Από τον Φειδία στον Λάμπρο

 

Αλέκος Μιχαηλίδης

22 Ιουνίου 2024

Τα λόγια του αριστούχου φοιτητή της Σχολής Θετικών και Εφαρμοσμένων Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου κάθονται βραχνάς στο στήθος όσων έχουν ακόμα έγνοια για το παρόν και το μέλλον, αίσθηση της ιστορικής συνέχειας και της ανάγκης επιβίωσης, φυσικής και εθνικής. Για τους υπόλοιπους, ήταν μια ευκαιρία να πουν τον πόνο τους ή να αναζητήσουν άλλοθι αντισυστημικότητας και αποδοχής στον μικρόκοσμο του διαδικτύου -είναι της μόδας το τελευταίο διάστημα. Πάντως, κανείς δεν ντράπηκε ούτε από τους παρευρισκόμενους στην τελετή ούτε από τους υπόλοιπους που ευθύνονται για την κατάρρευση, την παρακμή και τη διαφθορά. Και αυτό είναι το ζουμί της τοποθέτησης του Λάμπρου: Ότι στην κυπριακή πραγματικότητα μιας παχύδερμης πολιτείας και μιας εγωκεντρικής κοινωνίας, δεν αλλάζει τίποτα.

«Ζούμε δυστυχώς σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή», είπε και ας κατάλαβαν οι πλείστοι πως μιλούσε μόνο για τις κυβερνήσεις και τα κόμματα. «Οι θεσμοί καταρρέουν, οι πολίτες αγανακτούν και η διαφθορά θεριεύει. Ζούμε σε μια χώρα στην οποία βλέπουμε το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, σε μια χώρα που διασύρεται διεθνώς. Ζούμε σε μια χώρα που παρόλα αυτά, δεν τιμωρείται κανείς και δεν αλλάζει τίποτα. Ζούμε σε ένα νησί που παραμένει μοιρασμένο, με ανοικτές πληγές», είπε και ας τον χειροκρότησαν οι θεσμικοί παράγοντες, που ράφτηκαν και βάφτηκαν για τη… δεξίωση ενός Πανεπιστημίου που μπορεί και καλύτερα.

Μα δεν έμεινε εκεί, για να γίνει αρεστός και να «πουλήσει» τον εαυτό του σε ένα αδιάκοπο ριάλιτι αυτοπροβολής και ατομικισμού. Σημειώνεται ξανά ο λόγος του, μήπως και δεν ψοφήσουν άλλες δέκα χιλιάδες μέλισσες πάνω στο παχύ μας δέρμα: «Όλα αυτά οδηγούν άτομα στο εξωτερικό, ελπίζοντας ότι εκεί έξω θα βρουν κάτι καλύτερο. Ανάμεσα σε αυτά τα άτομα είμαι και εγώ. Φεύγω χωρίς να γνωρίζω αν και πότε θα επιστρέψω. Γιατί αν μείνω στην Κύπρο, θα έρθει εκείνη η στιγμή που κάποιος θα θεωρείται καλύτερος όχι λόγω γνώσεων, δεξιοτήτων και εμπειρίας, αλλά λόγω της κομματικής του ταυτότητας και των οικογενειακών του διασυνδέσεων. Φεύγω γιατί αυτή η χώρα διαχρονικά, το μόνο που καταφέρνει είναι να απογοητεύει και να κόβει τα φτερά των νέων της».

Αμφιβάλλουμε, όμως, αν κατάλαβαν καλά τον λόγο του ακόμα και όσοι έσπευσαν να τον αναδημοσιεύσουν. Διότι ο Λάμπρος δεν εξέφρασε αγωνία μόνο για το διεφθαρμένο κομματικό σύστημα εξουσίας, αλλά και την κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Διότι έγνοια του δεν είναι να βρει ο ίδιος δουλειά, αλλά να έρθει η αλλαγή σε όλα και από όλους, τουλάχιστον αυτό καταλάβαμε. Έγνοια του δεν είναι ο εαυτός του, μα όλοι οι υπόλοιποι συνομήλικοι ή μικρότεροί του, για τους οποίους οφείλει να αλλάξει αυτό το κράτος –«ζει τα ωραία πράγματα, μ’ αίμα και με θυσίες, προς το συμφέρον όλων σας και το κοινό καλό».

Τέλος πάντων, ο λόγος του Λάμπρου δεν θα αλλάξει κάτι και φεύγοντας, θα σώσει μονάχα το άτομό του, χωρίς να θεωρούμε σωστή ή λανθασμένη τη στάση του, εδώ που φτάσαμε. Τα κόμματα θα συνεχίσουν να λειτουργούν σαν το Ταμείο Ευημερίας και η κομματική ταυτότητα -παλιών και νέων οργανισμών- θα συνεχίσει να θεωρείται καλύτερη από το πτυχίο. Ταυτόχρονα, η παρακμιακή κοινωνία θα συνεχίσει να θεωρεί «αλλαγή» και «επανάσταση» την ψήφο προς κάποιον γιου-τιούμπερ, ενώ η πολιτεία θα συνεχίσει να ασχολείται με την εικόνα της και να βρίσκεται σε παρατεταμένη προεκλογική.

Γιατί; Γιατί φταίει κι ο ίδιος του ο λαός γιατί είναι μαραζιάρης και γιατί οι πολίτες μετατράπηκαν σε τηλεθεατές και «φόλλοουερς» παρά να τα κάνουν όλα λίμπα, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, για να δούμε άσπρη μέρα –«δεν θα σας πει παινέματα, δεν ξέρει κολακείες και για την ευτυχία σας πληρώνει τον καιρό».

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1482522/apo-ton-fidia-ston-lampro/

Αναγνώριση μιας δουλειάς πέραν των έξι ετών

 

Φάνης Μακρίδης

22 Ιουνίου 2024

Θα ήθελα να συγχαρώ -με ταπεινότητα πάντα- όλους τους συναδέλφους που διακρίθηκαν στον παγκύπριο δημοσιογραφικό διαγωνισμό του Κυπριακού Πρακτορείου Ειδήσεων, αλλά κι όσους συμμετείχαν σ΄ αυτόν. Συγχαρητήρια αξίζουν και σ΄ όλους τους συντελεστές της διοργάνωσης και τα μέλη της κριτικής επιτροπής. Συμμετέχουν σε κάτι ευγενές που προάγει αξίες.

Για τον γράφοντα, η διάκριση (2^η θέση – «Ανεξέλεγκτος κόμβος εξαγωγών η Κύπρος») αποτελεί αναγνώριση για τη δημοσιογραφική του έρευνα με αντικείμενο τις παρακολουθήσεις και τις υποκλοπές περιεχομένου ιδιωτικής επικοινωνίας. Άρχισε περί τα τέλη του 2016 με ένα διαβαθμισμένο έγγραφο της Αστυνομίας που εξασφάλισα και κορυφώθηκε το 2023 με συνεχή δημοσιεύματα στον «Φιλελεύθερο». Τον Νοέμβριο του 2022 ο γράφων κλήθηκε να καταθέσει στην εξεταστική της Ευρωβουλής (PEGA) και στη συνέχεια, τον Μάιο του 2023, υιοθετήθηκαν σε έκθεσή της όλα όσα ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μέσω δημοσιευμάτων μου σε τέσσερα διαφορετικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Ακολούθησε τον Ιούνιο του 2023, η υιοθέτηση της δημοσιογραφικής αυτής δουλειάς και από τη συντριπτική πλειοψηφία του ευρωκοινοβουλίου που ενέκρινε την έκθεση συστάσεων της εξεταστικής επιτροπής της Ευρωβουλής. Σ΄ αυτήν περιλαμβάνονται πέραν των 30 αναφορών σε δημοσιεύματα και στα όσα είχα καταθέσει στην εξεταστική επιτροπή.

Αυτή η δημοσιογραφική πορεία περιλάμβανε αποκαλύψεις που πρέπει να μας προβληματίσουν:

• Την ανοχή της Πολιτείας έναντι προσώπων που διέθεταν λογισμικά παρακολούθησης και συνεργάστηκαν με άτομα τα οποία έχουν ποινικό μητρώο.
• Την υπόθαλψη ανθρώπων, οι οποίοι πλέον αντιμετωπίζουν διεθνείς κυρώσεις
• Τη σχέση αξιωματούχων με επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον κλάδο των παρακολουθήσεων
• Την ευκολία με την οποία δίδοντας άδειες εξαγωγής λογισμικών παρακολούθησης σε ευρωπαϊκές και τρίτες χώρες
• Τη σχέση επιχειρηματιών του κλάδου με κόμμα από το οποίο ζητείτο εξυπηρέτηση για εξαγωγή λογισμικού σε μυστική υπηρεσία της Ολλανδίας.
• Την αδιαμφισβήτητη διασύνδεση του κυπριακού σκανδάλου των παρακολουθήσεων με το Ελλαδικό.

Όλα αυτά και άλλα πολλά αποτυπώθηκαν λεπτομερώς και τεκμηριώθηκαν με ντοκουμέντα που εξασφαλίστηκαν σε ένα διάστημα πέραν των έξι ετών. Η πορεία ήταν δύσκολη και μεγάλη σε διάρκεια. Αρκεί να σημειώσω ότι η μικρή μου κόρη ήταν αγέννητη όταν άρχισα να διερευνώ το θέμα και πλέον είναι μαθήτρια Δημοτικού.

Σ΄ όλο αυτό το διάστημα καλούμουν να στηρίξω την οικογένειά μου, αλλά και να λειτουργήσω σαν δημοσιογράφος χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις. Οξύμωρο. Συναντήσεις δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από το γραφείο και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας, ακανόνιστα ωράρια, κομψές ή άκομψες παραινέσεις να σταματήσω να ασχολούμαι με το θέμα, ξενύχτια και πολλά άλλα που δεν εξιστορούνται σε λίγες αράδες.

Η δημοσιογραφική αυτή πορεία ήταν υπό μια έννοια μοναχική, αλλά δεν θα είχε αποτέλεσμα αν δεν στεκόταν δίπλα μου η οικογένειά μου και κάποιοι εκλεκτοί φίλοι που θέλουν να προσφέρουν στην κυπριακή κοινωνία. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου για τη στήριξη.

Το πιο σημαντικό, βέβαια, είναι να δούμε να αναπτύσσονται μηχανισμοί ώστε πολίτες, δημοσιογράφοι και πολιτικά πρόσωπα να προστατεύονται. Να μην παραβιάζεται η ιδιωτικότητα τους και να μην καταπατούνται τα ανθρώπινά τους δικαιώματα, για λόγους άσχετους με το δημόσιο συμφέρον και την ασφάλεια του κράτους. Εκεί αποσκοπούσε αυτή η δουλειά διάρκειας πέραν των έξι ετών. Είχαμε ιερό καθήκον να σταθούμε απέναντι σ΄ αυτή την ασυδοσία.

Τέλος, θα ήθελα να στείλω ένα μήνυμα γενικότερα για τους δημοσιογράφους στην Κύπρο. Είναι πολλοί αυτοί που θα μπορούσαν κάλλιστα να διακριθούν στον δημοσιογραφικό αυτό διαγωνισμό. Η φύση της δουλειάς τους τους αδικεί. Παράγουν σπουδαίο έργο, δίνουν μάχες καθημερινά, είναι ακέραιοι, έντιμοι. Αλλά δεν έχουν την ευκαιρία να γίνουν όσο δημιουργικοί θέλουν. Παρ΄ όλα αυτά επιτελούν το λειτούργημά τους υπό δυσχερείς συνθήκες. Είναι ενδεικτική η περίπτωση των συναδέλφων του ΚΥΠΕ τους οποίους έχουμε χρέος να πιστώνουμε για την καθημερινή δουλειά τους. Ας μην πυροβολούμε, λοιπόν, με ευκολία τους δημοσιογράφους στην Κύπρο.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1482873/anagnorisi-mias-doulias-peran-ton-exi-eton/

Ήθελα να ΄ξερα, όραμα έχεις, κύριε βουλευτά;

 

Άριστος Μιχαηλίδης

22 Ιουνίου 2024

Προσπαθώ να καταλάβω αν έχουν καμιά διάθεση, μετά την κατραπακιά των εκλογών, οι βουλευτές και τα κόμματα, να πλησιάσουν πραγματικά την κοινωνία, να την βοηθήσουν στα ουσιαστικά για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της. Με τι ασχολούνται, όμως, μετά τις εκλογές;

Με μικροπράματα. Αναλώνονται σε ανούσια ζητήματα και κάνουν περισσότερη φασαρία από ότι τους αναλογεί μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να λαϊκίζουν. Κι αφήνουν την ουσία μακριά από αυτούς. Διότι, η ουσία θέλει δουλειά, θέλει ιδέες, θέλει κόπο και δεν έχει γρήγορη προβολή.

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα της κυπριακής κοινωνίας είναι το κόστος ζωής, και ιδίως, τα ενοίκια στις πόλεις. Απλησίαστα για πάρα πολλούς. Προπάντων, για πάρα πολλούς νέους. Πώς και πότε ασχολήθηκαν με αυτό το ζήτημα οι βουλευτές μας, τα κόμματα. Κι εννοώ να ασχοληθούν σοβαρά, να πέσουν πάνω του αφοσιωμένα μέχρι να βρουν τρόπους να αντιμετωπιστεί.

Ας κάνουμε μια διαφορετική προσέγγιση. Εμείς πιστεύουμε πως εδώ που φτάσαμε μπορεί το φαινόμενο να αντιμετωπιστεί μόνο με έναν τρόπο. Να πεισθούν νέες οικογένειες (και παλιές, φυσικά) να κατοικήσουν εκτός πόλεων. Δεν λέμε να πάνε στα βουνά να φυτεύουν αμπέλια και να γίνουν αγρότες. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Μαζικά τουλάχιστον. Αλλά, θα μπορούσαν έχοντας τις δουλειές τους στις πόλεις να κατοικούν εκτός πόλεων όπου είναι φτηνότερα τα ενοίκια. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν υπάρχει εύκολη πρόσβαση προς τις πόλεις, προς τις δουλειές τους. Να μην χρειάζεται ο εργαζόμενος μία και δύο ώρες να πάει δουλειά κάθε πρωί.

Με αυτή τη λογική θα έπρεπε κόμματα και κυβέρνηση να ρίξουν όλη τους την ενέργεια σε αυτό. Να αντιστρέψουν τους όρους, δηλαδή. Όπως το κράτος με την πολιτική του φρόντισε να μεταφέρει τους κατοίκους στις αστικές περιοχές, να φροντίσει τώρα για το αντίθετο. Το 1960 οι κάτοικοι της υπαίθρου αποτελούσαν το 64% του πληθυσμού της Κύπρου, και το 35,9% κατοικούσαν στις αστικές περιοχές. Το 2001, που βρήκα στατιστικά στοιχεία, ο πληθυσμός της υπαίθρου έγινε το 31,2% και ο αστικός πληθυσμός έφθασε το 68,8%. Με όσα έγιναν τα τελευταία χρόνια (πανεπιστήμια, ξένες εταιρείες) αυτή η διαφορά ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο.

Τώρα βρισκόμαστε στο δίλημμα: Συνεχίζουμε αυτή την πορεία ή προσπαθούμε για μια ριζοσπαστική ανατροπή; Έχω την άποψη ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ανατροπή. Αλλά, χρειάζεται όραμα για κάτι τέτοιο. Και σκληρή δουλειά για να διαμορφωθούν οι συνθήκες. Ε, όταν οι άρχοντες του τόπου ασχολούνται με τις μικρότητες τους πώς να ασχοληθούν με τα σημαντικά;

Τους βάζω έναν προβληματισμό, λοιπόν. Αν γίνει ένας καλός δρόμος Λευκωσίας – Παλαιχωρίου (η ανάγκη διαπιστώθηκε πριν τριάντα χρόνια) πόσοι άνθρωποι θα μπορούσαν να έχουν τις κατοικίες τους σε όλα τα γύρω χωριά κι ας εργάζονται στην πόλη;

Αν γίνει ο δρόμος Λεμεσού – Σαϊττά πόσοι θα μπορούσαν να ζουν στα γύρω χωριά κι ας είχαν τις δουλειές τους στη Λεμεσό; Αλλά, όλος ο δρόμος, όχι ένα κομμάτι μήκους 3,6 χιλιομέτρων και κόστους €31,1 που έπρεπε να παραδοθεί τον Σεπτέμβρη του 2022 αλλά ακόμα δεν έγινε ούτε ο μισός. Ποιος ασχολείται με αυτό το ρεζιλίκι;

Αν γίνει ο δρόμος Πάφου – Πόλης Χρυσοχούς πόσοι θα ζούσαν στα γύρω χωριά κι ας εργάζονται στην Πάφο; Αλλά, όλος ο δρόμος, και στην ώρα του, όχι να πρέπει να παραδοθεί τον Δεκέμβριο του 2024, αλλά μέχρι τώρα να έχει γίνει μόνο το 30% του έργου και ο εργολάβος να ζητά και 33 μήνες παράταση και έξτρα εκατομμύρια. Διότι, αυτά αποθαρρύνουν, δεν ενθαρρύνουν.

Αν γίνει ο δρόμος Λευκωσίας – Σολιάς, πόσοι θα μπορούσαν να ζουν στα χωριά – ακόμα και στα μακρινά της Σολιάς και της Μαραθάσας- κι ας εργάζονταν στη Λευκωσία; Αλλά, όλος ο δρόμος, όπως υπόσχονται από το 2003 και όχι ένα κομμάτι καμιά δεκαριά χιλιόμετρα, που δεν παρακάμπτουν την ταλαιπωρία και την αργοπορία του παλιού δρόμου ανάμεσα στα χωριά.

Ας ασχοληθούν με αυτά, τα κόμματα και οι βουλευτές μας. Να πιέσουν, να ασκήσουν έλεγχο, να κατεβάσουν ιδέες, να λύσουν προβλήματα. Φτάνει με τους λαϊκισμούς και την εύκολη αυτοπροβολή. Δεν αφορά τους πολίτες.

Υ.Γ. Όπως είπε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ «πολιτική είναι η ικανότητα να παρουσιάζεις σήμερα τι θα γίνει αύριο και να εξηγείς αύριο γιατί δεν έγινε». Πόσο ανταποκρίνεται στους δικούς μας!

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1482731/ithela-na-%CE%84xera-orama-echis-kirie-voulefta/

H ΕΕ ετοιμάζεται να καταργήσει την κρυπτογράφηση επικοινωνιών

 

20/06/2024

Με πρόσχημα την επιθυμία «πρόληψης της διαδικτυακής διάδοσης υλικού σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών», η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να υπερψηφίσει την ουσιαστική κατάργηση της διατερματικής κρυπτογράφησης ηλεκτρονικών επικοινωνιών (end-to-end encryption), που διασφαλίζει ότι οι επικοινωνίες μέσω των ψηφιακών σας συσκευών είναι απόρρητες.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναμένεται να ψηφίσει σήμερα νομοθετική πρόταση για την «προστασία των παιδιών στο διαδίκτυο», η οποία ουσιαστικά θα απαγορεύσει την απόρρητη ψηφιακή επικοινωνία.

Η πρόταση, που από τους επικριτές της έχει ονομαστεί «Chat Control», θα επιβάλλει στους παρόχους ίντερνετ να ερευνούν όλες τις ιδιωτικές συνομιλίες, τα μηνύματα και το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για ύποπτο περιεχόμενο — γενικά και αδιακρίτως, για όλους τους χρήστες.

Η πρόταση είχε παρουσιαστεί για πρώτη φορά από την Κομισιόν στις 11 Μαΐου 2022 — η δημόσια διαβούλευση που ακολούθησε της πρότασης, είχε την αντίθεση συνολικά του 80% των ερωτηθέντων. Όμως η πρόταση δεν θάφτηκε — ή μάλλον θάφτηκε προσωρινά και επανήλθε, αυτή τη φορά με νομοθετική πρόταση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου συμμετέχουν οι αρχηγοί των κρατών-μελών και το προεδρείο του Συμβουλίου και της Κομισιόν, καθορίζοντας τις κατευθύνσεις της Ένωσης.

Η ψηφοφορία επρόκειτο αρχικά να διεξαχθεί χθες Τετάρτη, αλλά αναβλήθηκε για σήμερα — η υπερψήφιση της πρότασης δεν θα τη μετατρέψει αυτόματα σε νόμο, αλλά θα δώσει στην Κομισιόν ένα ισχυρό κατευθυντήριο χαρτί ώστε να την εφαρμόσει εν ευθέτω χρόνο.

Η πρόταση, αναγνωρίζοντας τη δυσκολία της ρητής απαγόρευσης της κρυπτογράφησης, ζητεί από τους παρόχους τη «σάρωση από την πλευρά του πελάτη» ή τον «έλεγχο της μεταφόρτωσης» (“upload moderation”) — αμφότεροι ευφημισμοί για τη λεγόμενη «πίσω πόρτα», ένα λογισμικό που θα εγκαθίσταται στις κινητές συσκευές και τους υπολογιστές κάθε πολίτη και θα επιτρέπει την πρόσβαση στο ιδιωτικό τους υλικό και την ανάλυση του περιεχομένου των συσκευών πριν κρυπτογραφηθεί και μεταδοθεί. Ουσιαστικά πρόκειται για έμμεση κατάργηση της κρυπτογράφησης, αφού ακυρώνει μεμιάς την αξία χρήσης της.

Δεν είναι η πρώτη φορά που και το ίδιο το Συμβούλιο έχει εξετάσει την πιθανότητα τερματισμού της κρυπτογράφησης. Το 2020 είχε διαρρεύσει προσχέδιο που απεστάλη στα κράτη-μέλη από το Συμβούλιο, το οποίο πρότεινε την πλήρη απαγόρευση της κρυπτογράφησης, ενώ από παλαιότερες διαρροές είχε γίνει γνωστό πως το θέμα συζητείται στο Συμβούλιο ήδη από το 2016.

Κολοσσοί της τεχνολογίας έχουν επίσης προσπαθήσει να παρακάμψουν τη διατερματική κρυπτογράφηση — το 2021 η Apple είχε ανακοινώσει ένα πολύ παρόμοιο σχέδιο «σάρωσης από την πλευρά του πελάτη», το οποίο ακυρώθηκε έπειτα από αντιδράσεις.

Φορείς της κοινωνίας των πολιτών, οργανώσεις για τη διαδικτυακή ελευθερία και την ασφάλεια των επικοινωνιών, αλλά και μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ζητούν επιτακτικά να μην υιοθετηθεί η νομική πρόταση. Το ίδιο έχουν πράξει και εταιρείες που ηγούνται της κρυπτογραφημένης επικοινωνίας, όπως η πλατφόρμα ανταλλαγής μηνυμάτων Signal και η υπηρεσία κρυπτογραφημένων επικοινωνιών Threema.

«Δεν υπάρχει τρόπος να εφαρμοστούν τέτοιες προτάσεις στο πλαίσιο διατερματικών κρυπτογραφημένων επικοινωνιών χωρίς να υπονομευθεί ριζικά η κρυπτογράφηση και να δημιουργηθεί μια επικίνδυνη ευπάθεια στις βασικές υποδομές που θα έχει παγκόσμιες επιπτώσεις πολύ πέρα από την Ευρώπη», έγραψε σε ανοιχτή επιστολή της η CEO της Signal, Μέρεντιθ Γουίτακερ.

«Αντί να αποδεχθούν αυτή τη θεμελιώδη μαθηματική πραγματικότητα, ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες συνεχίζουν να παίζουν ρητορικά παιχνίδια. Επέστρεψαν στο τραπέζι με την ίδια ιδέα υπό νέα ετικέτα. Αντί να χρησιμοποιήσουν τον προηγούμενο όρο “σάρωση από την πλευρά του πελάτη”, έχουν αλλάξει το όνομα και το αποκαλούν τώρα “έλεγχο της μεταφόρτωσης”. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το “upload moderation” δεν υπονομεύει την κρυπτογράφηση επειδή συμβαίνει πριν κρυπτογραφηθεί το μήνυμα ή το βίντεο. Αυτό είναι αναληθές», συμπλήρωσε η Γουίτακερ.

«Εάν περάσει, οι συνέπειες θα είναι καταστροφικές: Με το πρόσχημα της προστασίας των παιδιών, οι πολίτες της ΕΕ δεν θα μπορούν πλέον να επικοινωνούν με ασφαλή και ιδιωτικό τρόπο στο διαδίκτυο», έγραψε στην ανάλυσή της η Threema. «Το πλεονέκτημα θέσης της ευρωπαϊκής αγοράς θα υποστεί τεράστιο πλήγμα λόγω της σημαντικής μείωσης της ασφάλειας των δεδομένων. Και οι επαγγελματίες της ΕΕ, όπως οι δικηγόροι, οι δημοσιογράφοι και οι γιατροί, δεν θα μπορούσαν πλέον να τηρούν το καθήκον τους για εμπιστευτικότητα στο διαδίκτυο. Και όλα αυτά ενώ τα παιδιά δεν θα προστατευθούν στο ελάχιστο παραπάνω από ό,τι τώρα.»

Με επιστολή τους, 37 μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προειδοποιούν «ρητά πως η υποχρέωση συστηματικής σάρωσης της κρυπτογραφημένης επικοινωνίας, είτε αυτή ονομάζεται “upload-moderation” είτε “client-side scanning”, όχι μόνο θα παραβιάσει την ασφαλή διατερματική κρυπτογράφηση, αλλά κατά πάσα πιθανότητα δεν θα αντέξει και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Αντίθετα, μια τέτοια επίθεση θα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με την ευρωπαϊκή δέσμευση για ασφαλή επικοινωνία και ψηφιακή ιδιωτικότητα, καθώς και για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον ψηφιακό χώρο», καταλήγουν οι ευρωβουλευτές και ευρωβουλεύτριες.

Πηγή:      https://info-war.gr/h-ee-etoimazetai-na-katargisei-tin-kryp/

Πού πηγαίνει η Γαλλία; Σύγκλιση των Άκρων αλά γαλλικά

 

21/06/2024

από το προσωπικό ιστολόγιο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Είναι η Γαλλία έτοιμη να κυβερνηθεί από τον πρώτο ακροδεξιό πρωθυπουργό μετά τον δωσίλογο Φιλίπ Πετέν; Θα δούμε το λίκνο του Διαφωτισμού, της Μητέρας όλων των Επαναστάσεων, της Κομμούνας και του Μάη του ’68 να παραδίδεται στη Μαρίν Λεπέν, ο πατέρας της οποίας χαρακτήριζε τους θαλάμους αερίων «λεπτομέρεια της Ιστορίας»; Ανατριχιαστικά για κάθε δημοκρατική συνείδηση, τα ερωτήματα δεν είναι καθόλου ρητορικά ύστερα από τον απίθανο πολιτικό τυχοδιωκτισμό του Εμανουέλ Μακρόν να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές, στις 30 Ιουνίου και στις 7 Ιουλίου. 

Η απόφαση του Γάλλου προέδρου το βράδυ των ευρωεκλογών άφησε εμβρόντητους και τους πιο στενούς συνεργάτες του. Τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει την ανάληψη μιας τέτοιας πρωτοβουλίας από θέση τραγικής πολιτικής αδυναμίας; Η Εθνική Συσπείρωση (RN) της Λεπέν είχε αποσπάσει υπερδιπλάσιες ψήφους από το κόμμα του Μακρόν (31,4% έναντι 14,6%), που λίγο έλειψε να κατρακυλήσει στην τρίτη θέση. Επιτέλους, ο Γάλλος πρόεδρος δεν είχε καμία υποχρέωση να προσφύγει στις κάλπες. Η θητεία του λήγει το 2027. Στη Βουλή ούτως ή άλλως δεν είχε απόλυτη πλειοψηφία, αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να περνάει νομοσχέδια με βάση το άρθρο 49.3 του γκωλικού συντάγματος, που δίνει τη δυνατότητα στην εκάστοτε κυβέρνηση να προωθεί τα νομοσχέδιά της χωρίς ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, προκαλώντας την αντιπολίτευση να καταθέσει, αν έχει αντίρρηση, πρόταση μομφής. Αυτή τη δυνατότητα χρησιμοποίησαν οι μακρονικές κυβερνήσεις Μπορν και Ατάλ 23 φορές μέσα στα δύο τελευταία χρόνια χωρίς να πέσουν, απλούστατα γιατί οι κοινοβουλευτικές ομάδες της Ακροδεξιάς και της Αριστεράς δεν επρόκειτο ποτέ να συνεργαστούν, μια και αντιπολιτεύονται τον Μακρόν από διαμετρικά αντίθετες θέσεις. 

Ρεπορτάζ του γαλλικού Τύπου βεβαιώνουν ότι ο Γάλλος πρόεδρος, ξεπερνώντας σε ναρκισσισμό και τον χειρότερο εαυτό του, έτρεφε την ελπίδα ότι θα μπορούσε να πετύχει κάτι ανάλογο με τον Σαρλ ντε Γκωλ του 1968: ένα μήνα μετά τη θυελλώδη εξέγερση των φοιτητών και των εργατών, που είχε στείλει για λίγο έναν πανικόβλητο ντε Γκωλ αυτοεξόριστο στο Μπάντεν-Μπάντεν της Δυτικής Γερμανίας, καθώς περίμενε έφοδο των κομμουνιστών και των αναρχικών στο Ελιζέ, ο συντηρητικός πρόεδρος κέρδισε κατά κράτος τις βουλευτικές εκλογές, τις οποίες ο ίδιος προκήρυξε μετά τη λήξη του συναγερμού. Φαίνεται ότι ο Μακρόν φαντασιωνόταν ότι θα μπορούσε να πετύχει κάτι ανάλογο, εκβιάζοντας τους ψηφοφόρους, ιδίως αυτούς που δεν ψήφισαν στις ευρωεκλογές, με το δίλημμα «ή Εγώ ή το Χάος των Δύο Άκρων», δηλαδή της Ακροδεξιάς και της Αριστεράς. 

Η τακτική αυτού του είδους «διμέτωπου αγώνα» είναι βαθύτατα υποκριτική. Αν υπάρχει μια «σύγκλιση των άκρων» στη Γαλλία (και σε όλη την Ευρώπη), αυτή εντοπίζεται στη σύγκλιση του Ακραίου Κέντρου, που ενσαρκώνει ο Μακρόν, με την Άκρα Δεξιά, την οποία επικαλείται μεν ως σκιάχτρο για να εκβιάσει δημοκράτες ψηφοφόρους, αλλά ενισχύει πολιτικά και ιδεολογικά με την όλη πρακτική του. Στην προσπάθειά του να αλιεύσει ψήφους της Ακροδεξιάς δεν δίστασε να απονείμει εύσημα στον «μεγάλο στρατιωτικό» Πετέν που ηγήθηκε του κατοχικού καθεστώτος του Βισύ. Υιοθέτησε τις θέσεις της Ακροδεξιάς εναντίον των μουσουλμάνων της Γαλλίας, φτάνοντας στο σημείο να μιλήσει για κίνδυνο «ισλαμικής απόσχισης». Έβαλε το κόμμα του να ψηφίσει μαζί με το κόμμα της Λεπέν τον νόμο για το μεταναστευτικό, τον περασμένο Δεκέμβριο, προκαλώντας κύμα οργής από τμήμα της παράταξής του και την παραίτηση ενός υπουργού. Έστειλε την τότε πρωθυπουργό του Ελιζαμπέτ Μπορν στην «πορεία εναντίον του αντισημιτισμού», μαζί με την Μαρίν Λεπέν, την ώρα που το Ισραήλ εξαπέλυε εκστρατεία γενοκτονίας των Παλαιστινίων στη Γάζα, με τις δύο παρατάξεις να εξαπολύουν ταυτόσημες, βιτριολικές επιθέσεις εναντίον της «Ανυπότακτης Γαλλίας» του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, την οποία κατηγορούσαν για «ισλαμοαριστερισμό».

Έπειτα, το να εξισώνει κανείς την Άκρα Δεξιά με την Αριστερά της Γαλλίας με βάση το σκουριασμένο σχήμα των «δύο άκρων», πέραν του ότι αποτελεί ούτως ή άλλως αστήρικτη ύβρη, στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι καταφανώς γελοίο. Στο «Νέο Λαϊκό Μέτωπο» (NFP) που σχηματίστηκε, προς μεγάλη έκπληξη του Μακρόν, σε χρόνο μηδέν μετά την προκήρυξη των εκλογών, συμμετέχει σχεδόν το σύνολο του προοδευτικού χώρου, από τους Σοσιαλιστές, τους Πράσινους και τους Κομμουνιστές μέχρι την Ανυπότακτη Γαλλία και το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα (μετεξέλιξη της ιστορικής τροτσκιστικής οργάνωσης Επαναστατική Κομμουνιστική Ένωση των Αλέν Κριβίν και Ντανιέλ Μπενσαίντ, που δεν βρίσκονται πια στη ζωή). Ο σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν στήριξε ανοιχτά το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, ενώ ο πρώην πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ κατεβαίνει υποψήφιος, διεκδικώντας βουλευτική έδρα. 

Με αυτά τα δεδομένα, ο Εμανουέλ Μακρόν κινδυνεύει να μιμηθεί όχι τον ντε Γκωλ του 1968, αλλά τον Ζακ Σιράκ του 1997, ο οποίος είχε επίσης διαλύσει την Εθνοσυνέλευση υπολογίζοντας ότι θα κυριαρχήσει, για να υποστεί ήττα-σοκ από την Πληθυντική Αριστερά Σοσιαλιστών-Κομμουνιστών-Πρασίνων, που ανέλαβε την διακυβέρνηση. Τα τελευταία γκάλοπ φέρνουν το RN στην πρώτη θέση με ποσοστό γύρω στο 33%, το NFP στη δεύτερη με περίπου 28% και την παράταξη Μακρόν τρίτη και καταϊδρωμένη με 18%. Η αγανάκτηση της μεγάλης πλειονότητας του εκλογικού σώματος εναντίον του Μακρόν είναι τέτοια που οι υποψήφιοι βουλευτές της παράταξής του όχι μόνο δεν προβάλλουν τη σχέση τους με τον πρόεδρο, αλλά τον εκλιπαρούν να μην εμφανιστεί στην περιφέρειά τους. Τα συστημικά μέσα ενημέρωσης που αποθέωναν, στις καλές μέρες, τον Μακρόν ως «Δία» της γαλλικής πολιτικής ζωής τώρα τον βλέπουν ως Κρόνο που τρώει τα παιδιά του. 

Κατά μία εκδοχή, ο Εμανουέλ Μακρόν είχε συνείδηση του κινδύνου να αναδειχθεί νικήτρια από τις βουλευτικές εκλογές η Ακροδεξιά υπό τον 28χρονο Ζορντάν Μπαρντελά, αλλά ανέλαβε συνειδητά αυτό το ρίσκο έχοντας κατά νου τη μάχη των προεδρικών εκλογών του 2027 — όταν ο ίδιος δεν θα έχει τη δυνατότητα, λόγω συνταγματικών περιορισμών, να είναι και πάλι υποψήφιος. Σύμφωνα με αυτό το Μακιαβελικό σενάριο, αν το RN κληθεί να κυβερνήσει θα δεχτεί τρομερή πίεση από τις διεθνείς αγορές που ήδη έχουν αρχίσει να δείχνουν τα δόντια τους, καθώς η Γαλλία έχει μεγάλο έλλειμμα, της τάξης του 5,5% του ΑΕΠ και χρέος, γύρω στο 115% με τάση ανόδου. Προκειμένου να αποφύγει την οικονομική χρεωκοπία, συνεχίζει αυτό το σενάριο, το RN θα αναγκαστεί να πάρει αντιλαϊκά μέτρα που θα χαντακώσουν την υποψηφιότητα της Μαρίν Λεπέν στις κρίσιμες προεδρικές εκλογές του 2027. 

Ήδη ο Μπαρντελά, σε μια προσπάθεια να κατευνάσει τους επενδυτές και τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, δήλωσε ότι, αν αναλάβει την πρωθυπουργία, θα αναστείλει για αργότερα (πόσο αργότερα, δεν μας λέει) την εφαρμογή βασικών δεσμεύσεων όπως η ακύρωση της μεταρρύθμισης Μακρόν στις συντάξεις, η μείωση του ΦΠΑ σε βασικά είδη και η αποχώρηση της Γαλλίας από τη στρατηγική στρατιωτική διοίκηση του ΝΑΤΟ. Παράλληλα, δήλωσε ότι δεν πρόκειται να αναλάβει τη διακυβέρνηση αν δεν εξασφαλίσει το κόμμα του την απόλυτη πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση, κάτι που με τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται το πιο πιθανό. Σε αυτή την περίπτωση, ο Μακρόν θα πιαστεί στη φάκα που έστησε για τους άλλους: καθώς δεν θα μπορεί, βάσει του συντάγματος, να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση για δεύτερη φορά μέσα στον ίδιο χρόνο, θα αναγκαστεί να σχηματίσει όπως-όπως μια εύθραυστη κυβέρνηση μειοψηφίας, ίσως τεχνοκρατών (τύπου Μόντι στην Ιταλία), η οποία θα επωμιστεί τα νέα αντιλαϊκά μέτρα και θα τροφοδοτήσει τα ρεύματα αντισυστημικής δυσαρέσκειας, με το μεγάλο ερώτημα να είναι αν αυτά θα προσανατολιστούν στην Ακροδεξιά ή στην Αριστερά. 

Οι αριστεροί με κριτική σκέψη έχουν βάσιμους λόγους να δυσπιστούν απέναντι στην «υπαρκτή Αριστερά» της Γαλλίας, όχι μόνο γιατί ανάλογα «ενωτικά» εγχειρήματα του παρελθόντος (Κοινό Πρόγραμμα Μιτεράν-Μαρσέ, Πληθυντική Αριστερά του 1997) απογοήτευσαν τραγικά την εργατική βάση της και χαντάκωσαν τις πιο αριστερές εκφράσεις της. Το παρόν σχήμα του NFΡ υπήρξε προϊόν βιαστικής συγκόλλησης για λόγους πολιτικής επιβίωσης, υπό την πίεση του εκλογικού συστήματος των μονοεδρικών περιφερειών και των δύο γύρων. Οι αριστεροί και κεντροαριστεροί εταίροι έχουν καίριες διαφωνίες σε όλα τα μείζονα θέματα, από την οικονομία μέχρι τη Γάζα, ενώ δεν έχουν συμφωνήσει ούτε στο όνομα του πρωθυπουργού αν τυχόν αναδειχτούν πρώτη δύναμη. 

Εύλογες αιτιάσεις μπορεί να διατυπώσει κανείς και για την Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν- Λυκ Μελανσόν, που δεν κατάφερε να μετασχηματίσει (για να λέμε την αλήθεια, ούτε καν το προσπάθησε) το εξαιρετικά ελπιδοφόρο 22% των προεδρικών εκλογών του 2022 σε μια οργανωμένη και προγραμματικά συνεκτική πολιτική δύναμη, αρθρωμένη στις λαϊκές τάξεις, μένοντας στο πρότυπο ενός χαλαρού, πολυσυλλεκτικού σχηματισμού του «χαρισματικού αρχηγού», των ακτιβιστών και του Ίντερνετ. Γεγονός παραμένει, όμως, ότι η Ανυπότακτη Γαλλία πρωτοστάτησε σε όλες τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις εναντίον των αντιμεταρρυθμίσεων του μακρονικού Ακραίου Κέντρου και τήρησε στάση αρχών στο μεταναστευτικό και στον πόλεμο της Γάζας — γι’ αυτό υπέστη και πολιτικό λιντσάρισμα από τα κόμματα του κατεστημένου, τα συστημικά μίντια και το βαθύ κράτος. 

Ούτε μπορεί να παρακάμψει κανείς το μεγάλο επίτευγμα της Ανυπότακτης Γαλλίας να γίνει η φωνή όσων δεν είχαν φωνή, των εργατικών προαστίων με τους μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς, όπου η εκλογική της κυριαρχία είναι συντριπτική. Ενδεικτικά, στις ευρωεκλογές πήρε 37% στο κατ’ εξοχήν εργατικό διαμέρισμα του Σεν-Σεν Ντενί (έναντι 11% το 2019), 42,2% στο Βενισιέ, 48% στο Βολ-αν-Βελέν και 58% στην Κουρνέβ, ξεπερνώντας και το ΚΚ Γαλλίας στις καλύτερες εποχές του. Το γεγονός αυτό, μαζί με τις μαζικές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις εκατοντάδων χιλιάδων Γάλλων, ιδίως νέων, για να δημιουργηθεί κοινωνικό φράγμα από τα κάτω στην Ακροδεξιά συντηρούν τις ελπίδες όλων μας για την αποτροπή των χειρότερων και το άνοιγμα καινούργιων δρόμων ελπίδας, αυτοπεποίθησης και στράτευσης.

Πηγή:     https://info-war.gr/poy-pigainei-i-gallia-sygklisi-ton-akr/

Δίνε και μη ερεύνα

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

21 Ιουνίου 2024

Υπάρχει μια εκπληκτική ευκολία με την οποία μια μερίδα συμπατριωτών μας δίνουν λεφτά σε αγνώστους. Κάποιοι την πατούν από μηνύματα που τους λένε πως είναι κληρονόμοι μιας ανέλπιστης κληρονομιάς και δίνουν όποια στοιχεία τους ζητηθούν ώστε να γίνει –τάχα- η μεταφορά ενός τεράστιου ποσού, με αποτέλεσμα να κάνουν φτερά οι καταθέσεις τους. Κάποιοι αγοράζουν στα τυφλά περιουσίες δεκάδων χιλιάδων που αποδεικνύονται φάντασμα. Άλλοι, με ένα απλό μήνυμα που έλαβαν, για επενδύσεις με πολλές προοπτικές θυσιάζουν ποσά που αν τα έδιναν για άλλο σκοπό θα έσωζαν ζωές, θα πρόσφεραν καλύτερες συνθήκες σε ανθρώπους που το χρειάζονται. Δεν θα τα έδιναν όμως. Δεν είναι το ίδιο.

Με την ίδια ευκολία κάποιοι έδιναν χιλιάδες ευρώ σε ρασοφόρους. Για ένα πολυέλαιο που θα κρεμμαζόταν στο μοναστήρι και κάπου θα αναφέρετο η δωρεά, ενώ ο δωρητής θα μνημονευόταν εις τον αιώνα τον άπαντα. Για τη φιλοτέχνηση μιας εικόνας αγίου, με την ελπίδα ο άγιος να ανταποδώσει. Για ένα στασίδι που θα φέρει το όνομα του δωρητή, για μια λειψανοθήκη… Οκτώ χιλιάδες ο πολυέλαιος, πέντε η εικόνα. Χωρίς απόδειξη, χωρίς τίποτα. Φτάνει που ο εισπράκτορας φοράει ράσα και μιλά με εκείνο τον τόνο, το χαμηλό και μακρόσυρτο, που έχει συνδεθεί με την αγιοσύνη.

Μία γυναίκα, που δικαίως πλέον νοιώθει εξαπατημένη έδωσε πέντε χιλιάδες για την φιλοτέχνηση εικόνας στο νέο μοναστήρι που θα έκαναν οι μοναχοί στο Φτερικούδι. Η απάντηση στο «μα, δεν είναι πολλά;» ήταν «δεν θα κάνουμε Μίκυ Μάους». Απάντηση που έγινε δεκτή και για τέσσερα χρόνια η γυναίκα ανέμενε να δει την εικόνα. Και θα ανέμενε, ίσως, στωικά χωρίς να σκεφτεί πως εξαπατήθηκε. Μέχρι που έγινε το έλα να δεις και ευτυχώς αντιλήφθηκε. Θα μπορούσε να συνεχίσει να πιστεύει πως όλα βαίνουν καλώς, να αποδίδει την καθυστέρηση στην υλοποίηση του έργου σε αλλότρια κίνητρα, όπως και όσα ακούγονται για τους μοναχούς: ζηλοφθονία, ίντριγκες, συνωμοσία άπιστων κι αμαρτωλών εναντίον της ιεροσύνης. Συνήθως δεν είναι εύκολο να δεχτούμε πως την πατήσαμε, οπόταν είναι πιο βολικό να παραμείνουμε στην θέση μας έστω κι αν είναι άβολη. Ευτυχώς κάποιοι δέχτηκαν πως την πάτησαν.

Η υπόθεση Αβακούμ μας δείχνει με τον πιο ακραίο τρόπο πως γύρω από την Εκκλησία έχει συγκροτηθεί μια τεράστια επιχείρηση, χωρίς ηθικές αναστολές. Την οποία στηρίζουμε, άλλοτε γιατί δεν μπορούμε να ξεφύγουμε κι άλλοτε γιατί πιστεύουμε πως όλα αυτά έτσι πρέπει να γίνονται. Πως, δήθεν, προσφέρουμε για ένα θεάρεστο έργο. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε πεπεισμένοι πως η συγκεκριμένη υπόθεση αποτελεί εξαίρεση. Και την ίδια ώρα που δίνουμε τόσα και τόσα για τάματα και θαύματα θα μεμψιμοιρούμε για την ακρίβεια του ψωμιού και θα ζητάμε ευθύνες για την πορεία του κόσμου.  

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1482110/dine-ke-mi-erevna/

Μην το κουράζουμε, είστε βαρετοί

 

Γιώργος Αγκαστινιώτης

20 Ιουνίου 2024

Ούτε το φαινόμενο Φειδίας σηκώνει βαθυστόχαστες αναλύσεις, ούτε η αποτυχία των κομμάτων στην κάλπη. Ο Φειδίας δεν ήταν η εναλλακτική πολιτική λύση, γιατί αυτό θα προϋπέθετε κάποια έστω μικρή μεζούρα θέσεων και αντιπαραθέσεων. Αντί να αναλωνόμαστε, λοιπόν, στο γιατί ένας 24χρονος πήρε τα… νούμερα σύσσωμου του πολιτικού συστήματος, ας αρχίσουμε από το «Τι μόλις έπαθαν τα κόμματα;». Να το πιάσουμε ανάποδα, αφού τα ίδια τα κόμματα βρίσκονται ακόμη σε άρνηση.

Παρόλο που η τρολιά «Στον Κάρογιαν ανήκει κι αυτή η νίκη» ξεφούσκωσε στη φετινή κάλπη, δεν είδαμε – ακόμα – σοβαρή αυτοκριτική για την ανώμαλη προσγείωση, αντιθέτως ψέλλισαν τα τετριμμένα: Χάσαμε στις ευρωπαϊκές, νικήσαμε στις δημοτικές ή το αντίστροφο, αναμίχθηκε το Προεδρικό κλαψ κλαψ, τα αστέρια δεν ευθυγραμμίστηκαν, θα συγκαλέσουμε τα όργανα κ.λπ., τουτέστιν θα αφήσουμε τον χρόνο να μας ξεπλύνει και στο ενδιάμεσο θα σας ρίξουμε δυο-τρία κόκαλα να μασουλάτε εν είδει σκανδάλων, καβγάδων και φλογερών τοποθετήσεων στα σόσιαλ, γιατί και εμείς είμαστε τικτόκερς.

Δεν υπήρξα ποτέ αλεστήρας της πολιτικής και των εκπροσώπων της. Αντιθέτως, αναγνωρίζω σε όλο το φάσμα, μονάδες και ομάδες που βασανίζονται αθόρυβα, μελετούν, γράφουν-σβήνουν, μάχονται για θέσεις, προβληματισμούς, νομοσχέδια, με τα οποία μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί κανείς, άλλο αυτό. Το να τσακίζουμε τους πάντες – όπως τις χιλιάδες υπεραπλουστεύεις του κάθε πονεμένου που κατακλύζουν καθημερινά τα κοινωνικά δίκτυα, οι οποίοι με μια μονοκονδυλιά μουντζώνουν όλο το πολιτικό σύστημα – εκτός από σύμπτωμα ενός αμόρφωτου λαού, είναι και επικίνδυνο, κυρίως για την ίδια τη δημοκρατία, που ούτως ή άλλως δέχεται πιέσεις πανταχόθεν, εντός και εκτός βραχονησίδας. Ένα σκαλοπάτι πιο κάτω, στον πάτο δηλαδή, είναι διάφοροι προνομιούχοι χρυσοπιρουνάδες, που όχι μόνο σου λεν πώς να ψηφίσεις, αλλά και πώς να ζήσεις τη ζωή σου. Έλεος.

Με κάθε αφορμή, τα τελευταία κάμποσα χρόνια, επισημαίνω σε πολιτικούς και κομματάρχες, είτε διά ζώσης, είτε από εδώ, ότι ο λόγος τους είναι ανιαρός και η περιφορά τους βαρετή. Τη βρίσκει κανείς απείρως καλύτερα παρακολουθώντας μπογιά να στεγνώνει στον τοίχο παρά να χορεύει στον μονότονο ρυθμό τους. Εκτός κι αν το κάνουν επίτηδες, για να τους αγνοούμε, να μη ρωτάμε πολλά πολλά και να μπορούν έτσι ανενόχλητα να κάνουν τα δικά τους στην κάλυψη της σκιάς: Να πασάρουν κοντράτα σε φίλους, να εξαφανίζονται κάτω από το ραντάρ, να βολεύουν τον περίγυρό τους σε θέσεις, όλα αυτά – και εδώ είναι η μεγάλη αποτυχία του πολιτικού μας συστήματος – που θεωρούμε δεδομένο ότι συμβαίνουν και ότι περίεργο ήταν να μην. Γι’ αυτό αποτύχαμε σε όλα, σε μια μικρή χώρα η οποία θα ήταν τόσο εύκολο να μετατραπεί σε παράδεισο.

Στην πάντα άρα τα βαθυστόχαστα. Ήδη μέσω του Φειδία ο κόσμος ανύψωσε το μεσαίο δάχτυλο κι ας μην μπορεί να το διατυπώσει με ευφράδεια. Το «βαρετός» δεν ερμηνεύεται μόνο ως ξύλινη γλώσσα, βραδυκίνητοι ρυθμοί και γκρίζα κοστούμια. Προδίδει τα ρομποτάκια που αδυνατούν να πλησιάσουν και να αφουγκραστούν τον κόσμο και τα βάσανά του και την απουσία φαντασίας, την ανικανότητα να σκεφτούν πέρα και πάνω από τα κομματικά πλαίσια, έξω από τα κουτάκια τους και να επιδείξουν το πάθος και τη θέληση που χρειάζεται για να φέρουν εκσυγχρονισμό και προκοπή. Έχοντας σύμμαχο, βεβαίως βεβαίως, τα γρανάζια μιας κρατικής μηχανής που ψυχομαχεί και ζει τόσο όσο για να ταΐζει τον εαυτό της, ενώ όλα τ’ άλλα κινούνται σε απελπιστικά αργή κίνηση. Πιο αργά πεθαίνεις. Κι εσύ, κι εγώ.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1481773/min-to-kourazoume-iste-vareti/

Οι νέοι μας «φτύνουν». Ακούει κανείς;

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

20 Ιουνίου 2024

Γροθιά στο στομάχι χαρακτηρίστηκε η ομιλία του Λάμπρου Διονυσίου, αριστεύσαντα φοιτητή της Σχολής Θετικών και Εφαρμοσμένων επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, ο οποίος μίλησε εκ μέρους των φοιτητών στην τελετή αποφοίτησης. Ο νεαρός, μας αποχαιρέτησε στην ουσία, εξηγώντας μας γιατί επιλέγει να φύγει από τον τόπο που γεννήθηκε, μεγάλωσε, εκπαιδεύτηκε. «Ζούμε σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε παρακμή. Οι θεσμοί καταρρέουν, οι πολίτες αγανακτούν και η διαφθορά θεριεύει. Ζούμε σε μια χώρα που βλέπουμε το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Σε μια χώρα που διασύρεται διεθνώς. Ζούμε σε μια χώρα που παρόλα αυτά δεν τιμωρείται κανείς και δεν αλλάζει τίποτα. Ζούμε σε ένα νησί που παραμένει μοιρασμένο με ανοικτές πληγές. Ζούμε σε μια εποχή που οι παγκόσμιες προκλήσεις ολοένα αυξάνονται, ενώ εμείς παραμένουμε παγιδευμένοι στο δικό μας μικρόκοσμο».

Βιώνοντας όλα αυτά αποφάσισε να φύγει για να μην ζήσει την στιγμή που κάποιος θα κριθεί καλύτερος από αυτόν, όχι γιατί έχει τα προσόντα, τις γνώσεις και τις εμπειρίες, αλλά γιατί έχει την κατάλληλη κομματική ταυτότητα και τις ανάλογες οικογενειακές διασυνδέσεις. Αυτά κι άλλα πολλά είπε ο Λάμπρος Διονυσίου. Όχι εφορμούμενος από αντιπολιτευτική διάθεση, αλλά από μια γενική απογοήτευση για τον τόπο. Ένα τόπο που έχει τα φόντα να είναι αλλιώς, αλλά κάποιοι θέλουν να τον κρατούν στάσιμο ώστε να κάνουν κουμάντο.

Στο ακροατήριο βρισκόταν και η πρόεδρος της Βουλής, η οποία κρατούσε σημειώσεις. Ίσως και άλλοι αξιωματούχοι του κράτους και των κομμάτων. Οι οποίοι ενδεχομένως να προσυπογράψουν το χαρακτηρισμό «γροθιά στο στομάχι» και να πουν πως πήραν το μήνυμα. Όπως πήραν, πριν δυο βδομάδες, και το μήνυμα των εκλογών. Ατάραχοι.

Ο Λάμπρος Διονυσίου προστίθεται, όπως και πολλοί άλλοι, σε αυτό που ονομάζεται brain drain. Δεν αρκεί η υπογεννητικότητα (δείκτης 1.3) «χαρίζουμε» τους νέους μας σε άλλες χώρες. Γονείς και κράτος έχουν επενδύσει δεκάδες χιλιάδες ευρώ για τη μόρφωση του καθενός, την οποία όμως θα αξιοποιήσουν άλλες χώρες. Όπου εκεί θα τους προσφέρουν θέσεις εργασίες χωρίς να χρειάζεται να τηλεφωνήσει ο βουλευτής ή να είχαν συμμετάσχει στην προεκλογική εκστρατεία κανενός.

Άλλοι πάλι, θα το παλέψουν. Θα παραμείνουν, θα επιστρέψουν, θα προσπαθήσουν. Με την ελπίδα να μην παρασυρθούν στο βούρκο των στάσιμων νερών. «Έχουμε την ηθική υποχρέωση -σε αντίθεση με τη γενιά πριν από εμάς- να αφήσουμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας μια Κύπρο καλύτερη απ’ αυτή που παραλάβαμε. Να αφήσουμε μια Κύπρο επανενωμένη, ευημερούσα, τεχνολογικά ανεπτυγμένη, ανεκτική και συμπεριληπτική. Μια Κύπρο για την οποία θα είμαστε περήφανοι».

Σας ευχόμαστε ολόψυχα να το καταφέρετε. Γιατί ναι, οι προηγούμενες γενιές αποτύχαμε.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1481802/i-nei-mas-ftinoun-akoui-kanis/

OHE: «Οι θάνατοι αμάχων αυξήθηκαν κατά 72% το 2023»

 

Ένας άνδρας κουβαλά ένα τραυματισμένο κορίτσι, έπειτα από τον ισραηλινό 

βομβαρδισμό στον προσφυγικό καταυλισμό Τζαμπαλία στη Γάζα στα τέλη Οκτωβρίου 2023

20/06/2024

Πηγή: militaire.gr
Ο αριθμός των θανάτων αμάχων σε συγκρούσεις αυξήθηκε κατά 72% το 2023, ανακοίνωσε ο ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Φόλκερ Τουρκ, δηλώνοντας ανήσυχος για τον τριπλασιασμό του αριθμού των νεκρών παιδιών.

«Μου είναι επώδυνο που πρέπει να ξεκινήσω…με τη σκληρότητα του πολέμου. Τον περασμένο Μάρτιο, μίλησα για το δικαίωμα στην ειρήνη. Έκτοτε, οι συγκρούσεις εντάθηκαν», δήλωσε ο Τουρκ στην έναρξη της 56ης συνόδου του Συμβουλίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Ο ίδιος εξήγησε στους διπλωμάτες ότι το 2023, τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από τις υπηρεσίες του «δείχνουν ότι ο αριθμός των θανάτων των αμάχων σε ένοπλες συγκρούσεις αυξήθηκε κατά 72%».

«Είναι ανησυχητικό να βλέπει κανείς ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι το ποσοστό των γυναικών που σκοτώθηκαν το 2023 διπλασιάστηκε και αυτό των παιδιών τριπλασιάστηκε συγκριτικά με την προηγούμενη χρονιά», δήλωσε ο Τουρκ.

Απαριθμώντας τις ένοπλες συγκρούσεις που μαίνονται σε διάφορες περιοχές του κόσμου, ο ύπατος αρμοστής έκανε έκκληση στη διεθνή κοινότητα να «ξαναβρεί τον δρόμο της ειρήνης».

Η αύξηση στον αριθμό αυτών των συγκρούσεων — που έχουν επιδεινωθεί κάποιες φορές από την κλιματική αλλαγή — βαρύνει ακόμα περισσότερο τις ανθρωπιστικές οργανώσεις, που εξαρτώνται από τις χώρες-δωρητές.

Ωστόσο, εξήγησε ο Τουρκ, στα τέλη Μαρτίου, η διαφορά ανάμεσα στις ανθρωπιστικές χρηματοδοτικές ανάγκες και τους διαθέσιμους πόρους έφθασε τα 40,8 δισεκ. δολάρια (περίπου 38 δισεκ. ευρώ), διευκρινίζοντας ότι οι εκκλήσεις για κεφάλαια χρηματοδοτήθηκαν μόλις στο 16,1% κατά μέσο όρο.

Δήλωσε ότι για «λόγους σύγκρισης, οι παγκόσμιες αμυντικές δαπάνες ανήλθαν σχεδόν στα 2.500 δισεκ. δολάρια το 2023» (περίπου 2.330 δισεκ. ευρώ), «το οποίο αντιπροσωπεύει αύξηση 6,8% σε πραγματικούς όρους σε σύγκριση με το 2022». Επιπλέον πρόκειται, όπως δήλωσε, για την πιο μεγάλη αύξηση των αμυντικών δαπανών σε ετήσια βάση από το 2009.

Ο ύπατος αρμοστής επέμεινε επίσης στις βαθιές ανισότητες που υπάρχουν και που αποσταθεροποιούν τις κοινωνίες.

«Σε παγκόσμιο επίπεδο, η ανισότητα κατέγραψε τη μεγαλύτερη αύξηση εδώ και τρεις δεκαετίες, καθώς οι φτωχές χώρες επλήγησαν πιο σκληρά σε οικονομικό επίπεδο από την πανδημία της Covid-19 σε σχέση με τις πλούσιες», δήλωσε. Και οι περιουσίες των πέντε πιο πλούσιων δισεκατομμυριούχων του κόσμου υπερδιπλασιάστηκαν από την αρχή της δεκαετίας, ενώ το 60% της ανθρωπότητας φτωχοποιήθηκε, δήλωσε, επικαλούμενος στοιχεία της μκο Oxfam.

«ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΔΕΙΝΩΣΗ» ΣΤΗ ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ

Παράλληλα, ο ίδιος προειδοποίησε ότι η κατάσταση με τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, επιδεινώνεται δραματικά, ενώ υπάρχουν «αδιανόητος θάνατος και δεινά» στη Γάζα.

Ο Τουρκ δήλωσε ότι από τον Οκτώβριο έως τις 15 Ιουνίου, 528 Παλαιστίνιοι, 133 εξ αυτών παιδιά, σκοτώθηκαν στη Δυτική Όχθη από τις ισραηλινές δυνάμεις ασφαλείας ή εποίκους, σε κάποιες περιπτώσεις δημιουργώντας «σοβαρές ανησυχίες για φόνους».

Σύμφωνα με τον Τουρκ, 23 Ισραηλινοί έχουν σκοτωθεί στη Δυτική Όχθη και το Ισραήλ σε συγκρούσεις ή σε επιθέσεις από Παλαιστινίους.

Ο Τουρκ δήλωσε «συγκλονισμένος από την αδιαφορία για τα διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα και το ανθρωπιστικό δίκαιο» από τα εμπόλεμα μέρη στη Γάζα.

«Τα ανελέητα χτυπήματα του Ισραήλ στη Γάζα προκαλούν τεράστια δεινά και εκτεταμένη καταστροφή και η αυθαίρετη άρνηση και παρεμπόδιση της ανθρωπιστικής βοήθειας συνεχίζονται», δήλωσε ο Τουρκ.

«Το Ισραήλ συνεχίζει την αυθαίρετη κράτηση χιλιάδων Παλαιστινίων. Αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί».

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες συνεχίζουν να κρατούν ομήρους, μεταξύ άλλων και σε κατοικημένες περιοχές, το οποίο θέτει σε κίνδυνο τους ομήρους και τους αμάχους.

Πηγή:     https://info-war.gr/ohe-oi-thanatoi-amachon-ayxithikan-kata-72-to/

Ολοταχώς πίσω στο Μεσαίωνα: Υποχρεωτική ανάρτηση των Δέκα Εντολών (!) σε όλα τα δημόσια σχολεία της Λουϊζιάνα των ΗΠΑ

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πεμπτη 20 Ιουνιου 2024

Η Λουιζιάνα επέβαλε χθες Τετάρτη να αναρτώνται οι δέκα εντολές σε κάθε σχολική αίθουσα στη συντηρητική πολιτεία του αμερικανικού Νότου, απόφαση άνευ προηγουμένου που ανοίγει ξανά τον διάλογο για τον διαχωρισμό εκκλησίας/κράτους.

Ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης της Λουιζιάνας, ο Τζεφ Λάντρι, υπέγραψε νόμο που προβλέπει ότι οι δέκα εντολές θα αναρτώνται υποχρεωτικά σε κάθε αίθουσα δημόσιου σχολείου –από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς ως τα πανεπιστήμια που χρηματοδοτούνται από το δημόσιο– από τη νέα σχολική χρονιά.

Καθώς «αν θες να σέβεσαι το κράτος δικαίου, πρέπει να ξεκινήσεις από τον αρχέτυπο νόμο, αυτόν του Μωυσή», δήλωσε κατά τη διάρκεια της τελετής υπογραφής του νομοσχεδίου.

Ο νόμος προβλέπει πως οι δέκα εντολές θα αναρτώνται σε κορνίζες ή πόστερ, σε μεγάλο μέγεθος και γραμματοσειρά ώστε να είναι ευδιάκριτες.

Η ισχυρή αμερικανική οργάνωση υπεράσπισης δικαιωμάτων και ελευθεριών ACLU προειδοποίησε πως το ζήτημα θα κριθεί στη δικαιοσύνη.

«Ο νόμος παραβιάζει τον διαχωρισμό της εκκλησίας και του κράτους και είναι ξεκάθαρα αντισυνταγματικός», τόνισε σε ανακοίνωσή της.

Η πρώτη τροπολογία του αμερικανικού Συντάγματος απαγορεύει τον καθορισμό εθνικής θρησκείας, καθώς και την εύνοια σε οποιαδήποτε θρησκεία σε βάρος άλλης.

Κι άλλες συντηρητικές αμερικανικές πολιτείες στη λεγόμενη «ζώνη της Βίβλου» στις νότιες ΗΠΑ έχουν αποπειραθεί να θεσπίσουν παρόμοια μέτρα· αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό διά νόμου.

Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP

Πηγή:     https://www.imerodromos.gr/olotachos-piso-sto-mesaiona-upochreotikh-anarthsh-ton-deka-entolon-se-ola-ta-dhmosia-scholeia-ths-louiziana-ton-hpa/

Όμηροι πολιτικών παιγνίων

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

19 Ιουνίου 2024

Δεν είναι μόνο πολιτικό το θέμα είναι και ανθρωπιστικό. Τριάντα άνθρωποι βρίσκονται εδώ και μέρες –άντρες, γυναίκες, παιδιά- σε ένα κομμάτι γης, στο μέσο δύο τόπων που θέλουν να ενωθούν ξανά και να γίνουν ένας. Αλλά στο παρόν στάδιο, ο χώρος αυτός είναι μία νεκρή ζώνη που χωρίζει τα δύο μέρη. Οι 30 αυτοί άνθρωποι δεν γνώριζαν από ιστορία, ούτε από γεωγραφία, ούτε πολιτική. Το μόνο που ήξεραν είναι πως κάπου υπάρχει παράδεισος και πως μπορούν με κάποιον τρόπο να φτάσουν σε αυτόν. Κάποιοι έμποροι τους έπεισαν πως ξέρουν τον δρόμο και θα τους οδηγήσουν εκεί. Και πήραν το ρίσκο. Δανείστηκαν λεφτά, πούλησαν ότι είχαν και ξεκίνησαν για το άγνωστο. Διέσχισαν εκατοντάδες χιλιόμετρα, πέρασαν από βουνά, ερημιές και θάλασσες, μέχρι που έφτασαν σε ένα νησί όπου έλπιζαν πως θα ξεκουραστούν. Θα μπουν σε ένα καταυλισμό, θα ζητήσουν άσυλο, θα πουν ο καθένας μια ιστορία-αληθινή ή ψεύτικη, δεν έχει σημασία- έτσι κι αλλιώς η φτώχια είναι βία. Είναι κάτι από το οποίο όλοι θέλουν να ξεφύγουν. Και πόλεμος να μην διεξάγεται, είναι οι συμμορίες, είναι η καταπίεση, είναι η έλλειψη δουλειάς, η έλλειψη κάθε ευκαιρίας. Φυσικά, ο εξεταστής της αίτησης δεν θα τα δεχτεί όλα αυτά, θα θελήσει κάτι περισσότερο, πιο συγκεκριμένη βία. Και θα την έχει.

Δεν πρόλαβαν όμως στο στάδιο αυτό. Εγκλωβίστηκαν σε ένα ανοικτό χώρο με ξερά χόρτα, φίδια και αλεπούδες. Οι ντόπιοι λένε πως η νεκρή ζώνη αποτελεί παράδεισο για την πανίδα αφού μπορεί να ζει και να αναπαράγεται ανενόχλητη από τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Ούτε κι αυτό το ξέρουν όμως. Νομίζουν πως είναι σε μια έρημο. Με τον ήλιο να καίει τις πέτρες. Κι οι μέρες περνούν κι ο παράδεισος που ονειρεύτηκαν αποδείχτηκε κόλαση. Τα παιδιά κλαίνε, θέλουν να πάνε πίσω στο σπίτι τους ή σε κάποιο σπίτι τέλος πάντων.

Ο πρόεδρος της χώρας έχει θυμώσει. «Δεν μπορούμε να δεχτούμε άλλους αιτητές ασύλου. Δεν μπορεί κανείς να μας εκβιάζει». Τα κόμματα σιωπούν. Ακόμα και όσοι είχαν στην ατζέντα τους κάποιες ευαισθησίες δεν τολμούν να αρθρώσουν λέξη γιατί ξέρουν πολύ καλά πως οι ψηφοφόροι τους δεν συμφωνούν. Αν αύριο πεθάνει ένα παιδί από τη ζέστη και τις συνθήκες εκεί, ίσως κλάψουν, ίσως εκφράσουν τη λύπη τους στο facebook, αλλά δεν θα φταίμε εμείς. Θα φταίνε οι γονείς που έθεσαν τα παιδιά τους σε μια τέτοια περιπέτεια. Θα φταίνε οι Τούρκοι που τους έστειλαν σε εμάς, θα φταίνε τα Ηνωμένα Έθνη που τους έστησαν τσαντήρια για να μένουν.

Πως γίναμε έτσι; (Κι η Νεκρή Ζώνη, ποιανού γη είναι; Δεν είναι τόπος μας;)

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1481629/omiri-politikon-pegnion/

Μόλις το 23% εμπιστεύεται τις ειδήσεις στην Ελλάδα

 

19/06/2024

Πηγή: mediaTVnews

Η Ελλάδα συγκέντρωσε τη χαμηλότερη βαθμολογία (23%) σε σύνολο 47 χωρών του κόσμου μαζί με την Ουγγαρία του Όρμπαν. Το συμπέρασμα συμπεριλαμβάνεται στην ετήσια αναφορά του Ινστιτούτου Reuters για τις «ψηφιακές ειδήσεις 2024».

Όπως γράφει ο Νίκ Νιούμαν, διευθυντής του Ινστιτούτου στην εισαγωγή, «Η φετινή έκθεση έρχεται σε μια στιγμή που περίπου ο μισός πληθυσμός του πλανήτη έχει πάει στις κάλπες σε εθνικές και περιφερειακές εκλογές, και καθώς οι πόλεμοι συνεχίζουν να μαίνονται στην Ουκρανία και τη Γάζα. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, η παροχή ακριβούς, ανεξάρτητης δημοσιογραφίας παραμένει πιο σημαντική από ποτέ, και όμως σε πολλές από τις χώρες που καλύπτονται στην έρευνά μας βρίσκουμε τα μέσα ενημέρωσης να αμφισβητούνται ολοένα και περισσότερο από την αυξανόμενη παραπληροφόρηση, τη χαμηλή εμπιστοσύνη, τις επιθέσεις από πολιτικούς, και ένα αβέβαιο επιχειρηματικό περιβάλλον».

Για την Ελλάδα την αναφορά υπογράφει ο δρ Αντώνης Καλογερόπουλος. Τα σημαντικά ευρήματα για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι:

Η ελληνική αγορά μέσων ενημέρωσης χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό συγκέντρωσης των μέσων ενημέρωσης, κατακερματισμό της ψηφιακής επωνυμίας, υψηλή χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για ειδήσεις και τη χαμηλότερη εμπιστοσύνη στις ειδήσεις μεταξύ των 47 αγορών μας, λόγω της πολιτικής πόλωσης και των ανησυχιών για αθέμιτη επιρροή από πολιτικούς και ισχυρούς επιχειρηματίες.

Οι εταιρείες πολυμέσων στην Ελλάδα άργησαν να εισαγάγουν μοντέλα online συνδρομής σε σύγκριση με αλλού στην Ευρώπη, εν μέρει λόγω του φόβου τους να χάσουν κοινό και επιρροή, καθώς και λόγω της μακροχρόνιας οικονομικής κρίσης. Ωστόσο, το περασμένο έτος σημειώθηκαν ορισμένες κινήσεις προς τα μοντέλα ψηφιακών πληρωμών, που προκλήθηκαν εν μέρει από την πτώση των παραπομπών από τα κοινωνικά δίκτυα.

Το 2022, η δημόσια ραδιοτηλεόραση, η ΕΡΤ, ξεκίνησε ένα 24ωρο ειδησεογραφικό κανάλι ERTNEWS για να ενισχύσει την προσφορά ειδήσεων, το οποίο έχει πλέον 19% εβδομαδιαία χρήση μεταξύ των ερωτηθέντων. Η επιτυχημένη πλατφόρμα ροής ιστού Ertflix, η οποία περιλαμβάνει ειδήσεις, αλλά χρησιμοποιείται κυρίως για ψυχαγωγικά προγράμματα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της διαμάχης από τους εμπορικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς που αγωνίζονται να δημιουργήσουν συνδρομητές στις επί πληρωμή πλατφόρμες τους.

Έχουν γίνει αλλαγές στις κρατικές επιδοτήσεις που χορηγούνται στους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Μέχρι πρόσφατα οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς έπαιρναν τεράστιες κρατικές επιδοτήσεις για την παραγωγή τηλεοπτικών σειρών. Η χρηματοδότηση τους βοήθησε επίσης να ενισχύσουν τον προγραμματισμό για τις τρέχουσες υποθέσεις. Ωστόσο, οι επιδοτήσεις έχουν πλέον περικοπεί δραματικά, δημιουργώντας προβλήματα σε ορισμένους, αλλά δυνητικά αφήνοντας περισσότερο χώρο για (φθηνότερο) προγραμματισμό επικαιρότητας σε εμπορική τηλεόραση.

Σε μια περαιτέρω επέκταση της αυτοκρατορίας των μέσων ενημέρωσης, ο Ευάγγελος Μαρινάκης, μεγιστάνας της ναυτιλίας που έχει ήδη μια σειρά από μεγάλα ΜΜΕ στην Ελλάδα (Το Βήμα , Τα Νέα , in.gr, τηλεοπτικός σταθμός Mega και τηλεοπτικός σταθμός One TV), αγόρασε τα δικαιώματα χρήσης του domain της ιστορικής εφημερίδας Ελευθεροτυπία και την κυριακάτικη έκδοσή της Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία έναντι €8,1 εκ. Επιπλέον, το 2022 το pod.gr, ένας επιτυχημένος ιστότοπος παραγωγής podcast, αγοράστηκε από τον όμιλο media που ανήκει στην οικογένεια Βαρδινογιάννη.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται από τους περισσότερους Έλληνες στο διαδίκτυο για να λαμβάνουν νέα (61%), ωστόσο οι πλατφόρμες που χρησιμοποιούν αλλάζουν. Το Facebook χρησιμοποιείται πλέον για ειδήσεις μόνο από το 44% των Ελλήνων που είναι συνδεδεμένοι στο διαδίκτυο, από 68% το 2016. Εν τω μεταξύ, το Instagram και το TikTok χρησιμοποιούνται πλέον όλο και περισσότερο για ειδήσεις, κατά 20% και 14% αντίστοιχα, ιδιαίτερα στο νεότερο κοινό. Ωστόσο, οι Έλληνες εκδότες εξακολουθούν να αγωνίζονται να προσελκύσουν μεγάλο κοινό σε αυτές τις πλατφόρμες, στις οποίες κυριαρχούν προσωπικότητες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ή μικρότερες ψηφιακές επωνυμίες.

Η κατάσταση για τα ΜΜΕ και τις ειδήσεις δεν είναι πολύ καλύτερη και στον υπόλοιπο κόσμο. Όπως σημειώνεται στην αναφορά, η καταγραφή φέτος είναι γεμάτη με παραδείγματα απολύσεων, κλεισίματος και άλλων περικοπών λόγω ενός συνδυασμού αυξανόμενων δαπανών, μείωσης των διαφημιστικών εσόδων και απότομης μείωσης της επισκεψιμότητας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε ορισμένα μέρη του κόσμου, αυτές οι οικονομικές προκλήσεις έχουν καταστήσει ακόμη πιο δύσκολο για τα μέσα ενημέρωσης να αντισταθούν στις πιέσεις από ισχυρούς επιχειρηματίες ή κυβερνήσεις που θέλουν να επηρεάσουν την κάλυψη και να ελέγξουν τις αφηγήσεις.

Ακολουθεί μια περίληψη ορισμένων από τα βασικά ευρήματα από την έρευνα του 2024.

• Σε πολλές χώρες, ειδικά εκτός Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών, διαπιστώνεται σημαντική περαιτέρω μείωση στη χρήση του Facebook για ειδήσεις και αυξανόμενη εξάρτηση από μια σειρά εναλλακτικών λύσεων, συμπεριλαμβανομένων των εφαρμογών ιδιωτικών μηνυμάτων και των δικτύων βίντεο. Η κατανάλωση ειδήσεων του Facebook μειώθηκε κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες, σε όλες τις χώρες, τον τελευταίο χρόνο.
• Η χρήση των ειδήσεων σε διαδικτυακές πλατφόρμες κατακερματίζεται, με έξι δίκτυα να αγγίζουν πλέον τουλάχιστον το 10% των ερωτηθέντων μας, σε σύγκριση με μόλις δύο πριν από μια δεκαετία. Το YouTube χρησιμοποιείται για ειδήσεις σχεδόν από το ένα τρίτο (31%) του παγκόσμιου δείγματός μας κάθε εβδομάδα, το WhatsApp κατά περίπου το ένα πέμπτο (21%), ενώ το TikTok (13%) έχει ξεπεράσει το Twitter (10%), το οποίο έχει πλέον μετονομαστεί X.
• Σε σχέση με αυτές τις αλλαγές, το βίντεο γίνεται πιο σημαντική πηγή διαδικτυακών ειδήσεων, ειδικά στις νεότερες ηλικίες. Τα βίντεο σύντομων ειδήσεων έχουν πρόσβαση στα δύο τρίτα (66%) του δείγματός μας κάθε εβδομάδα, με μεγαλύτερες μορφές να προσελκύουν περίπου το ήμισυ (51%). Ο κύριος τόπος κατανάλωσης βίντεο ειδήσεων είναι οι διαδικτυακές πλατφόρμες (72%) και όχι οι ιστότοποι εκδοτών (22%).
• Αν και ο συνδυασμός πλατφορμών αλλάζει, η πλειοψηφία συνεχίζει να εντοπίζει πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, της αναζήτησης ή των συγκεντρωτών ως την κύρια πύλη τους στις διαδικτυακές ειδήσεις. Σε όλες τις αγορές, μόνο το ένα πέμπτο περίπου των ερωτηθέντων (22%) εντοπίζει ειδησεογραφικούς ιστότοπους ή εφαρμογές ως την κύρια πηγή διαδικτυακών ειδήσεων – αυτό είναι μειωμένο κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2018. Οι εκδότες σε μερικές αγορές της Βόρειας Ευρώπης κατάφεραν να μειώσουν αυτήν την τάση.
• Όσον αφορά τις πηγές στις οποίες οι άνθρωποι δίνουν περισσότερη προσοχή όταν πρόκειται για ειδήσεις σε διάφορες πλατφόρμες, βρίσκουμε μια αυξανόμενη εστίαση σε κομματικούς σχολιαστές, επιρροές και νέους δημιουργούς ειδήσεων, ειδικά στο YouTube και το TikTok. Αλλά σε κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook και το X, οι παραδοσιακές ειδησεογραφικές επωνυμίες και οι δημοσιογράφοι εξακολουθούν να διαδραματίζουν εξέχοντα ρόλο.
• Η ανησυχία για το τι είναι αληθινό και τι είναι ψεύτικο στο Διαδίκτυο όταν πρόκειται για διαδικτυακές ειδήσεις έχει αυξηθεί κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες τον τελευταίο χρόνο, με περίπου έξι στους δέκα (59%) να δηλώνουν ότι ανησυχούν. Το ποσοστό είναι σημαντικά υψηλότερο στη Νότια Αφρική (81%) και στις Ηνωμένες Πολιτείες (72%), και οι δύο χώρες που διεξήγαγαν εκλογές φέτος.
• Οι ανησυχίες σχετικά με τον τρόπο διάκρισης μεταξύ αξιόπιστου και αναξιόπιστου περιεχομένου σε διαδικτυακές πλατφόρμες είναι υψηλότερες για το TikTok και το X σε σύγκριση με άλλα διαδικτυακά δίκτυα. Και οι δύο πλατφόρμες έχουν φιλοξενήσει παραπληροφόρηση ή συνωμοσίες γύρω από ιστορίες όπως ο πόλεμος στη Γάζα και η υγεία της Πριγκίπισσας της Ουαλίας, καθώς και οι λεγόμενες «deep fake» φωτογραφίες και βίντεο.
• Καθώς οι εκδότες ασπάζονται τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, βρίσκουμε ευρέως διαδεδομένες υποψίες για το πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί, ειδικά για «σκληρές» ειδήσεις, όπως η πολιτική ή ο πόλεμος. Υπάρχει μεγαλύτερη άνεση με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σε παρασκηνιακές εργασίες, όπως η μεταγραφή και η μετάφραση. στην υποστήριξη και όχι στην αντικατάσταση δημοσιογράφων.
• Η εμπιστοσύνη στις ειδήσεις (40%) παρέμεινε σταθερή τον τελευταίο χρόνο, αλλά εξακολουθεί να είναι τέσσερις μονάδες χαμηλότερη συνολικά από ό,τι ήταν στο απόγειο της πανδημίας του κορωνοϊού. Η Φινλανδία παραμένει η χώρα με τα υψηλότερα επίπεδα συνολικής εμπιστοσύνης (69%), ενώ η Ελλάδα (23%) και η Ουγγαρία (23%) έχουν τα χαμηλότερα επίπεδα, εν μέσω ανησυχιών για αδικαιολόγητη πολιτική και επιχειρηματική επιρροή στα μέσα ενημέρωσης.
• Οι εκλογές έχουν αυξήσει το ενδιαφέρον για τις ειδήσεις σε λίγες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών (+3), αλλά η συνολική τάση παραμένει πτωτική. Το ενδιαφέρον για τις ειδήσεις στην Αργεντινή, για παράδειγμα, μειώθηκε από 77% το 2017 σε 45% σήμερα. Στο Ηνωμένο Βασίλειο το ενδιαφέρον για τις ειδήσεις έχει σχεδόν μειωθεί στο μισό από το 2015. Και στις δύο χώρες η αλλαγή αντικατοπτρίζεται από παρόμοια μείωση του ενδιαφέροντος για την πολιτική.
• Ταυτόχρονα, διαπιστώνουμε αύξηση της επιλεκτικής αποφυγής ειδήσεων. Περίπου τέσσερις στους δέκα (39%) λένε τώρα ότι μερικές φορές ή συχνά αποφεύγουν τις ειδήσεις – 3 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τον μέσο όρο του περασμένου έτους – με πιο σημαντικές αυξήσεις στη Βραζιλία, την Ισπανία, τη Γερμανία και τη Φινλανδία. Τα ανοιχτά σχόλια υποδηλώνουν ότι οι δυσεπίλυτες συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή μπορεί να είχαν κάποιο αντίκτυπο. Σε μια ξεχωριστή ερώτηση, διαπιστώνουμε ότι το ποσοστό που λένε ότι αισθάνονται «υπερφορτωμένοι» από τον όγκο των ειδήσεων αυτές τις μέρες έχει αυξηθεί σημαντικά (+11 ποσοστιαίες μονάδες) από το 2019.
• Κατά την εξερεύνηση των αναγκών των χρηστών σχετικά με τις ειδήσεις, τα δεδομένα μας υποδηλώνουν ότι οι εκδότες μπορεί να επικεντρώνονται υπερβολικά στην ενημέρωση των ανθρώπων σχετικά με κορυφαίες ειδήσεις και να μην αφιερώνουν αρκετό χρόνο παρέχοντας διαφορετικές οπτικές γωνίες για ζητήματα ή αναφέροντας ιστορίες που μπορούν να αποτελέσουν βάση για περιστασιακή αισιοδοξία. Όσον αφορά τα θέματα, διαπιστώνουμε ότι το κοινό αισθάνεται ότι εξυπηρετείται κυρίως από τις πολιτικές και αθλητικές ειδήσεις, αλλά υπάρχουν κενά σχετικά με τις τοπικές ειδήσεις σε ορισμένες χώρες, καθώς και τις ειδήσεις για την υγεία και την εκπαίδευση.
• Τα δεδομένα μας δείχνουν μικρή αύξηση στη συνδρομή ειδήσεων, με μόλις το 17% να λέει ότι πλήρωσε για τυχόν διαδικτυακές ειδήσεις το τελευταίο έτος, στην αγορά 20 πλουσιότερων χωρών. Χώρες της Βόρειας Ευρώπης όπως η Νορβηγία (40%) και η Σουηδία (31%) έχουν το υψηλότερο ποσοστό όσων πληρώνουν, με την Ιαπωνία (9%) και το Ηνωμένο Βασίλειο (8%) μεταξύ των χαμηλότερων.
• Σε ορισμένες χώρες βρίσκουμε ενδείξεις μεγάλης έκπτωσης, με περίπου τέσσερις στους δέκα (41%) να λένε ότι επί του παρόντος πληρώνουν λιγότερο από την πλήρη τιμή. Οι προοπτικές προσέλκυσης νέων συνδρομητών παραμένουν περιορισμένες από τη συνεχιζόμενη απροθυμία να πληρώσουν για ειδήσεις, που συνδέεται με το χαμηλό ενδιαφέρον και την αφθονία δωρεάν πηγών.

Όλη την έρευνα του Ινστιτούτου μπορείτε να τη βρείτε εδώ και ειδικότερα για την Ελλάδα εδώ 

Πηγή:    https://info-war.gr/molis-to-23-empisteyetai-tis-eidiseis-st/