Το επάγγελμα του μέλλοντος

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ      16-11-2024

Την περασμένη εβδομάδα σε μια παρέα ηγέρθη το ερώτημα κατά πόσο είναι ορθό να κατευθύνει το κράτος τους νέους του σε θέματα σπουδών. Αν και κατά βάθος όλοι συμφωνούσαν, ο μεγάλος βαθμός αβεβαιότητας και η ταχύτητα με την οποία αλλάζουν οι ανάγκες της αγοράς μάς έκαναν όλους επιφυλακτικούς.

«Πριν μερικά χρόνια παρακαλούσαμε τους νέους να σπουδάσουν αναλυτές δεδομένων (data analysts) και πριν προλάβουν να αποφοιτήσουν ήρθε η τεχνητή νοημοσύνη και πιθανόν σε λίγα χρόνια θα αντικαταστήσει όλες αυτές τις θέσεις», ήταν το επιχείρημα κάποιου για να αναδείξει το πρόβλημα που μπορεί να προκαλέσει η παροχή κινήτρων και κατεύθυνσης.

Χωρίς να εισέρχομαι στην ουσία των πιο πάνω (έχω τις αμφιβολίες μου), μπορώ όμως, έστω και αν δεν θέλω, να δώσω μια σίγουρη συμβουλή επαγγελματικού προσανατολισμού. Σπουδάστε ή στείλτε τα παιδιά σας να σπουδάσουν λειτουργοί συμμόρφωσης (compliance officers). Για οποιοδήποτε θέμα. Η πρόβλεψή μου, βλέποντας τη συμπεριφορά όσων καθορίζουν πολιτικές αλλά και των επαγγελματιών των επηρεαζόμενων τομέων, είναι ότι οδηγούμαστε σε μια περίοδο που οι πιο ακριβοπληρωμένοι και περιζήτητοι επαγγελματίες θα είναι αυτοί που θα παπαγαλίζουν τους αμέτρητους κανόνες και θα τικάρουν κουτούθκια, επιβεβαιώνοντας τη συμμόρφωση με αμέτρητους, συνεχώς μεταβαλλόμενους και πολλές φορές ακατανόητους κανόνες. Κανόνες που στο τέλος θα εμποδίζουν αντί να ενισχύουν την οικονομία.

Δυστυχώς, τη μάχη του ρυθμιστικού περιβάλλοντος μεταξύ των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου την κέρδισαν οι ΗΠΑ. Όχι μόνο την κέρδισαν, αλλά κατάφεραν να αμερικανοποιήσουν και τους Βρετανούς.

Τα βρετανικά επαγγελματικά Σώματα διαχρονικά διέπονταν από «ποιητικούς» κανόνες. Δηλαδή, καθορίζονταν απλές βασικές αρχές και το κάθε μέλος επαγγελματικού συλλόγου αναλάμβανε πλήρως την προσωπική ευθύνη να συμμορφωθεί με τις εκάστες απαιτήσεις και αρχές. Στις ΗΠΑ επέλεξαν μια άλλη οδό. Την οδό όπου ο ρυθμιστής δημιουργεί συνεχώς κανόνες για να καθιστά παράνομη κάθε επαγγελματική πράξη την οποία θεωρούσε «ανεπιθύμητη». Αν και έχει κάποια λογική, αυτή η προσέγγιση στο τέλος θα καταστεί καταστροφική, για δύο λόγους:

Ο πρώτος, γιατί ο επαγγελματίας πάντα θα ψάχνει και θα βρίσκει συμπεριφορές/πρακτικές που δεν απαγορεύονται (άρα επιτρέπονται) και επειδή θα βρίσκεται ένα βήμα μπροστά γιατί θα έχει περισσότερο κίνητρο, η αποτελεσματικότητα των ρυθμιστών/εποπτών θα είναι πάντα περιορισμένη.

Ο δεύτερος αφορά αυτό που τόνισα στην αρχή του άρθρου. Με την πάροδο του χρόνο θα γεμίσουν όλα τα επαγγέλματα κανονισμούς. Οι κανονισμοί θα χρειαστούν ειδικούς να τους εφαρμόζουν, ειδικούς να τους γράφουν και ειδικούς να εποπτεύουν την εφαρμογή τους. Μετά θα έχουμε ειδικούς για να αποφεύγουν, και πάλι από την αρχή. Με απλά λόγια, θα έχουμε ειδικούς που θα κερδίζουν πολλά και θα έχουν κάθε κίνητρο να στηρίξουν την αύξηση των κανόνων. Στο τέλος θα αναλώνουμε περισσότερο χρόνο και πόρους να πιστοποιούμε το χρώμα του παγωτού τριαντάφυλλο, απ' ό,τι για να παράγουμε και να απολαμβάνουμε το ίδιο το παγωτό.

Δυστυχώς, το όλο σύστημα έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο όπου οι νέοι κανόνες, διαδικασίες και μηχανισμοί γεννούν νέους. Δυστυχώς, δεν γνωρίζω ποια είναι η λύση και δεν είμαι αισιόδοξος γι’ αυτήν. Γι' αυτόν τον απλό λόγο σπουδάστε το επάγγελμα του μέλλοντος, του λειτουργού συμμόρφωσης. Όλοι θα σας έχουν ανάγκη και κανένας δεν θα αντιλαμβάνεται τι πραγματικά κάνετε. Με απλά λόγια, θα χρυσοπληρώνεστε για να ττικκάρετε κουτούθκια.

* Οι απόψεις που εκφράζονται είναι προσωπικές 

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/864705/to-epaggelma-toy-mellontos

 

Πίσω από τη βιτρίνα της ισότητας

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

14 Νοεμβρίου 2024

Δυο γυναίκες προστέθηκαν προχθές στον μακρύ κατάλογο γυναικοκτονιών στην Ελλάδα. Μέσα σε μία μόνο μέρα μία γυναίκα δολοφονήθηκε και μία άλλη υπέκυψε στα τραύματα της μετά από κακοποίηση που υπέστη μια βδομάδα προηγουμένως. Κοινό χαρακτηριστικό και των δύο, όπως σχεδόν όλων των γυναικοκτονίων, ο δράστης: Σύντροφος ή σύζυγος, πρώην ή νυν. Άντρες οι οποίοι γεννήθηκαν κι ανατράφηκαν από γυναίκες και δεν κατάφεραν ποτέ να δουν τη γυναίκα ως άνθρωπο με αυτόνομη υπόσταση. Δεν κατάφεραν να την εκτιμήσουν, να τη σεβαστούν και να την αγαπήσουν πραγματικά. Και ίσως να μην είναι απόλυτα τυχαίο. Σε πολλές περιπτώσεις, κατόπιν κάποιας δολοφονίας, μία αδελφή, μία μητέρα, μία δικηγόρος…, θα προσπαθήσει να αποδώσει ευθύνες στο θύμα. Που ήθελε να διακόψει την σχέση, που ήταν εξωστρεφής, που διεκδικούσε την ανεξαρτησία της και άλλα που είναι σεβαστά σε ένα άντρα αλλά όχι σε μια γυναίκα. 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δολοφονήθηκαν στην Ελλάδα 80 γυναίκες. Μέσα στα σπίτια τους, στους χώρους όπου δουλεύουν, μπροστά στα παιδιά τους, στη μέση του δρόμου…, ακόμα και έξω από αστυνομικό τμήμα. Κανένα δικαστικό ένταλμα για να μην πλησιάζει ο θύτης το θύμα δεν είναι αρκετό να το προστατέψει, ούτε το κόκκινο κουμπάκι που θα πατήσει το θύμα σε περίπτωση κινδύνου είναι σίγουρο πως θα έχει αποτέλεσμα αφού το κακό δεν χρειάζεται πολλή ώρα για να συμβεί.

Το θέμα δεν είναι αστυνομικό αλλά κοινωνικό. Όσο η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως το αδύναμο φύλο, που πρέπει να υποτάσσεται, κι όσο ο άντρας ανατρέφεται ως ο άρχοντας του κόσμου με υπερτροφικό εγώ, ο κατάλογος των γυναικοκτονιών θα μακραίνει. Κι όχι μόνο. Η γυναίκα θα κακοποιείται κι ας μην το καταγγέλλει. Η γυναίκα θα πέφτει θύμα βιασμού. Όχι μόνο από κάποιον άγνωστο, αλλά κι από τον ίδιο το σύζυγο της, όπως αποκαλύπτεται με την περίπτωση Πελικό στη Γαλλία. Μία περίπτωση που μπορεί να είναι ακραία, να είναι αρρωστημένη, αλλά είναι πραγματική. Με πρωταγωνιστές καλούς οικογενειάρχες, άντρες υπεράνω υποψίας, σε μια προηγμένη χώρα όπου θεωρητικά η γυναίκα απολαμβάνει ίσα δικαιώματα με τον άντρα κι αναπνέει τον ίδιο αέρα ελευθερίας.

Πολλές φορές άντρες του δυτικού κόσμου αναρωτιούνται «τι ζητούν επιτέλους οι γυναίκες, δεν τα έχουν αποκτήσει πλέον όλα;» Αυτό δείχνει η βιτρίνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, 50 γυναίκες δολοφονούνται κάθε εβδομάδα στην Ε.Ε. από νυν ή πρώην σύντροφό τους. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, δολοφονείται μία γυναίκα κάθε τρεις ημέρες.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1528308/piso-apo-ti-vitrina-tis-isotitas/

Η παραβολή Αναστασιάδη για τον «άσωτο υιό» και το κόστος που πληρώνει ο λαός!

 

Γιώργος Καλλινίκου

14 Νοεμβρίου 2024

Είναι από τις περιπτώσεις, που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Να ακούς τον Αναστασιάδη να τα χώνει κανονικά στον Χριστοδουλίδη. Να εκφράζει απογοήτευση. Και πικρία. Επειδή του κλέβει τα έργα, λέει. Τα εγκαινιάζει σαν να είναι δικά του. Ενώ όσα είναι σε εκκρεμότητα ή ακυρώνονται τα συμβόλαια με τον εργολάβο τους, τα φορτώνει ο νυν Πρόεδρος στον ίδιο και στην προηγούμενη Κυβέρνηση. Της οποίας ήταν και ο Χριστοδουλίδης μέλος αλλά ποτέ δεν κατέθεσε τη διαφωνία του για αυτά τα έργα, υπέδειξε με νόημα ο Αναστασιάδης.

Μιλάμε τώρα για τον γνωστό «ελέφαντα». Εκείνον ο οποίος, δια στόματος Αβέρωφ Νεοφύτου, ισοπέδωσε το κτήριο της Πινδάρου και τσαλαπάτησε τον ίδιο πριν από τις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Με στόχο να εκλέξει αυτόν του οποίου τα χώνει σήμερα κανονικά.

Τα έργα σου κύριε Αναστασιάδη, δυστυχώς, τα παρακολουθούμε να καταρρέουν το ένα μετά το άλλο.  Μαρίνα Λάρνακας, Λιμάνι Λάρνακας, Βασιλικός για φυσικό αέριο, Δρόμος Πάφου-Πόλεως Χρυσοχούς, Ποταμός Λιοπετρίου και πάει λέγοντας. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε σε ανάρτησή του ο βουλευτής Χρύσης Παντελίδης, πλείστα συμβόλαια εξ αυτών των έργων υπογράφηκαν λίγους μήνες πριν από εκλογές.

Τσαπατσοδουλειές δηλαδή, του στυλ άρον-άρον να τελειώνουμε, να μπορούμε να τα διαφημίσουμε προεκλογικά. Οι τσαπατσουλιές, όμως, μένουν μισόστρατα. Γι’ αυτό και παρακολουθούμε με πόνο ψυχής το εφιαλτικό ντόμινο της καταστροφής, με το ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο μετά το άλλο να καταρρέουν.

Και ο Χριστοδουλίδης έργο σου είναι Νίκο Αναστασιάδη. Εσύ τον πήρες δίπλα σου. Εσύ τον έκανες κυβερνητικό εκπρόσωπο. Εσύ τον έκανες υπουργό Εξωτερικών, θυσιάζοντας μάλιστα, σαν άλλη Ιφιγένεια, το άλλο δεξί σου χέρι, τον Χάρη Γεωργιάδη. Πέθαινε να γίνει υπουργός Εξωτερικών ο έτερος εκλεκτός σου. Όμως, εσύ προτίμησες τον Χριστοδουλίδη. Και τελικά, ποδοπάτησες με το βάρος του ελέφαντα και τον Αβέρωφ για να δεις Πρόεδρο τον Νίκο. Οπότε, μην διαμαρτύρεσαι.

Για να αντιληφθείτε τη σχέση «αγάπης» του Νίκαρου και του Νίκου, πρέπει να πάρετε ένα μικρό δείγμα των τοποθετήσεων του πρώτου στη συνέντευξή του στον Τσουρούλη ως προς τα έργα τα οποία εγκαινιάζει ο δεύτερος: «Να μην ακούω εκείνο το για πρώτη φορά. Αυτά λέγονται από κάποιον, ο οποίος δεν συμμετείχε στην προηγούμενη κυβέρνηση. Όταν εγκαινιάζεις έργα της κυβέρνησης, που ήσουν μέτοχος και τώρα έχουν αποπερατωθεί, δεν τα διαφημίζεις για δικά σου. Ε, λυπούμαι που μιλάω έτσι, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να επικρατήσει, επαναλαμβάνω, το ήθος».

Και πρόσθεσε: «Δεν ήταν υπουργός της κυβέρνησης ο κ. Χριστοδουλίδης; Εάν διαφωνούσε οπουδήποτε, δεν έπρεπε να καταθέσει τη διαφωνία του; Τι σημαίνει τούτα που εκκρεμούν, εκείνα τα άλλα, που έγιναν ή τελειώνουν τώρα; Είναι μόνο για κορδέλες;». Καρπαζιές κατά ριπάς για τον Χριστοδουλίδη. Αν και για να πω το ήμαρτον μου, να ακούς τον Αναστασιάδη να παραδίδει μαθήματα περί ήθους, όπως και να το κάνουμε, παραείναι προκλητικό!

Στην καταιγίδα Αναστασιάδη με τα χαστούκια τα οποία εισέπραξε ο Νίκος Χριστοδουλίδης, ομολογώ πως υπήρχε και μια τεράστια αλήθεια. Σαν πατρική συμβουλή την χαρακτήρισε: «Όταν ο λαός σου δίδει την εντολή, δεν σου λέει να την αναθέσεις τη διακυβέρνηση στη δημόσια υπηρεσία. Αναλαμβάνεις την ευθύνη υλοποίησης του προγράμματός σου, με προσωπική εποπτεία και αποφάσεις».

Έθιξε, δηλαδή, αυτό ακριβώς που χαρακτηρίζει την μέχρι στιγμής διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Αναποφασιστικότητα, αναποτελεσματικότητα, πολιτική απουσία και το καράβι παραδομένο στα χέρια υπηρεσιών και αξιωματούχων του κράτους. Όπου εμφανίζεται κρίση να διστάζει να ασχοληθεί μπας και φορτωθεί φθορά.

Βλέποντας αυτό το θέατρο το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη, είτε γελάει κάποιος είτε κλαίει, υπάρχει μια τραγική πραγματικότητα. Την οποία, ως συνήθως, θα φορτωθεί ο ταλαίπωρος λαός. Τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα καταρρέουν. Είτε εξαιτίας της προχειρότητας στο σχεδιασμό τους και την επιπόλαιη επιλογή εκείνων που έπρεπε να υλοποιήσουν τα έργα από την κυβέρνηση Αναστασιάδη, είτε εξαιτίας της ανικανότητας της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη να βρει τρόπο να υπερπηδηθούν τα όποια προβλήματα, εφαρμόζοντας όσα προβλέπουν οι συμφωνίες των έργων.

Όποιο από τα προαναφερθέντα και αν ισχύει, η εξέλιξη είναι με μαθηματική ακρίβεια καταστροφική. Τα έργα θα αργήσουν πολύ και οι πολίτες δεν θα μπορέσουν να επωφεληθούν από αυτά στο χρόνο που έπρεπε. Το χειρότερο, το κόστος των έργων θα εκτοξευθεί. Και φυσικά θα κληθούν οι φορολογούμενοι πολίτες να το επωμιστούν. Επιπρόσθετα, είναι εξαιρετικά πιθανό να προκύψουν και αποζημιώσεις πολλών εκατομμυρίων.

Ποσώς, λοιπόν, μας ενδιαφέρουν οι πατρικές συμβουλές σου Νίκο Αναστασιάδη. Ποσώς μας ενδιαφέρει και η όποια αχαριστία στην παραβολή του, κατά Νίκαρου ευαγγελίου, ασώτου υιού. Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ότι ο ερασιτεχνισμός, η προχειρότητα και η ανικανότητα σας πλήττει τους πολίτες. Σε ένα κανονικό κράτος, με την κατάρρευση ενός μεγάλου έργου, θα οδηγούντο στο δικαστήριο οι φέροντες την ευθύνη. Στην μπανανία μας, όμως, οι εισαγγελείς καταδιώκουν μόνο έντιμους με δήθεν ανάρμοστη συμπεριφορά!

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1528210/i-paravoli-anastasiadi-gia-ton-asoto-io-ke-to-kostos-pou-plironi-o-laos/

Το μέλλον είναι εδώ κι είναι σκοτεινό

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

15 Νοεμβρίου 2024

Ένα αιώνα πριν, το 1925, ο Ιρλανδός συγγραφέας Τζορτζ Μπέρναρντ Σο τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Σήμερα, ένα από τα έργα του, «Ο άνθρωπος και τα όπλα» προκαλεί την αντίδραση των ακροδεξιών στη Βουλγαρία οι οποίοι δημιουργούν σοβαρά επεισόδια έξω από θέατρο στη Σόφια όπου ανεβαίνει σε σκηνοθεσία και παραγωγή του πολυβραβευμένου Τζον Μάλκοβιτς.  

Το έργο γράφτηκε το 1894 και διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια του Σερβοβουλγαρικού πολέμου του 1885, θίγοντας τόσο τον πόλεμο όσο και το γάμο. Προσεγγίζει τον πόλεμο ως ένα μέσο δημιουργίας ηρώων και τον γάμο ως ένα μέσο για τη γέννηση καινούργιων γενιών. Κι ενώ μέχρι σήμερα τα ζητήματα αυτά διά μέσου της τέχνης δεν ενοχλούσαν, σήμερα διαδηλωτές και κόμματα ζητούν να τερματιστούν οι παραστάσεις και να εκδιωχθεί από τη χώρα ο Μάλκοβιτς, αφού θεωρούν πως χλευάζει την ιστορία. Και δεν το ζητάνε απλώς, αλλά απειλούν και βιαιοπραγούν έξω από το θέατρο όπου οι άνθρωποι φοβούνται να πάνε για να το παρακολουθήσουν.

Ο διευθυντής του θεάτρου, μάλιστα, δήλωσε πως φοβήθηκε για τη ζωή του. «Είναι μια αρκετά περίεργη αντίδραση, αλλά είναι μια περίεργη εποχή· όλο και περισσότεροι άνθρωποι λατρεύουν να λογοκρίνουν πράγματα με τα οποία δεν συμφωνούν», δήλωσε ο Μάλκοβιτς εξηγώντας πως είναι μια αντιπολεμική κωμωδία που ανέβηκε πολλές φορές. 

Παράλληλα, στην Αμερική ο Τραμπ επέλεξε για υπουργό Δικαιοσύνης τον βουλευτή Ματ Γκετζ ο οποίος κατηγορείται για διακίνηση ανήλικων κοριτσιών και στην Ιταλία η Μελόνι έχει στρέψει τα πυρά της κατά του δικαστικού σώματος της χώρας αντιδρώντας στην απόφαση δικαστών για αποστολή μεταναστών σε κλειστά κέντρα κράτησης στην Αλβανία. Συνήγορο της στην επίθεση αυτή βρήκε τον Έλον Μασκ, ενώ δικαστές καταγγέλλουν πως δέχονται απειλές.

«Το μήνυμα είναι ότι όποιος τολμά να ελέγξει ή έστω να περιορίσει τη δράση της κυβέρνησης –είτε επειδή το απαιτεί ο θεσμικός του ρόλος είτε επειδή ως απλός πολίτης πιστεύει ότι η κριτική της εξουσίας είναι “το άλας της Δημοκρατίας”– πρέπει να γνωρίζει ότι, αν επιμείνει, θα περάσει δύσκολα. Ειδικά αν έχει δίκιο», λέει εκπρόσωπος των δικαστών. «Αυτές οι επιθέσεις σκιαγραφούν μια στρατηγική. Οι μέθοδοι και οι στόχοι είναι οι ίδιοι, οι μόνες διαφορές εξαρτώνται από τον ρόλο των ανθρώπων που κατά καιρούς πρέπει να χτυπηθούν, να απαξιωθούν, να φοβηθούν και να φιμωθούν».

Και στο Ιράν, όσες γυναίκες δεν φοράνε το χιτζάμπ όπως ορίζουν οι κανόνες, θα στέλνονται σε «κλινική θεραπείας». Όπως δήλωσε εκπρόσωπος του ιρανικού καθεστώτος, η κλινική θα παρέχει «επιστημονική και ψυχολογική θεραπεία». Με ηλεκτροσόκ, με λοβοτομή…, ποιος ξέρει τι «επιστημονική» μέθοδο θα επιλέξουν για να πείσουν τις γυναίκες να μην αντιδρούν;

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1528678/to-mellon-ine-edo-ki-ine-skotino/

Οι τράπεζες “σκάνε” στα κέρδη – Πάνω από 3,5 δισ. ευρώ τα καθαρά κέρδη στο 9μηνο – Πλειστηριασμοί και χρέη για τον λαό

 ΑΠΟ ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ Τριτη 12 Νοεμβριου 2024

«Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;» έγραφε ο Μπεχτ… Και ιδού η απόδειξη… Η νομιμοποιημένη από τις κυβερνήσεις ληστεία των τραπεζών εις βάρος του λαού καταλήγει σε εξωφρενικά αποτελέσματα. Τα κέρδη που καταγράφουν είναι ληστρικά και προκλητικά.  Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες της χώρας (Eurobank, Εθνική, Πειραιώς, Alpha bank),  σύμφωνα με τα οικονομικά αποτελέσματα που ανακοίνωσαν για το 9μηνο του 2024, ξεπέρασαν συγκεντρωτικά  το αστρονομικό ποσό των 3,5 δισ. ευρώ, κυρίως λόγω της αύξησης των εσόδων από προμήθειες και τους τόκους δανεισμού.

Τη μεγαλύτερη κερδοφορία κατέγραψε η Eurobank με καθαρά κέρδη 1,13 δισ. ευρώ (αυξημένα κατά 24,9% σε σύγκριση με το αντίστοιχο περσινό εξάμηνο). Στη δεύτερη θέση έρχεται η Εθνική Τράπεζα με ~1 δισ. ευρώ (αύξηση 15% σε ετήσια βάση). Ακολουθεί η Τράπεζα Πειραιώς με 932 εκατ. ευρώ (αύξηση 35%), ενώ η Alpha Bank απέσπασε καθαρά κέρδη της τάξης των 489.2 εκατ. ευρώ (αύξηση 16%).

Τα μερίσματα των μετόχων

Ένα τεράστιο ποσοστό (κυμαίνεται από 35% έως 50%) των κερδών, το οποίο αναθεωρήθηκε προς τα πάνω μετά τα μη προβλεπόμενα κέρδη που καταγράφηκαν στο εννεάμηνο, αναμένεται να κατευθυνθεί σε μερίσματα στους μετόχους στο τέλος του έτους, όπως ανακοίνωσαν οι διευθύνοντες σύμβουλοι των τραπεζών.

Η Eurobank αναβάθμισε τον στόχο για διανομή του  50% (αντί για 40%) των κερδών στους μετόχους, τόσο με μετρητά, όσο και με πρόγραμμα επαναγοράς μετοχών.

Η Εθνική Τράπεζα αναμένεται να διανείμει στο τέλος του έτους ένα ποσοστό άνω του 40% και πέριξ του 50% των κερδών στους μετόχους, με διανομή μετρητών και buyback.

Η Τράπεζας Πειραιώς σχεδιάζει να διανείμει μέρισμα πάνω από 350 εκατ. ευρώ, με μετρητά και επαναγορά μετρητών, που αντιστοιχεί στο 35% των κερδών του 2024 (αντί της αρχικής πρόβλεψης για 25%), ενώ για τη χρήση του 2025 προγραμματίζεται η διανομή μερίσματος 50% των κερδών.

Η Aplha Bank θα διανείμει το 35% από τα κέρδη του 2024 με στόχο η διανομή να ανέβει στο 50% το 2026.

Πηγή:     https://www.imerodromos.gr/oi-trapezes-quot-skane-quot-sta-kerdi-pano-apo-3-5-dis-eyro-ta-kathara-kerdi-sto-9mino-pleistiriasmoi-kai-chrei-gia-ton-lao/

Ζήτημα ζωής και θανάτου

 

Της Ελένης Ξένου

11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024

Πόσο δύσκολο είναι να ενεργοποιηθούν τα αντανακλαστικά των αρμοδίων (κρατικών και μη) ώστε να δράσουν άμεσα, συντονισμένα και αποτελεσματικά για ένα θέμα το οποίο είναι ζήτημα ζωής και θανάτου; Επεξηγώ: Τις τελευταίες μέρες επανήλθε η υπόθεση των ελαττωματικών αερόσακων Τακάτα μετά από το ενδεχόμενο να μετράμε δεύτερο θάνατο που να οφείλεται σε αυτούς και αναπόφευκτα το ερώτημα που γεννιέται στο μυαλό του κάθε σκεπτόμενου πολίτη είναι το εξής: Γιατί εφόσον το εν λόγω ζήτημα συζητήθηκε πριν από έναν χρόνο στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής με όλους τους εμπλεκόμενους παρόντες και μετά από τον θάνατο ενός νεαρού παιδιού, του Κυριάκου Όξινου, ερχόμαστε σήμερα να το συζητάμε ξανά λες και δεν μεσολάβησε αυτός ο χρόνος ή λες και δεν ήταν εξαρχής ένα ζήτημα κατεπείγουσας φύσης που έχρηζε άμεσης διαχείρισης; Ποιο ήταν το αποτέλεσμα εκείνης της συζήτησης και των δεσμεύσεων που πάρθηκαν από τις αρμόδιες αρχές; Να μεταθέτει σήμερα ο ένας την ευθύνη στον άλλο και να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα με αοριστολογίες του τύπου «χρήζει περαιτέρω διερεύνησης» ή «πιο ριζικής λύσης»; Και με όλους ακόμα να ψάχνονται, την ίδια ώρα που διερευνάται κατά πόσο οι εν λόγω αερόσακοι ευθύνονται για έναν ακόμα θάνατο;

Το θέμα των αερόσακων Τακάτα είναι υπόθεση ζωής και θανάτου και ως τέτοιο δεν χωρεί, ούτε και συγχωρεί τα διάφορα «ναι μεν αλλά» που περιφέρονται αυτές τις μέρες στα κανάλια, ούτε τα «κατηγορώ» βουλευτών ότι από τους αρμοδίους ακούνε «τα ίδια και τα ίδια», για τον απλούστατο λόγο πως ευθύνη φέρουν όλοι τους, δεδομένου ότι μετά τον θάνατο του Κυριάκου Όξινου, όλοι τους είναι επιβαρυμένοι με το ηθικό χρέος και καθήκον να πράξουν το αδύνατο δυνατόν, ώστε να προστατεύσουν τον πολίτη και να αποτρέψουν την πιθανότητα άλλων θανάτων. Με πρώτο-πρώτο το κράτος. Τι έκανε εδώ και ένα χρόνο το κράτος για να ενημερώσει τον πολίτη ότι κινδυνεύει η ζωή του, αν το αυτοκίνητό του φέρει αυτούς τους αερόσακους; Έκανε κάποια σοβαρή και υπεύθυνη εκστρατεία διαρκείας, ώστε να γίνει αντιληπτό και κατανοητό απ’ όλους ότι από τους Τακάτα κινδυνεύουν ζωές χωρίς καν να μεσολαβήσει ατύχημα; Όχι δεν έκανε. Γιατί;

Θεωρεί το κράτος ότι για ένα τόσο σοβαρό θέμα αρκεί μια επιστολή από τους εισαγωγείς αυτοκινήτων ή ένα μήνυμα από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών για να προστατευτεί ο πολίτης; Και αυτός ο πολίτης, που χωρίς να φέρει την παραμικρή ευθύνη, καλείται ξαφνικά να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητό του και να επωμιστεί το κόστος εξεύρεσης άλλης λύσης σε μια χώρα με ανύπαρκτο συγκοινωνιακό δίκτυο, πού πρέπει να απευθυνθεί για βοήθεια, αν όχι στο κράτος; Γιατί το κράτος δεν συγκάλεσε όλους τους αρμόδιους, όπως επιβάλλεται σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, ώστε να απαιτήσει την εκπόνηση ενός συντονισμένου σχεδίου αποτελεσματικής προστασίας του πολίτη; Κι αν το έκανε, πού πήγε λάθος;

Και η Βουλή, εκτός από το να ζητάει στοιχεία και εξηγήσεις, πώς ασκούσε έλεγχο και πιέσεις για αποτελεσματικά μέτρα προστασίας; Με άλλα λόγια, γιατί όλοι αυτοί αντί να σπεύσουν να προστατεύσουν τον πολίτη με κάθε δυνατό τρόπο, τον άφησαν «έρμαιο» των εισαγωγέων αυτοκινήτων, οι οποίοι αφού έστελναν μια συστατική επιστολή με την οποία του ζητούσαν να ακινητοποιήσει το προβληματικό αυτοκίνητο μέχρι να ειδοποιηθεί για την αντικατάσταση των αερόσακών του, ένιπταν τας χείρας τους όταν γι’ αυτή την αντικατάσταση έπρεπε ο κόσμος να περιμένει μήνες; Και σήμερα έρχονται άπαντες, κράτος, βουλευτές, εισαγωγείς κ.λπ., να λένε διάφορα μπλα-μπλα τα οποία στ’ αφτιά ανθρώπων όπως η κα Μαρία Λούη, μητέρα του Κυριάκου Όξινου, η οποία κάνει πραγματικό αγώνα ενημέρωσης του κόσμου, ακούγονται λόγια του αέρα. «Μετά από την πιθανότητα να χάθηκε ακόμα μια ζωή, στη θέση αυτών των αρμοδίων, δεν θα κοιμόμουν τη νύχτα», δήλωσε η κ. Λούη και είναι σ’ αυτή τη φράση τελικά που συμπυκνώνεται όλη η ουσία.

Πηγή:    https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/eleni-xenoy/1-zitima-zois-kai-thanatoy

Η πολιτική του βολικού τίποτα

 

Της Μαρίνας Οικονομίδου

10 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024

Την ώρα που το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών ξεκαθάριζε και ο Ντόναλντ Τραμπ πανηγύριζε την εκλογή του, στις Βρυξέλλες μία διαφορετική μάχη περνούσε μάλλον απαρατήρητη. Αυτή η μάχη αφορούσε τις ακροάσεις των νέων επιτρόπων, μεταξύ των οποίων και αυτή του Κύπριου Κώστα Καδή. Μία εξέλιξη που υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε να είχε τη δική της πολιτική σημασία, δεδομένου ότι η νέα Κομισιόν που θα διαμορφωθεί θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυξημένες προκλήσεις και απαιτήσεις. Σε ένα σκηνικό γεωπολιτικών κρίσεων, πληθωρισμού και μιας ακραίας ρητορικής που εξαπλώνεται παγκοσμίως.

Αντ’ αυτού, το ποιοι θα ηγούνται αυτής της Ευρώπης που θα κληθεί να αποτελέσει κατά τα άλλα το αντίβαρο στον απολυταρχισμό, το ροκάνισμα του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν εντελώς αδιάφορο. Και δεν ήταν καθόλου τυχαία αυτή η απαξίωση, αν ληφθεί υπόψη ποια πρόσωπα διεκδικούσαν θέση και ρόλο στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Η ακρόαση, όπως για παράδειγμα αυτή του Κώστα Καδή πέρασε εντελώς αθόρυβα, όπως αθόρυβος επέλεξε ο ίδιος συνειδητά να είναι σε όλη την πολιτική του καριέρα. Μία πολιτική καριέρα που φάνηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρη μαζί του ακριβώς για όσα εκπροσωπούσε: την πολιτική τού βολικού και του ευπροσάρμοστου τίποτα.

Αυτή ακριβώς η πολιτική τον κατέστησε ως τον μακροβιότερο πολιτικό αξιωματούχο. Να αλλάζει μεθοδικά κυβερνήσεις και πόστα ως ένας καλός υπηρεσιακός, χωρίς εντάσεις, συγκρούσεις και κυρίως χωρίς δεδηλωμένες θέσεις. Πρώτα ως υπουργός του Τάσσου Παπαδόπουλου και στη συνέχεια επιλεγμένος από το ΔΗΚΟ για να προεδρεύει ημικρατικού επί θητείας Νίκου Αναστασιάδη. Όσο ήταν βεβαίως στο κυβερνητικό σχήμα το ΔΗΚΟ. Γιατί όταν αποχώρησε από την κυβέρνηση, τους γύρισε την πλάτη αποδεχόμενος τη θέση του υπουργού Παιδείας.

Και ενώ δεν είχε κανένα φράγμα στην πολυδιαφημιζόμενη ηθική του όταν εγκατέλειπε το καράβι του ΔΗΚΟ για τον Νίκο Αναστασιάδη, ή αργότερα όταν βολικά διέρρεε πως βρίσκεται στο πλευρό του Νίκου Χριστοδουλίδη, αλλά παρέμενε κολλημένος στην υπουργική θέση της κυβέρνησης Αναστασιάδη, επί υπουργίας του στο Παιδείας, φρόντισε να καταστήσει σαφή την προσήλωσή του σε αυτήν, στα ελληνορθόδοξα ιδεώδη και στην Εκκλησία. Δεν ήταν μόνο ότι πήρε την ευλογία του Αρχιεπισκόπου προτού αναλάβει, αλλά ότι σερνόταν πίσω από το συντηρητικό κατεστημένο που κυριαρχεί στην εκπαίδευση, που στέκεται ανάχωμα σε κάθε μεταρρύθμιση και αλλαγή. Κατευθυνόμενος από την ίδια την Εκκλησία και τις θέσεις της και κωφεύοντας σκανδαλωδώς σε προκλητικές δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου και στις συντηρητικές θέσεις. Ένα πρόσωπο που ενώ θα μπορούσε σε εκείνη ακριβώς τη συγκυρία των μνημονίων να μεταρρυθμίσει την Παιδεία, επέλεξε να τη βλέπει να παραπαίει ολοκληρώνοντας, χωρίς να ενοχλήσει συμφέροντα, τη θητεία του.

Αθόρυβα λοιπόν λειτούργησε στο Παιδείας και με τον ίδιο αθόρυβο τρόπο μετακινήθηκε στο υπουργείο Γεωργίας για να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Κλείνοντας στην καλύτερη περίπτωση βολικά τα μάτια στα μεγαλύτερα σκάνδαλα, όπως του Ακάμα και των σκουπιδιών στο Πεντάκωμο. Και προετοιμάζοντας μεθοδικά και διακριτικά το επόμενο πόστο που θα αναλάμβανε.

Δυστυχώς, η περίπτωση Κώστα Καδή και η πρωτοφανής ανέλιξή του στην πολιτική αντανακλά την παθογένεια του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Ένα πολιτικό σύστημα που μας προειδοποιεί πως για να μπορέσει κάποιος να ανελιχθεί, να διατηρηθεί στην εξουσία, οφείλει να ακολουθεί ως πολιτικό φάρο το βολικό τίποτα. Να περιλαμβάνει όλα τα στερητικά -α. Να περνά απαρατήρητος, αδιάφορος και πρωτίστως να είναι πολιτικά ακίνδυνος γι’ αυτόν που θα τον διορίσει.

Ποιος θα κληθεί συνεπώς να αποτελέσει το ανάχωμα στον επερχόμενο τραμπισμό, που έχει και παραδείγματα στην Ευρώπη, π.χ. του Όρμπαν στην Ουγγαρία; Απέναντι σε αυτή την ακραία παρακμή παγκοσμίως βρίσκονται δυστυχώς άβουλα πρόσωπα. Που έμαθαν όλο αυτό το διάστημα να μην μιλούν, να μην εκφράζονται και να μην παράγουν πολιτική, για τη δική τους πολιτική επιβίωση. Με αυτό ως δεδομένο προδιαγράφεται μία θλιβερή πορεία για το πολιτικό σύστημα και την ίδια την κοινωνία. Και… «διασφαλίζεται» η ηθική μας κατάπτωση.

Πηγή:      https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/marina-oikonomidoy/1-i-politiki-toy-bolikoy-tipota

Οι Τ/Κ δάσκαλοι και η γενναιότητά τους

 ΑΠΟΨΗ ΠΟΛΙΤΗ     9.11.2024

Για όλους εκείνους που αρνούνται να παραδεχθούν την πραγματικότητα και να δουν κατάματα την αλήθεια… Για όλους εκείνους που δεν θέλουν να κάνουν το διαχωρισμό, άλλο Τουρκοκύπριοι και άλλο Τουρκία. Σε όλους αυτούς απάντησαν μόλις προχθές οι Τ/Κ δάσκαλοι. Το μαχητικό αυτό κομμάτι των συμπολιτών μας που μια και άλλη μια τα’ βαλε με την Άγκυρα και την Υψηλή Πύλη. Που δεν δέχεται να λαμβάνονται αποφάσεις για τη ζωή τους στην Κύπρο από την Τουρκία. Που αρνείται τον σφικτό εναγκαλισμό του βαθέως κράτους των σουλτάνων και απαιτεί να αναπνέει ελεύθερα. Που δεν διστάζει και δεν φοβάται να διακηρύξει πως πατρίδα είναι η Κύπρος και πως η επανένωση τόπου και λαού είναι η μόνη ελπίδα σωτηρίας. Για όλους τους κατοίκους του νησιού μας από τη μια άκρη ώς την άλλη.

Ο Ερντογάν, με πρότασή του προς όλα τα τουρκογενή κράτη, ζητά την εισαγωγή κοινού τουρκικού αλφαβήτου. «Το κοινό μας αλφάβητο είναι ένα σημάδι του κοινού μας πεπρωμένου, του κοινού μας μέλλοντος και της βούλησής μας να προχωρήσουμε μαζί στο μέλλον μας», υποστήριξε ο Ερντογάν, παρουσιάζοντας την πρωτοβουλία, εκτός από εργαλείο επικοινωνίας, ως σύμβολο ενότητας και κοινής ταυτότητας μεταξύ των λαών που μοιράζονται την τουρκική γλωσσική και πολιτιστική κληρονομιά. «Αυξάνοντας τις προσπάθειές μας σε αυτόν τον τομέα, ελπίζουμε ότι θα εξαλείψουμε κάθε είδους εμπόδια μεταξύ μας και θα βάλουμε την υπογραφή μας κάτω από την ιστορική αγκαλιά του τουρκικού κόσμου», κατά τον Ερντογάν.

Πρόκειται για απόφαση που επιβλήθηκε χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση ή συνεννόηση με αρμόδιους εκπαιδευτικούς φορείς, απαντούν οι Τ/Κ δάσκαλοι. Η συντεχνία των δασκάλων, KTOEÖS, κατηγορεί τη λεγόμενη κυβέρνηση γιατί σέρνεται από την Άγκυρα και υποστηρίζει ότι αυτή η εξέλιξη αποκαλύπτει την έλλειψη πραγματικής «κυριαρχίας», ενώ δεν διστάζει να την καταγγείλει πως χειραγωγείται και πολιτικά και πολιτιστικά από την Τουρκία.

Ξέρουμε όλοι ποιοι έχουν το απάνω χέρι στο κατεχόμενο μέρος του νησιού μας. Και πόση γενναιότητα απαιτείται για να μιλήσεις με αυτό τον τρόπο στο υποτελές στην Άγκυρα καθεστώς. Μα οι δάσκαλοι τολμούν γιατί θέλουν να προστατευθεί η πολιτιστική ταυτότητα των Τουρκοκυπρίων, η οποία απειλείται από την Τουρκία.

«Παρά τις πιέσεις και τις απειλές, η αντοχή και η αντίσταση θα είναι η απάντηση στην υπεράσπιση της τουρκοκυπριακής ταυτότητας», διαμηνύουν οι Τ/Κ δάσκαλοι. Αυτούς τους ανθρώπους και όλους όσοι ασφυκτιούν από τον εναγκαλισμό της Τουρκίας – και είναι πάρα πολλοί – οφείλουμε να στηρίξουμε. Και μαζί τους να συμπορευτούμε για απαλλαγή από την κατοχή.

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/stiles/861700/oi-t-k-daskaloi-kai-i-gennaiotita-toys

Το αγέλαστο κυπριακό σχολείο

 ΚΑΤΑΪΔΡΩΜΕΝΟΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ Δημοσιεύθηκε 10.11.2024

Είναι πολύ δύσκολο οι δάσκαλοι και οι καθηγητές του κυπριακού σχολείου να έχουν χιούμορ. Μόλις διοριστούν, ακόμα και οι πιο αστείοι τύποι, σύντομα το χάνουν. Οι μαθητές γελούν πολλά στην πρώτη δημοτικού, στη δευτέρα λιγότερο, στην τρίτη δημοτικού αρχίζουν να διαμαρτύρονται και στην τετάρτη χάνουν οριστικά το γέλιο τους. Σχεδόν καμιά δασκάλα δεν καταφέρνει να κάνει τους μαθητές της να γελάσουν. Ούτε κανένας διευθυντής. Και αν οι μαθητές γελάσουν για χίλιους και ένα λόγους μέσα στην τάξη, σίγουρα θα φάνε παρατήρηση το λιγότερο.

Στα κυπριακά σχολεία δεν γελούν ούτε οι καθαρίστριες, ούτε η κατινιέρισα. Αγέλαστοι είναι πάντα και οι επιθεωρητές και οι σύμβουλοί τους στα σεμινάρια. Αγέλαστες είναι και οι δασκάλες μια βδομάδα πριν την επιθεώρηση. Παραμελούν τον εαυτό τους, τις οικογένειες, τους φίλους και συγγενείς. Οι δάσκαλοι περίπου το ίδιο, ασχολούνται με πιο χειρωνακτικές εργασίες, όπου μέσω του κάματου και των τραυματισμών ίσως καταφέρουν να πάει το μυαλό τους κάπου αλλού.

Στις πρωινές συγκεντρώσεις όλοι στέκονται προσοχή και φοβισμένοι. Το ίδιο και στις εθνικές γιορτές και στις παρελάσεις. Σοβαροί είναι όλοι και τη μέρα των τριών Ιεραρχών, του Αρχιεπισκόπου, του μουχτάρη, και του θλιμμένου δέντρου. Χαμόγελα απαγορεύονται και στις πρόβες παρελάσεων, ορχήστρας και χορωδίας και χορών, απαγγελίας ποιημάτων πατριωτικών και θλιμμένων, που συνήθως τα αναλαμβάνει όλα κάποια υπερφιλολογίνα με τεράστια και μοναδική βλέψη κάποτε να γίνει επιθεωρήτρια και να παρακολουθεί καθιστή και τιμημένη τις γιορτές που πάντα θα ζουν να μας καθοδηγούν εις την δόξαν.

Κανένας δεν γελά στο κυπριακό σχολείο κατά την άσκηση σεισμού, πυρκαγιάς και επιδημίας πυρετού, εισβολής ακρίδων, γρίπης Α και Β και Γ. Αντίθετα στο κυπριακό σχολείο επικρατούν οι παουρκές, τα κλάματα, οι καβκάδες μέσα σε σύννεφα σκόνης ή λάσπης. Σε κανένα σεμινάριο κανένας επιθεωρητής ή επιθεωρήτρια δεν μίλησε στους Κύπριους εκπαιδευτικούς για την παιδαγωγική σημασία του γέλιου. Αν τους ρωτήσεις έναν-έναν θα παραδεχτούν πως το γέλιο πράγματι βοηθά στη διαδικασία της μάθησης. Μετά όμως όταν σμίξουν όλοι μαζί θα ξανασοβαρέψουν.

Μέσα στο κτήριο του Υπουργείου Παιδείας είναι επίσης όλοι σοβαροί. Από τον κύριο στη ρεσεψιόν μέχρι το αλεξικέραυνο και όλα τα ενδιάμεσα. Ακόμα και στην καντίνα, όσοι βρίσκονται εκεί σπάνια γελούν. Σοβαρά παιδαγωγικά κείμενα όχι όμως του Μεσαίωνα, μιλούν για το χιούμορ στην τάξη και πόσο αυτό χτίζει ισχυρότερες σχέσεις μεταξύ δασκάλου μαθητή. Επίσης το χιούμορ μειώνει αποδεδειγμένα το στρες, δημιουργώντας ένα πιο άνετο και φιλόξενο περιβάλλον στην τάξη. Με το γέλιο νικάς την πλήξη και την απροθυμία να αναλάβει ο μαθητής ευθύνη. Σε κάθε περίπτωση χτίζεις ένα θετικό συναισθηματικό μαθησιακό πλαίσιο που λένε και οι σοφοί της παιδαγωγικής.

Όσο όμως και να τα λέει ή διαβάζει κανείς δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστούν τα παραπάνω στο κυπριακό σχολείο.  Τα μαθήματα δεν στοχεύουν στην καλή διάθεση ή στην ανάπτυξη της φαντασίας. Όλοι στο κυπριακό σχολείο μπαίνουν και βγαίνουν θλιμμένοι, μέχρι τη συνταξιοδότηση.

Πηγή:      https://politis.com.cy/apopseis/stiles/862058/to-agelasto-kypriako-scholeio

Αδιαπέραστα τείχη, «αδιανόητες» επιλογές

 ΠΑΥΛΟΣ Μ. ΠΑΥΛΟΥ Δ 10.11.2024

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, η εξόρυξη και οι εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου άρχισαν να καταλαμβάνουν σημαντικό μερίδιο στα έσοδα της Νορβηγίας. Το 1995, η κυβέρνηση δημιούργησε το Κρατικό Επενδυτικό Ταμείο, στο οποίο κατατίθεται ένα μεγάλο μέρος από τα έσοδα αυτά. Ένας από τους στόχους του ταμείου είναι να διασφαλίσει ότι σημαντικό τμήμα των εσόδων από τις εξαγωγές θα παραμείνει αλώβητο, για να αξιοποιηθεί από τις επόμενες γενιές.

Στο σκεπτικό της ίδρυσης του ταμείου, ανάμεσα σε άλλα, αναφέρεται ότι η πιθανή γήρανση του πληθυσμού μπορεί να επιφέρει δυσβάστακτο οικονομικό βάρος στις μελλοντικές γενιές· αναφέρεται επίσης ότι στον μεταβαλλόμενο κόσμο του 21ου αιώνα που πλησίαζε πιθανότατα αυτές οι μελλοντικές γενιές να ζουν σε συνθήκες λιγότερο ευνοϊκές και πιο σκληρές από ό,τι η γενιά του 1995.

Στην ίσως πιο κρίσιμη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της, η Νορβηγία των πεντέμισι εκατομμυρίων κατοίκων ευτύχησε να έχει μια κυβέρνηση με ορθολογισμό, όραμα και διορατικότητα. Η οποία βασίστηκε στα τεκμήρια και τις προβολές δεδομένων που έκαναν μια σειρά από επιστήμονές της. Είχαν πράγματι δίκιο στις προβλέψεις τους οι Νορβηγοί πολιτικοί αναλυτές, κοινωνιολόγοι και οικονομολόγοι;

Η περιπτωσιολογία

Η εκλογική νίκη του Τραμπ προκάλεσε ένα κύμα αναλύσεων και προβλέψεων. Ακούστηκαν και γράφτηκαν πολύ εύστοχες προσεγγίσεις, οι οποίες μας διαφώτισαν για αρκετές διαστάσεις αυτής της εκλογής. Στην πλειονότητά τους, όμως, οι προσεγγίσεις ήταν κυρίως περιπτωσιολογικές. Ανέλυαν τα δεινά που μας περιμένουν και άγγιζαν μάλλον συμπτωματολογικά και επιφανειακά τα αίτια αυτής της εκλογικής νίκης. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι σοβαρές αναλύσεις θάφτηκαν κάτω από τόνους αποφθεγματικών ρήσεων, που δεν μας διαφωτίζουν ιδιαίτερα.

Σε ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ την παραμονή των εκλογών, ένας γεμάτος αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία απλός υποστηρικτής του Τραμπ δήλωσε μπροστά στην κάμερα: «Βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι κι εσύ υποστηρίζεις τον Τραμπ».

Σ’ αυτή τη δήλωση ίσως συμπυκνώνεται όλο το δράμα: Θα πρέπει να ξεχάσουμε την πολιτική που ξέραμε. Η πραγματικότητα του 2024 είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του 2004· άρα και οι πολιτικές ανάγκες, ο λόγος, και οι νοητικές λειτουργίες έχουν να αντιμετωπίσουν κάτι εντελώς καινούργιο.

«Ο ταξιτζής»

Σε ένα από τα αριστουργήματά του, τον «Ταξιτζή», ο σκηνοθέτης Μάρτιν Σκορσέζε βάζει τον ήρωά του (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) να λέει την ώρα της αυτοσυνειδησίας: «Τώρα καταλαβαίνω ότι στην πραγματικότητα ποτέ δεν είχα επιλογές». Σε αυτό το πλαίσιο, αποφασίζει να κάνει πια κάτι πολύ ακραίο, με σημερινούς όρους φασιστικά βίαιο. Παίρνει τον νόμο στα χέρια του.

Τα προφητικά λόγια του «ταξιτζή» αποκαλύπτουν περισσότερο τις σημερινές συνθήκες παρά τις τότε. Η Κάμαλα Χάρις πόνταρε κυρίως στους νέους, στους έγχρωμους, στους μορφωμένους, και στις γυναίκες. Όλα τα μέχρι στιγμής στατιστικά δεδομένα δείχνουν «απίστευτα» πράγματα: Πολλοί μαύροι και Λατίνοι απόγονοι παράνομων μεταναστών ψήφισαν Τραμπ, εκτιμώντας ότι θα τους προστατέψει από τις μεταναστευτικές ροές και την ανομία στα γκέτο. Πολλοί μορφωμένοι ψήφισαν Τραμπ, πιστεύοντας ότι τα οικονομικά του μέτρα θα διασφαλίσουν πρόοδο και ανάπτυξη, οι οποίες επιτέλους θα δίνουν αξία στην υποτιμημένη σήμερα γνώση και μόρφωσή τους. Πολλές γυναίκες που έχουν ήδη κάνει άμβλωση, ψήφισαν τον Τραμπ επειδή θα απαγορεύσει τις αμβλώσεις!

Μια συμπτωματολογική προσέγγιση θα απέδιδε σε ψυχαναλυτικά αίτια αυτό το «φαινόμενο». Λάθος! Κατ’ αρχήν να πούμε ότι δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρα «φαινόμενα». Είναι πλέον η κυρίαρχη τάση. Μην ξεχνάμε π.χ. ότι η πλειονότητα των παιδιών και των εγγονιών μεταναστών στη Βρετανία, το 2016 ψήφισε «ναι» στο Brexit, με κύριο κριτήριο την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού! Ή ότι σε εκείνες τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν το μικρότερο πρόβλημα μετανάστευσης τα ακροδεξιά και ξενοφοβικά κόμματα καλπάζουν εκλογικά.

Αυτό που συχνά δεν συνειδητοποιούμε είναι ότι ακόμη και ο φόβος σήμερα είναι ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ό,τι πριν από 20 χρόνια. Όταν π.χ. το 2004 μια μερίδα Ελληνοκυπρίων ψήφισε «όχι» στο σχέδιο Ανάν, υπακούοντας στον φόβο του αγνώστου και στον φόβο έμμεσου ελέγχου από την Τουρκία, ήταν κάτι που θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί και να αναταχθεί μέσα από τη γνώση, τη διαφώτιση για τις πρόνοιες του σχεδίου, μέσα από τον διάλογο - αν υπήρχαν οι πρακτικές και δημοκρατικές συνθήκες.

Ο σημερινός φόβος, αντίθετα, δεν είναι αποτέλεσμα άγνοιας και έλλειψης ενημέρωσης. Είναι βαθιά συνυφασμένος με την οργή και την απόγνωση. Είναι παιδί των νέων συνθηκών. Είναι αδελφάκι της διαπίστωσης του «ταξιτζή»…

Τα ψηλά τείχη

Το γεγονός ότι μέσω της τεχνολογίας έχουμε όλοι ίση πρόσβαση στην ενημέρωση, μας κάνει να αναπτύσσουμε την ψευδαίσθηση της ισότητας. Στην πράξη, όμως, και παρά τα πολλά κοινωνικά μέτρα, τα επιδόματα κλπ. στις χώρες του δυτικού κόσμου, η συνολική πραγματικότητα σήμερα έχει πολύ σκληρά χαρακτηριστικά:

• Οι πολίτες μέχρι 40 ετών έχουν σήμερα φαινομενικά και φαντασιακά περισσότερες επιλογές, αλλά στην πράξη πολύ λιγότερες από τους γονείς και τους παππούδες τους. Τόσο εργασιακά, όσο και κοινωνικά, οι περισσότερες επιλογές τους είναι θεωρητικές. Στην πραγματικότητα είναι υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν τη ροή του ποταμού.
• Οι γονείς και οι παππούδες τους κολυμπούσαν μέσα στα ήρεμα νερά των βεβαιοτήτων, των ιδεολογιών, των κοινωνικών αρχών και αξιών. Για τους ίδιους η βεβαιότητα είναι άγνωστη λέξη…
• Το κοινωνικό χάσμα μεγαλώνει. Αν ο παππούς του σημερινού τριαντάρη ή σαραντάρη ήταν γεωργός ή εργάτης, ο γιος του είχε τη δυνατότητα να γίνει επιχειρηματίας -έστω κι αν δεν ήταν ο κανόνας, λόγω μορφωτικού-κοινωνικού κεφαλαίου. Ο ίδιος σήμερα δεν την έχει, παρά μόνο με μικρές εξαιρέσεις. Κι από την άλλη, αν ο παππούς του ήταν επιχειρηματίας, το πιθανότερο είναι ότι και ο σημερινός τριαντάρης ή σαραντάρης θα είναι επιχειρηματίας.
• Το ταξικό χάσμα που δημιουργεί ο φαινομενικά «όμορφος και γεμάτος ευκαιρίες» σημερινός κόσμος σαρώνει και κάτι άλλο: Το μορφωτικό ιδεώδες! Μέσω της μόρφωσης, τα παιδιά ενός εργάτη ή ενός γεωργού μπορούσαν παλιά να αλλάξουν κοινωνική τάξη. Η κοινωνική διαπερατότητα ήταν φαινομενικά περιορισμένη, αλλά στην πράξη μεγαλύτερη από ό,τι σήμερα. Η μόρφωση σήμερα δεν αποτελεί εγγύηση ούτε καν για παραμονή τους στην ίδια κοινωνική τάξη με τους γονείς τους. Ο σημερινός σαραντάρης, με μικροαστούς γονείς, θα πρέπει να αγωνιστεί πολύ και να φανεί πολύ τυχερός για να μην εκπέσει κοινωνικά πιο κάτω από το καθεστώς των γονιών του.
• Δίπλα σ’ αυτό, παρόμοιο πρόβλημα αντιμετωπίζει και η διά βίου εκπαίδευση και η κατάρτιση. Τη δεκαετία του 2000 μιλούσαμε με πάθος γι’ αυτά και για την ανάγκη οι νέοι να αναπροσανατολίζονται εργασιακά μέσω της επαναλαμβανόμενης κατάρτισης. Σήμερα, μέχρι να ολοκληρώσει ένα πρόγραμμα κατάρτισης ένας σαραντάρης, οι ανάγκες της αγοράς έχουν αλλάξει άρδην.

Η ποιοτική διαφορά

Η διαφορά του χτες με το σήμερα δεν είναι μόνο ποσοτική. Μετατρέπεται ραγδαία σε ποιοτική. Η ήττα της οργανωμένης εκπαίδευσης και της παιδείας -εν τέλει της ουσίας του διαφωτισμού- που θα τιθάσσευε το ένστικτο και θα έδινε προβάδισμα στον ορθολογισμό, παράγει ένα νέο πλαίσιο για το τι είναι πολιτική. Όσο ερμηνεύουμε τη νίκη Τραμπ ως νίκη των ενστίκτων έναντι της λογικής, θα παραμένουμε στο σκοτάδι.

Ο νέος κόσμος ανατρέπει τα παλιά τείχη και κτίζει νέα, πιο ψηλά. Περιτριγυρισμένοι από αυτά, οι σημερινοί και αυριανοί πολίτες δεν εκλαμβάνουν ούτε ως ακραίες ούτε ως ηλίθιες τις λύσεις που κάποτε θεωρούσαμε φασιστικές.

Τα πράγματα λειτουργούν με ανάλογο τρόπο και σε επίπεδο κρατών. Τα κράτη που πρόλαβαν να κάνουν τον ορθολογισμό και την ηλεκτρονική διοίκηση πυρήνα της διακυβέρνησής τους γίνονται ελίτ. Τα κράτη που δεν, οργανώνουν ραδιομαραθώνιους, εξαγγέλλουν μέτρα για την υπογεννητικότητα, και καλούν τους πολίτες τους να σέρνονται στο πάτωμα -φορτωμένοι με στοίβες από αιτήσεις και χαρτιά- για ένα εξευτελιστικό επίδομα.

Σε αυτά τα κράτη, ο «ταξιτζής» είναι πιο έτοιμος από ποτέ…

Το καλάθι

• …με τα σοκολατένια αβγά έκπληξη (1): «Κρυμμένος» πίσω από τον Μητσοτάκη (και τον Αλβανό Πρωθυπουργό), ο Ν. Χριστοδουλίδης έκανε ιτά στον Τ. Ερντογάν στη Βουδαπέστη. Και ήπιαν και καφέ γύρω από το ίδιο τραπεζάκι! Για μέρες μετά, σταγόνα-σταγόνα, διοχετεύονται στα ΜΜΕ οι «σημαντικές διαστάσεις» αυτού του καφέ…
• … με τα σοκολατένια αβγά έκπληξη (2): Επειδή δεν πολυεντυπωσιαστήκαμε, οι κύριοι Λετυμπιώτης και Αντωνίου ανέλαβαν να γυρίζουν τα κανάλια για να μας εξηγούν τη σημασία του καφέ (και ο Βίκτωρας παρομοίως, αλλά αυτός περιέργως δεν μετρά). Το ίδιο γιαλέλι με τη συνάντηση Μπάιντεν-Χριστοδουλίδη.
• … με τα σοκολατένια αβγά έκπληξη (3): Αλλά επειδή και πάλι δεν εντυπωσιαστήκαμε, άρχισαν τα «μυστήρια» με τον κρυφό συνεργάτη του Τραμπ που επισκέφτηκε κρυφά τον Ν. Χριστοδουλίδη. Και είχαν μυστική συνομιλία. Όλα κρυφά και μυστικά μεν, αλλά το πετάξαμε μπροστά στις κάμερες… Για να κερδίσουμε κανένα πόντο στις δημοσκοπήσεις· μήπως και δεν πείσουμε κανένα με τη συνέντευξη-ιτά στο ΡΙΚ…     
• Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/stiles/862063/adiaperasta-teichi-adianoites-epiloges

Δημοσιογραφία-φιλαναγνωσία και αναγνωστική κουλτούρα

 ΠΟΛΙΤΗΣ NEWS    10.11.2024

Του Γιώργου Φράγκου*

Η αλήθεια είναι πικρή, είναι οδυνηρή, αλλά πρέπει να λέγεται, για να μας πονά και να μας αφυπνίζει. Κάποτε -και συγκεκριμένα τον 19ο αιώνα- η δημοσιογραφία και η λογοτεχνία ήταν δίδυμες αδελφές. Τον 20ό αιώνα έγιναν ξαδέλφες και τον 21ο αιώνα κατέληξαν μακρινοί συγγενείς. Η φιλαναγνωσία και η αναγνωστική κουλτούρα ακολουθούν φθίνουσα πορεία εδώ και δεκαετίες. Αυτό μοιραία αντικατοπτρίζεται στην ποιότητα και το βάθος του λόγου που εκφέρεται δημοσίως. Τέτοιος είναι ο πολιτικός, αλλά και ο δημοσιογραφικός λόγος που βρίσκεται στο θεματικό επίκεντρο της σημερινής εκδήλωσης.

Φθίνει ο δημοσιογραφικός λόγος διότι φθίνει και το κλασικό- γλαφυρό ρεπορτάζ από την καρδιά των γεγονότων, από τον τόπο που αυτά εκτυλίσσονται. Ο δημοσιογραφικός λόγος χάνει το θάμβος και το κάλλος του διότι τυποποιείται και επαναλαμβάνεται. Η εξατομικευμένη γραφή, το προσωπικό ύφος και στυλ, αν δεν λανθάνουν, σπανίζουν.

Ο έντυπος δημοσιογραφικός λόγος βέβαια βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα απ’ ό,τι βρίσκεται ο ηλεκτρονικός και ο διαδικτυακός δημοσιογραφικός λόγος. Αλλά αυτό ουδόλως διασκεδάζει τα πράγματα, που παραμένουν ανησυχητικά ως προς τη συνολική εικόνα. Τα εκφραστικά μέσα της δημοσιογραφικής κοινότητας πένονται. Το λεξιλόγιο συρρικνώνεται, οι φράσεις κλισέ και τα στερεότυπα ηγεμονεύουν, οι αγγλισμοί πληθαίνουν, η σύνταξη και η γραμματική δεινοπαθούν. Βέβαια, πολλά από τα πιο πάνω αρνητικά φαινόμενα αποτελούν απόρροια και της φθίνουσας πορείας του δημόσιου σχολείου. Οι γλωσσικές αδυναμίες έχουν εγγενείς αιτίες από την παιδική και εφηβική ηλικία στη δημόσια παιδεία.

Η γλωσσική επάρκεια, η εκφραστική πληρότητα, μόνο μέσα από συνεχές, επίμονο, προσεκτικό και συστηματικό διάβασμα λογοτεχνικών έργων μπορούν να επέλθουν. Δεν υπάρχει άλλη οδός. Η προσφυγή στη λογοτεχνία, κλασική και σύγχρονη, είναι σωσίβια λέμβος και για τη δημοσιογραφία και την ποιότητα του λόγου που εκφέρει.

Ένα λεξιλόγιο της τάξης των 500-1.000 λέξεων είναι επαρκές για να εκφραστεί κανείς στην ομήγυρή του, στην παρέα του στην καφετέρια ή στην μπιραρία, σε ένα chat στο internet, για να το πω αγγλιστί. Το ίδιο λεξιλόγιο όμως είναι κραυγαλέα ελλιπές για ν’ απευθυνθεί κανείς στο ευρύ κοινό, όπως κάνουν οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί και γενικά όλοι όσοι εκφέρουν δημόσιο λόγο.

Η φτώχεια στην έκφραση οδηγεί μοιραία και σε φτώχεια στη σκέψη, σε φτώχεια στη γνώση. Μόνο τα γλωσσικά εργαλεία αναπτύσσουν τη σκέψη και οδηγούν σε γνωσεολογικά εφόδια. Στις μέρες μας, δυστυχώς, συνεπικουρούντων και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, δεν παρατηρούνται απλώς φαινόμενα γλωσσικής πενίας, απαντώνται φαινόμενα γλωσσικής μιζέριας.

Η απάντηση σε όλα είναι το διάβασμα. Μην σταματήσετε ποτέ να επιδίδεστε σε αυτό το εκπολιτιστικό, ευγενές άθλημα. Μηδενός εξαιρουμένου, όλοι έχουμε χρέος να καλλιεργούμε αενάως τη γλωσσική μας υποδομή. Αυτό είναι μια οφειλή στον εαυτό μας, αλλά και σε όσους μας διαβάζουν και μας παρακολουθούν. Πόσω δε μάλλον εμείς οι δημοσιογράφοι που απευθυνόμενοι σε όλο τον κόσμο έχουμε το προνόμιο να μιλούμε και να γράφουμε Ελληνικά. Και να μην ξεχνάμε πόσοι σπουδαίοι λογοτέχνες θήτευσαν παράλληλα, για δεκαετίες, και στη δημοσιογραφία. Αναφέρω ενδεικτικά δυο παραδείγματα από την Ελλάδα και δυο από την Κύπρο, Ιωάννης Κονδυλάκης, Κώστας Βάρναλης και Τεύκρος Ανθίας, Μάνος Κράλης, αντιστοίχως.

Κλείνω με τα λόγια του Ελύτη: «Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου». Μπορώ βέβαια να το πω και με τη δίκαιη πίκρα του Μόντη: «Μένουμε αδικαίωτοι κι αχειροκρότητοι / σ’ αυτή τη μακρινή γωνιά / όμως αντισταθμίζει που γράφουμε Ελληνικά».

*Προέδρου της Ένωσης Συντακτών Κύπρου. Άρθρο από την παρέμβαση στη διάλεξη του καθηγητή Γλωσσολογίας Γεώργιου Μπαμπινιώτη: «Δημοσιογραφικός λόγος: Ακαδημαϊκές και πρακτικές προσεγγίσεις» που διοργάνωσε το Γ.Τ.Π.

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/stiles/862110/dimosiografia-filanagnosia-kai-anagnostiki-koyltoyra

Εσύ, πότε θα γίνεις μάνα;

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

8 Νοεμβρίου 2024

Είναι η απόφαση για απόκτηση παιδιών οικονομικό θέμα ή κοινωνικό; Ή και τα δυο μαζί;

Αν ένα ζευγάρι πάρει λίγες εκατοντάδες ευρώ περισσότερα ως επίδομα (αντί 628 πάρει 1000) θα αποτελέσει κίνητρο ώστε να θελήσει να αποκτήσει και δεύτερο παιδί για το οποίο θα πάρει 1500; Και τρίτο για το οποίο θα επιδοτηθεί με 2000…; 

Το πρόβλημα που μας οδήγησε να κάνουμε -κατ’ αναλογίαν- 1.3 παιδιά είναι που οι γονείς δεν μπορούσαν να επωφελούνται γονικής άδειας πέραν των 8 χρόνων του παιδιού; Αν η γονική άδεια επεκταθεί μέχρι τα 15 του παιδιού θα κάνουμε και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά;

Θα σπεύσουν οι κοπέλες πριν κλείσουν τα 30 να τεκνοποιήσουν ώστε να τύχουν του επιδόματος των €200 ευρώ το μήνα για περίοδο δύο χρόνων; Αποτελεί το ποσό των €4800 κίνητρο για να φέρει στον κόσμο παιδί; Κάτω μάλιστα από πίεση να σπεύσει να προλάβει μην χάσει το οικονομικό βοήθημα της κυβέρνησης. Πίεση, που κακά τα ψέματα, ήδη υπάρχει -βιολογική και κοινωνική- και η οποία θα ενταθεί αν υλοποιηθούν τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί, όπως έχουν εξαγγελθεί. «Πότε θα παντρευτείς; Όπου νάναι κλείνεις τα 30. Άντε βιάσου να πάρεις και €200 το μήνα…». Λίγο έως πολύ επανέρχεται το σκεπτικό: «στο ράφι θα μείνεις, βιάσου». Κι αν πριν κάποια χρόνια αυτό που ενδιέφερε ήταν να μην μείνει η κόρη γεροντοκόρη, σήμερα αυτό που μας λένε είναι να αρχίσεις την αναπαραγωγή νωρίς για να προλάβεις να κάνεις πιο πολλά παιδιά. Πριν σκουριάσει η μηχανή.

Γιατί πρέπει να επιβραβευτεί μια 18χρόνη, 20χρόνη, 27χρόνη, 30χρόνη που θα κάνει στη ζωή της ένα ίσως παιδί κι όχι μια 35χρόνη που θα κάνει τρία; Ποιο ακριβώς είναι το σκεπτικό της επιβράβευσης της τεκνοποίησης πριν τα 30 των γυναικών; Εντάσσεται αυτό στο πλαίσιο της ισότητας των φύλων για την οποία η κυβέρνηση αυτή διόρισε και Επίτροπο;

Είναι αντιληπτό πως υπάρχει δημογραφικό πρόβλημα. Οι γεννήσεις μειώνονται, το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται και μοιραία ο πληθυσμός γερνάει. Αυτό συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Το 1990 οι γεννήσεις είχαν ξεπεράσει τα 5 εκατομμύρια ενώ το 2022 ήταν 3,88 εκατομμύρια. Ο δείκτης γεννήσεων κυμαίνεται από 1,79 στη Γαλλία έως 1,08 στη Μάλτα σύμφωνα με τη Eurostat. Τα ταμεία αδειάζουν, δεν υπάρχει εργατικό δυναμικό… Κι ούτε στρατιώτες σε περίπτωση πολέμου.

«Η δημογραφική ανάκαμψη της χώρας αποτελεί ύψιστη εθνική προτεραιότητα» λέει ο πρόεδρος. Κι η Βιτάλη θα απαντούσε: «Είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας κι ο γιος μου τ’ ανταλλακτικό/θα ‘ναι εντάξει μια ζωή στη δούλεψή σας, είναι από άριστο υλικό».

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1526556/esi-pote-tha-ginis-mana/