Τους ακούτε να μοιράζουν υποσχέσεις όπου βρεθούν
και όπου σταθούν. Εδώ και ένα περίπου χρόνο αφού η προεκλογική
εκστρατεία άρχισε πολύ νωρίς. Σε κάθε τηλεοπτικό σταθμό, σε κάθε
συνέντευξή τους σε εφημερίδα, σε κάθε επίσκεψή τους σε οργανισμούς,
επιχειρήσεις, κοινότητες. Αμφιβάλω αν όλο αυτό το χρονικό διάστημα,
βρέθηκε πολίτης που να τους έθεσε κάποιο προσωπικό ή ευρύτερο πρόβλημα
και να μην είχαν μιαν υπόσχεση να του δώσουν ότι θα βρεθεί λύση μόλις…
εκλεγούν. Όσο για το προεκλογικό τους πρόγραμμα, λες και το έχει
συγγράψει ο Χάρι Πότερ (ο ορίτζιναλ, όχι εκείνος που ήταν υπουργός και
νόμιζε πως ήταν μάγος της οικονομίας). Μαγικές λύσεις για όλα και για
όλους.
Ναι, για στους υποψηφίους για την προεδρία της Δημοκρατίας
αναφερόμαστε. Μόνο, που προσωπικά, για να πω την αλήθεια, σε ελάχιστα
θέματα τους έχω ακούσει να προσφέρουν ξεκάθαρη λύση, η οποία να μην
επιδέχεται της παραμικρής αμφισβήτησης. Να λένε θα κάνω αυτό και θα
είναι έτσι ακριβώς και θα κοστίσει τόσο. Ή να δεσμεύονται (ας ελπίσουμε
ότι αυτό το βασανισμένο ρήμα θα ανακτήσει την πραγματική του αίγλη την
οποία απώλεσε στη δεκαετία Αναστασιάδη) με ξεκάθαρο τρόπο ότι θα
καταργήσουν το τάδε.
Για παράδειγμα, υπάρχει ένα ζήτημα το οποίο έχει πλειστάκις
σχολιαστεί αρνητικά κατά τις προηγούμενες δεκαετίες. Αποτελεί κορυφαία
πρόκληση. Ιδίως για το λαό ο οποίος βίωσε τρεις μεγάλες κρίσεις
(οικονομίας, πανδημίας και επιπτώσεων από τον πόλεμο στην Ουκρανία) και
μεγάλη μερίδα του έχει τσακίσει από τα βάρη τα οποία έχει φορτωθεί.
Ο λόγος για τα περιβόητα, προκλητικά και απαράδεκτα ωφελήματα τα
οποία λαμβάνουν οι Πρόεδροι της Δημοκρατίας και οι Πρόεδροι της Βουλής
των Αντιπροσώπων όταν αποχωρούν από το αξίωμά τους. Ας θυμηθούμε ποια
είναι αυτά: Α. Λιμουζίνα με οδηγό που είναι αστυνομικός και έξοδα
διακίνησης! Β. Επίδομα 3.000 ευρώ τον μήνα για εργοδότηση γραμματέως!
Ναι, ξέρω, θα ανεβάσω για μια ακόμη φορά το αίμα στο κεφάλι σας.
Διότι πώς να αντέξει κάποιος ότι σε περιόδους κρίσης, μια χούφτα
«εκλεκτών», που έπαιρναν χρυσούς μισθούς και σωρεία ωφελημάτων όσο
βρισκόντουσαν σε υπηρεσία και θα παίρνουν και συντάξεις των 5.000 ευρώ
τον μήνα μετά την αποχώρησή τους, τυγχάνουν τέτοιων βασιλικών προνομίων.
Ποια λογική μπορεί να δικαιολογήσει ότι εν έτει 2023 καλείται ο
ταλαιπωρημένος φορολογούμενος πολίτης να επιβαρύνεται με λιμουζίνα για
πρώην αξιωματούχους (ούτε οι Πρόεδροι δεν δικαιολογείται να έχουν τέτοια
προνόμια αφού μπορούν να κυκλοφορούν με δικά τους οχήματα). Να
επιβαρύνεται για γραμματέα με τέτοιο μισθό (αλήθεια, για 3.000 ευρώ
μήπως ζητούν από τις γραμματείς να διαθέτουν και δοκτοράτο;).
Όλα αυτά, όταν η Στατιστική Υπηρεσία μόλις προ ημερών κατέγραψε ότι
5,8% των εργαζομένων έχουν απολαβές κάτω από 500 ευρώ το μήνα, 6,8%
έχουν απολαβές μεταξύ 500-749 ευρώ, 10,4% μεταξύ 750-999 ευρώ, 14,4%
μεταξύ 1.000-1.499 ευρώ και 9,7% μεταξύ 1.500-1.749 ευρώ.
Εκείνοι οι οποίοι λαμβάνουν αυτά τα ωφελήματα είναι οι Γ. Βασιλείου
(κορυφαία πρόκληση βάσει οικονομικής κατάστασης), Γ. Ομήρου, Μ. Καρογιάν
(είναι και νυν βουλευτής, άλλη πρόκληση) και Δ. Συλλούρης (εδώ
σιγήστε). Σε αυτούς θα προστεθεί και ο Αναστασιάδης (άλλη κορυφαία
πρόκληση βάσει οικονομικής κατάστασης).
Ε, λοιπόν, κύριοι υποψήφιοι, ποιος τολμά να δεσμευτεί ξεκάθαρα στο
λαό ότι αν εκλεγεί θα καταργήσει αυτές τις προκλήσεις; Από τη Βουλή μην
περιμένετε. Βλέπετε, από χρόνια έχει καταθέσει σχετική πρόταση νόμου ο
Γιώργος Περδίκης αλλά την άφησαν να αραχνιάσει σε κάποιο συρτάρι. Ούτε
και η νυν Πρόεδρος της Βουλής, που θέλει να προβάλλεται σαν «νέο μυαλό»
δεν την προώθησε.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα κύριοι υποψήφιοι!
Μια κλινική ψυχολόγος εξηγεί στην «Κ» γιατί όσοι ανήκουν στη γενιά Z είναι πιο ευάλωτοι στο στρες και στη θλίψη
Σύμφωνα με
πρόσφατη έρευνα, το 25% των ανθρώπων που ανήκουν στην γενιά αυτή,
βιώνουν έντονο συναισθηματικό άγχος σε μόνιμη βάση.
Δήμητρα Τριανταφύλλου
Μέχρι να έρθει η πανδημία, η Generation Z (σ.σ όσοι έχουν γεννηθεί
από το 1997 μέχρι το 2012, είναι δηλαδή μεταξύ 10 και 25 χρονών),
θεωρούνταν η πιο τυχερή γενιά, αυτή που θα άλλαζε τον ρου της παγκόσμιας
οικονομίας. Όπως δείχνουν όμως όλες οι πρόσφατες έρευνες, η
παρατεταμένη παρουσία του κορωνοϊού, με όλες τις ραγδαίες αλλαγές που
έφερε στη ζωή μας, «βύθισε» στο άγχος και τα αρνητικά συναισθήματα τους
«πρωταγωνιστές του μέλλοντος».
Οι λόγοι που
πυροδοτούν αυτό το μόνιμο άγχος είναι μεταξύ άλλων η έκρηξη της
τεχνολογίας, οι τεκτονικές αλλαγές που προκάλεσε η πανδημία αλλά και η
ανησυχία για το μέλλον του πλανήτη.
«Τα τελευταία τρία χρόνια, μια σειρά από έρευνες (σ.σ της
Αμερικανικής Ψυχολογικής Εταιρείας, του Πανεπιστημίου του Λονδίνου,
της McKinsey, της Gallup, του Αμερικανικού Συλλόγου για το Άγχος και την
Κατάθλιψη κ.α) εστιάζουν σε αυτή τη γενιά και υπάρχει λόγος» λέει στην
«K» η Παναγιώτα Τούμπα, κλινική ψυχολόγος στην «Κλίμακα». Η ΜΚΟ, που
παρέχει δωρεάν ψυχοκοινωνικές υπηρεσίες σε όλη την Ελλάδα, αναδεικνύει
τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών, σε συνδυασμό με όσα εισπράττουν το
τελευταίο διάστημα οι ψυχολόγοι της οργάνωσης από την επαφή τους με τους
νέους ανθρώπους.
Όπως εξηγεί η κ. Τούμπα: «Μιλάμε για μια γενιά, που συχνά αποκαλείται
“καταθλιπτική”. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 25% των ανθρώπων που
ανήκουν σε αυτήν, βιώνουν έντονο συναισθηματικό άγχος σε
μόνιμη βάση- ποσοστό σχεδόν διπλάσιο σε σχέση με αυτό που καταγράφεται
στις προηγούμενες γενιές.
Οι λόγοι που πυροδοτούν αυτό το μόνιμο άγχος είναι μεταξύ άλλων η
έκρηξη της τεχνολογίας, οι τεκτονικές αλλαγές που προκάλεσε η πανδημία
αλλά και η ανησυχία για το μέλλον του πλανήτη. Και μπορεί αυτή
η ψυχική ευαλωτότητα σε κάποια νέα άτομα να προϋπήρχε, αλλά δεν είχε
ακόμα εκφραστεί. Στην ουσία, έχουμε να κάνουμε με μια γενιά που βρέθηκε
στο επίκεντρο μεγάλων αλλαγών, όπως είναι και ο πόλεμος στην Ουκρανία με
όλες τις αλλαγές που προκάλεσε στην καθημερινότητά μας. Το βασικό
πρόβλημα που αντιμετωπίζει τώρα λοιπόν αυτή η γενιά, είναι
η αβεβαιότητα για το μέλλον της και ειδικά στο κομμάτι της εργασίας».
Μάλιστα, στην Αμερική, σε μεγάλη έρευνα, το 59% των ερωτηθέντων GenZs
(να σημειωθεί ότι πρόκειται για την πιο πολυπληθή ηλικιακή ομάδα αυτή
τη στιγμή στον πλανήτη), ανέφερε πως κατά τη διάρκεια της πανδημίας
έχασαν την εργασία τους- είτε οι ίδιοι, είτε κάποιο μέλος της
οικογένειας τους ή βίωσαν μια δυσμενή εξέλιξη σε σχέση με αυτήν. «Αυτό
που προσπαθούμε να εξηγήσουμε σε κάθε νέο άνθρωπο που απευθύνεται σε
εμάς, είναι ότι μπορεί οι ίδιοι να βιώνουν αυτά τα προβλήματα, αλλά σε
κάθε γενιά “κληρώνεται” και από κάτι», λέει η κ. Τούμπα.
Άγχος που ξεκινάει ακόμα και από τα παιδιά αυτής της γενιάς
Δυστυχώς, όμως όσοι ανήκουν στην Gen Z δυσκολεύονται να απευθυνθούν
στους ειδικούς ψυχικής υγείας. «Το 69,7% δεν νιώθει άνετα να μιλήσει σε
έναν ψυχολόγο», λέει η κ. Τούμπα, σύμφωνα με την οποία, πολλοί νέοι
άνθρωποι αισθάνονται σαν τα τελευταία δύο χρόνια να μπήκε μια άνω τελεία
στα όνειρα τους για τη ζωή.
Και ειδικά οι μικρότεροι σε ηλικία της γενιάς αυτής έχουν έναν ακόμη
λόγο να πλήττονται από επιπλέον αρνητικά συναισθήματα. Η ψυχολόγος
αναφέρει πως ποσοστό περίπου 30% των γονιών λέει πως το παιδί τους
αντιμετωπίζει ελαφρύτερα ή μεγαλύτερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα, ως
απόρροια των lockdown και της απομάκρυνσης για καιρό από το σχολικό περιβάλλον.
Η τεχνολογία σε ρόλο δίκοπου μαχαιριού
Η αιχμή πάντως όλων των ερευνών για αυτή τη γενιά που η παγκόσμια
κοινότητα παρακολουθεί με μεγάλο ενδιαφέρον, είναι η τεχνολογία. «Μιλάμε
για ανθρώπους που δεν γνωρίζουν πώς ήταν ο κόσμος και η καθημερινότητά
μας χωρίς το διαδίκτυο», λέει η κ. Τούμπα, η οποία σημειώνει πως η χρήση της τεχνολογίας είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητη για τη γενιά Ζ.
Μάλιστα οι «ψηφιακοί ιθαγενείς», όπως συχνά τους αποκαλούν οι ειδικοί, είναι τόσο εθισμένοι με τα smartphones τους,
που το ψηφιακό περιβάλλον είναι το μόνο στο οποίο νιώθουν άνετα να
μιλήσουν για όσα τους απασχολούν. Κι όχι επειδή αντιμετωπίζουν ως ταμπού
τα ψυχικά νοσήματα. Όπως εξηγεί η κ. Τούμπα, σε αυτά τα ζητήματα οι
νέοι της Gen Ζ είναι απόλυτα απενοχοποιημένοι. Απλώς,
στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, αισθάνονται “σαν στο σπίτι τους”
και νιώθουν την οικειότητα να ζητήσουν συμβουλές από άλλα άτομα. Ενώ σε
μια πρώτη φάση δηλαδή, επισκέπτονται έναν ειδικό ψυχικής υγείας, δύσκολα
προχωρούν σε οργανωμένες συνεδρίες.
Βέβαια, οι συμβουλές που μπορούν να πάρουν στο ψηφιακό περιβάλλον,
όχι απλώς δεν τους ανακουφίζουν, αφού τις περισσότερες φορές έρχονται
από αναρμόδιους, αλλά μπορούν να τους βλάψουν και περαιτέρω. Μάλιστα,
όσο περισσότερο “βουτούν” στα social media, τόσο περισσότερο
καταθλίβονται από την ασταμάτητη χρήση της οθόνης. Το να σπαταλούν 10
ώρες ή παραπάνω την ημέρα στο διαδίκτυο, τους δημιουργεί πολλές φορές
μια αίσθηση αποκοπής από την κοινωνία αλλά και απομάκρυνσης από τον ίδιο
τους τον εαυτό. Καλλιεργείται έτσι ένα έντονο αίσθημα μοναξιάς».
Άλλο ένα αρνητικό της έντονης χρήσης του διαδικτύου, είναι η
αμφιβολία που μπορεί να προκαλέσει, ειδικά στις γυναίκες, για την
ομορφιά και το σώμα τους. Έρευνα του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, τον
Μάρτιο του 2020, έδειξε ότι οι νέες γυναίκες που ανήκουν στην Gen Z
είναι πολύ ευάλωτες απέναντι στα πρότυπα που προβάλλονται στα social
media, και ειδικά σε αυτά πoυ δημιουργούν οι influencers.
Μάλιστα, οι πληροφορίες που παίρνουν γύρω από το θέμα της ομορφιάς
και του σωματικού βάρους ειδικότερα, είναι πολλαπλάσιες σε σχέση με
αυτές που έπαιρναν γυναίκες μεγαλύτερες σε ηλικία, από τα περιοδικά
μόδας της εποχής τους.
«Το 1/3 των νέων γυναικών που συμμετέχουν σε αυτές τις έρευνες,
κάνουν λόγο για το άγχος της εικόνας τους», σημειώνει η κ. Τούμπα και
συνεχίζει: «Και υπάρχει φυσικά και η πληγή του διαδικτυακού εκφοβισμού,
κάτι που επίσης μάς αναφέρεται συχνά. Μαζί με τον σχολικό εκφοβισμό, το
59% των σημερινών εφήβων βρίσκεται αντιμέτωπο με αυτό το νευραλγικό
κοινωνικό πρόβλημα».
Να σημειωθεί εδώ, πως ένας βασικός λόγος που οι νέοι αυτής της γενιάς
στρέφονται για συμβουλές στις μηχανές αναζήτησης και στα social
media, είναι σύμφωνα με τις έρευνες, η μεγάλη έλλειψη δημόσιων υπηρεσιών
ψυχικής υγείας, σε πολλές χώρες του κόσμου– μια από αυτές είναι και οι
ΗΠΑ.
Από την καμπάνια της ΜΚΟ Κλίμακα, για τα ευρήματα των ερευνών γύρω από τη γενιά Ζ.
«Μια γενιά και με πολλά θετικά στοιχεία»
Παρόλα αυτά, πρόκειται για μια γενιά και με πολλά θετικά στοιχεία, σε σχέση με τις προηγούμενες. Η κ. Τούμπα χαρακτηρίζει τη Ζ, μια γενιά με πολλές ευαισθησίες, πιο «παγκοσμιοποιημένη», πιο μορφωμένη και με πολύ περισσότερες γνώσεις για τα διεθνή ζητήματα.
Κι αυτή είναι η απόδειξη ότι η τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης μπορούν να διαδραματίσουν και θετικό ρόλο σε αυτή την ηλικιακή
ομάδα.
Όπως εξηγεί η κ. Τούμπα, «τα κοινά γεγονότα που συχνά βιώνει αυτή η
γενιά, από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη, όπως η πανδημία για
παράδειγμα, καλλιεργούν το αίσθημα της αλληλεγγύης και της ενσυναίσθησης
απέναντι στα παγκόσμια προβλήματα».
Στα θετικά είναι και το ότι τα άτομα αυτά εκδηλώνουν υπερήφανα τη
σεξουαλική τους ταυτότητα, διεκδικώντας ισότητα, όχι όμως με τον
πατροπαράδοτο τρόπο διαμαρτυρίας που γνωρίσαμε στο παρελθόν. Η
επανάσταση σε όλους τομείς είναι σήμερα πιο «προσωποποιημένη». Και
τέλος, τα νέα παιδιά της Ζ, είναι πιο κοινωνικά ευαισθητοποιημένα.
«Και ακριβώς επειδή είναι κοινωνικά ευαισθητοποιημένα, έχουν και
μεγαλύτερο υπαρξιακό άγχος για το μέλλον το δικό τους αλλά και του
πλανήτη», προσθέτει η κ. Τούμπα και καταλήγει: «Σύμφωνα με μια από τις
έρευνες, το 64% όσων είναι από 18 έως 22 ετών θεωρεί ότι είναι πολύ
σημαντικό η επιχείρηση όπου εργάζονται να λαμβάνει σοβαρά υπόψιν τα
ζητήματα της κλιματικής αλλαγής. Υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι που δεν
επιλέγουν μια δουλειά, αν αυτή δεν είναι περιβαλλοντικά ηθική».
Πέθανε σε ηλικία 82 ετών, ο θρύλος του ποδοσφαίρου, Πελέ (το
πραγματικό του όνομα ήταν Εντσον Αράντες ντο Nασιμέντο) μετά από
πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.
Ο Πελέ, που για κάποιους θεωρείται ως ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον
κόσμο, γεννήθηκε στις 23 Οκτώβρη του 1940 στην πόλη Τρες Κορασόες της
Βραζιλίας «κλέβοντας» από μικρή ηλικία τα βλέμματα χάρη στο ταλέντο που
είχε στο άθλημα. Στα 16 χρόνια του αγωνίστηκε για πρώτη φορά με τα
χρώματα της Σάντος. Στα 17 του στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1958 στη
Σουηδία ήταν ο νεότερος παίκτης που συμμετείχε ποτέ στο τουρνουά. Τον
μετέφεραν από τον αγωνιστικό χώρο στους ώμους των συμπαικτών του, αφού
πέτυχε δύο γκολ στη νίκη της Βραζιλίας με 5-2 επί της διοργανώτριας
χώρας στον τελικό. Παρέμεινε στη Σάντος μέχρι το 1974 όταν και πήρε την
απόφαση να αποσυρθεί από το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, το 1975 επέστρεψε για
τρία χρόνια στους αγωνιστικούς χώρους, παίζοντας στη Νιου Γιορκ Κόσμος.
Μέχρι το τέλος της ποδοσφαιρικής του
καριέρας είχε κατακτήσει μεταξύ άλλων τρία Παγκόσμια Κύπελλα (1958,
1962 και 1970), 10 Καμπεονάτο Παουλίστα, 6 πρωταθλήματα Βραζιλίας, δύο
Κόπα Λιμπερταδόρες και ισάριθμα διηπειρωτικά κύπελλα καθώς επίσης και
πολλούς προσωπικούς τίτλους.
Ο Πελέ αποχώρησε από την ενεργό δράση την 1η Οκτωβρίου 1977. Τότε που
έπαιξε το τελευταίο παιχνίδι του. Ένα φιλικό ματς, όπου αντίπαλες ήταν
οι δύο ομάδες με τις οποίες αγωνίσθηκε στην καριέρα του, ο Κόσμος της
Νέας Υόρκης και η Σάντος. Το ματς έγινε στο Στάδιο Giants του Νιου
Τζέρσεϊ, μπροστά σε 77.000 φιλάθλους. Ανάμεσά τους ήταν και ο θρύλος της
πυγμαχίας Μοχάμεντ Αλι.
Συνολικά, ο Πελέ έπαιξε σε 114 αγώνες με τη Βραζιλία, σημειώνοντας τον αριθμό ρεκόρ των 95 γκολ, εκ των οποίων τα 77 σε επίσημους αγώνες.
Λίγο μετά το θάνατό του, η κόρη του Κέλι Νασιμέντο αποχαιρέτησε τον πατέρα της γράφοντας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «Ό,τι είμαστε είναι χάρη σε εσένα. Σε αγαπάμε απεριόριστα. Αναπαύσου εν ειρήνη».
Μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που
αναφέρεται σε έναν από τους διασημότερους και σκληρότερους βασανιστές
της Μακρονήσου, τον Ελευθέριο Μηλιάδη, σε μια συνάντηση του με το Λάζαρο
Κυρίτση, σε μια περίοδο όπου το κολαστήρι της Μακρονήσου είχε
ολοκληρώσει τον κύκλο του και σε ένα … πενηντάρι το οποίο βοήθησε να
αναδειχτεί η τεράστια ηθική διαφορά ανάμεσα στους «αναμορφωτές»
βασανιστές και στους εξόριστους κρατούμενους αγωνιστές του λαού με τα
μεγάλα ψυχικά αποθέματα και τις τεράστιες καρδιές τους -- Στο τέλος της
ιστορίας δημοσιεύουμε, για πρώτη φορά, το βίντεο όπου έχουμε καταγράψει
τη διήγηση
Αναδημοσιεύουμε από τον Ημεροδρόμο 16 Απρίλη 2016,
μια ακόμη ενδιαφέρουσα ιστορία που μας διηγήθηκε ο μεγάλος μας φίλος, ο
Λάζαρος Κυρίτσης, ο αιώνιος έφηβος των 103 χρόνων που έφυγε από κοντά
μας, στις 12.30 μετά τα μεσάνυχτα, την Τρίτη 27 Δεκέμβρη 2022.
Πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα
ιστορία που αναφέρεται σε έναν από τους διασημότερους και σκληρότερους
βασανιστές της Μακρονήσου, τον Ελευθέριο Μηλιάδη, σε μια συνάντηση του
με το Λάζαρο, σε μια περίοδο όπου το κολαστήρι της Μακρονήσου είχε
ολοκληρώσει τον κύκλο του και σε ένα … πενηντάρι το οποίο βοήθησε να
αναδειχτεί η τεράστια ηθική διαφορά ανάμεσα στους «αναμορφωτές»
βασανιστές και στους εξόριστους κρατούμενους αγωνιστές του λαού με τα
μεγάλα ψυχικά αποθέματα και τις τεράστιες καρδιές τους.
Στο τέλος της ιστορίας δημοσιεύουμε, για πρώτη φορά, το βίντεο όπου έχουμε καταγράψει τη διήγηση:
Το
άγαλμα του «Δεσμώτη Μακρονησιώτη», έργο του γλύπτη και αρχιτέκτονα
Γρηγόρη Ριζόπουλου, Πρόεδρου της ΠΕΚΑΜ, δεσπόζει στη Μακρόνησο. Στην
ένθετη φωτογραφία ο Λάζαρος Κυρίτσης, σε εκδήλωση της ΠΕΚΑΜ στο Λαύριο,
αφηγείται τα γεγονότα της μεγάλης σφαγής των εκατοντάδων κρατουμένων
στρατιωτών του ΑΕΤΟ που έγινε στις 29 Φλεβάρη και 1η Μάρτη του 1948.
«Η
ενδιαφέρουσα ιστορία που μου διηγήθηκε, ο αειθαλής Αντιπρόεδρος της
ΠΕΚΑΜ, αναφερόταν σε έναν από τους διασημότερους και σκληρότερους
βασανιστές της Μακρονήσου, τον έφεδρο λοχαγό Ελευθέριο Μηλιάδη.
Στις 13 Νοέμβρη 1949, ο Μηλιάδης
ανέλαβε Διοικητής των Στρατιωτικών Φυλακών Μακρονήσου. Κήρυξε «εθνικό
συναγερμό» σε όλο το στρατόπεδο. Οι Αλφαμίτες είχανε πλέον το πεδίον
απεριόριστα ελεύθερο. Η ήδη άσχημη ζωή στο κολαστήρι, επί των ημερών του
έγινε τραγική.
— Τέλος της δεκαετίας του ’50, ξεκινάει την αφήγηση ο Λάζαρος. Μαζί με τον επίσης Μακρονησιώτη δικηγόρο Αγγελο Γοργία,
συνεταιριζόμαστε και ανοίγουμε δικηγορικό γραφείο στον 6ο όροφο στην
Ομόνοια γωνία με την Αγ. Κωνσταντίνου πάνω από το Φαρμακείο του
Μπακάκου. Εκει κάποια μέρα δέχτηκα μια επίσκεψη από τον Διοικητή του
Τρίτου Τάγματος Σκαπανέων, τον περίφημο Μηλιάδη. Ο έφεδρος λοχαγός Μηλιάδης τοποθετήθηκε στην αρχή διοικητής των Φυλακών και όταν αποστρατεύτηκε ο Σκαλούμπακας, ανέλαβε την διοίκηση του Τρίτου Τάγματος. Υπήρξε από τους σκληρότερους βασανιστές της Μακρονήσου.
Μόλις είχε απολυθεί από το στρατό και τριγύριζε στην Ομόνοια. Εκεί βρήκε τον Λεμονή,
έναν συγκρατούμενο Μακρονησιώτη, που τότε ήταν φοιτητής της ιατρικής. Ο
Μηλιάδης τον αναγνώρισε γιατί ο Λεμονής ήταν γιατρός στο Αναρρωτήριο
της Μακρονήσου.
Το χαρτονόμισμα των 50 δραχμών, έκδοσης 1954
«– Ρε Λεμονή, του λέει, θέλω να μου
δανείσεις ένα πενηντάρικο να πάω στο χωριό μου στην Χαλκίδα. Δεν έχω
ούτε τα εισιτήρια να βγάλω». Ο Λεμονής δεν ήθελε να του δώσει,
προσποιήθηκε ότι είναι άδειες οι τσέπες του και του λέει: «Δεν έχω
καθόλου πάνω μου, αλλά αν θέλεις ο φίλος μου ο Λάζαρος ο Κυρίτσης άνοιξε
δικηγορικό γραφείο πάνω από του Μπακάκου, αυτός πιθανώς να έχει να σου
δώσει».
Στο
γραφείο μας είχαμε μόνο ένα γραφείο με την καρέκλα του και δυο πέτσινες
πολυθρόνες μπροστά, που μας είχε προμηθεύσει ο αδελφός του Γοργία. Δυο
δικηγόροι, μοιραζόμασταν ένα γραφείο και ανάλογα με την περίπτωση στο
γραφείο καθόταν ο δικηγόρος που είχε εκείνη την στιγμή να χειριστεί μια
υπόθεση. Όταν μπήκε στο γραφείο ο Μηλιάδης, επειδή μόλις είχε φύγει
κάποιος γνωστός μου, έτυχε να κάθομαι εγώ στο γραφείο. Δεν με γνώριζε.
–- Τον κύριο Κυρίτση ήθελα…
— Εγώ είμαι, του απαντώ, τι θέλετε;
— Με γνωρίζετε; Ρωτάει
— Κοιτάξτε να δείτε, λέω, ορισμένα
πράγματα είναι τόσο βαθιά χαραγμένα στη μνήμη μας που δεν πρόκειται ποτέ
να σβήσουν κύριε Μηλιάδη…
— Κύριε Κυρίτση ήθελα να σας
παρακαλέσω, επειδή ξέμεινα στην Αθήνα και ήθελα να πάω στο χωριό μου,
στην Εύβοια, στην Χαλκίδα, ζητώ για τα εισιτήριά μου ένα πενηντάρικο. Αν
έχετε την καλοσύνη μπορείτε να μου δώσετε…
Είχα στη τσέπη μου μόνο ένα
πενηντάρικο, ούτε μια δραχμή, μια δεκάρα παραπάνω. Το έβγαλα και του το
’δωσα. Με ευχαρίστησε και έφυγε.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, ο συνέταιρός μου με φασκέλωσε λέγοντάς μου:
— Σ’ αυτό το κάθαρμα, τον αρχιβασανιστή
της Μακρονήσου έδωσες ένα πενηντάρικο; Το μεσημέρι όταν θα πας για το
σπίτι σου, στου Ζωγράφου, δεν θα σου δώσω το αντίτιμο του εισιτηρίου,
1,20 δραχμές, που θα μου ζητήσεις στα σίγουρα.
Πράγματι, μετά από αυτή τη δήλωση δεν
του ζήτησα και αποφάσισα να γυρίσω σπίτι με τα πόδια. Ευτυχώς στην
Ακαδημίας, στα λεωφορεία, συνάντησα έναν γνωστό που μπήκε πρώτος στο
λεωφορείο και πλήρωσε τα εισιτήρια, τότε υπήρχε εισπράκτορας στο πίσω
μέρος του λεωφορείου.
Υστερα από λίγα χρόνια, ήρθε ένας συνάδελφός μου, ο Κονταξής, στο γραφείο μου και μου έφερε ένα απόκομμα από μια αθηναϊκή εφημερίδα:
— Κοίταξε, ο Μηλιάδης έκανε δήλωση στις εφημερίδες.
Πράγματι η δήλωση έγραφε:
Η επιστολή του Ελευθέριου Μηλιάδη όπως δημοσιεύθηκε στον αθηναϊκό Τύπο.
«Ο υπογεγραμμένος Ελευθέριος Μιλιάδης,
τέως έφεδρος λοχαγός και διοικητής των Στρατιωτικών Φυλακών Μακρονήσου
(ΣΦΜ), επιθυμών να συμβάλω όπως διαλάμψη η ιστορική αλήθεια του
Μακρονησιώτικου δράματος, ομολογώ μετά παρρησίας τα κάτωθι:
Είναι γεγονός ότι υπήρξα εις εκ των
σκληροτέρων τιμωρών της ελευθερίας σκέψεως και συνειδήσεως ως και της
αξιοπρεπείας πολλών συνανθρώπων μου και εν όπλοις συναδέλφων μου (ως
π.χ. ο εφ. Ανθυπολοχαγός Παν. Καλλιδώνης), εις την Μακρόνησον, τους
οποίους εθεώρουν τότε ως εχθρούς και προδότας του ‘Εθνους!
Η σκληρότης μου υπηγορεύετο από
εμπιστευτικάς διαταγάς (προφορικάς κυρίως) των προϊσταμένων μου, από
τους ύμνους των διαφόρων πολιτικών και διανοουμένων, οίτινες ευρίσκοντο
εις την κορυφήν της πολιτικής και κοινωνικής πυραμίδος, προς την
Μακρόνησον, και από την πλάνην μου, ότι επιτελώ έργον Εθνικόν και
Θεάρεστον!
Ουδέποτε όμως υπήρξα ιδιοτελής και
ανήθικος, όπως υπήρξαν άλλοι «αρχιαναμορφωταί» (Τζανετάκος –
Βασιλόπουλος – Σούλης κλπ.), οίτινες εσύρθησαν άλλοι μεν εις τας φυλακάς
και άλλοι εις τους ανακριτάς ως καταχρασταί, πλαστογράφοι, παιδεραστές κλπ.
Εγώ έπραξα τα όσα έπραξα επειδή
επίστευα ότι τιμωρώ εγκληματίας και ότι υπηρετώ σκοπούς Εθνικούς! Εκ
των υστέρων διεπίστωσα απόλυτα την πλάνην μου. Ηδη αποκαλύπτομαι προ της
ιστορικής αληθείας, κατ’ επιταγήν της συνειδήσεώς μου και ως έντιμος
άνδρας επαναλαμβάνω: «Το πλανάσθαι ανθρώπινον αλλά το ομολογείν την
πλάνην δείγμα γενναίου ανδρός εστίν».
Η παρούσα ομολογία μου επιθυμώ να καταχωρηθή εις την ιστορικήν συγγραφήν του δράματος της Μακρονήσου δια να εξιλεωθώ έναντι του Θεού, της Ιστορίας και της συνειδήσεως μου.
Εν Αθήναις τη 21.10.1964 Μετά τιμής ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΜΗΛΙΑΔΗΣ Εφεδρος λοχαγός Τ. Δ/τής ΣΦΜ»
Αναφερόμενος στο πιο πάνω γεγονός ο Μακρονησιώτης Μανώλης Φραντζεσκάκης, σε ομιλία τους στις Ράχες Ικαρίας διαπιστώνει:
«To περιστατικό αυτό
δείχνει ότι η ηθική είναι ένα πανίσχυρο μέσο για να διαλαληθεί το δίκιο
του Αγώνα για την τελική νίκη του ανθρώπου κατά της βίας και του
φασισμού και την οικοδόμηση μιας αταξικής κοινωνίας της αλληλεγγύης και
της ισότητας, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους».
Η βιντεοσκόπηση της διήγησης έγινε τον
Απρίλη του 2016 στα γραφεία της Πανελλήνιας Ενωσης Κρατουμένων Αγωνιστών
Μακρονήσου (ΠΕΚΑΜ), στην οδό Αγίων Ασωμάτων 31, στο Θησείο:
Είναι μια εμπειρία βασανιστική. Είναι όμως και η
απάντηση στο ερώτημα τι μας γέμιζε άλλοτε και σήμερα δεν μας γεμίζει. Κι
αυτό, ήταν η επαφή όχι μ’ αυτό που είμαστε, αλλά με εκείνο που
θα θέλαμε να γίνουμε
Αν θέλουμε, μπορούμε και να τα προσπεράσουμε. Η
εποχή μας δίνει αυτή τη δυνατότητα. Μπορούμε, μέρες που είναι, να μην
χαλάσουμε τη διάθεσή μας και να προσαρμόσουμε, αν δεν το κάναμε ήδη, το
Νewsfeed στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσής μας σε περισσότερο ή και απολύτως
ευχάριστα πράγματα.
Ζούμε άλλωστε στην εποχή όπου η πραγματικότητα εύκολα παύει να
είναι τέτοια και γίνεται μια «πραγματικότητα» βασισμένη στο πόσο αλλά
και στο τι βλέπει ο καθένας και η καθεμία από εμάς. Παλιά, η επαφή με
την πραγματικότητα, την εκτός εισαγωγικών, ήταν αναπόδραστη. Όσο κι αν
δεν ήθελες να την παρακολουθήσεις η ροή της πληροφόρησης σε υποχρέωνε
γιατί ήταν δεδομένη. Είχε πάντα κρατημένες τις περίοπτες θέσεις της,
έτσι που ο κόσμος να μη χάνει την πληροφορία, να μη χάνει την είδηση,
ευχάριστη ή δυσάρεστη, μαζί και την επαφή του με το τι πραγματικά
συμβαίνει, όχι μόνο γύρω του, αλλά και παρακάτω.
Όχι πια. Σήμερα, μπορείς να ζεις στο δικό σου συννεφάκι, να
νομίζεις ότι είσαι πιο ευτυχισμένος επειδή αποφεύγεις τα «βαριά», τα
«βαρετά» και τα δυσάρεστα, έστω κι αν απλούστερη των αναδρομών στο
παρελθόν σου θα σε αφήσει πάντα με το ερώτημα εάν τελικά είσαι πιο
ευτυχισμένος σήμερα από τότε. Δεν είναι ερώτημα και το ξέρεις. Ερώτημα
το κάνεις εσύ για να μην βρεθείς μπροστά στην απορία, γιατί σ’ αυτή τη
νέα εποχή στην οποία εσύ ορίζεις τις παραμέτρους, είσαι πιο αγχωμένος,
πιο χαμένος και σίγουρα λιγότερο γεμάτος από τότε που δεν περνούσες τη
μέρα σου πάνω στο κινητό ακολουθώντας την «πραγματικότητα» που εσύ
έφτιαξες όπως ήθελες.
Είναι αλήθεια αυτό που λένε μερικοί, ότι κι αυτό ίσως να είναι
μια ψευδαίσθηση τελικά. Ο κόσμος ποτέ δεν γύριζε από τους πολλούς, οι
λίγοι τον γύριζαν και αυτό συνέβαινε, συμβαίνει και θα συμβαίνει
διαχρονικά. Οι πολλοί κοιτούν. Πάντα κοιτούσαν. Προχωρούν και
προχωρούσαν. Και επιστρέφουν μόνο εάν μπορούν, όταν τα πάντα συνήθως
έχουν τελειώσει, για να αρπάξουν κάτι από αυτό που έκαναν οι άλλοι. Αυτή
είναι η φύση μας. Αυτή είναι η φύση των πολλών. Οι πολλοί είναι θεατές.
Η εποχή μας λοιπόν, ίσως δεν έχει αλλάξει τόσο πολύ συγκριτικά
με άλλες που πέρασαν. Αυτό που άλλαξε, είναι πως η ευκολία της αποχής
από αυτό που γίνεται γύρω μας έχει κανονικοποιηθεί, όταν άλλοτε κρυβόταν
αναγκαστικά πίσω από ναι μεν αλλά και δικαιολογίες. Δεν υπάρχει πια ροή
της πληροφόρησης με συγκεκριμένο ποσοστό, μεγάλο μάλιστα, επαφής με
πραγματικά γεγονότα. Σήμερα ζεις εκεί που θέλεις εσύ. Και μπορείς να το
λες ξεκάθαρα. Και ενίοτε ξεδιάντροπα.
Εδώ και έναν χρόνο σχεδόν, από τότε που ξεκίνησε το κακό στην
Ουκρανία, αυτή η σκληρή διαπίστωση επιβεβαιώνεται καθημερινά. Σε μια
εποχή όπου η πληροφορία που παρέχεται μέσω των κινητών είναι πολλαπλάσια
της αντίστοιχης άλλων εποχών, σε μια εποχή που μπορούμε να είμαστε
«εκεί» όπου συμβαίνουν τα πράγματα χωρίς να κάνουμε καν κάτι, οι πολλοί
έχουν διαλέξει να απέχουν και να αρνούνται αυτή την επαφή.
Όσοι δεν το έκαναν πάλι, διαπιστώνουν ότι η επαφή αυτή με το τι
γίνεται δεν είναι εύκολη. Διαπιστώνουν ότι για πρώτη φορά στην
ανθρώπινη Ιστορία η δυστυχία ενός λαού, το μέγεθος αυτής της δυστυχίας
αλλά και οι φρικιαστικές της λεπτομέρειες οι οποίες περνούν σαν βροχή
ασταμάτητη νυχθημερόν για τόσους μήνες από τα κινητά των
λίγων έστω που δεν τις έχουν μπλοκάρει και επιμένουν να τις ακολουθούν,
για πρώτη λοιπόν φορά αυτή η πραγματικότητα είναι μαζί τους, αδιάλειπτα,
μερικές εκατοντάδες ή και πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Καταλαβαίνουν ότι μπορούν να τη ζήσουν μαζί με αυτούς του
ανθρώπους, την ώρα που εκείνοι βλέπουν τις ζωές τους να διαλύονται και
τους δικούς τους να πεθαίνουν, χωρίς καν να αντιλαμβάνονται -και δεν θα
τους αφορούσε άλλωστε πια- ότι είναι μέρος ενός θεάματος, σκληρού, αλλά
πολύτιμου για όσους θέλουν να κατανοήσουν το τι περνούν.
Οι πολλοί; Απλά το προσπερνούν. Κάποιοι ψελλίζουν κάτι «ναι μεν
αλλά» από όσα άντεξαν να δουν, κάποιοι άλλοι προσπαθούν να
δικαιολογήσουν το τι γίνεται με ακροβασίες σε γεωπολιτικές προσεγγίσεις
οι οποίες καταλήγουν σε πτώσεις θεαματικές για το στοιχειώδες ήθους του
είδους μας. Γιατί δεν παραδίνονται κι αυτοί; Αφού οι άλλοι είναι
ισχυρότεροι. Και διάφορα άλλα τέτοια. Ενίοτε δε, φτάνουν και σε σημείο
να γοητεύονται από τη φρίκη του εγκληματία και να τον δικαιολογούν.
Πίσω όμως από όλες αυτές τις παραποιήσεις, τις ακούσιες μα και
τις εκούσιες, υπάρχει η πραγματικότητα. Όποιος θέλει, μπορεί να τη δει.
Να δει το εύρος της καταστροφής, τη φονική μανία, το φόβο και τη
δυστυχία των ανθρώπων που πασχίζουν να σώσουν τις ζωές τους και τη χώρα
τους.
Και εάν θέλει να διαβάσει και λίγη ιστορία για να μάθει πως
αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι επανάληψη πραγμάτων που έγιναν παλιά,
προσπαθειών επιτυχών τότε για κάποια χρόνια ή αιώνες κάποτε προκειμένου
να υποδουλωθούν αυτοί οι άνθρωποι και να εξαφανιστεί η ταυτότητά τους.
Η ταυτότητα όμως επανέρχεται.
Όποιος έχει πάει και τους έχει γνωρίσει, τους έχει ακούσει και
έχει δει, ανεξαρτήτως πολιτικών και άλλων αντιλήψεων, την περηφάνια
αυτού του λαού, δεν μπορεί παρά να μένει έκπληκτος από τη μεγαλοσύνη
του. Κι από το θάρρος με το οποίο αποχαιρετά τους ήρωές του με μια
φωτογραφία και χωρίς πολλά - πολλά στα ΜΚΔ, ήταν αυτός/αυτή έκανε αυτό
πριν τον πόλεμο, ό,τι κι αν ήταν από επιστήμονες, μέχρι άνθρωποι των
τεχνών και «απλοί» άνθρωποι. Σκοτώθηκε σήμερα εκεί. Χωρίς πολλά λόγια,
ποτέ με μελοδραματισμούς. Πάντα με ένα χαμόγελο και ένα συνεχίζουμε.
Είναι μια εμπειρία βασανιστική. Είναι όμως και η απάντηση στο
ερώτημα τι μας γέμιζε άλλοτε και σήμερα δεν μας γεμίζει πια. Γιατί αυτό
που μας γέμιζε ήταν η επαφή όχι μ’ αυτό που είμαστε αλλά με εκείνο που
θα θέλαμε να γίνουμε.
Εκείνο που συνήθως δεν γινόμασταν ποτέ αλλά το είχαμε σαν
πρότυπο, σαν κάτι καλύτερο από εμάς, κάτι υψηλότερο, κάτι πιο αγνό
σίγουρα.
Οι άνθρωποι που προσπερνούν, πάντα ζούσαν σε ένα κενό, παρέα με
τον εαυτό τους και τίποτα άλλο. Άλλοτε το έκαναν από φόβο. Σήμερα
μπορούν να το κάνουν κι από επιλογή.
Αν ρωτούσαμε έναν Ουκρανό στη Χερσώνα λ.χ. η οποία
βομβαρδίζεται ανηλεώς από τότε που απελευθερώθηκε όπως και τόσες άλλες
πόλεις ή στο καταφύγιο στο μετρό του παγωμένου Κιέβου ή κάπου αλλού,
είμαι βέβαιος ότι δεν θα ζητούσε τίποτα περισσότερο από εμάς, εκτός από
λίγη προσοχή. Από μια τυπική επίγνωση του τι περνάει.
Μια φευγαλέα ματιά στη δυστυχία του, εάν τουλάχιστον θέλουμε να
έχουμε άποψη. Κι ας ξέρει ότι δεν θα του τη χαρίσουμε και παρ' όλα
αυτά, θα έχουμε και άποψη. Και για τα δικά του και για των άλλων, και
για όλα. Στον δικό μας κόσμο, παρέα με τον εαυτό μας, ή καλύτερα μ' αυτό
που γίναμε.
Ψήφισα. Ψηφίζω γενικώς. Προεδρικές, βουλευτικές,
θρησκευτικές, τοπικούς άρχοντες, μουχτάρηδες, πρόεδρο της τάξης, ό,τι
θέλετε, εκεί εγώ, πίσω από την κουρτίνα. Το γεγονός πως ψήφισα στις
αρχιεπισκοπικές, όμως, είναι αυτό που ξένισε πιο πολύ φίλους και
γνωστούς.
«Σημαδεμένη τράπουλα», είπαν. «Καραγκιοζλίκια με τριπρόσωπα», είπαν.
«Δεν σου ταιριάζει», είπαν. Και εν μέρει έχουν δίκιο για όλα. Όμως,
υποτιμούν, θεωρώ, το εξής. Ασχέτως αν είσαι άθεος, αλλόθρησκος, πιστός ή
τυπικά πιστός (το 90% της Κύπρου, τυπολάτρης δηλαδή), νέος ή γέρος, όλα
που συμβαίνουν επηρεάζουν όλους. Τελεία. Πόσο μάλλον ένας Αρχιεπίσκοπος
με όλες τις εξουσίες που κουβαλά και σπονδυλωτά η κάθε του πράξη και
λέξη θα μετακυλήσει στον καθένα μας. Έχω ευθύνη, άρα. Διαχωρισμός
εκκλησίας – κράτους; Ναι, αλλά αυτό είναι μια άλλη, πονεμένη, ιστορία.
Το θέμα μας είναι η αποχή και πώς… από-χι γίνεται αποδοχή.
Διά μέσου των αιώνων η Ορθόδοξη Εκκλησία διαδραμάτισε και σκοτεινό
και φωτεινό ρόλο, αναλόγως των περιστάσεων και των προσώπων. Αυτό, ως
ενός σημείου, είναι κατανοητό, δεδομένου ότι ο θεσμός ξεπέρασε προ
πολλού τα στενά θρησκευτικά του πλαίσια. Και εδώ έγκειται το πρόβλημα.
Οι γραμμές ανάμεσα στην κοσμικότητα και την πνευματικότητα θάμπωσαν
σιγά-σιγά και η αποστολή μετατράπηκε περισσότερο σε πολιτικό παιχνίδι με
παρασκήνια και αμφιλεγόμενες μεθόδους, παρά ένας γνήσιος και διακαής
πόθος να σταθεί στο πλευρό του κόσμου σαν φωτεινός καθοδηγητής που έχει
ως σημαία το μήνυμα της αγάπης και της ταπεινοφροσύνης του Χριστού.
Ακόμα και σήμερα, τώρα, στις αρχιεπισκοπικές εκλογές. Χωρίς καμία
πρόθεση να φωτογραφίσω κανένα – άλλωστε ό,τι έγινε έγινε – έχει
καταντήσει σχεδόν «βρισιά» να αποκαλείται παπάς ή ιεράρχης
«πνευματικός», όχι με την έννοια του εξομολογητή, αλλά με την έννοια του
ανθρώπου που εμβαθύνει στον λόγο του Θεού, στο έργο του Χριστού, στις
διδασκαλίες των πατέρων, και να θέλει αυτά να τα μεταλαμπαδεύσει εις ώτα
ακουόντων. Αλλά δοξάζεται η κοσμικότητα του ράσου με τα χρυσά
μπιχλιμπίδια που αντανακλώνται πάνω στη γυαλιστερή επιφάνεια της
λιμουζίνας, το αλισβερίσι με πολιτικούς, με καρχαρίες και
μεγαλοεπιχειρηματίες. Θέλετε CEO; Ιδού η κάλπη, ιδού και το πήδημα.
Θέλετε Χριστόν; Ψάξτε αλλού, γιατί ανάμεσα στον κόσμο θα βρείτε
περισσότερους αγίους. Ζώντες μάλιστα. Που δεν εκοιμήθηκαν. Φτάνει
μούχλα.
Η Εκκλησία χρειάζεται επειγόντως εκσυγχρονισμό. Μην τρομάζετε κάποιοι
με τη λέξη. Εκσυγχρονισμός δεν σημαίνει απομάκρυνση από την παράδοση.
Σημαίνει εξέλιξη της παράδοσης. Αλλιώς, η παράδοση θα καταντήσει πράγμα
νεκρό, ένα σκονισμένο κειμήλιο στη βιβλιοθήκη. Το να είσαι χαρούμενος,
να έχεις χιούμορ, να παιδιαρίζεις με τα παιδιά, να τσιγκλάς τους
έφηβους, να πιάνεις το χέρι του πονεμένου, δεν αποτελούν ένδειξη μη
πνευματικότητας. Μάλλον απόδειξη αγάπης προς τον άνθρωπο και ένα «τρικ»
για να του μεταδόσεις την αγάπη του Χριστού. Πώς το είπε ο ίδιος;
«Μακάριον εστί το διδόναι και όχι το λαμβάνειν».
Το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ ανακοίνωσε την πρώτη
Αφροαμερικανίδα πρόεδρο στην ιστορία του. Είναι η Κλοντίν Γκέι, παιδί
μεταναστών από την Αϊτή και θα είναι η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία του
πανεπιστημίου που αναλαμβάνει τη θέση αυτή. Θεωρείται κορυφαία στο θέμα
της αμερικανικής συμμετοχής στην πολιτική και εντάχθηκε στο Χάρβαρντ το
2006 ως καθηγήτρια διακυβέρνησης διερευνώντας μια σειρά από ζητήματα,
συμπεριλαμβανομένου του τρόπου με τον οποίο κοινωνικοί και οικονομικοί
παράγοντες διαμορφώνουν τις πολιτικές απόψεις και την ψήφο. Η Γκέι
είναι, επίσης, πρόεδρος της πρωτοβουλίας του Χάρβαρντ για την ανισότητα
στην Αμερική, η οποία μελετά θέματα όπως οι επιπτώσεις της παιδικής
φτώχειας και στέρησης στις εκπαιδευτικές ευκαιρίες και την αμερικανική
ανισότητα από μια παγκόσμια προοπτική.
Η Γκέι δεν είναι απόγονος σκλάβων που ζούσαν στην Αμερική, αλλά παιδί
Αϊτινών που μετανάστευσαν στη χώρα. Δεν ξέρουμε πολλά για τη ζωή της,
αλλά μπορούμε να τη φανταστούμε να ζει σε γκέτο, να προσπαθεί να
ενσωματωθεί σε μια ξένη χώρα, με τους γονείς της να ζουν στο περιθώριο
και να προσπαθούν να τα φέρουν βόλτα χωρίς να προκαλούν την προσοχή. Και
χάρη στο μυαλό και το πείσμα της, κατάφερε να πορευτεί βήμα - βήμα και
να φτάσει να ηγείται ενός από τα πιο prestigious πανεπιστήμια, όπου σε
άλλες εποχές η παρουσία της θα θεωρείτο όνειδος.
Μπορεί κάτι ανάλογο να συμβεί στην Κύπρο; Μπορεί κάποιος από τους
δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που φτάνουν εδώ να διεκδικήσει μια τέτοια
θέση; Να γίνει δήμαρχος της πρωτεύουσας; Να διεκδικήσει την προεδρία του
πανεπιστημίου ή ακόμα και της χώρας;
Στο Λονδίνο, ο γιος ενός οδηγού και μιας ράφτρας, μεταναστών από το
Πακιστάν, έγινε ο πρώτος μουσουλμάνος δήμαρχος, ενώ πρόσφατα η Βρετανία
απέκτησε και τον πρώτο πρωθυπουργό με μεταναστευτική ταυτότητα. Στο
Παρίσι, η κόρη ενός ηλεκτρολόγου και γαζώτριας από την Ισπανία, απ’ όπου
είχαν διαφύγει επί της δικτατορίας του Φράνκο, έγινε δήμαρχος της πόλης
και ονειρεύεται την προεδρία της χώρας. Τα παραδείγματα είναι πλέον
πολλά, πέραν από τον αθλητισμό όπου οι εθνικές ομάδες πάντα
εμβολιάζονταν από ξένους, αλλά ως εκεί.
Στην Κύπρο κάτι τέτοιο μοιάζει αδύνατο αυτή την στιγμή. Οι ξένοι
μπορεί να έχουν φτάσει να αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού,
αλλά ζούνε παράλληλα. Δεν συσχετίζονται, δεν αφομοιώνονται. Είναι οι
φτωχοί εργάτες που όταν τελειώνουν την εργασία τους γίνονται αόρατοι για
τους ντόπιους. Κάπως έτσι ξεκίνησε και στις χώρες που βλέπουμε σήμερα
να αναθέτουν τη διοίκηση του πανεπιστημίου, της πόλης ή της χώρας σε
έναν ή μία απόγονο μεταναστών. Η ζωή προχωρά και μας προσπερνά.
Εδώ και δύο μήνες, παρά τις εκδηλώσεις
διαμαρτυρίας από πολίτες καθώς και τις εκκλήσεις από επιστημονικούς και
κοινωνικούς φορείς για να σταματήσουν τα έργα «εξωραϊσμού» του Δημόσιου
Κήπου Λεμεσού και να ακολουθηθούν ορθές και διαφανείς διαδικασίες για
οποιαδήποτε τυχόν παρέμβαση στον χώρο, οι Αρχές της πόλης συνεχίζουν
ακάθεκτες. Φιλμάκια που κοινοποιούνται στο διαδίκτυο από την εξέλιξη των
εργασιών, δείχνουν μπετονιέρες να χύνουν τόνους τσιμέντο στον, άλλοτε
καλοσχεδιασμένο και φιλικό στο περιβάλλον και στον άνθρωπο, Κήπο.
Ταυτόχρονα, έχουν ξεφυτρώσει οι πρώτες εγκαταστάσεις, όλο πλαστικό και
έντονα χρώματα λες και πρόκειται για water park σε κάποιο ξενοδοχείο.
Αυτό για τον δήμαρχο είναι μία σύγχρονη προσέγγιση. Αυτό θέλουν, λέει,
τα παιδιά και αυτό τους δίνουμε.
Ωστόσο, τα παιδιά έχουν χορτάσει από πλαστικό και τεχνητό κόσμο.
Πλέον για αυτά, η πιο πολύτιμη εμπειρία είναι να βρεθούν σε κάποιο
δάσος, με δέντρα, ρυάκια, λιμνούλες, πουλιά, έντομα… Είναι ένα τοπίο που
μόνο στα παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας το συναντούν. Και δεν
είναι μόνο τα παιδιά, αλλά και οι πολίτες κάθε ηλικίας που έχουν
εγκλωβιστεί σε πόλεις όλο μπετόν, σε διαμερίσματα που δεν παρέχουν καμία
πιθανότητα εκτόνωσης. Κάτι που στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, τόσο η
αποικιακή κυβέρνηση όσο και οι δημοτικές Αρχές, μπορούσαν να δουν και
να φροντίσουν να προσφέρουν στους δημότες.
Είναι η φιλοσοφία και ο σχεδιασμός του Σέντραλ Παρκ στη Νέα Υόρκη,
των Κήπων του Λουξεμβούργου στο Παρίσι, του Χάιντ Παρκ στο Λονδίνο και
τόσων άλλων δημόσιων κήπων στον κόσμο ξεπερασμένα; Μπορούν οι δημοτικές
Αρχές να εισβάλουν με μπουλντόζες και μπετονιέρες στους κήπους αυτούς
και να αρχίσουν να φτιάχνουν ότι πιστεύουν πως είναι της μόδας χωρίς
δημόσια διαβούλευση;
Ο δήμαρχος Λεμεσού εξακολουθεί να επαναλαμβάνει πως υπάρχει
παραπληροφόρηση στο θέμα. Η πραγματικότητα όμως είναι αυτή που βλέπουμε:
Ένα θεματικό πάρκο από μπετόν και πλαστικό σε εξέλιξη. Ένα θεματικό
πάρκο που καταστρέφει τον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου και ένα ιστορικό
μέρος της Λεμεσού. Μία καταστροφική παρέμβαση χωρίς καμία μελέτη και
πλήρη αδιαφορία για τις απόψεις πολιτών, οργανωμένων συνόλων και
επιστημονικών φορέων. Γιατί; Γιατί, απλά έτσι θέλησε κάποιος επενδυτής ο
οποίος έκανε δωρεά €1,7 εκατ. στις Αρχές της πόλης. Κι οι Αρχές της
πόλης υλοποιούν το όραμα του επενδυτή.
Σε λίγα χρόνια όταν θα γράφεται η ιστορία του Κήπου της Λεμεσού, οι
αναγνώστες του μέλλοντος θα μαθαίνουν πως κάποιοι στις αρχές του 19ου
αιώνα δημιούργησαν έναν Κήπο για να τον απολαμβάνουν οι πολίτες. Και δύο
σχεδόν αιώνες μετά, ο Κήπος προσαρμόστηκε (για να μην πούμε
καταστράφηκε) στις επιθυμίες ενός εκατομμυριούχου.
«Αν σε αυτή την υπόθεση διαφθοράς εμπλέκονται και
άλλοι, καλά θα κάνουν να ανησυχούν. Στους διαδρόμους του Palais de
Justice στις Βρυξέλλες, ο Μισέλ Κλεζ είναι γνωστός ως "ο Σερίφης" για
την ανελέητη καταδίωξη των στόχων του». Έτσι περιγράφει το Politico τον
Βέλγο εισαγγελέα ο οποίος χειρίζεται με υποδειγματικό τρόπο το περιβόητο
Κατάρ-γκέιτ. Δεν θα μπορούσε να μην μας κεντρίσει το ενδιαφέρον για να
ανατρέξουμε να μάθουμε ποιος είναι αυτός ο εισαγγελέας. Το μετανιώσαμε
ως ένα βαθμό. Διότι μετά, είναι αναπόφευκτη η σύγκριση με τους δικούς
μας. Τότε, η κατάθλιψη σου κτυπάει την πόρτα…
Η «πληθωρικότητα» είναι που κάνει τον Κλεζ να ξεχωρίζει, αναφέρει
ο Τζον Κρόμπεζ, πρώην υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου για την
καταπολέμηση της απάτης. «Πολλοί άλλοι σε αυτόν τον τομέα είναι ήσυχοι και σεμνοί, αυτός δεν είναι. Και δεν πρέπει να είναι», δηλώνει στο Politico. «Είναι
ανακριτής, δικαστής… διασκεδαστής. Αυτό τον κάνει φανταστικό αφού με
τον τρόπο που δουλεύει φαίνεται σαν να χορεύει βαλς πάνω από τις
υποθέσεις του, και όλα πηγάζουν από αυτές τις βαθιά ριζωμένες κοινωνικές
του ανησυχίες. Αυτό είναι που τον κάνει τόσο εξαιρετικό».
«Το έγκλημα των λευκών κολάρων είναι ο καρκίνος της δημοκρατίας»,
έγραψε ο Κλεζ σε ένα από τα βιβλία του. Είναι ο άνθρωπος που το 2019,
ανάγκασε τη βρετανική τράπεζα HSBC να πληρώσει βελγική ποινή ρεκόρ 295
εκατ. ευρώ για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα χρήματος. Ο Κλεζ είναι γνωστός
στο Βέλγιο για την παρακολούθηση υποθέσεων, ακόμη και εκείνων που είναι
εξαιρετικά ευαίσθητες. Η καταδίωξή του κατά των συμμοριών ξεπλύματος
βρώμικου χρήματος σε βελγικούς ποδοσφαιρικούς ομίλους, που
ονομάστηκε «Επιχείρηση Μηδέν», συγκλόνισε ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό
κόσμο, ο οποίος είναι βαθιά συνυφασμένος με τις βελγικές επιχειρήσεις
και την πολιτική.
Όπου και αν ανατρέξεις, μόνο διθυράμβους θα εντοπίσεις για τον Μισέλ
Κλεζ. Όσο και αν προσπαθήσεις, είναι αδύνατο να αποφύγεις τη σύγκριση με
όσα συμβαίνουν στο θλιβερό τοπίο όπου κινούνται οι διωκτικές Αρχές.
Επειδή δεν υπάρχουν επικεφαλής «σερίφηδες που να τους χαρακτηρίζει
ανελέητη καταδίωξη των εγκληματιών του λευκού κολάρου», σκάνδαλα και
παρανομίες καταλήγουν να αραχνιάζουν στα συρτάρια.
Μια ματιά στη δράση του Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας,
είναι αρκετή για να αντικρίσει κάποιος τη χαοτική διαφορά. Και να
περιπέσει σε θλίψη από την απέραντη απαισιοδοξία. Από πού να αρχίσουμε;
Από το σκάνδαλο μεγατόνων στον Συνεργατισμό όπου ουδείς πλήρωσε; Σε 4
υποθέσεις (ΣΠΕ Αγίας Φύλας-2 υποθέσεις, ΣΠΕ Στροβόλου, ΣΠΕ Αγίας Νάπας)
όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν. Λόγω αυτού, υποχρεώθηκαν να
αναστείλουν την ποινική δίωξη σε 2 άλλες υποθέσεις επειδή θα τις έχαναν
κι αυτές. Για όλες τις υπόλοιπες υποθέσεις, δεν κατάφεραν να οδηγήσουν
κάποιον στο δικαστήριο. Οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου κυκλοφορούν
ελεύθεροι και γελάνε…
Όσον αφορά το άλλο τεράστιο σκάνδαλο, των χρυσών διαβατηρίων, η
«επιτυχία» είναι εξίσου… εντυπωσιακή. Η πρώτη και θεωρούμενη καραμπινάτη
υπόθεση που οδηγήθηκε στο δικαστήριο έπεσε και οι κατηγορούμενοι
αθωώθηκαν πανηγυρικά. Στο Ανώτατο Δικαστήριο η Ν.Υ. ηττήθηκε πανηγυρικά
όταν ακυρώθηκε τελεσίδικα η αξιοποίηση του μαρτυρικού υλικού που βρέθηκε
στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές των Τζιοβάνη και Αντωνίου. Αυτό, όπως
και ένας νομικά αδαής δύναται να αντιληφθεί, προοιωνίζει ποιο θα είναι
το αποτέλεσμα της δίκης τους.
Επίσης, το κατηγορητήριο με το οποίο οδήγησαν τον Συλλούρη και τους
άλλους 3 στο δικαστήριο και το μαρτυρικό υλικό που υπάρχει, με
μαθηματική ακρίβεια προοιωνίζουν αθώωσή τους ή στην καλύτερη των
περιπτώσεων μια ποινή χάδι. Από την στιγμή που δεν κατηγορούνται για
κατάχρηση εξουσίας, όλα τα υπόλοιπα είναι ήσσονος αξίας. Θα αποδειχθεί
μια κίνηση για τα μάτια του κόσμου...
Να κοιτάξει κάποιος την υπόθεση δολοφονίας του Θανάση; Πέρασαν 17
χρόνια για να αποδειχθεί, χάριν στην επιμονή της μητέρας, ότι επρόκειτο
για φόνο. Βεβαίως, γι’ αυτό δεν ευθύνεται ο νυν Γ.Ε. Όμως, πώς να
προσπεράσει κάποιος το φάγωμα του ανακριτή Σ. Μάτσα επειδή έφερνε την
αλήθεια στο φως; Πώς να μην οργιστεί όταν αρνούντο για εβδομάδες
ολόκληρες να δώσουν το πόρισμα; Στην τραγική μάνα, που για να υπάρχει
πόρισμα, οφείλεται μόνο στους δικούς της αγώνες. Και όταν της το έδωσαν,
μαύρισαν ένα σωρό σημεία…
Να προχωρήσουμε στην υπόθεση των Κεντρικών Φυλακών; Όπου μόλις προέβη
η διευθύντρια σε καταγγελία εναντίον αξιωματικού της Αστυνομίας,
διατάχθηκε και έρευνα εναντίον της για άλλη υπόθεση; Όσο για το πόρισμα
της έρευνας Αιμιλιανίδη, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ο κ. Κλεζ στο
Βέλγιο εύχομαι να μην μάθει ποτέ τον χειρισμό της υπόθεσης αυτής. Θα
κάψει τα πτυχία του!
Ο ανεξάρτητος ποινικός ανακριτής ξεκίνησε την έρευνα για την υπόθεση
Κατσουνωτού, στις 20 Ιουνίου 2022. Παρέδωσε το πόρισμά του στον Γ.Ε.
στις 15 Σεπτεμβρίου 2022. Μετά από 96 ημέρες, ο Γενικός Εισαγγελέας
μελετά ακόμη το πόρισμα… Στην περίπτωση της έρευνας την οποία ο Γ.Ε.
διέταξε για τις Φυλακές, οι ποινικοί ανακριτές ανέλαβαν έργο στις 27
Ιουλίου 2022 και παρέδωσαν το πόρισμα στις 4 Νοεμβρίου 2022. Μόλις 21
ημέρες μετά, ο Γ.Ε. προέβη σε πρωτοφανή δημόσια επίθεση κατά της
Αριστοτέλους στη βάση του πορίσματος!
Το Κατάρ-γκέιτ ξεσκαλίζεται στις Βρυξέλλες. Εδώ είναι Κύπρος. Εκεί
έχουν «σερίφη». Εδώ ούτε καν μικρό ομοίωμά του. Κάποτε φέραμε την Τρόικα
να βάλει τάξη στην οικονομία. Γιατί δεν ζητάμε κι έναν Κλεζ να
καθαρίσει τον στάβλο του Αυγεία;
Στα πλαίσια μιας εργασίας μας στο Πανεπιστήμιο ασχοληθήκαμε με τις «Δαπάνες στην Εκπαίδευση». Μελετήσαμε τις συνέπειες της υποχρηματοδότησης, εκπαιδευτικές αλλά και κοινωνικές.
Πρώτα βασικά συμπεράσματα:
• Η Εκπαίδευση δεν είναι προτεραιότητα της κυπριακής πολιτείας. Οι εκπαιδευτικές δαπάνες μειώνονται ως ποσοστό του ΑΕΠ αλλά και στον προϋπολογισμό. • Τα επιτυχημένα Εκπαιδευτικά Συστήματα στην Ε.Ε. επενδύουν στην Εκπαίδευση, έχουν καλές υποδομές και κοινωνικές παροχές. • Η Κύπρος δεν στηρίζει την Προδημοτική Εκπαίδευση. Βρισκόμαστε στον πάτο της Ευρώπης στις δαπάνες για την Προδημοτική Εκπαίδευση. • Τα περισσότερα έξοδα για εκπαίδευση στην Ευρώπη, τα έχουν οι γονείς στην Κύπρο. Οι μηνιαίες δαπάνες των κυπριακών νοικοκυριών για εκπαίδευση, ως ποσοστό των συνολικής δαπάνης τους, είναι η υψηλότερη ανάμεσα σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. • Η Παγκόσμια Έκθεση για την Παρακολούθηση της Εκπαίδευσης της UNESCO, το 2021-22, «Μη κρατικοί φορείς στην εκπαίδευση: Ποιος επιλέγει; Ποιος χάνει;», τα νοικοκυριά στην Ελλάδα συμβάλλουν το 27% της συνολικής εκπαιδευτικής δαπάνης, που είναι το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην κατάταξη της έκθεσης, η Κύπρος έρχεται δεύτερη με 24%, ο δε μέσος όρος των σχετικών δαπανών είναι 11% στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 16% στις χώρες υψηλού εισοδήματος και 30% παγκοσμίως. • Οι Ιδιωτικές Εκπαιδευτικές Δαπάνες στην Κύπρο, είναι υπερδιπλάσιες από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό συμβαίνει σ' όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Οι γονείς βάζουν το χέρι «βαθιά στην τσέπη» για την εκπαίδευση των παιδιών τους. • Σύμφωνα με τα στοιχεία από τον Οργανισμό για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (OECD) και την έρευνα PISA 2018, όπως αναφέρονται στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τα παιδιά που έχουν χαμηλή επίδοση στην Γλώσσα διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο έκθεσης σε εκφοβιστική συμπεριφορά. Τα στοιχεία είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά για την Κύπρο, καθώς η χώρα μας είναι στην πρώτη θέση στην κατάταξη, όσον αφορά σε εκφοβιστική συμπεριφορά απέναντι σε παιδιά με χαμηλή επίδοση στην Γλώσσα. • Μια άλλη σημαντική παράμετρος και συνέπεια της μείωσης των εκπαιδευτικών δαπανών είναι η πρόωρη εγκατάλειψη της εκπαίδευσης και κατάρτισης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat και του OECD, τα ποσοστά που αφορούν την Κύπρο είναι ιδιαίτερα αυξημένα σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. • Η χώρα μας κατατάσσεται στις τελευταίες θέσεις στις επενδύσεις στην Έρευνα, ανάμεσα στις Ευρωπαϊκές χώρες, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Eurostat.
Στην Έκθεσή της η UNESCO , για το 2021-22, καταγράφει τις παθογένειες των εκπαιδευτικών συστημάτων και προβαίνει σε σημαντικές εισηγήσεις:
1. Να καταστεί η εκπαίδευση πραγματικά δωρεάν, καταργώντας τα κρυφά κόστη. 2. Να καθιερωθούν πρότυπα ποιότητας που θα ισχύουν εξίσου για όλα τα κρατικά και μη κρατικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. 3. Να ενισχυθεί η ικανότητα της κυβέρνησης να παρακολουθεί και να επιβάλλει τους ρυθμιστικούς κανονισμούς. 4. Να ενθαρρύνουν την καινοτομία για το κοινό καλό. 5. Να προστατευθεί η εκπαίδευση από κατεστημένα συμφέροντα.
Όπως αντιλαμβάνεστε η Κυβέρνηση τις έγραψε κι αυτές «στα παλαιότερα των υποδημάτων της».
Μπορείτε να δείτε όλη την εργασία με τις σχετικές οπτικοποιήσεις στο blog:
Δεν υπάρχει τίποτα πιο παράλογο από ένα παιδί που φεύγει από τη ζωή. Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενάντιο στη φύση,..
Δεν υπάρχει τίποτα πιο παράλογο από ένα παιδί που φεύγει από τη ζωή.
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ενάντιο στη φύση, πιο ενάντιο στον άνθρωπο και τη
συνέχειά του… Τίποτα πιο αβάσταχτο και συντριπτικό.
Αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο παράλογο και πιο τραγικό και μαζί
εξοργιστικό όταν ένα παιδί φεύγει στο προαύλιο του σχολείου του, μπροστά
από την αίθουσα των μαθημάτων, ίσως δίπλα από την πεταμένη βιαστικά
σάκα του στα σκαλοπάτια ή κάτω από τη μπασκέτα ή δίπλα από τον “κολλητό”
του φίλο… Γιατί;
Επειδή, είχε την ατυχία να πηγαίνει
στο “νέο σχολείο” της Κεραμέως, του Μητσοτάκη, της έκθεσης Πισσαρίδη,
του χορηγού, του Δήμου, του επιχειρηματία! Στο “νέο σχολείο” που πρέπει
να αυτοαξιολογηθεί “υπέροχο” και “σύγχρονο” και “ευέλικτο” αν θέλει να
τα έχει καλά με την Κεραμέως, αλλά πέφτουν οι σοβάδες, λείπουν οι
δάσκαλοι, δεν έχουν πετρέλαιο (αλλά δόξα την Κεραμέως και τον Μητσοτάκη
έχουν διαδραστικούς πίνακες) και τελικά… σκάνε οι λέβητες και σκοτώνουν
τα παιδιά μας!
Χθες ήταν μια τραγική μέρα… σήμερα που το παιδί κηδεύεται είναι μια μαύρη μέρα.
Θα περίμενε κανείς….
ο “πολύς” Κ. Μητσοτάκης να ζητήσει “συγνώμη”… να κηρύξει μέρα
πένθους σε όλα τη χώρα, να σκύψει λίγο το κεφάλι, να σηκώσει μία ευθύνη
αντί να μας θυμίσει ότι δεν φταίει σε τίποτα λέγοντας το απαράδεκτο και
κυνικό: “Παρότι η συντήρηση των σχολείων δεν εμπίπτει στις
αρμοδιότητες της κυβέρνησης θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας να
αποδοθούν οι ευθύνες εκεί που πρέπει“.
Αλήθεια; Και ποιού αρμοδιότητα είναι κατά τη γνώμη του πρωθυπουργού;
Οι ΟΤΑ δεν είναι μέρος της Γενικής Κυβέρνησης; Οι ΟΤΑ δεν λαμβάνουν όλο
και λιγότερα χρήματα από το ταμείο του κράτους με απόφαση της
κυβέρνησης; Η κυβέρνηση με απόφαση του πρωθυπουργού, η κάθε κυβέρνηση, ο
κάθε πρωθυπουργός δεν αποφασίζει να ξεδοντιάσει από χρήματα και
προσωπικό τους Δήμους και ταυτόχρονα να τους πετάξει τις αρμοδιότητες
που θα έπρεπε να έχουν τα Υπουργεία;
Θα περίμενε κανείς…
η “made in Oxford” υπουργός Παιδείας να αφήσει το ύφος της
Αντουανέτας και να βρει να πει δύο λόγια που να αναλογούν στο μέγεθος
της ευθύνης που έχει αναλάβει απέναντι στα παιδιά μας. Βέβαια, δήλωσε,
“συγκλονισμένη”, τόσο συγκλονισμένη που θα συνεχίσει με αμείωτες
προσπάθειες και ζήλο να πακετάρει τα σχολεία για τους χορηγούς, να τα
εγκαταλείπει σε υποχρηματοδούμενους δήμους και να ζητάει από τους
εκπαιδευτικούς να αυτοαξιολογούνται ενώπιων “μεντόρων”, “σχολικών
συμβούλων” και φυσικά επιχειρηματιών…. αν εκπαιδεύουν σωστά το αυριανό
φτηνό, καταρτισμένο και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.
Και όσο θα πετιούνται τα μπαλάκια της ευθύνης μεταξύ των κυνικών και
ανεύθυνων, όσο ο πρωθυπουργός της καμίας ευθύνης θα δίνει ανέξοδες
εντολες, τα παιδιά, τα παιδιά μας θα γράφουν τις τελευταίες τους λέξεις
για τον Βασίλη που δεν πρόλαβε να παίξει… “κάντε χώρο εκεί ψηλά, έρχεται να παίξει ο Βασίλης”.
Χθες ήταν μια τραγική μέρα, σήμερα είναι μια μαύρη μέρα… και μόνο τα παιδιά μπορούν να το καταλάβουν.
Κουράστηκα να γράφω για την παιδεία μας και τα μαύρα
της τα χάλια, να συγκρίνω με καλύτερους, να προτείνω ιδέες, να ρίχνω
αβγά στον τοίχο. Κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια, εγώ παπάς, εγώ τατάς,
άντε ν’ αρπάξω και κανένα λάικ από φίλους και γνωστούς, ως εκεί. Αυτή
είναι ακόμη μια στήλη για την παιδεία, που θα έχει προφανώς την ίδια
τύχη, άλλα τζιαμαί εγώ, ελιά τζιαι τερατσιά πάνω στον ρότσον τους.
Ποιους θα μου πείτε; Του συστήματος, τις εκάστοτε κυβερνήσεις και τους
υπουργούς παιδείας τους, κάποιους αδιάφορους εκπαιδευτικούς, τον καθένα
από μας που βολεύτηκε με το κατεστημένο, με την απουσία φαντασίας, με
την έλλειψη οράματος, που συμβιβάστηκε με τη μούχλα και δέχεται
αγόγγυστα τη μοίρα του. Αυτούς εννοώ. Όλους μας.
Διαφορετική η οπτική μου αυτή τη φορά. Θα γράψω εμπειρικά, έχοντας ως
παράδειγμα την κόρη μου, με την άδειά της, βεβαίως βεβαίως. Υπόψη ότι
φοιτά σε ένα πολύ καλό δημόσιο σχολείο με γενικώς πολύ
καλούς εκπαιδευτικούς που δεν φέρουν ευθύνη για την κατάντια του
συστήματος. Μετά από μια εξαιρετική πρώτη γυμνασίου, λοιπόν, κατά την
οποία αρίστευσε χάρη στη σκληρή δουλειά, η δευτέρα τάξη μοιάζει ήδη
βγαλμένη από άλλο σενάριο, η σπονδυλωτή κωμωδία έδωσε τη θέση της σε…
χόρορ φιλμ.
Δεν έφτανε η εμμονή του συστήματος με τους βαθμούς και τα
διαγωνίσματα, φέτος προστέθηκε ένα επιπλέον άγχος, αυτό των εξετάσεων
των τετράμηνων. Δεν εξετάζω αν είναι σωστό ή λάθος, αυτό είναι μια άλλη
πονεμένη ιστορία. Μέχρι όμως να φτάσουμε εκεί, φλόμωσαν τα παιδιά στα
διαγωνίσματα και τα κουίζ, τσακίζοντάς τα στο διάβασμα, στερώντας τους
την εμπειρία, τη χαρά, τη χαλάρωση οποιασδήποτε άλλης δραστηριότητας,
όπως ένα χόμπι (που, ας μη γελιόμαστε, υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να
τους χρησιμεύσει στο μέλλον περισσότερο από κάποιες σαχλαμάρες που
διδάσκονται, το λέω με κάθε επίγνωση).
Για παράδειγμα, τη μια βδομάδα η κόρη μου είχε διαγωνίσματα
Λογοτεχνίας, Πληροφορικής και Μαθηματικών, στα ενδιάμεσα μικρά
διαγωνίσματα των 10-15 λεπτών. Την επόμενη βδομάδα είχε διαγωνίσματα
Γαλλικών, Γεωγραφίας και Χημείας, στα ενδιάμεσα μικρά κουίζ των 10-15
λεπτών. Σ’ αυτά προσθέστε το καθημερινό διάβασμα όλων των μαθημάτων, που
θέλει δυο-τρεις ώρες μίνιμουμ. Για ένα παιδί που, από την στιγμή που
σχολνάει, μπαίνει σπίτι στις έξι- επτά η ώρα το απόγευμα, λόγω
ιδιαιτέρων, και αναγκάζεται να μελετήσει από εκεί και πέρα, όλα μοιάζουν
σαν βουνό, ένα υπερβολικό και αχρείαστο βάρος για τις τρυφερές πλάτες
των μαθητών. Και το χειρότερο; Οι εξετάσεις του τετράμηνου θα
πραγματοποιηθούν μετά τις γιορτές, με αποτέλεσμα: «παπά, δεν φτάνουν όλα αυτά, θα καταστρέψουν και τη μόνη ευκαιρία που έχουμε για διάλειμμα. Δεν θέλω. Δεν αντέχω άλλο», είπε.
Πρώτη παρένθεση, ποτέ δεν πίεσα / απαίτησα ψηλούς βαθμούς από αυτήν. «Μου φτάνει να κάνεις το καλύτερο που μπορείς»,
είναι το μότο μου. Δεύτερη παρένθεση, τη τσάντα των – κυριολεκτικά –
εκατό κιλών, μα τον Θεό, θα τη φορτώσω στην πλάτη του υπουργού ή κάποιου
υπηρεσιακού καμιά μέρα, δεσμεύομαι. Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε. Δεν
ξανακούσατε για ντουλάπια αποθήκευσης, τα γνωστά lockers; Δεν
παρακολουθείτε αμερικάνικες ταινίες;
Μετά τις γιορτές, λοιπόν, εξετάσεις Μαθηματικά, Νέα/Λογοτεχνία και
Βιολογία-Φυσική-Χημεία, τα τελευταία την ίδια, παρακαλώ, μέρα. Εν τέλει,
παρά την τεράστια προσπάθεια, φέτος έπεσαν οι βαθμοί της μικρής και
επήλθε ήδη φυσική και ψυχολογική κατάπτωση, μαζί με απέχθεια για το
σχολείο, δική της έκφραση. Ως πατέρας που βλέπει το παιδί του σε
κατάπτωση, ορκίζομαι, τα έχω πάρει στο κρανίο και όχι, δεν θα σιωπήσω, η
πλάκα τελειώνει εδώ!
Κλείνω με τα λόγια μιας φίλης καθηγήτριας: «Γράψε κάτι να χαρείς. Γράψε κάτι τζι’ επελλάναν τα κοπελούθκια!».
