Μικρό αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο

 Ένα μικρό αφιέρωμα στο Ντίνο Χριστιανόπουλο, που "έφυγε" σήμερα.

Η ΘΑΛΑΣΣΑ

Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ,
ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει;
Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή,
ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς χαμογέλασαν βουλιάξαν σὲ βαθιὰ πηγάδια
καὶ μείναν μόνο κεῖνοι ποὺ μᾶς πλήγωσαν,
ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ τοὺς ὑποταχτοῦμε.
Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν πιὸ πολύ...

ΤΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΑΣ

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια
ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ
κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας
εἶναι πολὺ ζαχαρωμένα
ταιριάζουν σὲ σοκολατόπαιδα
μὰ δὲ ταιριάζουνε γιὰ μένα

 

 

Ο «εξτρεμισμός»… της κοινωνικής δικαιοσύνης

 - του Σπύρου Θύμη

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Κοινωνια Πολιτικη 5 Αυγούστου 2020

Διαβάζουμε στο άρθρο 19 του  προσφάτως ψηφισθέντος νόμου 4703 για τις διαδηλώσεις ότι ιδρύεται «Διεύθυνσης Πρόληψης της Βίας» με σκοπό, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση, τη δημιουργία  «ενός ισχυρού δικτύου συνεργασίας με στόχο την καταπολέμηση ποικίλων μορφών και εκφάνσεων της βίας, όπως η ριζοσπαστικοποίηση, ο βίαιος εξτρεμισμός, η ενδοοικογενειακή, έμφυλη και ενδοσχολική βία»⁽¹⁾ . Τι σημαίνει όμως «ριζοσπαστικοποίηση»;  Τι θέλουν αυτοί οι «ριζοσπάστες»; Για ποιο λόγο «ριζοσπαστικοποιούνται»;  Τι είναι αυτό που θέλει η Κυβέρνηση να «καταπολεμήσει»;  Άνοιξα λοιπόν λεξικά,  έψαξα και στο διαδίκτυο, και τελικά, μετά από μεγάλη προσπάθεια,  την βρήκα την απάντηση και θέλω να την μοιραστώ..

Έχουμε και λέμε λοιπόν…Αν είστε από αυτούς που παλεύουν για  «κοινωνική ισότητα» και «ανακατανομή εισοδήματος» τότε είστε κάποιος «ριζοσπάστης» εξτρεμιστής που δεν βρίσκει «νόημα στη ζωή του», και καμιά διαφορά δεν έχετε από τους.. τζιχαντιστές!  Αν τώρα αντιτίθεστε στις οικονομικές ελίτ που απομυζούν τον πλούτο,  και στους πολιτικούς που  τις στηρίζουν,  τότε είστε κάποιο άτομο με «έλλειψη ταυτότητας» και είστε ταυτόχρονα και ένας εν δυνάμει τρομοκράτης, όπως ακριβώς και  οι ακροδεξιοί  φασίστες! Επιπλέον,  αν είστε εναντία στην ιδιωτικοποίηση της Παιδείας και της Υγείας τότε είστε ένα άτομο «βαριεστημένο»  που του λείπει η περιπέτεια..  και είστε τόσο εξτρεμιστής  όσο και ένας  νεοναζί!

Ναζί , τζιχαντιστές και… αντικαπιταλιστές..

Τα παραπάνω δεν είναι  απόψεις γραφικών πωλητών νανογιλέκων,  ούτε ψεκασμένων  οπαδών του Σώρρα, ούτε μεθυσμένων θαμώνων  σε καφενείο του χωρίου..  άλλα η  επίσημη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την «ριζοσπαστικοποίηση»,  όπως αυτή αποτυπώνεται στο « Δίκτυο Ευαισθητοποίησης για τη Ριζοσπαστικοποίηση». Στο εγχειρίδιο «Κατευθυντήριες γραμμές για τους εργαζόμενους πρώτης γραμμής» που εκδόθηκε στο πλαίσιο της  «Συμβουλευτική Νέων για την Αντιμετώπιση της Ριζοσπαστικοποίησης – Ycare»⁽²⁾ ,  και προορίζεται για να αποτελέσει «εκπαιδευτικό υλικό με τη μορφή ασκήσεων για άμεση χρήση σε ένα εκπαιδευτικό πλαίσιο», δηλαδή για «διδασκαλία»/ προπαγάνδα στα σχολεία, αναφέρονται τα εξής:  «Οι τρεις πιο διαδεδομένες μορφές μετασχηματιστικής ριζοσπαστικοποιημένης σκέψης στη σύγχρονη Ευρώπη είναι : Η ακροδεξιά σκέψη, η ακροαριστερή σκέψη και η ριζοσπαστικοποιημένη ισλαμική σκέψη». Όλα μαζί.. στο ίδιο τσουβάλι!   

Συγκεκριμένα για την  «ακροαριστερή σκέψη» αναφέρει ότι :  Οι υποστηρικτές των ριζοσπαστικοποιημένων αριστερόφρονων ιδεολογιών (radical leftist ideologies) τοποθετούνται αριστερά από τη σοσιαλδημοκρατία.. Η άποψή τους για την κοινωνία συνεπάγεται μία δέσμευση για ισότητα και ανακατανομή εισοδήματος.… Επιπλέον, απορρίπτουν τις υποκείμενες καπιταλιστικές αξίες, οι οποίες θεωρούνται ως η κύρια αιτία της κοινωνικής ανισότητας. Η άνοδος της κοινωνίας των καταναλωτών καταδικάζεται επίσης από τους αριστερούς εξτρεμιστές και μερικές φορές ζητούν την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας..Οι ριζοσπαστικοί αριστερόφρονες αντιτίθενται σθεναρά στις καθιερωμένες πολιτικές και οικονομικές ελίτ. Έχουν εξαιρετικά επικρίνει την πολυεθνική στρατιωτική και οικονομική ρύθμιση, όπως το ΝΑΤΟ και το ΔΝΤ. Επιπλέον, αντιτίθενται στην αυξανόμενη ιδιωτικοποίηση της Εκπαίδευσης, της Υγείας και των Μεταφορών»!!

Συμφώνα λοιπόν με την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτοί είναι οι ριζοσπάστες εξτρεμιστές…(!) και παλεύει να φτιάξει ένα δίκτυο από  «ερευνητές, κοινωνιολόγους, θρησκευτικούς ηγέτες, ηγέτες της νεολαίας και αστυνομικές αρχές». ενάντιά τους! Ενάντια  δηλαδή  σε αυτούς που παλεύουν για ισότητα και ανακατανομή εισοδήματος, ενάντια σε αυτούς που μάχονται  τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ.. και ενάντια σε αυτούς  που αντιστέκονται στην ιδιωτικοποίηση της Υγείας και της Παιδείας!

Η κοινωνική δικαιοσύνη σαν «ψυχασθένεια»…

Η Ευρωπαϊκή Ένωση  όμως πάει την  προπαγάνδα και ένα βήμα παραπέρα. Δεν δέχεται ότι όλα τα προαναφερόμενα, περί οικονομικής ισότητας, είναι πολιτικές απόψεις αλλά επιχειρεί την «ψυχιατρικοποίησή» τους, και την ταύτισή τους με εγκεφαλικές και ψυχικές δυσλειτουργίες,    κάτι που βέβαια, σε  όσους θυμούνται τη δήλωση του Μάκη Βορίδη ότι  «η αριστερά δεν μπορεί να σκεφτεί κανονικά»⁽³⁾,  και αυτή της υφυπουργού εργασίας, Δόμνας Μιχαηλίδου ότι «οι αριστεροί είναι ψυχικά νοσούντες»⁽⁴⁾, δεν θα πρέπει να δημιουργεί καμιά εντύπωση! Συμφώνα πάλι λοιπόν με το παραπάνω εγχειρίδιο (σημείο 2.5) αυτοί οι «ριζοσπάστες», που επιδιώκουν μια μεγαλύτερη κοινωνικοοικονομική ισότητα, κόντρα στις οικονομικές και πολίτικες ελίτ, είναι  άτομα χωρίς ταυτότητα (αναζητών ταυτότητα), άτομα που ζουν χωρίς νόημα (αναζητών σημασία ) και άτομα που επειδή ζουν μια βαρετή ζωή αναζητούν ..περιπέτεια (αναζητών συγκίνηση)!!

Ούτε αυτό το τελευταίο βέβαια πρέπει να μας κάνει εντύπωση αν αναλογιστούμε  πόσες φόρες έχουμε ακούσει από συστημικούς πολιτικούς ότι  οι διαδηλωτές είναι «κακομαθημένα παλιόπαιδα» που προσπαθούν να διασκεδάσουν την πλήξη τους! Ο τέταρτος, και τελευταίος,  παράγοντας «ριζοσπαστικοποίησης», συμφώνα πάντα με την ΕΕ,  είναι η αναζήτηση δικαιοσύνης (αναζητών δικαιοσύνη) . Όσοι όμως νομίζουν ότι η ΕΕ αναγνωρίζει σε κάποιους  ανιδιοτελή ανθρωπιστικά κίνητρα ως προς την προσπάθειά τους για κοινωνική δικαιοσύνη δεν έχουν παρά να διαβάσουν παρακάτω.  Το «αναζητών δικαιοσύνη»  δε αναφέρεται σε αυτούς που επιδιώκουν μια δικαιότερη κοινωνία γενικά  αλλά σε αυτούς που θέλουν να βελτιώσουν την δική τους ατομική θέση,  ή την θέση της συντεχνίας τους. Δηλαδή η προσπάθεια κάποιων για κοινωνική ισότητα, για ισχυρό δημόσιο σύστημα Παιδείας και Υγείας και για δίκαιη ανακατανομή του πλούτου   δεν αναγνωρίζεται σαν  πολιτική άποψη  ή ιδεολογία  αλλά παρουσιάζεται  σαν το  αποτέλεσμα του παρτακισμού/ ατομικισμού τους!  Έχει όμως και χειρότερα. Η αίσθηση της αδικίας που μπορεί να νιώθει  κάποιος «αναζητών δικαιοσύνη», και βάσει της οποίας μπορεί να γίνει «ριζοσπάστης»,  δεν είναι αντικειμενική αλλά αποτέλεσμα της υποκειμενικής του αντίληψης (perception)! Έτσι λοιπόν αυτός που δεν έχει να φάει, ή αυτός που δουλεύει δυο δουλειές για να πληρώσει το νοίκι  δεν είναι αδικημένος σε σχέση με έναν  δισεκατομμυριούχο αλλά …νομίζει ότι είναι!! Έχει την  υποκειμενική αντίληψη ( perception )ότι είναι.. αλλά στην πραγματικότητα μπορεί και να μην είναι! Δεν πεινάει αλλά.. νομίζει ότι πεινάει!    Όλα αυτά βέβαια πατάνε στο, και διευρύνουν το,  μεταμοντέρνο αφήγημα της υποκειμενικής αληθείας/ πραγματικότητας που έχει γίνει το εργαλείο  για την προώθηση του λεγομένου  «φιλελευθερισμού» στην «νέα», ή αλλιώς «κλασσική»,  μορφή του.

Σύγχρονη ή διαχρονική; Αντικειμενική ή υποκειμενική;  

 Πάμε όμως και λίγο παρακάτω.. Όλοι αυτοί οι «εξτρεμιστές», δηλαδή οι τζιχαντιστές, και οι ακροδεξιοί από την μια,  και αυτοί που είναι υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης  από την άλλη (!),  αποτελούν  «σύγχρονες» απειλές, λέει η ΕΕ,  και βασίζονται πάνω σε μια «διχοτομημένη εικόνα του κόσμου»( dichotomous world view). Προφανώς και  η ακροδεξιά είναι σχετικά σύγχρονη γιατί επιλέχτηκε ώστε να  επιτελέσει  ένα πολύ συγκεκριμένο ρόλο  από τα μέσα του 20^ου αιώνα.   Ποτέ δεν υπήρξε οργανωμένη, με τη μορφή ιδεολογίας,  «ακροδεξιά» πριν από την άνοδο του Φασισμού και του Ναζισμού,  εκτός από κάποιες μορφές ήπιου, και μετέπειτα παρηκμασμένου,  συντηρητισμού τον 18^ο αιώνα λόγω της Γαλλικής Επανάστασης; Ποτέ δεν υπήρξε οργανωμένη στοχοποίηση  των  «ξένων»  σαν υπαίτιους για τα δεινά στις  Ευρωπαϊκές χώρες.  Η στήριξη, και η επικράτηση,  της ακροδεξιάς του μεσοπόλεμου, του Χίτλερ και του Μουσολίνι,  ήταν συνειδητή επιλογή της γερμανικής και της ιταλικής αστικής τάξη, των βιομηχάνων και των τραπεζιτών της εποχής δηλαδή,   για την «ανάσχεση της κομμουνιστικής απειλής» ή αλλιώς, πιο «κομψά» και «επιστημονικά», από τον , υπεράνω πάσης σοσιαλιστικής υποψίας,  ιστορικό E.M.Burns: « όπως είχε συμβεί και στην Ιταλία,  έτσι και στην Γερμανία πολλοί καπιταλιστές και ιδιοκτήτες είχαν τρομάξει μπροστά σε ότι θεωρούσαν αυξανόμενο κίνδυνο μπολσεβίκικης επαναστάτης και έδωσαν την υποστήριξη τους σε ένα διαφορετικό τύπο ολοκληρωτισμού, σαν μικρότερο από τα δυο κακά⁽⁵⁾». Επίσης η  «σύγχρονη» αναβίωση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, άλλα και στις ΗΠΑ με τα  Alt Right κινήματα,  ήταν  το αποτέλεσμα της τεράστιας ανισότητας που η κρίση του 2009 δημιούργησε  και της μεθοδευμένης προσπάθειας για διοχέτευσης της αγανάκτησης, που αυτή η ανισότητα προκάλεσε,  σε ακίνδυνους για το σύστημα  τρόπους αντίδρασης.

Αλλά και για  το  «ακραίο Ισλάμ» το ίδιο ισχύει. Ποτέ δεν είχαμε ακούσει για «ριζοσπαστικοποιημένο Ισλάμ», που απειλεί την Ευρώπη, πριν την χρηματοδότηση   των Μουτζαχεντίν, ή αλλιώς «μαχητών της  ελευθέριας», όπως η ίδια η  CIA(!)   τους ονόμαζε όταν τους έδινε πακτωλούς χρημάτων  μέσω της «επιχείρησης κυκλώνας»⁽⁶⁾ για την ανάσχεση της σοβιετικής επιρροής⁽⁷⁾ στη Μέση Ανατολή.  Ποτέ δεν είχαμε ακούσει για τζιχαντιστές που «απειλούν την Δύση»  πριν ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας  των ΗΠΑ, Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, κάνει κοινές ασκήσεις σκοποβολής χαριεντιζόμενος με τον μετέπειτα τρομοκράτη  Οσάμα Μπίν Λάντεν το 1980 στο Πακιστάν^(8).   Η πολλαπλή στήριξη λοιπόν της Δύσης  στους Μουτζαχεντιν, η ανοχή στους Ταλιμπάν, η δυσαρέσκεια των  λαών της περιοχής για τις σφαγές των αμάχων και για τον  στρατιωτικό και οικονομικό τους «βιασμό» με σκοπό την αύξηση της κερδοφορία των πετρελαϊκών κολοσσών  της Δύσης,   ταυτόχρονα  με την  πολύπλευρη ταπείνωση που η  δυτική στρατιωτική κατοχή δημιούργησε, οδήγησαν σε αυτό που η Ευρωπαϊκή Ένωση ονομάζει  «ριζοσπαστικοποιημένο Ισλάμ»⁽⁹⁾. Δικό της κατασκεύασμα είναι… δικό της, των «συμμάχων» της, και των πολιτικών που συνειδητά εφάρμοσαν και εφαρμόζουν.

Η κοινωνικοοικονομική ανισότητα  ως… υποκειμενική αντίληψη!

Σε αντίθεση όμως  με αυτή της  ακροδεξιάς  και αυτή της  ριζοσπαστικοποιημένης  ισλαμικής σκέψης,  η διχοτόμηση της   κοινωνικής ανισότητας, που μάχονται οι «αριστεροί ριζοσπάστες», δεν είναι σύγχρονη αλλά διαχρονική,  και δεν είναι απλά υποκειμενική, ανάλογα με την αντίληψη του καθενός, αλλά  είναι αντικειμενική και υπαρκτή… είτε αυτή λέγεται «μπουρζουαζία και προλεταριάτο» στα μαρξιστικά, είτε «πλούσιοι και φτωχοί» στα «λαϊκά» στο καφενείο του χωριού, είτε «λαός και κολωνάκι» στα «τραγουδιστά» από την Λίντα και τον Χιώτη, είτε  99% και 1% στα  «ποσοστιαία»  του κινήματος occupy,  είτε  διαιρετική τομή (cleavage)⁽¹⁰⁾ «κεφάλαιο/ εργασία»  στα παραδοσιακά επιστημονικά μοντέλα όπως το «Lipset και Rokkan».  Είναι  αυτή  η διχοτόμηση του χωρίζει  τον ξενοδοχοϋπάλληλο  των 500 ευρώ  με τον ξενοδόχο αφεντικό του,   και τον  ναυτεργάτη με το επίδομα των 400 ευρώ  με τον εφοπλιστή εργοδότη του.

Αυτή η  διαιρετική τομή λοιπόν, η διαχρονική,  την οποία και  μάχονται οι «ριζοσπαστικοποιημένοι αριστεροί» ,   δεν αποτελεί  ούτε «οπτική», ούτε «αντίληψη», αλλά υπαρκτή διχοτόμηση την οποία και προσπαθούν να αμβλύνουν ή/και να  καταργήσουν. Είναι αυτή η διαιρετική τομή που αυτοί που προσπαθούν να την «θεραπεύσουν»,  όχι μόνο δεν βρίσκονται  «στο ίδιο τσουβάλι» με τους «εξτρεμιστές» των άλλων δυο άλλα μάχονται ενάντια στις στρατιωτικές εισβολές, στην ανθρωπινή εκμετάλλευση και στην ανισότητα,  δηλαδή τις αιτίες που  δημιουργούν και  συντηρούν  τις άλλες δυο. Είναι αυτή η  διαιρετική τομή   την οποία η  ΕΕ , οι   θεσμοί  της,  και τα ανά τα κράτη πολιτικά της τσιράκια,  όχι μόνο κάνουν ότι δεν την βλέπουν αλλά κάνουν τα πάντα για να την παγιώσουν και να την διευρύνουν , και μετά  κατηγορούν, ως εν δυνάμει τρομοκράτες, αυτούς που  θέλουν να την καταργήσουν.

Ποιοι είναι τελικά οι πιο επικίνδυνοι εξτρεμιστές;

Αφού λοιπόν η διαιρετική τομή της κοινωνικής ανισότητας  ούτε  σύγχρονη  είναι,  αλλά ούτε και  υποκειμενική,  η  εξτρεμιστική σκέψη δεν είναι αυτή που θέλει να την αμβλύνει αλλά  αυτή που με  τις πολιτικές της την διαιωνίζει  και τρέφει παράλληλα και τις άλλες δυο.  Πρέπει  να φύγει λοιπόν η κατηγορία της «αριστερής ριζοσπαστικοποιημένης σκέψης» από το «εγχειρίδιο» της ΕΕ και στη θέση της να μπει μια πραγματική/ υπαρκτή εξτρεμιστική σκέψη! Η πιο επικίνδυνη και απειλητική  από όλες, όχι μόνο για τους λαούς της ΕΕ  αλλά και για τους λαούς όλου  του πλανήτη.  Οι πιο επικίνδυνοι  εξτρεμιστές και  τρομοκράτες είναι  αυτοί που  συνειδητά και σκόπιμα βάζουν στο ίδιο τσουβάλι αυτούς που ονειρεύονται μια άλλη κοινωνία, με τους φασίστες και τους τζιχαντιστές, αυτοί που ψυχιατρικοποιούν  την πολιτική σκέψη (εκτός από τη δική τους),  και την πλασάρουν σαν προϊόν  βαρεμάρας και ανίας για την υποτιμήσουν, αυτοί  που αντί να δαπανήσουν χρήματα για να θεραπεύσουν την οικονομική  ανισότητα  τα  δίνουν σε    «επιστήμονες», για να μας πείσουν ότι η ύπαρξή της είναι μια λανθασμένη υποκειμενική αντίληψη στο «θολωμένο μυαλό» κάποιων «αριστερών»,  και η κατάργησή της είναι εξτρεμισμός!   Αυτοί που στηρίζουν, και με τις πολιτικές τους αποφάσεις  καλλιεργούν, την ακροδεξιά και την ακραία ισλαμιστική σκέψη, φέρνοντας τον Χίτλερ στην εξουσία, τότε, κλείνοντας το μάτι σε ουκρανούς νεοναζί και ζητώντας μια «πιο σοβαρή Χρυσή Αυγή», τώρα,  και  αυτοί που χρηματοδοτούν μουτζαχεντίν και σπέρνουν  τον στρατιωτικό τρόμο στις χώρες της Μέσης Ανατολής. Αυτοί δηλαδή που «βολεύονται» με την ύπαρξη αυτών των δυο «ριζοσπαστικοποιημένων σκέψεων»  ώστε να διοχετεύεται εκεί η συσσωρευμένη αγανάκτηση  από την μια, την πραγματική, διχοτόμηση,  αυτή της αυξανόμενης κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας που με τις πολιτικές τους στηρίζουν…

1) https://thepressproject.gr/pinikopiisi-tis-rizospastikopiisis-ton-politon-meso-tis-dimiourgias-diefthynsis-prolipsis-vias/

2) https://www.ycare.eu/files/YCARE%20Guidelines%20EL.pdf

3) https://www.alfavita.gr/politiki/304215_makis-boridis-eisai-aristeros-den-mporeis-na-skefteis-kanonika 

4) https://www.imerodromos.gr/psychika-nosoydes-osoi-den-xechname/

5) E M Burns Ευρωπαϊκή Ιστορία, Ο Δυτικός Πολιτισμός: Νεότεροι Χρόνοι, Εκδόσεις Επίκεντρο Σελ 876

6) https://en.wikipedia.org/wiki/Operation_Cyclone

7) https://www.youtube.com/watch?v=A9RCFZnWGE0

8) https://www.enikos.gr/mpogiopoulos/353322/kataskevazontas-tromokrates

9) John Baylis & Steve Smith, Η Παγκοσμιοποίηση της Διεθνούς Πολιτικής, Εκδόσεις Επίκεντρο, Σελ 614-616

10) https://en.wikipedia.org/wiki/Cleavage_(politics)

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/o-extremismos-tis-koinonikis-dikaiosynis/

Τα σύνορά μας είναι στο μυαλό μας

Είναι εύκολο φυσικά να μιλάμε για τον ρατσισμό απέναντι. Bολικό κυρίως και ανώδυνο. Όσο δε πιο απέναντι, τόσο πιο παχιά είναι και τα λόγια. Δεν αναφέρομαι κατ’ ανάγκην σε μακρινές υποθέσεις, όπως η πρόσφατη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.

Γιατί ακόμα και στην Ελλάδα, μια θλιβερή ιστορία με πρωταγωνιστή τον σούπερ σταρ του NBΑ Γιάννη Αντετοκούνμπο για παράδειγμα, μοιραία διατηρεί τις αποστάσεις ασφαλείας από τον κυπριακό μας μικρόκοσμο. 

Ιδού τι δήλωσε ο αθλητής σε ντοκιμαντέρ του TNT: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα λευκών, μπορεί να γίνει δύσκολη η ζωή κάποιου με το χρώμα του δικού μου δέρματος. Πηγαίνεις σε πολλές γειτονιές και αντιμετωπίζεις αρκετή αρνητικότητα, ρατσισμό…». Βγαίνει λοιπόν ένας ελληνάρας ονόματι Κυριάκος Βελόπουλος (μια γραφική τηλεπερσόνα που εισήλθε μετά τιμών στο Κοινοβούλιο) και γράφει το εξής απίστευτο: «Είπαμε: Έλληνας γεννιέσαι, φιλέλληνας (μπορείς να αγαπάς την Ελλάδα περισσότερο από κάποιους μισέλληνες ΜΚΟ κ.λπ.) γίνεσαι αλλά μέχρι εκεί! Απόδειξη; Αντετοκούνμπο…». Η κατακραυγή που ακολούθησε στα social media ήταν αναμενόμενη. Η δε φωτογραφία του Γιάννη με την ελληνική σημαία ανακυκλώθηκε τόσο πολύ, σαν να ήταν αυτός ο τρόπος για να ξορκιστεί η ρατσιστική χυδαιότητα.

Κανείς όμως δεν κινδυνεύει από μια σημαία που ανεμίζει σε μιαν άλλη χώρα. Ακόμα κι αν αυτή η χώρα εμπεριέχει την οικειότητα του τόπου μας. Από τη στιγμή που τα γεγονότα συμβαίνουν απέναντι, κανείς δεν κινδυνεύει να λερώσει τα παπούτσια του πλατσουρίζοντας στα απόνερα του εθνικισμού. 

Το ήθος μας μετριέται όταν οι ιστορίες συμβαίνουν έξω από την πόρτα μας. Ή ακόμα καλύτερα όταν εμείς είμαστε η ιστορία ώστε να μην έχουμε τη δυνατότητα να κρυφτούμε πίσω από μεγαλοστομίες. Θυμάστε τον θόρυβο με το περιστατικό στο πάρκινγκ και την ξένη γυναίκα που δέχτηκε τον οχετό των ύβρεων; Πολλοί τότε εξέφρασαν τον συγκλονισμό τους κι άλλοι έκαναν πλάκα με το «cow βυζί». Εντέλει η ιστορία ξεχάστηκε. Μέχρι το επόμενο περιστατικό λέγαμε τότε και να που ήρθε το επόμενο. Κατά πολύ χειρότερο, όπως ήταν νομοτελειακά βέβαιο ότι θα συμβεί.

Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν με τον 68χρονο Κύπριο, ο οποίος κακοποιεί αλλοδαπή οικιακή βοηθό, ανακατεύουν το στομάχι. Ξέρετε όμως τι είναι το πιο σοκαριστικό; Ότι αυτός ο φρικτός τύπος θα μπορούσε να μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Θα μπορούσε να κάθεται στο απέναντι τραπέζι στην καφετέρια ή να δουλεύει σε ένα κοντινό γραφείο. Δεν είναι ο Νεάντερνταλ δηλαδή που θα βόλευε τη συνείδησή μας. 

Ο αποτροπιασμός μας δεν έχει καμία απολύτως αξία, πιστέψτε με. Το μόνο που μετράει είναι η έμπρακτη απόδειξη όταν το θέμα από απέναντι βρεθεί πια ανάμεσα στα πόδια μας. Πώς το είπε ο ανεκδιήγητος Βελόπουλος; Απόδειξη; Στην Αγλαντζιά, όπου σήμερα διεξάγονται εκλογές, το Παλλάδιον ήταν το ζύγι. Αυτοί οι 40 - 50 πρόσφυγες, από ευάλωτες κιόλας ομάδες, χάραξαν την ξεκάθαρη γραμμή: Από τη μια πλευρά στοιχίζονται όσοι δεν διαχωρίζουν τους ανθρώπους ανάλογα με το χρώμα του δέρματος ή τη θρησκεία τους. Από την άλλη, οι νοικοκυραίοι που αγωνιούν για την καθαρότητα της φυλής και κάποιοι κομματάρχες που μετρούν ψηφαλάκια. 

Μετρήσιμα είναι τα μεγέθη λοιπόν. Αρκεί να θέλουμε να τα μετρήσουμε. Τα σύνορά μας είναι στο μυαλό μας πατριώτες. Γι’ αυτό και κάθε μέρα δοκιμαζόμαστε εκεί έξω. Όχι με θεωρητικές κατασκευές για ιστορίες των απέναντι. Ούτε με ανέξοδους ιδεολογικούς αυτοπροσδιορισμούς, αλλά στην αρένα της ζωής. Θέλω να ελπίζω πως καταλαβαινόμαστε.

Σταύρος Χριστοδούλου

Πηγή: Φιλελεύθερα, 2.8.2020.   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/989429/ta-synora-mas-einai-sto-myalo-mas

 

"Το ανθρώπινο κρέας είναι το πιο φτηνό..."

Δεν θυμάμαι που το διάβασα ή ποιος το είπε.  Φαίνεται όμως ότι είχε δίκιο.  Αυτό καταδεικνύεται περίτρανα από τον εμπαιγμό που υφίστανται εδώ και χρόνια από την επίσημη πολιτεία, οι κάτοικοι της περιοχής, οι εκπαιδευτικοί και τα παιδιά του Γ' Δημοτικού Σχολείου στο Δάλι.  Παρότι όλοι συμφωνούν, στα λόγια, ότι πρέπει να απομακρυνθούν τα επικίνδυνα ρυπογόνα εργοστάσια από την περιοχή, τίποτα ουσιαστικό δεν γίνεται και το θέμα παραπέμπεται από επιτροπή σε επιτροπή με φοβερές συνέπειες για την υγεία των κατοίκων.

Κραυγή αγωνίας από κατοίκους της Ενορίας Αγίου Κωνσταντίνου και Αγίας Ελένης στο Δάλι.

Οι 3 θάνατοι γονιών και εκπαιδευτικού την τελευταία εβδομάδα φαίνεται ότι έχει ανησυχήσει ακόμη περισσότερο την κοινότητα, τα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς.  Οι μόνοι που δεν φαίνεται να ανησυχούν είναι οι αρμόδιοι και οι "αρμόδιοι" ... 

Όπως δείχνουν τα δημοσιεύματα εκπαιδευτικών και γονιών στα κοινωνικά δίκτυα, ένας νέος εφιάλτης τύπου "Astrasol", άρχισε να στοιχειώνει τα όνειρα όλων των κατοίκων της περιοχής.

 

Διαβάστε επίσης το άρθρο: "Ανυποχώρητοι στον αγώνα για την υγεία τους". 

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Ένιο Μορικόνε

Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης Ένιο Μορικόνε

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Πολιτισμος 6 Ιουλίου 2020

 

Έφυγε από τη ζωή ο Ένιο Μορικόνε, σε ηλικία 91 ετών, μετέδωσε το ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA.
Ο συνθέτης και ενορχηστρωτής Ένιο Μορικόνε έβαλε τη μουσική του σε μεγάλα και σημαντικά κινηματογραφικά έργα κι έχει συνθέσει περισσότερα από 100 κλασικά κομμάτια κι ενορχηστρώσει πάνω από 500 τραγούδια. 
Ο Μορικόνε έγινε παγκοσμίως γνωστός συνθέτοντας μουσική (την περίοδο 1960-75) για ιταλικά γουέστερν από σκηνοθέτες όπως ο Σέρτζιο Λεόνε, Ντούτσιο Τέσαρι και Σέρτζιο Κορμπούτσι, όπως η Τριλογία των δολαρίων («Για Μια Χούφτα Δολάρια», «Μονομαχία Στο Ελ Πάσο» και «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος»).
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1960 και 1970, ο Μορικόνε συνέθεσε μουσική για πολλά είδη ταινιών: Το «The Ecstasy of Gold», μουσικό θέμα της ταινίας «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος», το «A Man with Harmonica», το «Chi Mai», αλλά και το «Here’s to You», το τραγούδι που έντυσε την ταινία «Σάκκο και Βανζέτι», το οποίο ερμηνεύθηκε από την Τζόαν Μπαέζ.
Ο Μορικόνε διακρίθηκε και στο Χόλιγουντ, συνθέτοντας μουσική για Αμερικανούς σκηνοθέτες, όπως ο Τζον Κάρπεντερ, Μπράιαν ντε Πάλμα, Μπάρι Λέβινσον, Μάικ Νίκολς και Όλιβερ Στόουν. Συνέθεσε μουσική για αρκετές ταινίες που κέρδισαν Όσκαρ, όπως τα «Days of Heaven», «The Mission», «Οι Αδιάφθοροι», «Cinema Paradiso» και «Bugsy». Ο Μορικόνε συνεργάστηκε επίσης με τον Ιταλό σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε.
Στον 21ο αιώνα, η μουσική του Μορικόνε ξαναχρησιμοποιήθηκε στην τηλεόραση και σε ταινίες όπως αυτές του Κουέντιν Ταραντίνο: «Kill Bill» (2003), «Death Proof» (2007), «Άδωξοι Μπάσταρδη» (2009) και «Django: Ο Τιμωρός» (2012).
Ο Μορικόνε παρέλαβε το τιμητικό Όσκαρ για τη συνεισφορά του, Όσκαρ Καλύτερης Πρωτότυπης Μουσικής το 2016 για τη μουσική της ταινίας «Μισητοί 8». Επίσης, κέρδισε  τρία βραβεία Γκράμι, τρεις Χρυσές Σφαίρες, έξι BAFTA, δύο Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, ένα τιμητικό Χρυσό Λέοντα.

 

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/efyge-apo-ti-zoi-o-synthetis-enio-morikone/

Αν ζούσε ο Διαμαντής

Κάποια χρόνια πριν, η εικόνα του καλλιτέχνη, όπως προβαλλόταν μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές, ήταν ενός περίεργου τύπου, ντυμένου φανταχτερά (κασκόλ και μπερέ απαραίτητα στην αμφίεση), που μιλούσε ακαταλαβίστικα και έκανε άχρηστα στην ουσία πράγματα. Κι αν κάποιος την εποχή εκείνη εξέφραζε την επιθυμία να σπουδάσει κάτι σχετικό με τέχνη, θα έπεφτε πάνω του όλο το σόι για να αποτρέψει την καταστροφή. Πολύ πιο πριν δε, ο έχων ροπή στις τέχνες, μπορεί να αντιμετωπιζόταν ως ο τρελός του χωριού. Ο ηθοποιός ισοδυναμούσε με άτομο ελευθέρων ηθών κι ο ζωγράφος με μη έχοντας σώας τας φρένας. Σε ένα τέτοιο κλίμα, λόγω των ιδεοληψιών αυτών, πολλές ζωές καταστράφηκαν και το ταλέντο τους πήγε στράφι. Κι άλλες πάλι φορές, το ταλέντο τους κατάφερε να επιβιώσει για να ανακαλύψουμε σήμερα τον Χαλεπά, τον Κώστα Στάθη, την Καμίλ Κλοντέλ και τόσους άλλους που παρά την καταπίεση και την καταφρόνηση δεν είπαν απεταξάμην. 

Αν και πέρασαν χρόνια πολλά από τις εποχές εκείνες κι αν και ο πολιτισμός μπαίνει πολλές φορές στην εμπροσθοφυλακή της οικονομίας πολλών χωρών, με τεράστια μουσεία και ορδές τουριστών έξω από αυτά, στο βάθος - βάθος δεν άλλαξε και πολύ η αντίληψή μας για τους καλλιτέχνες. Μπορεί να κάνουμε ουρά έξω από το Λούβρο (αφού έτσι κάνουν όλοι) αλλά άλλο το έργο κι άλλο αυτός που το δημιούργησε. Ο καλλιτέχνης παραμένει στη συνείδηση των εξουσιών ένα άτομο που δεν παράγει (με τους όρους που είναι κατανοητοί στους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς). 

Κι ενώ με την πανδημία πληγήκαμε οι πάντες, με ό,τι κι αν είναι το αντικείμενο με το οποίο ασχολούμαστε, οι καλλιτέχνες πρέπει να αποδείξουν πως δεν έχουν κρυμμένα εισοδήματα, δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι, ίσως ούτε καν για να φάνε. Χωρίς πολλά αποδεικτικά στοιχεία καταβλήθησαν επιδόματα σε εργαζόμενους από όλο το φάσμα της αγοράς. Δικηγόρους γιατί έκλεισαν τα δικαστήρια, γυμναστές γιατί ήταν κλειστά τα γυμναστήρια, διατροφολόγους, αρχιτέκτονες, δημοσιογράφους, γκαρσόνια, καθαρίστριες, ξενοδοχοϋπάλληλους, κομμωτές, αισθητικούς… Οι καλλιτέχνες όμως αναγκάζονται να βγουν στο δρόμο και να απαιτήσουν το πενιχρό επίδομα που τους υποσχέθηκαν. 

Υ.Γ. Στην Κρατική Πινακοθήκη εκτίθενται αυτή τη στιγμή 219 δημιουργίες καλλιτεχνών που διασώθηκαν από την Αμμόχωστο. Ό,τι πήραμε πίσω μετά από 46 χρόνια συνομιλιών ήταν 219 έργα τέχνης, τα οποία αποτελούν θησαυρούς ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας. Αν ζούσε ο Βότσης και ο Πολ Γεωργίου, ο Κάνθος κι ο Διαμαντής, θα ήταν επαίτες έξω από τα υπουργεία. Για να πείσουν πως η καλλιτεχνική ενασχόληση είναι και εργασία και οι καλλιτέχνες έχουν τις ίδιες ανάγκες με τους υπόλοιπους. 

 

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου  
  "Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ"  04 Ιουλίου 2020

Γ΄ Δημοτικό και Νηπιαγωγείο Ιδαλίου: Καθημερινά πνιγμένοι από αναθυμιάσεις καυσαερίων ασφάλτου

ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΣΚΟΥΡΟΥΠΑΤΗ*

Ένα από τα μεγαλύτερα δημοτικά σχολεία και νηπιαγωγεία της Λευκωσίας, με σχεδόν 600 μαθητές και μαθήτριες (450 παιδιά στο δημοτικό και 125 στο νηπιαγωγείο αντίστοιχα) και με πέραν των 70 ατόμων προσωπικό (εκπαιδευτικοί και βοηθητικό προσωπικό), σε τακτά χρονικά διαστήματα, πνίγεται στην κυριολεξία από αναθυμιάσεις καυσαερίων που προέρχονται από τη λειτουργία των δύο εργοστασίων ασφάλτου που το περιβάλλουν.

Το Γ’ Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο Ιδαλίου λειτούργησε μόλις το 2006,  και  εκκρεμεί η απόφαση της πολιτείας για ίδρυση και  λειτουργία του τέταρτου δημοτικού σχολείου και νηπιαγωγείου στην συγκεκριμένη περιοχή της Ενορίας Κωνσταντίου και Ελένης του Δήμου Ιδαλίου. Ενώ το σχολείο βρίσκεται σε μια από τις πιο αναπτυσσόμενες περιοχές της Λευκωσίας σήμερα δυστυχώς υπολειτουργεί, αφού τις ημέρες που τα καρκινογόνα καυσαέρια των δύο εργοστασίων γεμίζουν το χώρο του σχολείου, προκαλούν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα και τα παιδιά δεν μπορούν να βγουν έξω στην αυλή για παιχνίδι το διάλειμμα ή για το μάθημα της Φυσικής Αγωγής, ούτε ακόμα και το μάθημα εντός των αιθουσών διδασκαλίας μπορεί να διεξαχθεί κανονικά. Στις 26 Φεβρουαρίου 2020, όταν η κατάσταση είχε φθάσει στο απροχώρητο, οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί της σχολικής μονάδας συνοδευόμενοι από την ΠΟΕΔ, προέβησαν σε επίσημη καταγγελία στην αστυνομία, χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρξει οποιοδήποτε αποτέλεσμα.

Οι φωνές και ανησυχίες τόσο του Συνδέσμου Γονέων του Δημοτικού όσο και των εκπαιδευτικών, έρχονται να ενισχύσουν αυτές των κατοίκων της περιοχής που εδώ και χρόνια αγωνίζονται για την μετακίνηση των δύο εργοστασίων. Και ενώ τη φετινή σχολική χρονιά, πραγματοποιήθηκαν στάσεις εργασίας από τον διδασκαλικό σύλλογο και την ΠΟΕΔ, ολοήμερες αποχές από τα μαθήματα από τον Σύνδεσμο Γονέων (η τελευταία μάλιστα ήταν διήμερη 21&22 Μαΐου), καταγγελίες στην αστυνομία, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, συναντήσεις και συζητήσεις, ομαδικές αιτήσεις για μετεγγραφές μαθητών και μεταθέσεις εκπαιδευτικών, το μόνον που έχει εξαγγελθεί μέχρι σήμερα είναι προφορικές δεσμεύσεις και υποσχέσεις της διυπουργικής επιτροπής για μετακίνηση των εν λόγω εργοστασίων.

Ο Σεπτέμβρης του 2020 πλησιάζει και είναι ξεκάθαρο ότι σχολεία και εργοστάσια παραγωγής ασφάλτου δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Συνεπώς, πάντα με πρώτιστη έγνοια τη δημόσια υγεία, τα εργοστάσια ή θα κλείσουν μέχρι να μετακινηθούν ή αν θα συνεχίσουν τη λειτουργία τους μέχρι να μετακινηθούν, πρέπει να ληφθούν όλα τα άλλα απαραίτητα μέτρα έτσι ώστε να διασφαλίζεται η υγεία των κατοίκων της περιοχής και ειδικά των μαθητών, των μαθητριών και εκπαιδευτικών των σχολικών μονάδων, οι οποίοι είναι και τις περισσότερες ώρες εκτεθειμένοι στα καρκινογόνα καυσαέρια. Αν η πολιτεία δεν είναι σε θέση να αναλάβει τις ευθύνες της και να μετακινήσει τα εργοστάσια ή να προστατεύσει την υγεία των χιλιάδων κατοίκων και εκατοντάδων μαθητών, μαθητριών και εκπαιδευτικών της περιοχής, τότε δεν μπορεί να περιμένει ότι τον Σεπτέμβρη του 2020 το Γ΄ Δημοτικό Σχολείο Ιδαλίου θα εργαστεί κανονικά.

Η μετακίνηση των εργοστασίων μακριά από τις κατοικημένες περιοχές καθώς και η εγκατάστασή τους σε χώρο που δεν θα επηρεάζει την υγεία άλλων πολιτών της Δημοκρατίας είναι επιβεβλημένη. Η δημόσια υγεία δεν μετριέται με χρήματα και οι όποιες απαιτήσεις αποζημιώσεων των εργοστασιαρχών για τη μη μετακίνησή τους δεν μπορεί να αποτελούν δικαιολογία για άλλη καθυστέρηση. Εξάλλου, το τελευταίο χρονικό διάστημα, στην προσπάθεια προστασίας της δημόσια υγείας, πολύ σωστά,  κανείς δεν υπολόγισε τις προβλεπόμενες ζημιές της οικονομίας της Κύπρου, από τον κίνδυνο της εξάπλωσης του κορωνοϊού. Κάτι ανάλογο πρέπει να γίνει και στην περίπτωση των εργοστασίων ασφάλτου, αφού η προστασία της δημόσιας υγείας πρέπει να είναι υπεράνω του χρηματικού ποσού που απαιτείται για τη μετακίνηση των εργοστασίων.

Το ερχόμενο Σάββατο 27 Ιουνίου και ώρα 9:30 π.μ., θα πραγματοποιηθεί ακόμη μια εκδήλωση διαμαρτυρίας από τον Δήμο Ιδαλίου, τους κατοίκους αλλά και τους εκπαιδευτικούς και το προσωπικό των σχολικών μονάδων, στην έξοδο Τσερίου στον υπεραστικό δρόμο Λεμεσού Λευκωσίας, η οποία έχει ως κύριο στόχο την άμεση απομάκρυνση των δύο συγκεκριμένων βιομηχανικών μονάδων παραγωγής ασφάλτου αλλά και τον αποχαρακτηρισμό των ζωνών οχληράς βιομηχανίας Τσερίου, Γερίου και Ιδαλίου, σε ελαφράς βιομηχανίας ζώνες. Ας ελπίσουμε ότι αυτή θα είναι και η τελευταία εκδήλωση διαμαρτυρίας.  Ο αέρας που αναπνέουμε δεν είναι υπό διαπραγμάτευση.

*Αντιπρόεδρος ΠΟΕΔ
Μέλος Κεντρικής Γραμματείας Προοδευτικής Κίνησης Δασκάλων και Νηπιαγωγών

 Πηγή: https://paideia-news.com/poed/2020/06/25/g%CE%84-dimotiko-kai-nipiagogeio-idalioy-kathimerina-pnigmenoi-apo-anathymiaseis-kaysaerion-asfaltoy-new/

«Κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων»

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Διεθνη 20 Ιουνίου 2020

Μέσα στο 2019, σχεδόν 80 εκατομμύρια άνθρωποι αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (ΥΑ) υπολογίζει ότι ένας άνθρωπος στους εκατό έχει ξεριζωθεί από το σπίτι του, όπως αναφέρει ανακοίνωση του οργανισμού για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, σήμερα 20 Ιουνίου.
Ο «Ημεροδρόμος» στέκεται από θέση αρχής απέναντι σε όλους εκείνους που αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες σαν εχθρούς, «εισβολείς» και ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. 
Δημοσιεύουμε σήμερα, ξανά, το ποίημα της Warsan Shire. Η Warsan Shire γεννήθηκε το 1988. Είναι Σομαλή, γεννήθηκε στην Κένυα και ….βρέθηκε στο Λονδίνο μετά τον πρώτο χρόνο της ζωής της. Το ποίημα έχει τίτλο «σπίτι» και δεν περιμένουμε να γίνει κατανοητό από τους μισανθρώπους. Απευθύνεται σε ανθρώπους. 

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,

εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις

ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα

με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους

το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου

που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου

κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του.

Αφήνεις την πατρίδα

μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά

φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου

ζεστό αίμα στην κοιλιά σου

δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες

μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου

και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο

ανάμεσα στα δόντια σου

και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων

κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού

δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις

ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα

εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά

κανένας δεν καίει τις παλάμες του

κάτω από τρένα, ανάμεσα από βαγόνια

κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού

τρώγοντας εφημερίδες

εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει

σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.

κανένας δε σέρνεται

κάτω από φράχτες

κανένας δε θέλει να τον δέρνουν

να τον λυπούνται

κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων

ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία

όπου το σώμα σου πονούσε

ή τη φυλακή,

επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη

από μια πόλη που φλέγεται

και ένας δεσμοφύλακας το βράδυ

είναι προτιμότερα από ένα φορτηγό

γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου

κανένας δε θα το μπορούσε

κανένας δε θα το άντεχε

κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό

για να ακούσει τα:

γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι

πρόσφυγες

βρωμομετανάστες

ζητιάνοι ασύλου

που ρουφάτε τη χώρα μας

αράπηδες με τα χέρια απλωμένα

μυρίζετε περίεργα

απολίτιστοι

κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε

να κάνετε και τη δική μας

πώς δε δίνουμε σημασία

στα λόγια

στα άγρια βλέμματα

ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά

από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού

ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά

από δεκατέσσερις άντρες

ανάμεσα στα πόδια σου

ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο

να καταπιείς

από τα χαλίκια

από τα κόκαλα

από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,

αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία

πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου

και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα

εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές

εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα

να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου

να συρθείς στην έρημο

να κολυμπήσεις ωκεανούς

να πνιγείς

να σωθείς

να πεινάσεις

να εκλιπαρήσεις

να ξεχάσεις την υπερηφάνεια

η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι

μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου

που λέει

φύγε,

τρέξε μακριά μου τώρα

δεν ξέρω τι έχω γίνει

αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού

θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ ό,τι εδώ. 

Σημείωση: Η μετάφραση του ποιήματος από την στην ιστοσελίδα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/kanenas-den-dialegei-ta-stratopeda-prosfygon/

Εκπαιδευτική κακοποίηση

Οι εκάστοτε παρασάνταλοι που εναλλάσσονται στο Υπουργείο Θρησκευμάτων και (παρεμπιπτόντως) Παιδείας προβαίνουν σε σπασμωδικές προσθαφαιρέσεις στη βάση μας εναλλασσόμενης πολιτικής και κομματικής ατζέντας και φιλοσοφίας. Έτσι, όμως, απλώς μαστιγώνουν τη θάλασσα στην οποία πελαγοδρομεί η τσαπατσούλικη, εκτρωματική σχεδία της εκπαίδευσης.

Στην Ελλάδα -όπως και στην Κύπρο που δεν κείται και τόσο μακράν- η παιδεία, αλλά και γενικότερα η διάπλαση των παίδων που ξεκινά από το σπίτι, δεν είναι παρά μια εκλεπτυσμένη μορφή παιδικής κακοποίησης. Ένα εξακολουθητικό έγκλημα που βρίσκουμε και θα βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.

Οι τωρινοί αμήχανοι λήπτες αποφάσεων έκριναν ότι η μουσική και τα καλλιτεχνικά δεν έχουν κανένα λόγο να βρίσκονται στο ωρολόγιο πρόγραμμα του Λυκείου, με πρόφαση το γεγονός ότι επρόκειτο για μαθήματα επιλογής όπου παρατηρήθηκε χαμηλή συμμετοχή. Δηλαδή είναι μαθήματα υπό δοκιμή; Έτσι θα το πάμε; Ας γίνουν τότε όλα τα μαθήματα «επιλογής» και ν’ αφήσουμε τους σαστισμένους διαγωνιζόμενους (κι όχι εκπαιδευόμενους) λυκειαίους να διαλέξουν από μόνοι τους. Ας δούμε π.χ. ποια θα είναι η συμμετοχή στα θρησκευτικά. Αλλά, βέβαια, δεν ρώτησε κανείς τους μαθητές πόσο πραγματικά αγαπούν και ενδιαφέρονται και για τα λεγόμενα βασικά μαθήματα, τα ελληνικά, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία κ.ο.κ. και ποια μαθήματα θα διάλεγαν αν δεν τους μολύναμε με το στρες της αποτυχίας. Τη δε κοινωνιολογία ξεχάστε τη, γιατί είναι κάτι χειρότερο από ασήμαντη: είναι επικίνδυνη.

Δεν υπάρχουν ανούσια και ασήμαντα μαθήματα. Υπάρχουν ανέμπνευστα, ομφαλοσκοπικά και βαρετά σχολεία με αφοπλισμένους, ξεπουπουλιασμένους και συμβιβασμένους εκπαιδευτικούς.  Τα καλλιτεχνικά μαθήματα πρέπει να πάψουν επιτέλους να αντιμετωπίζονται (πρώτιστα από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς) ως «δευτερεύοντα», «χαριτωμένα», αλλά άοσμα γεμίσματα διδακτικών ωρών.

Σ’ ένα σχολείο αντάξιο της αποστολής του κανείς μαθητής δεν νοείται να μένει πίσω σε ό,τι αφορά μια σφαιρική και πολύπλευρη εκπαίδευση. Δεν υπάρχει πειστικότερη ένδειξη προόδου μιας κοινωνίας από την ανάπτυξη της φιλοκαλίας, την οποία οφείλεις να καλλιεργήσεις σωστά και μεθοδικά από τις πιο τρυφερές ηλικίες.

Σε καμιά περίπτωση το υφιστάμενο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα δεν πλησιάζει το ιδανικό στους στόχους της εικαστικής αγωγής, της μουσικής ανάπτυξης, της θεατρικής παιδείας και της εν γένει αισθητικής καλλιέργειας ενός μαθητικού πληθυσμού που να είναι εκπαιδευμένος να εκπαιδευτεί. Με αυτό το σκεπτικό, όμως, θα έπρεπε να καταργήσουμε όλα τα μαθήματα.

Αντί για ένα πολυαισθητηριακό βίωμα, μια διαδικασία ξεκλειδώματος του νου και όξυνσης της αισθητηριακής αντίληψης, μια βιωματική και απελευθερωτική άσκηση του πνεύματος, η εκπαίδευση κατάντησε μια μονοδιάστατη και επιστημονικά ατεκμηρίωτη διεκπεραίωση ενός κλειστού κύκλου «βασικών» μαθημάτων. Που μάλιστα παραδίδονται με έναν ξύλινο, δασκαλίστικο τρόπο, που μοιάζει με το γέμισμα ενός κουβά.

Όλο το κακό από εκεί ξεκινάει. Και είναι αργά όταν συνειδητοποιείς ότι το πιο δύσκολο μάθημα στη ζωή είναι να ξεμάθεις.

 

  Γιώργος Σαββινίδης    19 Ιουνίου 2020 
 Πηγή: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/961628/ekpaideftiki-kakopoiisi