Τα social media έχουν καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις. Στην κυριολεξία!

 ΝΑΤΑΛΙΑ Κ. ΔΑΛΙΑΝΗ, 12/04/2022

Τα social media έχουν καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις. Το λέω και πραγματικά το εννοώ. Σαν να μας έχουν κάνει να ζούμε μέσα σε μία φούσκα, ζητώντας αποκλειστικά και μόνο την ύλη και αγνοώντας την πραγματικότητα. Σαν να μας έχουν χαζέψει. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια! Γιατί ενώ ήρθαν για να διευκολύνουν, για να μειώσουν κάθε χιλιομετρική απόσταση και κυρίως να ενδυναμώσουν τις ανθρώπινες σχέσεις, εν τέλει φαίνεται να γίνεται το εντελώς αντίθετο. Και μέσα σε αυτό το κατά τ’ άλλα μεγαλόπνοο σχέδιο που έχει τη δύναμη να περνάει ωκεανούς και να ενώνει ηπείρους, κρύβεται το απόλυτο χάος.

Σήμερα όλη μας η ζωή βρίσκεται σε ένα μαραφέτι που χωράει στην παλάμη μας. Και αυτό, αν ρωτάτε, είναι από μόνο του τρομακτικό. Το πιο τρομακτικό απ’ όλα όμως, δεν είναι αυτό το θεαματικό τεχνολογικό άλμα, αλλά κυρίως αυτός ο παρανοϊκός εθισμός μας στο διαδίκτυο και κυρίως στα social media. Ένας εθισμός που δεν έχει φύλο, εθνικότητα και ηλικία. Γι’ αυτό ακριβώς σήμερα βλέπουμε από τη μία ανθρώπους μεγάλης ηλικίας -που πριν 20 χρόνια ούτε που μπορούσαν να διανοηθούν την ύπαρξη των social media- να είναι κολλημένοι στην οθόνη του κινητού τους και από την άλλη παιδιά που απ’ την κούνια είναι απόλυτα εξοικειωμένα με την τεχνολογία και το διαδίκτυο.

Τα social media, μας δημιουργούν ανάγκες, κατασκευασμένες για εμάς από εμάς, στον βωμό του κέρδους. Γινόμαστε ένα στατιστικό νούμερο, εργαλείο για να εξάγουν οι μεγάλες πολυεθνικές συμπεράσματα για το πώς να χειραγωγούν τα πλήθη, πώς να δίνουν σε μας ό,τι νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε. Ενώ στην πραγματικότητα αυτά που τους παραχωρούμε είναι πολλά περισσότερα. Και δεν εννοώ μόνο προσωπικές πληροφορίες για το πού μένουμε, ποιοι είναι φίλοι μας ή τι κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας. Εννοώ ότι τους ξεπουλάμε κυριολεκτικά την ψυχική μας ηρεμία και γαλήνη. Η ανασφάλεια και η χαμηλή αυτοπεποίθηση «θερίζουν». Γιατί μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο αυτοκριτικής και σύγκρισης με τη νέα μάστιγα, αυτή των influencers, και μας παίρνει η κατρακύλα. Και αρχίζουμε και εμείς με τη σειρά μας να φτιάχνουμε έναν άλλο εαυτό. Τον τέλειο, τον αψεγάδιαστο. Πόσο σαθρό το οικοδόμημα που εμείς οι ίδιοι χτίζουμε! Είναι πραγματικά τραγική ειρωνεία, αλλά και ένδειξη μιας εποχής που το ψηφιακό αποτύπωμα μετράει περισσότερο από το ίδιο μας το στίγμα σε πραγματικές περιστάσεις. Εταιρείες πριν καν προσλάβουν, «συμβουλεύονται» και ρίχνουν  μια ματιά σε μας, στο προφίλ μας, λες και γνωρίζουν ποιοι είμαστε εμείς και αποφασίζουν. Έτσι είναι τα πράγματα. Είτε μας αρέσουν, είτε όχι.

Γιατί όσο εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με το φαίνεσθαι και το πώς θα δείξουμε στα social media ότι έχουμε την τέλεια ζωή, ξεχνάμε στην πραγματικότητα να ζήσουμε. Και αυτό είναι θλιβερό.

Πηγή:   https://politis.com.cy/apopseis/ta-social-media-echoyn-katastrepsei-tis-anthropines-scheseis-stin-kyriolexia/

Ένα φωτεινό παράδειγμα

 

  17 Μαρτίου 2022 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου 

O Francis Kere από χθες ανήκει στους πιο επιφανείς αρχιτέκτονες του πλανήτη, βραβευμένος με Pritzker, που είναι η ύψιστη διάκριση στην αρχιτεκτονική. Το όνομα του συγκαταλέγεται πια σε μια ομάδα 51 αρχιτεκτόνων που από το 1979 μέχρι σήμερα διακρίθηκαν με το βραβείο που θεωρείται το Νόμπελ στον χώρο. Το όνομα του προφανώς δεν λέει πολλά σε πολλούς, αφού η δουλειά του κάθε άλλο παρά το είδος που φιγουράρει στα περιοδικά είναι. Ο Francis Kere όμως έχει μια ενδιαφέρουσα και διδακτική, από πολλές πλευρές, ιστορία. 

Ο Kere γεννήθηκε στην Μπουρκίνα Φάσο, μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου. Στα 7 του έφυγε από την οικογένεια και το χωριό του για να πάει σχολείο αφού εκεί δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα. Και ήταν το πρώτο άτομο του χωριού του που πήγε σχολείο. Ολοκληρώνοντας τον κύκλο εκπαίδευσης που μπορούσε να έχει εκεί, πήρε υποτροφία στο Βερολίνο για να μάθει να κάνει ξυλουργικά. Την ημέρα μάθαινε ξυλουργική και τα βράδια συνέχιζε την ακαδημαϊκή του εκπαίδευση. Τελειώνοντας πέτυχε να μπει, πάλι με υποτροφία, στο πανεπιστήμιο σπουδάζοντας αρχιτεκτονική. Κι αφού απόκτησε το πτυχίο του θέλησε να βοηθήσει τον τόπο του. Συνέστησε ένα ίδρυμα μαζεύοντας λεφτά για να φτιάξει σχολείο στο χωριό του. Κινητοποίησε τους ντόπιους, τους μετέδωσε το όραμα του και όλοι μαζί έφτιαξαν ένα σχολείο από το μηδέν χρησιμοποιώντας υλικά της γης τους. Με το χώμα έφτιαξαν πηλό, με τον πηλό τούβλα και με τις γνώσεις που απέκτησε έφτιαξαν έναν χώρο ταπεινό, αλλά ποιοτικό που μπορεί να αντιμετωπίζει τις ακραίες καιρικές συνθήκες της χώρας. Με την ολοκλήρωση του, τα παιδιά ήθελαν πια να πηγαίνουν σχολείο, οι ενήλικες απέκτησαν απασχόληση μαθαίνοντας να εργάζονται με τα υλικά της γης και να φτιάχνουν κάτι. Με τον ίδιο τρόπο ακολούθησε ένα ιατρικό κέντρο κι έπειτα κι άλλο κι άλλα σχολεία, επιτυγχάνοντας μία τομή στην αύξηση του αλφαβητισμού στην χώρα αλλά και στη δημιουργία οράματος. Για τους συμπατριώτες του, ο Francis Kere αποτελεί ένα θετικό παράδειγμα. 

Ο Kere, 57 χρόνων σήμερα, θα μπορούσε να είναι ο ασυνόδευτος νεαρός που φτάνει στην Ευρώπη κυνηγώντας το όνειρο του, αλλά για μας δεν είναι παρά ένα μαυράκι. Ταυτόχρονα, από την ιστορία του μαθαίνουμε πόσα πολλά μπορούν να γίνουν, με απλές κινήσεις, ώστε να βοηθηθούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν στόχους, απασχόληση, δεξιότητες, γνώσεις, ποιότητα ζωής στους τόπους τους. Να μην χρειάζεται να μπουν σε βάρκες, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους για να καταλήξουν παρίες στην Ευρώπη.

chrystalla@phileleftheros.com

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1424592/ena-foteino-paradeiga

Μα είναι τόσο όμορφη η Κύπρος;

  23 Ιανουαρίου 2022

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Τις μέρες αυτές τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γεμίσει με υπέροχες φωτογραφίες φυσικών τοπίων που κοιτάζοντάς τις, πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε: «Μα είναι στην Κύπρο;»

Μικροί και εντυπωσιακοί καταρράκτες σε Ξυλιάτου, Πραστειό/Αυδήμου, Πλάτρες, Κρήτου Τέρρα και αλλού προκαλούν έκπληξη. Τοπωνύμια που πρώτη φορά ακούμε, τοπία που δεν υποψιαζόμασταν καν πως είναι λίγα χιλιόμετρα έξω από τις πόλεις όπου μαζευτήκαμε οι πλείστοι για να ζήσουμε κλεισμένοι σε διαμερίσματα. Λίμνες που παραπέμπουν σε Αυστρία, ποτάμια να ρέουν μέσα σε φαράγγια, ανθισμένοι κάμποι, καταπράσινα λιβάδια, μοναστήρια σκεπασμένα στο χιόνι, νιφάδες χιονιού να πέφτουν απαλά και να σκεπάζουν ολόκληρα χωριά, σταλακτίτες να κρέμονται από δέντρα και κληματαριές… Φυσικά τοπία που προκαλούν ανάταση ψυχής. 

Κι ενώ στις πόλεις, παρακολουθούμε το δελτίο καιρού και πανικοβαλλόμαστε από επερχόμενες καταιγίδες με εύηχα ονόματα φοβούμενοι πλημμύρες και καταστροφές, στην ύπαιθρο οι χρωματισμένες προειδοποιήσεις της Μετεωρολογίας ευφραίνουν τη γη και δημιουργούν πανέμορφα σκηνικά που σπεύδουμε να απολαύσουμε. 

Δεν είναι τυχαίο που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν από τέτοια σκηνικά. Ο καθένας θέλει να μοιραστεί τη χαρά του με όσους δεν μπόρεσαν να εκδράμουν αυτές τις μέρες εκτός πόλης και με όσους δεν ζουν στην ύπαιθρο απολαμβάνοντας άμεσα τη φύση που λόγω βροχής και χιονιού έχει μεταβληθεί. Κανένας δεν θα θελήσει να μοιραστεί τη θέα ενός ουρανοξύστη εκτός κι αν είναι ντιβέλοπερ ή διαφημιστής. Κανένας δεν θα νιώσει τα ίδια συναισθήματα βλέποντας κτήρια από μπετόν σε σχέση με ό,τι νιώθει αντικρίζοντας τους καταρράκτες, ακούγοντας τον ήχο του νερού που πέφτει με δύναμη από ψηλά, αντικρίζοντας τα αγριολούλουδα να χρωματίζουν τους κάμπους με μωβ, κίτρινα, ροζ χρώματα. Δεν είναι ρομαντισμός. Είναι φυσική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία των ανθρώπων, των οποίων το DNA δεν έχει αλλοιωθεί από την οσμή του χρήματος και την κακώς νοούμενη ανάπτυξη.

Η Κύπρος λοιπόν είναι όμορφη. Διαθέτει ακόμα μέρη που μπορούν να μεταμορφώνονται ανάλογα με τις εποχές και τον καιρό. Κι οι άνθρωποι σε αυτά τα μέρη είναι που θέλουν να εκδράμουν, να ξεκουράσουν το μυαλό και την ψυχή τους από την καθημερινότητα. Κι αντί να διαφυλάξουμε τα τοπία αυτά, όλο και πιο πολύ θέλουμε να τα τσιμεντώσουμε. Να εκμεταλλευτούν κάποιοι την ομορφιά τους για να κερδοσκοπήσουν. Για να τα απολαμβάνουν λίγοι. Και εν τέλει να χάσουν τη μοναδικότητά τους, να γίνουν ίδια με πολλά άλλα. Και να βάζουμε γλαστράκια στα μπαλκόνια για να θυμόμαστε τον παράδεισο που χάσαμε. 

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1382457/ma-einai-toso-omorfi-i-kypros

 

Τι έκανε ο έρμος ο Τζόνσον;

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Τρίζει η καρέκλα του Μπόρις Τζόνσον. Και τι έκανε ο Άγγλος πρωθυπουργός; Εν μέσω καραντίνας, ενώ οι αστυνομικοί μοίραζαν λαπόρτα σε όσους παραβίαζαν τα μέτρα και κυκλοφορούσαν, ο ίδιος οργάνωνε, ή συμμετείχε, σε συναθροίσεις στην πρωθυπουργική κατοικία της Ντάουνιγκ Στριτ, τις οποίες ο ίδιος ονομάζει επαγγελματικές συναντήσεις ενώ οι φωτογραφίες που διέρρευσαν δείχνουν τους παρεβρισκομένους να περνάνε καλά, χαλαροί, πίνοντας τα ποτά τους. Πράγμα που ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε να διαψεύσει, αλλά όπως είπε «κανείς δεν του είπε πως κάτι τέτοιο παραβίαζε τους κανόνες». 

Κι όμως γι’ αυτό το πράγμα, που στα δικά μας μέρη θα περνούσε σαν πταίσμα και θα τροφοδοτούσε για μια – δυο μέρες τα social media και έπειτα θα χανόταν στη λήθη, απειλεί με «καθαίρεση» του Τζόνσον. Την παραίτηση του δεν ζητούν μόνο οι πολιτικοί αντίπαλοι του, αλλά και οι δικοί του. Ήδη βουλευτής των Συντηρητικών, ο Κρίστιαν Γουέικφορντ, ανακοίνωσε ότι φεύγει από το κόμμα και εντάσσεται στους Εργατικούς. «Η απόφασή μου αφορά την ηγεσία σας και τον επαίσχυντο τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεστε τις τελευταίες εβδομάδες», γράφει σε επιστολή του προς τον Βρετανό πρωθυπουργό. Ο Γουέικφορτ, 37 χρονών, από τη νέα γενιά βουλευτών που μπήκαν στη Βουλή των Κοινοτήτων το 2019, δεν είναι ο μόνος. Συνολικά 20 βουλευτές των Συντηρητικών με επιστολές τους ζητούν την παραίτηση του Τζόνσον. «Κάθε εβδομάδα, ο πρωθυπουργός προβάλλει παράλογες δικαιολογίες για τα πάρτι στη Ντάουνινγκ Στριτ», δήλωσε από την πλευρά του ο Κιρ Στάρμερ, ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, σε μια θυελλώδη συνεδρίαση στη Βουλή των Κοινοτήτων. «Καθώς περιφερόταν ανάμεσα σε άδεια μπουκάλια και δίσκους με σάντουιτς – δεν καταλάβαινε ότι ήταν πάρτι; Δεν συνειδητοποιεί ο πρωθυπουργός πόσο γελοίο ακούγεται αυτό;», σχολίασε ο Στάρμερ στο Κοινοβούλιο. 

Την πιο δραματική ωστόσο παρέμβαση έκανε ο Ντέιβιντ Ντέιβις, ένας από τους πλέον αξιοσέβαστους βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος και πρώην υπουργός, ο οποίος χρησιμοποίησε μία φράση που κάποτε είχε απευθυνθεί στον Νέβιλ Τσάμπερλεν (τον πρωθυπουργό της Βρετανίας που παραιτήθηκε το 1940, για να αναλάβει ο Γουίνστον Τσόρτσιλ): «Έχεις καθίσει πολύ καιρό εδώ για το όποιο καλό έχεις κάνει. Για όνομα του Θεού, φύγε». 

Τι έκανε ο έρμος ο Τζόνσον; Ένα πάρτι έκανε. Ούτε στις Σεϋχέλλες πήγε συν γυναιξί και τέκνοις με το αεροπλάνο εμίρη, ούτε ξέχασε να αφαιρέσει την επωνυμία του από ένα δικηγορικό γραφείο που πουλούσε διαβατήρια, ούτε το αυτοκίνητο του θεάθηκε επανειλημμένα σταθμευμένο κάτω από το εν λόγω γραφείο, ούτε στην Άντζελα Δημητρίου διασκέδασε καθώς οι Τούρκοι άλωναν την Αμμόχωστο. Απλά, ατύχησε να γεννηθεί στην Αγγλία και εμείς ατυχήσαμε να γεννηθούμε στην Κύπρο.  

chrystalla@phileleftheros.com

   20 Ιανουαρίου 2022

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1380863/ti-ekane-o-ermos-o-tzonson

Ένα μουσικό κουτί, αντίδοτο στα φάλτσα μας

 

  09 Ιανουαρίου 2022,

  Χρήστος Μιχαηλίδης   

Η εκπομπή του Νίκου Πορτοκάλογλου και της Ρένας Μόρφη, που μπήκε κιόλας στη δεύτερη χρονιά της στην ΕΡΤ, είναι, κατά την άποψή μου, μακράν η καλύτερη μουσική εκπομπή που υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση, και ένα από τα πολλά στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό είναι ότι έχει χαμηλή τηλεθέαση!

Την περασμένη Τετάρτη, η εκπομπή είχε δύο φιλοξενούμενους καλλιτέχνες – από τους σημαντικότερους που διαθέτει αυτός ο τόπος: τη Μαρία Φαραντούρη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Τέτοιους… παράξενους συνδυασμούς σκαρφίζεται συχνά ο Πορτοκάλογλου. Εχει το δικαίωμα να το κάνει, διότι (α) ήταν ανέκαθεν ένας σπουδαίος «πειραματικός» καλλιτέχνης, και (β) έχει επιλέξει να συνεργάζεται στην εκπομπή με πολύ σπουδαίους μουσικούς, οργανοπαίκτες.

Η εκπομπή της περασμένης Τετάρτης ήταν από τις καλύτερες των καλυτέρων! Ανέδειξε, μεταξύ άλλων, ότι οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες μπορούν να γεννήσουν θαύματα μεταξύ τους, ακόμα και αν προέρχονται από διαφορετικά είδη μουσικής. Και η Φαραντουρη, και ο Ιωαννίδης, αλλά και ο Ποροτοκάλογλου, τέτοιοι καλλιτέχνες είναι: μπορούν άριστα να ερμηνεύσουν από Θεοδωράκη και Λέναρτν Κοέν, Τσιτσάνη και Μπίτλς, Κατσιμιχαίους και Βαν Μόρισον, Δημοτικά τραγουδια της Κύπρου και της Ελλάδος, και Κάντρι της Αμερικής και Λαϊκά της Καλαβρίας και της Κορσικής!

«Αν κάποιος έκανε ζάπινγκ χθες το βράδυ (Τετάρτη) στην ΕΡΤ και έπεφτε από τη μία πάνω στο Μουσικό Κουτί με τη Μαρία Φαραντούρη και τον Αλκίνοο και από την άλλη πάνω στα ριάλιτι τύπου Σαρβάιβορ, θα σιγουρευόταν ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες που δεν έχουν καμία σχέση η μία με την άλλη» - έγραψε την επόμενη μέρα στο Facebook ο άλλοτε συνοδοιπόρος μου στον Δίεση, Θεόφιλος Δουμάνης, και πόσο δίκιο έχει. Δυστυχώς!

Αν η συγκεκριμένη εκπομπή έκανε τηλεθέαση 70%-80%, η Ελλάδα θα ήταν μια άλλη χώρα, πολύ καλύτερη, συμπληρώνω εγώ!

Όποιος διαβάσει την τελευταία Έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, για το Κυπριακό και καταλήξει στο πάγιο συμπέρασμα ότι «και πάλι τηρήθηκαν ίσες αποστάσεις μεταξύ των δύο πλευρών», είναι σίγουρο για μένα ότι απ’ όλη τη φωτογραφία εκείνης της «προσπάθειας» για λύση, κρατά μόνο αυτό το στοιχείο που, μεταξύ μας, δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία. 

Το ότι «οι δύο πλευρές διαφωνούν ακόμα και για τον διορισμό του ειδικού αντιπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ» όπως αναφέρεται στην Έκθεση, ασφαλώς δεν αφορά και εμάς, ε; Προσπαθώ, μάλιστα, να θυμηθώ ποιον ειδικό απεσταλμένο δεν δαιμονοποιήσαμε, και δυσκολεύομαι. Και προβοκατόρικα σκέφτομαι ότι «μόνο εμείς, οι Ελληνοκύπριοι, θέλουμε πραγματική λύση του προβλήματός μας;». Ξέρω 'γω; Μπορεί όντως να έχω άδικο. Να είμαι λάθος!

Ή το ότι, όπως σημειώνει ο κ. Γκουτέρες, «δεν έγινε δίκαιος διαμοιρασμός των εμβολίων κατά της Covid-19 που εστάλησαν από την ΕΕ στην Κύπρο», και πως μόνο 234.038 δόσεις έχουν παραδοθεί στην τουρκοκυπριακή κοινότητα από τις 1.956.023 δόσεις που παρέλαβαν οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν έχει και αυτό άραγε σχέση με τη μη λύση; Δεν ενισχύει το «ας μείνουμε έτσι καλύτερα», που όλο και περισσότεροι το λένε «κλειστά», αλλά ουδέποτε «ανοικτά»;

Είναι ψευδές αυτό που λέω; Είναι ακριβές, αλλά δίχως τη σημασία που του αποδίδουν όσοι από εμάς ενοχλούμαστε; Είναι λάθος μας να αναδεικνύουμε τέτοιες «ανισότητες» και να αποσιωπούμε άλλες κραυγαλέες που συμβαίνουν από την άλλη πλευρά; Όχι βέβαια! Απλώς λέω ότι για να αναδεικνύεις τα κουσούρια του άλλου, πρέπει πρώτα να βεβαιωθείς ότι εσύ είσαι αμόλυντος!

Ε, δεν είμαστε!

Καλή Χρονιά να έχουμε. Χωριστά, όπως είμαστε σχεδόν 48 χρόνια τώρα. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι φέτος θα είναι και μια άγρια προεκλογική χρονιά, όπου όλοι, και πάλι, θα υποσχεθούν λύση. Θυμηθείτε το!

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1371572/ena-moysiko-koyti-antidoto-sta-faltsa-mas

Οτιδήποτε από Αμερική είναι κακό;

  09 Ιανουαρίου 2022

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Η βουλευτής των οικολόγων Αλεξάνδρα Ατταλίδου χαρακτήρισε την ταινία «Don't Look Up» τραγικά επίκαιρη. Άποψη με την οποία θα συμφωνήσει η πλειοψηφία όσων παρακολούθησαν την ταινία, εκτός ίσως από την τέως υπουργό Δικαιοσύνης Έμιλυ Γιολίτη, η οποία εξέφρασε μια άποψη που θα την ανέμενε κανείς από κάποια ακροαριστερή που ουκ ολίγες φορές βρέθηκε έξω από την αμερικανική πρεσβεία να φωνάζει «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».  «Προβληματίζεστε, έγραψε η Γιολίτη ως απάντηση στο σχόλιο της Ατταλίδου, αλλά παράλληλα αποδεχθήκατε βραβείο από την Αμερική ως αυτοαποκαλούμενο τοποτηρητή των παγκοσμίων ηθών και της διαφάνειας (και το ΑΚΕΛ να επικροτεί)».

Το εν λόγω σχόλιο αναφέρεται στην πρόσφατη βράβευση της Ατταλίδου από το υπουργείο Εξωτερικών της Αμερικής, με το «Διεθνές Βραβείο Πρωταθλητών κατά της Διαφθοράς για το 2021». Κατά την αντίληψη της Γιολίτη, η Ατταλίδου ως ένα άτομο με προβληματισμούς για το παγκόσμιο γίγνεσθαι δεν θα έπρεπε να αποδεχτεί ένα βραβείο προερχόμενο από τις ΗΠΑ «που έχουν αυτοανακηρυχθεί σε τοποτηρητή των παγκόσμιων ηθών και της διαφάνειας». Ούτε και θα έπρεπε να της αρέσει μια αμερικάνικη ταινία. Με άλλα λόγια, κάθε τι προερχόμενο από την Αμερική θα πρέπει να καίγεται στην πυρά: Σημαίες, Κόκα-Κόλα, Levis, iphone, βραβεία…

Όσο, λοιπόν, η Γιολίτη θα καίει αμερικανικές σημαίες εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την παρέμβαση τους στο επενδυτικό πρόγραμμα της Κύπρου, εμείς –έχοντας ξεπεράσει ψυχροπολεμικές αντιλήψεις- θα παρακολουθούμε αμερικάνικες ταινίες, θα διαβάζουμε αμερικανική λογοτεχνία και γενικά θα επιλέγουμε ό,τι έχει κάτι να πει, χωρίς παρωπίδες. Και θα προσπαθούμε να κοιτάμε ψηλά.

Η ταινία Don't Look Up δεν είναι κινηματογραφικό αριστούργημα. Είναι όμως μια ταινία που, με ανάλαφρο τρόπο ώστε να είναι κατανοητή και ευχάριστη και με ένα καστ με πολύ καλούς ηθοποιούς (Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Κέιτ Μπλάνσετ, Μέριλ Στριπ, Τζένιφερ Λόρενς), μας δείχνει την ολέθρια πορεία της ανθρωπότητας. Έστω και επιφανειακά, θίγει ένα σωρό ζητήματα: ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων, διαπλεκόμενους και ανόητους, εξαρτημένους από διεφθαρμένους επιχειρηματίες, που μόνος τους στόχος είναι το κέρδος, ΜΜΕ που αποκοιμίζουν το κοινό αντί να το ενημερώνουν και να το καλλιεργούν, πολίτες αδιάφορους, οι οποίοι επιλέγουν τις «αλήθειες» που τους βολεύουν. Κι ανάμεσα σε όλους αυτούς, κάποιοι ιδεολόγοι επιστήμονες που προσπαθούν να σώσουν την ανθρωπότητα. Χωρίς ούτε αυτοί να μπορούν να αποφύγουν τις Σειρήνες που τους προκαλούν. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από την ολική καταστροφή.

 

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1371444/otidipote-apo-ameriki-einai-kako

 

Μόνος είναι στο τέλος ο καθένας...

  01 Ιανουαρίου 2022

  Μάριος Δημητρίου   

«Ευγνωμονώ την Κύπρο που έδωσε στον David και σε μένα ένα σπιτικό και τους ανθρώπους του νησιού που μας έδωσαν ένα τόσο υπέροχο καλωσόρισμα», έγραψε η Elsie Slonim το 2012 όταν ήταν 95 χρονών στο βιβλίο της «Lemons from Paradise». «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό» –πρόσθεσε– «γιατί υπήρξα πιο τυχερή, ακόμα και από τους πιο πλούσιους φίλους μου. Μεγαλώνοντας στην Αυστρία και ως Εβραία έχοντας επιβιώσει από το Ολοκαύτωμα και όλα τα άλλα κακά του 20ού αιώνα, σίγουρα έχω μια κληρονομιά που δεν έχουν άλλοι. Πραγματικά νιώθω ευλογημένη που σε αυτή την προχωρημένη ηλικία έχω ένα επίπεδο ζωής καλύτερο από τον μέσο όρο... Υπάρχουν φυσικά γεγονότα και καταστάσεις στη μακρά μου ιστορία, που θα άλλαζα αν μπορούσα, αλλά είναι σχετικά λίγα και ασήμαντα. Αλλά και αν μπορούσα να κάνω αυτές τις αλλαγές, υπάρχει ένα γεγονός της ζωής που δεν θα μπορούσα να αλλάξω. Ανεξάρτητα από το πόσο με αγαπούν η οικογένεια και οι φίλοι μου, στο τέλος θα είμαι μόνη. Αλλά δεν είναι ο καθένας, στο τέλος, μόνος;». 

Όταν τον Γενάρη 2021 πέθανε η Elsie στα 103 της, μαζί της ήταν μόνο ο σκύλος της ο Schatzi. Ένα χρόνο προηγουμένως, με είχε ενημερώσει με ηλεκτρονικό της μήνυμα ότι συνέχιζε να γράφει και πρόσθεσε μάλιστα μια πινελιά από το ωραίο χιούμορ της, σημειώνοντας ότι… είχε δείξει στον Schatzi το κείμενο της (αφού προφανώς δεν είχε κάποιον άλλο να μοιραστεί τις σκέψεις της) κι αυτός το είχε βρει πολύ καλό. Ακόμα λίγο πιο πίσω, έγραψε στο βιβλίο της «Ahead of Time – The First Hundred Years» που το παρουσίασε μερικές μέρες μετά τα 100ά της γενέθλια τον Νοέμβρη 2017: «Όλα τα μέλη της μικρής μου οικογένειας είναι νεκροί. Έχω μάθει να ζω μόνη, έχω πολλούς καλούς φίλους και άρχισα να αποδέχομαι πολλές σκέψεις που απέρριπτα προηγουμένως και να αντιμετωπίζω τα αισθήματα ενοχής μου. Βρίσκω μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά όταν ακούω ένα πουλί να κελαηδά τις πρώτες μέρες της άνοιξης ή όταν βλέπω ένα όμορφο φυτό να μεγαλώνει ή να ανθίζει. Και όταν καταφέρνω να δώσω σε κάποιον που αγαπώ ένα μικρό δώρο που τον κάνει έστω και λίγο ευτυχισμένο, νιώθω ότι πήγε καλά η μέρα μου. Πιστεύω στο πιο κάτω ρητό του Κινέζου φιλόσοφου Λάο Τσε, προσπαθώ να ζω ειρηνικά τη ζωή μου χωρίς συγκρούσεις και εφόσον μπορώ να το κάνω, θα είμαι ευτυχισμένη να δίνω όχι μόνο μικρά δώρα ή οικονομική βοήθεια, αλλά το χρόνο και τη γνώση μου: «Η ευγένεια στις λέξεις δημιουργεί εμπιστοσύνη. Η ευγένεια στις σκέψεις δημιουργεί εμβρίθεια. Η ευγένεια στο δόσιμο δημιουργεί αγάπη».

Πηγή: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1366753/monos-einai-sto-telos-o-kathenas

 

Μέχρι πού φτάνουν οι εξουσίες ενός υπουργού;

   25 Δεκεμβρίου 2021  

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Βάσει επιστημονικών δεδομένων, κοινωνικών, οικονομικών, περιβαλλοντικών, ιστορικών, καθώς και άλλων παραγόντων, καταρτίζονται τοπικά σχέδια πόλεων, κηρύσσονται οικιστικές περιοχές, εμπορικές, γεωργικές, περιοχές ειδικού χαρακτήρα, περιοχές Natura… Κι όταν προκύπτουν επιμέρους θέματα που αφορούν τις περιοχές συζητούνται σε συλλογικά όργανα. Όπως έγινε με την αίτηση για ανάπτυξη στην οδό Κινύρα. Μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή και ταυτόχρονα ιδιαίτερα προνομιούχα για όποιον ντιβέλοπερ καταφέρει να βάλει χέρι. Κι ενώ για χρόνια, κατόπιν κινητοποιήσεων των πολιτών, η περιοχή κατάφερνε να διασώζεται, ο πρώτος ντιβέλοπερ κατάφερε όχι μόνο να ανεγείρει όσα θεωρητικά θα δικαιούτο, αλλά πήρε και δύο επιπρόσθετους ορόφους δώρο. Με θέα τον δημόσιο κήπο, δίπλα από αρχοντικά που διασώθηκαν για να αποτελούν το γραφικό σκηνικό του 10ώροφου. Δίπλα από τα δικαστήρια και το δημοτικό θέατρο και σύντομα δίπλα από το νέο αρχαιολογικό μουσείο. Πολύ κοντά στην ιστορική Πύλη Πάφου, τα τείχη και τον Πεδιαίο. Στοιχεία που εκτοξεύουν τις τιμές των διαμερισμάτων που θα ανεγερθούν. Κι ενώ η περιοχή κρατιόταν με νύχια και με δόντια μέχρι σήμερα ως περιοχή ειδικού χαρακτήρα, ένας υπουργός παρακάμπτοντας όλες τις αποφάσεις που έχουν προηγηθεί και όλους τους αγώνες που έχουν δοθεί για να διατηρήσει η περιοχή τη φυσιογνωμία της, δίνει άδεια να αρχίσουν ανεγέρσεις πολυώροφων κτηρίων. Μπορεί ένας υπουργός να το κάνει αυτό; Σε μια δημοκρατική χώρα; Μπορεί ένας άνθρωπος που τυχαία (ή λόγω πολιτικών κομματικών συγκυριών) βρέθηκε τη δεδομένη στιγμή στη δεδομένη θέση να καταστρέψει την ταυτότητα μιας περιοχής;  

Αν μιλάμε για τον συγκεκριμένο υπουργό (Νουρής) μάλλον μπορεί. Είναι ο άνθρωπος που όταν ήταν βουλευτής ήθελε να χαρίσει σε ιδιώτες ρυάκια, αργάκια, υδραγωγούς, περάσματα για να τα εντάξουν στις αναπτύξεις τους. Τότε δεν ήταν υπουργός, οπόταν όλες οι υπηρεσίες, που σήμερα οι πλείστες είναι κάτω από την εξουσία του, γνωμάτευσαν επιστημονικά πως κάτι τέτοιο θα είναι καταστροφικό. Σήμερα είναι υπουργός και κάνει ό,τι θέλει. Σε δημοκρατικές χώρες όμως δεν γίνονται αυτά. Ένας υπουργός, που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι, δεν μπορεί να καθορίζει το μέλλον μιας πόλης, διαγράφοντας το παρελθόν αιώνων. Κι όταν του χρεώνουν σκοπιμότητες στη συγκεκριμένη απόφαση, δεν μπορεί να λέει πως μια «απλή γνωριμία είχε με τον αιτητή» όταν είναι γνωστό πως ανήκαν στο ίδιο σωματείο, με τον επιχειρηματία να είναι πρόεδρος και τον ίδιο αντιπρόεδρο.

Κι αύριο θα μας πουν για αειφόρο ανάπτυξη. Επειδή θα έχει διπλά τζάμια, θερμομονώσεις και φωτοβολταϊκά. Έτσι θα γίνει το άλμα στο μέλλον; Διαγράφοντας το παρελθόν; 

chrystalla@phileleftheros.com

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1362081/mechri-poy-ftanoyn-oi-exoysies-enos-ypoyrgy

Με μπαστούνι πίσω στα θρανία μετά από 30 χρόνια

 

05 Δεκεμβρίου 2021

  Μυρτώ Ζουμίδου   

«Ανάπηρος θεωρείται αυτός που είναι γνώστης των πάντων αλλά δεν κάνει κάτι για ν’ αλλάξει τα πράγματα. Εκείνος που τολμά και βάζει το χέρι του στη φωτιά δεν είναι ανάπηρος, είναι τολμηρός. Αν τολμήσεις θα μάθεις! Αν δεν τολμήσεις, έχεις ήδη ηττηθεί. Γι’ αυτό κι εγώ ξανακάθισα στα θρανία μετά από 30 χρόνια με 75% αναπηρία για να τελειώσω το σχολείο και να πάω στο Πανεπιστήμιο, αρπάζοντας από τα μαλλιά τη δεύτερη ευκαιρία που μου δόθηκε!».

Κάπως έτσι ξεκίνησε η συζήτησή μας με τον κ. Φίλιππο Φιλίππου, τον 48χρονο τελειόφοιτο του Εσπερινού Γυμνασίου Λευκωσίας. Τον είχα δει στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου 2021 στο άγημα του Εσπερινού Σχολείου Λευκωσίας να περνά μπροστά από την ελληνική πρεσβεία με το τροχοκάθισμα του. Ταυτόχρονα παρατήρησα και τους συμμαθητές του που τον πλαισίωναν, εμφανώς μικρότεροι του ηλικιακά οι περισσότεροι, κι η σκέψη αναμφίβολα «έτρεξε» στην ιστορία που μπορεί να κρύβει πίσω του ο μαθητής αυτός. Τι τον οδήγησε, όντας άτομο με κινητικές δυσκολίες να επιστρέψει στα θρανία ενός εσπερινού σχολείου;

Λίγες μέρες μετά έγιναν οι διευθετήσεις προκειμένου να «εισβάλουμε» για λίγο στον κόσμο του Εσπερινού Σχολείου Λευκωσίας και να τον γνωρίσουμε καλύτερα, αλλά και να ζήσουμε… λίγη από τη μαθητική του ζωή. Τον βρήκαμε, λίγο πριν από την έναρξη των μαθημάτων στη αυλή του σχολείου, με την ομιλία που ετοίμασε για το Πολυτεχνείο ανά χείρας, να τη μελετά. « Έχουμε γιορτή την 3η περίοδο και θα μιλήσω. Είμαι αγχωμένος για να τα πω καλά», μου αναφέρει. Παρατηρώ ότι δεν κινείται με τροχοκάθισμα όπως στην παρέλαση αλλά με μπαστούνι. Αμέσως το καταλαβαίνει πως τον παρατηρώ και μου εξηγεί ότι έχει 75% αναπηρία λόγω προβλημάτων στην σπονδυλική στήλη και στην καθημερινότητά του χρησιμοποιεί μπαστούνι! Το τροχοκάθισμα το δανείστηκε για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

➤ Η διπλή εγκατάλειψη του σχολείου

Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1973 στον Άγιο Σέργιο της Αμμοχώστου. Παιδί του πολέμου, βρέθηκε στην προσφυγιά με τους γονείς του κι αφού γύρισαν 2-3 διαφορετικές τοποθεσίες, εν τέλει εγκαταστάθηκαν στο Καλό Χωριό της Λάρνακας. Ο πατέρας του οικοδόμος στο επάγγελμα. Η οικογένεια διέθετε και φάρμα με πρόβατα. Ως πρωτότοκος γιος της οικογένειας, είχε καθήκον, καθημερινές και σχόλες να φροντίζει τα πρόβατα. Όταν πήγαινε στο γυμνάσιο όταν σχολούσε, έτρεχε στο σπίτι ν’ αλλάξει και να φροντίσει τα ζώα. Μεσημεριανό, πάντα έτρωγε καθ’ οδόν προς τη φάρμα. Το αποτέλεσμα ήταν να αφήσει πίσω τα μαθήματά του στο γυμνάσιο και να μείνει ανεξεταστέος σε 5-6 μαθήματα στη Γ’ Γυμνασίου. 

Τον Σεπτέμβριο κατάφερε να τα περάσει όλα εκτός από ένα και έμεινε στάσιμος. Παρά τις προσπάθειες να προχωρήσει στην Τεχνική εκπαίδευση και να ακολουθήσει.μαγειρικές τέχνες, αυτό δεν κατέστη δυνατόν. «Ακόμα μαζεύω βιβλία και περιοδικά συνταγών από τα περίπτερα» μου λέει, αφού η αγάπη του για τη μαγειρική δεν σταμάτησε ποτέ. Στη συνέχεια επέλεξε να ακολουθήσει σύστημα μαθητείας, τρεις μέρες στο σχολείο και τρεις μέρες στη δουλειά αλλά το άφησε κι αυτό αφού πήγε στο στρατό το 1990 και ακολούθως στην αγορά εργασίας. «Τελείωσα το στρατό χωρίς φυλακή γιατί είπα πως θα υπηρετήσω την πατρίδα μου γιατί όσα μου οφείλει άλλα τόσα της οφείλω. Ξεκίνησα μετά οικοδομικές εργασίες ως υπάλληλος. Πάντα πρώτος και πρόθυμος γιατί δεν ήθελα κάποιος μάστρος να μου πει ποτέ, ότι δεν μου αξίζει ο μισθός μου.

➤ Τα πρώτα σημάδια της αναπηρίας…

Το 2000 ο Φίλιππος παντρεύεται και χτίζει το σπίτι του στο Καϊμακλί για να στεγάσει την οικογένεια του. Μόνος του, χωρίς εργολάβο. «Η δουλειά στο χέρι μου», μου λέει περήφανα! Τον Φεβρουάριο του 2003 αρχίζει το πρόβλημα στον σπόνδυλο να δείχνει τα «δόντια» του και ακολουθεί φαρμακευτική αγωγή, προσπαθώντας να το «αποκοιμήσει». Ήρθε όμως μια στιγμή που το δεξί του πόδι δεν πατούσε καθόλου. Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα τον Απρίλιο του 2003 έσπευσε να εκπληρώσει ένα τάμα στον Απόστολο Ανδρέα και να προσευχηθεί αφού θα υποβαλλόταν σε εγχείρηση, για να μην μείνει ανάπηρος από τη μέση και κάτω.

Η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ίδιος… παράκουσε τις εντολές του γιατρού να σταματήσει την ήδη πολύ βαριά δουλειά που έκανε στις οικοδομές. Μετά τους 8-9 μήνες της ανάρρωσης, επέστρεψε δριμύτερος στη δουλειά του, αφού δεν είχε άλλο τρόπο να βγάλει τα προς το ζην. 13 χρόνια μετά, το 2016 το πρόβλημα επανήλθε αφού παθαίνει ζημιά και ο τέταρτος δίσκος στην σπονδυλική στήλη και το πρόβλημα μετακινείται προς τα κάτω. Πάλι επιχείρησε να «αποκοιμίσει» το πρόβλημα με φάρμακα, μέχρι που ένα πρωί δεν κατάφερε να σηκωθεί από το κρεβάτι για να πάει στη δουλειά του ... «Εκεί ήξερα ότι δεν θα ξαναπερπατήσω» κανονικά. Τον Νοέμβριο του 2016 υποβάλλεται ξανά σε επέμβαση αποκατάστασης και έκτοτε δεν μπορεί να εργαστεί λόγω της μόνιμης αναπηρίας κατά 75%.

«Πέρασα από διάφορα στάδια. Κατάθλιψη, ψυχολογικά, άγχος… Ζήτησα βοήθεια ακόμα και για πρακτικά ζητήματα. Προς τιμή του ο Δήμος Λευκωσίας με στήριξε οικονομικά για ένα διάστημα διότι είναι πολύ χρονοβόρες οι διαδικασίες μέχρις ότου ένας ανάπηρος να λάβει κάποια κρατική στήριξη. Άμεσα θα έπρεπε να γίνουν μετατροπές στο αυτοκίνητό μου για να μπορώ να πηγαίνω στις θεραπείες μου αλλά και τόσα άλλα. Ήταν ένας χρόνος πολύ δύσκολος» μας είπε.

Η ζωή στο Εσπερινό…

Στην αρχή, στο Εσπερινό Γυμνάσιο ήταν λίγο φοβισμένος για το άγνωστο. Γράφτηκε στη Γ’ Γυμνασίου και πήρε τα πράγματα από την αρχή. Μέχρι τότε είχε ασχοληθεί λίγο με τα επιμορφωτικά προγράμματα. Γλώσσες και Πρώτες Βοήθειες. Σήμερα που είναι τελειόφοιτος της Γ’ Λυκείου λέει πως είναι δύσκολα τα πράγματα. Με τους συμμαθητές διατηρεί πολύ καλές σχέσεις ανκαι είναι από τους μεγαλύτερους ηλικιακά. Μάλιστα μας λέει πως έχει και μια συμμαθήτρια που έχει εγγονάκια. «Κάποιοι με φωνάζουν «θείε Φίλιππε, κι ας είμαι μόνο 48 χρονών», λέει γελώντας. Κάποιοι από τους συμμαθητές του, κατά πολύ νεότεροι, θα μπορούσαν να ήταν παιδιά του! Η επίσκεψη στο σχολείο του μας βοήθησε να καταλάβουμε παρατηρώντας το περιβάλλον, πως εκεί φοιτούν άνθρωποι που ο καθένας κουβαλά τη δική του ιστορία. «Το Εσπερινό Σχολείο είναι μια δεύτερη ευκαιρία που αν το αποφασίσεις πρέπει να την αρπάξεις από τα μαλλιά κι έτσι πρέπει να αρπάζουμε τις δεύτερες ευκαιρίες που μας προσφέρονται στη ζωή. Μακάρι να ζούσαμε και μια δεύτερη ζωή», μας λέει. Οι απουσίες του από το σχολείο ήταν ελάχιστες και οι βαθμοί του αγγίζουν το Άριστα! 

Το όραμα για σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κύπρου

Δεν τα έβαλε κάτω. Πήρε τόση αγάπη και στήριξη από τη σύζυγο του αλλά και από άλλους που έκρινε πως ήρθε η στιγμή να παλέψει και να σταθεί στα πόδια του και να υλοποιήσει τα όνειρα του. Όπως μου είπε, «τώρα ήρθε η ώρα να μορφωθώ και να σπουδάσω κι εγώ». Το έψαξε και γράφτηκε στο Εσπερινό σχολείο και το όνειρό του είναι να προχωρήσει και να σπουδάσει Ιστορία- Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Όντας και τελειόφοιτος μαθητής, αυτή την περίοδό προετοιμάζεται για τις παγκύπριες εξετάσεις την επόμενη άνοιξη. Σκοπός του είναι να αποκτήσει γνώση την οποία θεωρεί πως είναι το ύψιστο περιουσιακό στοιχείο, και να βοηθά με όποιο τρόπο μπορεί και άλλους ανθρώπους με παρεμφερή προβλήματα να τα ξεπερνούν. Οι ανάπηροι, υποστηρίζει, δεν πρέπει να μένουν κλεισμένοι στο σπίτι τους γιατί κάνουν κακό και στον εαυτό του αλλά και στους γύρω τους, άσχετα αν «φοράνε» πάντα το χαμόγελο τους.

Η Κύπρος δεν είναι φιλική προς τα άτομα με αναπηρίες 

Σήμερα ο Φίλιππος παίρνει αναπηρική σύνταξη, σχεδόν, ικανοποιητική, όπως λέει, αλλά ταυτόχρονα δουλεύει ως σχολικός τροχονόμος του Δήμου Λευκωσίας αφού δικαιούται σύμφωνα με το νόμο, να εργάζεται για λίγες ώρες την ημέρα. Το ζήτησε από τις υπηρεσίες του Δήμου και ανταποκρίθηκαν θετικά. Εξετάστηκε από την Τροχαία, κρίθηκε ικανός και έτσι κάθε πρωί καλημερίζει με χαμόγελο τα παιδιά στη διάβαση πεζών στη λεωφόρο Στασίνου στη Λευκωσία, κοντά στο άνοιγμα Κολοκάση. Ο λόγος που ήθελε να εργαστεί ήταν για να μη νιώθει άχρηστος. Η αναπηρία δεν είναι αχρηστία. Κι αν μπορεί να δώσει κι ένα θετικό παράδειγμα προς τους άλλους θα ήταν χαρά του. Πάντως την επαφή με τα παιδιά την απολαμβάνει πάρα πολύ! Αγαπά πολύ τους ανθρώπους με καθαρό πνεύμα, γιατί αυτό που μένει είναι η στήριξη τους. Η Κύπρος δεν είναι ούτε φιλική ούτε προσβάσιμη για τα άτομα με αναπηρίες, λέει. Κάτι γίνεται τα τελευταία χρόνια αλλά και πάλι έχουμε δρόμο μπροστά μας. Πριν από λίγα χρόνια ταξίδεψε για να δει την αγαπημένη του ομάδα τη Λίβερπουλ. Ένιωσε φιλόξενη τη χώρα απέναντι στα άτομα με αναπηρίες αφού όπου πήγαινε υπήρχε και πρόσβαση και μπορούσε να ζητήσει και βοήθεια αν το χρειαζόταν ως άτομο με αναπηρία χωρίς να ντρέπεται. Κι αυτή την εμπειρία την κρατάει ως ένα πολύ ωραίο παράδειγμα για το τί πρέπει να γίνει και στη χώρα μας.

➤ Αξιέπαινοι οι μαθητές των εσπερινών σχολείων

Σ’ αυτή την επίσκεψη μας στο Εσπερινό Σχολείο Λευκωσίας, γνωρίσαμε και τον διευθυντή, τον κ. Δαβίδ Δαβίδ και είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για το θεσμό των Εσπερινών Σχολείων. Όπως μας εξηγεί, τα εσπερινά σχολεία ιδρύθηκαν πριν από περίπου 30 χρόνια όταν οι μαθητές εγκατέλειπαν την πρωινή φοίτηση για να εργαστούν και να στηρίξουν τις οικογένειες τους. Σήμερα στην μεγάλη τους πλειοψηφία, οι μαθητές που επιστρέφουν στα θρανία είναι πρόσωπα τα οποία είτε είχαν προσωπικά είτε οικογενειακά θέματα είτε θέματα συμπεριφοράς. Πέρα από την εκπαιδευτική διαδικασία στο Εσπερινό Σχολείο, γίνεται μια προσπάθεια ενδυνάμωσης των μαθητών σε ότι αφορά την αυτογνωσία τους. Οι περισσότεροι αντιμετωπίζουν ζητήματα αυτογνωσίας διότι εγκατέλειψαν μια φορά το σχολείο και το αντιμετωπίζουν ως αποτυχία. Τις περισσότερες φορές είναι λανθασμένη η αντίληψη τους.

Μας εξηγεί ότι πως γίνονται διάφορα βιωματικά εργαστήρια σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και άλλους φορείς. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι οι ώρες εργασίας των μαθητών στα Εσπερινά Σχολεία. Οι περισσότεροι τελειώνουν τις δουλειές τους στις 5-5:30 το απόγευμα και τρέχουν να προλάβουν το κουδούνι του σχολείου. Μέχρι να φτάσουν στο σχολείο έχουν ξοδέψει όλη την ενέργεια τους κατά τη διάρκεια της μέρας. Κάνουν πολλή προσπάθεια, μας λέει, και είναι ιδιαίτερα αξιέπαινοι και τους θαυμάζω για το κουράγιο που έχουν. Υπάρχουν κοπέλες που κάποιες φορές δεν έχουν πού ν’ αφήσουν τα παιδιά τους και τα φέρνουν μαζί τους. 

 

Πηγή:   https://www.philenews.com/koinonia/eidiseis/article/1346852/me-bastoyni-piso-sta-thrania-meta-apo-30-chronia

Ψάχνοντας κάτι θετικό

 

17 Δεκεμβρίου 2021

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Μέσα στην τόση σκοτεινιά που έχει πλακώσει, ψάχνοντας κάτι θετικό για λίγη ανάταση, η ματιά έπεσε σε δυο ειδήσεις από την Ελλάδα. Η μια έρχεται από τα Χανιά. Ένα αυτοκίνητο με δύο ανήλικα παιδιά ένα στο πίσω κάθισμα κι ένα μπροστά άρχισε να κινείται ακυβέρνητο. Κι ένας περαστικός, αψηφώντας τον όποιο κίνδυνο για αυτόν –μόλις είχε αφήσει το δικό του παιδί σε σχολή χορού– μπήκε μπροστά για να ανακόψει την ανεξέλεγκτη πορεία του αυτοκινήτου, αφήνοντας το κάποια στιγμή να συγκρουστεί με κάδους απορριμμάτων ώστε να ανακοπεί η πορεία του. Τότε, βρήκε την ευκαιρία να ζητήσει από το παιδί που βρισκόταν στη θέση του συνοδηγού να σηκώσει την ασφάλεια της πόρτας που ήταν κλειδωμένη. Άνοιξε την πόρτα και τράβηξε το χειρόφρενο. 

Η άλλη είδηση λέει πως στην παράσταση «Ο κουρέας της Σεβίλλης», με πρωταγωνιστές τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τον Φάνη Μουρατίδη, μία ταξιθέτρια πλησίασε τη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη που καθόταν στην πρώτη σειρά και της είπε: «Ο κ. Χαραλαμπόπουλος μου είπε να σας πω ότι αν δεν φύγετε, ο ίδιος δεν θα παίξει απόψε». 

Και γιατί είναι καλό αυτό; Πριν δυο βδομάδες, η εν λόγω δημοσιογράφος είχε διακόψει άλλη παράσταση βγαίνοντας στην σκηνή με δύο άντρες και κάνοντας επεισόδιο γιατί δεν ενέκρινε τα όσα σατιρικά λέγονταν. Κι όχι μόνο διέκοψε την παράσταση αλλά έστησε και λαϊκό δικαστήριο για να υπερασπίσει τον εργοδότη της, ο οποίος αναφερόταν στη σάτιρα. Η Σταμάτη θα μπορούσε να αποχωρήσει αν δεν το άντεχε ή για να δείξει την απαρέσκεια της. Είναι δικαίωμα του κάθε θεατή. Αντ’ αυτού βγήκε στην σκηνή και διέκοψε την παράσταση, χωρίς ίχνος σεβασμού είτε στους καλλιτέχνες, είτε στους θεατές, είτε στην ίδια την τέχνη και την ελευθερία έκφρασης, την οποία θα έπρεπε να υπερασπίζεται μία δημοσιογράφος ακόμα κι αν η σάτιρα αφορούσε την ίδια. 

Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έθεσε, όταν του δόθηκε η ευκαιρία, τα όρια. Προφανώς ήταν θέμα αυτοσεβασμού. Δεν φοβήθηκε πως θα τον κόψει το κανάλι της Σταμάτη και δεν θα τον προβάλουν ξανά. Επέλεξε να στείλει το μήνυμα πως δεν εγκρίνει αυταρχικές πράξεις και τραμπουκισμούς. 

Στους περίεργους καιρούς που ζούμε, με συμπεριφορές σαν αυτές της Σάσα Σταμάτη να πληθαίνουν και να τείνουν να καθορίσουν τον δημόσιο βίο, είναι πολύ σημαντικό να έχουμε τα αντανακλαστικά μας σε εγρήγορση και να μην κάνουμε πως δεν βλέπουμε ή πως δεν μας αφορούν. Είναι καιρός να διαχωρίσουμε την ήρα από το στάρι. Να απομονώσουμε τη σήψη πριν σαπίσουν όλα. 

chrystalla@phileleftheros.com

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1356234

Με τους εμβολιασμένους ή με τους ανεμβολίαστους;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ  24 Νοεμβρίου 2021

Πρώτον: Δεν υπάρχει περιθώριο συζήτησης με τους Ταλιμπάν. Με όλους τους Ταλιμπάν, κάθε λογής Ταλιμπάν, κάθε απόχρωσης Ταλιμπάν, κάθε ομάδας και κάθε προέλευσης Ταλιμπάν. Συμπεριλαμβανομένων τόσο των Ταλιμπάν του αντιεμβολιασμού όσο και εκείνων του εμβολιασμού. Η υπόθεση με τον ηθοποιό Α.Σερβετάλη και ορισμένες από τις αντιδράσεις, ένθεν κι ένθεν, είναι χαρακτηριστικές.

Προσωπικά είμαι παθιασμένος, φανατικός οπαδός των ιδεών και των απόψεών μου. Μόνο που είναι άλλο πράγμα να είσαι ένθερμος υποστηρικτής μιας θέσης, μιας ιδέας, μιας σκέψης  κι άλλο να είσαι Ταλιμπάν. Στην πρώτη περίπτωση μιλάμε για επιχειρήματα, για άποψη που έχει προκύψει μετά από την βάσανο της αναζήτησης της γνώσης. Στην δεύτερη περίπτωση μιλάμε για αξιωματικό λόγο, μιλάμε για στερεότυπα, μιλάμε για ιδεοληψία, μιλάμε για τον φανατισμό της αυταρχικής επιβολής.

Εδώ, λοιπόν, στην δεύτερη περίπτωση, δεν έχουμε να κάνουμε με την ακόμα και παθιασμένη, την ακόμα και πολεμική αντιπαράθεση στο πλαίσιο, όμως, του διαλόγου. Του ελεύθερου διαλόγου, που δεν είναι ρινγκ εξόντωσης ή “τσελεμεντές” ανθρωποφαγίας. Που οι συμμέτοχοί του προσέρχονται με στοιχεία και όχι με τσιτάτα, που παραθέτουν επιχειρήματα και δεν εξακοντίζουν αξιώματα και κατάρες. Του διαλόγου, δηλαδή,  που για να είναι τέτοιος επιτάσσεται να ικανοποιείται ο δημοκρατικός κανόνας που λέει ότι ο διάλογος γίνεται όταν και για να ανοίγουν αυτιά και όχι για να κόβονται αυτιά. 

Από τους συνδαιτυμόνες ενός τέτοιου διαλόγου πολύ γρήγορα αποχωρούν οι “σκήτες” της επίδειξης επιλεκτικών ευαισθησιών. Οι συνήθεις απόντες από τα εγκόσμια επιστρέφουν στην κοίτη από την οποία εκκινούν και από την οποία υπαγορεύονται – τελικά – οι ευαισθησίες τους. Οσο μεγαλύτερος, δε, ο θόρυβος για τις ευαισθησίες τους, τόσο μεγαλύτερη και – εξόφθαλμη – η επιλεκτικότητά τους.    

Δεύτερον: Η κυβέρνηση από την αρχή της πανδημίας ψάχνει βολικό αντίπαλο. Θέλει κάθε φορά να ρίχνει τις ευθύνες της, τις εγκληματικές ευθύνες της, σε κάποιον άλλον, ώστε η ίδια να παριστάνει ότι το παλεύει, αλλά οι άλλοι την εμποδίζουν, την… σαμποτάρουν.

Έτσι ξεκίνησε με την περιβόητη “ατομική ευθύνη”, για να μην μιλάει και να μην ελέγχεται για την δική της, την κυβερνητική και κρατική ευθύνη. Συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της ασύγγνωστης κυβερνητικής και κρατικής ευθύνης για το βάλτωμα του εμβολιαστικού προγράμματος μέσα από παλινωδίες, αντιφάσεις και ουρανομήκεις ανοησίες περί “ελευθερίας” και “εμβολίου – πανάκεια”. Η κυβέρνηση και ο “Μωυσής” της, σε κάθε έξαρση της πανδημίας – συνέπεια των δικών της επιλογών – ψάχνει “ενόχους”: Τα έριξε στους διαδηλωτές, έπειτα τα έριξε στους νέους που πήγαιναν στην πλατεία, μετά τα έβαλε με τα νήπια που έκαναν πάρτι, και τώρα ο μόνιμος αποδιοπομπαίος τράγος στον λόγο της είναι οι ανεμβολίαστοι που οσονούπω οι “ψεκαστήρες” της κυρίαρχης προπαγάνδας θα τους εντάξουν συλλήβδην στους “ψεκασμένους”… 

Μόνο που η πανδημία και η φρίκη που ζούμε δεν είναι πανδημία που αφορά τους ανεμβολίαστους, μόνο. Είναι πανδημία που αφορά τους ανθρώπους. Όλους. Ανεμβολίαστους και εμβολιασμένους. Όλοι νοσούν, όλοι κολλάνε, όλοι μεταδίδουν, όλοι αρρωσταίνουν, όλοι κινδυνεύουν. Κι εμείς, οι εμβολιασμένοι. Άρα, αν ενδιαφέρεσαι να αντιμετωπίσεις την πανδημία και να προστατεύσεις τους ανθρώπους, ενδιαφέρεσαι να την αντιμετωπίσεις λαμβάνοντας μέτρα θωράκισης και προστασίας όλης της κοινωνίας, δίνοντας κατευθύνσεις για όλη την κοινωνία ανάλογα με την θέση του καθενός, και όχι ενοχοποιώντας ένα μέρος της κοινωνίας στρέφοντάς το απέναντι στο άλλο.

Ποτέ και πουθενά μια κοινωνία δεν ξεπέρασε οποιοδήποτε πρόβλημα μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού, μέσω του διχασμού, μέσω του διαχωρισμού σε αμνούς και ερίφια, μέσω του κοινωνικού στιγματισμού. O μόνος διαχωρισμός που πήγε μπροστά τις κοινωνίες είναι η άρνηση από τους πληβείους του “διαίρει και βασίλευε” των “από πάνω”, είναι η συμπαράταξη των “από κάτω” ενάντια στους πατρίκιους, τα τσιράκια, τους πραιτωριανούς και τους παπαγάλους τους.   

Τρίτον: Είναι χρήσιμο το εμβόλιο; Είναι αναγκαίο; Ναι. Ποιος το λέει; Η Επιστήμη. Οι γιατροί. Οι έρευνες. Σώζει 100% το εμβόλιο; Όχι. Τι κάνει ; Σε προφυλάσσει δεκάδες περισσότερες φορές από τον ιό, σε σχέση με το να τον αντιμετωπίσεις ανεμβολίαστος. Είναι ψέμα αυτό επειδή το λένε οι φαρμακευτικές; Όχι, δεν είναι ψέμα. Ναι, οι φαρμακευτικές είναι όρνεα, είναι γύπες, είναι εγκληματίες που κερδοσκοπούν πάνω στην ασθένεια. Αλλά είναι τέτοιες όχι γιατί έχουν μετατρέψει την επιστήμη σε μαγγανεία, όχι γιατί λένε ψέματα για τα εμβόλια, ή για τα φάρμακα για την γρίπη, ή για τα φάρμακα για την ποδάγρα. Είναι ύαινες γιατί στο πλαίσιο των υφιστάμενων σχέσεων παραγωγής έχουν μετατρέψει την επιστημονική γνώση σε εμπόρευμα, γιατί μέσα σε αυτό το άθλιο καπιταλιστικό σύστημα έχουν ποδηγετήσει και καπηλευτεί το προϊόν της επιστήμης με αποτέλεσμα από δημόσιο αγαθό να αποτελεί αντικείμενο κερδοσκοπίας και θησαυρισμού.

Είναι το εμβόλιο σκάρτο γιατί το προωθούν οι κυβερνήσεις που δεν τις εμπιστευόμαστε; Γιατί ο Μητσοτάκης είναι “πείξος” και ο Μακρόν “δείξος”. Δεν έχω καμία δυσκολία να υπερθεματίσω ότι ο Μητσοτάκης είναι  πολιτικά «πείξος» και ότι ο Μακρόν είναι γενικά «δείξος». Αλλά η αντίσταση απέναντι στον Μητσοτάκη και στον Μακρόν δεν μπορεί να γίνεται με το να βαφτίζεται «αντίσταση» η εκδίωξη και ενίοτε η καταδίωξη της λογικής. Η «αντίσταση» απέναντι στην λογική δεν έχει τίποτα το «επαναστατικό» ή το «απελευθερωτικό».  Μόνο σκοταδισμό και ανορθολογισμό έχει, όσους μανδύες “ηρωικότητας” κι αν φορέσει. Και αφέλεια. Θυμηθείτε την μυλωνού. Δεν κατάφερε και πολλά όταν πήγε και κάηκε για να τιμωρήσει τον άπιστο άντρα της.

Οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου θέλουν τον εμβολιασμό όχι γιατί αγωνιούν για την υγεία των λαών. Αν αγωνιούσαν δεν θα είχαν διαλύσει τα συστήματα υγείας ανά τον κόσμο και δεν θα πέθαιναν τον άνθρωπο με χίλιους τρόπους. Ενδιαφέρονται για τον εμβολιασμό, ακριβώς για να συνεχίσουν να πίνουν το αίμα των λαών, κρατώντας ζωντανούς τους ανθρώπους ώστε να συνεχίζουν να τους ξεζουμίζουν και για να μην καταρρεύσει η οικονομία τους, το σύστημά τους.

Η δική μας απάντηση πρέπει να είναι να είμαστε ζωντανοί για όλους τους αντίθετους λόγους. Ανάμεσα στους αντίθετους λόγους και για να τους ανατρέψουμε και να επιβάλλουμε άλλη πολιτική από την δική τους, την «ανθυγιεινή». Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να είμαστε ζωντανοί. Και για να είμαστε ζωντανοί χρειάζεται το εμβόλιο. Για την ιλαρά, για την ανεμοβλογιά, για την διφθερίτιδα, για την ηπατίτιδα,  για την ευλογιά, για την γρίπη, για τον κορωνοιό. Ποιος το λέει; Η Επιστήμη, το λέει! Οι έρευνες, το λένε! Τα ιατρικά δεδομένα και οι μελέτες, το λένε! τα “πολεμικά ανακοινωθέντα” από τα νοσοκομεία, το λένε! 

Τέταρτον: Είναι το εμβόλιο ιδανικό για όλους; Και τι γίνεται με ενδεχόμενες παρενέργειες; Τι γίνεται με αυτούς που φοβούνται; Που δυσπιστούν; Που αμφιβάλουν; Απάντηση: Κάθε άνθρωπος πρέπει να έχει απαντήσεις στα ερωτήματά του, πολύ περισσότερο όταν αυτά αφορούν ζωή και θάνατο. Πρέπει να έχει δυνατότητα ιατρικού ελέγχου. Ιατρικής καθοδήγησης, προσωποποιημένης, αναλυτικής, έγκυρης. Γι’ αυτό μιλάμε για πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας. Γι’ αυτό μιλάμε για δωρεάν και υψηλού επιπέδου δημόσια υγεία, για γιατρούς, για φαρμακοεπαγρύπνηση, για ιατρική παρακολούθηση, πριν και μετά το εμβόλιο. Γι’ αυτό μιλάμε για διαφάνεια, για αλήθεια, για εξαντλητική ενημέρωση, για επιμονή και υπομονή στην εξονυχιστική παράθεση δεδομένων, για δημοσιοποίηση όλων των στοιχείων, ώστε να μην αφήνετε περιθώριο σε κανέναν να ψαρεύει σε θολά νερά.

Ως εκ τούτου καμία ανοχή σε εκείνους που “ανοσοκαταστέλουν” τη μέθοδο της πειθούς επειδή δεν ταιριάζει στην άθλια πολιτική τους. Που θέλουν να προσπεράσουν την καμπάνια για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού και το διαπράττουν κραδαίνοντας την σπάθα της υποχρεωτικότητας. Σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία προυπόθεση και προαπαιτούμενο για να “υποχρεώσεις” κάποιον είναι να του έχεις παράσχει όλες εκείνες τις δυνατότητες για απαντήσεις που αίρουν με τρόπο αποδεδειγμένο, ασφαλή, και εν προκειμένω επιστημονικά τεκμηριωμένο, τις αμφιβολίες του. Που του έχεις παράσχει όλο το φως που χρειάζεται για να προσπεράσει τις σκιές του. Που του έχεις αποδείξει ότι δεν τον θεωρείς “στατιστικό δείγμα” ακόμα και αυτού του πολύ μικρού αλλά όχι ανύπαρκτου ποσοστού των παρενεργειών, προφυλάσσοντας έτσι κι αυτό το “στατιστικό δείγμα”. Κι αυτό δεν γίνεται με όρους “αγέλης”, αλλά με την ιατρικά προσωποποιημένη αρωγή ενημέρωσης στην δική του ξεχωριστή περίπτωση. Τότε είναι που, πλέον, τίθεται το ζήτημα όχι της “ατομικής” αλλά της κοινωνικής ευθύνης του ενός εκάστου. Τότε και μόνο τότε η ανάγκη τίθεται με όρους “υποχρέωσης”.  Οτιδήποτε άλλο αποτελεί συνταγή βγαλμένη από τα “αποφασίζομεν και διατάσσομεν”.

Πέμπτον: Υποχρεωτικότητα και πλαστές “ελευθερίες”, εκβιασμοί, απειλές, μαστίγιο, αναστολές, περιορισμοί, βούρδουλας, διαχωρισμός, απαγορεύσεις, “σπιναλόγκα”; Απάντηση: Όχι, όχι, όχι. Εκείνο που χρειάζεται είναι κρυστάλλινο μήνυμα υπέρ της Επιστήμης και της Αναγκαιότητας. Που θα πει: Μέτρα ιχνηλάτησης, επιδημιολογικής επιτήρησης, αποσυγχρωτισμού, τήρησης των υγειονομικών κανόνων, έλεγχος δωρεάν και μαζικός για όλους, Και σύστημα Υγείας. Δημόσιο. Δωρεάν. Στελεχωμένο. Υλικοτεχνικά θωρακισμένο. 

Αυτό που χρειάζεται, αντί να χωριστούμε σε αντιμαχόμενα στρατόπεδα εμβολιασμένων και σε στρατόπεδα ανεμβολίαστων, είναι να ενωθούμε. Αυτό που χρειάζεται είναι να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον, γιατί μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό. Οι παστωμένοι σε λεωφορεία αλλά διαχωρισμένοι στις ταβέρνες, οι “ελεγχόμενοι” στα θέατρα αλλά “ανέλεγκτοι” στις εκκλησίες, οι “ελευθέρας” στα σούπερ μάρκετ αλλά “πιστοποιημένοι” στα γήπεδα, οι “ένας – ένας” στα μαγαζιά αλλά “25 και 30” στις σχολικές αίθουσες, να ενωθούμε. Υπέρ της Επιστήμης και της δημόσιας υγείας. Υπέρ της καθολικής προστασίας παντού. Υπέρ της διαφάνειας. Και υπέρ των ατομικών, κοινωνικών και δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Πηγή:  https://www.imerodromos.gr/me-toys-emvoliasmenoys-i-me-toys-anemvoliastoys-toy-nikoy-mpogiopoyloy/

 

Μεγάλα λόγια μετά θάνατον

 

  05 Νοεμβρίου 2021

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Ο θάνατος του Μιχάλη Πιερή, πέρα από την απώλεια για τα ελληνικά γράμματα, για την οποία μίλησαν ήδη πολλοί, δημιουργεί και μία προσωπική θλίψη σε πολλούς που τον γνωρίζαμε απλά μέσα από τις εκδηλώσεις της Αξιοθέας. Είναι ίσως γιατί μεγαλώνουμε και βλέπουμε κάποιες σταθερές μας αναφορές να χάνονται. 

Για δυο δεκαετίες κατηφορίζαμε, Άνοιξη και Φθινόπωρο, στην παλιά πόλη για να ακούσουμε μουσική, από τζαζ μέχρι fados, ήχους από την Σμύρνη, τη Συρία, την Κωνσταντινούπολη, να ακούσουμε για άλλη μια φορά τον Ψαραντώνη και τη Σαβίνα Γιάννατου, τους οποίους σχεδόν εμμονικά ο Πιερής προσκαλούσε συστήνοντας τους σε όλο και πιο πολλούς, αλλά και νεαρούς καλλιτέχνες που έκαναν τα πρώτα τους βήματα. Εκεί στην Αξιοθέα ανακαλύψαμε τον Γαλατόπουλο, ένα σημαντικό Κύπριο πολιτικό και διανοούμενο, παρακολουθήσαμε δρώμενα από μια άλλη οπτική για τον Λεόντιο Μαχαιρά, τον Μόντη, τον Καβάφη. 

Δίπλα ακριβώς από τη νεκρή ζώνη, οι ήχοι της ελληνικής μουσικής, οι στίχοι της ελληνικής γραμματείας, αναμειγνύονταν με τη φωνή του χότζα, δημιουργώντας άπειρους συμβολισμούς, σε περιόδους που υπήρχε ένταση και σε περιόδους που τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. 

Η Αξιοθέα αποτέλεσε για 24 χρόνια ένα πολιτιστικό πυρήνα στην παλιά πόλη, όταν οι πιο πολλοί κατεβαίναμε εκεί μόνο για να φάμε σουβλάκια. Ακόμα κι αυτό από μόνο του, η δημιουργία αναφορών μέσα στην πόλη, είναι πολύ σημαντικό. 

Ο Μιχάλης Πιερής έφυγε, μάλλον αναπάντεχα. Με τον χαμό του είπανε πως ήτανε πολύ σημαντικός. «Μια ακέραια προσωπικότητα διεθνούς επιστημονικής εμβέλειας…», είπε το υπουργείο Παιδείας. Πράγμα, ωστόσο, που το υπουργείο ανακάλυψε όταν ο άνθρωπος πέθανε. Πράγμα που τον ίδιο δεν θα ξένιζε. «Νοµίζω», είχε πει σε συνέντευξη του πριν δύο χρόνια, «ότι στην Κύπρο οι πραγµατικά καλλιεργηµένοι πολίτες βιώνουν ένα αίσθηµα “αηδίας” µπροστά στα δεδοµένα του ευρύτερου κοινωνικού χώρου και αποσύρονται (αναφέροµαι στη διαφθορά των εξουσιών: Της πολιτικής, της οικονοµικής, της εκπαιδευτικής, της εκκλησιαστικής). Αποσύρονται και έτσι ο χώρος µένει ελεύθερος για να τον λυµαίνονται οι απαίδευτοι, οι οποίοι, σηµειωτέον, πιστεύουν ότι είναι βαθύτατα µορφωµένοι επειδή επιδίδονται σ’ ένα επιφανειακό πλιάτσικο στο πεδίο της γνώσης. Η “γνώση” όµως εκδικείται. Ο Καβάφης είπε: “Όποιος τρέχει πίσω από τη γνώση, αρπάζει τη µωρία”». 

Σε εκείνη τη συνέντευξη είχε μιλήσει για ένα «φράγµα», «που έχουν στήσει και στηρίζουν οι λογής κατ’ ουσίαν απαίδευτοι που όµως έχουν στα χέρια τους τη θεσµική εξουσία για τα θέµατα του πολιτισµού».

Θα είχε ενδιαφέρον να μπορούσε σήμερα να απαντήσει στους θούριους που αναπέμπονται για την προσωπικότητα και την προσφορά του. 

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1327620/megla-loga-meta-thanaton