Γιορτάζοντας την Ανάσταση

Γιορτάζοντας την Ανάσταση, σήμερα, ας έχουμε υπ' όψη μας ότι για την Ανάσταση, και πολύ περισσότερο για την επ-ανάσταση, σε οποιοδήποτε τομέα χρειάζεται η ανάσταση των συνειδήσεών μας. Εκτός από τις ευχές χρειάζεται και συλλογική δράση.

Ποίημα της εβδομάδας 119

Αν δεν μου ‘δινες την ποίηση Κύριε

Αν δεν μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω.
Αυτά τα χωράφια δε θα ‘ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.

Λοιπόν, πώς σου φαίνονται Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε Είδες τ’ αμπέλια μου
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου
Κι έχω ακόμα καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι ο κλήρος μου μεγαλώνει.

Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.
Ωστόσο, δεν ξοδεύω τον ήλιο σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ότι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ‘ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να ‘ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να ‘χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ποίημα της εβδομάδας 118

Σκλάβοι Πολιορκημένοι. Πρόλογος

Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός.
Kι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός
μπρος στο κάθε τραπεζάκι. "Γεια σου, Kωνσταντή βαρβάτε"!
― Kαλησπερούδια αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;

Ένας σού δινε ποτήρι κι άλλος σού δινεν ελιά.
Έτσι πέρασες γραμμή της γειτονιάς τα καπελιά.
Kι αν σε πείραζε κανένας, - αχ, εκείνος ο Tριβέλας! -
έκανες, πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας.

Xτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνια μπρος, χρόνια μετά...
H ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.
Tάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!

Kώστας Βάρναλης
(από τα Ποιητικά, «O Kέδρος» 1956)

Να διαλυθεί το ΝΑΤΟ! ΤΩΡΑ!

«Δεν ξέρω πώς ηχεί στα αυτιά των άλλων λαών της Ευρώπης η λέξη "ΝΑΤΟ", όμως στα αυτιά του ελληνικού λαού ακούγεται σαν κατάρα. Γιατί σημαίνει ξένες επεμβάσεις, εμφύλιο πόλεμο, εθνικές καταστροφές, αστυνομοκρατία, δικτατορία και εθνική αιμορραγία, λόγω των υπέρογκων οικονομικών δαπανών που η Ατλαντική Συμμαχία μάς επιβάλλει σε βάρος της οικονομικής και της κοινωνικής μας ανάπτυξης και ευημερίας. Στην ουσία το ΝΑΤΟ και ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πειθήνιο όργανο στη διάθεση της αμερικανικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής, υπεύθυνο για τα χιλιάδες ανθρώπινα θύματα και τις αμέτρητες καταστροφές, με στόχο αθώους λαούς στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Γάζα. Ένας μηχανισμός πολέμου που επιμένει να διατηρεί την οικουμένη σε ζώνες καλές και κακές και σε λαούς Α και Β κατηγορίας με όπλο την αναζωπύρωση του μίσους και της διχόνοιας.

Σήμερα με τη βαθιά οικονομική κρίση που βυθίζει με γρήγορους ρυθμούς σε χάος την υπερδύναμη και τους δορυφόρους της, καταντά γελοία και επικίνδυνη η διατήρηση αυτού του κολοσσιαίου μηχανισμού που απορροφά δισεκατομμύρια ευρώ εν ονόματι ενός κοινωνικού και οικονομικού συστήματος που βρίσκεται σε πλήρη διάλυση. Πώς είναι λοιπόν δυνατόν, αυτοί οι δήθεν "ανώτεροι" λαοί που αποτελούν το ΝΑΤΟ να εξακολουθούν να διατείνονται ότι εκπροσωπούν τον ελεύθερο και γι’ αυτό "ανώτερο" κόσμο με το δικαίωμα να τιμωρούν τους "κατώτερους" λαούς για να τους επιβάλουν το σύστημά τους; Και ποιο σύστημα; Της άγριας εκμετάλλευσης και της θεοποίησης του χρήματος που σήμερα τους καταδικάζει σε στρατιές ανέργων και αύριο πεινασμένων και εξαθλιωμένων εργαζομένων; Δεν φταίνε, όμως, μόνο οι εξουσιαστές, οι ολιγάρχες και οι πολιτικοί και στρατηγοί που τους στηρίζουν, αλλά φταίνε και οι λαοί που τους ανέχονται. Πού είναι τα συνδικάτα; Πού είναι τα φλογερά νιάτα; Πού είναι οι στρατιές των εργαζομένων που ειδικά γι’ αυτούς έφτασε ήδη η ώρα της μεγάλης δοκιμασίας;

Και πώς η Ευρώπη των 300 εκατομμυρίων επιτρέπει σε μια χούφτα πολιτικούς και στρατηγούς να δαπανούν δισεκατομμύρια ευρώ εν ονόματι δήθεν της ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όταν η μεγάλη κρίση χτυπά τις ίδιες τις χώρες τους και η μοναδική ελευθερία που τους απομένει είναι η ελευθερία στην ανεργία, στην υπανάπτυξη και αύριο στην εξαθλίωση; Δεν είναι, λοιπόν, μόνο ανήθικο να τολμάμε σήμερα να θεωρούμε το ΝΑΤΟ δύναμη ελευθερίας και δικαιοσύνης, αλλά και καταστροφικό για την οικονομία της Ευρώπης.

Σκεφθείτε μόνο πόσες χιλιάδες θέσεις εργασίας θα εξασφάλιζε αυτός ο πακτωλός των χρημάτων που τώρα διατίθεται σε πολέμους, καταστροφές και σφαγές αμάχων. Γι’ αυτό έπαψε πια η εποχή των λόγων και είναι ιστορική ανάγκη να μπούμε στην εποχή των έργων. Με σύνθημα τη διάλυση του ΝΑΤΟ, που εκτός όλων των άλλων σαν τυφλό όργανο των στρατηγών του Πενταγώνου και της αμερικανικής πολιτικής έχει αποστολή να μην αφήσει την Ευρώπη να ορθοποδήσει. Μια Ευρώπη που θα ανήκει στους λαούς της και όχι στους στρατηγούς των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Αθήνα, 30.3.2009

Του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
«ΧΑΡΑΥΓΗ» 3-4-2009

Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού Βιβλίου

Μήνυμα 2009

ΕΙΜΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Είμαι ο κόσμος κι ο κόσμος είμαι εγώ,
με τα βιβλία είμαι ό,τι επιθυμώ!
Λέξεις κι εικόνες, μύθοι και ποιήματα,
στη Γη με περπατάνε δίχως βήματα.

Τη χώρα που ‘χει το κρυμμένο θησαυρό,
τα λυχνάρια, τα χαλιά τα μαγικά
τα τζίνια, τα φαντάσματα, τα ξωτικά
στις Σεχραζάντ τα παραμύθια θα τα βρω!

Με τις σελίδες του βιβλίου φτερουγίζω,
στο χώρο και στο χρόνο ταξιδεύω
κι ενώ απ’ όπου είμαι δε σαλεύω,
φανταστικές στεριές και θάλασσες διασχίζω!

Κι όσο πιο πολύ διαβάζω,
τόσο νιώθω μια χαρά,
που ποτέ δεν την αλλάζω.
Βιβλίο μου είσαι τέλεια συντροφιά!

Απόδοση : Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου

Περπατώ με τους τυφλούς

Συναδέλφισσα μου έστειλε την αφίσα για τις δραστηριότητες της σχολής τυφλών.

Οι αριθμοί της ντροπής

"Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ"

Μαθήματα Κυπριακής Ιστορίας

Πατήστε τη σύνδεση για να δείτε ένα ενδιαφέρον βίντεο.

Ποίημα της εβδομάδας 117

Ιστορία του Λαβύρινθου

Απ’ όταν ο Θησέας σκότωσε τον Μινώταυρο
ο λαβύρινθος εγκαταλείφθηκε, απολύθηκαν οι φύλακες
με τον καιρό γκρεμίστηκε η οροφή του
βγήκαν στο φως οι τρομεροί διάδρομοι
οι αίθουσες για τα βασανιστήρια, την ανθρωποφαγία
οι στοές με τις κρυμμένες εφευρέσεις
τους καταχωνιασμένους θησαυρούς
πέσανε οι τοίχοι, μείναν μόνο τα χνάρια
από περίπλοκα χαράγματα πάνω στη γη.

Όμως προσομοιώσεις λαβυρίνθων, σκοτεινές κατασκευές
δεν έπαψαν να χτίζονται με νέα υλικά
με καινούρια τέρατα, θύματα, ήρωες, ηγεμόνες,
φτιάχνονται προπαντός λαβύρινθοι με λέξεις
κάθε χρονιά μπαίνουν μέσα τους νέες φουρνιές
αγόρια και κορίτσια, με φόβο μαζί κι αψηφισιά
για τις παγίδες, τις καταπακτές, τ’ αδιέξοδα
φιλοδοξώντας να ξαναπλάσουν και να παίξουν
το παλιό δράμα προσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα
δίνοντας στους κύριους ρόλους τα ίδια ονόματα
Μίνωας, Πασιφάη, Μινώταυρος, Αριάδνη,
Δαίδαλος, Ίκαρος, Θησέας.

Τίτος Πατρίκιος

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΗ!

Συναδέλφισσα μου έστειλε το παρακάτω σημείωμα. Δεν είναι η μόνη ούτε μόνη της.

Από τη μέρα που άκουσα ότι οι δέκα αστυνομικοί αθωώθηκαν, δεν μπορώ να ησυχάσω!

Αισθάνομαι τρομερό θυμό, απέραντη απογοήτευση και αηδία που ζω σε αυτό τον τόπο που τα πάντα έχουν ξεφτίσει.

Λυπάμαι αφάνταστα και συμπάσχω στον πόνο αυτών των νεαρών παιδιών που χτυπήθηκαν τόσο απάνθρωπα από τα αστυνομικά "τέρατα", που κουρελιάστηκε η αξιοπρέπεια και τα όνειρά τους και έσβησε τόσο άγαρμπα η δίψα τους για ζωή. Έχει ζωγραφιστεί πλέον στα πρόσωπα τους μόνιμα ο φόβος και η απογοήτευση, δεν μπορούν να κοιμηθούν γαλήνια τις νύχτες και ο ένας από τους δύο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει για πάντα τούτο τον τόπο. Πού φτάσαμε; Πόσο ξεπουλήσαμε τους εαυτούς μας; Αυτός είναι ο κόσμος που υποσχόμαστε στη νέα γενιά;

Τρέμω. Τρέμω για το μέλλον και άλλων συνανθρώπων μου, άλλων παιδιών. Υπάρχουν πολλές πιθανότητες να έχουν παρόμοια τύχη με αυτά τα παιδιά. Η αθωωτική απόφαση των δικαστών υπέρ των αστυνομικών, παρόλα τα αδιάσειστα στοιχεία επικροτεί και άλλες παρόμοιες ενέργειες.

Συνάνθρωποι μου ξυπνάτε δεν πρέπει να αφήσουμε και αυτή την ιστορία να κλείσει έτσι. Αντιδράστε με όποιο τρόπο μπορείτε γιατί μην ξεχνάτε ότι όσο υπάρχουν πρόβατα θα υπάρχουν ΛΥΚΟΙ!!

Ο Ματρόζος

Επετειακό ποίημα για την τύχη που επεφύλλασε, διαχρονικά, το αστικό κράτος στους αγωνιστές.

Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια,
με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά,
σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ' τα χιόνια,
περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά.
Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γέρο καπετάνος
που ακόμα και στον ύπνο του την έτρεμε ο Σουλτάνος.

Είναι από κείνους που έχυσαν το αθάνατό τους αίμα,
από τους χίλιους που έβγαλες, πατρίδα μου χρυσή,
είναι από κείνους που έβαλαν στην κεφαλή σου στέμμα
και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί.
Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου κι άλλα,
μα εκείνα που δεν έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα.

Σαν έγραψαν με το δαυλό της ιστορίας μόνοι,
χωρίς γι’ αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει,
με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,
άλλοι στα δίχτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί.
Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ' ατρόμητα λιοντάρια,
με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια.

Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα,
μα καπετάνους σαν ιδεί μες στα βασιλικά,
εκείνους που 'χε ναύτες του με μάτια βουρκωμένα
στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά,
και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου ‘λεγε εκεί στην άμμο
πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο.

"Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ' αποθάνω",
στο τέλος πάντα μου 'λεγε μ' έν' αναστεναγμό,
"Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο,
μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό.
Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα,
πριν πεθαμένο μ' εύρετε μια μέρα από την πείνα...

Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής, απ' τα Ψαρά κει πέρα,
πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός,
κι αν θυμηθεί πως τη ζωή τού έσωσα μια μέρα
απ' έξω από την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός
να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι
σ' εκείνον που 'χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη".

Πέντε έξι ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι
κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί,
ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη
το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει.
Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα,
πως φεύγει τώρ' απ' το νησί και πως ερχόταν πρώτα.

"Εδώ τι θέλεις, γέροντα;" ρωτά τον καπετάνο
στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός
ντυμένος στα χρυσά. "Παιδί μου, είναι πάνω
ο Κωνσταντής;". "Ποιος Κωνσταντής;". "Αυτός... ο Ψαριανός".
"Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ είναι Υπουργείο,
να ζητιανέψεις πήγαινε μες στο φτωχοκομείο!".

Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι
και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού
και με σπιθόβολη ματιά μες απ' τα στήθια βγάνει
με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλληκαριού :
"Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!"

Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,
στο παραθύρι πρόβαλε να δει ποιος τον ζητεί
και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του
και να 'ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.
Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη,
κάτι που μοιάζει με όνειρο μαζί και παραμύθι.

Τον κοίταξε τα μάτια του μες στα μακριά του φρύδια,
που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά,
στον καπετάνο εφάνηκαν με την φωτιά την ίδια,
όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά.
Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι,
ο ημίθεος τον γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι.

"Δεν με θυμάσαι, Κωνσταντή;" σε λίγο του φωνάζει,
"γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!...".
"Ποιος το 'λπιζε να δει ποτές", ο γέροντας στενάζει,
"τον καπετάνο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!...".
Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη,
τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.

"Ποιος είσαι, καπετάνο μου; Και ποιο 'ναι το νησί σου;",
ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό,
"πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε, θυμήσου
απ' της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό.
Μήπως στην Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη;
Στην Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη;"

Απ' έξω απ' την Τένεδο ...πενήντα πέντε χρόνια
επέρασαν απ' την στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.
Σαν να σε βλέπω Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια...
Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ...
Χρόνος δεν ήταν που 'καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα
κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα...

Απ' έξω απ' την Τένεδο, θυμάσαι; Μια φρεγάδα
σ' έβαλε εμπρός μ' αράπικου αλόγου γληγοράδα
μ' οχτώ βατσέλα πίσω της εμοιάζαν περιστέρια
κι εσύ γεράκι γύρω τους... επάνω στο μπουρλότο,
που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ' αστέρια,
σαν δαίμονας μες στον καπνό γλυστρούσες και στον κρότο.

Σε καμαρώνω από μακριά... κι οι ναύτες κι ο λοστρόμος
μ' εξώρκιζαν να φύγουμε τους είχε πιάσει τρόμος,
γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι
θάρρος στους ναύτες σου έδινες... δεν βάσταξε η καρδιά μου,
σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη
και "όρτσα! μάινα τα πανιά!" φωνάζω στα παιδιά μου.

Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες... μ' αντάρα,
ο Τούρκος κοντοζύγωνε η μαύρη μου καμπάρα
αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,
μα σαν δελφίνι γρήγορα κι εκείνος εγλιστρούσε.
Οι ναύτες μου φωνάζανε: "Τι κάνεις καπετάνο;"
Κι εγώ τους λέω: "Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω...".

Και σου πετώ τη γούμενα... και δένεις το μπουρλότο...
κάνω τιμόνι δεξιά... το φλογερό το χνώτο
του Τούρκου θα σε βούλιαζε - θυμάσαι; Σου φωνάζω,
"Πρώτος απ' όλους ν' ανεβείς", μα δεν μ' ακούς κι αφήνεις
άλλοι ν' ανέβουν... έσκυψα κι απ' τα μαλλιά σ' αδράζω,
και σ' έσωσα κι εφύγαμε... μα δάκρυα βλέπω χύνεις!...".

"Ματρόζε μου!" δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει
και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.
Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια
στ' άσπρα τους γένεια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια,
δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι,
όταν του ήλιου το φιλί την άνοιξη το λειώνει.-

του Γεωργίου Στρατήγη (1860-1938)

Σχολική παραβατικότητα: Λόγια, λόγια, λόγια …

Τα τελευταία χρόνια έχουν δοθεί πολλές αφορμές για να τεθεί προς συζήτηση το θέμα της σχολικής παραβατικότητας. Πάρα πολλά περιστατικά στους σχολικούς χώρους δημοσιοποιήθηκαν και αποτέλεσαν σοβαρές ενδείξεις για τα συσσωρευμένα προβλήματα που απαντώνται στους σχολικούς χώρους. Θα περίμενε καθένας ότι η αντίδραση της υπεύθυνης πολιτείας και όλων των εμπλεκόμενων φορέων θα ήταν άμεση, στοχευμένη και θα λαμβάνονταν μέτρα που θα είχαν άμεσα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αποτελέσματα. Δυστυχώς, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι, τις περισσότερες φορές υποτιμήθηκε η σοβαρότητα των προβλημάτων και τα «μέτρα» ήταν στάχτη στα μάτια της κοινωνίας.

Θα πρέπει εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι για μας η σχολική παραβατικότητα είναι κομμάτι της κοινωνικής παραβατικότητας, καλλιεργείται και τρέφεται μέσα στη συγκεκριμένη κοινωνία, οι ρίζες είναι χωμένες βαθιά στα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας. Είναι λοιπόν, κατά τη γνώμη μας, μεγάλη αυταπάτη να πιστεύουμε ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί η σχολική παραβατικότητα με οποιαδήποτε μέτρα ξεκομμένα από την κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουν οι νέοι.

Είναι καιρός να αναρωτηθούμε ποια κοινωνικά πρότυπα δίνουμε στα παιδιά μας; Ποια κοινωνία τους ετοιμάζουμε; Με τι προϊόντα υποκουλτούρας τα «ταΐζουμε»; Πόσο περήφανα είναι τα δημόσια πρόσωπα για τα πρότυπα και τις αρχές που προβάλλουν στα παιδιά και τους νέους; Πόσο τα «παχιά τους λόγια» συνάδουν με τις πράξεις τους; Πόση εμπιστοσύνη εμπνέουν οι θεσμοί της κοινωνίας μας; Πιστεύει άραγε κανείς ότι είμαστε ευτυχισμένοι με την ποιότητα των τηλεοπτικών προγραμμάτων; Οι ελάχιστες ανεκτές εξαιρέσεις δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για κανένα. Σήμερα η τηλεόραση αποτελεί ουσιαστικά τον κυριότερο «δάσκαλο» των παιδιών στην πιο ευαίσθητη ηλικία. Η πολιτεία και όλοι μας αφήσαμε το μέσο αυτό να λειτουργεί στα χέρια ανθρώπων που αναγάγουν τα πάντα στην «ελεύθερη αγορά» των κερδών τους. Την ατολμία, την αδιαφορία ή την αμέλειά μας να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις αρχίσαμε ήδη να τις πληρώνουμε.

Απ’ την άλλη, η εικόνα που φτάνει στους νέους για τα δημόσια πρόσωπα, μέσω των μέσων ενημέρωσης, δεν είναι καθόλου κολακευτική. Δίκαια ή άδικα δεν έχει μεγάλη σημασία για το μήνυμα που δέχονται οι νέοι άνθρωποι. Στις περισσότερες περιπτώσεις οι νέοι άνθρωποι δέχονται τα δημόσια πρόσωπα ως ένα συρφετό από ψεύτες, υποκριτές, κομπιναδόρους, αναμεμειγμένους σε ποικίλα σκάνδαλα, υπονομευτές και συκοφάντες φίλων και αντιπάλων, καταχραστές, βολεμένους αποδέκτες ποικίλων προνομίων. Πώς άραγε θα κτιστεί η εμπιστοσύνη και η ελπίδα για το μέλλον τους στους νέους ανθρώπους;

Αν όμως ξεχάσουμε για λίγο, έστω και υποθετικά, τη σύνδεση σχολείου και κοινωνίας και επικεντρωθούμε στη σχολική παραβατικότητα τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Δεν μπορεί να είναι κανένας περήφανος για τα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά μας. Πριν ακόμα τα παιδιά έρθουν στο σχολείο η οικογένειά τους έχει βιώσει την παντελή έλλειψη στήριξης της πολιτείας. Βρέφη ακόμα αναγκάστηκαν γρήγορα γρήγορα να αποχωριστούν τη μητέρα τους αφού η άδεια μητρότητας είναι ελλιπέστατη. Παραβλέπουμε τη σημασία που έχει για την περαιτέρω ανάπτυξή του, ιδιαίτερα σ’ αυτή την ηλικία, η σχέση του παιδιού με τη μητέρα και τους γονείς. Καθιερώνουμε στα χαρτιά τη γονική άδεια άνευ απολαβών. Μα είμαστε σοβαροί. Ποιος εργαζόμενος γονιός μπορεί να παρατήσει τη δουλειά του και χωρίς να πληρώνεται να ασχοληθεί με τη φροντίδα του παιδιού του. Ο νόμος δηλαδή είναι για αργόσχολους πλούσιους.

Στη συνέχεια υπάρχει παντελής έλλειψη δημόσιων δωρεάν παιδικών σταθμών. Οι περισσότεροι ιδιωτικοί, εκτός από το υπέρογκο κόστος, δεν πληρούν σοβαρές προδιαγραφές για την πολύπλευρη ανάπτυξη του παιδιού. Ο έλεγχος που τους γίνεται είναι ελλιπής και έτσι οι γονείς υφίστανται, τις περισσότερες φορές, χαμηλού επιπέδου υπηρεσίες και τα παιδιά τους δεν λαμβάνουν ποιοτική φροντίδα και αγωγή.

Φτάνει ο καιρός τα παιδιά να πάνε στο σχολείο. Τα σχολεία τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονται, δυστυχώς και από γονείς, ως παιδοφυλακτήρια. Δείχνουμε ικανοποιημένοι αν είναι ανοικτά συγκεκριμένες ώρες, αν το Σεπτέμβρη έχουν έρθει οι δάσκαλοι και τα βιβλία. Και τις πλείστες φορές σταματάμε εκεί. Λίγες, ελάχιστες φορές γονείς και δάσκαλοι αναρωτηθήκαμε και αναδείξαμε προβλήματα των σχολείων και τα κάναμε γνωστά στην κοινωνία. Εννοώ ως οργανωμένα σύνολα και όχι απλά στις προσωπικές μας συζητήσεις. Ούτε η ΠΟΕΔ ούτε οι Ομοσπονδίες των γονιών πρόβαλλαν με έμφαση βασικά ερωτήματα για το ποιο σχολείο θέλουμε.

• Μας αρκεί να έχει το Σεπτέμβρη το σχολείο, αριθμητικά, τους δασκάλους που χρειάζεται; Πότε θα απαιτήσουμε οι δάσκαλοι όλων των βαθμίδων να μορφώνονται σε Πανεπιστημιακές Παιδαγωγικές σχολές με τις απαραίτητες εξειδικεύσεις;
• Μας αρκεί να έχουν σταλεί στα σχολεία όλα τα βιβλία; Πότε θα απαιτήσουμε βιβλία διδάξιμα, ποιοτικά, στηριγμένα στην κυπριακή πραγματικότητα, κατάλληλα για την ηλικία των παιδιών;
• Είμαστε ικανοποιημένοι να βλέπουμε μικρά παιδιά των 5 χρονών και 8 μηνών να βιάζονται πνευματικά να μάθουν να διαβάζουν μέχρι τα Χριστούγεννα; Πότε θα αποφασίσουμε να κάνουμε το προφανές: Τα παιδιά εφτά χρονών στην πρώτη τάξη ή τουλάχιστον μετά από επιστημονικές εξετάσεις ετοιμότητας;
• Θεωρούμε τα 10λεπτα διαλείμματα αρκετά για ξεκούραση, φαγητό, παιχνίδι, εκτόνωση και κοινωνικοποίηση των παιδιών; Πότε θα απαιτήσουμε ημίωρα διαλείμματα για τα παιδιά; Θέλει πολύ φαιά ουσία για να αντιληφθούμε ότι αν δεν εκτονωθούν στο διάλειμμα θα εκτονωθούν στην τάξη;
• Είμαστε ικανοποιημένοι από τις σχολικές αυλές – σεληνιακά τοπία; Πότε θα απαιτήσουμε να γίνουν οι αυλές παιδότοποι δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών;
• Μας αρκεί που οι σχολικές βιβλιοθήκες στα δημοτικά σχολεία περιορίζονται σε μερικά βιβλία στη ντουλάπα της τάξης; Πότε θα απαιτήσουμε την δημιουργία κεντρικής μαθητικής βιβλιοθήκης σε κάθε σχολείο, κύτταρο μάθησης και δημιουργίας;
• Είμαστε ικανοποιημένοι που κάποιοι αδαείς μετέφρασαν τον όρο «ανοικτό σχολείο» σε αδιαφορία προστασίας της σχολικής περιουσίας και οδήγησαν στο «μπάτε σκύλοι αλέστε»; Πότε θα απαιτήσουμε προστασία του σχολείου το οποίο θα είναι ανοικτό σε δράσεις της τοπικής οργανωμένης κοινωνίας;
• Μας αρκεί τα παιδιά να «μαντρώνονται» σε ένα χώρο επί ώρες μέχρι να σχολάσουν οι γονείς τους; Πότε θα απαιτήσουμε αποφόρτωση της ύλης, των γνωσιοκεντρικών μαθημάτων, το οποίο θα συνδυάζει τις απαραίτητες γνώσεις με τις δεξιότητες για τη ζωή; Πότε θα σταματήσουμε να αυτοσχεδιάζουμε και να αναμασάμε το θαυμασμό μας για άλλα εκπαιδευτικά συστήματα;
• Δεν μας προβληματίζει το γεγονός ότι ακόμη και το ένα «πρότυπο» σχολείο που προσπαθήσαμε να φτιάξουμε («Πεύκιος Γεωργιάδης»), λειτουργεί με χίλια δυο προβλήματα; Γνωρίζουμε άραγε ότι στις περισσότερες από τις χώρες που επικαλούμαστε αυτό το σχολείο θα ήταν ένα από χειρότερά τους;
• Γνωρίζουμε άραγε πως οι γονείς βάζουν γερά το χέρι στην τσέπη για να καλύψουν πολλές από τις ελλείψεις της περίφημης «δωρεάν παιδείας»; Γνωρίζουμε ότι οι δάσκαλοι ντρέπονται πλέον να ζητούν από τους γονείς να πληρώνουν για τα λεωφορεία στις απαραίτητες επισκέψεις για την εκπαιδευτική διαδικασία; Πότε θα απαιτήσουμε δωρεάν μεταφορές στις εκπαιδευτικές επισκέψεις;

Ο κατάλογος των ερωτημάτων θα μπορούσε να μακρύνει πολύ. Ας αναλογιστούμε ότι τα παιδιά βιώνουν και καταλαβαίνουν πολύ καλά όλα αυτά τα προβλήματα. Έρχονται στο σχολείο και αναζητούν, εκτός από τη γνώση, ένα χώρο που θα τους παρέχει ευκαιρίες κοινωνικοποίησης, ξεκούρασης, παιχνιδιού, ποιοτικού χρόνου. Αν είναι δύσκολο να αλλάξουμε άμεσα και ριζικά την κοινωνία, τα παιδιά δικαιούνται το σχολείο να λειτουργεί ως όαση στην καταθλιπτική κοινωνική εικόνα. Θα το απαιτήσουν. Αν ο τρόπος τους μας ξαφνιάζει πριν αρχίσουμε τις εύκολες κατηγορίες ας κοιταχθούμε όλοι στον καθρέφτη.