Λες η χαραμάδα να γίνει πόρτα ελπίδας για την εκπαίδευση και την κοινωνία;

Να λοιπόν που εκεί που όλα μαυρίζουν στην εκπαίδευση, γονείς και δάσκαλοι, στο Γ’ Δημοτικό Δαλιού, ανοίγουν μια χαραμάδα να μπει λίγο φως.  Τώρα μένει να δούμε αν οι ηγεσίες θα καταφέρουν να ανοίξουν την πόρτα της ελπίδας.

Την Τρίτη, 19 του Νοέμβρη, ο Σύνδεσμος Γονέων του Γ’ Δημοτικού Σχολείου Δαλιού πραγματοποίησε εκδήλωση διαμαρτυρίας για το περιβαλλοντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η περιοχή.  Είναι περικυκλωμένη από ρυπογόνες βιομηχανικές μονάδες, με αποτέλεσμα τα παιδιά και οι κάτοικοι ν’ αναπνέουν μολυσμένο αέρα, με ότι συνεπάγεται αυτό για την υγεία τους.  Η εκδήλωση έτυχε της σχετικής δημοσιότητας από τα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης.  Όμως δεν δόθηκε ιδιαίτερη σημασία σε μια παράλληλη ενέργεια.

Συγχρόνως έγινε και ένα γεγονός πρωτοποριακό, ελπιδοφόρο και πρωτοπόρο για τα εκπαιδευτικά πράγματα στην Κύπρο.  Οι δάσκαλοι του σχολείου, με τη στήριξη της ΠΟΕΔ, κατέβηκαν σε απεργία και συμπαραστάθηκαν στον αγώνα των γονιών και των παιδιών.  Νομίζω, από όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά στην Κύπρο που οι δάσκαλοι ενός σχολείου απεργούν και συμπαραστέκονται σε αγώνα των γονιών και των παιδιών του σχολείου.  Θα ήταν ενδιαφέρον η ΠΟΕΔ να μας ενημερώσει αν υπήρχε παρόμοιο προηγούμενο γεγονός.

Όταν ήμουν Γενικός Αντιπρόσωπος, σε Γενικές Συνελεύσεις της ΠΟΕΔ, προσπαθούσα μάταια να πείσω τους συναδέλφους ότι η ΠΟΕΔ έπρεπε πιο δυναμικά και αποφασιστικά να σταθεί και να αγωνιστεί στο πλευρό αγωνιζόμενων, εργαζόμενων γονιών.  Θα έπρεπε με κάθε τρόπο να επιδιωχθεί οι δάσκαλοι να δώσουν έμπρακτα τη στήριξή τους στους εργαζόμενους γονείς, που βίωναν και βιώνουν απελπιστικές εργασιακές και άλλες συνθήκες.  Δυστυχώς ελάχιστα έχουν γίνει σ’ αυτή την κατεύθυνση.  Έστω, ας ευχηθούμε αυτή η χαραμάδα που άνοιξε, να γίνει πόρτα ελπίδας για τον κοινό αγώνα γονιών και δασκάλων.

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στο Σύνδεσμο Γονέων του Γ’ Δημοτικού Δαλιού για την πρωτοβουλία τους να έχουν συμπαραστάτες και συναγωνιστές τους δασκάλους των παιδιών τους.  Θερμά συγχαρητήρια και στους δασκάλους του σχολείου, οι οποίοι με τη στάση τους έδωσαν το καλύτερο μάθημα στα παιδιά, μπήκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα και άνοιξαν αυτή την ελπιδοφόρα χαραμάδα στον τρόπο της συνεργασίας γονιών και δασκάλων.  Συγχαρητήρια στην ηγεσία της ΠΟΕΔ που επιτέλους δείχνει ποιο πρέπει να είναι το μέλλον της συνεργασίας με τους γονείς.

Τις τελευταίες δεκαετίες από τις ηγεσίες των οργανωμένων γονιών πέρασαν πολλά λαμπρά παραδείγματα προσφοράς.  Δυστυχώς όμως πέρασαν και πολλοί που προτιμούσαν να «γλείφουν» στα πατώματα της εκάστοτε εξουσίας περιμένοντας για ανταπόδοση κάποια ψίχουλα προσωπικής δημοσιότητας ή εξυπηρέτησης.  Ας ελπίσουμε ότι οι νέες ηγεσίες των γονιών θα παραδειγματιστούν από το Σύνδεσμο Γονέων του Γ’ Δαλιού και θα βρεθούν στο ίδιο μέτωπο με τους δασκάλους των παιδιών.  Θα σταματήσουν να σπαταλούν το χρόνο τους στους διαδρόμους της οποιασδήποτε εξουσίας, θα κοιτάξουν κατάματα τα πραγματικά προβλήματα που ταλαιπωρούν τους γονείς και τα παιδιά τους και θα αγωνιστούν, μαζί με τους δασκάλους, για την επίλυσή τους.

Για την ουσία του περιβαλλοντικού προβλήματος που ανέδειξαν οι γονείς του Γ’ Δημοτικού Σχολείου Δαλιού:  Ελπίζουμε η πολιτεία να δράσει άμεσα και αποφασιστικά για να μη βρεθεί μπροστά σε μια νέα υπόθεση «ASTRASOL» και να χρειαστεί να πληρώσει σοβαρές αποζημιώσεις.  Κυρίως όμως να μη χρειαστεί να πληρώσουν τα παιδιά και οι κάτοικοι της περιοχής με την υγεία τους ή τη ζωή τους.

Μανόλης Σόβολος

Γονιός και πρώην Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com

 

Από ευαισθητοποιημένοι μαθητές, κυνικοί ενήλικες

Με την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς, ο υπουργός Παιδείας κλήθηκε σε κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Περιβάλλοντος και Παιδείας της Βουλής, όπου παρουσιάστηκαν περιβαλλοντικά προγράμματα που θα εφαρμοστούν φέτος στα σχολεία. Κατά τη συζήτηση, αφού έγινε αναφορά σε παρόμοια προγράμματα που εφαρμόστηκαν στο παρελθόν, σημειώθηκε ότι οι μαθητές μας γενικότερα είναι ευαισθητοποιημένοι σε θέματα περιβάλλοντος. «Δημιουργούμε στο σχολείο ευαισθητοποιημένους πολίτες, γιατί χαλούν στη συνέχεια;», διερωτήθηκαν οι συμμετέχοντες. «Είναι θέμα κουλτούρας της κοινωνίας», ήταν η γνωστή καθησυχαστική για τους ίδιους απάντηση. Η συνηθισμένη καραμέλα της κακιάς γενικής κουλτούρας και νοοτροπίας, που επιτρέπει στους εμπλεκόμενους να βγάλουν την ουρά τους έξω από το πρόβλημα, να επαναπαυτούν στο ότι οι ίδιοι κάνουν τη δουλειά τους σωστά, και να φταίξουν κάτι αόριστο όσο οι ίδιοι ευλογούν τα γένια τους. 

Αν και οι αιτίες που μετατρέπουν ευαισθητοποιημένα παιδιά σε κυνικούς ενήλικες μπορεί κάποτε να είναι γενικές, τις περισσότερες φορές είναι συγκεκριμένες. Γιατί από τη μια μαθαίνουμε τα παιδιά πώς να φυτεύουν δεντράκια στην αυλή του σχολείου, για να τα κόψουμε μόλις μεγαλώσουν για να κάνουμε περιφράξεις. Καλούμε τα παιδιά «Φυτέψτε δέντρα στην πλαγιά εκεί, να πρασινίσει όλη η γη», ενώ επιτρέπουμε σε ένα τσούρμο επιχειρηματίες να κερδοσκοπούν πάνω στα αποκαΐδια των δασών μας. Βλέπουν το κράτος να διαφημίζει την περιβαλλοντική πολιτική του, όσο δίνει παράτυπα άδειες που παραβιάζουν τους ίδιους του τους νόμους, με αυτούς που έδωσαν τις άδειες να μένουν στο απυροβόλητο. Ακούν βουλευτές και πολιτικούς να μιλούν για τη σημασία του περιβάλλοντος, την ώρα που κάνουν πλάτες σε χορηγούς και συνεργάτες που παραβιάζουν τις νομοθεσίες που οι ίδιοι ψήφισαν. Παρακολουθούν όσο τα βαρύγδουπα λόγια για μηδενική ανοχή μετατρέπονται σε αναλγησία και απουσία ελέγχου, που ενθαρρύνει την ασυδοσία και επιβραβεύει την παρανομία. Και η περιβαλλοντική ευαισθησία τους, χάνεται στα αποκαΐδια του Ακάμα, στις επαύλεις των Θαλασσινών Σπηλιών, στα απόβλητα στις θάλασσες της Λεμεσού, και στις μπουλντόζες στις παραλίες της Αγίας Νάπας και του Πρωταρά. 

Και αυτή η αντίθεση των όσων προσπαθούμε να τους εμποτίσουμε, με τα όσα βλέπουν και βιώνουν, ούτε ξεκινά, αλλά ούτε και τελειώνει σε θέματα περιβάλλοντος. Τα παιδιά βλέπουν να στήνεται κάθε χρόνο μια παγκύπρια υπερπαραγωγή εθελοντισμού για άτομα με ειδικές ανάγκες που κρύβει την απουσία του κράτους, και να μαζεύονται τεράστια χρηματικά ποσά που διαφημίζουν τον αλτρουισμό μας και τονώνουν το εγώ μας, την ώρα που συμμαθητές τους που έχουν ανάγκη μένουν χωρίς συνοδούς και η μια στέγη παροχής φροντίδας μετά την άλλη κινδυνεύει με λουκέτο. Ακούν τους αρμόδιους να τονίζουν ότι η παιδεία είναι η σημαντικότερη επένδυση ενός κράτους, την ώρα που η παιδεία υποβαθμίζεται μπροστά στα μάτια τους, σε σχολικές μονάδες με άθλιες εγκαταστάσεις, ατέλειωτα εργοτάξια και κοντέινερ να χρησιμεύουν ως αίθουσες διδασκαλίας, με τις θερμάνσεις στο κρύο να είναι πολυτέλεια και τα κλιματιστικά στη ζέστη να είναι όνειρο θερινής νυκτός. Αλλά για όλα αυτά οι κρατικοί αξιωματούχοι προβληματίζονται, στο πίσω μέρος της λιμουζίνας τους, με τα σχέδια της νέας Βουλής στον χαρτοφύλακα από τη μια, και τους συνεργάτες που όλο και αυξάνονται στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. 

Βλέπουν τους γονείς τους να πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα, δουλεύοντας όλο και περισσότερο για να συνεχίσουν να λαμβάνουν τα ίδια χρήματα αν όχι λιγότερα, για να μπορούν να έχουν οι οικογένειές τους μια αξιοπρεπή ποιότητα ζωής, όσο βομβαρδίζονται από συμβουλές ειδικών ότι οι γονείς πρέπει να περνούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους και να παρακολουθούν από τα διάφορα μέσα τη σπεκτάκιουλαρ ζωή μιας χούφτας ευνοούμενων ενός σάπιου συστήματος. Ακούν για τα δικαιώματα του παιδιού και αυστηρότερους νόμους, την ώρα που καταγράφηκαν 368 περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης από τον Ιανουάριο του 2018 μέχρι σήμερα, και οι δράστες φτάνουν στα δικαστήρια σε μια διαδικασία που επαναφέρει στη μνήμη του θύματος το έγκλημα και το εκθέτει σε προβολή, μόνο και μόνο για να τη γλυτώσει το κάθε απόβρασμα με ποινή-χάδι. Και κατά τα άλλα, κάποιοι προβληματίζονται γιατί τα ευαισθητοποιημένα παιδιά στη Νήσο των Αχρείων «χαλούν». 

Ιορδάνης Κωνσταντινίδης

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 20 Νοεμβρίου 2019

Απορία μαθητή καθήμενου…

Η καρέκλα είναι βαριά. Βαραίνει από τη χρήση, βαραίνει από τις ευθύνες, βαραίνει από τη σημασία που έχουν οι αποφάσεις που παίρνει αυτός που κάθεται στην καρέκλα.

Στην προκειμένη περίπτωση ο Θανάσης καθόταν στην καρέκλα του στο βάθος της τάξης και κτυπούσε μηχανικά το στυλό του στο τετράδιο και σε μια τρίτη ή τέταρτη ακουστική παράλληλο περνούσε από τα αφτιά του η ομοιοκαταληξία του Ερωτόκριτου και τα επιχειρήματα της Αρετούσας για την ατελείωτη αγάπη της. Σε πρώτη ακουστική παράλληλο βρισκόταν το κτύπημα του στυλό και στην υπόκωφη δεύτερη το τρίξιμο από την καρέκλα του. Σε κάθε ανάσα και γκρίνιασμα, σε κάθε γράψιμο και ήχος. Εκεί λοιπόν στο τελικό ν λίγο πριν τη ζωγραφιά από αίμα του Ερωτόκριτου, ο Θανάσης ξύπνησε. Σήκωσε το χέρι και ζήτησε τον λόγο δειλά. «Κύριε να ρωτήσω κάτι; Είναι άσχετο με το μάθημα;»

Ο κύριος τον αγριοκοίταξε για την ενόχληση απάνω στο καλύτερο ερωτικό επιχείρημα της Αρετούσας… «ναι Θανάση, πες μας…».

Κύριε… γιατί δεν μπορώ να έχω μια καρέκλα πιο καλή; Μπορώ να φέρω από το σπίτι; Δεν μπορεί το σχολείο να παραγγείλει καλύτερες; Αυτή τρίζει σε κάθε μου κίνηση. Καθόμαστε σε αυτές τις καρέκλες για έξι ώρες με τρία μικρά διαλείμματα. Δοκίμασε κανείς ενήλικας αυτές τις καρέκλες για περισσότερο από μισή ώρα; Ρωτήσανε από το υπουργείο κανέναν ορθοπεδικό; Γιατί πρέπει να καθόμαστε και να μας πονάει το σώμα; Δεν γίνεται να μας μιλάτε για σωστή άθληση και να μας καθηλώνετε σε αυτές τις καρέκλες για τόσες ώρες. Και η πλάτη στην καρέκλα; Γιατί υπάρχει η πλάτη; Αφού είναι τόσο μακριά από το κάθισμα.

Δύο γελάκια ακούστηκαν από τα αριστερά αλλά σίγησαν γρήγορα. Τα επιχειρήματα του Θανάση ήταν πιο λογικά από τα επιχειρήματα της Αρετούσας. Ο κύριος κοίταγε άφωνος. Η απάντηση δεν υπήρχε στους δείκτες επιτυχίες ή πουθενά σε κάποια εγκύκλιο του υπουργείου.

Η καρέκλα.., ψιθύρισε. Μα τι να έλεγε στο παιδί απέναντί του… ότι η καρέκλα δεν είναι δικαίωμα και ούτε προνόμιο. Όπου σε κάτσανε, κάτσε και κρύψε να περάσουμε, ό,τι σου δώσουν, πάρε και μην μιλάς… και ότι αν θες να πας ψηλά Θανάση, ξέχνα αυτές τις ερωτήσεις και κοίταξε ξανά τι πρέπει να κάνεις για να πάρεις καλύτερη καρέκλα. Θα πρέπει να ξυπνάς και να σκέφτεσαι ποιον θα αγριοκοιτάς και σε ποιον θα κάνεις τεμενάδες. Ποιον θα γλείφεις και με ποιους θα βγαίνεις για ποτό, ποιους θα κερνάς, πού θα τριγυρνάς, σε ποια στέκια. Θα πρέπει να φοράς ρούχα που να ταιριάζουν, που αρέσουν σε άλλους κι όχι σε σένα… μα το κυριότερο είναι σαν θα πάρεις την καρέκλα να μην την αφήσεις ποτέ, είναι δική σου, δική σου… Ό,τι κάνεις, το κάνεις γι’ αυτήν. Αυτό θα πει αγάπη για μια καρέκλα, τύφλα να ‘χει ο Ερωτόκριτος.

Οι αποφάσεις διαδέχονται η μια την άλλη εσφαλμένες, ταλαιπωρημένες από την αλληλοδιαδοχή. Η καρέκλα είναι μοναδική. Το τρίξιμο στην καρέκλα του Θανάση δεν είναι τίποτα άλλο από τη φθορά της καρέκλας που απέρχεται…

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

«ΠΟΛΙΤΗΣ» 03/11/2019