σκέψεις μιας 22χρονης η οποία εργάζεται σε πρατήριο μιας από τις μεγαλύτερες αλυσίδες τροφίμων στην Κύπρο.

Επέλεξα λοιπόν να φιλοξενήσω τις δικές τις σκέψεις σε αυτή τη στήλη γιατί στην ουσία οι σκέψεις της αποτελούν την περιγραφή ενός απαράδεκτου συστήματος εκμετάλλευσης ανθρώπων την ύπαρξη του οποίου όλοι γνωρίζουμε, αλλά επιλέγουμε την τακτική του «κρύψε να περάσουμε».

«Κοιτάζοντας τον εαυτό μας στον καθρέφτη, μήπως νομίσαμε πως είδαμε Θεό; Πως αποφασίζουμε πως εμείς μπορούμε να ορίσουμε την μοίρα κάποιου άλλου ανθρώπου τόσο εύκολα; Πως πιστέψαμε πως η ζωή κάποιου μας ανήκει; Κι ο λόγος, περί εμπορίας ανθρώπων και ανθρώπινων ψυχών που μεταφράζονται σε νούμερα πωλήσεων και χρήμα.

Τον λένε Χασάν. Ήρθε από την χώρα του στην Κύπρο, όπως και πολλοί άλλοι, για ένα καλύτερο μέλλον. Πώς κατέληξε εδώ; Όπως και όλοι οι άλλοι. Διαδικτυακές αγγελίες που τους οδηγούσαν σε καλοθελητές οι οποίοι τους «βοηθούν» βρίσκοντας τους δουλειά στο νησί της ευκαιρίας. Όπως και να ‘χει, άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε για μια καλύτερη ζωή. Η μάνα του, όπως και χιλιάδες άλλες μανάδες, αποχαιρέτησε το παιδί της με την προϋπόθεση πως αυτό θα είχε ένα καλύτερο μέλλον και μια ευτυχισμένη ζωή. Μα πως να φανταστούν πως το ιδανικό της Ευρώπης, η ιδέα της δημοκρατίας και της ισότητας θα τους οδηγούσε σε σκλαβοπάζαρο; Όπως του εξήγησαν όλα θα ήταν έτοιμα, σπίτι, εργασία, κάποιος να τον περιμένει στο αεροδρόμιο. Μπήκε σε ένα διαμέρισμα μαζί με άλλα πέντε αγόρια. Το καθένα κουβαλούσε μια άλλη ιστορία πλάνης από την ίδια ή κάποια γειτονική του χώρα.

Χαρτιά, διαβατήρια, ταυτότητες, πορτοφόλι τα κρατούσε η εταιρία για την οποία θα εργαζόταν. Δεν τους ανήκαν πλέον.  Ο Χασάν τώρα είναι ένας από τους ανθρώπους που ετοιμάζουν το δικό σου φαΐ και καθημερινά υποφέρουν για κάτι που εσύ ούτε καν εκτιμάς, ούτε καν υπολογίζεις. Η μόνη σου έγνοια είναι να το βρεις φρέσκο, ό,τι ώρα, χωρίς να σε απασχολεί ο κόπος του ανθρώπου που το έφτιαξε. Ε λοιπόν, μάθε πως αυτός ο άνθρωπος δουλεύει τουλάχιστον δώδεκα ώρες για τις δικές σου τις ιδιοτροπίες, ούτε τον βασικό μισθό δεν παίρνει και μην ρωτάς για υπερωρίες. Αυτός δεν χρειάζεται ρεπό, γιατί πολύ απλά τον μετατρέψανε σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή που μόνο να δουλεύει ξέρει. Δεν έχει δικαίωμα να αρρωστήσει, δεν μπορεί να λυγίσει, δεν έχει το δικαίωμα να ξεκουραστεί. Την ώρα που εσύ κάθεσαι για να φας αυτός δεν έχει την πολυτέλεια ούτε καν για να ακουμπήσει κάπου το κορμί του για να πάρει μια ανάσα. Βλέπεις οι καρέκλες είναι περιττές σε τέτοιους χώρους. Μπορεί να μείνει όρθιος, αν βρει χρόνο δηλαδή. Άνθρωποι σαν αυτόν δεν έχουν καλές και κακές μέρες, δεν έχουν όνειρα ή προσωπική ζωή, έχουν δουλειά.

Και αν εσύ, αγαπητέ φίλε, νομίζεις πως αυτά δεν γίνονται άνοιξε τα μάτια σου, μα κυρίως τα αφτιά σου και άκουσε ιστορίες ανθρώπων πέρα από την δική σου, γιατί αυτά δίπλα σου γίνονται. Για εμένα η Κύπρος είναι η δική μου χώρα, το σπίτι μου με το απέραντο γαλάζιο, με τα όμορφα χωριά, τηνευωδία του γιασεμιού και τον ζεστό της ήλιο. Δυστυχώς όμως, δεν γνώρισαν όλοι την παραδεισένια πλευρά του νησιού μου. Κάποιους τους συστήθηκε μόνο η σκοτεινή πλευρά της χωράς στην οποία συμβάλλει ο καθένας μας ξεχωριστά.Αν λογιέσαι άνθρωπος ελπίζω να διαβάζεις με τα μάτια της ψυχής. Κι αν πιστεύεις πως η δική σου συμβολή ασήμαντη θα είναι, να σου θυμίσω πως ο κόσμος, εγώ και εσύ είμαστε».

Ας φτάσει αυτό το μήνυμα της νεαρής Κύπριας σε όλους μας και κυρίως στα αφτιά αυτών που αποφασίσουν. Χιλιάδες Κύπριοι ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό. Κανένας δεν θέλει να τον βλέπουν, όπως εμείς βλέπουμε τον κάθε Χασάν.

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1340396/sto-sklavopazaro-tou-anaptigmenou-kosmou/