Ελλάδα είναι ο φούρναρης της Κω!

Είχα δει τη φωτογραφία του σε μια ιστοσελίδα, πριν μερικά χρόνια, με τον τίτλο: «Σύμβολο ανθρωπιάς». Αμέσως μου κέντρισε το ενδιαφέρον και σταμάτησα για να διαβάσω και το κείμενο κάτω από τη φωτογραφία. Το σύντομο αφιέρωμα αναφερόταν στον «Φούρναρη της Κω». Ο Διονύσης Αρβανιτάκης επέμενε, παρά τις δυσκολίες και τη φτώχεια που περνούσε η Ελλάδα, αλλά και ο ίδιος, να πιστεύει στην ανθρωπιά και στην ανθρώπινη αλληλεγγύη. Έτσι, πιστός στις αρχές του, σίγουρος και συνειδητοποιημένος με αυτό που έκανε, δεν παρέλειπε να προσφέρει δωρεάν ψωμί στους πρόσφυγες και μετανάστες που κατέφθαναν στο νησί του καθημερινά. Όταν αποκαμωμένοι κατέληγαν στις ακτές της Κω, εκείνος ήταν εκεί και τους στήριζε έμπρακτα πριν δημιουργηθούν οι δομές φιλοξενίας.

 

Ο Διονύσης Αρβανιτάκης από προχθές δεν βρίσκεται στη ζωή. Έφυγε στα 77 του χρόνια με μια ψυχή γεμάτη. Και δεν είναι τυχαίο που Έλληνες αξιωματούχοι, και όχι μόνο, αισθάνθηκαν την ανάγκη να αποστείλουν συλλυπητήρια στην οικογένειά του και να προβούν σε δηλώσεις για τον άνθρωπο με τη μεγάλη καρδιά και την αμέριστη συμπόνια για τον συνάνθρωπό του.

Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Νικόλαος Βούτσης, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του για τον θάνατο του «φούρναρη της Κω», δήλωσε: «Ο Διονύσης Αρβανιτάκης ήταν ένας από τους ανθρώπους που στη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης μάς έκανε υπερήφανους. Όταν οι άνθρωποι αποκαμωμένοι έφταναν στις ακτές της Κω, εκείνος ήταν εκεί για να τους προσφέρει. Το βραβείο της Κοινωνίας των Πολιτών, το οποίο απονεμήθηκε στον «φούρναρη της Κω» το 2016 από την Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, ήταν το λιγότερο, αφού για τον ίδιο μεγαλύτερη αξία είχε η προσφορά στους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τις πατρίδες τους. Αυτό που όλοι χρειαζόμαστε σήμερα, για να διατηρήσουμε στη μνήμη μας την καθημερινή προσφορά του Διονύση Αρβανιτάκη, δεν είναι μόνο το χαμόγελό του και ο αλτρουισμός που έδειξε. Είναι κυρίως το μήνυμα της αλληλεγγύης σε όσους είχαν ανάγκη και η ηχηρή απάντηση στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό που έδωσε ο ίδιος με την καθημερινή προσφορά του».

Στη δράση του όμως αναφέρθηκε και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, λέγοντας ότι: «Ευρώπη είναι ο φούρναρης στην Κω, που δίνει το ψωμί του σε πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές. Με οδύνη πληροφορήθηκα τον θάνατο του Διονύση Αρβανιτάκη, του υποδειγματικού Ευρωπαίου πολίτη, ο οποίος βραβεύθηκε από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς για τη σπάνια μεγαλοψυχία του, την ευαισθησία έναντι των εκατοντάδων δυστυχισμένων μεταναστών. Η δικιά μου Ευρώπη είναι αυτή που συμβόλιζε ο Διονύσης Αρβανιτάκης. Καλό σου ταξίδι, φούρναρη της Κω, που κάθε μέρα έδινες ψωμί στις πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές».

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, σε ανάρτησή του στο twitter, γράφει: «Ο Διονύσης Αρβανιτάκης στάθηκε καθημερινά και έμπρακτα με αλληλεγγύη στο πλευρό των κατατρεγμένων προσφύγων, μέχρι το τέλος της ζωής του. Η προσφορά του θα αποτελεί πάντοτε παράδειγμα ευαισθησίας και ανθρωπιάς».

O άνθρωπος, λοιπόν, που νοιαζόταν για τους αδύναμους και τους κατατρεγμένους, ένα τρανό και δυνατό παράδειγμα αντιρατσισμού, θα αποτελεί ένα παντοτινό σύμβολο μιας ευρωπαϊκής Ελλάδας που αγαπά τον καταπονημένο συνάνθρωπο και το κάνει πράξη χωρίς τυμπανοκρουσίες.

Τα απλά, αλλά σπουδαία λόγια του Διονύση Αρβανιτάκη, σε συνέντευξή του στην τηλεόραση, δίνουν το μέγεθος της μεγαλοσύνης του. Είχε πει πολύ ταπεινά πως ο ίδιος γεννήθηκε φτωχός και ξέρει τι σημαίνει να πεινάει κανείς. «Αυτό μου είπε ο Θεός να κάνω. Λυπάμαι τα παιδάκια. Έρχονται κάθε μέρα και μου λένε “Πεινάω”, “Mαμ”, πέφτουν στα πόδια μου» είχε δηλώσει.

  Λένια Καρατζιά   

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»  19-02-2019

Η ανακάλυψη της «εκπαιδευτικής ταχινόπιττας» στην Κύπρο

Είναι απορίας άξιο πώς τα «καταφέρνουμε» ακόμα και για τα πιο απλά θέματα να δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν.  Να δημιουργούμε σύγχυση και γραφειοκρατική ταλαιπωρία.  Να προσπαθούμε να λύσουμε ένα θέμα και να προκαλούμε άλλα δέκα.  Τελικά αποτυγχάνουμε να εφαρμόσουμε πρακτικές και λειτουργικές λύσεις, οι οποίες θα αμβλύνουν, αν δεν επιλύουν, τα προβλήματα.  Μεταβαλλόμαστε σε ειδικούς των «εκπαιδευτικών πυροτεχνημάτων» και της «ανακάλυψης της εκπαιδευτικής ταχινόπιττας».  Τα παραδείγματα, διαχρονικά, ατέλειωτα. 

Είναι με μεγάλη θλίψη που παρακολουθούμε, για άλλη μια φορά, στο θέμα της περίφημης κάρτας εισόδου/εξόδου των γονιών στο σχολείο, να επικρατεί η πρόχειρη εξαγγελία και προσπάθεια εφαρμογής.  Με μια πρώτη ματιά, σε κάθε καλόπιστο αναγνώστη της εγκυκλίου, δημιουργούνται κάποια αυτονόητα ερωτήματα:

·      Είναι απαραίτητη η έκδοση των συγκεκριμένων καρτών για την ασφάλεια των παιδιών στο σχολείο;

·      Η ασφάλεια των παιδιών στο σχολείο κινδυνεύει, κατά προτεραιότητα, από τους γονείς τους;

·      Οργανώσαμε τα σχολεία με σωστή περίφραξη, θυροτηλέφωνο, μια είσοδο για όλους και απέμειναν οι κάρτες;

·      Αφού για την ταυτοποίηση θα χρειάζεται η πολιτική ταυτότητα, τι έχει να προσθέσει η έκδοση τέτοιων καρτών;

·      Στα άλλα σχολεία της Ευρώπης με αυτόν τον τρόπο χειρίζονται τα θέματα ασφάλειας και πρόσβασης στους σχολικούς χώρους;

·      Σκέφτηκε κανένας τις παρενέργειες μιας τέτοιας διευθέτησης;

·      Οι διευθυντές των σχολείων, οι οποίοι έχουν την ευθύνη λειτουργίας των σχολείων, γιατί δεν ερωτήθηκαν, για ακόμα μια φορά;  Πρόσφατα έγιναν συνέδρια Διευθυντών και θα μπορούσε να ακουστεί η γνώμη τους.

·      Γιατί δεν χτίζουμε πάνω στις υφιστάμενες διαδικασίες, βελτιώνοντάς τες;

Για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε με ασφάλεια στα σχολεία, μακριά από αχρείαστες γραφειοκρατίες, προτείνουμε:

·      Οι συγκεκριμένες κάρτες δεν χρειάζονται, δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα επί της ουσίας.

·      Προ - απαιτείται η σωστή περίφραξη, το θυροτηλέφωνο και μια είσοδο για κάθε σχολείο.

·      Απαιτείται η Γραμματέας να είναι παρούσα στο σχολικό χώρο, τουλάχιστον, 7:30 – 13:30.  Σχολεία με δυο κύκλους, τα οποία βρίσκονται σε απομακρυσμένα κτίρια, πρέπει να έχουν διαφορετική Γραμματέα.

·      Υπάρχει σήμερα θεσμοθετημένος τρόπος παραλαβής των παιδιών από τους γονείς τους ή άλλο εξουσιοδοτημένο πρόσωπο.  Στην αρχή της χρονιάς στο νέο έντυπο Πληροφοριακό Δελτίο του Παιδιού, οι γονείς έχουν δηλώσει τα πρόσωπα που επιτρέπεται να παραλάβουν τα παιδιά. 

·      Υπάρχουν τα έντυπα Αποχώρησης και Απουσίας, τα οποία συμπληρώνουν οι γονείς σε κάθε ανάλογη περίπτωση.

·      Αυτό που πρέπει να γίνει είναι ένας καλός κατάλογος, έντυπος, με τα εξουσιοδοτημένα πρόσωπα, για εύκολη πρόσβαση και έλεγχο.

·      Αρχείο επισκεπτών χρειάζεται μόνο για τρίτα πρόσωπα εκτός των γονιών.

·      Για τους επισκέπτες, τρίτα πρόσωπα, μπορεί κάθε σχολείο να έχει έτοιμες 5-10 κάρτες, όπως υπάρχουν στο Υπουργείο Παιδείας.  Την κάρτα την παραλαμβάνει ο επισκέπτης (την κρεμάει στο λαιμό του), μόλις καταγραφεί στο βιβλίο επισκεπτών, και την επιστρέφει πριν αποχωρήσει από το χώρο.

·      Αν υιοθετηθεί η πρόσληψη φρουρού, φύλακα ή όπως αλλιώς ονομαστεί δεν μπορεί πρακτικά να είναι τρίτο πρόσωπο, το οποίο δεν έχει σχέση με το σχολείο και δεν γνωρίζει τα παιδιά και τους γονείς.  Δυο πρόσωπα στα σχολεία, τη δεδομένη στιγμή, έχουν τη δυνατότητα για να αναλάβουν τα καθήκοντα το πρωινό και το μεσημέρι, με την ανάλογη μισθοδοσία.  Είναι οι Γραμματείς και οι υπεύθυνοι των κυλικείων.  Καλύτερη περίπτωση είναι αν συνδυάζει και το ρόλο του γονιού.

·      Για την εύρυθμη λειτουργία των σχολικών μονάδων, όχι μόνο για αυτό το θέμα, απαιτείται ο μηδενισμός του διδακτικού χρόνου των Διευθυντών και η σημαντική μείωση του διδακτικού χρόνου των δασκάλων και των Νηπιαγωγών.

Συχνά ακούμε ότι η εφαρμογή κάποιων νομοθεσιών επιβάλλεται από ευρωπαϊκές συμβάσεις (παράδειγμα τα παιδικά καθίσματα στα λεωφορεία).  Αναρωτιόμαστε: είναι τόσο δύσκολο οι βουλευτές και οι συνεργάτες τους να ενημερωθούν πώς εφαρμόστηκαν οι σχετικές συμβάσεις σε άλλες χώρες, ώστε να αποφεύγουν να «ανακαλύπτουν συνεχώς την ταχινόπιττα», με τραγελαφικές, συνήθως συνέπειες;

Έχω θέσει, διαχρονικά, τον εαυτό μου στη διάθεση όλων των αρμοδίων για πρακτικές λειτουργικές και απαραίτητες αλλαγές στην εκπαίδευση και στα σχολεία μας.  Η εμπειρία που απέκτησα από τις επισκέψεις σε ευρωπαϊκά σχολεία, μέσω του ERASMUS, σεμιναρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης και προσωπικό ενδιαφέρον πίστευα ότι θα μπορούσε να βοηθήσει σε κάποιες περιπτώσεις. Φευ !!!

Μανόλης Σόβολος

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου και γονιός

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com

Αφιέρωση στους δασκάλους …

Αγαπητοί φίλοι και φίλες

Καταλαβαίνω πολύ καλά τα συναισθήματα που σας πλημμυρίζουν, τους τελευταίους μήνες, όταν κάθε αρμόδιος και αναρμόδιος ανοίγει το στόμα του και αφήνει να εξέλθει ο,τιδήποτε, πριν «βουτήξει τη γλώσσα του στο μυαλό του».  Επειδή «… χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί …», θεωρώ ελάχιστο καθήκον να κάνω μια μικρή αφιέρωση, σ’ εσάς όλους με τους οποίους συνεργάστηκα και συνεργάζομαι πάνω από τρεις δεκαετίες. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι για τους δασκάλους ο διαρκής αγώνας ήταν, είναι και θα είναι μονόδρομος.

Το παρακάτω ποίημα του Κίπλινγκ (μετάφραση του αγωνιστή, δημοσιογράφου και διανοητή Νίκου Καρβούνη) το αφιερώνω σ´όλους τους δασκάλους, με την ελπίδα ότι θα το διαβάσει ο Γ.Ε., ο Υ.Π.Π. κάθε υπεύθυνος ή "υπεύθυνος" και κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος που οι παραλογισμοί των τελευταίων μηνών δεν στέγνωσαν τις ευαισθησίες του.

ΑΝ

Αν να κρατάς καλά μπορείς
το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ
της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς
τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος
δεν σε πιστεύει κι αν μπορείς
να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.

Να περιμένεις αν μπορείς
δίχως να χάνεις την υπομονή σου.
Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν,
να μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα,
κι αν σε μισούν, εσύ ποτέ
σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό
ή τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς,
και να μην είσαι δούλος των ονείρων
αν να στοχάζεσαι μπορείς,
δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’ αντικρίζεις σου βαστά
το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς
τους δυο τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς
όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς,
για νάναι για τους άμυαλους παγίδα,
ή συντριμμένα να θωρείς
όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς
να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα απόχτησες μπορείς
σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς
κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ’ αρχής,
ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά
ποτέ γι’ αυτόν τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς
και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα
σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής,
κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός,
όταν δε σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση,
κράζοντας σ’ όλα αυτά: «ΒΑΣΤΑΤΕ».

Αν με τα πλήθη να μιλάς
μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς
δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί
μπορούνε πια ποτέ να πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς,
μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές
που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν
την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θάναι τότε η Γη,
μ’ όσα και μ’ ότι απάνω της κι αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ:
Άνδρας αληθινός θάσαι παιδί μου.

Μανόλης Σόβολος
Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου και γονιός

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com