Χωρίς ροζ και γαλάζιους ρόλους

 Η Φινλανδία, ως γνωστόν έχει την πιο νεαρή Πρωθυπουργό. 34 χρονών. Ο κυβερνητικός συνασπισμός αποτελείται από πέντε κόμματα των οποίων οι πρόεδροι είναι γυναίκες, οι περισσότερες κάτω των 40. Επίσης, 12 από τα 19 μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου είναι γένους θηλυκού. Στη χώρα αυτή που κυβερνάται από γυναίκες, χωρίς να αποτελεί για τους ίδιους κάτι το ιδιαίτερο (είναι απλά μια κανονικότητα), αποφασίσθηκε όπως οι άντρες απολαμβάνουν άδεια πατρότητας όση και οι γυναίκες. Εφτά μήνες. 

Από τη στιγμή λοιπόν που ένα παιδί έρχεται στον κόσμο βλέπει και τους δύο του γονιούς να ασχολούνται εξίσου μαζί του. Και οι δύο θα του αλλάξουν πάνες και οι δύο θα το πάνε βόλτα και οι δύο θα παίξουν μαζί του και οι δύο θα θυσιάσουν από την καριέρα και τον ελεύθερό τους χρόνο. Και οι δυο θα κουραστούν και οι δυο θα χαρούν με το μεγάλωμα ενός παιδιού. Δεν υπάρχουν γυναικείες και αντρικές δουλειές. Αυτό θα το αντιληφθεί το παιδί πριν ακόμα πει την πρώτη του λέξη. Δεν θα χρειαστεί να το διδαχτεί σε κάποιο σχολείο. Αυτό είναι το πιο καλό μάθημα για την ισότητα των φύλων. 

«Η Φινλανδία δεν θα χτιστεί σε 4 χρόνια, αλλά μπορεί να βελτιωθεί», είχε δηλώσει η νέα Πρωθυπουργός, Σάνα Μάριν. «Θέλω να χτίσω μια κυβέρνηση όπου κάθε παιδί θα μπορεί να γίνει οτιδήποτε θέλει και κάθε άνθρωπος θα μπορεί να ζήσει και να μεγαλώσει με αξιοπρέπεια». Η ίδια μεγάλωσε σε μια οικογένεια με δύο γυναίκες για γονείς. Κι αποδείχτηκε πως το περίεργο για τη δική μας κοινωνία μοντέλο οικογένειας δούλεψε μια χαρά στην περίπτωσή της. Δεν έγινε το τέρας που θα περιέγραφαν όσοι πιστεύουν πως καλύτερα ακατάλληλοι γονείς (πατέρας - μητέρα) παρά άλλο μοντέλο οικογένειας που θα έχει γονείς του ιδίου φύλου. 

Η ίδια ωστόσο επέλεξε, γιατί αυτή ήταν η φύση της, το στερεότυπο μοντέλο και ήδη έχει αποκτήσει ένα παιδί. Η ανατροφή του οποίου δεν την εμπόδισε στην εξέλιξή της. Προφανώς γιατί κι ο πατέρας του παιδιού είναι ικανός να κάτσει μαζί του όταν έχει πυρετό και να τα βγάλει πέρα χωρίς να χρειάζεται να επιστρατεύσει τη γιαγιά. Και το παιδί μεγαλώνοντας θα επαναλάβει το ίδιο μοτίβο σε όλα τα επίπεδα, μαθαίνοντας να τα βγάζει πέρα σε ό,τι χρειαστεί, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Χωρίς ροζ και γαλάζιους ρόλους. Εκπαιδεύοντας τον πατέρα.
Ενδεχομένως το μέτρο αυτό να είναι ό,τι πιο αποδοτικό για την ωρίμανση μιας κοινωνίας.

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 06 Φεβρουαρίου 2020 

«Καρχαρίες» χρωστάνε εκατομμύρια και το κράτος κυνηγά μαρίδες

Επιστολές σε νομικά και φυσικά πρόσωπα με μεγάλες οφειλές στον ΦΠΑ, στους οποίους περιλαμβάνονται και 100 φορολογούμενοι που οφείλουν ποσό που ξεπερνά το ένα εκατομμύριο ευρώ, έκαστος, άρχισε να αποστέλλει την περασμένη εβδομάδα το Τμήμα Φορολογίας, ζητώντας τους να διευθετήσουν εντός 30 ημερών τις οφειλές τους. Είναι από τις περιπτώσεις, που διαβάζεις τέτοιες ειδήσεις και ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι σου. Από τις, δυστυχώς, πάμπολλες εκείνες περιπτώσεις κατά τις οποίες αναλογίζεσαι σε τι σόι κράτος ζούμε. Και κυρίως, τι είδους ισονομία και δικαιοσύνη εφαρμόζεται.

 

Πώς να μην αγανακτείς; Εκατό φορολογούμενοι χρωστάνε ο καθένας τους ποσό που ξεπερνά το ένα εκατομμύριο ευρώ! Εύλογα ο καθείς μπορεί να αντιληφθεί ότι οι εν λόγω χρεώστες δεν είναι ούτε ο ψιλικατζής της γειτονιάς ούτε ο κουρέας κάποιας συνοικίας, αλλά ούτε και ο μικρομαγαζάτορας της περιοχής. Μιλάμε, σαφώς, για κάποιους μεγαλοκαρχαρίες, που έχουν κύκλους εργασιών μερικών εκατομμυρίων. Και οι Αρχές τους αντιμετωπίζουν με το γάντι. Δεν τους έχουν ακόμη μπαγλαρώσει. Ανακοινώνουν, απλώς, ότι εντός του 2020 θα προχωρήσουν σε εκστρατείες για είσπραξη φορολογικών οφειλών και στα πλαίσια αυτά, τους αποστέλλουν επιστολές. Τους καλούν να επισκεφθούν το Τμήμα Φορολογίας για να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους. Τους κάνατε να τρέμουν τώρα. Και αν είναι ακατάδεκτοι οι τύποι και δεν θελήσουν να σας… επισκεφθούν;

Βεβαίως, αν το θέμα αφορούσε μόνο τον ΦΠΑ και μόνο τους συγκεκριμένους 100 «καρχαρίες» που χρωστάνε 100 εκατ. η αγανάκτηση δεν θα ήταν τόσο μεγάλη. Έλα, όμως, που το φαινόμενο είναι κανόνας σε αυτό τον τόπο. Έλα που το φαινόμενο δεν είναι μόνο σημερινό, δεν είναι καν φαινόμενο στη μετά την κρίση εποχή, αλλά διαχρονικό. Έλα που καθίσταται άκρως εξοργιστικό επειδή διαχρονικά οδηγεί σε καθεστώς πολιτών δύο κατηγοριών.

Οι αριθμοί προκαλούν ζάλη. Γύρω στο 1,8 δισ. ευρώ ανέρχονται οι καθυστερημένοι φόροι του κράτους. Μαζί με τους τόκους εκτοξεύονται στα 2,5 δισ. Από αυτά, το 74% αφορά άμεσους φόρους (φόρος εισοδήματος, κοινωνικές ασφαλίσεις κ.α.) και το 26% ΦΠΑ. Στους εργαζόμενους στον δημόσιο τομέα γίνεται αποκοπή φόρου κάθε μήνα ενώ το ίδιο συμβαίνει και με την πλειονότητα υπαλλήλων στον ιδιωτικό τομέα. Ως εκ τούτου, γίνεται αντιληπτό ότι στους μεγάλους χρεώστες περιλαμβάνονται πολλοί «καρχαρίες». Άλλωστε, κατά καιρούς φτάνουν κοντά μας πληροφορίες για περιπτώσεις ανάλογες, που αδυνατούμε να δημοσιοποιήσουμε. Βλέπετε, πλέον, έχει προκύψει και ο περιβόητος νόμος περί προσωπικών δεδομένων, που λειτουργεί άψογα σαν ασπίδα αυτών των περιπτώσεων.

Το εξοργιστικό της υπόθεσης έγκειται στην αντιμετώπιση την οποία τυγχάνουν οι μεγαλοκαρχαρίες έναντι των πολιτών που ανήκουν στις μικρομεσαίες εισοδηματικές τάξεις. Ένα σωρό μεροκαματιάρηδες σύρονται στα δικαστήρια και αρκετοί κατέληξαν στη φυλακή για χρέη στις κοινωνικές ασφαλίσεις. Δεν ακούσαμε, όμως, ποτέ να έχει ανάλογη κατάληξη κάποιος μεγαλοκαρχαρίας. Και ας χρωστάει εκατομμύρια στο κράτος. Αυτούς είτε δεν τους βρίσκουν για να πληρώσουν είτε αν τους βρουν, τους μεταχειρίζονται με το γάντι.

Όπως, ακριβώς, γίνεται και με την υπόθεση των κόκκινων δανείων των τραπεζών. Βρίσκονται ακόμη γύρω στα 10 δισ. Από αυτά, το πρώτο εξάμηνο του 2019, το 1,1 δισ. αφορούν τον κατασκευαστικό τομέα και 550 εκατ. τον τομέα των ακινήτων. Ποσά τα οποία τα προηγούμενα χρόνια ήταν πολλαπλάσια. Δεν τους κυνήγησαν όμως. Αντιθέτως, το κράτος επέλεξε να διασυρθεί διεθνώς ανοίγοντας το κεφάλαιο των «χρυσών» διαβατηρίων σε καταζητούμενους για απάτες και σε δικτατορίσκους, ώστε να μπορέσουν πολλοί να μειώσουν τα κόκκινα δάνειά τους. Τους μικρομεσαίους, όμως, τους πάτησαν στο λαιμό…

Δεν θα υπάρξει ποτέ αξιόπιστο κράτος αν συνεχιστεί αυτή η λογική. Στο αρχείο μου εντόπισα μια ανακοίνωση την οποία είχε εκδώσει στο παρελθόν η ΣΕΚ με την οποία υπέβαλλε μια πρόταση προς αντιμετώπιση της γάγγραινας αυτής: «Η ΣΕΚ καλεί την Πολιτεία στο σύνολό της (εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία) να συνεργαστούν και να εκπονήσουν συγκεκριμένο οδικό χάρτη με αυστηρά υλοποιήσιμα χρονοδιαγράμματα με πολιτικές δράσεις που θα ενισχύουν ακόμα περισσότερο την εισπραξιμότητα του κράτους, θα τιθασεύουν το θηρίο της φοροδιαφυγής, θα περιορίζουν τα ανεκτέλεστα ποινικά εντάλματα τα οποία σε κάποια στιγμή έφθασαν τα €268 εκατ. (με το μεγαλύτερο ποσοστό να αφορά τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις) και θα υποχρεώνουν «δια πυρός και σιδήρου» τους μεγαλοϊδιοκτήτες ακίνητης περιούσιας και όλους τους επώνυμους και ανώνυμους φοροφυγάδες να καταβάλλουν έγκαιρα τις φορολογίες τους».

Άκρως σωστή πρόταση. Ικανή να επιλύσει το πρόβλημα. Πλην, όμως, αναζητείται ποιος θα την υλοποιήσει. Διότι διαχρονικά καμιά Κυβέρνηση και κανένα κυβερνών κόμμα δεν έδωσε τέτοια δείγματα γραφής. Επομένως, κάποιοι πρέπει να υποχρεώσουν την Πολιτεία να λειτουργήσει με αυτό τον τρόπο. Ας αναλάβουν δράση λοιπόν οι συντεχνίες, ενωμένες να πιέσουν την Πολιτεία. Όχι με φιλολογίες. Με δυναμικά μέτρα. Οργανώνοντας για μια έστω φορά το λαό σε μια δυναμική αντίδραση διεκδίκησης ισονομίας. Όπως πράττουν οι συντεχνίες σε άλλες χώρες του κόσμου. Διαφορετικά ας σιγήσουν όλοι και ας επαναπαυθούν για την απόλυτη δικαίωση του αποφθέγματος του αρχιεπισκόπου του Σαν Σαλβαδόρ, Όσκαρ Αρνούλδο Ρομέρο: «Η δικαιοσύνη είναι σαν τα φίδια. Δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους».

 Γιώργος Καλλινίκου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»     12 Ιανουαρίου 2020

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Θάνο Μικρούτσικο

Ένα μικρό αφιέρωμα στο Θάνο Μικρούτσικο, που μας άφησε στα γήινα ...

Γιαγιά ζητεί οικογένεια

Ευτυχισμένες οικογένειες γύρω από ένα τραπέζι με όλα τα καλά, χαρούμενα παιδιά, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες να ανοίγουν πακέτα με δώρα, να στολίζουν δέντρα μες στην τρελή χαρά… συνιστούν το πνεύμα των γιορτών όπως έχει καταγραφεί στο μυαλό μας μέσα από ταινίες. Τα πράγματα όμως δεν είναι στα αλήθεια έτσι. Όχι για όλους. Όχι για πολλούς.

 

Μία γυναίκα στην Αμερική θέλησε να γίνει μέρος του σκηνικού αυτού. Και δημοσιοποίησε μία αγγελία η οποία έλεγε: «Μήπως χρειάζεται κανείς μία γιαγιά για τα Χριστούγεννα; Μπορώ να φέρω φαγητό και δώρα για τα παιδιά! Δεν έχω κανένα και πονάει πολύ αυτό».

Ποια μπορεί να είναι η αντίδραση σε μια τέτοια αγγελία; Να την καλέσεις σπίτι σου κάνοντας την επιθυμία της πραγματικότητα. Τι στοιχίζει ένα ακόμα πιάτο φαγητό και λίγος από τον χρόνο σου; Να αδιαφορήσεις, σκεπτόμενος «που να μπλέκω τώρα σε καταστάσεις που δεν ξέρω πώς θα εξελιχθούν». 

Η πλειοψηφία όσων αντέδρασαν δεν συγκαταλέγεται σε καμία από τις δύο κατηγορίες. Κάποιοι την αποκάλεσαν παράσιτο που θέλει να εκμεταλλευτεί τη γενναιοδωρία κάποιας καλής οικογένειας. Άλλοι την είπαν αποτυχημένη και μίζερη επιρρίπτοντας της ευθύνες για τη μοναξιά της. Ένας μάλιστα της πρότεινε να αυτοκτονήσει. Το αποτέλεσμα ήταν να τρομάξει από την τόση κακία και να κατεβάσει την αγγελία. «Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς άνθρωποι που δεν γνώριζα μπορούσαν να εκφράζουν τόσο μίσος εναντίον μου. Με συνέτριψε», είπε αργότερα.  Κάποιος νεαρός, πρόλαβε και αντέγραψε την αγγελία αναδημοσιεύοντάς την στο δικό του λογαριασμό θίγοντας τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση που βιώνουν πολλοί άνθρωποι τις γιορτές. Και το θαύμα λειτούργησε. Το κλίμα ανατράπηκε και πολλοί έσπευσαν να δηλώσουν την προθυμία τους να υιοθετήσουν τη γιαγιά. Η οποία όπως αποκαλύφθηκε, αν και είχε κόρη για κάποιο λόγο είχαν χαλάσει οι σχέσεις τους και είχε αποξενωθεί δίνοντας μόνη της μάχη με τον καρκίνο. Πράγμα το οποίο άντεχε, αλλά δεν άντεχε τη μοναξιά των γιορτών. 

Μέσα από την ιστορία που δημοσιεύτηκε στους New York Times βλέπουμε, πέρα από τη μοναξιά, την πάλη του καλού με το κακό. Με το καλό, χωρίς να είναι αμερικάνικη ταινία με happy end να νικά και πολλοί να σπεύδουν να προσφέρουν μια ζεστή αγκαλιά στη γυναίκα. Είναι όμως εκπληκτικό πόση κακία μπορεί να εκδηλωθεί από άγνωστους προς άγνωστους. Χωρίς ουσιαστικό λόγο ή κίνητρο. Έτσι απλά, για να πεις κάτι. Κι αυτό το κάτι να είναι επίθεση. Προφανώς πάντοτε έτσι ήμασταν οι άνθρωποι, αλλά πλέον υπάρχει μια ευκολία να το εκφράζουμε χωρίς καν να αποκαλυπτόμαστε. 

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

  «Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 25 Δεκεμβρίου 2019