Τι λείπει από τον Ομπάμα για να ανακηρυχτεί και επισήμως παγκόσμιος Μεσσίας τις ημέρες αυτές της Κρίσεως; Ω πιστοί της Γης! Λείπουν οι προφητείες. Ούτε ένας Ησαΐας, ούτε ένας Ηλίας, ούτε καν ένας Ιωάννης Πρόδρομος.
Μοιάζει με σαρκασμό κι αστείο, αλλά δεν είναι. Ο Ομπάμα όφειλε να είναι κι αποδείχτηκε αιφνιδιασμός του συστήματος. Αρπάζει ένα νεαρό δικηγόρο από το Σικάγο και μέσα σε 4 χρόνια τον κάνει Πρόεδρο των ΗΠΑ. Η ιστορία καλοστημένη. Ούτε ο Τζορτζ Λούκας δε θα κατάφερνε να παρουσιάσει τέτοιον ευγενή ιππότη Τζεντάι που ενσαρκώνει, αλήθεια τι; Δεν αντέχει σε ανάλυση αυτή η ιστορία, η μανία αυτό το γιγάντιο πολιτιστικό γκάτζετ που πωλείται σαν σημαία ιδεολογικής ευκαιρίας από διεφθαρμένους αστούς σε απελπισμένους υπηκόους. Η Ομπαμανία είναι η τελειοποιημένη μορφή της χειραγώγησης των αμερικανικών μαζών και των συναφών καταναλωτικών ομάδων απανταχού της Γης και η πρόσδεσή τους στην αποπολιτικοποιημένη εικόνα. Αυτό θα το συνειδητοποιήσουμε καλύτερα κι ευκολότερα όταν στην αγιογραφία του μαύρου προέδρου το σύστημα θα πετάξει την κατάλληλη στιγμή τους απαραίτητους λεκέδες, για όσους θυμούνται το παραδομένο στα βαρβιτουρικά κορμί της Μέριλιν Μονρόε και το λερωμένο φουστάνι της Μόνικας.
Χρειαζόταν ένας μαύρος για να απατήσει ευκολότερα τη Νότια Αμερική και για να ελέγξει τις κινεζικές και ρωσικές αγορές πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων στην Αφρική. Τώρα που παγκοσμίως επανέρχεται η δουλεία (με μεθόδους, οδηγίες, διεθνείς συμβάσεις κλπ. - ποιος άλλωστε θέλει αποδείξεις μετά το 65ωρο που ψηφίστηκε στις Βρυξέλλες;) πρέπει να πιστέψει και ο νυν και ο υποψήφιος δούλος ότι τάχα μου υπάρχει πάντα η ευκαιρία να γίνουν στο μέλλον και κάποιοι από τους σύγχρονους δούλους αφεντικά. Το 90% των φυλακισμένων στις ΗΠΑ δεν είναι λευκοί. Ολοι οι ιδιοκτήτες των φυλακών, που στην πλειονότητά τους είναι ιδιωτικές, είναι λευκοί. Δεν είναι θέμα φάτσας λοιπόν. Είναι θέμα πολιτικής. Ο Ομπάμα ήταν το καταλληλότερο και γρηγορότερο άλογο κούρσας και πόνταραν πάνω του οι αλογομούρηδες του ασφυκτικά μεγάλου κεφαλαίου. Εξασφάλισε προσωρινά τη νομιμοποίηση των εξαθλιωμένων και τον απαιτούμενο χρόνο απόσπασης της προσοχής από τη διεθνή οικονομική ύφεση σαν θαύμα υπό αίρεση.
Κάποιοι σκέφτηκαν ν' ανησυχήσουν από τον επιδερμικό εικονικό φιλοαμερικανισμό που μοιάζει να χτίζεται στον αστερισμό του Ομπάμα. Άδικα. Αυτά που έρχονται είναι τόσο δύσκολα και τόσο μαζικά, που σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα η διαπίστωση και εντέλει η εμπειρία της μαύρης πείνας δε θα χορταίνει ούτε θα εξωραΐζεται επειδή το συμβόλαιο θανάτου θα έχει μαύρη υπογραφή.
Η πραγματική στροφή στην πολιτική δεν είναι το εμπόριο ελπίδας της εικόνας. Ίσως να κρύβεται στο γεγονός ότι πολύ γρήγορα αυτοί που ψήφισαν πρώτη φορά, θα πρέπει να μείνουν ζωντανοί για να ξαναψηφίσουν. Το δόγμα «Οι ΗΠΑ υπεράνω όλων» παραμένει σε ισχύ και το ίδιο μαύρο με τους άσπρους προηγούμενους προέδρους τους.
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 9-11-2008
Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
Ενημερωτική Συγκέντρωση Τοπικών Υπευθύνων και Γενικών Αντιπροσώπων Λευκωσίας
Προς Διευθύντριες / Διευθυντές
Συναδέλφους και Συναδέλφισσες
των Δημοτικών Σχολείων και
Νηπιαγωγείων Λευκωσίας
11/11/2008
Θέμα : Ενημερωτική Συγκέντρωση Τοπικών Υπευθύνων και Γενικών Αντιπροσώπων Λευκωσίας
Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,
Το Επαρχιακό Γραφείο Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας σας πληροφορεί ότι την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008, η ώρα 12:15, στο δημοτικό Σχολείο Σταυρού, θα πραγματοποιηθεί η πρώτη ενημερωτική συγκέντρωση Τοπικών Υπευθύνων και Γενικών Αντιπροσώπων Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας.
Παρακαλούμε τους συνάδελφους και συναδέλφισσες, που ο διδασκαλικός σύλλογος του σχολείου τους, τους έχει ορίσει Τοπικούς Υπεύθυνους Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας, όπως μεριμνήσουν για την παρουσία τους στη συγκέντρωση. Ταυτόχρονα καλούμε τους Διδασκαλικούς Συλλόγους που δεν έχουν ορίσει ακόμα Τοπικό Υπεύθυνο Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας , να το πράξουν και να αποστείλουν στο Επαρχιακό Γραφείο το σχετικό έντυπο.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς,
Συναδέλφους και Συναδέλφισσες
των Δημοτικών Σχολείων και
Νηπιαγωγείων Λευκωσίας
11/11/2008
Θέμα : Ενημερωτική Συγκέντρωση Τοπικών Υπευθύνων και Γενικών Αντιπροσώπων Λευκωσίας
Συναδέλφισσες , Συνάδελφοι,
Το Επαρχιακό Γραφείο Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας σας πληροφορεί ότι την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2008, η ώρα 12:15, στο δημοτικό Σχολείο Σταυρού, θα πραγματοποιηθεί η πρώτη ενημερωτική συγκέντρωση Τοπικών Υπευθύνων και Γενικών Αντιπροσώπων Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας.
Παρακαλούμε τους συνάδελφους και συναδέλφισσες, που ο διδασκαλικός σύλλογος του σχολείου τους, τους έχει ορίσει Τοπικούς Υπεύθυνους Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας, όπως μεριμνήσουν για την παρουσία τους στη συγκέντρωση. Ταυτόχρονα καλούμε τους Διδασκαλικούς Συλλόγους που δεν έχουν ορίσει ακόμα Τοπικό Υπεύθυνο Π.Ο.Ε.Δ. Λευκωσίας , να το πράξουν και να αποστείλουν στο Επαρχιακό Γραφείο το σχετικό έντυπο.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς,
Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008
Ποίημα της εβδομάδας 97
(αφιερωμένο στον πατέρα μου, που μας άφησε ξαφνικά την περασμένη Δευτέρα)
Τάφος
Ήσυχα και σιγαλά,
διψώντας τα φιλιά μας,
από τ' άγνωστο γλιστράς
μέσα στην αγκαλιά μας.
Ώς κ' η βαρυχειμωνιά
μ' αιφνήδια καλοσύνη
κ' ήσυχη και σιγαλή
σε δέχτηκε κ' εκείνη.
Ήσυχα και σιγαλά
σε χάιδευεν ο αέρας,
της νυχτός ηλιόφεγγο
κι ονείρεμα της μέρας.
Ήσυχα και σιγαλά
μας γέμιζες το σπίτι,
γλύκα του κεχριμπαριού
και χάρη του μαγνήτη.
Ήσυχα και σιγαλά
ζούσε από σε το σπίτι,
ομορφιά τ' αυγερινού
και φως τού αποσπερίτη.
Ήσυχα και σιγαλά
φεγγάρια, ω στόμα, ω μάτι,
μιαν αυγούλα σβήσατε
στο φονικό κρεβάτι.
Ήσυχα και σιγαλά
και μ' όλα τα φιλιά μας,
γύρισες προς τ' άγνωστο
μέσ' απ' την αγκαλιά μας.
Ήσυχα και σιγαλά,
ω λόγε, ω στίχε, ω ρίμα,
σπείρετε τ' αμάραντα
στ' απίστευτο το μνήμα!
Kωστής Παλαμάς
Τάφος
Ήσυχα και σιγαλά,
διψώντας τα φιλιά μας,
από τ' άγνωστο γλιστράς
μέσα στην αγκαλιά μας.
Ώς κ' η βαρυχειμωνιά
μ' αιφνήδια καλοσύνη
κ' ήσυχη και σιγαλή
σε δέχτηκε κ' εκείνη.
Ήσυχα και σιγαλά
σε χάιδευεν ο αέρας,
της νυχτός ηλιόφεγγο
κι ονείρεμα της μέρας.
Ήσυχα και σιγαλά
μας γέμιζες το σπίτι,
γλύκα του κεχριμπαριού
και χάρη του μαγνήτη.
Ήσυχα και σιγαλά
ζούσε από σε το σπίτι,
ομορφιά τ' αυγερινού
και φως τού αποσπερίτη.
Ήσυχα και σιγαλά
φεγγάρια, ω στόμα, ω μάτι,
μιαν αυγούλα σβήσατε
στο φονικό κρεβάτι.
Ήσυχα και σιγαλά
και μ' όλα τα φιλιά μας,
γύρισες προς τ' άγνωστο
μέσ' απ' την αγκαλιά μας.
Ήσυχα και σιγαλά,
ω λόγε, ω στίχε, ω ρίμα,
σπείρετε τ' αμάραντα
στ' απίστευτο το μνήμα!
Kωστής Παλαμάς
Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2008
Ποίημα της εβδομάδας 96
Οι Όρνιθες
Των ορνίθων τους δόθηκε
η ευκαιρία μια φορά για να πετάξουν.
Μ’ από φόβο είπαν: Όχι.
Μη πέσουν και κατατσακιστούν.
Γι’ αυτό κλειστές
περίλυπες στις δικές τους φυλακές
κοιτάζουν με μεγάλη θλίψη
τ’ άλλα πουλιά
π’ ανοίγουν φτερά
στα ουράνια ύψη.
Και δεν πέφτουν.
Παρά μόνο πετάνε
πάνω από τα σύννεφα
ταξιδεύουν στ’ άστρα.
Κι όλα μαζί
με μια φωνή
κελαηδούν.
Άντης Κανάκης
Των ορνίθων τους δόθηκε
η ευκαιρία μια φορά για να πετάξουν.
Μ’ από φόβο είπαν: Όχι.
Μη πέσουν και κατατσακιστούν.
Γι’ αυτό κλειστές
περίλυπες στις δικές τους φυλακές
κοιτάζουν με μεγάλη θλίψη
τ’ άλλα πουλιά
π’ ανοίγουν φτερά
στα ουράνια ύψη.
Και δεν πέφτουν.
Παρά μόνο πετάνε
πάνω από τα σύννεφα
ταξιδεύουν στ’ άστρα.
Κι όλα μαζί
με μια φωνή
κελαηδούν.
Άντης Κανάκης
Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008
Το επίμαχο διήγημα
Ύμνος στη φιλία και συμβίωση Ε/κ και Τ/κ
Ο συγγραφέας της «Τελευταίας επιθυμίας του Μεμέτη», απαντά στις επικρίσεις
Όσοι βιάστηκαν να επικρίνουν την «Τελευταία επιθυμία του Μεμέτη», επιβεβαιώνουν ότι ένα μέρος της κυπριακής κοινωνίας είναι ακόμα καθηλωμένο στην αναπηρική καρέκλα του παρελθόντος και δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη, δηλώνει ο συγγραφέας του διηγήματος, Νέαρχος Γεωργιάδης. Μερικές μέρες μετά το θόρυβο που εσκεμμένα δημιούργησαν - όσοι δημιούργησαν - με αφορμή την επιλογή κάποιων κειμένων - βοηθημάτων για τους καθηγητές, για να γίνει εφικτή η υλοποίηση του στόχου του Υπουργείου Παιδείας για δημιουργία κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης Ε/κ και Τ/κ, ο Νέαρχος Γεωργιάδης με γραπτή δήλωσή του, βάζει τα πράγματα στη θέση τους, απαντά σε όσα ανιστόρητα ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες, επισημαίνοντας πως οι αντιδράσεις καταδεικνύουν εμμονή στο σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία και απόρριψη του διαλόγου και της κατανόησης. Συγκεκριμένα, ο Νέαρχος Γεωργιάδης, κάνει αναφορά στους ισχυρισμούς του Προέδρου της ΠΟΕΔ κ. Μικελλίδη για δήθεν προσπάθεια να πληγεί η ΕΟΚΑ και να μειωθεί η συμβολή της στον αγώνα του ‘55 - ‘59. «Το διήγημά μου είναι η αληθινή ιστορία της φιλίας ανάμεσα σε δυο παιδιά με διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, μέσα σε ένα περιβάλλον υπέρμετρου εθνικισμού και δολοφονικού σοβινισμού των δυο κοινοτήτων, που οδήγησε την Κύπρο στην καταστροφή. Η επιθυμία του Μεμέτη προτού πεθάνει είναι να ξαναδεί τον φίλο του για τελευταία φορά. Η ανθρωπιά των δυο παιδιών επικαλείται την ανθρωπιά των αναγνωστών, κι όσοι διάβασαν το διήγημα παραδέχτηκαν ότι συγκινήθηκαν και έκλαψαν», σημειώνει ο Νέαρχος Γεωργιάδης. Ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔ κ. Μικελίδης επέκρινε το διήγημα, διότι δήθεν η ΕΟΚΑ έβαζε βόμβες σε τζαμιά και σχολεία των Τουρκοκυπρίων και σοκαρίστηκε από τον χαρακτηρισμό «παράνομη οργάνωση των Ελλήνων εθνικιστών», ως αναφορά στην ΕΟΚΑ, τονίζει ο Ν. Γεωργιάδης για να σημειώσει πως στο διήγημα δεν γίνεται καμιά αναφορά σε «βόμβες που κατέστρεψαν το τζαμί», πράγμα που δείχνει, κατά τον συγγραφέα, ότι οι επικριτές δεν διάβασαν με προσοχή το διήγημα. Η έκφραση «Παράνομη οργάνωση των Ελλήνων εθνικιστών» είναι αντικειμενική και γράφτηκε ως επεξήγηση στη λέξη ΕΟΚΑ, ώστε να μπορούν να την κατανοήσουν οι αναγνώστες των νεότερων γενεών ή άνθρωποι ξένων χωρών, σημειώνει, εξηγώντας πως πράγματι εθνικισμός σημαίνει εθνική υπερηφάνεια ή εθνικός εγωισμός, χωρίς καμιά χροιά είτε αρνητική είτε θετική. Επίσης, η λέξη «παράνομη» είναι κι αυτή αντικειμενική, αφού τα γεγονότα αφορούν την περίοδο της Αγγλοκρατίας, προσθέτει. Ο Ν. Γεωργιάδης υπενθυμίζει τη φιλοσοφία του Υπουργείου Παιδείας για εναλλακτικότητα των απόψεων μέσα στα σχολικά βιβλία, ούτως ώστε οι μαθητές να γνωρίζουν διαφορετικές τοποθετήσεις και να επιλέγουν, μέσα από συζήτηση και μέσα από την ελεύθερή τους σκέψη, τη δική τους τοποθέτηση. «Τα άτομα που βιάστηκαν να επικρίνουν την «Τελευταία επιθυμία του Μεμέτη», χωρίς να διαβάσουν ολόκληρο το διήγημα, αλλά απομονώνοντας ένα απόσπασμα, δείχνουν ότι ένα μέρος της κυπριακής κοινωνίας είναι ακόμα καθηλωμένο στην αναπηρική καρέκλα του παρελθόντος και δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη. Εμμένουν στο σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία και δεν θέλουν να δουν την Κύπρο να προχωρεί προς τα εμπρός μέσα από την ανοχή, την κατανόηση και τον διάλογο. Το διήγημά μου είναι η αληθινή ιστορία της φιλίας ανάμεσα σε δυο παιδιά με διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, μέσα σε ένα περιβάλλον υπέρμετρου εθνικισμού και δολοφονικού σοβινισμού των δυο κοινοτήτων, που οδήγησε την Κύπρο στην καταστροφή. Η επιθυμία του Μεμέτη προτού πεθάνει είναι να ξαναδεί τον φίλο του για τελευταία φορά. Η ανθρωπιά των δυο παιδιών επικαλείται την ανθρωπιά των αναγνωστών, κι όσοι διάβασαν το διήγημα παραδέχτηκαν ότι συγκινήθηκαν και έκλαψαν», δηλώνει ο Ν. Γεωργιάδης. Υπεραμυνόμενος των μηνυμάτων και της διαχρονικότητας του διηγήματός του, ο συγγραφέας του τονίζει πως ο Μεμέτης, πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει ζωντανός «σε αντίθεση με τους επικριτές του, που είναι ερωτευμένοι με το αμαρτωλό παρελθόν». Η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων έχει ήδη προσχωρήσει σε αυτή τη διακοινοτική φιλία και δεν επιτρέπει την επιστροφή σε καταστάσεις που επισώρευσαν ερείπια, προσφυγιά και ανθρώπινες τραγωδίες, υποστηρίζει ο Ν. Γεωργιάδης. Πάντως πολλά ερωτηματικά δημιουργούνται από τη στάση όσων έσπευσαν να κατακεραυνώσουν το διήγημα και μαζί τον υπό υλοποίηση στόχο του Υπουργείου Παιδείας, αφού η αρμόδια επιτροπή είχε αποφασίσει την απόσυρσή του, πριν ακόμα αυτό δοθεί στους εκπαιδευτικούς ως βοήθημα. Σκοπός, όπως επιβεβαιώνουν τα ίδια τα γεγονότα, ήταν η πρόκληση αχρείαστης συζήτησης για να πληγεί ο υπό αναφορά στόχος του ΥΠΑΜ και να αρχίσει μία κινδυνολογία και παραφιλολογία γύρω από την ανάγκη επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων, που μόνο πανικό μπορεί να προκαλέσει.
Το επίμαχο διήγημα του Ν. Γεωργιάδη «Η τελευταία επιθυμία του Μεμέτη» δημοσιεύεται σήμερα στη "Χαραυγή", στη σελίδα 35.
"Η ΧΑΡΑΥΓΗ" 30-10-2008
Διαβάστε το παρακάτω.
ΔΙΗΓΗΜΑ - Η τελευταία επιθυμία του Μεμέτη
Στη γειτονιά μας ζούσε η οικογένεια του Τούρκου Μουζαφέρ Ιζέτ, του παπλωματά. Καλός παπλωματάς, ο καλύτερος στην περιοχή, όλα μας τα παπλώματα αυτός τα είχε ράψει, αλλά τι τα θες, Τούρκος! Τι σήμαινε για μένα η φοβερή αυτή λέξη θα το πω παρακάτω. Ο πεντάχρονος γιος του, ο Μεμέτης, ήταν συνομήλικος του αδερφού μου και κάνανε πολλή παρέα. Βάζανε χάμω σε μια γωνιά πλαγιαστές κάτι παλιοκαρέκλες, κάτι τσουβάλια, κάτι παλιολάστιχα αυτοκινήτου, ένα τιμόνι, ότι τάχα ήταν πραγματικό αυτοκίνητο. Μέσα σ’ αυτό το κατά φαντασίαν όχημα μπαίνανε οι δυο τους και κάνανε φανταστικά ταξίδια. Πάντως εγώ δεν έβλεπα με καλό μάτι τα παιχνίδια τους. Φίλος ο δικός μου αδερφός μ’ έναν Τούρκο! Αυτό δεν μπορούσα να το χωνέψω. Οι Τούρκοι ήταν οι προαιώνιοι εχθροί της φυλής μας, της ελληνικής. Έτσι, δεν έλεγαν οι δάσκαλοί μας; Κι έτσι ήταν! Αυτοί κυρίεψαν την Κωνσταντινούπολη, σκοτώσαν τον θρυλικό αυτοκράτορά της Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο και τουρκέψανε τον ξακουστό ναό της Αγια-Σοφιάς, τον κάνανε τζαμί με μιναρέδες. Αυτοί κρεμάσαν τους δεσποτάδες μας μαζί με τον αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, από μια συκαμιά της Λευκωσίας. Αυτοί σουβλίσαν ζωντανό τον Αθανάσιο Διάκο, γιατί δεν δέχτηκε να αλλάξει την πίστη του και να γίνει Οθωμανός. Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, Μουρτάτες, να χαθείτε, εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω!, τους έλεγε, καθώς τον ψήνανε στα αναμμένα κάρβουνα. Βρωμότουρκους, σκυλότουρκους, βρωμόσκυλους – έτσι τους ονομάζαμε. Αλλά κι αυτοί θα λέγανε για μας τα ίδια και χειρότερα. Έτσι τους ονόμαζε κι ο παππούς μου που τους είχε πολεμήσει εθελοντής στη Μικρά Ασία. Έτσι του μάθαν κι αυτουνού οι δάσκαλοί του όταν ήταν μικρός. Ναι, όλοι οι Τούρκοι ήταν κακοί. Παλιοί και τωρινοί, μάχιμοι και άμαχοι, άντρες και γυναίκες, γέροι και παιδιά. Όλοι οι Τούρκοι ήταν εχθροί μας! Κι ο Μουζαφέρ Ιζέτ ο παπλωματάς ήταν Τούρκος! Κι ο μικρός Μεμέτης Τούρκος κι αυτός, δηλαδή βρωμόσκυλο. Ερχόταν να παίξει μ’ εμάς, τα άλλα παιδιά της γειτονιάς κι εμείς τον διώχναμε. - Φύγε! Δεν σε παίζουμε. - Γιατί; Τι σας έκανα; - Είσαι Τούρκος! Να φύγεις! Στην καλύτερη γι’ αυτόν περίπτωση μπορούσε να τον αφήναμε να πλησιάσει λίγο, αλλά όχι και να είναι δίπλα μας. Να έμενε κάπως απόμακρα, λίγο πιο πέρα. Κι ενώ εμείς του γυρίζαμε την πλάτη, εκείνος μας παρακολουθούσε με προσοχή και μας ακολουθούσε σαν αφοσιωμένο, αλλά δαρμένο και ψωριάρικο σκυλί. Αν καμιά φορά έμπαινε στην κουβέντα μας, θέλοντας να πει κι αυτός κάτι, εμείς δεν του δίναμε σημασία ή τον αποδοκιμάζαμε περιφρονητικά. Αλλιώς, θα ήμασταν υποχρεωμένοι σιγά σιγά να τον δεχτούμε στην παρέα μας σαν ισότιμο μέλος. Μα ποιος του έφταιγε, ποιος του είπε να γεννηθεί Τούρκος; Μια μέρα παίζαμε σε μιαν αυλή. Ένα παιδί ακούμπησε να ξεκουραστεί στον κορμό της λεμονιάς και λέρωσε το χέρι του με μύξες που κάποιος τις είχε κολλήσει εκεί. - Ρε, ποιος κόλλησε τη μύξα του στο δέντρο; - Ο Μεμέτης! Ο Μεμέτης! Φωνάξαμε όλοι μ’ ένα στόμα. - Δεν είμαι εγώ, είπε το Τουρκάκι. - Εσύ είσαι, ρε σκυλότουρκε! Και τον έσπασε στο ξύλο. Μια μέρα ο Μεμέτης θύμωσε. - Θα το πω του μπαμπά μου, που έχει δικό του πιστόλι, να σας σκοτώσει. - Και πού το βρήκε το πιστόλι ο μπαμπάς σου; - Του το’ δωσε η ΒΟΛΚΑΝ. Θα του πω ότι με δέρνετε να σας σκοτώσει. Η ΒΟΛΚΑΝ ήταν η παράνομη οργάνωση των τούρκων εθνικιστών. Εμείς βέβαια δεν καταλάβαμε, αν ο Μεμέτης έλεγε ψέματα ή αλήθεια, ότι ο μπαμπάς του είχε πιστόλι που του το είχε δώσει η ΒΟΛΚΑΝ. Πάντως ξανάφαγε ξύλο της χρονιάς του. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο αδερφός μου ο Φοίβος. Όσο διώχναμε εμείς τον Μεμέτη τόσο εκείνος τον έκανε παρέα. Κι όσο εχθρικά του φερόμασταν εμείς τόσο φιλικά του φερόταν εκείνος. Κι εγώ κάθε φορά που τους έβλεπα να παίζουν, τους τα χάλαγα. - Μην τους πειράζεις, γιε μου. Ασ’ τα μωρά να παίξουν, φώναζε η μάνα μου. - Δεν θέλω ο αδερφός μου να παίζει με τον Τούρκο! - Κι αν είναι Τούρκος, τι μ’ αυτό; Δεν μας πείραξε σε τίποτε. Είναι κι αυτός ένα αθώο παιδί. Είναι κρίμα. Με τη μάνα του, την κυρία Μουκατές, είμαστε φίλες. Είναι καλή γυναίκα. Και κάθε φορά που κουβεντιάζουμε παραπονιέται ότι τα παιδιά της γειτονιάς βασανίζουν το γιο της. Δεν είναι σωστά πράματα αυτά. Της μάνας μου οι κουβέντες μ’ επηρέασαν. Και στο γενικό μου μίσος για τους Τούρκους αποφάσισα να κάνω μια εξαίρεση για τον Μεμέτη, που πραγματικά δεν μας είχε πειράξει σε τίποτε. Ύστερα ήρθανε χρόνια σκληρά για τις δυο κοινότητες της Κύπρου, τους Έλληνες και τους Τούρκους. Το αίμα άρχισε να κυλάει ανάμεσά μας. Τούρκοι σκότωναν Έλληνες κι Έλληνες σκότωναν Τούρκους. Στα σπίτια, στα χωράφια, στους δρόμους, στα καφενεία… Τις περισσότερες φορές τα θύματα ήταν αθώοι που δεν είχαν πιάσει φονικό όπλο στο χέρι τους. Συχνά γυναίκες, γέροι, παιδιά… Αυτό γινόταν σε άλλες περιοχές. Δεν πιστεύαμε ότι μπορούσε να φτάσει και στην κωμόπολή μας. Μια φορά η κυρία Μουκατές ρώτησε ανήσυχη τη μάνα μου: - Κυρία Λυδία, ποιος περπατούσε χτες τη νύχτα στην αυλή σας; - Κανένας, κυρία Μουκατές, κανείς δεν περπατούσε στην αυλή μας. - Μα ακούσαμε πατήματα. - Μπορεί να ήταν κανένας γάτος. Ο Φοίβος κι ο Μεμέτης είχαν μεγαλώσει και πήγαιναν σχολείο. Όμως εξακολουθούσαν να κάνουν στενή παρέα. Ένα Ελληνόπουλο κι ένα Τουρκόπουλο φίλοι! Ποιος τους το έμαθε αυτό; Πάντως όχι οι δάσκαλοι, ούτε τα σχολεία. Ίσως η ανθρώπινη φύση. Είχα ένα φίλο, Ιάκωβο τον λέγανε, κι είχε μεγάλη φήμη ότι ήταν άφοβος και τολμηρός. Έρχεται μια μέρα και μου λέει: - Πρέπει να πάω κρυφά να κρεμάσω την ελληνική σημαία στο σχολείο μας. Έρχεσαι μαζί μου; Ντράπηκα να αρνηθώ. Θα με νόμιζε για δειλό και θα έχανα τη φιλία του. - Πρέπει όμως να προσέχουμε μη μας δουν οι Εγγλέζοι. Ζούσαμε τα τελευταία χρόνια της αποικιοκρατίας. Πήγαμε απ’ τη μεριά του ποταμού, όπου φύτρωνε μονάχα κάππαρη, και μπήκαμε στην αυλή του σχολείου. Εκείνη την ώρα στην αυλή περπατούσε ένας δάσκαλος. Γιάννης Μικρομμάτης λεγόταν κι είχε ένα γιο στο τρελοκομείο. Αρκετά χρόνια αργότερα πέθανε κι ο ίδιος στο τρελοκομείο της Αθαλάσσας. Ήταν ένας από αυτούς που μας λέγανε για τον Αθανάσιο Διάκο. Ωστόσο εμείς για καλό και για κακό κρυφτήκαμε πίσω από κάτι δέντρα, τις αρτυματιές. Πού ξέρεις, μπορούσε να μας μαρτυρήσει στους Εγγλέζους αν μας έβλεπε. Μπορεί να τον απειλούσαν οι Εγγλέζοι και να αναγκαζόταν να τους πει ποιος είχε κρεμάσει τη σημαία. Περιμέναμε λίγη ώρα κι ο κύριος Γιάννης έφυγε. Βρήκαμε μια ξύλινη σκάλα κι ενώ εγώ φύλαγα σκοπός, ο Ιάκωβος ανέβηκε στη στέγη του σχολείου και ύψωσε μια πρόχειρα καμωμένη ελληνική σημαία. Νόμισα ότι εδώ είχε τελειώσει η αποστολή μας, μα έπεσα έξω. - Πάμε τώρα στο τούρκικο σχολείο, μου λέει. Τον ακολούθησα υποχρεωτικά. Το τούρκικο σχολείο ήταν δίπλα στο τζαμί. Τα έφραζε και τα δυο γύρω γύρω ένα χαμηλό τοιχάρι, με λίγες ακακίες για φράχτη εδώ κι εκεί. Πηδήξαμε πάνω από το χαμηλό τοιχαράκι, πήραμε πέτρες και σπάσαμε ένα ένα όλα τα τζάμια και του σχολείου και του τζαμιού. Τσακ τσακ, άκουγες τις πέτρες να χτυπάνε τα τζάμια και να τα κάνουν θρύψαλα. Το ένα μετά το άλλο, το ένα μετά το άλλο, δεν αφήσαμε ούτε ένα γερό. Και θα κάναμε κι άλλες μεγαλύτερες καταστροφές, αν δεν βλέπαμε από μακριά μια παρέα από τούρκους έφηβους να πλησιάζουν. Καθώς μας είδαν που βγαίναμε από το περιτοίχισμα, κινήθηκαν απειλητικά προς το μέρος μας. Το βάλαμε στα πόδια και τελικά καταφέραμε να ξεφύγουμε. Εκείνη τη μέρα απέδειξα στον εαυτό μου και σε όσους το μάθανε αργότερα, ότι δεν φοβόμουν. Όμως μου έμεινε ένα βάρος στην καρδιά, μια ενοχή ότι είχα κάνει κάτι πολύ άσχημο. Εκείνες τις μέρες ένα φορτηγό σταμάτησε μπρος στο σπίτι του Μουζαφέρ Ιζέτ, του παπλωματά. Μέσα σε λίγη ώρα φορτώσανε τα έπιπλα, τα στρώματα, τα κουζινικά, τις βαλίτσες, τα κασόνια με τα μικροπράγματά τους κι ανέβηκαν και οι ίδιοι στο φορτηγό, ο κύριος Μουζαφέρης, η κυρία Μουκατές κι ο μικρός Μεμέτης. - Κυρία Μουκατές, πού πάτε; - Φεύγουμε, κυρία Λυδία. - Μα γιατί τόσο ξαφνικά; - Ο άντρας μου αποφάσισε να φύγουμε. Θα πάμε στη Λεύκα που είναι και οι άλλοι συγγενείς μας. Και φύγανε... Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μετά από τόσα χρόνια, συσχετίζω την πράξη τη δική μας, δηλαδή την καταστροφή του τζαμιού και του σχολείου, με τη φυγή της οικογένειας του Μουζαφέρη. Κι άλλοι Τούρκοι φύγανε εκείνες τις μέρες από την κωμόπολή μας. Την καταστροφή του τζαμιού την πήραν σαν μια απειλητική προειδοποίηση. Και πραγματικά πριν λίγο καιρό που συνάντησα τον Ιάκωβο, και τον ρώτησα ποιος τον είχε παρακινήσει να κάνουμε εκείνο που κάναμε, μου απάντησε ότι ήταν διαταγή της ΕΟΚΑ, της παράνομης ένοπλης οργάνωσης των ελλήνων εθνικιστών. Ο αδερφός του ήταν ένας από τους αρχηγούς της ΕΟΚΑ στην περιοχή μας κι ήταν εκείνος που είχε δώσει τη διαταγή. Μερικοί Τούρκοι είχαν μείνει στη Μόρφου. Ήταν κι ένας γέρος που τον λέγανε Αχμέτη. Του λέγαν τα παιδιά του: - Έλα μαζί μας, πατέρα, στη Λεύκα. Πού θα μείνεις μόνος σου; - Εγώ τα πηγαίνω πολύ καλά με τους Έλληνες, τους έλεγε. Δούλεψα πολλές φορές μαζί τους, με ξέρουν και τους ξέρω. Έχω πολλούς φίλους εδώ. Γιατί να με πειράξουν; Θα μείνω να περιποιούμαι τα περιβόλια μας. Μια νύχτα ο Αχμέτης τηγάνισε αυγά μάτια κι έκατσε να φάει. Την ώρα που πιρούνιασε την πρώτη μπουκιά, πριν ακόμα τη φέρει στο στόμα του, ήρθαν οπλοφόροι και τον πήρανε. Τον έβαλαν με το ζόρι σε ένα αυτοκίνητο, τον πήγαν στους άμμους και τον σκότωσαν. Την άλλη μέρα οι γείτονες είδαν την πόρτα του σπιτιού του ανοιχτή και τα φώτα αναμμένα. Ανησύχησαν. Μπήκαν μέσα και είδαν την καρέκλα που καθόταν ο Αχμέτης πεσμένη στο πάτωμα. Στο τραπέζι ένα πιάτο με τηγανισμένα αυγά αφάγωτα. Χρόνια αργότερα μαθεύτηκε κι αυτή η λεπτομέρεια: το συρτάρι που φύλαγε ο Αχμέτης τα χρήματά του βρέθηκε σπασμένο κι ανοιχτό. Τα χρήματα έλειπαν… Τη χρονιά που οι σφαγές ανάμεσα στις δυο κοινότητες είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα, ένα ταξί σταμάτησε στην πόρτα μας κι από μέσα βγήκε η κυρία Μουκατές. Ο πατέρας της ήταν ταξιτζής και πήγαινε μαζί του από τη Λεύκα για τη Λευκωσία για δουλειές. Περνώντας από τη Μόρφου, σταμάτησε να δει την παλιά της γειτόνισσα. - Καλά έκανες, της είπε η μάνα μου και την κάλεσε να μπει μέσα να καθίσει. Έλειπα εκείνη την ώρα στο σχολείο. Ήρθα αργότερα κι όταν το έμαθα, αναρωτήθηκα για ποιο λόγο είχε έρθει η κυρία Μουκατές στο σπίτι μας. Τι γύρευε αυτή, μια Τουρκάλα, ανάμεσα σε μας που είμασταν Έλληνες; Η κυρία Μουκατές είπε στη μάνα μου ότι δεν περνούσανε καλά στη Λεύκα κι ότι ήθελαν να γυρίσουν στη γειτονιά μας. Της είπε ακόμα πως ο Μεμέτης ήταν άρρωστος με την καρδιά του κι ότι είχε πεθυμήσει τον αδερφό μου και του έστελνε πολλούς χαιρετισμούς. - Γιατρεύεται εύκολα όποιος είναι άρρωστος με την καρδιά του; Ρώτησα τη μάνα μου. - Όχι, δεν γιατρεύεται, μου είπε. - Και τι μπορεί να πάθει; - Μπορεί και να πεθάνει… Δεν είπα τίποτα, αλλά μέσα μου ευχήθηκα να μην πεθάνει ο Μεμέτης γιατί ήταν φίλος του αδερφού μου κι ας ήταν Τούρκος. Μια μέρα σταμάτησε πάλι το ίδιο ταξί μπροστά στο σπίτι μας. Και πάλι έλειπα. Από μέσα βγήκε η κυρία Μουκατές και ο Μεμέτης. - Κυρία Λυδία, είπε παίρνοντας τη μάνα μου ιδιαιτέρως. Οι γιατροί λένε πως ο Μεμέτης δεν θα ζήσει για πολύ ακόμα κι αυτός θέλει να δει τον φίλο του το Φοίβο. Είναι καιρός τώρα που με παρακαλεί να τον φέρω να τον δει. Δεν μπορούσα άλλο να του αρνηθώ και τον έφερα. Ο αδερφός μου ήταν στο σχολείο. Πήγε το ταξί και τον έφερε. Καθίσανε με τον Μεμέτη και τα είπανε κάμποση ώρα… Ύστερα η κυρία Μουκατές πήρε το γιο της, μπήκαν στο ταξί και φύγανε. Μετά από λίγο καιρό μάθαμε πως ο Μεμέτης πέθανε στη Λεύκα. Αρκετά χρόνια προσπαθούσα να φανταστώ τι είπανε οι δυο φίλοι μεταξύ τους εκείνη την ώρα. Όμως δεν τολμούσα να ρωτήσω τον αδερφό μου. Μου φαινόταν πως θα ήταν μια ασυγχώρητη αγένεια, μια αδιακρισία που θα τον στενοχωρούσε και θα του έφερνε αμηχανία. Κάποτε παραμέρισα τους ενδοιασμούς μου και τον ρώτησα. Εκείνος όμως απέφυγε να μου απαντήσει. Έχουν περάσει καμιά εικοσπενταριά χρόνια… Κάποτε σκέφτομαι ένα μικρό Τουρκάκι με ραγισμένη καρδιά που ήθελε σαν τελευταία επιθυμία της ζωής του να συναντήσει ένα άλλο παιδί, τον φίλο του, τον μοναδικό Έλληνα που δεν τον είχε περιφρονήσει. Κι όταν τον βλέπω με τη φαντασία μου μέσα στο ταξί να κάνει μια διαδρομή σε τόπους που τους χωρίζει το μίσος και το αίμα, για να πάει στην παλιά του γειτονιά, εκεί που γνώρισε τη φιλία αλλά και την άδικη έχθρα, οι εικόνες του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Αθανάσιου Διάκου, των δεσποτάδων και της Αγια-Σοφιάς, της ΕΟΚΑ και της ΒΟΛΚΑΝ ξεθωριάζουν και σβήνουν. Εκμηδενίζονται.Και σκέφτομαι ότι, αν υπάρχει πραγματικά ένας παράδεισος για τους αθώους και τους ταπεινούς, δεν ξέρω ποιοι από όλους αυτούς που ανάφερα θα πηγαίνανε εκεί και ποιοι όχι. Αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Μεμέτης θα πήγαινε… κι εκεί θα εύρισκε πολλά παιδιά να παίζει μαζί τους. Και κανείς δεν θα τον έδιωχνε. Κανείς… Κι αν ακόμα μπορούσε να ακούσει τη φωνή μου, θα του έλεγα να μας συγχωρέσει που δεν τον θέλαμε στην παρέα μας, για το ξύλο που του δώσαμε, για το σχολείο του που το χαλάσαμε… Κι ίσως να έφευγε επιτέλους απ’ την καρδιά μου αυτή η ενοχή που με ακολουθεί εδώ και τόσα χρόνια.
Νέαρχος Γεωργιάδης
Ο συγγραφέας της «Τελευταίας επιθυμίας του Μεμέτη», απαντά στις επικρίσεις
Όσοι βιάστηκαν να επικρίνουν την «Τελευταία επιθυμία του Μεμέτη», επιβεβαιώνουν ότι ένα μέρος της κυπριακής κοινωνίας είναι ακόμα καθηλωμένο στην αναπηρική καρέκλα του παρελθόντος και δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη, δηλώνει ο συγγραφέας του διηγήματος, Νέαρχος Γεωργιάδης. Μερικές μέρες μετά το θόρυβο που εσκεμμένα δημιούργησαν - όσοι δημιούργησαν - με αφορμή την επιλογή κάποιων κειμένων - βοηθημάτων για τους καθηγητές, για να γίνει εφικτή η υλοποίηση του στόχου του Υπουργείου Παιδείας για δημιουργία κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης Ε/κ και Τ/κ, ο Νέαρχος Γεωργιάδης με γραπτή δήλωσή του, βάζει τα πράγματα στη θέση τους, απαντά σε όσα ανιστόρητα ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες, επισημαίνοντας πως οι αντιδράσεις καταδεικνύουν εμμονή στο σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία και απόρριψη του διαλόγου και της κατανόησης. Συγκεκριμένα, ο Νέαρχος Γεωργιάδης, κάνει αναφορά στους ισχυρισμούς του Προέδρου της ΠΟΕΔ κ. Μικελλίδη για δήθεν προσπάθεια να πληγεί η ΕΟΚΑ και να μειωθεί η συμβολή της στον αγώνα του ‘55 - ‘59. «Το διήγημά μου είναι η αληθινή ιστορία της φιλίας ανάμεσα σε δυο παιδιά με διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, μέσα σε ένα περιβάλλον υπέρμετρου εθνικισμού και δολοφονικού σοβινισμού των δυο κοινοτήτων, που οδήγησε την Κύπρο στην καταστροφή. Η επιθυμία του Μεμέτη προτού πεθάνει είναι να ξαναδεί τον φίλο του για τελευταία φορά. Η ανθρωπιά των δυο παιδιών επικαλείται την ανθρωπιά των αναγνωστών, κι όσοι διάβασαν το διήγημα παραδέχτηκαν ότι συγκινήθηκαν και έκλαψαν», σημειώνει ο Νέαρχος Γεωργιάδης. Ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔ κ. Μικελίδης επέκρινε το διήγημα, διότι δήθεν η ΕΟΚΑ έβαζε βόμβες σε τζαμιά και σχολεία των Τουρκοκυπρίων και σοκαρίστηκε από τον χαρακτηρισμό «παράνομη οργάνωση των Ελλήνων εθνικιστών», ως αναφορά στην ΕΟΚΑ, τονίζει ο Ν. Γεωργιάδης για να σημειώσει πως στο διήγημα δεν γίνεται καμιά αναφορά σε «βόμβες που κατέστρεψαν το τζαμί», πράγμα που δείχνει, κατά τον συγγραφέα, ότι οι επικριτές δεν διάβασαν με προσοχή το διήγημα. Η έκφραση «Παράνομη οργάνωση των Ελλήνων εθνικιστών» είναι αντικειμενική και γράφτηκε ως επεξήγηση στη λέξη ΕΟΚΑ, ώστε να μπορούν να την κατανοήσουν οι αναγνώστες των νεότερων γενεών ή άνθρωποι ξένων χωρών, σημειώνει, εξηγώντας πως πράγματι εθνικισμός σημαίνει εθνική υπερηφάνεια ή εθνικός εγωισμός, χωρίς καμιά χροιά είτε αρνητική είτε θετική. Επίσης, η λέξη «παράνομη» είναι κι αυτή αντικειμενική, αφού τα γεγονότα αφορούν την περίοδο της Αγγλοκρατίας, προσθέτει. Ο Ν. Γεωργιάδης υπενθυμίζει τη φιλοσοφία του Υπουργείου Παιδείας για εναλλακτικότητα των απόψεων μέσα στα σχολικά βιβλία, ούτως ώστε οι μαθητές να γνωρίζουν διαφορετικές τοποθετήσεις και να επιλέγουν, μέσα από συζήτηση και μέσα από την ελεύθερή τους σκέψη, τη δική τους τοποθέτηση. «Τα άτομα που βιάστηκαν να επικρίνουν την «Τελευταία επιθυμία του Μεμέτη», χωρίς να διαβάσουν ολόκληρο το διήγημα, αλλά απομονώνοντας ένα απόσπασμα, δείχνουν ότι ένα μέρος της κυπριακής κοινωνίας είναι ακόμα καθηλωμένο στην αναπηρική καρέκλα του παρελθόντος και δεν ανέχεται την αντίθετη άποψη. Εμμένουν στο σοβινισμό και τη μισαλλοδοξία και δεν θέλουν να δουν την Κύπρο να προχωρεί προς τα εμπρός μέσα από την ανοχή, την κατανόηση και τον διάλογο. Το διήγημά μου είναι η αληθινή ιστορία της φιλίας ανάμεσα σε δυο παιδιά με διαφορετικές εθνικές ταυτότητες, μέσα σε ένα περιβάλλον υπέρμετρου εθνικισμού και δολοφονικού σοβινισμού των δυο κοινοτήτων, που οδήγησε την Κύπρο στην καταστροφή. Η επιθυμία του Μεμέτη προτού πεθάνει είναι να ξαναδεί τον φίλο του για τελευταία φορά. Η ανθρωπιά των δυο παιδιών επικαλείται την ανθρωπιά των αναγνωστών, κι όσοι διάβασαν το διήγημα παραδέχτηκαν ότι συγκινήθηκαν και έκλαψαν», δηλώνει ο Ν. Γεωργιάδης. Υπεραμυνόμενος των μηνυμάτων και της διαχρονικότητας του διηγήματός του, ο συγγραφέας του τονίζει πως ο Μεμέτης, πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, παραμένει ζωντανός «σε αντίθεση με τους επικριτές του, που είναι ερωτευμένοι με το αμαρτωλό παρελθόν». Η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων έχει ήδη προσχωρήσει σε αυτή τη διακοινοτική φιλία και δεν επιτρέπει την επιστροφή σε καταστάσεις που επισώρευσαν ερείπια, προσφυγιά και ανθρώπινες τραγωδίες, υποστηρίζει ο Ν. Γεωργιάδης. Πάντως πολλά ερωτηματικά δημιουργούνται από τη στάση όσων έσπευσαν να κατακεραυνώσουν το διήγημα και μαζί τον υπό υλοποίηση στόχο του Υπουργείου Παιδείας, αφού η αρμόδια επιτροπή είχε αποφασίσει την απόσυρσή του, πριν ακόμα αυτό δοθεί στους εκπαιδευτικούς ως βοήθημα. Σκοπός, όπως επιβεβαιώνουν τα ίδια τα γεγονότα, ήταν η πρόκληση αχρείαστης συζήτησης για να πληγεί ο υπό αναφορά στόχος του ΥΠΑΜ και να αρχίσει μία κινδυνολογία και παραφιλολογία γύρω από την ανάγκη επαναπροσέγγισης των δύο κοινοτήτων, που μόνο πανικό μπορεί να προκαλέσει.
Το επίμαχο διήγημα του Ν. Γεωργιάδη «Η τελευταία επιθυμία του Μεμέτη» δημοσιεύεται σήμερα στη "Χαραυγή", στη σελίδα 35.
"Η ΧΑΡΑΥΓΗ" 30-10-2008
Διαβάστε το παρακάτω.
ΔΙΗΓΗΜΑ - Η τελευταία επιθυμία του Μεμέτη
Στη γειτονιά μας ζούσε η οικογένεια του Τούρκου Μουζαφέρ Ιζέτ, του παπλωματά. Καλός παπλωματάς, ο καλύτερος στην περιοχή, όλα μας τα παπλώματα αυτός τα είχε ράψει, αλλά τι τα θες, Τούρκος! Τι σήμαινε για μένα η φοβερή αυτή λέξη θα το πω παρακάτω. Ο πεντάχρονος γιος του, ο Μεμέτης, ήταν συνομήλικος του αδερφού μου και κάνανε πολλή παρέα. Βάζανε χάμω σε μια γωνιά πλαγιαστές κάτι παλιοκαρέκλες, κάτι τσουβάλια, κάτι παλιολάστιχα αυτοκινήτου, ένα τιμόνι, ότι τάχα ήταν πραγματικό αυτοκίνητο. Μέσα σ’ αυτό το κατά φαντασίαν όχημα μπαίνανε οι δυο τους και κάνανε φανταστικά ταξίδια. Πάντως εγώ δεν έβλεπα με καλό μάτι τα παιχνίδια τους. Φίλος ο δικός μου αδερφός μ’ έναν Τούρκο! Αυτό δεν μπορούσα να το χωνέψω. Οι Τούρκοι ήταν οι προαιώνιοι εχθροί της φυλής μας, της ελληνικής. Έτσι, δεν έλεγαν οι δάσκαλοί μας; Κι έτσι ήταν! Αυτοί κυρίεψαν την Κωνσταντινούπολη, σκοτώσαν τον θρυλικό αυτοκράτορά της Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο και τουρκέψανε τον ξακουστό ναό της Αγια-Σοφιάς, τον κάνανε τζαμί με μιναρέδες. Αυτοί κρεμάσαν τους δεσποτάδες μας μαζί με τον αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, από μια συκαμιά της Λευκωσίας. Αυτοί σουβλίσαν ζωντανό τον Αθανάσιο Διάκο, γιατί δεν δέχτηκε να αλλάξει την πίστη του και να γίνει Οθωμανός. Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας, Μουρτάτες, να χαθείτε, εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θε να πεθάνω!, τους έλεγε, καθώς τον ψήνανε στα αναμμένα κάρβουνα. Βρωμότουρκους, σκυλότουρκους, βρωμόσκυλους – έτσι τους ονομάζαμε. Αλλά κι αυτοί θα λέγανε για μας τα ίδια και χειρότερα. Έτσι τους ονόμαζε κι ο παππούς μου που τους είχε πολεμήσει εθελοντής στη Μικρά Ασία. Έτσι του μάθαν κι αυτουνού οι δάσκαλοί του όταν ήταν μικρός. Ναι, όλοι οι Τούρκοι ήταν κακοί. Παλιοί και τωρινοί, μάχιμοι και άμαχοι, άντρες και γυναίκες, γέροι και παιδιά. Όλοι οι Τούρκοι ήταν εχθροί μας! Κι ο Μουζαφέρ Ιζέτ ο παπλωματάς ήταν Τούρκος! Κι ο μικρός Μεμέτης Τούρκος κι αυτός, δηλαδή βρωμόσκυλο. Ερχόταν να παίξει μ’ εμάς, τα άλλα παιδιά της γειτονιάς κι εμείς τον διώχναμε. - Φύγε! Δεν σε παίζουμε. - Γιατί; Τι σας έκανα; - Είσαι Τούρκος! Να φύγεις! Στην καλύτερη γι’ αυτόν περίπτωση μπορούσε να τον αφήναμε να πλησιάσει λίγο, αλλά όχι και να είναι δίπλα μας. Να έμενε κάπως απόμακρα, λίγο πιο πέρα. Κι ενώ εμείς του γυρίζαμε την πλάτη, εκείνος μας παρακολουθούσε με προσοχή και μας ακολουθούσε σαν αφοσιωμένο, αλλά δαρμένο και ψωριάρικο σκυλί. Αν καμιά φορά έμπαινε στην κουβέντα μας, θέλοντας να πει κι αυτός κάτι, εμείς δεν του δίναμε σημασία ή τον αποδοκιμάζαμε περιφρονητικά. Αλλιώς, θα ήμασταν υποχρεωμένοι σιγά σιγά να τον δεχτούμε στην παρέα μας σαν ισότιμο μέλος. Μα ποιος του έφταιγε, ποιος του είπε να γεννηθεί Τούρκος; Μια μέρα παίζαμε σε μιαν αυλή. Ένα παιδί ακούμπησε να ξεκουραστεί στον κορμό της λεμονιάς και λέρωσε το χέρι του με μύξες που κάποιος τις είχε κολλήσει εκεί. - Ρε, ποιος κόλλησε τη μύξα του στο δέντρο; - Ο Μεμέτης! Ο Μεμέτης! Φωνάξαμε όλοι μ’ ένα στόμα. - Δεν είμαι εγώ, είπε το Τουρκάκι. - Εσύ είσαι, ρε σκυλότουρκε! Και τον έσπασε στο ξύλο. Μια μέρα ο Μεμέτης θύμωσε. - Θα το πω του μπαμπά μου, που έχει δικό του πιστόλι, να σας σκοτώσει. - Και πού το βρήκε το πιστόλι ο μπαμπάς σου; - Του το’ δωσε η ΒΟΛΚΑΝ. Θα του πω ότι με δέρνετε να σας σκοτώσει. Η ΒΟΛΚΑΝ ήταν η παράνομη οργάνωση των τούρκων εθνικιστών. Εμείς βέβαια δεν καταλάβαμε, αν ο Μεμέτης έλεγε ψέματα ή αλήθεια, ότι ο μπαμπάς του είχε πιστόλι που του το είχε δώσει η ΒΟΛΚΑΝ. Πάντως ξανάφαγε ξύλο της χρονιάς του. Μοναδική εξαίρεση ήταν ο αδερφός μου ο Φοίβος. Όσο διώχναμε εμείς τον Μεμέτη τόσο εκείνος τον έκανε παρέα. Κι όσο εχθρικά του φερόμασταν εμείς τόσο φιλικά του φερόταν εκείνος. Κι εγώ κάθε φορά που τους έβλεπα να παίζουν, τους τα χάλαγα. - Μην τους πειράζεις, γιε μου. Ασ’ τα μωρά να παίξουν, φώναζε η μάνα μου. - Δεν θέλω ο αδερφός μου να παίζει με τον Τούρκο! - Κι αν είναι Τούρκος, τι μ’ αυτό; Δεν μας πείραξε σε τίποτε. Είναι κι αυτός ένα αθώο παιδί. Είναι κρίμα. Με τη μάνα του, την κυρία Μουκατές, είμαστε φίλες. Είναι καλή γυναίκα. Και κάθε φορά που κουβεντιάζουμε παραπονιέται ότι τα παιδιά της γειτονιάς βασανίζουν το γιο της. Δεν είναι σωστά πράματα αυτά. Της μάνας μου οι κουβέντες μ’ επηρέασαν. Και στο γενικό μου μίσος για τους Τούρκους αποφάσισα να κάνω μια εξαίρεση για τον Μεμέτη, που πραγματικά δεν μας είχε πειράξει σε τίποτε. Ύστερα ήρθανε χρόνια σκληρά για τις δυο κοινότητες της Κύπρου, τους Έλληνες και τους Τούρκους. Το αίμα άρχισε να κυλάει ανάμεσά μας. Τούρκοι σκότωναν Έλληνες κι Έλληνες σκότωναν Τούρκους. Στα σπίτια, στα χωράφια, στους δρόμους, στα καφενεία… Τις περισσότερες φορές τα θύματα ήταν αθώοι που δεν είχαν πιάσει φονικό όπλο στο χέρι τους. Συχνά γυναίκες, γέροι, παιδιά… Αυτό γινόταν σε άλλες περιοχές. Δεν πιστεύαμε ότι μπορούσε να φτάσει και στην κωμόπολή μας. Μια φορά η κυρία Μουκατές ρώτησε ανήσυχη τη μάνα μου: - Κυρία Λυδία, ποιος περπατούσε χτες τη νύχτα στην αυλή σας; - Κανένας, κυρία Μουκατές, κανείς δεν περπατούσε στην αυλή μας. - Μα ακούσαμε πατήματα. - Μπορεί να ήταν κανένας γάτος. Ο Φοίβος κι ο Μεμέτης είχαν μεγαλώσει και πήγαιναν σχολείο. Όμως εξακολουθούσαν να κάνουν στενή παρέα. Ένα Ελληνόπουλο κι ένα Τουρκόπουλο φίλοι! Ποιος τους το έμαθε αυτό; Πάντως όχι οι δάσκαλοι, ούτε τα σχολεία. Ίσως η ανθρώπινη φύση. Είχα ένα φίλο, Ιάκωβο τον λέγανε, κι είχε μεγάλη φήμη ότι ήταν άφοβος και τολμηρός. Έρχεται μια μέρα και μου λέει: - Πρέπει να πάω κρυφά να κρεμάσω την ελληνική σημαία στο σχολείο μας. Έρχεσαι μαζί μου; Ντράπηκα να αρνηθώ. Θα με νόμιζε για δειλό και θα έχανα τη φιλία του. - Πρέπει όμως να προσέχουμε μη μας δουν οι Εγγλέζοι. Ζούσαμε τα τελευταία χρόνια της αποικιοκρατίας. Πήγαμε απ’ τη μεριά του ποταμού, όπου φύτρωνε μονάχα κάππαρη, και μπήκαμε στην αυλή του σχολείου. Εκείνη την ώρα στην αυλή περπατούσε ένας δάσκαλος. Γιάννης Μικρομμάτης λεγόταν κι είχε ένα γιο στο τρελοκομείο. Αρκετά χρόνια αργότερα πέθανε κι ο ίδιος στο τρελοκομείο της Αθαλάσσας. Ήταν ένας από αυτούς που μας λέγανε για τον Αθανάσιο Διάκο. Ωστόσο εμείς για καλό και για κακό κρυφτήκαμε πίσω από κάτι δέντρα, τις αρτυματιές. Πού ξέρεις, μπορούσε να μας μαρτυρήσει στους Εγγλέζους αν μας έβλεπε. Μπορεί να τον απειλούσαν οι Εγγλέζοι και να αναγκαζόταν να τους πει ποιος είχε κρεμάσει τη σημαία. Περιμέναμε λίγη ώρα κι ο κύριος Γιάννης έφυγε. Βρήκαμε μια ξύλινη σκάλα κι ενώ εγώ φύλαγα σκοπός, ο Ιάκωβος ανέβηκε στη στέγη του σχολείου και ύψωσε μια πρόχειρα καμωμένη ελληνική σημαία. Νόμισα ότι εδώ είχε τελειώσει η αποστολή μας, μα έπεσα έξω. - Πάμε τώρα στο τούρκικο σχολείο, μου λέει. Τον ακολούθησα υποχρεωτικά. Το τούρκικο σχολείο ήταν δίπλα στο τζαμί. Τα έφραζε και τα δυο γύρω γύρω ένα χαμηλό τοιχάρι, με λίγες ακακίες για φράχτη εδώ κι εκεί. Πηδήξαμε πάνω από το χαμηλό τοιχαράκι, πήραμε πέτρες και σπάσαμε ένα ένα όλα τα τζάμια και του σχολείου και του τζαμιού. Τσακ τσακ, άκουγες τις πέτρες να χτυπάνε τα τζάμια και να τα κάνουν θρύψαλα. Το ένα μετά το άλλο, το ένα μετά το άλλο, δεν αφήσαμε ούτε ένα γερό. Και θα κάναμε κι άλλες μεγαλύτερες καταστροφές, αν δεν βλέπαμε από μακριά μια παρέα από τούρκους έφηβους να πλησιάζουν. Καθώς μας είδαν που βγαίναμε από το περιτοίχισμα, κινήθηκαν απειλητικά προς το μέρος μας. Το βάλαμε στα πόδια και τελικά καταφέραμε να ξεφύγουμε. Εκείνη τη μέρα απέδειξα στον εαυτό μου και σε όσους το μάθανε αργότερα, ότι δεν φοβόμουν. Όμως μου έμεινε ένα βάρος στην καρδιά, μια ενοχή ότι είχα κάνει κάτι πολύ άσχημο. Εκείνες τις μέρες ένα φορτηγό σταμάτησε μπρος στο σπίτι του Μουζαφέρ Ιζέτ, του παπλωματά. Μέσα σε λίγη ώρα φορτώσανε τα έπιπλα, τα στρώματα, τα κουζινικά, τις βαλίτσες, τα κασόνια με τα μικροπράγματά τους κι ανέβηκαν και οι ίδιοι στο φορτηγό, ο κύριος Μουζαφέρης, η κυρία Μουκατές κι ο μικρός Μεμέτης. - Κυρία Μουκατές, πού πάτε; - Φεύγουμε, κυρία Λυδία. - Μα γιατί τόσο ξαφνικά; - Ο άντρας μου αποφάσισε να φύγουμε. Θα πάμε στη Λεύκα που είναι και οι άλλοι συγγενείς μας. Και φύγανε... Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μετά από τόσα χρόνια, συσχετίζω την πράξη τη δική μας, δηλαδή την καταστροφή του τζαμιού και του σχολείου, με τη φυγή της οικογένειας του Μουζαφέρη. Κι άλλοι Τούρκοι φύγανε εκείνες τις μέρες από την κωμόπολή μας. Την καταστροφή του τζαμιού την πήραν σαν μια απειλητική προειδοποίηση. Και πραγματικά πριν λίγο καιρό που συνάντησα τον Ιάκωβο, και τον ρώτησα ποιος τον είχε παρακινήσει να κάνουμε εκείνο που κάναμε, μου απάντησε ότι ήταν διαταγή της ΕΟΚΑ, της παράνομης ένοπλης οργάνωσης των ελλήνων εθνικιστών. Ο αδερφός του ήταν ένας από τους αρχηγούς της ΕΟΚΑ στην περιοχή μας κι ήταν εκείνος που είχε δώσει τη διαταγή. Μερικοί Τούρκοι είχαν μείνει στη Μόρφου. Ήταν κι ένας γέρος που τον λέγανε Αχμέτη. Του λέγαν τα παιδιά του: - Έλα μαζί μας, πατέρα, στη Λεύκα. Πού θα μείνεις μόνος σου; - Εγώ τα πηγαίνω πολύ καλά με τους Έλληνες, τους έλεγε. Δούλεψα πολλές φορές μαζί τους, με ξέρουν και τους ξέρω. Έχω πολλούς φίλους εδώ. Γιατί να με πειράξουν; Θα μείνω να περιποιούμαι τα περιβόλια μας. Μια νύχτα ο Αχμέτης τηγάνισε αυγά μάτια κι έκατσε να φάει. Την ώρα που πιρούνιασε την πρώτη μπουκιά, πριν ακόμα τη φέρει στο στόμα του, ήρθαν οπλοφόροι και τον πήρανε. Τον έβαλαν με το ζόρι σε ένα αυτοκίνητο, τον πήγαν στους άμμους και τον σκότωσαν. Την άλλη μέρα οι γείτονες είδαν την πόρτα του σπιτιού του ανοιχτή και τα φώτα αναμμένα. Ανησύχησαν. Μπήκαν μέσα και είδαν την καρέκλα που καθόταν ο Αχμέτης πεσμένη στο πάτωμα. Στο τραπέζι ένα πιάτο με τηγανισμένα αυγά αφάγωτα. Χρόνια αργότερα μαθεύτηκε κι αυτή η λεπτομέρεια: το συρτάρι που φύλαγε ο Αχμέτης τα χρήματά του βρέθηκε σπασμένο κι ανοιχτό. Τα χρήματα έλειπαν… Τη χρονιά που οι σφαγές ανάμεσα στις δυο κοινότητες είχαν φτάσει στο αποκορύφωμα, ένα ταξί σταμάτησε στην πόρτα μας κι από μέσα βγήκε η κυρία Μουκατές. Ο πατέρας της ήταν ταξιτζής και πήγαινε μαζί του από τη Λεύκα για τη Λευκωσία για δουλειές. Περνώντας από τη Μόρφου, σταμάτησε να δει την παλιά της γειτόνισσα. - Καλά έκανες, της είπε η μάνα μου και την κάλεσε να μπει μέσα να καθίσει. Έλειπα εκείνη την ώρα στο σχολείο. Ήρθα αργότερα κι όταν το έμαθα, αναρωτήθηκα για ποιο λόγο είχε έρθει η κυρία Μουκατές στο σπίτι μας. Τι γύρευε αυτή, μια Τουρκάλα, ανάμεσα σε μας που είμασταν Έλληνες; Η κυρία Μουκατές είπε στη μάνα μου ότι δεν περνούσανε καλά στη Λεύκα κι ότι ήθελαν να γυρίσουν στη γειτονιά μας. Της είπε ακόμα πως ο Μεμέτης ήταν άρρωστος με την καρδιά του κι ότι είχε πεθυμήσει τον αδερφό μου και του έστελνε πολλούς χαιρετισμούς. - Γιατρεύεται εύκολα όποιος είναι άρρωστος με την καρδιά του; Ρώτησα τη μάνα μου. - Όχι, δεν γιατρεύεται, μου είπε. - Και τι μπορεί να πάθει; - Μπορεί και να πεθάνει… Δεν είπα τίποτα, αλλά μέσα μου ευχήθηκα να μην πεθάνει ο Μεμέτης γιατί ήταν φίλος του αδερφού μου κι ας ήταν Τούρκος. Μια μέρα σταμάτησε πάλι το ίδιο ταξί μπροστά στο σπίτι μας. Και πάλι έλειπα. Από μέσα βγήκε η κυρία Μουκατές και ο Μεμέτης. - Κυρία Λυδία, είπε παίρνοντας τη μάνα μου ιδιαιτέρως. Οι γιατροί λένε πως ο Μεμέτης δεν θα ζήσει για πολύ ακόμα κι αυτός θέλει να δει τον φίλο του το Φοίβο. Είναι καιρός τώρα που με παρακαλεί να τον φέρω να τον δει. Δεν μπορούσα άλλο να του αρνηθώ και τον έφερα. Ο αδερφός μου ήταν στο σχολείο. Πήγε το ταξί και τον έφερε. Καθίσανε με τον Μεμέτη και τα είπανε κάμποση ώρα… Ύστερα η κυρία Μουκατές πήρε το γιο της, μπήκαν στο ταξί και φύγανε. Μετά από λίγο καιρό μάθαμε πως ο Μεμέτης πέθανε στη Λεύκα. Αρκετά χρόνια προσπαθούσα να φανταστώ τι είπανε οι δυο φίλοι μεταξύ τους εκείνη την ώρα. Όμως δεν τολμούσα να ρωτήσω τον αδερφό μου. Μου φαινόταν πως θα ήταν μια ασυγχώρητη αγένεια, μια αδιακρισία που θα τον στενοχωρούσε και θα του έφερνε αμηχανία. Κάποτε παραμέρισα τους ενδοιασμούς μου και τον ρώτησα. Εκείνος όμως απέφυγε να μου απαντήσει. Έχουν περάσει καμιά εικοσπενταριά χρόνια… Κάποτε σκέφτομαι ένα μικρό Τουρκάκι με ραγισμένη καρδιά που ήθελε σαν τελευταία επιθυμία της ζωής του να συναντήσει ένα άλλο παιδί, τον φίλο του, τον μοναδικό Έλληνα που δεν τον είχε περιφρονήσει. Κι όταν τον βλέπω με τη φαντασία μου μέσα στο ταξί να κάνει μια διαδρομή σε τόπους που τους χωρίζει το μίσος και το αίμα, για να πάει στην παλιά του γειτονιά, εκεί που γνώρισε τη φιλία αλλά και την άδικη έχθρα, οι εικόνες του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και του Αθανάσιου Διάκου, των δεσποτάδων και της Αγια-Σοφιάς, της ΕΟΚΑ και της ΒΟΛΚΑΝ ξεθωριάζουν και σβήνουν. Εκμηδενίζονται.Και σκέφτομαι ότι, αν υπάρχει πραγματικά ένας παράδεισος για τους αθώους και τους ταπεινούς, δεν ξέρω ποιοι από όλους αυτούς που ανάφερα θα πηγαίνανε εκεί και ποιοι όχι. Αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Μεμέτης θα πήγαινε… κι εκεί θα εύρισκε πολλά παιδιά να παίζει μαζί τους. Και κανείς δεν θα τον έδιωχνε. Κανείς… Κι αν ακόμα μπορούσε να ακούσει τη φωνή μου, θα του έλεγα να μας συγχωρέσει που δεν τον θέλαμε στην παρέα μας, για το ξύλο που του δώσαμε, για το σχολείο του που το χαλάσαμε… Κι ίσως να έφευγε επιτέλους απ’ την καρδιά μου αυτή η ενοχή που με ακολουθεί εδώ και τόσα χρόνια.
Νέαρχος Γεωργιάδης
Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008
Ποίημα της εβδομάδας 95
Η μνήμη
Κάθε πρωί η μνήμη μας πυροβολεί.
Πληγωνόμαστε βαριά.
Δυστυχώς δεν πέφτουμε νεκροί.
Για να έρθει η συνείδηση
που μας κρεμάει ανάποδα
στη μέση του ουρανού
να βλέπουμε τα μνήματα
και την καμένη γη.
Άντης Κανάκης
Κάθε πρωί η μνήμη μας πυροβολεί.
Πληγωνόμαστε βαριά.
Δυστυχώς δεν πέφτουμε νεκροί.
Για να έρθει η συνείδηση
που μας κρεμάει ανάποδα
στη μέση του ουρανού
να βλέπουμε τα μνήματα
και την καμένη γη.
Άντης Κανάκης
Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2008
Τακτική Παγκύπρια Συνδιάσκεψη των Γενικών Αντιπροσώπων της ΠΟΕΔ.
Πραγματοποιήθηκε την Τρίτη, 21/10/2008, η Παγκύπρια Συνδιάσκεψη. Συμμετείχα για δεύτερη τριετία στο σώμα αυτό των αντιπροσώπων της ΠΟΕΔ, ως αντιπρόσωπος της ΡΙ.Α.ΚΙ. ( Την προηγούμενη τριετία συμμετείχα ως ανεξάρτητος αντιπρόσωπος). Είναι γεγονός πως είναι δύσκολο να επηρεάσουμε, ως ΡΙ.Α.ΚΙ. στο επίπεδο της λήψης αποφάσεων, καθώς συμμετέχουμε με ένα αντιπρόσωπο στους 100. Είναι όμως αναμφισβήτητο γεγονός πως με τις τεκμηριωμένες θέσεις και απόψεις μας, την προετοιμασία για όλα τα συζητούμενα θέματα, τις ξεκάθαρες προτάσεις μας, την αυστηρή αλλά τεκμηριωμένη κριτική μας στα κακώς έχοντα στην ηγεσία της ΠΟΕΔ και τις αλλοτριωμένες ηγεσίες των παρατάξεων, έχουμε κερδίσει την εκτίμηση πολλών έντιμων συναδέλφων που βρίσκονται ακόμα, για διάφορους λόγους, εγκλωβισμένοι στις χρεοκοπημένες, συνδικαλιστικά, παρατάξεις.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της ΠΟΕΔ οι εργασίες της Συνδιάσκεψης συνεχίστηκαν και το απόγευμα (5 μ.μ.). Αυτό έγινε μετά από τριετή αγώνα που έδωσα, μόνος μου, κόντρα σ’ όλες τις αλλοτριωμένες παραταξιακές ηγεσίες, οι οποίες για χρόνια σπαταλούσαν τα χρήματα των συναδέλφων χωρίς ντροπή. Εμείς πιστεύουμε ότι και αυτό που πετύχαμε δεν είναι αρκετό. Με την έντεχνη κωλυσιεργία των άλλων παρατάξεων χάνεται πολύτιμος χρόνος και πολλά θέματα μένουν στο ράφι χωρίς συζήτηση και λήψη αποφάσεων.
Οι περισσότεροι αντιπρόσωποι έρχονται χωρίς καμιά προετοιμασία για τα θέματα που θα συζητηθούν. Οι παρατάξεις τους, τους αντιμετωπίζουν ως «γλάστρες». Δεν τους παρέχουν την ενημέρωση που χρειάζονται για να τοποθετηθούν με θέσεις και απόψεις. Παρατηρείται το φαινόμενο ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη των κινήσεων να έχουν παντελή άγνοια για τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και της Γραμματείας. Εσείς οι συνάδελφοι της βάσης μπορεί να απορείτε για όλα αυτά. Εμείς που χρόνια παρακολουθούμε από κοντά την κατάντια στην οποία οδήγησαν το δασκαλικό συνδικαλιστικό κίνημα οι συγκεκριμένες ηγεσίες, τον τρόπο και τις διαδικασίες εκλογής τους, δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για τα επακόλουθα.
Εμείς, ως ΡΙ.Α.ΚΙ. ασκήσαμε αυστηρότατη, τεκμηριωμένη κριτική για όλα αυτά τα φαινόμενα και αποκαλύψαμε σ’ όλους τους αντιπροσώπους, ιδιαίτερα τους νέους, τα κίνητρα και τους λόγους που γίνονται όλα αυτά. Επισημάναμε ότι εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με επιμονή και επιμονή για να εκλείψουν αυτά τα φαινόμενα. Επισημάναμε, ταυτόχρονα, ότι δεν έχουμε αυταπάτες ότι με τη μικρή μας εκλογική δύναμη, για την ώρα, μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Ζητήσαμε τη βοήθεια και τη στήριξη κάθε έντιμου αντιπροσώπου, σε οποιαδήποτε κίνηση και αν βρίσκεται, να δώσουμε την ελπίδα στο αγωνιστικό, διεκδικητικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής Συνδιάσκεψης και στην παρουσία των επισήμων προσκεκλημένων ύψωσα πανό, την ώρα που μιλούσε ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος, με την απαίτηση για κατάργηση των μεταπτυχιακών διδάκτρων και να σταματήσουν να βάζουν φραγμούς στη μόρφωση του λαού. Να τηρηθούν οι υποσχέσεις που έχουν δώσει. (Αυτό είχα πράξει και τρία χρόνια πριν με τον πρώην Υπουργό). Έξω από την είσοδο της Συνδιάσκεψης είχαμε αναρτήσει, ως ΡΙ.Α.ΚΙ., άλλο πανό με τα κυριότερα προβλήματα που ταλανίζουν για χρόνια την παιδεία μας.
Από τα θέματα που είχε εγγράψει το Διοικητικό Συμβούλιο προλάβαμε να συζητήσουμε τα θέματα της Προδημοτικής, της Ειδικής Εκπαίδευσης, του Ολοήμερου Σχολείου και για τους Όρους και Συνθήκες Εργασίας των Εκπαιδευτικών. Τα υπόλοιπα θα συζητηθούν σε ερχόμενη συνδιάσκεψη το Δεκέμβρη ή Γενάρη. Για όλα τα θέματα που συζητήθηκαν θα σας ενημερώσω όταν πάρω τα επίσημα πρακτικά από την ΠΟΕΔ. Εμείς καταθέσαμε πρόταση για να μιλάμε για Προσχολική Αγωγή και όχι Προδημοτική Εκπαίδευση. Είναι φυσικά ζήτημα ουσίας και όχι ονομασίας. Για την Ειδική εκπαίδευση επισημάναμε ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να δίνουμε αποσπασματικές «λύσεις» και να οργανώσουμε όλες τις σχολικές μονάδες με το απαραίτητο προσωπικό και τις ειδικότητες που απαιτούνται. Για το «ολοήμερο σχολείο» απαιτήσαμε να σταματήσει η ΠΟΕΔ να τρέχει πίσω από χίμαιρες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και να απαιτήσει ΟΛΑ τα σχολεία να αποκτήσουν τη βασική υλικοτεχνική υποδομή, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα η παιδεία μας ακόμα και αν, στην απίθανη περίπτωση, φτιάχναμε μια χούφτα «καλών ολοήμερων σχολείων». Αντίθετα θα αρχίσει ο κατήφορος την δημιουργίας σχολείων πολλών ταχυτήτων. Επισημάναμε πως σε μελλοντικό στάδιο, αφού ΟΛΑ τα σχολεία θα έχουν τη βασική υποδομή, αν θελήσουμε να πάμε σ’ ένα άλλο τύπο 12χρονου, δωρεάν, πραγματικά ενιαίου σχολείου, τότε πρέπει να υπάρχουν σημαντικές προϋποθέσεις:
- Πραγματικά 12χρονο, δωρεάν, ενιαίο παγκύπρια σχολείο.
- Μείωση του διδακτικού ωραρίου των δασκάλων.
- Μείωση του διδακτικού ωραρίου των μαθητών.
- Δωρεάν υγιεινό γεύμα στα παιδιά.
- Μεγάλα 30λεπτα διαλείμματα.
- Εννοείται ότι θα υπάρχει η απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή και η απαιτούμενη στελέχωση σε προσωπικό όλων των ειδικοτήτων.
Μανόλης Σόβολος
Γενικός Αντιπρόσωπος ΠΟΕΔ
Με τη ΡΙ.Α.ΚΙ.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της ΠΟΕΔ οι εργασίες της Συνδιάσκεψης συνεχίστηκαν και το απόγευμα (5 μ.μ.). Αυτό έγινε μετά από τριετή αγώνα που έδωσα, μόνος μου, κόντρα σ’ όλες τις αλλοτριωμένες παραταξιακές ηγεσίες, οι οποίες για χρόνια σπαταλούσαν τα χρήματα των συναδέλφων χωρίς ντροπή. Εμείς πιστεύουμε ότι και αυτό που πετύχαμε δεν είναι αρκετό. Με την έντεχνη κωλυσιεργία των άλλων παρατάξεων χάνεται πολύτιμος χρόνος και πολλά θέματα μένουν στο ράφι χωρίς συζήτηση και λήψη αποφάσεων.
Οι περισσότεροι αντιπρόσωποι έρχονται χωρίς καμιά προετοιμασία για τα θέματα που θα συζητηθούν. Οι παρατάξεις τους, τους αντιμετωπίζουν ως «γλάστρες». Δεν τους παρέχουν την ενημέρωση που χρειάζονται για να τοποθετηθούν με θέσεις και απόψεις. Παρατηρείται το φαινόμενο ακόμα και υψηλόβαθμα στελέχη των κινήσεων να έχουν παντελή άγνοια για τις αποφάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου και της Γραμματείας. Εσείς οι συνάδελφοι της βάσης μπορεί να απορείτε για όλα αυτά. Εμείς που χρόνια παρακολουθούμε από κοντά την κατάντια στην οποία οδήγησαν το δασκαλικό συνδικαλιστικό κίνημα οι συγκεκριμένες ηγεσίες, τον τρόπο και τις διαδικασίες εκλογής τους, δεν είχαμε καμιά αμφιβολία για τα επακόλουθα.
Εμείς, ως ΡΙ.Α.ΚΙ. ασκήσαμε αυστηρότατη, τεκμηριωμένη κριτική για όλα αυτά τα φαινόμενα και αποκαλύψαμε σ’ όλους τους αντιπροσώπους, ιδιαίτερα τους νέους, τα κίνητρα και τους λόγους που γίνονται όλα αυτά. Επισημάναμε ότι εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με επιμονή και επιμονή για να εκλείψουν αυτά τα φαινόμενα. Επισημάναμε, ταυτόχρονα, ότι δεν έχουμε αυταπάτες ότι με τη μικρή μας εκλογική δύναμη, για την ώρα, μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Ζητήσαμε τη βοήθεια και τη στήριξη κάθε έντιμου αντιπροσώπου, σε οποιαδήποτε κίνηση και αν βρίσκεται, να δώσουμε την ελπίδα στο αγωνιστικό, διεκδικητικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής Συνδιάσκεψης και στην παρουσία των επισήμων προσκεκλημένων ύψωσα πανό, την ώρα που μιλούσε ο Κυβερνητικός εκπρόσωπος, με την απαίτηση για κατάργηση των μεταπτυχιακών διδάκτρων και να σταματήσουν να βάζουν φραγμούς στη μόρφωση του λαού. Να τηρηθούν οι υποσχέσεις που έχουν δώσει. (Αυτό είχα πράξει και τρία χρόνια πριν με τον πρώην Υπουργό). Έξω από την είσοδο της Συνδιάσκεψης είχαμε αναρτήσει, ως ΡΙ.Α.ΚΙ., άλλο πανό με τα κυριότερα προβλήματα που ταλανίζουν για χρόνια την παιδεία μας.
Από τα θέματα που είχε εγγράψει το Διοικητικό Συμβούλιο προλάβαμε να συζητήσουμε τα θέματα της Προδημοτικής, της Ειδικής Εκπαίδευσης, του Ολοήμερου Σχολείου και για τους Όρους και Συνθήκες Εργασίας των Εκπαιδευτικών. Τα υπόλοιπα θα συζητηθούν σε ερχόμενη συνδιάσκεψη το Δεκέμβρη ή Γενάρη. Για όλα τα θέματα που συζητήθηκαν θα σας ενημερώσω όταν πάρω τα επίσημα πρακτικά από την ΠΟΕΔ. Εμείς καταθέσαμε πρόταση για να μιλάμε για Προσχολική Αγωγή και όχι Προδημοτική Εκπαίδευση. Είναι φυσικά ζήτημα ουσίας και όχι ονομασίας. Για την Ειδική εκπαίδευση επισημάναμε ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να δίνουμε αποσπασματικές «λύσεις» και να οργανώσουμε όλες τις σχολικές μονάδες με το απαραίτητο προσωπικό και τις ειδικότητες που απαιτούνται. Για το «ολοήμερο σχολείο» απαιτήσαμε να σταματήσει η ΠΟΕΔ να τρέχει πίσω από χίμαιρες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και να απαιτήσει ΟΛΑ τα σχολεία να αποκτήσουν τη βασική υλικοτεχνική υποδομή, μέσα σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα η παιδεία μας ακόμα και αν, στην απίθανη περίπτωση, φτιάχναμε μια χούφτα «καλών ολοήμερων σχολείων». Αντίθετα θα αρχίσει ο κατήφορος την δημιουργίας σχολείων πολλών ταχυτήτων. Επισημάναμε πως σε μελλοντικό στάδιο, αφού ΟΛΑ τα σχολεία θα έχουν τη βασική υποδομή, αν θελήσουμε να πάμε σ’ ένα άλλο τύπο 12χρονου, δωρεάν, πραγματικά ενιαίου σχολείου, τότε πρέπει να υπάρχουν σημαντικές προϋποθέσεις:
- Πραγματικά 12χρονο, δωρεάν, ενιαίο παγκύπρια σχολείο.
- Μείωση του διδακτικού ωραρίου των δασκάλων.
- Μείωση του διδακτικού ωραρίου των μαθητών.
- Δωρεάν υγιεινό γεύμα στα παιδιά.
- Μεγάλα 30λεπτα διαλείμματα.
- Εννοείται ότι θα υπάρχει η απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή και η απαιτούμενη στελέχωση σε προσωπικό όλων των ειδικοτήτων.
Μανόλης Σόβολος
Γενικός Αντιπρόσωπος ΠΟΕΔ
Με τη ΡΙ.Α.ΚΙ.
Κυριακή 19 Οκτωβρίου 2008
Ποίημα της εβδομάδας 94
Το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος το ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι – το σωστό – εις όλη την ζωή του.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος το ‘χει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα
πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.
Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξανάλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι – το σωστό – εις όλη την ζωή του.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008
Κι όμως μπορούμε ...
Στις συζητήσεις που έχω κατά καιρούς με τους συναδέλφους ακούω πολλές ιδέες και απόψεις για τα συνδικαλιστικά θέματα της ΠΟΕΔ. Ακούω με προσοχή κάθε τι που απασχολεί τους συναδέλφους που ζουν από πρώτο χέρι μέσα στο σχολικό χώρο τις καλές και τις κακές στιγμές της καθημερινότητας. Συνήθως οι περισσότεροι είναι απογοητευμένοι με τον τρόπο που η ηγεσία της ΠΟΕΔ χειρίζεται τα ζητήματα. Τώρα θα μου πείτε γιατί ψηφίζουν τις χρεωκοπημένες ηγεσίες των συγκεκριμένων παρατάξεων; Αυτό είναι "άλλου παπά ευαγγέλιο". (μικρορουσφέτια, προσωπικές φιλίες, αδιαφορία, πελατειακές σχέσεις, κομματικές υποχρεώσεις, πιέσεις, ψευδαισθήσεις ότι θα αλλάξουν ρόλο οι συγκεκριμένες παρατάξεις κ.ά)
Η άποψη όμως που κυριαρχεί είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η παραίτηση και η αδιαφορία. Άλλο που δεν θέλουν όμως οι αλλοτριωμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Κάνουν ότι τους αρέσει, χωρίς να ελέγχονται, και βγαίνουν και παραπονούμενοι για την αδιαφορία των συναδέλφων.
Προσωπικά, εδώ και χρόνια, με υπομονή και επιμονή λέω πως πολλά μπορούν να αλλάξουν, ιδιαίτερα όταν ενώσουμε τη φωνή όλοι μαζί.
Παράδειγμα: Τα τρία τελευταία χρόνια, ως Γενικός αντιπρόσωπος, μόνος μου φώναζα στις Συνδιασκέψεις για το κατάντημα της ηγεσίας των δασκάλων. Όριζε τις Συνδιασκέψεις για λίγες ώρες μέχρι το μεσημέρι, μετά φαγητό δωρεάν, οδοιπορικά ακόμη και για τους Λευκωσιάτες και μετά το φαγητό έφευγαν. Δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να συζητήσουν ουσιαστικά θέματα και να πάρουν αποφάσεις για πρόγραμμα δράσης και αγωνιστική διεκδίκηση. Με την κωλλισιεργία που μεθοδεύουν σε τέτοιες συναντήσεις είναι ζήτημα αν υπήρχε μια ώρα για συζήτηση ουσίας.
Φέτος, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΠΟΕΔ, όρισαν να συνεχίσουν οι εργασίες της Συνδιάσκεψης των Γενικών Αντιπροσώπων και μετά το μεσημέρι, μέχρι τις 5 το απόγευμα. Δεν είναι αρκετό κατα τη γνώμη μου. Όμως είναι μια αρχή. Κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να συνεχίζουν να εμπαίζουν τους δασκάλους, σπαταλώντας τα χρήματα από τις συνδρομές των δασκάλων με αυτό τον απροκάλυπτο τρόπο. Εμείς δεν είμαστε διατεθημένοι να σιωπήσουμε, όπως για δεκαετίες έκαναν ΟΛΟΙ τους σε διαπαραταξιακή συμπαιγνία. Δεν έχω αυταπάτες ότι τους άλλαξα μυαλά. Ίσως η δική μας φωνή να ευαισθητοποίησε και άλλους συναδέλφους από τη βάση τους. (ελπίζω, τουλάχιστον θα ήταν παρήγορο αν έγινε).
Εμείς ως ΡΙ.Α.ΚΙ. θα συνεχίσουμε ν' αγωνιζόμαστε για όλα τα θέματα που μας ταλανίζουν καθημερινά. Ενώστε τη φωνή σας μαζί μας. Μπορεί να σας φαίνονται μικρές, αργές και δύσκολες οι αλλαγές. ΚΙ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ...
Η άποψη όμως που κυριαρχεί είναι ότι τίποτα δεν αλλάζει. Η παραίτηση και η αδιαφορία. Άλλο που δεν θέλουν όμως οι αλλοτριωμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Κάνουν ότι τους αρέσει, χωρίς να ελέγχονται, και βγαίνουν και παραπονούμενοι για την αδιαφορία των συναδέλφων.
Προσωπικά, εδώ και χρόνια, με υπομονή και επιμονή λέω πως πολλά μπορούν να αλλάξουν, ιδιαίτερα όταν ενώσουμε τη φωνή όλοι μαζί.
Παράδειγμα: Τα τρία τελευταία χρόνια, ως Γενικός αντιπρόσωπος, μόνος μου φώναζα στις Συνδιασκέψεις για το κατάντημα της ηγεσίας των δασκάλων. Όριζε τις Συνδιασκέψεις για λίγες ώρες μέχρι το μεσημέρι, μετά φαγητό δωρεάν, οδοιπορικά ακόμη και για τους Λευκωσιάτες και μετά το φαγητό έφευγαν. Δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να συζητήσουν ουσιαστικά θέματα και να πάρουν αποφάσεις για πρόγραμμα δράσης και αγωνιστική διεκδίκηση. Με την κωλλισιεργία που μεθοδεύουν σε τέτοιες συναντήσεις είναι ζήτημα αν υπήρχε μια ώρα για συζήτηση ουσίας.
Φέτος, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΠΟΕΔ, όρισαν να συνεχίσουν οι εργασίες της Συνδιάσκεψης των Γενικών Αντιπροσώπων και μετά το μεσημέρι, μέχρι τις 5 το απόγευμα. Δεν είναι αρκετό κατα τη γνώμη μου. Όμως είναι μια αρχή. Κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να συνεχίζουν να εμπαίζουν τους δασκάλους, σπαταλώντας τα χρήματα από τις συνδρομές των δασκάλων με αυτό τον απροκάλυπτο τρόπο. Εμείς δεν είμαστε διατεθημένοι να σιωπήσουμε, όπως για δεκαετίες έκαναν ΟΛΟΙ τους σε διαπαραταξιακή συμπαιγνία. Δεν έχω αυταπάτες ότι τους άλλαξα μυαλά. Ίσως η δική μας φωνή να ευαισθητοποίησε και άλλους συναδέλφους από τη βάση τους. (ελπίζω, τουλάχιστον θα ήταν παρήγορο αν έγινε).
Εμείς ως ΡΙ.Α.ΚΙ. θα συνεχίσουμε ν' αγωνιζόμαστε για όλα τα θέματα που μας ταλανίζουν καθημερινά. Ενώστε τη φωνή σας μαζί μας. Μπορεί να σας φαίνονται μικρές, αργές και δύσκολες οι αλλαγές. ΚΙ ΟΜΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ...
Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008
Θέματα που εισηγήθηκα για συζήτηση στην Π.Σ. της ΠΟΕΔ
Την Τρίτη, 21/10/2008 θα πραγματοποιηθεί η Τακτική Παγκύπρια Συνδιάσκεψη των Γενικών Αντιπροσώπων της ΠΟΕΔ. Ασκώντας το δικαίωμά μου για εγγραφή θεμάτων προς συζήτηση έχω εγγράψει τα παρακάτω θέματα με το σύντομο σκεπτικό τους.
Προς
Γενικό Γραμματέα ΠΟΕΔ
ΘΕΜΑ: Εγγραφή θεμάτων για την Τακτική Παγκύπρια Συνδιάσκεψη.
Παρακαλώ όπως εγγραφούν για συζήτηση στην Τακτική Παγκύπρια Συνδιάσκεψη τα παρακάτω θέματα:
1. Αλλαγή του καταστατικού.
Από την έκθεση προόδου της επιτροπής για το καταστατικό φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι κινήσεις κωλυσιεργούν και προφασίζονται διάφορα για να μη προχωρήσουμε σε ουσιαστική εκδημοκρατικοποίηση και ενδυνάμωση του ρόλου της βάσης του κλάδου.
Η Παγκύπρια Συνδιάσκεψη πρέπει να αποφασίσει τις κατευθύνσεις που θα δοθούν και οριστικό δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα. Προς τούτο επαναφέρω τις σχετικές προτάσεις μου για αποκέντρωση και δημιουργία τοπικών συλλόγων, κ.λ.π.
2. Άδεια μητρότητας
Διεκδίκηση άδειας μητρότητας τουλάχιστον 12 μήνες. Είμαστε πολύ πίσω και σε σχέση με πολλά ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία αρέσκονται να επικαλούνται «ευρωλιγούρηδες» παντός καιρού. (Ελλάδα 13 μήνες, Φινλανδία 11 μήνες κ.λ.π.). Συνεργασία με τις γυναικείες οργανώσεις, πολυτέκνους και άλλους φορείς, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και δυναμικές διεκδικήσεις.
3. Προβλήματα στο θεσμό των Μεντόρων στα σχολεία.
Η ηγεσία της ΠΟΕΔ σύρθηκε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις για τη λειτουργία του θεσμού των Μεντόρων. Πολλές τάξεις παραδίδονται ουσιαστικά σε πολλαπλούς άπειρους φοιτητές. Το αποτέλεσμα θα είναι να γίνουν οι δάσκαλοι της τάξης στόχος των παραπόνων των γονιών και της κοινωνίας, απροστάτευτοι για μια ακόμα φορά. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ, για μια ακόμα φορά, δεν διεκδίκησε δυναμικά από τα Πανεπιστήμια το δικαίωμα των δασκάλων για δωρεάν Μεταπτυχιακές σπουδές. Τα «ωφελήματα» που τάχα μας προσφέρθηκαν είναι «χάντρες για ιθαγενείς».
4. Προβλήματα με τους Η/Υ στα σχολεία.
Και εδώ η ηγεσία της ΠΟΕΔ φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων. «Ρίχνει το μπαλάκι» στους δασκάλους του σχολείου, στέλνοντας μια ανακοίνωση στα σχολεία. Μετατρέπει, και σ’ αυτό το θέμα, τους δασκάλους σε εύκολους στόχους της κοινωνίας και των γονιών. Αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της και σε συνεργασία με τους οργανωμένους γονείς να καταγγείλουν από κοινού την πολυετή κοροϊδία του Υπουργείου. Οι υπεύθυνοι της ΠΟΕΔ σιωπούν μπροστά στους υπευθύνους του Υπουργείου (γιατί άραγε;), σ’ όλες τις διαχρονικά άστοχες ενέργειες. Ακόμα και όταν υπάρχει φανερή κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος (ένας υπολογιστής σε κάθε τάξη, προβληματικές δικτυώσεις, χιλιάδες scanners, χιλιάδες ογκώδεις και δυσλειτουργικοί printers, -τώρα θα πληρώσουμε και 1.087.650 ευρώ για τις βάσεις τους – έλεος!!! κ.ά)
5. Ειδικότητες στα Δημοτικά Σχολεία.
Είναι επιτακτική ανάγκη να συζητηθεί σοβαρά το θέμα των ειδικοτήτων στα Δημοτικά Σχολεία. Πρέπει να κατοχυρωθούν οι δάσκαλοι που με γνώση και μεράκι για χρόνια διδάσκουν τα μαθήματα ειδικοτήτων στα σχολεία. Να μην επαφίεται στη διεύθυνση του σχολείου αν θα τους αξιοποιήσει στο θέμα που για χρόνια διδάσκουν. Να γίνει καταγραφή για τις ανάγκες σε ειδικότητες παγκύπρια. Να εξασφαλιστεί η διδασκαλία των ειδικών μαθημάτων από τους συναδέλφους που για τόσα χρόνια τα διδάσκουν. Αν υπάρχουν επιπλέον ανάγκες να διορίζονται δάσκαλοι ειδικοτήτων μόνο αν έχουν παιδαγωγική και ψυχολογική κατάρτιση. Αυτά είναι μεταβατικά μέτρα. Οριστική λύση μπορεί να δώσει μόνο η ίδρυση Παιδαγωγικών Σχολών στα Πανεπιστήμια, για τους δασκάλους όλων των βαθμίδων. Εκεί να υπάρχει η αναγκαία εξειδίκευση και η παιδαγωγική και ψυχολογική κατάρτιση για όλους.
6. Εκπαιδευτικές άδειες με πλήρεις απολαβές.
Παράδειγμα: Στην Ελλάδα μπορεί ο εκπαιδευτικός να πάρει μέχρι πέντε (5) χρόνια εκπαιδευτική άδεια με πλήρεις απολαβές. Ακόμη και η διετής Μετεκπαίδευση στα διδασκαλεία τους παραχωρείται με πλήρεις απολαβές, κι ας μην θεωρούνται Μεταπτυχιακές σπουδές
7. Δωρεάν μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα. Ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση γίνεται όταν αξιοποιείς τους δασκάλους και τους παρέχεις τα κίνητρα για βελτίωση.
8. Μείωση διδακτικού ωραρίου. Ουσιαστική μείωση του διδακτικού ωραρίου των δασκάλων. Άμεση πρακτική διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Απουσία από κάθε πρόγραμμα και εκδήλωση που δεν είμαστε υποχρεωμένοι, κ.λ.π.
9. Εφαρμογή του νόμου για υποχρεωτική προδημοτική, Ενιαίο Σχολείο, Μέτρα στήριξης. Ιδιαίτερα για τους αλλοδαπούς μαθητές που την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Οι μαθητές οι οποίοι έχουν ηλικία για να πάνε στην Α’ τάξη, να πάνε πρώτα στην Προδημοτική τάξη. Απαίτηση για δίχρονη δωρεάν προσχολική αγωγή και ενιαίο 12χρονο δωρεάν δημόσιο σχολείο. Κρατικούς, δωρεάν, παιδικούς σταθμούς. Στελέχωση των σχολείων με ομάδες ειδικών ψυχολόγων, λογοθεραπευτών, ειδικών δασκάλων κ.λ.π. Επιχορήγηση από το Υπουργείο του κομίστρου των λεωφορείων για εκπαιδευτικές επισκέψεις των σχολείων. Πλήρης κάλυψη της δαπάνης εκπαιδευτικών επισκέψεων, θεατρικών παραστάσεων κ.λ.π. για τα ολιγοθέσια σχολεία. Δημιουργία κεντρικής μαθητικής βιβλιοθήκης σε κάθε σχολείο.
10. Υλικοτεχνική υποδομή όλων των σχολείων.
Απαίτηση από το Υπουργείο να μας δοθεί ολοκληρωμένο πρόγραμμα, χρονοδιάγραμμα δημιουργίας αιθουσών πολλαπλής χρήσης και αιθουσών ειδικών μαθημάτων στα σχολεία. Να καταρτιστεί κατάλογος όπως έγινε με το γραμματειακό προσωπικό, ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε την υλοποίησή του.
Σε τυχόν άρνηση του Υπουργείου να αρχίσουμε με πρόγραμμα συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας των μαθητών, γονιών και δασκάλων έξω από το Υπουργείο, κάθε μέρα μετά την 1η του Δεκέμβρη, όπως το πρόγραμμα των θεατρικών παραστάσεων. Προηγουμένως εννοείται η συνεργασία με την Ομοσπονδία Γονέων και η εξαγγελία των μέτρων σε κοινές διασκέψεις τύπου.
Αυτή η αγωνιστική στάση θα δώσει το μήνυμα ότι οι γονείς, οι μαθητές και οι δάσκαλοι είναι αποφασισμένοι να διεκδικήσουν δυναμικά ποιοτική εκπαίδευση για ΟΛΑ τα παιδιά. Ευελπιστώ ότι θα συνεργαστούμε όλοι οι φορείς για την λύση των θεμάτων και δεν θα αναλωνόμαστε στην απλή συζήτησή τους, μετατρεπόμενοι σε ανάχωμα της οργής και της αγανάκτησης όσων υφίστανται και βιώνουν τριτοκοσμικές καταστάσεις στα σχολεία τους.
11. Νέα βιβλία και διδακτικό υλικό.
Σχεδιασμός για εκπόνηση βιβλίων στην Κύπρο για τα παιδιά και όχι για την τσέπη των «συγγραφέων» και των εκδοτών.
12. Ενισχυτική διδασκαλία, Επιπρόσθετος δάσκαλος στην Α’ τάξη, Μείωση αριθμού μαθητών.
H ενισχυτική διδασκαλία επιβάλλεται να αρχίζει από την πρώτη τάξη. Να δίνονται δυο ώρες για ενισχυτική διδασκαλία σε όλους/όλες τους/τις συναδέλφους/σσες που αναλαμβάνουν τις πρώτες τάξεις. Mόνο έτσι θα μπορέσουμε να παρέμβουμε έγκαιρα εκεί που υπάρχουν προβλήματα και να δώσουμε την απαραίτητη βοήθεια. O/H δάσκαλος/α της τάξης είναι το καταλληλότερο πρόσωπο να παρέμβει έγκαιρα και αποτελεσματικά.
Αργότερα, τις περισσότερες φορές, είναι πολύ αργά και ο θεσμός καταντά "στάχτη στα μάτια του κόσμου". Είναι προτιμότερο να ενεργούμε ως "Προμηθείς" και όχι ως "Eπιμηθείς". Φυσικά η Ενισχυτική Διδασκαλία θα συνεχίζεται και στις επόμενες τάξεις όπου υπάρχει ανάγκη.
Άμεσος διορισμός πρόσθετου δασκάλου στις πρώτες τάξεις. Άμεση μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, εκεί που υπάρχουν αίθουσες, για όλες τις τάξεις του Β’ κύκλου και επιπλέον μείωση στους 15 μαθητές για τις Α’, Β’, και νηπιαγωγεία.
13. Ασφάλεια στους σχολικούς χώρους.
Η κατ’ όνομα «αντισεισμική αναβάθμιση» έχει αποκαλύψει και δημιουργήσει πολλά προβλήματα στην ασφάλεια των σχολικών κτιρίων για μαθητές και δασκάλους. Επιβάλλεται η ενεργός παρακολούθηση του θέματος και η δυναμική διεκδίκηση εφαρμογής σωστών προδιαγραφών ασφαλείας. Κατεδάφιση κτιρίων όπου κρίνεται απαραίτητο και είναι ασύμφορη οικονομικά η επισκευή τους.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Μανόλης Σόβολος
ΓΕΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΠΟΕΔ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ»
Προς
Γενικό Γραμματέα ΠΟΕΔ
ΘΕΜΑ: Εγγραφή θεμάτων για την Τακτική Παγκύπρια Συνδιάσκεψη.
Παρακαλώ όπως εγγραφούν για συζήτηση στην Τακτική Παγκύπρια Συνδιάσκεψη τα παρακάτω θέματα:
1. Αλλαγή του καταστατικού.
Από την έκθεση προόδου της επιτροπής για το καταστατικό φαίνεται ξεκάθαρα ότι οι κινήσεις κωλυσιεργούν και προφασίζονται διάφορα για να μη προχωρήσουμε σε ουσιαστική εκδημοκρατικοποίηση και ενδυνάμωση του ρόλου της βάσης του κλάδου.
Η Παγκύπρια Συνδιάσκεψη πρέπει να αποφασίσει τις κατευθύνσεις που θα δοθούν και οριστικό δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα. Προς τούτο επαναφέρω τις σχετικές προτάσεις μου για αποκέντρωση και δημιουργία τοπικών συλλόγων, κ.λ.π.
2. Άδεια μητρότητας
Διεκδίκηση άδειας μητρότητας τουλάχιστον 12 μήνες. Είμαστε πολύ πίσω και σε σχέση με πολλά ευρωπαϊκά κράτη, τα οποία αρέσκονται να επικαλούνται «ευρωλιγούρηδες» παντός καιρού. (Ελλάδα 13 μήνες, Φινλανδία 11 μήνες κ.λ.π.). Συνεργασία με τις γυναικείες οργανώσεις, πολυτέκνους και άλλους φορείς, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας και δυναμικές διεκδικήσεις.
3. Προβλήματα στο θεσμό των Μεντόρων στα σχολεία.
Η ηγεσία της ΠΟΕΔ σύρθηκε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις για τη λειτουργία του θεσμού των Μεντόρων. Πολλές τάξεις παραδίδονται ουσιαστικά σε πολλαπλούς άπειρους φοιτητές. Το αποτέλεσμα θα είναι να γίνουν οι δάσκαλοι της τάξης στόχος των παραπόνων των γονιών και της κοινωνίας, απροστάτευτοι για μια ακόμα φορά. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ, για μια ακόμα φορά, δεν διεκδίκησε δυναμικά από τα Πανεπιστήμια το δικαίωμα των δασκάλων για δωρεάν Μεταπτυχιακές σπουδές. Τα «ωφελήματα» που τάχα μας προσφέρθηκαν είναι «χάντρες για ιθαγενείς».
4. Προβλήματα με τους Η/Υ στα σχολεία.
Και εδώ η ηγεσία της ΠΟΕΔ φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων. «Ρίχνει το μπαλάκι» στους δασκάλους του σχολείου, στέλνοντας μια ανακοίνωση στα σχολεία. Μετατρέπει, και σ’ αυτό το θέμα, τους δασκάλους σε εύκολους στόχους της κοινωνίας και των γονιών. Αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της και σε συνεργασία με τους οργανωμένους γονείς να καταγγείλουν από κοινού την πολυετή κοροϊδία του Υπουργείου. Οι υπεύθυνοι της ΠΟΕΔ σιωπούν μπροστά στους υπευθύνους του Υπουργείου (γιατί άραγε;), σ’ όλες τις διαχρονικά άστοχες ενέργειες. Ακόμα και όταν υπάρχει φανερή κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος (ένας υπολογιστής σε κάθε τάξη, προβληματικές δικτυώσεις, χιλιάδες scanners, χιλιάδες ογκώδεις και δυσλειτουργικοί printers, -τώρα θα πληρώσουμε και 1.087.650 ευρώ για τις βάσεις τους – έλεος!!! κ.ά)
5. Ειδικότητες στα Δημοτικά Σχολεία.
Είναι επιτακτική ανάγκη να συζητηθεί σοβαρά το θέμα των ειδικοτήτων στα Δημοτικά Σχολεία. Πρέπει να κατοχυρωθούν οι δάσκαλοι που με γνώση και μεράκι για χρόνια διδάσκουν τα μαθήματα ειδικοτήτων στα σχολεία. Να μην επαφίεται στη διεύθυνση του σχολείου αν θα τους αξιοποιήσει στο θέμα που για χρόνια διδάσκουν. Να γίνει καταγραφή για τις ανάγκες σε ειδικότητες παγκύπρια. Να εξασφαλιστεί η διδασκαλία των ειδικών μαθημάτων από τους συναδέλφους που για τόσα χρόνια τα διδάσκουν. Αν υπάρχουν επιπλέον ανάγκες να διορίζονται δάσκαλοι ειδικοτήτων μόνο αν έχουν παιδαγωγική και ψυχολογική κατάρτιση. Αυτά είναι μεταβατικά μέτρα. Οριστική λύση μπορεί να δώσει μόνο η ίδρυση Παιδαγωγικών Σχολών στα Πανεπιστήμια, για τους δασκάλους όλων των βαθμίδων. Εκεί να υπάρχει η αναγκαία εξειδίκευση και η παιδαγωγική και ψυχολογική κατάρτιση για όλους.
6. Εκπαιδευτικές άδειες με πλήρεις απολαβές.
Παράδειγμα: Στην Ελλάδα μπορεί ο εκπαιδευτικός να πάρει μέχρι πέντε (5) χρόνια εκπαιδευτική άδεια με πλήρεις απολαβές. Ακόμη και η διετής Μετεκπαίδευση στα διδασκαλεία τους παραχωρείται με πλήρεις απολαβές, κι ας μην θεωρούνται Μεταπτυχιακές σπουδές
7. Δωρεάν μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και το Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα. Ουσιαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση γίνεται όταν αξιοποιείς τους δασκάλους και τους παρέχεις τα κίνητρα για βελτίωση.
8. Μείωση διδακτικού ωραρίου. Ουσιαστική μείωση του διδακτικού ωραρίου των δασκάλων. Άμεση πρακτική διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας. Απουσία από κάθε πρόγραμμα και εκδήλωση που δεν είμαστε υποχρεωμένοι, κ.λ.π.
9. Εφαρμογή του νόμου για υποχρεωτική προδημοτική, Ενιαίο Σχολείο, Μέτρα στήριξης. Ιδιαίτερα για τους αλλοδαπούς μαθητές που την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη. Οι μαθητές οι οποίοι έχουν ηλικία για να πάνε στην Α’ τάξη, να πάνε πρώτα στην Προδημοτική τάξη. Απαίτηση για δίχρονη δωρεάν προσχολική αγωγή και ενιαίο 12χρονο δωρεάν δημόσιο σχολείο. Κρατικούς, δωρεάν, παιδικούς σταθμούς. Στελέχωση των σχολείων με ομάδες ειδικών ψυχολόγων, λογοθεραπευτών, ειδικών δασκάλων κ.λ.π. Επιχορήγηση από το Υπουργείο του κομίστρου των λεωφορείων για εκπαιδευτικές επισκέψεις των σχολείων. Πλήρης κάλυψη της δαπάνης εκπαιδευτικών επισκέψεων, θεατρικών παραστάσεων κ.λ.π. για τα ολιγοθέσια σχολεία. Δημιουργία κεντρικής μαθητικής βιβλιοθήκης σε κάθε σχολείο.
10. Υλικοτεχνική υποδομή όλων των σχολείων.
Απαίτηση από το Υπουργείο να μας δοθεί ολοκληρωμένο πρόγραμμα, χρονοδιάγραμμα δημιουργίας αιθουσών πολλαπλής χρήσης και αιθουσών ειδικών μαθημάτων στα σχολεία. Να καταρτιστεί κατάλογος όπως έγινε με το γραμματειακό προσωπικό, ώστε να μπορούμε να ελέγχουμε την υλοποίησή του.
Σε τυχόν άρνηση του Υπουργείου να αρχίσουμε με πρόγραμμα συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας των μαθητών, γονιών και δασκάλων έξω από το Υπουργείο, κάθε μέρα μετά την 1η του Δεκέμβρη, όπως το πρόγραμμα των θεατρικών παραστάσεων. Προηγουμένως εννοείται η συνεργασία με την Ομοσπονδία Γονέων και η εξαγγελία των μέτρων σε κοινές διασκέψεις τύπου.
Αυτή η αγωνιστική στάση θα δώσει το μήνυμα ότι οι γονείς, οι μαθητές και οι δάσκαλοι είναι αποφασισμένοι να διεκδικήσουν δυναμικά ποιοτική εκπαίδευση για ΟΛΑ τα παιδιά. Ευελπιστώ ότι θα συνεργαστούμε όλοι οι φορείς για την λύση των θεμάτων και δεν θα αναλωνόμαστε στην απλή συζήτησή τους, μετατρεπόμενοι σε ανάχωμα της οργής και της αγανάκτησης όσων υφίστανται και βιώνουν τριτοκοσμικές καταστάσεις στα σχολεία τους.
11. Νέα βιβλία και διδακτικό υλικό.
Σχεδιασμός για εκπόνηση βιβλίων στην Κύπρο για τα παιδιά και όχι για την τσέπη των «συγγραφέων» και των εκδοτών.
12. Ενισχυτική διδασκαλία, Επιπρόσθετος δάσκαλος στην Α’ τάξη, Μείωση αριθμού μαθητών.
H ενισχυτική διδασκαλία επιβάλλεται να αρχίζει από την πρώτη τάξη. Να δίνονται δυο ώρες για ενισχυτική διδασκαλία σε όλους/όλες τους/τις συναδέλφους/σσες που αναλαμβάνουν τις πρώτες τάξεις. Mόνο έτσι θα μπορέσουμε να παρέμβουμε έγκαιρα εκεί που υπάρχουν προβλήματα και να δώσουμε την απαραίτητη βοήθεια. O/H δάσκαλος/α της τάξης είναι το καταλληλότερο πρόσωπο να παρέμβει έγκαιρα και αποτελεσματικά.
Αργότερα, τις περισσότερες φορές, είναι πολύ αργά και ο θεσμός καταντά "στάχτη στα μάτια του κόσμου". Είναι προτιμότερο να ενεργούμε ως "Προμηθείς" και όχι ως "Eπιμηθείς". Φυσικά η Ενισχυτική Διδασκαλία θα συνεχίζεται και στις επόμενες τάξεις όπου υπάρχει ανάγκη.
Άμεσος διορισμός πρόσθετου δασκάλου στις πρώτες τάξεις. Άμεση μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, εκεί που υπάρχουν αίθουσες, για όλες τις τάξεις του Β’ κύκλου και επιπλέον μείωση στους 15 μαθητές για τις Α’, Β’, και νηπιαγωγεία.
13. Ασφάλεια στους σχολικούς χώρους.
Η κατ’ όνομα «αντισεισμική αναβάθμιση» έχει αποκαλύψει και δημιουργήσει πολλά προβλήματα στην ασφάλεια των σχολικών κτιρίων για μαθητές και δασκάλους. Επιβάλλεται η ενεργός παρακολούθηση του θέματος και η δυναμική διεκδίκηση εφαρμογής σωστών προδιαγραφών ασφαλείας. Κατεδάφιση κτιρίων όπου κρίνεται απαραίτητο και είναι ασύμφορη οικονομικά η επισκευή τους.
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Μανόλης Σόβολος
ΓΕΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΠΟΕΔ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ»
Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008
Ποίημα της εβδομάδας 93
ΦΩΝΕΣ
Ιδανικές φωνές και αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε
κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.
Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας-
σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Ιδανικές φωνές και αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.
Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε
κάποτε μες στην σκέψη τες ακούει το μυαλό.
Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας-
σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008
Τα «ψιλά» έχουν ψωμί!
Πολύς κόσμος δε δείχνει τον απαιτούμενο σεβασμό στα «ψιλά» των εφημερίδων. Κακώς, γιατί αυτά μιλάνε ...δυσανάλογα με το χώρο που πιάνουν. Βέβαια, χρειάζεται μια τεχνική στο διάβασμα. Ο αναγνώστης πρέπει να είναι εξασκημένος στα «λίγα λόγια». Να αρπάζει, δηλαδή, την είδηση και στη συνέχεια να κάνει τις δικές του επεξεργασίες, τους δικούς του συνειρμούς. Σίγουρα, από τα «ψιλά» των εφημερίδων μπορούν να βγουν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.
Διάβασα, για παράδειγμα, στα «ψιλά» μιας εφημερίδας, ότι «στα βαφτίσια της κόρης του Νίκου Παπανδρέου, που έγιναν σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο και τα ευλόγησε ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, παραβρέθηκε και ο Αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα». Ασφαλώς πολλοί λίγοι θα έδωσαν σημασία στην «ψιλή» είδηση. Ωστόσο αυτή, που μπορεί και να είναι τελείως ...αθώα, οδηγεί, μπορεί να οδηγήσει, σε μεγάλες πολιτικές συζητήσεις. Εγώ θα βάλω απλώς ένα ερώτημα: Ο πρεσβευτής ανήκει στο «στενό οικογενειακό κύκλο» του προέδρου του ΠΑΣΟΚ; Είναι συγγενής πρώτου βαθμού; Εκτός αν συνόδευε τον αρχιεπίσκοπο, οπότε ...απαλλάσσεται ο κ. Παπανδρέου και το πρόβλημα μεταφέρεται στον κ. Ιερώνυμο!
Μια άλλη είδηση των «ψιλών» έλεγε ότι «ο καταδικασθείς μαζί με τον κ. Κεφαλογιάννη για «υπόθαλψη εγκληματία» (ναρκωτικά), κ. Σπανουδάκης, εξακολουθεί να παραμένει στη θέση του («περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης»)! Και αυτή η είδηση έχει ...βάθος! Αν, δε, προσθέσουμε δίπλα της και την είδηση - σύμπτωση, που και αυτή πέρασε στα «ψιλά», ότι τις ίδιες περίπου ώρες που ο πατέρας Κεφαλογιάννης καταδικαζόταν «για υπόθαλψη εγκληματία» (ναρκωτικά), η βουλευτής κόρη του, συνοδεύοντας τον υφυπουργό Παιδείας παρακαλώ, επισκεπτόταν τα περίφημα Ζωνιανά, τότε το ζήτημα απαιτεί σίγουρα ...ψυχίατρο! Του καθένα το μυαλό πάει και πού δεν πάει!
Στα «ψιλά», επίσης, πέρασε και η αθλητική είδηση, η οποία έλεγε πως στο τελευταίο ματς του Άρη, από τους 14 ποδοσφαιριστές που χρησιμοποίησε η ομάδα της Θεσσαλονίκης, κανένας δεν ήταν Έλληνας (δυο Έλληνες ζέσταιναν τον πάγκο, οι υπόλοιποι είχαν πεταχτεί στα αζήτητα). Πόσα χρήσιμα συμπεράσματα μπορείς να βγάλεις και από αυτήν την «ψιλή» είδηση: Ανεργία για τους Έλληνες επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, Εθνική Ελλάδας χωρίς νέους παίχτες, συναισθηματική μεταλλαγή των φιλάθλων. Σήμερα, πια, δεν αγαπάνε ομάδα, αγαπάνε Ανώνυμες Εταιρείες! Α, για να μην παρεξηγηθούμε: Περίπου την ίδια εικόνα παρουσιάζουν και οι άλλες ομάδες!
«Το προσδόκιμο επιβίωσης των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης», γράφουν τα «ψιλά» των εφημερίδων, «αναμένεται να μειωθεί κατά 5.5 μήνες το 2020 λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης». Βέβαια τα «ψιλά», ελλείψει χώρου, δεν ψάχνουν να βρουν τους υπεύθυνους. Δουλειά του αναγνώστη, λοιπόν, να μεγαλώσει την είδηση. Να ερευνήσει, να μάθει, να τιμωρήσει! Η είδηση, αυτή καθ' εαυτή, παρότι «ψιλή», κάνει τη δουλειά της.
Στα «ψιλά», επίσης, πέρασε και ένας «μικρός» απολογισμός του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, σε συνδυασμό με τη θητεία του φρανκικού καθεστώτος. Πάνω από 500.000 τα θύματα. Ο φασίστες χρεώνονται με περισσότερες από 75.000 εκτελέσεις και με περισσότερες από 30.000 εξαφανίσεις. Η «ψιλή» είδηση, η οποία βέβαια δεν είναι καινούρια, με αναστάτωσε, γιατί στην ίδια εφημερίδα διάβασα τον ολοσέλιδο τίτλο - παρότρυνση γνωστού και καλού Έλληνα σκηνοθέτη, ο οποίος μας καλούσε να «συμφιλιωθούμε πια με τον Εμφύλιο». Θα στείλω την παρότρυνσή του και στην Ισπανία!
«Το Λέτσενγκ», γράφουν τα «ψιλά», «είναι από τα παραγωγικότερα και επικερδέστερα αδαμαντωρυχεία στον κόσμο(Gem Diamonds - Χρηματιστήριο Λονδίνου). Το Λεσότο, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται το Λέτσενγκ, είναι από τις φτωχότερες, αν όχι η φτωχότερη χώρα της Αφρικής. Πριν από λίγες μέρες βρέθηκε ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια του κόσμου. Η αξία του δεν μπορεί να υπολογιστεί για την ώρα. Το Λεσότο, πάντως, λιμοκτονεί! Και θα λιμοκτονεί και μετά την οικονομική αξιολόγηση του διαμαντιού, που διαθέτει «εξαιρετικό χρώμα και υψηλή καθαρότητα».
Δε θα συνεχίσω. Θέλω, όμως, να σας παροτρύνω να διαβάζετε τα «ψιλά» των εφημερίδων. Πολλά από αυτά, αν όχι τα περισσότερα, εμπεριέχουν συμπυκνωμένες μεγάλες ειδήσεις. Ειδήσεις, που, οπωσδήποτε, απαιτούν επεξεργασία. Σας βεβαιώνω, όμως, πως στο εσωτερικό τους κρύβονται τεράστιες εκρήξεις! «Απολυμένοι Ινδοί εργάτες λιντσάρισαν τον διευθυντή ιταλικής εταιρείας». Οχτώ λέξεις, που τα λένε όλα!
Του Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 28-9-2008
Διάβασα, για παράδειγμα, στα «ψιλά» μιας εφημερίδας, ότι «στα βαφτίσια της κόρης του Νίκου Παπανδρέου, που έγιναν σε πολύ στενό οικογενειακό κύκλο και τα ευλόγησε ο αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, παραβρέθηκε και ο Αμερικάνος πρεσβευτής στην Αθήνα». Ασφαλώς πολλοί λίγοι θα έδωσαν σημασία στην «ψιλή» είδηση. Ωστόσο αυτή, που μπορεί και να είναι τελείως ...αθώα, οδηγεί, μπορεί να οδηγήσει, σε μεγάλες πολιτικές συζητήσεις. Εγώ θα βάλω απλώς ένα ερώτημα: Ο πρεσβευτής ανήκει στο «στενό οικογενειακό κύκλο» του προέδρου του ΠΑΣΟΚ; Είναι συγγενής πρώτου βαθμού; Εκτός αν συνόδευε τον αρχιεπίσκοπο, οπότε ...απαλλάσσεται ο κ. Παπανδρέου και το πρόβλημα μεταφέρεται στον κ. Ιερώνυμο!
Μια άλλη είδηση των «ψιλών» έλεγε ότι «ο καταδικασθείς μαζί με τον κ. Κεφαλογιάννη για «υπόθαλψη εγκληματία» (ναρκωτικά), κ. Σπανουδάκης, εξακολουθεί να παραμένει στη θέση του («περιφερειακός διευθυντής Εκπαίδευσης Κρήτης»)! Και αυτή η είδηση έχει ...βάθος! Αν, δε, προσθέσουμε δίπλα της και την είδηση - σύμπτωση, που και αυτή πέρασε στα «ψιλά», ότι τις ίδιες περίπου ώρες που ο πατέρας Κεφαλογιάννης καταδικαζόταν «για υπόθαλψη εγκληματία» (ναρκωτικά), η βουλευτής κόρη του, συνοδεύοντας τον υφυπουργό Παιδείας παρακαλώ, επισκεπτόταν τα περίφημα Ζωνιανά, τότε το ζήτημα απαιτεί σίγουρα ...ψυχίατρο! Του καθένα το μυαλό πάει και πού δεν πάει!
Στα «ψιλά», επίσης, πέρασε και η αθλητική είδηση, η οποία έλεγε πως στο τελευταίο ματς του Άρη, από τους 14 ποδοσφαιριστές που χρησιμοποίησε η ομάδα της Θεσσαλονίκης, κανένας δεν ήταν Έλληνας (δυο Έλληνες ζέσταιναν τον πάγκο, οι υπόλοιποι είχαν πεταχτεί στα αζήτητα). Πόσα χρήσιμα συμπεράσματα μπορείς να βγάλεις και από αυτήν την «ψιλή» είδηση: Ανεργία για τους Έλληνες επαγγελματίες ποδοσφαιριστές, Εθνική Ελλάδας χωρίς νέους παίχτες, συναισθηματική μεταλλαγή των φιλάθλων. Σήμερα, πια, δεν αγαπάνε ομάδα, αγαπάνε Ανώνυμες Εταιρείες! Α, για να μην παρεξηγηθούμε: Περίπου την ίδια εικόνα παρουσιάζουν και οι άλλες ομάδες!
«Το προσδόκιμο επιβίωσης των κατοίκων της Ευρωπαϊκής Ένωσης», γράφουν τα «ψιλά» των εφημερίδων, «αναμένεται να μειωθεί κατά 5.5 μήνες το 2020 λόγω της ατμοσφαιρικής ρύπανσης». Βέβαια τα «ψιλά», ελλείψει χώρου, δεν ψάχνουν να βρουν τους υπεύθυνους. Δουλειά του αναγνώστη, λοιπόν, να μεγαλώσει την είδηση. Να ερευνήσει, να μάθει, να τιμωρήσει! Η είδηση, αυτή καθ' εαυτή, παρότι «ψιλή», κάνει τη δουλειά της.
Στα «ψιλά», επίσης, πέρασε και ένας «μικρός» απολογισμός του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, σε συνδυασμό με τη θητεία του φρανκικού καθεστώτος. Πάνω από 500.000 τα θύματα. Ο φασίστες χρεώνονται με περισσότερες από 75.000 εκτελέσεις και με περισσότερες από 30.000 εξαφανίσεις. Η «ψιλή» είδηση, η οποία βέβαια δεν είναι καινούρια, με αναστάτωσε, γιατί στην ίδια εφημερίδα διάβασα τον ολοσέλιδο τίτλο - παρότρυνση γνωστού και καλού Έλληνα σκηνοθέτη, ο οποίος μας καλούσε να «συμφιλιωθούμε πια με τον Εμφύλιο». Θα στείλω την παρότρυνσή του και στην Ισπανία!
«Το Λέτσενγκ», γράφουν τα «ψιλά», «είναι από τα παραγωγικότερα και επικερδέστερα αδαμαντωρυχεία στον κόσμο(Gem Diamonds - Χρηματιστήριο Λονδίνου). Το Λεσότο, στο έδαφος του οποίου βρίσκεται το Λέτσενγκ, είναι από τις φτωχότερες, αν όχι η φτωχότερη χώρα της Αφρικής. Πριν από λίγες μέρες βρέθηκε ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια του κόσμου. Η αξία του δεν μπορεί να υπολογιστεί για την ώρα. Το Λεσότο, πάντως, λιμοκτονεί! Και θα λιμοκτονεί και μετά την οικονομική αξιολόγηση του διαμαντιού, που διαθέτει «εξαιρετικό χρώμα και υψηλή καθαρότητα».
Δε θα συνεχίσω. Θέλω, όμως, να σας παροτρύνω να διαβάζετε τα «ψιλά» των εφημερίδων. Πολλά από αυτά, αν όχι τα περισσότερα, εμπεριέχουν συμπυκνωμένες μεγάλες ειδήσεις. Ειδήσεις, που, οπωσδήποτε, απαιτούν επεξεργασία. Σας βεβαιώνω, όμως, πως στο εσωτερικό τους κρύβονται τεράστιες εκρήξεις! «Απολυμένοι Ινδοί εργάτες λιντσάρισαν τον διευθυντή ιταλικής εταιρείας». Οχτώ λέξεις, που τα λένε όλα!
Του Νίκου ΑΝΤΩΝΑΚΟΥ
«ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ» 28-9-2008
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)