Κυριακή 11 Μαΐου 2008

Ποίημα της εβδομάδας 71

Πρωινό Άστρο

Κοριτσάκι μου,
θέλω ν
α σου φέρω
τ
α φαναράκια των κρίνων
ν
α σου φέγγουν στον ύπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Ε
ίναι μακρύς δρόμος.
Πρέπει ν
α μεγαλώσεις.

Είναι μακρύς
μακρ
ύς
μακρ
ύς δρόμος.

Το παιδί μου κοιμήθηκε
κι
εγώ τραγουδάω...

Δύσκολα είναι, κοριτσάκι,
στ
ην αρχή.

Τί να πεις, δεν ξέρεις.
Δύσκολα ε
ίναι στην αρχή.

Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,
ν
α μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι,
εκείνο που έχεις γίνει.

Είναι να γίνεις
ό,τι ζητάει
ευτυχία του κόσμου,
ε
ίναι να φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τ
ην ευτυχία του κόσμου.

Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη
απ’ τη χαρά που δίνεις.

Να το θυμάσαι, κοριτσάκι.

Γιάννης Ρίτσος

Τρίτη 6 Μαΐου 2008

"ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ" Οι θέσεις μας

ΡΙ.Α.ΚΙ.

http://riakimazi.blogspot.com και http://msovolos.blogspot.com

Τα τελευταία χρόνια, άλλοτε καλυμμένα και άλλοτε απροκάλυπτα, η δημόσια δωρεάν παιδεία βρίσκεται στο στόχαστρο. Το δημόσιο σχολείο έχει αφεθεί σχεδόν στην τύχη του και βουλιάζει στα χρόνια προβλήματά του. Οι δάσκαλοι μαζί με τους μαθητές και τους γονείς υφίστανται την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας από τη μια και την εντατικοποίηση της εργασίας απ’ την άλλη. Τα δικαιώματα ΟΛΩΝ των παιδιών για ενιαία, δωρεάν, ποιοτική παιδεία σε όλες της βαθμίδες καταπατούνται με διάφορους τρόπους.

Οι δάσκαλοι από παιδαγωγοί μεταβάλλονται σε εκτελεστές εντολών, διεκπεραιωτές εκδηλώσεων για το «θεαθήναι», προωθητές αντιεπιστημονικών αντιλήψεων, σκυφτοκέφαλοι χειροκροτητές κάθε «καινοτομίας».

Η πλειοψηφία των εργαζόμενων γονιών βιώνει το κυνήγι του μεροκάματου στο φάσμα των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, των εξαντλητικών ωραρίων, των καθηλωμένων μισθών και της ανύπαρκτης υποδομής κοινωνικής στήριξης της οικογένειας (π.χ. Δωρεάν δημόσιοι παιδικοί σταθμοί, διετής προσχολική αγωγή, επαρκής άδεια μητρότητας, πληρωμένη γονική άδεια κ.λ.π.)

Οι ηγεσίες της ΠΟΕΔ και των οργανωμένων γονιών υποταγμένες στα κελεύσματα της εξουσίας κάνουν δημόσιες σχέσεις, προωθούν την καριέρα τους και στην ουσία λειτουργούν ως αναχώματα της οργής και της αγανάκτησης των δασκάλων, των γονιών και όσων βιώνουν τις απαράδεκτες καταστάσεις στα σχολεία.

Η απάντηση σ’ όλα αυτά είναι η αγωνιστική, διεκδικητική δράση της βάσης των δασκάλων και των άλλων φορέων. Η δημιουργία, στην πορεία, ενός Ενιαίου Μετώπου για την Παιδεία που αγωνιστικά θα απαιτήσει την ενιαία, δωρεάν, δημόσια παιδεία σε όλες τις βαθμίδες.

Όσοι συμμετέχουμε και στηρίζουμε αυτό το ψηφοδέλτιο, αγωνιζόμαστε για τα παρακάτω:

· Δωδεκάχρονο, ενιαίο, βασικό, δωρεάν, δημόσιο σχολείο.

· Δίχρονη, υποχρεωτική, δωρεάν, προσχολική αγωγή.

· Κρατικούς, δωρεάν, παιδικούς σταθμούς.

· Υλικοτεχνική υποδομή για ΟΛΑ τα σχολεία, που να ανταποκρίνεται στις σημερινές και μελλοντικές ανάγκες (Αίθουσα πολλαπλής χρήσης, αίθουσες ειδικών μαθημάτων, κουζίνες, εστιατόρια κ.λ.π.)

· Στελέχωση των σχολείων με ομάδες ειδικών ψυχολόγων, λογοθεραπευτών, ειδικών δασκάλων κ.λ.π.

· 20 παιδιά ανά τμήμα στις Γ’ – ΣΤ’ και 15 παιδιά ανά τμήμα στις Α’, Β’ και Νηπιαγωγεία.

· Επιχορήγηση από το Υπουργείο του κομίστρου των λεωφορείων για εκπαιδευτικές επισκέψεις των σχολείων.

· Πλήρης κάλυψη της δαπάνης εκπαιδευτικών επισκέψεων, θεατρικών παραστάσεων κ.λ.π. για τα ολιγοθέσια σχολεία.

· Δημιουργία κεντρικής μαθητικής βιβλιοθήκης σε κάθε σχολείο.

· Ουσιαστική στήριξη των αλλόγλωσσων, αλλοδαπών μαθητών. Εφαρμογή του νόμου για υποχρεωτική προσχολική αγωγή, διδασκαλία στη μητρική γλώσσα, κοινωνική στήριξη των οικογενειών.

· Υλικοτεχνική υποδομή και εξοπλισμός για παιδιά με ειδικές ανάγκες.

· Ένα χρόνο τουλάχιστον, άδεια μητρότητας και φροντίδας του παιδιού.

· Γονική άδεια με απολαβές και στους δυο γονείς.

· Δωρεάν μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια της Κύπρου.

· Εκπαιδευτικές άδειες με πλήρεις απολαβές.

· Δημιουργία Ενιαίων Παιδαγωγικών Πανεπιστημιακών Σχολών για την εκπαίδευση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, που θα δίνουν πλήρη παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια σε τμήματα αντίστοιχα με την ειδικότητα.

· Ετήσια περιοδική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών με πλήρη απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα.

· Κατάργηση της συνέντευξης από την Ε.Ε.Υ. στις προαγωγές.

· Επιλογή στελεχών εκπαίδευσης με 100% αντικειμενικά και μετρήσιμα κριτήρια.

· Κατάργηση του θεσμού του Επιθεωρητή.

· Πλήρης διαφάνεια των αποσπάσεων.

· Αποτροπή της αποκέντρωσης – ιδιωτικοποίησης και διαφοροποίησης του σχολείου.

· Διορισμοί μόνο από καταλόγους διοριστέων. Αποκλειστικά μόνιμο προσωπικό στην εκπαίδευση. Άμεση κατάργηση του θεσμού των ωρομισθίων και των αναπληρωτών. Πλήρη εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα στους συμβασιούχους όσο υπάρχουν.

· Αναπροσαρμογή του διδακτικού ωραρίου. Πρώτος διορισμός με 25 περιόδους. Μείωση μια περίοδο ανά πενταετία υπηρεσίας.

· Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς και στο 80% του τελευταίου μισθού. Πλήρη σύνταξη σε περίπτωση ανικανότητας, ανεξάρτητα από τα χρόνια υπηρεσίας.

· Πλήρη πολιτικά δικαιώματα στους εκπαιδευτικούς.

Το ουσιαστικό για μας δεν είναι η επισήμανση προβλημάτων και η απαρίθμηση απλά εισηγήσεων. Σε αυτές μπορεί να συμφωνούν, έστω στα λόγια, και οι συμβιβασμένες ηγεσίες των συνδικαλιστικών κινήσεων. Το σημαντικό είναι το πρόγραμμα δράσης και η αγωνιστική, διεκδικητική στάση και η συνεχής πάλη για την υλοποίησή τους.

Προτείνουμε:

· Επιλογή 3-4 θεμάτων άμεσης προτεραιότητας, κάθε φορά.

Ζητούμε από το Υπουργείο, σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, να μας παραδώσει κατάλογο με χρονοδιάγραμμα επίλυσης των παραπάνω θεμάτων, όπως έγινε με το γραμματειακό προσωπικό.

Σε τυχόν άρνηση του Υπουργείου να αρχίσουμε με πρόγραμμα συγκεντρώσεων διαμαρτυρίας των δασκάλων, γονιών και μαθητών έξω από το Υπουργείο, κάθε μέρα μερικά σχολεία, όπως το πρόγραμμα των θεατρικών παραστάσεων. Συνεχής κλιμάκωση των μέτρων σε τυχόν αρνητική στάση του Υπουργείου. Προηγουμένως εννοείται η συνεργασία με τις Ομοσπονδίες Γονέων και η εξαγγελία των μέτρων σε κοινές διασκέψεις τύπου.

Αυτή η αγωνιστική στάση θα δώσει το μήνυμα ότι οι δάσκαλοι, οι γονείς και οι μαθητές είναι αποφασισμένοι να διεκδικήσουν δυναμικά ποιοτική εκπαίδευση για ΟΛΑ τα παιδιά. Στόχος να συνεργαστούμε όλοι οι εκπαιδευτικοί φορείς για τη λύση των θεμάτων και να μην αναλωνόμαστε στην απλή συζήτησή τους, μετατρεπόμενοι σε ανάχωμα της οργής και της αγανάκτησης όσων υφίστανται και βιώνουν απαράδεκτες καταστάσεις στα σχολεία τους.

Οι θέσεις μας για την ΠΟΕΔ:

· Επιδιώκουμε αλλαγή του καταστατικού και συμμετοχή όλων των εκπαιδευτικών στη λήψη σοβαρών αποφάσεων, γνήσια αντιπροσώπευση μέσα από μικρούς, ευέλικτους τοπικούς συλλόγους. Όχι στην ανάδειξη "συνδικαλιστών των MME και των δημόσιων σχέσεων".

· Πιστεύουμε στην απλή αναλογική στις εκλογές, διετή θητεία στα διοικητικά όργανα, ελεύθερη επιλογή προτάσεων για την παιδεία και όχι "κατασκευασμένων προσώπων".

· Πιστεύουμε ότι η ΠOEΔ πρέπει να έχει άποψη και να παίρνει θέση για τα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους.

· Θέλουμε εκπαιδευτικούς περήφανους, αγωνιστές και ενωτικό αγωνιστικό διεκδικητικό συνδικαλισμό, με σαφές κοινωνικό στίγμα στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

· Θέλουμε την οργάνωσή μας πρωτοπόρο στην αγωνιστική διεκδίκηση της αναβάθμισης του μορφωτικού έργου στον τόπο μας και όχι γραφειοκρατικό μηχανισμό και επιχείρηση.

Δυνάμωσε τη δική σου φωνή ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΑΓΩΝΑΣ, ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

Στη Λευκωσία ψηφίζουμε "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ"

Προσωπικές εμπειρίες και μαρτυρίες

Ήταν Μάης του 1996. Ημέρα Πέμπτη, αργία, της Αναλήψεως. Εκλογές στην ΠΟΕΔ. Σηκώθηκα πρωί πρωί να πάω στο σχολείο του Λυκαβηττού.

- Πού πας πρωί πρωί; με ρώτησε η γυναίκα μου. (Δασκάλα)

- Στη Γενική Συνέλευση, έχουμε εκλογές, δεν θα έρθεις; απαντώ ανήξερος εγώ. (άλλα έλεγε η εμπειρία μου 11 χρόνια στην Ελλάδα)

- Ποια Γενική Συνέλευση; Εδώ δε γίνεται τίποτα. Πάμε μόνο ότι ώρα θέλουμε και ψηφίζουμε.

- Αδύνατον! Δε το πιστεύω! Και στο πιο μικρό συνδικάτο συζητούν τα θέματα. Παίρνονται αποφάσεις από τη βάση των μελών.

- Τόσα χρόνια τέτοιο πράγμα στην ΠΟΕΔ δεν έγινε.

- Και ψηφίζετε μόνο με τα ιλουστρασιόν φυλλάδια που σας στέλνουν στα σχολεία Δεν μπορώ να το πιστέψω. Εγώ θα πάω να δω.

Και πήγα αγαπητοί φίλοι και φίλες. Και διαπίστωσα αυτή την κατάντια που λέγεται δασκαλικός συνδικαλισμός στην Κύπρο. Τα επόμενα χρόνια αποφάσισα, έστω και μόνος, να θέσω τις προτάσεις μου στη βάση των δασκάλων. Συνέχισα τον αγώνα με δεκάδες επιστολές και εισηγήσεις στην ηγεσία της ΠΟΕΔ. Δεν απάντησαν ούτε ΜΙΑ φορά! Όχι για να υιοθετήσουν απαραίτητα κάποια εισήγηση, αλλά ότι τη διάβασαν ή θα τη μελετήσουν.

Στις εκλογές του 2005 εκλέγηκα ως Ανεξάρτητος Γενικός Αντιπρόσωπος. Η συμπεριφορά τους η ίδια. Με κάθε μέσο προσπάθησαν να με φιμώσουν και να στερήσουν το λόγο για ουσιαστική παρέμβαση στις Συνδιασκέψεις των Γενικών Αντιπροσώπων. Αποφάσισα να επικοινωνώ με το email, με όσους συναδέλφους ενδιαφέρονταν. Σήμερα επικοινωνώ με εκατοντάδες συναδέλφους. Από το τέλος του Οκτώβρη 2007 έφτιαξα ένα blog για να διευρύνω τη βάση της επικοινωνίας μας.

Όπως είχα πει από πέρσι θα προσπαθούσα, στις φετινές εκλογές, να διευρύνω το ψηφοδέλτιο και με άλλους συναδέλφους που δεν ανέχονται να θίγεται η αξιοπρέπειά τους από ομάδες συμφερόντων, αυτοαποκαλούμενες ως συνδικαλιστές. Ο συνδικαλισμός δεν έχει τίποτα να κάνει με αυτό που παρουσιάζει για χρόνια η ηγεσία της ΠΟΕΔ.

Γνώριζα και γνωρίζω ότι το εγχείρημα είναι δύσκολο. Έχουν καταφέρει για χρόνια να καλλιεργήσουν την μοιρολατρία, τον εφησυχασμό, την άποψη ότι δεν αλλάζει τίποτα. Κι όμως συνάδελφοι. Εσείς ήσασταν που ψηφίσατε και για πρώτη φορά εκλέγηκα αντιπρόσωπος. Στο χέρι μας είναι να αλλάξουμε αυτό που ζούμε. Εσείς μπορείτε να ανατρέψετε αυτό που κατηγορείτε στα πηγαδάκια των σχολείων ή στις καθημερινές σας κουβέντες.

Ένας μικρός πυρήνας συναδέλφων θα συμμετέχει στις εκλογές στις 29 του Μάρτη με το ψηφοδέλτιο «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ» στη Λευκωσία. Το ρυάκι της ΡΙ.Α.ΚΙ. ξεκίνησε και είναι στο χέρι μας να το κάνουμε ποτάμι της ελπίδας.

Απευθύνομαι σε εσάς που επικοινωνώ εδώ και καιρό και σας καλώ να συμμετέχετε στο ψηφοδέλτιο για να αλλάξουμε, με την αγωνιστική μας φωνή, όλα αυτά που μας προσβάλουν ως δασκάλους και ανθρώπους. Όσοι επιθυμούν να συμμετέχουν σ’ αυτή την προσπάθεια να επικοινωνήσουν μαζί μου.

Σάββατο 3 Μαΐου 2008

Τώρα μας θυμήθηκαν ...

Πλησιάζουν οι εκλογές της ΠΟΕΔ (29 του Μάη) και ξαφνικά τα στελέχη των κινήσεων ανακάλυψαν ότι υπάρχουν προβλήματα στην εκπαίδευση και μάλιστα έχουν τάχα και προτάσεις. Άρχισαν να επισκέπτονται τα σχολεία και να «ενημερώνουν» τους συναδέλφους για την κατάσταση που βρίσκονται τα προβλήματά μας και τα αιτήματά μας.

Ανακάλυψαν ξαφνικά ότι έχουν διαφορές μεταξύ τους, ότι οι άλλες κινήσεις σε διάφορες περιπτώσεις δεν συνεργάστηκαν για να λυθούν προβλήματα και χίλια δυο άλλα ευτράπελα.

Δεν μας λένε όμως:

· Πού ήταν, όλοι τους, όταν συζητιόταν στη βουλή πρόταση νόμου για επέκταση της άδειας μητρότητας στον ένα χρόνο; Ποια παρέμβαση έκανε η οργάνωση με τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών της γυναίκες;

· Πού ήταν, όλοι τους, όταν επιβλήθηκαν δίδακτρα και στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο; (Παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις για κατάργηση ακόμη και των μεταπτυχιακών διδάκτρων)

· Πού ήταν, όλοι τους, όταν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια έπαιρναν έγκριση ως κερδοσκοπικού χαρακτήρα;

· Πού ήταν, όλοι τους, όταν επέβαλλαν, ερήμην μας, ένα πακέτο «στόχων υπό έμφαση» κάθε χρόνο;

· Πού ήταν, όλοι τους, όταν απειλείτο η ζωή μαθητών και δασκάλων από ταβάνια που έπεφταν (Ε’ Αγλαντζιάς) ενώ ο τότε Υπουργός (αρχιτέκτονας !!!), μια βδομάδα πριν, διαβεβαίωνε τους γονείς ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα; Για την ιστορία σήμερα αυτό το σαθρό κτίριο, μετά από αγώνες των γονιών, κατεδαφίστηκε. Η ηγεσία της ΠΟΕΔ ήταν κρυμμένη, γράφοντας στα παλιά της τα παπούτσια την ασφάλεια των μελών της και των παιδιών!

· Πού ήταν, όλοι τους, όταν επιθεωρητές – πρώην στελέχη τους – επέβαλλαν στα σχολεία την ανάληψη σωρείας προγραμμάτων;

· Πού ήταν όταν καταπατιόταν ο νόμος για υποχρεωτική προσχολική αγωγή στους αλλοδαπούς και γράφονταν στην Α’ τάξη με τρομερά επακόλουθα για τα παιδιά;

ΗΤΑΝ ΑΠΟΝΤΕΣ! «Κατάπιναν τη γλώσσα τους» μπροστά στους επιθεωρητές και άλλους αρμοδίους, αναλογιζόμενοι ίσως την «καριέρα τους». Τώρα μιλάνε για αγώνες και πλειοδοτούν σε «θα…», «θα…».

Για άλλα τρία χρόνια κατέστησαν την ΠΟΕΔ συντεχνία συμφερόντων μιας ολιγάριθμης ομάδας από κάθε κίνηση, αναξιόπιστη στην κοινωνία. Αρνούνται πεισματικά να δώσουν τη δύναμη στη βάση του κλάδου να αποφασίζει για τα θέματα που την αφορούν μέσα από μικρούς τοπικούς συλλόγους. Καταπατούν ακόμη και το υπάρχον καταστατικό και δεν συγκαλούν κάθε δίμηνο τους Γενικούς Αντιπροσώπους της επαρχίας όπως έχουν υποχρέωση (άρθρο 25.2.9), δεν καλούν εκπροσώπους των φοιτητών του Τμήματος Επιστημών της Αγωγής στις Παγκύπριες Συνδιασκέψεις (άρθρο 7.3). Αδιαφορούν για χρόνια στην αλλαγή του καταστατικού ώστε οι δάσκαλοι και νηπιαγωγοί της βάσης να αποφασίζουν για τα μικρά και τα σημαντικά θέματα που τους απασχολούν.

Είναι η ώρα που όλοι μας πρέπει να τους δείξουμε ότι η αξιοπρέπεια δεν χάθηκε στους δασκάλους και να τους δώσουμε την αγωνιστική απάντησή μας.

Πέμπτη 1 Μαΐου 2008

Ποίημα της εβδομάδας 70

Ερωτήσεις ενός εργάτη που διαβάζει

Ποιος έχτισε τη Θήβα την εφτάπυλη;

Στα βιβλία δε βρίσκεις παρά των βασιλιάδων τα ονόματα.

Οι βασιλιάδες κουβαλήσαν τα αγκωνάρια;

Και τη χιλιοκατεστρεμένη Βαβυλώνα-

ποιος την ξανάχτισε τόσες φορές; Σε τι χαμόσπιτα

της Λίμας της χρυσόλαμπρης ζούσαν οι οικοδόμοι;

Τη νύχτα που το Σινικό Τείχος αποτελειώσαν,

πού πήγανε οι χτίστες; Η μεγάλη Ρώμη

είναι γεμάτη αψίδες θριάμβου. Ποιος τις έστησε; Πάνω σε ποιους

θριαμβεύσανε οι Καίσαρες; Το Βυζάντιο το χιλιοτραγουδισμένο

μόνο παλάτια είχε για τους κατοίκους του; Ακόμα και στη μυθική

Ατλαντίδα,

τη νύχτα που τη ρούφηξε η θάλασσα,

τ’ αφεντικά βουλιάζοντας, μ’ ουρλιαχτά τους σκλάβους τους

καλούσαν.

Ο νεαρός Αλέξανδρος υπόταξε τις Ινδίες.

Μοναχός του;

Ο Καίσαρας νίκησε τους Γαλάτες.

Δεν είχε ούτ’ ένα μάγειρα μαζί του;

Ο Φίλιππος της Ισπανίας έκλαψε όταν η Αρμάδα του

βυθίστηκε. Δεν έκλαψε, τάχα, άλλος κανένας;

Ο Μέγας Φρειδερίκος κέρδισε τον Εφτάχρονο τον πόλεμο. Ποιος

άλλος τόνε κέρδισε;

Κάθε σελίδα και μια νίκη.

Ποιος μαγείρεψε τα νικητήρια συμπόσια;

Κάθε δέκα χρόνια κι ένας μεγάλος άντρας.

Ποιος πλήρωσε τα έξοδα;

Πόσες και πόσες ιστορίες.

Πόσες και πόσες απορίες.

Μπέρτολτ Μπρέχτ

Τρίτη 29 Απριλίου 2008

"Επιτέλους ας μιλήσουμε"

Διαβάστε άρθρο της Σοφίας Σακοράφα, στην "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ", για το δράμα του Παλαιστινιακού λαού, πατώντας εδώ.

Σάββατο 26 Απριλίου 2008

Ευχές

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

Παρασκευή 25 Απριλίου 2008

Πρόσκληση για θεατρική παράσταση



To Πειραματικό Εργαστήρι Δημιουργικής Έκφρασης σας προσκαλεί στη νέα του θεατρική παραγωγή:

“Κόκκινη Κλωστή Δεμένη...”

4 Μαΐου 2008, ώρα 21:00
Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Κύπρου
Είσοδος: 5 Ευρώ
Απαραίτητες οι προκρατήσεις

Ποίημα της εβδομάδας 69


Επιτάφιος (αποσπάσματα)

(Θεσσαλονίκη. Μάης του 1936. Μια μάνα, καταμεσής του δρόμου,
μοιρολογάει το σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της και πάνω της,
βουίζουν και σπάζουν τα κύματα των διαδηλωτών - των απεργών καπνεργατών. Εκείνη συνεχίζει το θρήνο της):



«Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου,
πουλάκι της φτωχιάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου…
Πού πέταξε τ' αγόρι μου, πού πήγε, πού μ' αφήνει
χωρίς πουλάκι το κλουβί χωρίς νερό η κρήνη.
Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δεν θωρείς που κλαίω
και δεν σαλεύεις δεν γρικάς τα που πικρά σου λέω…»


«… Μαλλιά σγουρά που πάνω τους τα δάχτυλα περνούσα
τις νύχτες που κοιμόσουνα και πλάι σου ξαγρυπνούσα,

φρύδι μου, γαϊτανόφρυδο και κοντυλογραμμένο,
καμάρα που το βλέμμα μου κούρνιαζε αναπαμένο,

μάτια γλαρά που μέσα τους αντίφεγγαν τα μάκρη
πρωινού ουρανού, και πάσκιζα μην τα θαμπώσει δάκρυ,

χείλι μου μοσκομύριστο που ως λάλαγες ανθίζαν
λιθάρια και ξερόδεντρα κι αηδόνια φτερουγίζαν…»


«…Μέρα Μαγιού μου μίσεψες μέρα Μαγιού σε χάνω
άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω

στο λιακωτό και κοίταζες και δίχως να χορταίνεις
άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης.

Και με το δάχτυλο απλωτό μου τά΄δειχνες ένα ένα
Τα όσα γλυκά, τα όσα καλά κι αχνά και ροδισμένα

Και μου ιστορούσες με φωνή γλυκιά ζεστή κι αντρίκια
τόσα όσα μήτε του γιαλού δεν φτάνουν τα χαλίκια.

Και μου 'λεγες πως όλ' αυτά τα ωραία θα ’ναι δικά μας
και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας…»


«…Ω Παναγιά μου, αν ήσουνα, καθώς εγώ, μητέρα,
βοήθεια στο γιο μου θάστελνες τον Άγγελο από πέρα.

Κι, αχ, Θε μου, Θε μου, αν ήσουν Θεός κι αν είμασταν παιδιά σου
θα πόναγες καθώς εγώ, τα δόλια πλάσματά σου.

Κι αν ήσουν δίκιος, δίκαια θα μοίραζες την πλάση,
κάθε πουλί, κάθε παιδί να φάει και να χορτάσει.

Γιε μου, καλά μου τάλεγε το γνωστικό σου αχείλι
κάθε φορά που ορμήνευε, κάθε φορά που εμίλει:

Εμεί ταγίζουμε ζωή στο χέρι : περιστέρι,
κ' εμείς ούτ’ ένα ψίχουλο δεν έχουμε στο χέρι…»


«…Κόσμος περνά και με σκουντά, στρατός και με πατάει
κι εμέ το μάτι ουδέ γυρνά κι ουδέ σε παρατάει

Και δες, μ΄ανασηκώνουνε, χιλιάδες γιους ξανοίγω,
Μα, γιόκα μου, απ΄το πλάγι σου δε δύνουμαι να φύγω.

Τώρα οι σημαίες σε ντύσανε. Παιδί μου εσύ κοιμήσου,
Κι εγώ τραβάω στ΄αδέρφια σου και παίρνω τη φωνή σου.

Ανάμεσά τους, γιόκα μου, θωρώ σε αναστημένο,
Το θώρι σου στο θώρι τους μυριοζωγραφισμένο.

Γιε μου, στ΄αδέρφια σου τραβώ και σμίγω την οργή μου,
Σου πήρα το ντουφέκι σου, κοιμήσου εσύ πουλί μου…»

Γιάννης Ρίτσος

Δευτέρα 21 Απριλίου 2008

Όχι πια φασισμός

Δώστε την προσοχή που αξίζει στο παρακάτω μήνυμα που έλαβα και βοηθήστε και με τη δική σας συμμετοχή.

H Νεολαία ενάντια στον Εθνικισμό έχει ήδη ξεκινήσει τη συλλογή υπογραφών με στόχο να απαγορευτεί η κατασκήνωση των νεοφασιστών. Για τον σκοπό αυτό, φτιάξαμε και μια ξεχωριστή σελίδα, ώστε οι υπογραφές να συλλέγονται και ηλεκτρονικά. Για να υπογράψετε ενάντια στην κατασκήνωση των νεοφασιστών και για να ζητήσετε από την κυπριακή κυβέρνηση να την απαγορεύσει πατήστε εδώ.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνούμε

Για τη μαύρη επέτειο της δικτατορίας μπορείτε να διαβάσετε στο "ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ", στον "ΠΟΛΙΤΗ", στη "ΧΑΡΑΥΓΗ" και την "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" (πατώντας στο όνομα κάθε εφημερίδας)

Κυριακή 20 Απριλίου 2008

Ποίημα της εβδομάδας 68

Καπνισμένο Τσουκάλι (απόσπασμα)

Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη.
Έτσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
«Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα.»
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

...έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ
ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

Γιάννης Ρίτσος