Το Βρετανικό Μουσείο, η οργή της Λ. Μενδώνη και η εξοργιστική υποκρισία

ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2024

Η κ. υπουργός καλά θα τα έλεγε... εάν ωστόσο δεν ξεχνούσε τα του οίκου της και τα πεπραγμένα της. Και γι' αυτό θα ήταν προτιμότερο η "οργή" της να στρέφεται προς την ίδια!

Οι “σύμμαχοι” μας οι Βρετανοί, οι οποίοι δεν επιστρέφουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα – χωρίς όρους και προϋποθέσεις – ως οφείλουν, τα “σέβονται” και τα “τιμούν” οργανώνοντας στην αίθουσα στην οποία εκτίθενται επίδειξη μόδας (!) του Τούρκου σχεδιαστή Ερντέμ Μοραλίογλου. 

Εδώ ένα βίντεο από τη νέα χρήση της αίθουσας όπου εκτίθεται ο κλεμμένος γλυπτός διάκοσμος του Παρθενώνα:

Τέτοιες εκδηλώσεις… σεβασμού έχει κάνει και στο παρελθόν καθώς το Βρετανικό Μουσείο συνηθίζει να νοικιάζει αίθουσες για κοσμικές και επιχειρηματικές συνάξεις. Μεταξύ αυτών και η αίθουσα με τα Γλυπτά του Παρθενώνα. 

Στην Ελλάδα τώρα, η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη εξανέστη και εμφανίζεται οργισμένη, διότι όπως λέει: “το Βρετανικό Μουσείο, για μια ακόμη φορά, αποδεικνύει τον μηδενικό σεβασμό του προς τα αριστουργήματα του Φειδία. Οι ιθύνοντες του Βρετανικού Μουσείου ευτελίζουν και προσβάλλουν όχι μόνο το μνημείο αλλά και τις οικουμενικές αξίες που αυτό εκπέμπει. Οι συνθήκες έκθεσης και φύλαξης των γλυπτών, στη Duveen Gallery, συνεχώς επιδεινώνονται. Είναι η ώρα τα κλεμμένα και κακοποιημένα γλυπτά αριστουργήματα να αστράψουν στο αττικό φως”. 

Η κ. υπουργός καλά θα τα έλεγε… εάν ωστόσο δεν ξεχνούσε τα του οίκου της και τα πεπραγμένα της. Και γι’ αυτό θα ήταν προτιμότερο η “οργή” της να στρέφεται προς την ίδια!

Φαίνεται, ότι η παραχώρηση του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης το κοντινό 2021 για φωτογράφιση των μοντέλων του οίκου Dior, κατά τη δική της λογική – και της κυβέρνησης φυσικά – δεν εμπίπτει στις παραπάνω κατηγορίες ευτελισμού και προσβολής του μνημείου. Αντίθετα, ήταν ευκαιρία προβολής της Ελλάδας! Και με την περισπούδαστη βούλα του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. 

Μάλιστα, την επομένη της επίδειξης μόδας του οίκου Dior στο Καλλιμάρμαρο μιλώντας στο MEGA δήλωσε “Χθες ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα”. Και μας κούνησε το δάχτυλο λέγοντας ” Να κατανοήσουμε ότι η μόδα είναι τέχνη και πολιτισμός. Βγήκε μια εικόνα της χώρας από το Καλλιμάρμαρο, ένα ολομάρμαρο τοπόσημο της Αθήνας. Αυτή η εικόνα βγήκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο”. 

Διότι, μάλλον, όταν κατανοούμε ότι τόσο εδώ όσο και στη Μ. Βρετανία πρόκειται να πλήρη εμπορευματοποίηση και χυδαία αγοραία χρήση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς… δεν κατανοούμε σωστά. 

Ενα χρόνο νωρίτερα, το 2020, άλλος οίκος μόδας έκανε επίδειξη στο Σούνιο… Αλλά και εκεί μάλλον δεν καταλάβαμε καλά! Ηταν για το καλό του μνημείου. 

Αρα, καλά έκανε η Τζένιφερ Λόπεζ και φωτογραφήθηκε στη Ακρόπολη το 2008 και μάλιστα χωρίς την άδεια του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Τότε, κυβέρνηση ήταν η Ν.Δ. και υπουργός Πολιτισμού ο Μ. Λιάπης.  Οι άνθρωποι έβλεπαν μπροστά. 

Και κακώς, επομένως,  το 2017 το ΚΑΣ δεν συμφώνησε με την παραχώρηση της Ακρόπολης στον οίκο Gucci για επίδειξη μόδας. Τότε, είχε στηθεί ένας ολόκληρος προπαγανδιστικός μηχανισμός από τα ΜΜΕ με επίκεντρο ένα ακραία διλημματικό σκηνικό προκειμένου να δικαιολογηθεί ο εμπορευματικός ευτελισμός του μνημείου. 

Το θέμα ήταν η συνάντηση δύο brand names (χρησιμοποιούμε τους δικούς τους αγοραίους όρους), η οποία μπορεί να είναι επωφελής (κάτι σαν win – win δηλαδή!) και για τις δύο πλευρές. Από τη μια πλευρά ο οίκος θα εισέπραττε κύρος δια της εμβληματικότητας του μνημείου και από την άλλη πλευρά ο Παρθενώνας θα διαφημιζόταν (θαρρείς και έχει ανάγκη από διαφήμιση) ή ακόμα χειρότερα, με ένα καλό deal το ελληνικό κράτος θα εισέπραττε4 πολλά χρήματα ως ανταποδοτικό όφελος, δηλαδή  ένας άλλος τρόπος εμπορευματοποίησης, συγκεκαλυμμένος και γι’ αυτό ύπουλος, 

Χυδαία πράγματα, τα οποία λίγα χρόνια μετά είδαμε να αναπαράγονται από τη νυν υπουργό Πολιτισμού. 

Οι αιτιάσεις ότι τα μνημεία θα διαφημιστούν αν δεν ήταν τραγικές και επικίνδυνες θα ήταν απλώς αστείες. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση, το Υπουργείο Πολιτισμού και δυστυχώς το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο εφαρμόζουν επί των μνημείων μια κυνικά αγοραία λογική πασπαλισμένη με μπόλικο νεοαποικιακό πνεύμα και αρκετό αρχοντοχωριατισμό.

Όταν το 2005 η εταιρεία «Φίλιπς» έπαιρνε άδεια να χρησιμοποιήσει την Ακρόπολη για διαφημιστικούς σκοπούς επειδή πούλησε τους λαμπτήρες φωτισμού του Βράχου και των μνημείων επί του Βράχου σε καλύτερη τιμή και ταυτόχρονα παρατηρούσαμε το κεφάλαιο να μετατρέπεται σε χορηγικό και να εισβάλλει με διάφορους τρόπους στον πολιτισμό, γνωρίζαμε ότι η Ακρόπολη δεν θα τη γλίτωνε. Και δεν τη γλίτωσε. Το ίδρυμα Ωνάση έβαλε το όνομα του στο μνημείο. Ο οίκος Dior έβαλε τα μοντέλα του.

Και οργίζονται που το Βρετανικό Μουσείο έβαλε μπροστά από τα Γλυπτά του Παρθενώνα κάποια άλλα μοντέλα! 

Δεν δικαιούστε να οργίζεστε! 

Αντίθετα, η οργή είναι όλη δική μας για την υποκρισία σας! 

Πηγή:   https://www.imerodromos.gr/to-vretaniko-mouseio-h-orgh-ths-l-mendonh-kai-h-exorgistikh-upokrisia/

Στη σκιά του «Κανένα

 Του Σταύρου Χριστοδούλου

11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024

Τον τόπο αυτόν κυβέρνησε κάποτε ένας παπάς. Απλώς το αναφέρω, χωρίς να το αξιολογώ, αν και θέλω να ελπίζω πως στην εποχή μας μπορούμε –αν μη τι άλλο– να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Ότι ξεπεράσαμε τα ταμπού των ιερών αγελάδων και άλλες ανάλογες παιδικές ασθένειες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όσοι έχουν δρασκελίσει τον πρώτο μισό αιώνα της ζωής τους, νομίζω καταλαβαίνουν τι εννοώ. Όταν η χώρα μας μπουσούλαγε για να βρει τις πατημασιές της, υπήρχαν όρια στο τι μπορούσε να κρίνει κανείς. Κι έπειτα, ενώ λογικά η πρώιμη ενηλικίωση του κυπριακού κράτους θα δικαιολογούσε μια πιο θαρραλέα κριτική σκέψη, ήρθε το μακελειό του 1974 και μας έβαλε φρένο. Κανείς δεν μιλούσε για τα κακώς κείμενα. Ουδείς τολμούσε να θίξει τα αυτονόητα, πώς για παράδειγμα ένα κοσμικό κράτος κυβερνάται από τους παπάδες, ανακυκλώνοντας σκοταδιστικές αντιλήψεις.

Το έχω γράψει ξανά πως βρίσκω υποκριτική τη γλυκερή νοσταλγία για εκείνα τα «ωραία χρόνια». Εγώ πέρυσι έκλεισα τα 60. Γεννήθηκα «στις φασαρίες» κι αυτό που θυμάμαι είναι έναν κλειστοφοβικό τόπο. Ναι, με αυλές και γιασεμιά, και τα κλειδιά στην πόρτα. Αλλά βαθιά συντηρητικό, μπολιασμένο με κάθε λογής φοβικά σύνδρομα. Ο κουρνιαχτός που σήκωσε η εισβολή τα κάλυψε όλα. Γι’ αυτό δεν μιλάγαμε για όλα εκείνα που στην υπόλοιπη Ευρώπη δονούσαν την κοινωνία. Ήταν πολύς ο πόνος για να σκαλίζει κανείς θέματα «πολυτελείας». Όπως τα ατομικά δικαιώματα, όπως η διαφορετικότητα, όπως το κόψιμο του ομφάλιου λώρου ανάμεσα στο κράτος και την Εκκλησία. Γι’ αυτό σιωπούσαμε. Και μεγαλώναμε. Ώσπου ξημερώνει μια μέρα κι ανακαλύπτεις πως γίνεσαι 60, σε μια χώρα μισή, μια παρωδία κοσμικού κράτους που βαδίζει με σάπια δεκανίκια στο μέλλον.

Διαβάστε προσεκτικά αυτές τις (σχεδόν) 50 λέξεις: «Η επίσκεψη της Αγίας Ζώνης γίνεται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι για τον τόπο μας, όταν περνά τεράστιες δυσκολίες. Είμαι σίγουρος ότι η παρουσία της εδώ θα δώσει δύναμη, ενέργεια και ελπίδα προκειμένου να δούμε το συντομότερο την Κύπρο, απελευθερωμένη, ενωμένη όπως την γνωρίζαμε στα παλιά». Δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, ο οποίος υποδέχτηκε την Αγία Ζώνη εκ μέρους του προέδρου της Δημοκρατίας. Σκέφτομαι ότι ο Χαρτσιώτης είναι στην ηλικία μου και ο Χριστοδουλίδης δέκα χρόνια νεότερος. Δύο μορφωμένοι άνθρωποι οι οποίοι κόντρα σε κάθε σύγχρονη πολιτική λογική υποδέχονται ένα κομμάτι ύφασμα –τη ζώνη της Παναγίας τάχαμου– με τιμές αρχηγού κράτους. Ναι, είναι τόσο θλιβερό όσο ακούγεται. Σαν ξέφτι από ένα παρελθόν που θα έπρεπε φυσιολογικά να σκονιζόταν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Κι ύστερα αναρωτιέται ο πρόεδρος γιατί η δημοτικότητά του κατρακυλά. Ή ακόμα χειρότερα ακούει τους κολαούζους του να εκπονούν θεωρίες συνωμοσίας για τα συστημικά Μέσα και το κατεστημένο που πολεμά την κυβέρνηση. Ενώ η πραγματικότητα είναι απλή και κραυγάζει εκεί έξω: απογοήτευσε ο πρόεδρος. Επειδή έταξε το καινούργιο και παραμένει προσκολλημένος στο παλιό. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει το παλιό: τους διορισμούς των ημετέρων, τη μετριότητα στη διαχείριση, την απουσία φρεσκάδας και οράματος. Γι’ αυτό ο κόσμος τού γυρνά την πλάτη έτσι όπως καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Στην έρευνα της Prime Market Research για τη Red Wolf, το χειρότερο δεν είναι ότι περισσότεροι από τους μισούς πολίτες που τον ψήφισαν τον απαξιώνουν. Το χειρότερο βρίσκεται στο ερώτημα για την αξιολόγηση της κυβέρνησής του, όπου το μεγαλύτερο ποσοστό του πιο αποδοτικού υπουργού (30%) συγκεντρώνει ο «Κανένας».

Σε αυτή την κατηγορία, του «Κανένα», εμπίπτει και ο Μάριος Χαρτσιώτης. Ο οποίος κάνει δηλώσεις του επιπέδου που διαβάσαμε πιο πάνω, ένα κράμα θρησκοληψίας και οπισθοδρόμησης. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα αν ο υπουργός μοιραζόταν αυτού του είδους τις απόψεις με τον πνευματικό του πατέρα, τον Αθανάσιο. Ο καθένας άλλωστε δικαιούται να πιστεύει σε ό,τι θέλει. Εδώ όμως μιλάμε για το κράτος. Για ένα κανονικό υποτίθεται ευρωπαϊκό κράτος στον ορμητικό νέο κόσμο του 21ου αιώνα. Ως πότε άραγε θα βαδίζουμε ως λαός με γυρτούς τους ώμους στη σκιά του κυρίου «Κανένα»;

Πηγή:    https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/stayros-xristodoyloy/1-sti-skia-toy-kanena

Το μισό γαλλικό Υπουργικό Συμβούλιο είναι εκατομμυριούχοι – Εννέα υπουργοί στο 1% των πλουσιότερων Γάλλων!

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Τετάρτη 14 Φεβρουαρίου 2024

Εκατομμυριούχοι είναι οι 17 από τους 34 υπουργούς της νέας κυβέρνησης του Γκαμπριέλ Ατάλ στη Γαλλία, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύει η εφημερίδα L`Humanite.

Η γαλλική εφημερίδα αναφέρει ότι τα περιουσιακά στοιχεία του 50% των μελών της κυβέρνησης Ατάλ  ξεπερνούν τα 1,03 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που συμβαίνει μόλις για το 5% των Γάλλων.

Τα δύο τρίτα των υπουργών διαθέτουν περιουσία άνω των 716.000 ευρώ και είναι μεταξύ του πλουσιότερου 10%. Εννέα υπουργοί ανήκουν μάλιστα στην κατηγορία του πλουσιότερου 1% των Γάλλων, με περιουσιακά στοιχεία πάνω από 2,2 εκατ. ευρώ.

Ποιοι είναι στην κορυφή της λίστας

Στην κορυφή των πλουσιότερων υπουργών, είναι ο Φρανκ Ριστέρ, αρμόδιος για το Εξωτερικό Εμπόριο, με την περιουσία του να υπολογίζεται στα 10 εκατομμύρια ευρώ,  χάρη σε κληρονομιές πολλών γκαράζ και αντιπροσωπειών αυτοκινήτων.

Μεταξύ των πλουσιότερων μελών της κυβέρνησης Ατάλ είναι η υπουργός Αθλητισμού, Νεολαίας και Ολυμπιακών Αγώνων, Αμελί Ουντέα-Καστερά με  περιουσία 7 εκατομμυρίων ευρώ, σε μεγάλο βαθμό από μετοχές της Axa και  της Carrefour. Ακολουθούν με περίπου 5 εκατομμύρια ευρώ, ο υπουργός Δικαιοσύνης Ερίκ Ντιπόν-Μορετί , ο υπουργός Βιομηχανίας  Ρολάν Λεσκίρ  και Ζαν Νοέλ Μπαρό, αρμόδιος για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις.

Τα μέλη της κυβέρνησης έχουν πλέον δύο μήνες για να υποβάλουν τις ενημερωμένες δηλώσεις των περιουσιακών στοιχείων τους στην Ανώτατη Αρχή για τη Διαφάνεια της Δημόσιας Ζωής (HATVP).

Στην προηγούμενη κυβέρνηση της Ελιζαμπέτ Μπορν, 19 από τους 43 υπουργούς – ή το 44% – ήταν εκατομμυριούχοι, σύμφωνα με την HATVP.

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/to-miso-galliko-upourgiko-sumvoulio-einai-ekatommuriouchoi-ennea-upourgoi-sto-1-ton-plousioteron-gallon/

Το 2024 ανακαλύφθηκε η αξιοπρέπεια

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

13 Φεβρουαρίου 2024

Είναι η τρίτη φορά σε λίγες μόνο μέρες που γίνεται επίκληση της «αξιοπρέπειας» ως λόγος παραίτησης κάποιου παράγοντα. Κι αυτό δεν μπορεί να μην μας παραξενέψει, πρώτον γιατί οι παραιτήσεις δεν ήταν ποτέ τόσο εύκολο να συμβούν (το αντίθετο) και δεύτερον γιατί γίνονται, όχι για κάτι χειροπιαστό, αλλά για ένα συναίσθημα. Ή μήπως πίσω από το συναίσθημα είναι και το χειροπιαστό;

Πρώτος άνοιξε τον χορό, αρχές του χρόνου, ο Φίλιππος Χατζηζαχαρία ο οποίος παραιτήθηκε από την θέση του υφυπουργού Έρευνας και Καινοτομίας επικαλούμενος άλλοτε προσωπικούς λόγους κι άλλοτε λόγους αξιοπρέπειας. Φυσικά, την ίδια έννοια και αφετηρία μπορούν να έχουν και τα δύο. Την ίδια φρασεολογία επέλεξε κι ο Ιωάννης Καπνουλλάς για να αποχωρήσει από την θέση του αναπληρωτή διευθυντή των Κεντρικών Φυλακών. Και οι δύο παραιτήσεις έγιναν δεκτές και οι παραιτηθέντες αναπληρώθηκαν πριν σχεδόν υποβάλουν την παραίτηση τους.

Ο Μάριος Πελεκάνος, μέχρι χθες α’ αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, δεν επικαλέστηκε προσωπικούς λόγους, αλλά μίλησε ξεκάθαρα για αξιοπρέπεια: «Η πολιτική ηθική, η αξιοπρέπεια και η συνείδηση μου δεν μου επιτρέπουν να συνεχίσω και με υποχρεώνουν να υποβάλω την παραίτηση μου», αναφέρει σε επιστολή του προς την πρόεδρο του κόμματος. Της αντίδρασης Πελεκάνου προηγήθηκε συνεδρία του Πολιτικού Γραφείου για επιλογή των υποψηφίων ευρωβουλευτών, με τον Πελεκάνο να μένει εκτός ψηφοδελτίου, πράγμα που προφανώς δεν αποδίδει στην ελεύθερη βούληση αυτών που ψήφισαν και στις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά σε άλλους λόγους, εξ ου και η ηθική και η αξιοπρέπεια.

Σε αντίθεση με τις δύο προηγούμενες αξιοπρεπείς παραιτήσεις, αυτή του Μάριου Πελεκάνου δεν έγινε δεκτή από την ηγεσία του κόμματος, με τον αναπληρωτή πρόεδρο, Ευθύμιο Δίπλαρο, να τον καλεί να κάνει δεύτερες σκέψεις. Πράγμα ωστόσο που θα τον έκανε να μοιάζει αναξιοπρεπής. Παραιτούμαι, κάνω κωλοτούμπα και αναιρώ; Δεδομένου όμως πως μόλις πρόσφατα ανακαλύφθηκε η αξιοπρέπεια, ίσως κάποια πράγματα να χρειάζεται να τα εμπεδώσουμε. 

Εκεί, λοιπόν, που για χρόνια απορούσαμε «που είναι ευθιξία; γιατί δεν παραιτείται;», σε 40 μέρες είδαμε τρεις παραιτήσεις για λόγους αξιοπρέπειας. Να χαρούμε; Έγιναν οι πολιτικοί, οι υπουργοί, οι τεχνοκράτες, πιο ευαίσθητοι; Έγιναν τα πράγματα πιο άγρια που δεν τα αντέχουν πλέον ούτε οι ίδιοι οι συνεργάτες και πρωταγωνιστές του συστήματος; Έγινε η αξιοπρέπεια πασπαρτού με την επίκληση της οποίας μπορεί να κλείνει ένα κεφάλαιο χωρίς να χρειάζεται να ειπωθούν πολλά; Όπως και να ‘χει, καλωσορίζουμε την αξιοπρέπεια στη δημόσια ζωή και ευελπιστούμε πως κάποτε θα ανακαλυφθούν και οι ευθύνη και συγνώμη. 

Πηγή:   https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1437822/to-2024-anakalifthike-i-axioprepia/

Εργοδοτικά εγκλήματα: Ενας εργάτης νεκρός κάθε δύο μέρες

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2024

Τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου, στην Κρήτη ένας εργάτης χάθηκε στη «μάχη» για το μεροκάματο. Σύμφωνα με πληροφορίες, εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις του, εντός ξενοδοχείου που εκτελούνται εργασίες ανακατασκευής, στην περιοχή Σίσι του δήμου Αγίου Νικολάου. Την Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου στην Εύβοια ένας ακόμα εργάτης έπεσε νεκρός και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν σε χώρους δουλειάς στην Εύβοια μέσα σε μια ημέρα! 

Αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα στην Ελλάδα της «ανάπτυξης» της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Στην Ελλάδα που τα αφεντικά αυγατίζουν κέρδη, εργάτες χάνουν τη ζωή τους μέσα σε γιαπιά, εργοστάσια και άλλους χώρους δουλειάς. Χωρίς μέσα και μέτρα ασφαλείας εργαζόμενοι θυσιάζονται. Δεν ξαναγυρίζουν στο σπίτι τους μετά το μεροκάματο…

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε πρόσφατα στη δημοσιότητα η Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΟΣΕΤΕΕ) τα εργατικά δυστυχήματα το 2023 (η τραγωδία συνεχίζεται και το 2024) σημείωσαν αρνητικό ρεκόρ στην Ελλάδα.

Ειδικότερα, σύμφωνα με αυτά το 2023, 179 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους από εργατικά δυστυχήματα… Ουσιαστικά πρόκειται για ένα τέτοιο τραγικό συμβάν κάθε δύο μέρες, καθόλη την περσινή χρονιά.

Τα στοιχεία δείχνουν εξίσου μεγάλη αύξηση και στους σοβαρά τραυματίες, οι οποίοι από 140 που ήταν το 2022, διπλασιάστηκαν σε 287 ένα χρόνο αργότερα.

Ως προς τις κατηγοριοποίηση των θυμάτων συνολικά 60 εργάτες-μισθωτοί έφυγαν από τη ζωή το 2023, 44 αγρότες, 31 εργάτες που υπάγονται στον κατασκευαστικό τομέα και τα εργοτάξια, ενώ ειδική αναφορά αξίζει να γίνει στους θανάτους που γίνονται από την χρήση γερανών.

Πλείστες ήταν οι περιπτώσεις όπου εργαζόμενοι μη εκπαιδευμένοι ή απλοί βοηθοί χειριστών εργάστηκαν σε γερανούς με τραγικές επιπτώσεις για εκείνους ή για συναδέλφους τους.

Τραγική η αύξηση των εργατικών ατυχημάτων 

Η αύξηση των εργατικών δυστυχημάτων χρόνο με το χρόνο αυξάνεται. Είναι ενδεικτικό ότι το 2023 έχασαν τη ζωή τους 179 εργαζόμενοι, ενώ το 2022 είχαν σκοτωθεί 104 εργαζόμενοι.

Με βάση τα συγκεντρωτικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η Ομοσπονδία, προκύπτει ραγδαία αύξηση στα εργατικά δυστυχήματα, ήδη από το γ’ τετράμηνο του 2022, όταν καταγράφηκαν 57, έναντι 27 στο αμέσως προηγούμενο β’ τετράμηνο της ίδιας χρονιάς. Το 2023, η καταγραφή δυστυχημάτων στους χώρους εργασίας, κινήθηκε στα ίδια υψηλά επίπεδα, 54 το α’ τετράμηνο, 69 το β’ τετράμηνο και 56 το γ’ τετράμηνο.

Σε σχέση με τα επίσημα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ που έχει απόκλιση διετίας, η διαφορά είναι χαώδης. Ακριβέστερα, το 2021, η Ελληνική Στατιστική Αρχή κατέγραψε μόλις 31 εργατικά δυστυχήματα και το 2020 άλλα 41, δύο χρονιές όπου υπήρχε και το πρόβλημα της πανδημίας, που επέφερε διαδοχικά lockdown, άρα περιόρισε σημαντικά τις δραστηριότητες στους χώρους απασχόλησης. Βέβαια, ακόμα και αν ανατρέξουμε στο 2019,  πάλι τα εργατικά δυστυχήματα που είχαν καταγραφεί τότε ήταν 51, δηλαδή πολύ λιγότερα από τα περσινά.

Στη συνέντευξη τύπου, όπου δόθηκαν τα στοιχεία, συμμετείχαν και συγγενείς νεκρών εργαζομένων, οι οποίοι κατήγγειλαν σε αρκετές περιπτώσεις την αναλγησία από την πλευρά των εργοδοτών, αλλά και την ανοχή της Πολιτείας, ακόμα και αυτής της Δικαιοσύνης…

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/ergodotika-egklhmata-enas-ergaths-nekros-kathe-duo-meres/

Όταν οι αστοί ξεμένουν από παραδείγματα...

 ΝΟΡΒΗΓΙΑ

Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Όσλο

Όσο πλησιάζει η μέρα των ευρωεκλογών, τόσο οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του αστικού συστήματος θα κάνουν το παν για να συγκαλύψουν ότι τα λαϊκά προβλήματα, οι πόλεμοι, η ακρίβεια, η ανασφάλεια, η φτωχοποίηση όλο και μεγαλύτερου μέρους των λαϊκών στρωμάτων βρίσκονται στο DNA του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης.

Τόσο θα προβάλλουν και παραδείγματα με αποσπασματικά στοιχεία από άλλες χώρες, για να κάνουν άθλιο εμπόριο ελπίδας, ότι με μια καλύτερη διαχείριση ή με μια άλλη κυβέρνηση μπορούν να έρθουν καλύτερες μέρες, αφήνοντας έτσι στο απυρόβλητο τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Σ' αυτό το πλαίσιο, προβλήθηκε σε τηλεοπτικές εκπομπές ως «αντιστάθμισμα» για το πανάκριβο βρεφικό γάλα στην Ελλάδα το παράδειγμα της Νορβηγίας, όπου για κάθε παιδί δίνεται επίδομα 150 με 200 ευρώ, χωρίς βεβαίως να αναφερθεί ότι ο παιδικός σταθμός για παιδιά μέχρι 5 χρονών στοιχίζει από 250 έως και 400 ευρώ τον μήνα. Ενώ για τα παιδιά άνω των 5 φτάνει τα 110 ευρώ τον μήνα για κάθε παιδί.

Επειδή λοιπόν προβάλλεται τελευταία η Νορβηγία ως ένας ακόμα «καπιταλιστικός παράδεισος», είναι ανάγκη να ειπωθούν αλήθειες για το τι πραγματικά συμβαίνει σ' αυτή τη χώρα...

«Τρελά» έσοδα από την πώληση πετρελαίου στις χώρες της ΕΕ

Η Νορβηγία δεν είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά έχοντας ενταχθεί στη συμφωνία για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο (ΕΟΧ), διασφαλίζει την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργαζομένων με τις χώρες της ΕΕ.

Με βάση τα στοιχεία από την Ένωση Τραπεζών, η συνολική καθαρή περιουσία στη Νορβηγία είναι 4.700 δισεκατομμύρια NOK (410 δισ. ευρώ). Είναι η 6η μεγαλύτερη χώρα σε εξαγωγή πετρελαίου στον κόσμο, με περισσότερα από 2 εκατομμύρια βαρέλια τη μέρα.

Μετά τις κυρώσεις της ΕΕ στη Ρωσία, η Νορβηγία αύξησε την εξαγωγή πετρελαίου στις χώρες της ΕΕ στα 75 δισ. ευρώ, από 35 δισ. ευρώ που εξήγαγε πριν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία. Επιπλέον το 15% του συνολικού φυσικού αερίου που καταναλώνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έρχεται από τη Νορβηγία.

Αυτό συνεπάγεται ότι το νορβηγικό κράτος έχει βάλει στα ταμεία του μόνο τον τελευταίο χρόνο από την πώληση πετρελαίου και φυσικού αερίου 170 δισ. ευρώ, ποσό πενταπλάσιο από αυτό που εισπράττονταν πριν τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία.

Παρ' όλα αυτά, σύμφωνα με την Eurostat, οι τιμές προϊόντων λαϊκής κατανάλωσης αυξήθηκαν στο 2023 κατά 11%, δηλαδή 3 φορές περισσότερο από τον μέσο όρο αύξησης των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και χωρίς αντίστοιχη αύξηση των μισθών, ενώ είχε ήδη το δεύτερο υψηλότερο συνολικό επίπεδο τιμών στην Ευρώπη μετά την Ελβετία, 48% υψηλότερα από τον μέσο όρο των ευρωπαϊκών χωρών.

Ενδεικτικά αναφέρουμε κάποιες τιμές:

Tο νοίκι για ένα διαμέρισμα ενός δωματίου στην πρωτεύουσα Όσλο κυμαίνεται μεταξύ 1.000 και 1.500 ευρώ.

Ένα τριάρι 55 τ.μ. κοστίζει 1.700 ευρώ (και όχι στο κέντρο του Όσλο) με κόστος για ρεύμα 200-240 ευρώ τον μήνα και άλλα 95 ευρώ για το ίντερνετ.

1 κιλό ψωμί στον φούρνο είναι στα 8,50 ευρώ (!), 1 λίτρο γάλα 1,8 ευρώ, η ζάχαρη στα 3,60 ευρώ, 15 ευρώ το κιλό ο κιμάς, 10,50 ευρώ το κοτόπουλο. Στα λαχανικά μιλάμε για ένα μαρούλι μικρό (baby) στα 3,20 ευρώ, λεμόνια στα 6,50 ευρώ το κιλό, 1 αγγούρι από 1 έως 2 ευρώ, 1 πακέτο τσιγάρα 12 με 15 ευρώ, 1 λίτρο κρασί από 30 ευρώ και πάνω.

Τιμές δηλαδή που τσακίζουν το λαϊκό εισόδημα, αφού ο μέσος μισθός κυμαίνεται μεταξύ 2.500 και 3.000 ευρώ.

Κερδισμένες οι τράπεζες, χαμένοι τα λαϊκά στρώματα

Η Νορβηγική Στατιστική Υπηρεσία (Statistisk Sentralbyr) καταγράφει επιβράδυνση της οικονομίας στο 0,7%, ενώ η Τράπεζα της Νορβηγίας, για να συγκρατήσει τον πληθωρισμό που είχε φτάσει στο 7%, αύξησε 12 φορές το επιτόκιο από τον Οκτώβρη του 2021, με αποτέλεσμα από το μηδέν να έχει φτάσει στο 4,5% και η νορβηγική κορόνα να παρουσιάζει μια υποτίμηση κατά 14,5%.

Η μεγαλύτερη νορβηγική τράπεζα DNB αύξησε τα κέρδη της το 2023 κατά 18,9% και σύμφωνα με δηλώσεις της διοίκησής της, το μεγαλύτερο μέρος οφείλεται στην αύξηση των επιτοκίων. Στην αντιπέρα όχθη τα λαϊκά στρώματα, που πληρώνουν τον λογαριασμό γι' αυτά τα κέρδη, διαπιστώνουν μέρα με τη μέρα ότι οι σχετικά με άλλες χώρες υψηλότεροι μισθοί γίνονται σκόνη πριν τελειώσει ο μήνας.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Nav (Οργανισμός Απασχόλησης) οι άνεργοι αυξήθηκαν το 2023 κατά 120%. Παράλληλα αυξάνεται ο αριθμός όσων απασχολούνται «part time» και δεν έχουν ούτε σταθερές μέρες, ούτε ώρες εργασίας, με συμβόλαια που προβλέπουν να καλούνται στη δουλειά όταν οι εργοδότες τους χρειάζονται (extrahelp).

Οι αυξήσεις 5,5% στους μισθούς, που κι αυτές δόθηκαν κάτω από την πίεση και τη διαμαρτυρία των εργαζομένων, επ' ουδενί δεν καλύπτουν τη χασούρα από την ακρίβεια.

Περικοπές και στην Υγεία, ιδιωτικοποιήσεις δημοτικών υπηρεσιών

Στα δημόσια νοσοκομεία, το κόστος της συμμετοχής έχει αυξηθεί κατά 20% σε σχέση με πέρσι. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε τη συγχώνευση νοσοκομείων και οι αναμονές για μια εξέταση όλο και μεγαλώνουν, φτάνοντας έως και τρεις με τέσσερις μήνες στα ραντεβού για χειρουργεία. Όσο για την πληρωμή αναρρωτικής άδειας, περνάνε ακόμα και 3 μήνες.

Η καθαριότητα δρόμων, η συντήρηση δικτύων, τα σκουπίδια, η συντήρηση γραμμών τρένων και τραμ, τα πάρκινγκ έχουν περάσει σε χέρια ιδιωτών, προκαλώντας μεγάλα προβλήματα, αφού μειώνεται σταδιακά το προσωπικό.

Χαρακτηριστική είναι μαρτυρία Έλληνα μετανάστη, ότι στην πολυκατοικία που νοικιάζει διαμέρισμα, πλήρωνε επιπλέον 45 ευρώ τον μήνα για να παρκάρει το αμάξι του στον δημόσιο δρόμο! Πριν δυο μήνες ο δήμος τον ενημέρωσε ότι μια ιδιωτική εταιρεία νοίκιασε τους δρόμους γύρω από τις πολυκατοικίες της γειτονιάς και από 1/2/2024 η τιμή για το πάρκινγκ είναι 120 ευρώ μηνιαίως.

Επιθετικά στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο

Ο λαός πληρώνει ακριβά και τη συμμετοχή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο της Ουκρανίας, με αποστολή μαχητικών F-16 και με παράλληλη αποστολή εκπαιδευτών στη Δανία, προκειμένου να εκπαιδεύσουν Ουκρανούς πιλότους. Αλλά και με την έγκριση 11 δισ. κορονών για τη στήριξη «και την παράταση» του πολέμου, όπως κυνικά δήλωσε ο Νορβηγός ΥΠΕΞ.

H κυβέρνηση που εκλέχτηκε το 2021 έχει ήδη αυξήσει τα αμυντικά έξοδα κατά 40%. Σκοπεύει να αυξήσει τον στρατιωτικό της προϋπολογισμό για το 2024 κατά ακόμα 20%, που σημαίνει επιπλέον 2 δισ. ευρώ, για να ανταποκριθεί και αυτή στον στόχο του ΝΑΤΟ που είναι 2% του ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει ότι τα συνολικά ετήσια έξοδα για την άμυνα θα ανέρχονται σε 8 δισ. ευρώ.

Η Νορβηγία λοιπόν δεν είναι «χώρα-πρότυπο», όπως μας σερβίρουν τα αστικά κόμματα και τα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Αντίθετα, οι αστοί ξεμένουν από «παραδείγματα» και «πρότυπα», δείχνοντας τον πανικό τους με αποσπασματικά παραδείγματα, προσπαθώντας να κάνουν «το κρέας ψάρι» για να κρύψουν την αλήθεια που βιώνουν όλοι οι λαοί της Ευρώπης. Μια αλήθεια που αποκαλύπτεται πλέον διά γυμνού οφθαλμού, κάνοντας ακόμα περισσότερους στην Ευρώπη, παρά τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης, να αναζητούν αγωνιστική διέξοδο.

Nίκος ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, γραμματέας της ΚΟΒ Νορβηγίας του ΚΚΕ

Πηγή:    https://www.902.gr/eidisi/apopseis-sholia/355367/otan-oi-astoi-xemenoyn-apo-paradeigmata

Η Σημειολογία της Παγκοσμιοποίησης

 ΑΠΟ ΗΛΙΑΣ ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ* Τριτη 13 Φεβρουαριου 2024

Στη διαδικασία της «παγκοσμιοποίησης» υπάρχει ένα παράδοξο που πρέπει να μας κάνει καχύποπτους. Η οικονομική ολιγαρχία μιλάει για δικαιώματα ευάλωτων κοινωνικά ομάδων, τα οποία μάλιστα προσπαθεί να προστατέψει με συγκεκριμένες «πολιτικές παρεμβάσεις» που, μεταξύ άλλων, πριμοδοτούν τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη «πολιτισμική αλλαγή».

-του Ηλία Μιχαλαρέα -Δρ. Ψυχολογίας- Δρ. Γεωγραφίας. Επιστημονικά Υπεύθυνος Μονάδας Απεξάρτησης «Διάπλους» της Ψυχιατρικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας

Πρόκειται για αντίφαση εν τοις όροις. Από την βασική αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας προκύπτει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ο οποίος άνθρωπος, όπως έλεγε ο Μαρξ, έχει την ατυχία να είναι  εμπόρευμα  με ανάγκες. Το μόνο δικαίωμα λοιπόν που αναγνωρίζει ο καπιταλισμός στον άνθρωπο, είναι το δικαίωμα να πουλάει ανελεύθερα την εργατική του δύναμη.

Από την απαρχή του καπιταλισμού μέχρι και σήμερα, δισεκατομμύρια άνθρωποι, γυναίκες, παιδιά, άνδρες, ανεξάρτητα από θρησκεία και χρώμα έζησαν, ζουν, πέθαναν και πεθαίνουν σε άθλιες συνθήκες για να διασφαλισθούν τα κέρδη του.

Πείνα, δίψα, φτώχεια, αρρώστιες, πόλεμοι, εκμετάλλευση, είναι το παρόν και το μέλλον για τα 2/3 του πλανήτη.

Ταξικές οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, ανεργία, σχολική διαρροή, ναρκωτικά, πορνεία, βία, έγκλημα, κοινωνικός αποκλεισμός, εκμαυλισμός συνειδήσεων, εμπορευματοποίηση του ανθρώπινου πόνου και της υγείας, αλλοτρίωση κλπ, είναι η καθημερινότητα από την οποία λείπει κάθε στοιχειώδες ανθρώπινο  δικαίωμα. 

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, πάνω από 20.000 άμαχοι και παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους στη Γάζα με την ανοχή και την υποστήριξη των Αγγλοσαξόνων και της ΕΕ.

Συνεπώς, ποιοι μιλάνε για δικαιώματα και για ποια δικαιώματα μιλάνε, όταν το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή  εξαρτάται από συσχετισμούς οικονομικών συμφερόντων;

Είναι δυνατόν να μιλάει ο καπιταλισμός για το δικαίωμα του σκλάβου να τον  αποκαλεί κάποιος μαύρο αντί για νέγρο, όταν παραμένει ένας σύγχρονος σκλάβος στα γκέτο χωρίς τοίχους; Ο καπιταλισμός δεν ήταν αυτός που χρησιμοποιώντας την επιστήμη για να ασκήσει εξουσία, ανακάλυψε το 1851  την «νόσο Δραπετομανία» για να  εξηγήσει την τάση των μαύρων σκλάβων να δραπετεύουν προς την ελευθερία και για να εφαρμόσει στην συνέχεια τις κατάλληλες θεραπείες…;

Ο καπιταλισμός δεν ήταν αυτός που μέσα από τον φασισμό και τον ναζισμό εξόντωσε εκατομμύρια, ομοφυλόφιλους, εβραίους, Σλάβους, κομμουνιστές, θεωρώντας τους υπανθρώπους; 

Πρέπει να είμαστε εκ προοιμίου καχύποπτοι όταν η οικονομική ολιγαρχία μιλάει για  ανθρώπινα δικαιώματα ή όταν  συζητάει για το  «τέλος ενός πολιτισμού και την αρχή ενός άλλου» ή όταν υποστηρίζει πως αυτή η μετάβαση, επιβάλλεται από την ταχύτατη τεχνολογική εξέλιξη.

 Εάν κρίνουμε από αυτά που ήδη ξέρουμε, τότε είναι πολύ πιθανόν να εκπορεύονται όλα αυτά  από την ανάγκη της διεθνούς ολιγαρχίας να διασφαλίσει την εξουσία της και κατά συνέπεια τα κέρδη της, στις νέες συνθήκες.

Ο όρος παγκοσμιοποίηση εκφράζει μια διαδικασία εσωκαπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων. Από αυτή την άποψη δεν είναι κάτι καινούργιο. Στην ιστορική εξέλιξη των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής αποτελεί μια συγκεκριμένη φάση με νέα χαρακτηριστικά που σηματοδοτεί δομικές και λειτουργικές αναδιαρθρώσεις.

Πρόκειται για διεργασίες διεθνοποίησης του κεφαλαίου που στο πλαίσιο του φιλελευθερισμού αναδεικνύουν την ανάγκη ελαχιστοποίησης των κρατικών παρεμβάσεων και την  ασύδοτη απελευθέρωση της αγοράς  με σκοπό την περεταίρω  ανάπτυξη του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου.

Οι εθνικές οικονομίες αλληλεξαρτώνται σε τέτοιο βαθμό, που τα κράτη έθνη καταργούνται και οι χώρες δίνουν την θέση τους σε ενοποιημένους γεωγραφικούς χώρους που έχει ανάγκη η ελεύθερη διακίνηση του κεφαλαίου, των εργαζομένων και των εμπορευμάτων.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα του συνεδρίου του «παγκόσμιου οικονομικού φόρουμ»  το 2024, η οικονομία της αγοράς, η ταχύτατη ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών στην πληροφορική, στις τηλεπικοινωνίες, στη βιοτεχνολογία, στις μεταφορές, στην ρομποτική, την νανοτεχνολογία, στην τρισδιάστατη εκτύπωση κλπ, καθορίζει το πλαίσιο της «4^ης βιομηχανικής επανάστασης», καθιστώντας αναγκαία αλλά και δυνατή τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης. Επί της ουσίας πρόκειται για την ραγδαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, αποτελεί σήμερα, μέρος μιας συγκεκριμένης ιστορικής διαδικασίας που ενσωματώνει  τον διεθνή καταμερισμό εργασίας και την διεθνοποίηση της παραγωγής. Το κεφάλαιο διεθνοποιείται, δημιουργώντας νέες ανταγωνιστικές σχέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η τεράστια συγκέντρωση του κεφαλαίου και οι ανατροπές στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, έκαναν επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας αυτής της όχι και τόσο «νέας τάξης πραγμάτων» και με τον ιδεολογικό μανδύα της παγκοσμιοποίησης επιχειρείται να περάσει η αντίληψη πως ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι μονόδρομος.

Τα ηνία του εγχειρήματος που εκφράζεται με την έννοια της παγκοσμιοποίησης, της οποίας τα βασικά στοιχεία  είναι οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά τα κρατούν οι αγγλοσάξονες με κινητήρια δύναμη τις ΗΠΑ. Πρόκειται για την προσπάθεια  εδραίωσης της κυριαρχίας τους σε έναν μονοπολικό κόσμο, που σήμερα στο διεθνές ανταγωνιστικό πεδίο καταρρέει από τις εσωτερικές του αντιφάσεις.   

Στο πλαίσιο αυτό, οι εθνικές οικονομίες παύουν να υφίστανται και αποτελούν μέρος της παγκόσμιας οικονομίας. Το κράτος έχει λόγο ύπαρξης μόνο στο βαθμό που γίνεται μηχανισμός επιβολής της παγκοσμιοποίησης. Η πολιτισμική διαφορετικότητα μετατρέπεται σε «πολιτισμική ομογενοποίηση».

Μέσα στους υλικούς όρους της οικονομίας της αγοράς και υπό την επίδραση της ταχύτατης τεχνολογικής εξέλιξης, διαμορφώνονται συγκεκριμένες ανάγκες, που με την σειρά τους διαμορφώνουν αντίστοιχες αξίες και αξιολογικά κριτήρια που επηρεάζουν την σκέψη, τον τρόπο ζωής, τις κοινωνικές σχέσεις, την ατομική και συλλογική συνείδηση.

Το παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, στις νέες συνθήκες που δημιουργεί η τεχνολογική εξέλιξη,  έχει ανάγκη από μια «νέα πραγματικότητα» για να εδραιώσει την κυριαρχία του πάνω στους λαούς, σε μεγάλο βάθος χρόνου.

Στην  «νέα πραγματικότητα», δεν θα μείνει όρθιο  κανένα σταθερό πολιτισμικό στοιχείο αναφοράς. Με συγκεκριμένες «πολιτικές παρεμβάσεις», επιχειρείται να δημιουργηθεί μια τεχνητή  «γενικευμένη ρευστότητα» η δυναμική της οποίας, πιστεύεται, θα αυτορυθμίσει το σύστημα της «νέας πραγματικότητας» με τέτοιο τρόπο ώστε η οικονομική ολιγαρχία να διασφαλίσει τα πλούτη της. 

Πρόκειται για άσκηση κοινωνικού ελέγχου και ομαλοποίησης κοινωνικών συμπεριφορών. Επί της ουσίας, οι «πολιτικές παρεμβάσεις»  είναι ένα εργαλείο επιβολής της παγκόσμιας κυριαρχίας του Αγγλοσαξωνικού κεφαλαίου με σκοπό να εδραιωθούν αλλαγές, που όπως ήδη διαφαίνεται είναι εχθρικές προς την ανθρώπινη φύση, αλλά όχι προς το κεφάλαιο.

Οι παρεμβάσεις γίνονται ταυτόχρονα σε οικονομικό, πολιτικό, πολιτισμικό επίπεδο  σε όλες τις χώρες της φιλελεύθερης οικονομικά δύσης και όχι μόνο.

Στοχεύουν στο να ελέγξουν τον τρόπο που αναπαριστούμε τον κόσμο που μας περιβάλλει. Επιστρατεύονται λοιπόν έννοιες, όροι, κατηγορίες, η τέχνη και γενικότερα ο πολιτισμός, η παιδεία, μηχανισμοί ασύμμετρων πολιτισμικών παρεμβάσεων, όλοι οι μηχανισμοί του κράτους, για να πείσουν τις κοινωνίες πως οι επερχόμενες αλλαγές, που όπως είπαμε διασφαλίζουν την κυριαρχία του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, είναι μονόδρομος.

Δημιουργήθηκε έτσι η έννοια της «νέας κανονικότητας», που υποδηλώνει το κλείσιμο του κύκλου της «παλαιάς κανονικότητας» και οδηγεί στο ψευδεπίγραφο δίλημμα του να είναι κάποιος με το «παλαιό» ή το «νέο».

Οτιδήποτε υποστηρίζει την «νέα κανονικότητα» είναι «πολιτικά ορθό» (politically correct) και τυγχάνει της αντίστοιχης αποδοχής και προβολής από τους μηχανισμούς της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων που για το λόγο αυτό ελέγχονται απόλυτα (ΜΜΕ, παιδεία, τέχνες, πολιτισμός κλπ).

Όλες οι διαφορετικές απόψεις δαιμονοποιούνται και εξοβελίζονται εις το πυρ το εξώτερον και αυτοί που τις εκφράζουν, είτε εμποδίζονται να τις επικοινωνήσουν, είτε στιγματίζονται και περιθωριοποιούνται ως συντηρητικοί, συνομοσιολόγοι, γραφικοί, συνδικαλιστές, κομμουνιστές κλπ.

Ένα από τα «πολιτικά ορθά» μηνύματα, είναι ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθημερινός άνθρωπος, δεν είναι κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά. Είναι υπαρξιακά προβλήματα που αφορούν την ατομική ύπαρξη ανεξάρτητα από πλούσιους ή φτωχούς και για το λόγο αυτό η θέση που μπορεί κάποιος να πάρει δεν είναι με τους εργαζόμενους ή με τους πλούσιους, αλλά ή με την «αλλαγή» ή με το «παλιό» που αντιστέκεται σε αυτήν.

Αντιστρέφονται οι έννοιες, οι όροι, οι κατηγορίες, οι επιδιώξεις και καταλήγουμε στο να υποστηρίζουμε ως «προοδευτικό» το περιεχόμενο της «παγκοσμιοποίησης». Εισάγεται έτσι, η έννοια της «νέας προοδευτικότητας». 

Πως όμως θα γίνουν περισσότεροι άνθρωποι συμμέτοχοι σε αυτή την διαδικασία; Η απάντηση είναι ο «συμμετοχικός καπιταλισμός», που σημαίνει την αντικατάσταση των σωματείων,  των συνδικάτων και κάθε μορφής οργάνωσης και συλλογικής δράσης των εργαζομένων και των πολιτών από την «κοινωνία των πολιτών», τις ΜΚΟ, και τις ακτιβιστικές οργανώσεις.

Η κοινωνία διασπάται σε «ομάδες» και τα δικαιώματα των τάξεων αντικαθίστανται από τα δικαιώματα των «ομάδων».

Από αυτή την κατάσταση αναδύεται  μια συμμαχία μεταξύ ακτιβιστών και οικονομικών ελίτ. Δίπλα στο «παγκόσμιο οικονομικό φόρουμ», οικοδομείται το «παγκόσμιο κοινωνικό φόρουμ».

Είναι διαδικασίες που  επιχειρείται να επιβάλλουν μια «πολιτισμική αλλαγή» που σηματοδοτεί « το τέλος του κοινωνικού ανθρώπου», που σε τελευταία ανάλυση είναι το σύνολο των κοινωνικών του σχέσεων, και την αντικατάστασή του από τον «άνθρωπο των κοινωνικών δικτύων». Οι κοινωνικές σχέσεις αντικαθίστανται από τις «διαδικτυακές σχέσεις» και ο κοινωνικός χώρος από τον «κυβερνοχώρο». Οι κοινωνίες δίνουν την θέση τους στις «μετά- ανθρώπινες κοινωνίες» και ο άνθρωπος στον «μετά – άνθρωπο», δηλαδή στον μη κοινωνικό άνθρωπο.

Ο «μετά – άνθρωπος» είναι ένα «ανδροειδές» που δεν έχει ταυτότητα φύλου, εθνική, θρησκευτική, πολιτιστική, ταξική κλπ, που δεν έχει διαφοροποιητικά χαρακτηριστικά και στο πλαίσιο των ταχύτατων τεχνολογικών εξελίξεων πιθανόν να είναι το προϊόν της σύζευξης μεταξύ οργανικού και ψηφιακού κόσμου.

 Πλατφόρμες κινητής τηλεφωνίας και κοινωνικά δίκτυα χρησιμοποιούν ήδη τις έννοιες «meta» και «android», εξοικειώνοντας μας με την «νέα πραγματικότητα».

Είναι ένα «αποιστορικοποιημένο κατασκεύασμα», που χωρίς σταθερά σημεία αναφοράς είναι απόλυτα χειραγωγήσιμο από το διευθυντήριο της παγκοσμιοποίησης.   

Σε αυτές τις κοινωνίες δεν υπάρχει οικογένεια, άνδρας, γυναίκα, εργαζόμενοι, παιδί, μητρότητα, πατρότητα και αντίστοιχα δικαιώματα. Οι σχέσεις είναι καταναλωτικές, κυριαρχούνται από έναν ρευστό πανηδονισμό, που μετατρέπει το δρών ιστορικό, κοινωνικό ανθρώπινο υποκείμενο σε αντικείμενο ευχαρίστησης και εμπόρευμα.

Τα άτομα αλλοτριώνονται σε τέτοιο βαθμό, που χάνουν τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά και ο έρωτας που προϋποθέτει την προσωπική εμπλοκή με τέτοιο τρόπο ώστε μέσα στον άλλο να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου και το αντίστροφο, μετατρέπεται σε σεξ, το σεξ σε χυδαίο σεξ και αυτό με την σειρά του σε πορνεία, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά εξαγορά χαμένων ανθρώπινων σχέσεων, χαμένων ανθρώπινων συναισθημάτων.   

Η ικανότητα  και η δεξιότητα διαχωρίζονται τεχνητά από την προσωπικότητα. Στην βιβλιογραφία συναντάμε θεωρήσεις που υποστηρίζουν ότι η ικανότητα προκύπτει από την αλληλεπίδραση μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου και από αυτή την άποψη δεν τίθεται ως ποιότητα του ανθρώπου. Προσδιορίζεται τοπικά και χρονικά και έτσι μπορεί να πάρει ένα λειτουργικό και όχι προσωπικό ορισμό.

Η διαδικασία της εκπαίδευσης μετατρέπεται σε «διαδικασία κατάρτισης» και περνάμε στον «καταρτήσιμο άνθρωπο»,  η διαδικασία της γνώσης αντικαθίσταται από την «διαδικασία της πληροφόρησης», η διαδικασία της νόησης από την «διαδικασία επεξεργασίας της πληροφορίας και διαχωρίζεται από την συνείδηση». Έτσι, η ανθρώπινη νοημοσύνη ταυτίζεται με την «τεχνητή νοημοσύνη»,  ο δάσκαλος αντικαθίσταται από αυτήν και το σχολείο χάνει τον παιδαγωγικό του χαρακτήρα.

 Η τέχνη, ιδιαίτερα η προοδευτική τέχνη και οι ανθρωπιστικές επιστήμες χάνουν την σημασία τους και παραγκωνίζονται, αλλά επίσης θεωρούνται και επικίνδυνες αφού στο επίκεντρό τους έχουν τον κοινωνικό άνθρωπο.

Στο βαθμό που οι ανθρώπινες συμπεριφορές δεν είναι «πολιτικά ορθές», ιατρικοποιούνται, μεταξύ άλλων, και στιγματίζονται. Η αναζήτηση και αγορά βιβλίων, για παράδειγμα, θεωρείται ψυχαναγκαστική συμπεριφορά, αλλά όχι οι αναζήτηση τους στο διαδίκτυο.  

Ο άνθρωπος αποκόπτεται από αυτό που τον περιβάλλει,  κατακερματίζεται σε ένα σύνολο στοιχείων που διαχωριζόμενα από την ψυχονοητική ωρίμανση, την προσωπικότητα και την συνείδηση αποκτούν «αυτόνομη οντότητα» και κάποια από αυτά εκφράζονται ως παρορμήσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, το παιδί  δεν χρειάζεται προστασία, συναισθηματική ασφάλεια, μητρική  και πατρική φροντίδα. Αφήνεται να «ανακαλύψει» τον εαυτό του μέσα από τις παιδικές «σεξουαλικές παρορμήσεις», που σημειωτέον ουδεμία σχέση έχουν με τις αντίστοιχες του ενήλικα,  χωρίς την προστασία του οικογενειακού πλαισίου που δαιμονοποιείται ως κακοποιητικό λόγω της «πατριαρχείας» (βλ. poor things).

 Η οικογένεια χάνει την δυνατότητα να προστατεύει τα μέλη της. Αυτή η δυνατότητα, περνάει σε ένα διευθυντήριο αφού η πολιτεία έχει χάσει τα βασικά της χαρακτηριστικά.

Η παιδικότητα εξαφανίζεται  και το παιδί μετατρέπεται σε σεξουαλικό αντικείμενο και σε εμπόρευμα.  

Το τι είναι «φυσιολογικό» και μη «φυσιολογικό» δεν καθορίζεται από την φύση των πραγμάτων και από την  δυναμική του κοινωνικού γίγνεσθαι, αλλά επιβάλλεται ασύμμετρα από ένα διευθυντήριο που αποφασίζει πάνω από την κοινωνία, για την κοινωνία, χωρίς την κοινωνία και οι εντολές του εκτελούνται ταυτόχρονα σε όλη την φιλελεύθερη Δύση, χωρίς οι κυβερνώντες να μπορούν να διαφωνήσουν, γιατί απλά δεν κυβερνούν. Η δημοκρατία στον καπιταλισμό είναι αυταπάτη!  

Ο καπιταλισμός, δεν έχει ανάγκη πλέον όλα αυτά που από την γέννησή του μέχρι και σήμερα χρησιμοποίησε για να διασφαλίσει την ανάπτυξή του και την κυριαρχία του.

Οτιδήποτε παραπέμπει σε ένα σταθερό πλαίσιο κανόνων, συμπεριφορών και σχέσεων στιγματίζεται ως «μη προοδευτικό». Κοινωνικοί ρόλοι, ρόλοι των δύο φύλων, ταυτότητα φύλου, οικογένεια, οι έννοιες του πατέρα και της μητέρας, με ανιστόρητες αναφορές στην «πατριαρχεία» στιγματίζονται επίσης και στην θέση τους επιβάλλονται  μέσα από την «συμπεριληπτική γλώσσα» έννοιες όπως αυτές του «Το» και του «Γονέα 1, Γονέα 2, Γονέα 3, κλπ », καλύπτοντας τις πραγματικές αιτίες που γενούν τις κοινωνικές ανισότητες, τον ρατσισμό και τον κοινωνικό αποκλεισμό .   

Οι άνθρωποι, είτε είναι λευκοί, μαύροι, κίτρινοι, είτε άνθρωποι με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, διαφορετική ιδεολογική ή θρησκευτική πίστη, διαφορετική κουλτούρα και πατρίδα, είναι άνθρωποι πάνω από όλα που πρέπει να ζουν και να εκφράζονται ελεύθερα και να μην διαχωρίζονται σε ομοφυλόφιλους, ΛΟΑΤΚΙ,  lgbtq+,  ή οτιδήποτε άλλο. Εσκεμμένα ο καπιταλισμός και με πρόσχημα την διαφορετικότητα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης, που μετατρέπει τις χώρες σε γεωγραφικούς χώρους, διαχωρίζει τους ανθρώπους σε ομάδες ή κοινότητες με βάση τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό κλπ, γιατί έτσι δημιουργεί ελεγχόμενα θεσμοθετημένα περιθώρια, όσο αυτά του είναι αναγκαία και αποκρύπτει τον πραγματικό κοινωνικό διαχωρισμό που είναι ταξικός.

Με τον ψευδεπίγραφο όρο «πολυπολιτισμικές κοινωνίες» αποκρύπτεται ότι  οι χώρες έχουν μετατραπεί σε γεωγραφικούς και γεωπολιτικούς χώρους και για το λόγο αυτό πρέπει να περάσουμε από την πολιτισμική διαφορετικότητα στην «πολιτισμική ομογενοποίηση», που διέπεται από τις αρχές και τις αξίες της παγκοσμιοποίησης. Άλλωστε, εδώ και δεκαετίες, ο θεσμός των «παγκόσμιων ημερών…»  αυτό το σκοπό εξυπηρετούσε.

Η μόδα και το life style, χρησιμοποιούνται ως μέσα επιβολής της «νέας κανονικότητας». Δεν έχει σημασία εάν είσαι έλληνας ή βούλγαρος, χριστιανός ή μουσουλμάνος. Σημασία έχει να «είσαι ό,τι φοράς» και να υμνείς την «παγκοσμιοποίηση» στους ναούς του καταναλωτισμού (τα «Mall» είναι ήδη εδώ…) έχοντας μετατρέψει τον εαυτό σου σε fashion victim, να σκέφτεσαι και να εκφράζεσαι με τον ίδιο τρόπο. Life style, Fast Fashion…, woke κουλτούρα, χρησιμοποιούνται ως μηχανισμοί επιβολής.

Το διαφορετικό είναι αποδεκτό στο βαθμό που εκφράζεται με όμοιο τρόπο. Ο αριθμητής στα «κλάσματα» επιβάλλεται να είναι διαφορετικός, ώστε να νομιμοποιείται ο κοινός παρανομαστής. Είναι αποδεκτό να είσαι κινέζος, ρώσος, έλληνας…, αλλά δεν είναι αποδεκτή η κινέζικη, ρώσικη, ελληνική …, κουλτούρα.  Για αυτό, η Eurovision είναι εδώ…! Ζήτω λοιπόν, η Εurovision!.   Το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, στο πλαίσιο του καπιταλισμού, είναι  μια αυταπάτη.   

Η λεγόμενη «4^η Βιομηχανική Επανάσταση», που ευαγγελίζεται το «Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ» και εμπεριέχει την ρομποτική, την νανοτεχνολογία, την τρισδιάστατη εκτύπωση, την βιοτεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, είναι το πλαίσιο που διασφαλίζει οι πλούσιοι να γίνουν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, καθώς ελάχιστοι θα έχουν πρόσβαση στα πλεονεκτήματα της τεχνολογικής εξέλιξης.  

Νέες αγορές, νέοι ανταγωνισμοί, επιβάλλουν τις επικαλούμενες «πολιτισμικές αλλαγές» ώστε να γίνει αποδεκτός ο προτεινόμενος μονόδρομος του καπιταλισμού.

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/h-shmeiologia-ths-pagkosmiopoihshs-tou-hlia-michalarea/

Αναμένοντας στωικά το τσουνάμι να μας πνίξει

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

10 Φεβρουαρίου 2024

Ο υπουργός Εσωτερικών, Κωνσταντίνος Ιωάννου, η θητεία του οποίου θα ταυτιστεί με την ούτω καλούμενη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης, φρόντισε να επισημάνει τον όλεθρο που θα επέλθει πριν αυτός συμβεί. Κι αυτό τον απαλλάσσει, ενδεχομένως, από κάθε ευθύνη, που ούτως ή άλλως δεν έχει, αφού είναι κάτι που κληρονόμησε. Κάτι που άλλοι, εν τη σοφία τους, αποφάσισαν μετά από πολύχρονες και πολλαπλές μελέτες και του έλαχε αυτουνού να πρέπει να διεκπεραιωθεί στη δική του βάρια.

Τι γίνεται όμως σε μια τέτοια περίπτωση; Είναι αρκετό να προβλέπεις τα δεινά και να τα περιγράφεις, αφήνοντας τα να συμβούν; Έχει ο υπουργός, ο συγκεκριμένος ή άλλος, τη δυνατότητα να ανακόψει το κακό που έρχεται; Ο συνάδελφος Αντρέας Πιμπίσιης το περιέγραψε ως ένα τσουνάμι κι ας το δούμε ακριβώς έτσι, παραστατικά. Όταν βλέπεις το τσουνάμι να έρχεται τι κάνεις; Σπεύδεις να μπεις σε καταφύγιο για να διασωθείς ο ίδιος; Προειδοποιείς αυτούς που θα επηρεαστούν και τους αφήνεις στο έλεος τους; Οργανώνεις κάποιου είδους επέμβαση διάσωσης;

Σε ένα επερχόμενο καιρικό τσουνάμι, οι άνθρωποι –άμα προειδοποιηθούν- έχουν την ευχέρεια να τρέξουν να σωθούν. Στη δικιά μας περίπτωση, τι μπορούμε να κάνουμε; Να δεχθούμε για άλλη μια φορά στωικά τη μοίρα μας προσβλέποντας πως σε μια 20ετία θα γίνει νέα μεταρρύθμιση πως ίσως βγει σε καλό; Ίσως τότε τα κόμματα βάλουν επιτελούς πάνω από όλα το δημόσιο συμφέρον.

Ο υπουργός Εσωτερικών εξήγησε πολύ πειστικά ότι το νέο σχήμα δεν θα είναι βιώσιμο και το κόστος θα το φορτωθούν οι δημότες αποδίδοντας ξεκάθαρα την ευθύνη στο πάρε-δώσε των κομμάτων. Εξήγησε πως το νέο σχήμα δεν βασίστηκε σε τεχνοοικονομικά δεδομένα (παρά τις πολλές μελέτες που έγιναν από ξένους εμπειρογνώμονες) αλλά με βάση κομματικά. Ένα από τα πιο προβληματικά σημεία είναι οι πολυάριθμες θέσεις των αντιδημάρχων με αντιμισθία μέχρι και €2.987 το μήνα για πολύ περιορισμένα καθήκοντα. Κι ένα παράδειγμα που βγάζει μάτι είναι αυτό της Πόλης Χρυσοχούς με 14 αντιδήμαρχους και άλλους 7 για το γειτονικό Δήμο Ακάμα. Άσε δε τους 5 περιφερειάρχες με αντιμισθία €80.000 έκαστος και υπερεξουσίες.

Το πιο σοβαρό όμως θέμα, είναι η ίδια η λειτουργία τους μέσα από τη δομή που αποφασίστηκε, με πολλές και ανόμοιες ανάγκες και αρμοδιότητες, εξ ου και έχουν ήδη δοθεί κάποιες προσωρινές λύσεις για υδατοπρομήθεια και διαχείριση των στερεών αποβλήτων. Όσον αφορά την έκδοση πολεοδομικών αδειών και αδειών οικοδομής, προβλέπεται χάος.

Και τώρα που γνωρίζουμε το μέλλον μας, τι γίνεται; Το αναμένουμε απλά να συμβεί; Υπάρχει κάποιος που μπορεί να ανακόψει το τσουνάμι και να μας σώσει;

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1436798/anamenontas-stoika-to-tsounami-na-mas-pnixi/

Κώστας Πελετίδης: «Εμείς παλεύουμε να το κάνουν όλοι όπως η Πάτρα – Για τα δίκια και τις ανάγκες μας»

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Σαββατο 10 Φεβρουαριου 2024

Μια ολόκληρη πόλη βρέθηκε στο πόδι για την ικανοποίηση των αναγκών του λαού της. Με πρωτοβουλία του Δήμου Πάτρας και της αγωνιστικής δημοτικής αρχής του, διοργανώθηκε μια πολύ μεγάλη συγκέντρωση διεκδίκησης και αγώνα. 

Ακολούθησε πορεία στους δρόμους της Πάτρας, όπου ακούστηκαν δυνατά τα συνθήματα «μια πόλη στο πόδι διεκδικεί, η Πάτρα φωνάζει και θα ακουστεί», καθώς και «φέρτε λεφτά για την παιδεία, καλύψτε τις ανάγκες σε όλα τα σχολεία».

Η πορεία κατέληξε στο λιμάνι. Απαιτήθηκε η άμεση παραχώρηση του Βορείου Λιμένα της πόλης στον πατραϊκό λαό, με τον Δήμαρχο να σημειώνει πως η σημερινή συγκέντρωση είναι μόνο η αρχή για τις επόμενες μεγάλες κινητοποιήσεις. Στο σημείο τοποθετήθηκε από την Δημοτική Αρχή ένα πανό του Δήμου, που γράφει: «Μια πόλη στο πόδι διεκδικεί – Άμεση παραχώρηση του Βόρειου Λιμένα στον πατραϊκό λαό».

«Εμείς υπερασπιζόμαστε την περιουσία της πόλης μας, τη θάλασσά μας, την αυλή του σπιτιού του πατραϊκού λαού. Ενώ η κυβέρνηση και όσοι τάσσονται με την άποψή της, την περιουσία των δανειστών, του ΤΑΙΠΕΔ», τόνισε ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης,  από το λιμάνι. «Εμείς είμαστε με τους πολλούς. Με την πόλη μας. Με τον λαό της πόλης μας», πρόσθεσε. 

 «Εμείς παλεύουμε να το κάνουν όλοι όπως η Πάτρα. Για τα δίκια και τις ανάγκες μας». Με αυτή τη φράση ολοκληρώθηκε η ομιλία του Δημάρχου Πατρέων, Κώστα Πελετίδη, στην μεγάλη συγκέντρωση που έγινε πριν την πορεία. «Όλη η Ελλάδα μαζί με την Πάτρα, είναι στο πόδι για όλα όσα έχουμε ανάγκη», ανέφερε και πρόσθεσε: «Όλοι εμείς οι πολλοί παράγουμε πλούτο και δεν τον απολαμβάνουμε γιατί έχουμε απέναντί μας τα πιράνχας, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, τις κυβερνήσεις τις πολιτικές που ακολουθούνται για αυτό το σκοπό».

Στάθηκε στην έλλειψη χρηματοδοτήσεων και προσωπικού που επικρατεί στους Δήμους και ιδιαίτερα στην Πάτρα, τονίζοντας πως είναι γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι με τις πλάτες και τα χρήματα του λαού θα ασκούν πολιτική απέναντί του. Παλεύουμε για τα παιδιά μας, σημείωσε και εξήγησε ότι σε όσους κόβουν τα όνειρα των παιδιών και του λαού, η πάλη της Δημοτικής Αρχής με το λαό θα τους κόψει το βήχα.

«Ονειρευόμαστε μια νέα γενιά με ψηλά το κεφάλι, περήφανη αγωνιζόμενη», υπογράμμισε και αναφέρθηκε στην ανάγκη έργων απέναντι από τα επιχειρηματικά συμφέροντα όπως η υπογειοποίηση του τρένου, η παραχώρηση του τμήματος του βόρειου λιμανιού στην πόλη. Στάθηκε απέναντι στην παραχώρηση αγαθών όπως του νερού στα επιχειρηματικά συμφέροντα και σημείωσε πως η σημερινή μεγάλη κινητοποίηση είναι η αρχή.

«Θα έρθει η ώρα που κουμάντο θα κάνουμε εμείς, όλοι όσοι λειτουργούμε τις επιχειρήσεις, τα πλοία, τα σούπερ μάρκετ, και συνολικά παράγουν τον πλούτο, γιατί εμείς ξέρουμε», ανέφερε. Τόνισε πως όλοι ξέρουν τι φταίει και θα στραφούν απέναντι συνολικά σε όλους όσοι αντιπαρατίθενται στα συμφέροντα του λαού.

Κάλεσε ταυτόχρονα σε συντονισμό της πάλης, ενώ αναφέρθηκε και στους υπόλοιπους δήμους και πολιτικές σημειώνοντας ότι όλοι κρίνονται για τη στάση τους.

Ο λαός της πόλης στο προσκήνιο

 

Πρώτη ομιλήτρια ήταν η Βιολέτα Βασιλείου, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής Μαθητών Πάτρας, η οποία εξέφρασε την απαίτηση των μαθητών για ένα καλύτερο σχολείο. Τα λεφτά που στερούν από τον δήμο θα μπορούσαν να καλύπτουν τις ανάγκες στα σχολεία μας, είπε, συμπληρώνοντας πως οι μαθητές είναι στο πόδι.

Ακολούθησε ο Αντώνης Κατεβάτης, πρόεδρος του Φοιτητικού Συλλόγου Η/Υ. Η ίδια πολιτική υποβαθμίζει τις σπουδές μας, τόνισε και κάλεσε σε συνέχιση της πάλης ενάντια στα ιδιωτικά Πανεπιστήμια.

Ο Βασίλης Παπανδριανός, πρόεδρος του Σωματείου Οδηγών – Χειριστών του Δήμου υπογράμμισε πως δεν γίνεται να κινητοποιείται ο Δήμος και εμείς να απουσιάζουμε ως εργαζόμενοι. «Είναι η αρχή μιας σειράς αγώνων που πρέπει να έχουν συνέχεια, και θα έχουν, για όλα χρειαζόμαστε», είπε.

Η Ελένη Μπεχλιούλη, πρόεδρος της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Πάτρας κάλεσε σε πάλη για τα σχολεία που έχουν ανάγκη σήμερα τα παιδιά.

Να συνεχιστεί η πάλη για την υπογειοποίηση του τρένου και την εξασφάλιση των αναγκαίων χρηματοδοτήσεων, κάλεσε ο εκπρόσωπος των 13 πολιτιστικών συλλόγων που απαιτούν αυτό το έργο, Νίκος Μουστάκης. Κάλεσε επιπλέον να μην προχωρήσουν οι σχεδιασμοί για ιδιωτικοποίηση μιας σειράς δημόσιων αγαθών όπως του νερού της αποχέτευσης. 

Ο Δημήτρης Νικολόπουλος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Επαγγελματοβιοτεχνών Αχαΐας και μέλος του ΔΣ της ΓΣΕΒΕΕ σημείωσε πως διεκδικούμε το αυτονόητο, χρηματοδοτήσεις για τις ανάγκες και τα έργα που χρειαζόμαστε.

Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας μαζι με τα συνδικάτα και τους εργαζόμενους δίνουμε ένα βροντερό «παρών» στη κινητοποίηση του Δήμου, είπε μεταξύ άλλων η Χριστίνα Παναγογιαννοπούλου, μέλος του ΔΣ του ΕΚ. Τόνισε ότι οι αγώνες σε μια σειρά κλάδους και χώρους δουλειάς δείχνουν το δρόμο για τους εργαζόμενους και το λαό,  ενώ χαιρέτισε τους φοιτητικούς και αγροτικούς αγώνες και κάλεσε στην μεγάλη απεργιακή μάχη της 28ης Φλεβάρη. Τώρα θέλουμε πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς μας, να τιμωρηθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι για το έγκλημα στα Τέμπη, να τιμωρηθεί η πολιτική ΕΕ, κυβερνήσεων, υπογράμμισε. 

Ο Λεωνίδας Κυβελίδης, εκπρόσωπος αθλητικών φορέων και συλλόγων αναφέρθηκε στα προβλήματα στο χώρο, σημειώνοντας ότι αυτά αφορούν όλο το λαό. Καμιά κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια δεν έδωσε ούτε ευρώ για τα γήπεδα και τις ανάγκες μας, είπε καυτηριάζοντας τη σύνδεση του αθλητισμού με τον τζόγο.

Ζούμε μαζί σε μια γειτονιά της Ελλάδας όπως είναι η Πάτρα και ενώνουμε τος δυνάμεις μας, για το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, τέτοιον  αγώνα δίνουμε, ανέφερε μεταξύ άλλων ο Γιώργος Μαγιάκης πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγυιάς Τερψιθέας.

Ο Φώτης Αραβαντινός από τον Παμμικρασιατικό Σύνδεσμο Πατρών και Περιχώρων, χαιρέτισε τη μαζική συμμετοχή του λαού και υπογράμμισε πως μόνο όταν είναι όλοι στο πόδι, μπορούν να έρθουν τούμπα τα αντιλαϊκά σχέδια. Από 902.gr 

Πηγή:    https://www.imerodromos.gr/kostas-peletidhs-emeis-paleuoume-na-to-kanoun-oloi-opos-h-patra-gia-ta-dikia-kai-tis-anagkes-mas/

«Ήταν ένα ταξίδι μαγικό, η μάθηση δεν τελειώνει ποτέ»

 Η 86χρονη πτυχιούχος Φιλοσοφίας μιλά στο philenews

Ιωάννα Μάντζιηπα

9 Φεβρουαρίου 2024

Ένα μαγικό ταξίδι στη γνώση και στη φιλοσοφία ήταν αυτό που έζησε η 86χρονη Δέσποινα Τσικκουρή, πλέον πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Κύπρου, του Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής. Πλέον, δηλώνει έτοιμη να βάλει πλώρη και για το μεταπτυχιακό αυτή τη φορά στο ΤΕΠΑΚ για να συνεχίσει το ταξίδι στον κόσμο της εκπαίδευσης και της μάθησης.

Την κ. Δέσποινα τη συναντήσαμε σήμερα το πρωί στο σπίτι της και το τηλέφωνο της δεν σταμάτησε να κτυπά με γνωστούς, φίλους, συγγενείς ακόμη και συμφοιτητές της, να της δίνουν συγχαρητήρια. Η δίψα για μάθηση και αγωνίες της ζωής την οδήγησαν στον δρόμο της γνώσης, αποκτώντας πλέον μια αλλιώτικη φιλοσοφία για όλα όσα μας προβληματίζουν.

«Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και ευχάριστη εμπειρία για μένα. Στη φιλοσοφία έβρισκα πολλά πράγματα του εαυτού μου. Σε πολλά πράγματα που με απασχολούσαν, έβρισκα απαντήσεις μέσα από τα μαθήματα. Ήταν μαγικό μάθημα για μένα η φιλοσοφία. Έκανα φίλους όλους τους συμφοιτητές μου. Ήμουν η γιαγιά τους», είπε.

Η κ. Δέσποινα στέλνει το δικό της μήνυμα προς τους νέους, λέγοντάς μας ότι η μάθηση δεν τελειώνει ποτέ και δεν πρέπει να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας, όσες δυσκολίες και να αντιμετωπίζουμε στη ζωή. «Να μην απογοητευόμαστε και να μη σβήνουμε τα όνειρά μας».

Σε σχέση με τη φοιτητική ζωή τη χαρακτήρισε πολύ ευχάριστη και ανέφερε ότι όλοι της συμπεριφέρονταν ως η γιαγιά τους.

Μας μίλησε ακόμη και για τις εξετάσεις του Πανεπιστημίου, αναφέροντάς ότι είχε αρκετό άγχος. «Σηκωνόμουν στις 3 τα ξημερώματα για να κάνω επαναλήψεις».

Σε σχέση με την τεχνολογία, είπε ότι σε αυτό τον τομέα τη βοηθούσαν οι συμφοιτητές της. Από την πλευρά της οικογένειάς της, ανέφερε ότι όλοι είναι πολύ χαρούμενοι για την κατάκτηση του πτυχίου λέγοντας ότι είχε στήριξη κυρίως από την κόρη της. «Γιαγιά σου βγάζω το καπέλο» ήταν η πρώτη αντίδραση του εγγονού της όπως μας περιέγραψε η 86χρονη πλέον πτυχιούχος.

Πηγή:   https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1436789/itan-ena-taxidi-magiko-i-mathisi-den-telioni-pote-i-86chroni-ptichiouchos-filosofias-mirazete-empiries-sto-philenews/

Μία ακτίδα φωτός στο σκοτάδι της Γάζας

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

8 Φεβρουαρίου 2024

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters εντόπισε, ανάμεσα στα τσαντίρια ενός προσφυγικού καταυλισμού στη Γάζα, μια πρόχειρη εγκατάσταση για την παραγωγή ενέργειας με την χρήση του αέρα και του ήλιου. Υπεύθυνος της κατασκευής είναι ένας 15χρόνος, τον οποίο οι άλλοι πρόσφυγες αποκαλούν Νεύτωνα. Δύο ανεμιστήρες, λίγα παλιοσίδερα και καλώδια ήταν αρκετά για να χαρίσουν λίγο φως στο τσαντίρι όπου διαμένει η οικογένεια του κοντά στη Ράφα. «Ο Νεύτωνας καθόταν κάτω από μια μηλιά όταν έπεσε στο κεφάλι του ένα μήλο με αποτέλεσμα να ανακαλύψει τη βαρύτητα», λέει ο Χουσάμ Αλ-Ατάρ. «Κι εμείς εδώ ζούμε μέσα στο σκοτάδι και ρουκέτες πέφτουν στα κεφάλια μας. Σκέφτηκα να δημιουργήσω φως και έκανα την κατασκευή αυτή».

Η οικογένεια είχε στηρίξει την σκηνή της σε ένα ψηλό πάσσαλο και μία παράγκα, πράγμα που επέτρεψε στον Χουσάμ να εγκαταστήσει στη οροφή της παράγκας δύο ανεμιστήρες, τον έναν επάνω από τον άλλο, ώστε να λειτουργούν σαν μικρές ανεμογεννήτριες ικανές να φορτίζουν μπαταρίες. Έπειτα, συνέδεσε τους ανεμιστήρες με καλώδια που κατεβαίνουν από τον τοίχο του σπιτιού και χρησιμοποίησε διακόπτες, λάμπες και ένα λεπτό κομμάτι κόντρα πλακέ δημιουργώντας έτσι ένα μικρό αυτοσχέδιο σύστημα φωτισμού για την οικογένειά του και τα διπλανά τσαντίρια. Μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες τα κατάφερε εκφράζοντας την χαρά του που μπόρεσε να βελτιώσει κάπως τη ζωή της οικογένειας η οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της. Κι ονειρεύεται κάποτε πως θα τα καταφέρει να σπουδάσει, να γίνει επιστήμονας και να μπορέσει να προσφέρει πολύ περισσότερα.

Η ιστορία του 15χρόνου Χουσάμ είναι από μόνη της μία ακτίδα φωτός. Μέσα στην τραγωδία του πολέμου, τη δύσκολη διαβίωση μέσα σε τσαντίρια, οι άνθρωποι συνεχίζουν να δημιουργούν και να ονειρεύονται αψηφώντας τον κίνδυνο που αιωρείται καθημερινά πάνω από το κεφάλι τους. Και κάπως έτσι προχωρεί ο κόσμος, με τη ζωή να κονταροχτυπιέται διαρκώς με τον θάνατο. Η έκβαση της μάχης αυτής δεν είναι εύκολο να προβλεφθεί. Επιστήμονες προβλέπουν πως εκτός από τις άμεσες απώλειες, τους επόμενους μήνες και χρόνια οι απώλειες θα αυξηθούν ως αποτέλεσμα του πολέμου, κυρίως ανάμεσα στα παιδιά.

Οι δεκάδες χιλιάδες βόμβες που έχουν πέσει στο έδαφος, απελευθερώνουν ιδιαίτερα τοξικές ουσίες που εισέρχονται στα υπόγεια ύδατα και το έδαφος. Το ίδιο και τα γκρεμισμένα σπίτια και η ανάφλεξη των υλικών από τα οποία είναι φτιαγμένα καθώς και το περιεχόμενο τους, οι ρύποι των οποίων κυκλοφορούν στην ατμόσφαιρα και εισπνέονται από τους ανθρώπους. Σε ποια ακτίνα δεν μπορεί να πει κάποιος με βεβαιότητα, αλλά σίγουρα όσοι ζουν στη Γάζα είναι εκτεθειμένοι στον αόρατο κίνδυνο. Τα λουλούδια όμως βρίσκουν μικρές χαραμάδες και συνεχίζουν να ανθίζουν. Το ίδιο κι οι άνθρωποι.  

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1436090/mia-aktida-fotos-sto-skotadi-tis-gazas/

Κώδωνας για Πρόεδρο, πρωτιά Ελεγκτή, τεράστια καμπάνα για Εισαγγελέα

 

Γιώργος Καλλινίκου

8 Φεβρουαρίου 2024

Εντάξει, μια έρευνα είναι. Που έγινε πρόσφατα και, όπως κάθε έρευνα, αποτυπώνει το αίσθημα της κοινής γνώμης τη δεδομένη στιγμή. Μπορεί, να ισχυριστεί κάποιος, πως μια άλλη έρευνα λίγο αργότερα, μπορεί να δείξει διαφορετικά αποτελέσματα. Ως εκ τούτου, το βασικότερο μήνυμα της έρευνας η οποία είδε χθες το φως της δημοσιότητας (την παρουσίασε σε διάσκεψη Τύπου η Red Wolf PR & Advertising) ότι η δημοφιλία του Προέδρου Χριστοδουλίδη κατρακυλάει, μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ως παροδικό.

Πλην, όμως, κανείς σοβαρός πολιτικός δεν πρέπει να προσπερνά τα μηνύματα οποιασδήποτε έρευνας, αναζητώντας δικαιολογίες.

Ειδικά όταν μια έρευνα γίνεται από μια σοβαρή στο χώρο των ερευνών εταιρεία, τα μηνύματα πρέπει να μελετώνται και να αναλύονται. Ακόμη και αν θεωρεί ο επηρεαζόμενος ότι τον αδικούν. Στην προκειμένη περίπτωση, στο Προεδρικό πρέπει να ηχήσει καμπανάκι. Το εύρημα ότι 45% των ερωτηθέντων έχουν αρνητική εικόνα για τον Πρόεδρο και μόλις 20% θετική, πρέπει να προβληματίσει σε σχέση με τα όσα συνέβησαν στον πρώτο χρόνο διακυβέρνησής του.

Πολύ περισσότερο πρέπει να προβληματίσει το Προεδρικό το έτερο, συναφές εύρημα, ότι μόλις ένας στους τρεις που ψήφισαν Χριστοδουλίδη στον πρώτο γύρο των εκλογών, έχει θετική γνώμη για τον Πρόεδρο. Ακόμη και αν η συγκεκριμένη έρευνα ήταν η μοναδική (που δεν είναι) η οποία έστελνε παρόμοια μηνύματα και πάλι, κάθε σοβαρός πολιτικός οφείλει να τη λάβει υπόψη του. Κυρίως, επειδή τα ευρήματά της συνάδουν εν πολλοίς, με τα μηνύματα τα οποία αρκετοί αρθρογράφοι και πολιτικοί αναλυτές στέλνουν εδώ και καιρό. Της στήλης αυτής συμπεριλαμβανομένης.

Θα επαναλάβουμε, ωστόσο, ότι τα μηνύματα των ερευνών όταν αφορούν κάποιον πολιτικό, είναι δυνατό να αλλάξουν στην πορεία, αναλόγως της δράσης, της συμπεριφοράς και των αποφάσεών του. Στην εν λόγω έρευνα, όμως, υπήρχαν ευρήματα και για άλλα θέματα, πέραν του Προέδρου και της Κυβέρνησης. Και αυτά βεβαίως, αποτυπώνουν το αίσθημα της κοινής γνώμης τη δεδομένη στιγμή και μόνο. Πλην, όμως, όταν αφορούν πρόσωπα, θεσμούς και θέματα τα οποία πλειστάκις έχουν τεθεί ενώπιον της κοινής γνώμης και τα αποτελέσματα παραμένουν διαχρονικά τα ίδια, τότε πλέον, δύναται κάποιος να τα θεωρήσει ως δεδομένα.

Ένα τέτοιο περιελάμβανε η χθεσινή έρευνα και αφορούσε τους θεσμούς τους οποίους οι πολίτες εμπιστεύονται. Στην πρώτη θέση με 46% ο Γενικός Ελεγκτής. Αυτό είναι το πρώτο εύρημα το οποίο επαναλαμβάνεται σχεδόν σε όλες τις έρευνες εδώ και πολλά χρόνια. Παράλληλα, σε χαμηλές θέσεις βρίσκονται η Βουλή με 13%, τα ΜΜΕ με 14%, τα Ηνωμένα Έθνη με 10% και στην τελευταία θέση τα πολιτικά κόμματα με μόλις 4%. Ο πάτος στον οποίο κατατάσσουν οι πολίτες τα κόμματα είναι το δεύτερο επαναλαμβανόμενο διαχρονικά σε πολλές έρευνες εύρημα.

Και τα δύο προαναφερθέντα ευρήματα, πλέον, μπορεί να θεωρηθούν ως δεδομένα, αφού έχουν σταθεροποιηθεί στη συνείδηση της κοινωνίας για πολλά χρόνια. Ένα επιπρόσθετο εύρημα, όμως, στο ίδιο ερώτημα είναι εκείνο στο οποίο πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας. Αφορά το θεσμό του Γενικού Εισαγγελέα το οποίο δηλώνει ότι εμπιστεύεται μόνο το 15% των ερωτηθέντων.

Αν τα ευρήματα ηχούν σαν κώδωνας για το Προεδρικό, για την Γενική Εισαγγελέα ηχούν σαν τεράστια καμπάνα! Για τρεις λόγους. Πρώτον, επειδή στο παρελθόν, υπό άλλους Γενικούς Εισαγγελείς, ο θεσμός ελάμβανε πολύ ψηλά ποσοστά. Μάλιστα, επί Κώστα Κληρίδη, ήταν ο θεσμός ο οποίος εκινείτο σε ανάλογα επίπεδα με εκείνον του Γενικού Ελεγκτή.

Δεύτερον, διότι σε μια περίοδο κατά την οποία ο θεσμός αμφισβητείται τα μάλα, προτάσσοντας την ανάγκη τερματισμού του ανέλεγκτου αλλά και του διαχωρισμού των εξουσιών του Γ.Ε., το εύρημα πρέπει να ταρακουνήσει τον επικεφαλής της Νομικής Υπηρεσίας.

Τρίτον, σε μια περίοδο κατά την οποία ο Γενικός Εισαγγελέας βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με τον Γενικό Ελεγκτή, όταν λαμβάνει ψήφο εμπιστοσύνης μόνο σε ποσοστό 15% ενώ ο Ελεγκτής σε ποσοστό 46%, τότε το μήνυμα το οποίο εξάγεται είναι κρυστάλλινο.

Και επειδή, όπως αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου, τα μηνύματα από κάθε έρευνα πρέπει κάθε σοβαρός άνθρωπος να τα επιμετρά, ακόμη και αν θεωρεί ότι τον αδικούν, καλό είναι επιτέλους όλοι στο χώρο των ΜΜΕ να αναλύσουμε το δικό μας χαμηλό ποσοστό. Να εντοπίσουμε τι κάνουμε λάθος (όλοι ή πολλοί ή λίγοι) ώστε να ευρισκόμαστε τόσο χαμηλά στην κλίμακα της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1436202/kodonas-gia-proedro-protia-elegkti-terastia-kampana-gia-isangelea/