Χρονίζουν τα προβλήματα στις σχολικές υποδομές

 του Μανόλη Σόβολου

 Υπερπληθυσμός, αφόρητες θερμοκρασίες, μετακινούμενα τμήματα και λύσεις ... σε βάθος χρόνου

Η υποβάθμιση και η υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έχει συσσωρεύσει πολλά προβλήματα.  Οι σχολικές μονάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υποδομών, τα οποία γίνονται ιδιαίτερα αισθητά, τους μήνες που έχουμε υψηλές θερμοκρασίες.  Οι αίθουσες διδασκαλίας μεταβάλλονται σε «θερμοκήπια» και είναι ανθρωπίνως αδύνατο τα παιδιά να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους.  Το πρόβλημα καθίσταται εντονότερο αν αναλογιστούμε ότι σ’ αυτές τις συνθήκες τα παιδιά δίνουν εξετάσεις, από τις οποίες πολλές φορές κρίνεται το μέλλον τους.

Το Υπουργείο Παιδείας έχει καθυστερήσει αρκετά την υλοποίηση έργων που θα βελτίωναν την καθημερινότητα όλων.  Οι αίθουσες διδασκαλίας, στην πλειοψηφία τους, δεν διαθέτουν κλιματισμό.  Οι ανεμιστήρες που τοποθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια, είναι ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.  Η ποιότητα του αέρα σε πολλές σχολικές τάξεις δεν είναι η ενδεδειγμένη.  Η πανδημία βρήκε ανέτοιμο το Υπουργείο να ανταποκριθεί στην κρίση.  Απουσία ολοκληρωμένου σχεδιασμού και καθυστερήσεις στη βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής δυσχέραναν την κατάσταση.

 

Πρόβλημα με την ποιότητα του αέρα στα Δημοτικά

Έρευνα που πραγματοποίησε το ΤΕΠΑΚ, για την ποιότητα του αέρα στα Δημοτικά Σχολεία έδειξε ότι στο μεγαλύτερο μέρος του ημερήσιου σχολικού χρόνου (85%), η θερμοκρασία του αέρα στο εσωτερικό των τάξεων υπερέβη το συνιστώμενο ανώτατο όριο (27°C).  Επίσης, στο ένα τρίτο των μετρήσεων για αιωρούμενα σωματίδια στο εσωτερικό των τάξεων, η τιμή ξεπέρασε το συνιστώμενο όριο 15 μg/m3 (συνιστώμενη τιμή ανά 24ωρο).  Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 84 τάξεις, 42 δημόσιων Δημοτικών Σχολείων, τον Μάιο-Ιούλιο του 2021, περίοδο κατά την οποία εφαρμοζόταν ένα ειδικό υγειονομικό πρωτόκολλο COVID-19 για τη λειτουργία των σχολείων.  Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το 11% των αιθουσών που μελετήθηκαν διέθετε κλιματισμό, ο οποίος δεν χρησιμοποιήθηκε, λόγω και των υγειονομικών πρωτοκόλλων που εφαρμόζονταν.

Οι κλιματικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας την αναγκαιότητα της εγκατάστασης κλιματιστικών σε όλες τις σχολικές αίθουσες.  Στις δεδομένες συνθήκες ο κλιματισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρχει ποιοτική διδασκαλία και μάθηση.  Ολοένα και περισσότερες μέρες της σχολικής χρονιάς, εκπαιδευτικοί και παιδιά είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σε υψηλές, αφόρητες θερμοκρασίες, με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία τους.

Οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών και των γονιών έχουν θέσει πολλές φορές το πρόβλημα στο Υπουργείο, ζητώντας να παρθούν άμεσα ουσιαστικά μέτρα, ώστε η διδασκαλία να διεξάγεται σε κατάλληλες συνθήκες.  Διαμαρτύρονται για την κωλυσιεργία που παρατηρείται από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας να καταθέσουν και να υλοποιήσουν ένα πρόγραμμα εγκατάστασης κλιματισμού - εξαερισμού, μέσα σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. 

Ο κ. Απόστολος Σκουρουπάτης, αντιπρόεδρος της ΠΟΕΔ, ανέφερε ότι τα συμπεράσματα της έρευνας που δημοσιεύτηκαν, επιβεβαιώνουν αυτό που έλεγαν τόσο καιρό οι δάσκαλοι για τις αίθουσες «καμίνι», μέσα στις οποίες προσπαθούν να λειτουργήσουν με τα παιδιά.  «Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι που φωνάζουμε και απαιτούμε για να μπουν συσκευές εξαερισμού στα σχολεία.  Είναι προτεραιότητα να μπουν οι συσκευές εξαερισμού, ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο που θέλουμε άριστη ποιότητα του αέρα, ώστε να αποφεύγουμε λοιμώξεις».

Ο κ. Κώστας Χατζησάββας, πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, δήλωσε ότι είναι αυτονόητη η ύπαρξη σοβαρού προβλήματος υποδομής στα σχολεία, με τις υψηλές θερμοκρασίες.  Σημείωσε ότι υπάρχουν τρόποι για την αντιμετώπιση του θέματος, το ζητούμενο είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση για την επίλυσή του.  «Επίσης, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα υπερπληθυσμού σε σχολεία της Λάρνακας, Πάφου και Λεμεσού.  Παρότι υπάρχουν αποφάσεις, εδώ και χρόνια, για κτίσιμο νέων σχολείων, οι Τεχνικές Υπηρεσίες κωλυσιεργούν, με αστήρικτες δικαιολογίες.  Υπάρχει μεγάλη έλλειψη από Τεχνικές Σχολές και τα παιδιά αναγκάζονται να πάνε στο Λύκειο»

Ο κ. Φρίξος Ζεμπύλας, πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης, σημείωσε ότι τα συμπεράσματα της έρευνας του ΤΕΠΑΚ είναι εύκολο να τα διαπιστώσει όποιος επισκεφτεί τα σχολεία και δει τις συνθήκες που βιώνουν τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί.  «Η επιστημονική μελέτη λέει αυτά που δείχνουν και οι δικές μας εμπειρίες μέσα στα σχολεία».  Επισήμανε τις σοβαρές ελλείψεις στα Ειδικά Σχολεία, όπου τα παιδιά δεν διαθέτουν όλα όσα απαιτούνται για την σωστή εκπαίδευση και φροντίδα.  Η ποιότητα του αέρα και οι συνθήκες που επικρατούν στις αίθουσες διδασκαλίας δεν επιτρέπουν στα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά στο μάθημα.  Ιδιαίτερα μετά από το μάθημα της Γυμναστικής το πρόβλημα γίνεται εντονότερο.  Τα περισσότερα σχολεία δεν διαθέτουν αποδυτήρια ή ντους και τα παιδιά πηγαίνουν ιδρωμένα στις τάξεις, με όλες τις συνέπειες για τη διεξαγωγή των μαθημάτων.  Τόνισε ότι οι γονείς έχουν καταθέσει προτάσεις και αναμένουν από το Υπουργείο έργα για την βελτίωση των συνθηκών στις αίθουσες διδασκαλίας.  «Κατανοούμε και σεβόμαστε τις διαδικασίες του Υπουργείου, αλλά απαιτείται απλούστευση και συντονισμός με όλες τις άλλες αρχές και υπηρεσίες, ώστε να αξιολογούνται ταχύτατα όλα τα δεδομένα και να παίρνονται άμεσα αποφάσεις.  Υπάρχουν τα στοιχεία για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά κάθε περιοχής και είναι απαράδεκτο να έχουμε καθυστερήσεις στην ανέγερση νέων σχολείων», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Ο κ. Χαράλαμπος Διονυσίου, πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης, δήλωσε ότι η έρευνα του ΤΕΠΑΚ αφορούσε τα Δημοτικά Σχολεία.  Επισήμανε όμως, ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα υλικοτεχνικής υποδομής και στα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης.  Σε πολλά σχολεία υπάρχει υπερπληθυσμός και είναι αναγκαίο να ανεγερθούν νέες σχολικές μονάδες.  Υπάρχουν περιπτώσεις μετατροπής εργαστηρίων σε αίθουσες διδασκαλίας.  Επίσης, υπάρχουν μετακινούμενα τμήματα και αυτό έχει σοβαρές συνέπειες στην ποιότητα της διδασκαλίας και της μάθησης.  Πολλά από τα μέτρα που προτείνει το Υπουργείο για τη βελτίωση της θερμικής άνεσης πάνε σε βάθος χρόνου, χρειαζόμαστε όμως άμεσα μέτρα».  Τόνισε ότι στις σημερινές συνθήκες, σε πολλά σχολεία, χρειάζεται αναβάθμιση της ηλεκτρικής εγκατάστασης.

 

Το ΥΠΑΝ δεν έχει αποφασίσει για κλιματιστικά

Ο κ. Ανδρέας Μαραγκός, προϊστάμενος των Τεχνικών Υπηρεσιών του ΥΠΑΝ, ανέφερε ότι δεν έχει δει την έρευνα, καθώς δεν έχει δοθεί στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας.  Γνωρίζει μόνο ότι δημοσιεύτηκε αποσπασματικά και δεν μπορεί να τη σχολιάσει αν δεν έχει όλα τα δεδομένα.  Ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη έρευνα, ο κ. Μαραγκός ανέφερε ότι: «Οι Τεχνικές Υπηρεσίες συνεχίζουν να υλοποιούν το αναπτυξιακό πρόγραμμα του Υπουργείου.  Στα νέα σχολεία λαμβάνεται πρόνοια ώστε να είναι μηδενικής ενεργειακής κατανάλωσης.  Επίσης, στα σχολεία όπου γίνεται αντισεισμική αναβάθμιση γίνονται οι απαραίτητες αλλαγές.  Με διάφορα προγράμματα που υλοποιούμε στοχεύουμε στο να υπάρχει βελτίωση της θερμικής άνεσης». 

Ο κ. Μαραγκός επισήμανε ότι: «δεν έχει ληφθεί απόφαση για τοποθέτηση κλιματιστικών, ούτε έχουν τεθεί οποιαδήποτε χρονοδιαγράμματα.  Κάτι τέτοιο όπως είπε θα ήταν μια τεράστια διαδικασία και δαπάνη, πάνω από 100 εκατομμύρια.  Αυτή τη στιγμή υπάρχει κλιματισμός στο 11 – 12% των σχολικών αιθουσών.  Πρόκειται, κυρίως, για αίθουσες Ειδικής Εκπαίδευσης, αίθουσες πολλαπλής χρήσης, γραφεία Διοίκησης και Γραμματείας».

Σ’ ότι αφορά στην τοποθέτηση φωτοβολταϊκών συστημάτων στα σχολεία εκτίμησε ότι στο τέλος του καλοκαιριού θα έχουν καλυφθεί όλα τα σχολεία.  «Υπήρχαν σε 110 σχολεία και τώρα ολοκληρώνουμε το πρόγραμμα τοποθέτησης σε άλλα 405.  Απομένουν 200 στα οποία για διάφορους λόγους δεν μπορεί να γίνει τοποθέτηση (μικρά Νηπιαγωγεία κ.λ.π.)».  Επισήμανε ότι εκεί και όπου εμφανίζονται προβλήματα επιλύονται, σε συνεργασία με τις Σχολικές Εφορείες.

 

Πολλά τα στεγαστικά προβλήματα των σχολείων

Οι οργανωμένοι γονείς επιμένουν και αναδεικνύουν τα στεγαστικά προβλήματα που υπάρχουν στα σχολεία μας.  Πρόσφατα η Ομοσπονδία Συνδέσμων Γονέων Μέσης και Τεχνικής Εκπαίδευσης της Λάρνακας σε ανακοίνωσή της επισημαίνει ότι «εξακολουθεί να είναι μεγάλο το πρόβλημα του υπερπληθυσμού στα σχολεία της πόλης και επαρχίας Λάρνακας, υπάρχει απαράδεκτη καθυστέρηση στην ανέγερση νέων σχολικών μονάδων, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν επείγουσες ανάγκες σε υλικοτεχνική υποδομή. Τα στοιχεία για τη σημαντική αύξηση του αριθμού των μαθητριών/των σε συγκεκριμένα σχολεία είναι γνωστά εδώ και αρκετό καιρό στους αρμόδιους φορείς χωρίς ωστόσο να λαμβάνονται οποιαδήποτε μέτρα».

Επισημαίνουν ακόμη ότι όπως είναι σήμερα τα σχολικά κτίρια «δεν μπορούν να καλύψουν ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες ενός σύγχρονου σχολείου, αφού συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών σε ορισμένα σχολεία χωρίς να αυξάνεται ο αριθμός των υποδομών, δηλαδή αίθουσες, τουαλέτες, κοινόχρηστοι χώροι. Ακόμα δεν υπάρχει  οποιαδήποτε αύξηση σε εργαζόμενους/ες στη συντήρηση των χώρων, στην ικανοποίηση λειτουργικών αναγκών αλλά και στην καθαριότητα των κτιρίων».  Όλο και πιο συχνά τα σχολεία καλούνται να λειτουργήσουν σε δύσκολες κλιματικές συνθήκες.  Αυτό που τα προηγούμενα χρόνια ήταν εξαίρεση σήμερα αποτελεί την καθημερινή κατάσταση των σχολείων μας.  Γονείς και εκπαιδευτικοί καλούν όλους τους αρμόδιους φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τη διασφάλιση των καλύτερων συνθηκών διδασκαλίας και μάθησης στα σχολεία. 

 Δημοσιεύτηκε και στο

https://dialogos.com.cy/chronizoyn-ta-provli-ata-stis-scholikes-ypodo-es/

 

 

Πόσο ελεύθερος είναι τελικά ο Τύπος; Και γιατί να μας αφορά;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19/05/2022

Δεν χρειάζονται πολλά. Χρειάζεται μόνο να δει κάποιος τον χάρτη της παγκόσμιας κατάταξης της ελευθερίας του Τύπου, όπως τον ετοιμάζει κάθε χρόνο η οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Reporters Sans Frontières). Από εκεί και μόνο μπορεί να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα της εποχής μας.

Σε μια κλίμακα από το 1 έως το 100, μόνο οκτώ χώρες (Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Εσθονία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κόστα Ρίκα – με αυτή τη σειρά κατάταξης) καταφέρνουν να ξεπεράσουν πια το 85.

Η Κύπρος έχει κατρακυλήσει στην 65η από την 26η θέση στην οποία ήταν πριν έναν μόλις χρόνο, ενώ η Ελλάδα έπεσε στην 108η από την 70ή, χειρότερα ακόμα κι από το Ψευδοκράτος το οποίο βρίσκεται στην 81η θέση (από την 76η). Η έρευνα συντάσσεται σε 180 κράτη και περιοχές, ανάμεσά τους και μη αναγνωρισμένα, διότι ΜΜΕ υπάρχουν παντού και συνεπώς η ελευθερία τους είναι μετρήσιμη, αλλά και κρίσιμη για τη δημοκρατία.

Ο διεθνής ορισμός για την ελευθερία του Τύπου είναι «η δυνατότητα των δημοσιογράφων ως άτομα και συλλογικά να επιλέγουν, να παράγουν και να δημοσιοποιούν ειδήσεις που αφορούν το δημόσιο συμφέρον, ανεξάρτητα από πολιτικές, οικονομικές, νομικές και κοινωνικές παρεμβάσεις και χωρίς να απειλείται η σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα».

Η συνολική δε βαθμολογία μιας χώρας επηρεάζεται από μια σειρά από παράγοντες με σημαντικότερους την ικανότητα αυτών που ασκούν την εξουσία σε όλα τα επίπεδα να προστατεύσουν τους δημοσιογράφους αλλά και την προθυμία τους να το πράξουν.

Από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τις απειλές και τις παρεμβάσεις όλων των μορφών εις βάρος του Τύπου, μέχρι και τη δική τους εμπλοκή ενίοτε, εκεί όπου ασκούνται πιέσεις από τις αρχές προκειμένου να μην μπορούν οι δημοσιογράφοι να κάνουν απρόσκοπτα τη δουλειά τους.

Εδώ, η είδηση πέρασε σχετικά στο ντούκου. Και το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρουμε εμείς οι ίδιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν την αναδείξαμε, και όταν λέω «εμείς» συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου, καθώς τα αποτελέσματα της φετινής κατάταξης ανακοινώθηκαν προ δεκαπενθημέρου και έκτοτε έλεγα ότι πρέπει να γράψω κάτι.

Για την ακρίβεια είχα και μεγαλύτερη, μάλλον, ευθύνη από πολλούς άλλους συναδέλφους να το κάνω ως ένας από εκείνους τα ονόματα των οποίων βρέθηκαν, το δικό μου για δύο συναπτά έτη, στην έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφορικά με σοβαρά περιστατικά απειλών εναντίον δημοσιογράφων σε κάθε χώρα.

Η θεαματική κατρακύλα της Κύπρου οφείλει να μας προβληματίσει όλους πολύ σοβαρά. Και εμάς ως λειτουργούς των ΜΜΕ, αλλά και εσάς ως πολίτες, καθώς η ελευθερία των δημοσιογράφων είναι ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της δημοκρατίας. Μιλάμε πάντα για τους δημοσιογράφους οι οποίοι ανταποκρίνονται στις βασικές απαιτήσεις του επαγγέλματος ή και αδυνατούν να το κάνουν, παρότι θα ήθελαν, από φόβο μήπως χάσουν τη δουλειά τους, σε μια εποχή που ο Τύπος, ειδικά ο έντυπος αλλά και τα ΜΜΕ, συρρικνώνονται.

Σε περιόδους κρίσεων, όπως αυτή που διερχόμαστε, διαφαίνεται καλύτερα από ποτέ η σημασία του Τύπου και της δουλειάς των δημοσιογράφων αυτών. Είτε αποκαλύπτουν, είτε διατυπώνουν απόψεις που ενοχλούν συμφέροντα και κατεστημένα, είτε απλώς… καλύπτουν τα θέματα, κάτι που φάνηκε πιο έντονα  στην περίοδο έξαρσης της πανδημίας με τα όσα κυκλοφορούσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και καταναλώνονταν ευρέως από ένα κομμάτι της κοινωνίας. Ένα κομμάτι το οποίο δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στην επαγγελματική δημοσιογραφία και στα όσα διάφοροι, πολλές φορές κάθε άλλο παρά αθώα, διοχέτευαν ως ψεύτικες και παραπλανητικές ειδήσεις.

Με τις ανάλογες καταστροφικές συνέπειες.

Με αυτό βέβαια δεν υπονοώ ότι είναι αγγελικά πλασμένος ο κόσμος της δημοσιογραφίας, ούτε και μπορεί να διαγράψει και πολλές αστοχίες από πλευράς δικής μας, είτε αυτό οφείλεται σε επιπολαιότητα, είτε και σε άλλους παράγοντες. Αν το καταθέτω είναι για να πω πως, παρότι ζούμε σε ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο ενημέρωσης πια, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διαδραματίζουν τεράστιο ρόλο και συνεπώς η πληροφόρηση να μην είναι πια αποκλειστικό προνόμιο των δημοσιογράφων -και αυτό δεν είναι κακό- ο ρόλος του Τύπου στη διατήρηση της δημοκρατίας παραμένει πρωταρχικός.

Εκεί όπου ο Τύπος περιορίζεται, ελέγχεται ή αποτυγχάνει, θύμα δεν είναι μόνο η ενημέρωση ως απλή διάδοση πληροφοριών. Θύμα είναι η ίδια η δημοκρατία και η άσκηση ελέγχου αλλά και κριτικής στην εξουσία. Είναι η ελευθερία.

Γιατί ακριβώς ο Τύπος διατηρεί τον κυρίαρχό του ρόλο στη μετάδοση των πληροφοριών και δεν γίνεται αλλιώς. Ή μάλλον, γίνεται, αλλά η εμπειρία έχει αποδείξει πως δεν βγαίνει τίποτα καλό όταν η διακίνηση της πληροφορίας γίνεται από πηγές οι όποιες, όχι μόνο δεν λογοδοτούν σε οποιονδήποτε, αλλά και κανείς δεν γνωρίζει ποιος κρύβεται πίσω τους.

Kάτι που, δικαίως θα μου απαντήσει κάποιος ισχύει και με τα κανονικά ΜΜΕ, σε μια εποχή που η κρίση στον χώρο μας έχει φέρει πολύ μεγαλύτερες εξαρτήσεις. Και είναι γεγονός. Για αυτό και χρειάζεται να στηριχθεί το κομμάτι που λειτουργεί και κάνει τη δουλειά του παρά τις πολλές αντιξοότητες.

Δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κάτι άλλο αυτό το κομμάτι. Και εάν αφεθεί να σβήσει και αυτό, νομίζω πως ο καθένας αντιλαμβάνεται, αν μη τι άλλο, πόσο χειρότερα θα είναι τα πράγματα.

Αν δεν το αντιλαμβάνεται, δεν έχει παρά να κάνει μια σύγκριση με το παρελθόν του Τύπου εδώ και το τι ισχύει σήμερα. Διότι η έρευνα γίνεται πολύ εμπεριστατωμένα και γι’ αυτό τυγχάνει σεβασμού διεθνώς. Και τότε θα αντιληφθεί.

 Πηγή:  https://politis.com.cy/apopseis/stiles/poso-eleytheros-einai-telika-o-typos-kai-giati-na-mas-afora/

Το τεράστιο τίμημα της κενολογίας

 ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 17/05/2022

Ελπίζω το πάθημα Χριστοδουλίδη να γίνει επιτέλους μάθημα και στους υπόλοιπους. Αν και οφείλω να σας πω ότι δεν έχω  πολλές ελπίδες, μιας και λίγα πράγματα είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στο πολιτικό -και όχι μόνο- DNA μας όσο ο επαρχιωτισμός και η ξενομανία.

Το δέος με το οποίο στέκουν διαχρονικά οι χαζοκούμπαροι πολιτικοί απέναντι στις «φίρμες» της πολιτικής επικοινωνίας της Ελλάδας δεν είναι σημερινό, ούτε περιορίζεται στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ίδιος δεν έχει ευθύνη για αυτό που έγινε.

Όμως, το φαινόμενο είναι σχεδόν καθολικό, διαχρονικό και κυρίως υποτιμητικό για τις πολύ αξιόλογες προσπάθειες ανθρώπων εδώ να αναπτύξουν με πολύ κόπο και ευσυνειδησία τον κλάδο, βασιζόμενοι όχι σε (πανάκριβες κιόλας) αρπαχτές, αλλά σε δουλειά ουσίας με ρίσκα μεγάλα, επαγγελματικά και προσωπικά. Και με άμεση γνώση του αντικειμένου.

Από την άλλη, ναι, δεν μπορεί και δεν πρέπει κανείς να ακυρώνει, ειδικά στην ΕΕ και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης κιόλας, εταιρείες και πρόσωπα με εμπειρία στον τομέα, ούτε και να καταλήγει στο άλλο άκρο, στον τοπικισμό και στα ανάλογα κολλήματα. Είναι εξίσου απομακρυσμένο από την εποχή μας. Και εξίσου λανθασμένο, νομίζω.

Όμως, εάν μιλάμε για την πολιτική επικοινωνία ενόψει προεδρικών, ένα σημαντικό της κομμάτι είναι και η ικανότητα των ίδιων των υποψηφίων να πείσουν για το πώς μπορούν να διαχειριστούν και να αξιοποιήσουν το εγχώριο δυναμικό μας, σε όλους τους τομείς. Μαζί και σε αυτόν. Σ’ αυτό απευθύνονται σε μια μάλιστα παρατεταμένη περίοδο παραγκωνισμού και περιφρόνησης έναντι των όσων αυτό μπορεί να παράξει. Σε όλους τους τομείς.

Κι όταν οι υποψήφιοι τρέχουν μονίμως στην Ελλάδα προκειμένου να καπαρώσουν πρώτοι τα «ονόματα» για να εντυπωσιάσουν, πάγια δυστυχώς πρακτική των περισσοτέρων, αυτό μάλλον το αντίθετο είναι που δείχνει.

Στην καλύτερη περίπτωση φανερώνει αδιαφορία προς την κατεύθυνση μιας τέτοιας αξιοποίησης και, στη χειρότερη, αδυναμία να το πράξουν. Τη χειρότερη, ναι. Διότι είναι μέρος της δουλειάς τους, πώς να το κάνουμε; Εκτός κι αν αύριο σκοπεύουν να διοικούν τον τόπο με εισαγωγές.

Πόσω δε μάλλον όταν ξέρουν και ξέρουμε ότι, κακοτοπιές του τύπου κάνουμε κοπτοραπτική από μια ομιλία 14 ετών -την οποία δεν γράψαμε καν εμείς!- δεν μπορούν να αποφευχθούν καθώς, όσο κι αν δεν το θέλουμε, για το «εθνικό κέντρο» παραμένουμε μια μικρή και άνευ σημασίας αγορά. Από εκεί και πέρα, η ευθύνη είναι ευρύτερη. Αν και δεν είναι η ουσία.

Η ουσία είναι μία: είναι η έλλειψη επαφής των υποψηφίων με την πραγματικότητα και τα πολλά και τεράστια προβλήματα του κόσμου σήμερα. Και κυρίως είναι η απουσία -μέχρι στιγμής- συγκεκριμένων προτάσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών.

Οι υποψήφιοι και δυστυχώς και εμείς, ως ΜΜΕ, ασχολούμαστε με οτιδήποτε πλην των προβλημάτων αυτών. Κανένας δεν μιλά για την ακρίβεια, κανένας δεν μιλά για τη φτωχοποίηση ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, την ανεργία των νέων, τις τρομακτικά πολλές μετακομίσεις νεαρών ζευγαριών στα σπίτια των γονιών τους, την απουσία της όποιας επαγγελματικής προοπτικής εάν δεν υπάρχει το ανάλογο βύσμα, τη διαφθορά ακόμα και την αποτυχία διαχείρισης του μεταναστευτικού η οποία είναι βούτυρο στο ψωμί των ρατσιστών, την ώρα που η χώρα αντιδρά σπασμωδικά και συχνά απάνθρωπα έναντι των ανθρώπων αυτών και εκτίθεται διεθνώς με τη συμπεριφορά της. Αν και δεν είναι το πρωτεύον αυτό με το διεθνές ρεζίλεμα. Ή δεν θα έπρεπε.

Η τραγωδία είναι πως όλοι επικεντρώνονται στο πώς θα εκλεγούν και κατ’ επέκταση πώς θα διατηρήσουν αλώβητα τα ποσοστά των κομμάτων τους ή των κομμάτων που τους στηρίζουν. Πολιτική ουσία σπανίως υπάρχει, στο πλαίσιο δε ειδικά αυτής της διεργασίας, ενόψει προεδρικών, σπανιότητα.

Η πολιτική επικοινωνία των προεδρικών είναι μια καμπάνια διαφημιστική σαν όλες τις άλλες, η οποία, αν και δεν το λέει ξεκάθαρα, βολεύεται γύρω από μια μεγάλη αλήθεια: ότι αυτό που απασχολεί τα κόμματα και τους υποψηφίους είναι το τι θα πάρουν από αυτούς που θα πάνε να ψηφίσουν, όσο λίγοι ή πολλοί κι αν είναι. Οι υπόλοιποι, κανέναν δεν αφορούν, διότι η δουλειά τους πάλι θα γίνει.

Αυτό όμως που δεν γίνεται, είναι η δουλειά της κοινωνίας. Αυτό που δεν γίνεται είναι η καταγραφή της όποιας προόδου στα μύρια προβλήματα που ταλαιπωρούν τον κόσμο και που αυξάνονται, με αποτέλεσμα η απαξίωση για τη δημόσια ζωή και την όποια συμμετοχή σ’ αυτήν, η απαξίωση για την ίδια τη δημοκρατία να αυξάνεται επίσης μέρα με την ημέρα, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν ότι το σύστημα τους εξωθεί στο περιθώριο.

Μέχρι που κάποιος να αποφασίσει, πέραν των ποσοστών της υποψηφιότητάς του, να ασχοληθεί σοβαρά και με τον κόσμο και τις ανησυχίες του και να προτείνει λύσεις -εάν μπορεί- και είναι νομίζω βασική η προϋπόθεση για να πολιτεύεται κάποιος, η κατάσταση αυτή δεν θα αλλάξει.

Θα συνεχίζουν να διεκδικούν την ψήφο όσων μετέχουν με γενικόλογα και διαφημιστικές ατάκες, οι δε υπόλοιποι θα τους γυρνούν την πλάτη και θα γίνονται συχνότατα βορά στα θηρία του λαϊκισμού και της ακρότητας.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς. Αφορά και εμάς ως πολίτες. Πολύ περισσότερο μάλιστα. 

 Πηγή:  https://politis.com.cy/apopseis/stiles/to-terastio-timima-tis-kenologias/

 

Τα social media έχουν καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις. Στην κυριολεξία!

 ΝΑΤΑΛΙΑ Κ. ΔΑΛΙΑΝΗ, 12/04/2022

Τα social media έχουν καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις. Το λέω και πραγματικά το εννοώ. Σαν να μας έχουν κάνει να ζούμε μέσα σε μία φούσκα, ζητώντας αποκλειστικά και μόνο την ύλη και αγνοώντας την πραγματικότητα. Σαν να μας έχουν χαζέψει. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια! Γιατί ενώ ήρθαν για να διευκολύνουν, για να μειώσουν κάθε χιλιομετρική απόσταση και κυρίως να ενδυναμώσουν τις ανθρώπινες σχέσεις, εν τέλει φαίνεται να γίνεται το εντελώς αντίθετο. Και μέσα σε αυτό το κατά τ’ άλλα μεγαλόπνοο σχέδιο που έχει τη δύναμη να περνάει ωκεανούς και να ενώνει ηπείρους, κρύβεται το απόλυτο χάος.

Σήμερα όλη μας η ζωή βρίσκεται σε ένα μαραφέτι που χωράει στην παλάμη μας. Και αυτό, αν ρωτάτε, είναι από μόνο του τρομακτικό. Το πιο τρομακτικό απ’ όλα όμως, δεν είναι αυτό το θεαματικό τεχνολογικό άλμα, αλλά κυρίως αυτός ο παρανοϊκός εθισμός μας στο διαδίκτυο και κυρίως στα social media. Ένας εθισμός που δεν έχει φύλο, εθνικότητα και ηλικία. Γι’ αυτό ακριβώς σήμερα βλέπουμε από τη μία ανθρώπους μεγάλης ηλικίας -που πριν 20 χρόνια ούτε που μπορούσαν να διανοηθούν την ύπαρξη των social media- να είναι κολλημένοι στην οθόνη του κινητού τους και από την άλλη παιδιά που απ’ την κούνια είναι απόλυτα εξοικειωμένα με την τεχνολογία και το διαδίκτυο.

Τα social media, μας δημιουργούν ανάγκες, κατασκευασμένες για εμάς από εμάς, στον βωμό του κέρδους. Γινόμαστε ένα στατιστικό νούμερο, εργαλείο για να εξάγουν οι μεγάλες πολυεθνικές συμπεράσματα για το πώς να χειραγωγούν τα πλήθη, πώς να δίνουν σε μας ό,τι νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε. Ενώ στην πραγματικότητα αυτά που τους παραχωρούμε είναι πολλά περισσότερα. Και δεν εννοώ μόνο προσωπικές πληροφορίες για το πού μένουμε, ποιοι είναι φίλοι μας ή τι κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας. Εννοώ ότι τους ξεπουλάμε κυριολεκτικά την ψυχική μας ηρεμία και γαλήνη. Η ανασφάλεια και η χαμηλή αυτοπεποίθηση «θερίζουν». Γιατί μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο αυτοκριτικής και σύγκρισης με τη νέα μάστιγα, αυτή των influencers, και μας παίρνει η κατρακύλα. Και αρχίζουμε και εμείς με τη σειρά μας να φτιάχνουμε έναν άλλο εαυτό. Τον τέλειο, τον αψεγάδιαστο. Πόσο σαθρό το οικοδόμημα που εμείς οι ίδιοι χτίζουμε! Είναι πραγματικά τραγική ειρωνεία, αλλά και ένδειξη μιας εποχής που το ψηφιακό αποτύπωμα μετράει περισσότερο από το ίδιο μας το στίγμα σε πραγματικές περιστάσεις. Εταιρείες πριν καν προσλάβουν, «συμβουλεύονται» και ρίχνουν  μια ματιά σε μας, στο προφίλ μας, λες και γνωρίζουν ποιοι είμαστε εμείς και αποφασίζουν. Έτσι είναι τα πράγματα. Είτε μας αρέσουν, είτε όχι.

Γιατί όσο εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με το φαίνεσθαι και το πώς θα δείξουμε στα social media ότι έχουμε την τέλεια ζωή, ξεχνάμε στην πραγματικότητα να ζήσουμε. Και αυτό είναι θλιβερό.

Πηγή:   https://politis.com.cy/apopseis/ta-social-media-echoyn-katastrepsei-tis-anthropines-scheseis-stin-kyriolexia/