Χρονίζουν τα προβλήματα στις σχολικές υποδομές

 του Μανόλη Σόβολου

 Υπερπληθυσμός, αφόρητες θερμοκρασίες, μετακινούμενα τμήματα και λύσεις ... σε βάθος χρόνου

Η υποβάθμιση και η υποχρηματοδότηση του δημόσιου σχολείου, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έχει συσσωρεύσει πολλά προβλήματα.  Οι σχολικές μονάδες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υποδομών, τα οποία γίνονται ιδιαίτερα αισθητά, τους μήνες που έχουμε υψηλές θερμοκρασίες.  Οι αίθουσες διδασκαλίας μεταβάλλονται σε «θερμοκήπια» και είναι ανθρωπίνως αδύνατο τα παιδιά να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους.  Το πρόβλημα καθίσταται εντονότερο αν αναλογιστούμε ότι σ’ αυτές τις συνθήκες τα παιδιά δίνουν εξετάσεις, από τις οποίες πολλές φορές κρίνεται το μέλλον τους.

Το Υπουργείο Παιδείας έχει καθυστερήσει αρκετά την υλοποίηση έργων που θα βελτίωναν την καθημερινότητα όλων.  Οι αίθουσες διδασκαλίας, στην πλειοψηφία τους, δεν διαθέτουν κλιματισμό.  Οι ανεμιστήρες που τοποθετήθηκαν τα τελευταία χρόνια, είναι ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.  Η ποιότητα του αέρα σε πολλές σχολικές τάξεις δεν είναι η ενδεδειγμένη.  Η πανδημία βρήκε ανέτοιμο το Υπουργείο να ανταποκριθεί στην κρίση.  Απουσία ολοκληρωμένου σχεδιασμού και καθυστερήσεις στη βελτίωση της υλικοτεχνικής υποδομής δυσχέραναν την κατάσταση.

 

Πρόβλημα με την ποιότητα του αέρα στα Δημοτικά

Έρευνα που πραγματοποίησε το ΤΕΠΑΚ, για την ποιότητα του αέρα στα Δημοτικά Σχολεία έδειξε ότι στο μεγαλύτερο μέρος του ημερήσιου σχολικού χρόνου (85%), η θερμοκρασία του αέρα στο εσωτερικό των τάξεων υπερέβη το συνιστώμενο ανώτατο όριο (27°C).  Επίσης, στο ένα τρίτο των μετρήσεων για αιωρούμενα σωματίδια στο εσωτερικό των τάξεων, η τιμή ξεπέρασε το συνιστώμενο όριο 15 μg/m3 (συνιστώμενη τιμή ανά 24ωρο).  Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 84 τάξεις, 42 δημόσιων Δημοτικών Σχολείων, τον Μάιο-Ιούλιο του 2021, περίοδο κατά την οποία εφαρμοζόταν ένα ειδικό υγειονομικό πρωτόκολλο COVID-19 για τη λειτουργία των σχολείων.  Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το 11% των αιθουσών που μελετήθηκαν διέθετε κλιματισμό, ο οποίος δεν χρησιμοποιήθηκε, λόγω και των υγειονομικών πρωτοκόλλων που εφαρμόζονταν.

Οι κλιματικές συνθήκες έχουν επιδεινωθεί τα τελευταία χρόνια, δημιουργώντας την αναγκαιότητα της εγκατάστασης κλιματιστικών σε όλες τις σχολικές αίθουσες.  Στις δεδομένες συνθήκες ο κλιματισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρχει ποιοτική διδασκαλία και μάθηση.  Ολοένα και περισσότερες μέρες της σχολικής χρονιάς, εκπαιδευτικοί και παιδιά είναι υποχρεωμένοι να εργάζονται σε υψηλές, αφόρητες θερμοκρασίες, με σοβαρούς κινδύνους για την υγεία τους.

Οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών και των γονιών έχουν θέσει πολλές φορές το πρόβλημα στο Υπουργείο, ζητώντας να παρθούν άμεσα ουσιαστικά μέτρα, ώστε η διδασκαλία να διεξάγεται σε κατάλληλες συνθήκες.  Διαμαρτύρονται για την κωλυσιεργία που παρατηρείται από τις Τεχνικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας να καταθέσουν και να υλοποιήσουν ένα πρόγραμμα εγκατάστασης κλιματισμού - εξαερισμού, μέσα σε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα. 

Ο κ. Απόστολος Σκουρουπάτης, αντιπρόεδρος της ΠΟΕΔ, ανέφερε ότι τα συμπεράσματα της έρευνας που δημοσιεύτηκαν, επιβεβαιώνουν αυτό που έλεγαν τόσο καιρό οι δάσκαλοι για τις αίθουσες «καμίνι», μέσα στις οποίες προσπαθούν να λειτουργήσουν με τα παιδιά.  «Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι που φωνάζουμε και απαιτούμε για να μπουν συσκευές εξαερισμού στα σχολεία.  Είναι προτεραιότητα να μπουν οι συσκευές εξαερισμού, ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο που θέλουμε άριστη ποιότητα του αέρα, ώστε να αποφεύγουμε λοιμώξεις».

Ο κ. Κώστας Χατζησάββας, πρόεδρος της ΟΕΛΜΕΚ, δήλωσε ότι είναι αυτονόητη η ύπαρξη σοβαρού προβλήματος υποδομής στα σχολεία, με τις υψηλές θερμοκρασίες.  Σημείωσε ότι υπάρχουν τρόποι για την αντιμετώπιση του θέματος, το ζητούμενο είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση για την επίλυσή του.  «Επίσης, υπάρχουν σοβαρά προβλήματα υπερπληθυσμού σε σχολεία της Λάρνακας, Πάφου και Λεμεσού.  Παρότι υπάρχουν αποφάσεις, εδώ και χρόνια, για κτίσιμο νέων σχολείων, οι Τεχνικές Υπηρεσίες κωλυσιεργούν, με αστήρικτες δικαιολογίες.  Υπάρχει μεγάλη έλλειψη από Τεχνικές Σχολές και τα παιδιά αναγκάζονται να πάνε στο Λύκειο»

Ο κ. Φρίξος Ζεμπύλας, πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Δημοτικής Εκπαίδευσης, σημείωσε ότι τα συμπεράσματα της έρευνας του ΤΕΠΑΚ είναι εύκολο να τα διαπιστώσει όποιος επισκεφτεί τα σχολεία και δει τις συνθήκες που βιώνουν τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί.  «Η επιστημονική μελέτη λέει αυτά που δείχνουν και οι δικές μας εμπειρίες μέσα στα σχολεία».  Επισήμανε τις σοβαρές ελλείψεις στα Ειδικά Σχολεία, όπου τα παιδιά δεν διαθέτουν όλα όσα απαιτούνται για την σωστή εκπαίδευση και φροντίδα.  Η ποιότητα του αέρα και οι συνθήκες που επικρατούν στις αίθουσες διδασκαλίας δεν επιτρέπουν στα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά στο μάθημα.  Ιδιαίτερα μετά από το μάθημα της Γυμναστικής το πρόβλημα γίνεται εντονότερο.  Τα περισσότερα σχολεία δεν διαθέτουν αποδυτήρια ή ντους και τα παιδιά πηγαίνουν ιδρωμένα στις τάξεις, με όλες τις συνέπειες για τη διεξαγωγή των μαθημάτων.  Τόνισε ότι οι γονείς έχουν καταθέσει προτάσεις και αναμένουν από το Υπουργείο έργα για την βελτίωση των συνθηκών στις αίθουσες διδασκαλίας.  «Κατανοούμε και σεβόμαστε τις διαδικασίες του Υπουργείου, αλλά απαιτείται απλούστευση και συντονισμός με όλες τις άλλες αρχές και υπηρεσίες, ώστε να αξιολογούνται ταχύτατα όλα τα δεδομένα και να παίρνονται άμεσα αποφάσεις.  Υπάρχουν τα στοιχεία για τα δημογραφικά χαρακτηριστικά κάθε περιοχής και είναι απαράδεκτο να έχουμε καθυστερήσεις στην ανέγερση νέων σχολείων», ανέφερε χαρακτηριστικά. 

Ο κ. Χαράλαμπος Διονυσίου, πρόεδρος της Συνομοσπονδίας Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης, δήλωσε ότι η έρευνα του ΤΕΠΑΚ αφορούσε τα Δημοτικά Σχολεία.  Επισήμανε όμως, ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα υλικοτεχνικής υποδομής και στα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης.  Σε πολλά σχολεία υπάρχει υπερπληθυσμός και είναι αναγκαίο να ανεγερθούν νέες σχολικές μονάδες.  Υπάρχουν περιπτώσεις μετατροπής εργαστηρίων σε αίθουσες διδασκαλίας.  Επίσης, υπάρχουν μετακινούμενα τμήματα και αυτό έχει σοβαρές συνέπειες στην ποιότητα της διδασκαλίας και της μάθησης.  Πολλά από τα μέτρα που προτείνει το Υπουργείο για τη βελτίωση της θερμικής άνεσης πάνε σε βάθος χρόνου, χρειαζόμαστε όμως άμεσα μέτρα».  Τόνισε ότι στις σημερινές συνθήκες, σε πολλά σχολεία, χρειάζεται αναβάθμιση της ηλεκτρικής εγκατάστασης.

 

Το ΥΠΑΝ δεν έχει αποφασίσει για κλιματιστικά

Ο κ. Ανδρέας Μαραγκός, προϊστάμενος των Τεχνικών Υπηρεσιών του ΥΠΑΝ, ανέφερε ότι δεν έχει δει την έρευνα, καθώς δεν έχει δοθεί στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Υπουργείου Παιδείας.  Γνωρίζει μόνο ότι δημοσιεύτηκε αποσπασματικά και δεν μπορεί να τη σχολιάσει αν δεν έχει όλα τα δεδομένα.  Ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη έρευνα, ο κ. Μαραγκός ανέφερε ότι: «Οι Τεχνικές Υπηρεσίες συνεχίζουν να υλοποιούν το αναπτυξιακό πρόγραμμα του Υπουργείου.  Στα νέα σχολεία λαμβάνεται πρόνοια ώστε να είναι μηδενικής ενεργειακής κατανάλωσης.  Επίσης, στα σχολεία όπου γίνεται αντισεισμική αναβάθμιση γίνονται οι απαραίτητες αλλαγές.  Με διάφορα προγράμματα που υλοποιούμε στοχεύουμε στο να υπάρχει βελτίωση της θερμικής άνεσης». 

Ο κ. Μαραγκός επισήμανε ότι: «δεν έχει ληφθεί απόφαση για τοποθέτηση κλιματιστικών, ούτε έχουν τεθεί οποιαδήποτε χρονοδιαγράμματα.  Κάτι τέτοιο όπως είπε θα ήταν μια τεράστια διαδικασία και δαπάνη, πάνω από 100 εκατομμύρια.  Αυτή τη στιγμή υπάρχει κλιματισμός στο 11 – 12% των σχολικών αιθουσών.  Πρόκειται, κυρίως, για αίθουσες Ειδικής Εκπαίδευσης, αίθουσες πολλαπλής χρήσης, γραφεία Διοίκησης και Γραμματείας».

Σ’ ότι αφορά στην τοποθέτηση φωτοβολταϊκών συστημάτων στα σχολεία εκτίμησε ότι στο τέλος του καλοκαιριού θα έχουν καλυφθεί όλα τα σχολεία.  «Υπήρχαν σε 110 σχολεία και τώρα ολοκληρώνουμε το πρόγραμμα τοποθέτησης σε άλλα 405.  Απομένουν 200 στα οποία για διάφορους λόγους δεν μπορεί να γίνει τοποθέτηση (μικρά Νηπιαγωγεία κ.λ.π.)».  Επισήμανε ότι εκεί και όπου εμφανίζονται προβλήματα επιλύονται, σε συνεργασία με τις Σχολικές Εφορείες.

 

Πολλά τα στεγαστικά προβλήματα των σχολείων

Οι οργανωμένοι γονείς επιμένουν και αναδεικνύουν τα στεγαστικά προβλήματα που υπάρχουν στα σχολεία μας.  Πρόσφατα η Ομοσπονδία Συνδέσμων Γονέων Μέσης και Τεχνικής Εκπαίδευσης της Λάρνακας σε ανακοίνωσή της επισημαίνει ότι «εξακολουθεί να είναι μεγάλο το πρόβλημα του υπερπληθυσμού στα σχολεία της πόλης και επαρχίας Λάρνακας, υπάρχει απαράδεκτη καθυστέρηση στην ανέγερση νέων σχολικών μονάδων, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν επείγουσες ανάγκες σε υλικοτεχνική υποδομή. Τα στοιχεία για τη σημαντική αύξηση του αριθμού των μαθητριών/των σε συγκεκριμένα σχολεία είναι γνωστά εδώ και αρκετό καιρό στους αρμόδιους φορείς χωρίς ωστόσο να λαμβάνονται οποιαδήποτε μέτρα».

Επισημαίνουν ακόμη ότι όπως είναι σήμερα τα σχολικά κτίρια «δεν μπορούν να καλύψουν ούτε στο ελάχιστο τις ανάγκες ενός σύγχρονου σχολείου, αφού συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός των μαθητών σε ορισμένα σχολεία χωρίς να αυξάνεται ο αριθμός των υποδομών, δηλαδή αίθουσες, τουαλέτες, κοινόχρηστοι χώροι. Ακόμα δεν υπάρχει  οποιαδήποτε αύξηση σε εργαζόμενους/ες στη συντήρηση των χώρων, στην ικανοποίηση λειτουργικών αναγκών αλλά και στην καθαριότητα των κτιρίων».  Όλο και πιο συχνά τα σχολεία καλούνται να λειτουργήσουν σε δύσκολες κλιματικές συνθήκες.  Αυτό που τα προηγούμενα χρόνια ήταν εξαίρεση σήμερα αποτελεί την καθημερινή κατάσταση των σχολείων μας.  Γονείς και εκπαιδευτικοί καλούν όλους τους αρμόδιους φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τη διασφάλιση των καλύτερων συνθηκών διδασκαλίας και μάθησης στα σχολεία. 

 Δημοσιεύτηκε και στο

https://dialogos.com.cy/chronizoyn-ta-provli-ata-stis-scholikes-ypodo-es/

 

 

Πόσο ελεύθερος είναι τελικά ο Τύπος; Και γιατί να μας αφορά;

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 19/05/2022

Δεν χρειάζονται πολλά. Χρειάζεται μόνο να δει κάποιος τον χάρτη της παγκόσμιας κατάταξης της ελευθερίας του Τύπου, όπως τον ετοιμάζει κάθε χρόνο η οργάνωση Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Reporters Sans Frontières). Από εκεί και μόνο μπορεί να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα της εποχής μας.

Σε μια κλίμακα από το 1 έως το 100, μόνο οκτώ χώρες (Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Εσθονία, Φινλανδία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Κόστα Ρίκα – με αυτή τη σειρά κατάταξης) καταφέρνουν να ξεπεράσουν πια το 85.

Η Κύπρος έχει κατρακυλήσει στην 65η από την 26η θέση στην οποία ήταν πριν έναν μόλις χρόνο, ενώ η Ελλάδα έπεσε στην 108η από την 70ή, χειρότερα ακόμα κι από το Ψευδοκράτος το οποίο βρίσκεται στην 81η θέση (από την 76η). Η έρευνα συντάσσεται σε 180 κράτη και περιοχές, ανάμεσά τους και μη αναγνωρισμένα, διότι ΜΜΕ υπάρχουν παντού και συνεπώς η ελευθερία τους είναι μετρήσιμη, αλλά και κρίσιμη για τη δημοκρατία.

Ο διεθνής ορισμός για την ελευθερία του Τύπου είναι «η δυνατότητα των δημοσιογράφων ως άτομα και συλλογικά να επιλέγουν, να παράγουν και να δημοσιοποιούν ειδήσεις που αφορούν το δημόσιο συμφέρον, ανεξάρτητα από πολιτικές, οικονομικές, νομικές και κοινωνικές παρεμβάσεις και χωρίς να απειλείται η σωματική και ψυχική τους ακεραιότητα».

Η συνολική δε βαθμολογία μιας χώρας επηρεάζεται από μια σειρά από παράγοντες με σημαντικότερους την ικανότητα αυτών που ασκούν την εξουσία σε όλα τα επίπεδα να προστατεύσουν τους δημοσιογράφους αλλά και την προθυμία τους να το πράξουν.

Από τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τις απειλές και τις παρεμβάσεις όλων των μορφών εις βάρος του Τύπου, μέχρι και τη δική τους εμπλοκή ενίοτε, εκεί όπου ασκούνται πιέσεις από τις αρχές προκειμένου να μην μπορούν οι δημοσιογράφοι να κάνουν απρόσκοπτα τη δουλειά τους.

Εδώ, η είδηση πέρασε σχετικά στο ντούκου. Και το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρουμε εμείς οι ίδιοι δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν την αναδείξαμε, και όταν λέω «εμείς» συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου, καθώς τα αποτελέσματα της φετινής κατάταξης ανακοινώθηκαν προ δεκαπενθημέρου και έκτοτε έλεγα ότι πρέπει να γράψω κάτι.

Για την ακρίβεια είχα και μεγαλύτερη, μάλλον, ευθύνη από πολλούς άλλους συναδέλφους να το κάνω ως ένας από εκείνους τα ονόματα των οποίων βρέθηκαν, το δικό μου για δύο συναπτά έτη, στην έκθεση του Συμβουλίου της Ευρώπης αναφορικά με σοβαρά περιστατικά απειλών εναντίον δημοσιογράφων σε κάθε χώρα.

Η θεαματική κατρακύλα της Κύπρου οφείλει να μας προβληματίσει όλους πολύ σοβαρά. Και εμάς ως λειτουργούς των ΜΜΕ, αλλά και εσάς ως πολίτες, καθώς η ελευθερία των δημοσιογράφων είναι ένας από τους σημαντικότερους πυλώνες της δημοκρατίας. Μιλάμε πάντα για τους δημοσιογράφους οι οποίοι ανταποκρίνονται στις βασικές απαιτήσεις του επαγγέλματος ή και αδυνατούν να το κάνουν, παρότι θα ήθελαν, από φόβο μήπως χάσουν τη δουλειά τους, σε μια εποχή που ο Τύπος, ειδικά ο έντυπος αλλά και τα ΜΜΕ, συρρικνώνονται.

Σε περιόδους κρίσεων, όπως αυτή που διερχόμαστε, διαφαίνεται καλύτερα από ποτέ η σημασία του Τύπου και της δουλειάς των δημοσιογράφων αυτών. Είτε αποκαλύπτουν, είτε διατυπώνουν απόψεις που ενοχλούν συμφέροντα και κατεστημένα, είτε απλώς… καλύπτουν τα θέματα, κάτι που φάνηκε πιο έντονα  στην περίοδο έξαρσης της πανδημίας με τα όσα κυκλοφορούσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και καταναλώνονταν ευρέως από ένα κομμάτι της κοινωνίας. Ένα κομμάτι το οποίο δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να κάνει τη διάκριση ανάμεσα στην επαγγελματική δημοσιογραφία και στα όσα διάφοροι, πολλές φορές κάθε άλλο παρά αθώα, διοχέτευαν ως ψεύτικες και παραπλανητικές ειδήσεις.

Με τις ανάλογες καταστροφικές συνέπειες.

Με αυτό βέβαια δεν υπονοώ ότι είναι αγγελικά πλασμένος ο κόσμος της δημοσιογραφίας, ούτε και μπορεί να διαγράψει και πολλές αστοχίες από πλευράς δικής μας, είτε αυτό οφείλεται σε επιπολαιότητα, είτε και σε άλλους παράγοντες. Αν το καταθέτω είναι για να πω πως, παρότι ζούμε σε ένα εντελώς διαφορετικό πεδίο ενημέρωσης πια, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να διαδραματίζουν τεράστιο ρόλο και συνεπώς η πληροφόρηση να μην είναι πια αποκλειστικό προνόμιο των δημοσιογράφων -και αυτό δεν είναι κακό- ο ρόλος του Τύπου στη διατήρηση της δημοκρατίας παραμένει πρωταρχικός.

Εκεί όπου ο Τύπος περιορίζεται, ελέγχεται ή αποτυγχάνει, θύμα δεν είναι μόνο η ενημέρωση ως απλή διάδοση πληροφοριών. Θύμα είναι η ίδια η δημοκρατία και η άσκηση ελέγχου αλλά και κριτικής στην εξουσία. Είναι η ελευθερία.

Γιατί ακριβώς ο Τύπος διατηρεί τον κυρίαρχό του ρόλο στη μετάδοση των πληροφοριών και δεν γίνεται αλλιώς. Ή μάλλον, γίνεται, αλλά η εμπειρία έχει αποδείξει πως δεν βγαίνει τίποτα καλό όταν η διακίνηση της πληροφορίας γίνεται από πηγές οι όποιες, όχι μόνο δεν λογοδοτούν σε οποιονδήποτε, αλλά και κανείς δεν γνωρίζει ποιος κρύβεται πίσω τους.

Kάτι που, δικαίως θα μου απαντήσει κάποιος ισχύει και με τα κανονικά ΜΜΕ, σε μια εποχή που η κρίση στον χώρο μας έχει φέρει πολύ μεγαλύτερες εξαρτήσεις. Και είναι γεγονός. Για αυτό και χρειάζεται να στηριχθεί το κομμάτι που λειτουργεί και κάνει τη δουλειά του παρά τις πολλές αντιξοότητες.

Δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κάτι άλλο αυτό το κομμάτι. Και εάν αφεθεί να σβήσει και αυτό, νομίζω πως ο καθένας αντιλαμβάνεται, αν μη τι άλλο, πόσο χειρότερα θα είναι τα πράγματα.

Αν δεν το αντιλαμβάνεται, δεν έχει παρά να κάνει μια σύγκριση με το παρελθόν του Τύπου εδώ και το τι ισχύει σήμερα. Διότι η έρευνα γίνεται πολύ εμπεριστατωμένα και γι’ αυτό τυγχάνει σεβασμού διεθνώς. Και τότε θα αντιληφθεί.

 Πηγή:  https://politis.com.cy/apopseis/stiles/poso-eleytheros-einai-telika-o-typos-kai-giati-na-mas-afora/

Το τεράστιο τίμημα της κενολογίας

 ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 17/05/2022

Ελπίζω το πάθημα Χριστοδουλίδη να γίνει επιτέλους μάθημα και στους υπόλοιπους. Αν και οφείλω να σας πω ότι δεν έχω  πολλές ελπίδες, μιας και λίγα πράγματα είναι τόσο βαθιά ριζωμένα στο πολιτικό -και όχι μόνο- DNA μας όσο ο επαρχιωτισμός και η ξενομανία.

Το δέος με το οποίο στέκουν διαχρονικά οι χαζοκούμπαροι πολιτικοί απέναντι στις «φίρμες» της πολιτικής επικοινωνίας της Ελλάδας δεν είναι σημερινό, ούτε περιορίζεται στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ίδιος δεν έχει ευθύνη για αυτό που έγινε.

Όμως, το φαινόμενο είναι σχεδόν καθολικό, διαχρονικό και κυρίως υποτιμητικό για τις πολύ αξιόλογες προσπάθειες ανθρώπων εδώ να αναπτύξουν με πολύ κόπο και ευσυνειδησία τον κλάδο, βασιζόμενοι όχι σε (πανάκριβες κιόλας) αρπαχτές, αλλά σε δουλειά ουσίας με ρίσκα μεγάλα, επαγγελματικά και προσωπικά. Και με άμεση γνώση του αντικειμένου.

Από την άλλη, ναι, δεν μπορεί και δεν πρέπει κανείς να ακυρώνει, ειδικά στην ΕΕ και σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης κιόλας, εταιρείες και πρόσωπα με εμπειρία στον τομέα, ούτε και να καταλήγει στο άλλο άκρο, στον τοπικισμό και στα ανάλογα κολλήματα. Είναι εξίσου απομακρυσμένο από την εποχή μας. Και εξίσου λανθασμένο, νομίζω.

Όμως, εάν μιλάμε για την πολιτική επικοινωνία ενόψει προεδρικών, ένα σημαντικό της κομμάτι είναι και η ικανότητα των ίδιων των υποψηφίων να πείσουν για το πώς μπορούν να διαχειριστούν και να αξιοποιήσουν το εγχώριο δυναμικό μας, σε όλους τους τομείς. Μαζί και σε αυτόν. Σ’ αυτό απευθύνονται σε μια μάλιστα παρατεταμένη περίοδο παραγκωνισμού και περιφρόνησης έναντι των όσων αυτό μπορεί να παράξει. Σε όλους τους τομείς.

Κι όταν οι υποψήφιοι τρέχουν μονίμως στην Ελλάδα προκειμένου να καπαρώσουν πρώτοι τα «ονόματα» για να εντυπωσιάσουν, πάγια δυστυχώς πρακτική των περισσοτέρων, αυτό μάλλον το αντίθετο είναι που δείχνει.

Στην καλύτερη περίπτωση φανερώνει αδιαφορία προς την κατεύθυνση μιας τέτοιας αξιοποίησης και, στη χειρότερη, αδυναμία να το πράξουν. Τη χειρότερη, ναι. Διότι είναι μέρος της δουλειάς τους, πώς να το κάνουμε; Εκτός κι αν αύριο σκοπεύουν να διοικούν τον τόπο με εισαγωγές.

Πόσω δε μάλλον όταν ξέρουν και ξέρουμε ότι, κακοτοπιές του τύπου κάνουμε κοπτοραπτική από μια ομιλία 14 ετών -την οποία δεν γράψαμε καν εμείς!- δεν μπορούν να αποφευχθούν καθώς, όσο κι αν δεν το θέλουμε, για το «εθνικό κέντρο» παραμένουμε μια μικρή και άνευ σημασίας αγορά. Από εκεί και πέρα, η ευθύνη είναι ευρύτερη. Αν και δεν είναι η ουσία.

Η ουσία είναι μία: είναι η έλλειψη επαφής των υποψηφίων με την πραγματικότητα και τα πολλά και τεράστια προβλήματα του κόσμου σήμερα. Και κυρίως είναι η απουσία -μέχρι στιγμής- συγκεκριμένων προτάσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων αυτών.

Οι υποψήφιοι και δυστυχώς και εμείς, ως ΜΜΕ, ασχολούμαστε με οτιδήποτε πλην των προβλημάτων αυτών. Κανένας δεν μιλά για την ακρίβεια, κανένας δεν μιλά για τη φτωχοποίηση ολοένα και περισσότερων ανθρώπων, την ανεργία των νέων, τις τρομακτικά πολλές μετακομίσεις νεαρών ζευγαριών στα σπίτια των γονιών τους, την απουσία της όποιας επαγγελματικής προοπτικής εάν δεν υπάρχει το ανάλογο βύσμα, τη διαφθορά ακόμα και την αποτυχία διαχείρισης του μεταναστευτικού η οποία είναι βούτυρο στο ψωμί των ρατσιστών, την ώρα που η χώρα αντιδρά σπασμωδικά και συχνά απάνθρωπα έναντι των ανθρώπων αυτών και εκτίθεται διεθνώς με τη συμπεριφορά της. Αν και δεν είναι το πρωτεύον αυτό με το διεθνές ρεζίλεμα. Ή δεν θα έπρεπε.

Η τραγωδία είναι πως όλοι επικεντρώνονται στο πώς θα εκλεγούν και κατ’ επέκταση πώς θα διατηρήσουν αλώβητα τα ποσοστά των κομμάτων τους ή των κομμάτων που τους στηρίζουν. Πολιτική ουσία σπανίως υπάρχει, στο πλαίσιο δε ειδικά αυτής της διεργασίας, ενόψει προεδρικών, σπανιότητα.

Η πολιτική επικοινωνία των προεδρικών είναι μια καμπάνια διαφημιστική σαν όλες τις άλλες, η οποία, αν και δεν το λέει ξεκάθαρα, βολεύεται γύρω από μια μεγάλη αλήθεια: ότι αυτό που απασχολεί τα κόμματα και τους υποψηφίους είναι το τι θα πάρουν από αυτούς που θα πάνε να ψηφίσουν, όσο λίγοι ή πολλοί κι αν είναι. Οι υπόλοιποι, κανέναν δεν αφορούν, διότι η δουλειά τους πάλι θα γίνει.

Αυτό όμως που δεν γίνεται, είναι η δουλειά της κοινωνίας. Αυτό που δεν γίνεται είναι η καταγραφή της όποιας προόδου στα μύρια προβλήματα που ταλαιπωρούν τον κόσμο και που αυξάνονται, με αποτέλεσμα η απαξίωση για τη δημόσια ζωή και την όποια συμμετοχή σ’ αυτήν, η απαξίωση για την ίδια τη δημοκρατία να αυξάνεται επίσης μέρα με την ημέρα, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν ότι το σύστημα τους εξωθεί στο περιθώριο.

Μέχρι που κάποιος να αποφασίσει, πέραν των ποσοστών της υποψηφιότητάς του, να ασχοληθεί σοβαρά και με τον κόσμο και τις ανησυχίες του και να προτείνει λύσεις -εάν μπορεί- και είναι νομίζω βασική η προϋπόθεση για να πολιτεύεται κάποιος, η κατάσταση αυτή δεν θα αλλάξει.

Θα συνεχίζουν να διεκδικούν την ψήφο όσων μετέχουν με γενικόλογα και διαφημιστικές ατάκες, οι δε υπόλοιποι θα τους γυρνούν την πλάτη και θα γίνονται συχνότατα βορά στα θηρία του λαϊκισμού και της ακρότητας.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς. Αφορά και εμάς ως πολίτες. Πολύ περισσότερο μάλιστα. 

 Πηγή:  https://politis.com.cy/apopseis/stiles/to-terastio-timima-tis-kenologias/

 

Τα social media έχουν καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις. Στην κυριολεξία!

 ΝΑΤΑΛΙΑ Κ. ΔΑΛΙΑΝΗ, 12/04/2022

Τα social media έχουν καταστρέψει τις ανθρώπινες σχέσεις. Το λέω και πραγματικά το εννοώ. Σαν να μας έχουν κάνει να ζούμε μέσα σε μία φούσκα, ζητώντας αποκλειστικά και μόνο την ύλη και αγνοώντας την πραγματικότητα. Σαν να μας έχουν χαζέψει. Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια! Γιατί ενώ ήρθαν για να διευκολύνουν, για να μειώσουν κάθε χιλιομετρική απόσταση και κυρίως να ενδυναμώσουν τις ανθρώπινες σχέσεις, εν τέλει φαίνεται να γίνεται το εντελώς αντίθετο. Και μέσα σε αυτό το κατά τ’ άλλα μεγαλόπνοο σχέδιο που έχει τη δύναμη να περνάει ωκεανούς και να ενώνει ηπείρους, κρύβεται το απόλυτο χάος.

Σήμερα όλη μας η ζωή βρίσκεται σε ένα μαραφέτι που χωράει στην παλάμη μας. Και αυτό, αν ρωτάτε, είναι από μόνο του τρομακτικό. Το πιο τρομακτικό απ’ όλα όμως, δεν είναι αυτό το θεαματικό τεχνολογικό άλμα, αλλά κυρίως αυτός ο παρανοϊκός εθισμός μας στο διαδίκτυο και κυρίως στα social media. Ένας εθισμός που δεν έχει φύλο, εθνικότητα και ηλικία. Γι’ αυτό ακριβώς σήμερα βλέπουμε από τη μία ανθρώπους μεγάλης ηλικίας -που πριν 20 χρόνια ούτε που μπορούσαν να διανοηθούν την ύπαρξη των social media- να είναι κολλημένοι στην οθόνη του κινητού τους και από την άλλη παιδιά που απ’ την κούνια είναι απόλυτα εξοικειωμένα με την τεχνολογία και το διαδίκτυο.

Τα social media, μας δημιουργούν ανάγκες, κατασκευασμένες για εμάς από εμάς, στον βωμό του κέρδους. Γινόμαστε ένα στατιστικό νούμερο, εργαλείο για να εξάγουν οι μεγάλες πολυεθνικές συμπεράσματα για το πώς να χειραγωγούν τα πλήθη, πώς να δίνουν σε μας ό,τι νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε. Ενώ στην πραγματικότητα αυτά που τους παραχωρούμε είναι πολλά περισσότερα. Και δεν εννοώ μόνο προσωπικές πληροφορίες για το πού μένουμε, ποιοι είναι φίλοι μας ή τι κάνουμε στον ελεύθερο χρόνο μας. Εννοώ ότι τους ξεπουλάμε κυριολεκτικά την ψυχική μας ηρεμία και γαλήνη. Η ανασφάλεια και η χαμηλή αυτοπεποίθηση «θερίζουν». Γιατί μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο αυτοκριτικής και σύγκρισης με τη νέα μάστιγα, αυτή των influencers, και μας παίρνει η κατρακύλα. Και αρχίζουμε και εμείς με τη σειρά μας να φτιάχνουμε έναν άλλο εαυτό. Τον τέλειο, τον αψεγάδιαστο. Πόσο σαθρό το οικοδόμημα που εμείς οι ίδιοι χτίζουμε! Είναι πραγματικά τραγική ειρωνεία, αλλά και ένδειξη μιας εποχής που το ψηφιακό αποτύπωμα μετράει περισσότερο από το ίδιο μας το στίγμα σε πραγματικές περιστάσεις. Εταιρείες πριν καν προσλάβουν, «συμβουλεύονται» και ρίχνουν  μια ματιά σε μας, στο προφίλ μας, λες και γνωρίζουν ποιοι είμαστε εμείς και αποφασίζουν. Έτσι είναι τα πράγματα. Είτε μας αρέσουν, είτε όχι.

Γιατί όσο εμείς ασχολούμαστε αποκλειστικά και μόνο με το φαίνεσθαι και το πώς θα δείξουμε στα social media ότι έχουμε την τέλεια ζωή, ξεχνάμε στην πραγματικότητα να ζήσουμε. Και αυτό είναι θλιβερό.

Πηγή:   https://politis.com.cy/apopseis/ta-social-media-echoyn-katastrepsei-tis-anthropines-scheseis-stin-kyriolexia/

Ένα φωτεινό παράδειγμα

 

  17 Μαρτίου 2022 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου 

O Francis Kere από χθες ανήκει στους πιο επιφανείς αρχιτέκτονες του πλανήτη, βραβευμένος με Pritzker, που είναι η ύψιστη διάκριση στην αρχιτεκτονική. Το όνομα του συγκαταλέγεται πια σε μια ομάδα 51 αρχιτεκτόνων που από το 1979 μέχρι σήμερα διακρίθηκαν με το βραβείο που θεωρείται το Νόμπελ στον χώρο. Το όνομα του προφανώς δεν λέει πολλά σε πολλούς, αφού η δουλειά του κάθε άλλο παρά το είδος που φιγουράρει στα περιοδικά είναι. Ο Francis Kere όμως έχει μια ενδιαφέρουσα και διδακτική, από πολλές πλευρές, ιστορία. 

Ο Kere γεννήθηκε στην Μπουρκίνα Φάσο, μια από τις πιο φτωχές χώρες του κόσμου. Στα 7 του έφυγε από την οικογένεια και το χωριό του για να πάει σχολείο αφού εκεί δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα. Και ήταν το πρώτο άτομο του χωριού του που πήγε σχολείο. Ολοκληρώνοντας τον κύκλο εκπαίδευσης που μπορούσε να έχει εκεί, πήρε υποτροφία στο Βερολίνο για να μάθει να κάνει ξυλουργικά. Την ημέρα μάθαινε ξυλουργική και τα βράδια συνέχιζε την ακαδημαϊκή του εκπαίδευση. Τελειώνοντας πέτυχε να μπει, πάλι με υποτροφία, στο πανεπιστήμιο σπουδάζοντας αρχιτεκτονική. Κι αφού απόκτησε το πτυχίο του θέλησε να βοηθήσει τον τόπο του. Συνέστησε ένα ίδρυμα μαζεύοντας λεφτά για να φτιάξει σχολείο στο χωριό του. Κινητοποίησε τους ντόπιους, τους μετέδωσε το όραμα του και όλοι μαζί έφτιαξαν ένα σχολείο από το μηδέν χρησιμοποιώντας υλικά της γης τους. Με το χώμα έφτιαξαν πηλό, με τον πηλό τούβλα και με τις γνώσεις που απέκτησε έφτιαξαν έναν χώρο ταπεινό, αλλά ποιοτικό που μπορεί να αντιμετωπίζει τις ακραίες καιρικές συνθήκες της χώρας. Με την ολοκλήρωση του, τα παιδιά ήθελαν πια να πηγαίνουν σχολείο, οι ενήλικες απέκτησαν απασχόληση μαθαίνοντας να εργάζονται με τα υλικά της γης και να φτιάχνουν κάτι. Με τον ίδιο τρόπο ακολούθησε ένα ιατρικό κέντρο κι έπειτα κι άλλο κι άλλα σχολεία, επιτυγχάνοντας μία τομή στην αύξηση του αλφαβητισμού στην χώρα αλλά και στη δημιουργία οράματος. Για τους συμπατριώτες του, ο Francis Kere αποτελεί ένα θετικό παράδειγμα. 

Ο Kere, 57 χρόνων σήμερα, θα μπορούσε να είναι ο ασυνόδευτος νεαρός που φτάνει στην Ευρώπη κυνηγώντας το όνειρο του, αλλά για μας δεν είναι παρά ένα μαυράκι. Ταυτόχρονα, από την ιστορία του μαθαίνουμε πόσα πολλά μπορούν να γίνουν, με απλές κινήσεις, ώστε να βοηθηθούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν στόχους, απασχόληση, δεξιότητες, γνώσεις, ποιότητα ζωής στους τόπους τους. Να μην χρειάζεται να μπουν σε βάρκες, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους για να καταλήξουν παρίες στην Ευρώπη.

chrystalla@phileleftheros.com

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1424592/ena-foteino-paradeiga

Μα είναι τόσο όμορφη η Κύπρος;

  23 Ιανουαρίου 2022

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Τις μέρες αυτές τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γεμίσει με υπέροχες φωτογραφίες φυσικών τοπίων που κοιτάζοντάς τις, πολλοί από εμάς αναρωτιόμαστε: «Μα είναι στην Κύπρο;»

Μικροί και εντυπωσιακοί καταρράκτες σε Ξυλιάτου, Πραστειό/Αυδήμου, Πλάτρες, Κρήτου Τέρρα και αλλού προκαλούν έκπληξη. Τοπωνύμια που πρώτη φορά ακούμε, τοπία που δεν υποψιαζόμασταν καν πως είναι λίγα χιλιόμετρα έξω από τις πόλεις όπου μαζευτήκαμε οι πλείστοι για να ζήσουμε κλεισμένοι σε διαμερίσματα. Λίμνες που παραπέμπουν σε Αυστρία, ποτάμια να ρέουν μέσα σε φαράγγια, ανθισμένοι κάμποι, καταπράσινα λιβάδια, μοναστήρια σκεπασμένα στο χιόνι, νιφάδες χιονιού να πέφτουν απαλά και να σκεπάζουν ολόκληρα χωριά, σταλακτίτες να κρέμονται από δέντρα και κληματαριές… Φυσικά τοπία που προκαλούν ανάταση ψυχής. 

Κι ενώ στις πόλεις, παρακολουθούμε το δελτίο καιρού και πανικοβαλλόμαστε από επερχόμενες καταιγίδες με εύηχα ονόματα φοβούμενοι πλημμύρες και καταστροφές, στην ύπαιθρο οι χρωματισμένες προειδοποιήσεις της Μετεωρολογίας ευφραίνουν τη γη και δημιουργούν πανέμορφα σκηνικά που σπεύδουμε να απολαύσουμε. 

Δεν είναι τυχαίο που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν από τέτοια σκηνικά. Ο καθένας θέλει να μοιραστεί τη χαρά του με όσους δεν μπόρεσαν να εκδράμουν αυτές τις μέρες εκτός πόλης και με όσους δεν ζουν στην ύπαιθρο απολαμβάνοντας άμεσα τη φύση που λόγω βροχής και χιονιού έχει μεταβληθεί. Κανένας δεν θα θελήσει να μοιραστεί τη θέα ενός ουρανοξύστη εκτός κι αν είναι ντιβέλοπερ ή διαφημιστής. Κανένας δεν θα νιώσει τα ίδια συναισθήματα βλέποντας κτήρια από μπετόν σε σχέση με ό,τι νιώθει αντικρίζοντας τους καταρράκτες, ακούγοντας τον ήχο του νερού που πέφτει με δύναμη από ψηλά, αντικρίζοντας τα αγριολούλουδα να χρωματίζουν τους κάμπους με μωβ, κίτρινα, ροζ χρώματα. Δεν είναι ρομαντισμός. Είναι φυσική αντίδραση του ανθρώπινου οργανισμού. Τουλάχιστον για την πλειοψηφία των ανθρώπων, των οποίων το DNA δεν έχει αλλοιωθεί από την οσμή του χρήματος και την κακώς νοούμενη ανάπτυξη.

Η Κύπρος λοιπόν είναι όμορφη. Διαθέτει ακόμα μέρη που μπορούν να μεταμορφώνονται ανάλογα με τις εποχές και τον καιρό. Κι οι άνθρωποι σε αυτά τα μέρη είναι που θέλουν να εκδράμουν, να ξεκουράσουν το μυαλό και την ψυχή τους από την καθημερινότητα. Κι αντί να διαφυλάξουμε τα τοπία αυτά, όλο και πιο πολύ θέλουμε να τα τσιμεντώσουμε. Να εκμεταλλευτούν κάποιοι την ομορφιά τους για να κερδοσκοπήσουν. Για να τα απολαμβάνουν λίγοι. Και εν τέλει να χάσουν τη μοναδικότητά τους, να γίνουν ίδια με πολλά άλλα. Και να βάζουμε γλαστράκια στα μπαλκόνια για να θυμόμαστε τον παράδεισο που χάσαμε. 

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1382457/ma-einai-toso-omorfi-i-kypros

 

Τι έκανε ο έρμος ο Τζόνσον;

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Τρίζει η καρέκλα του Μπόρις Τζόνσον. Και τι έκανε ο Άγγλος πρωθυπουργός; Εν μέσω καραντίνας, ενώ οι αστυνομικοί μοίραζαν λαπόρτα σε όσους παραβίαζαν τα μέτρα και κυκλοφορούσαν, ο ίδιος οργάνωνε, ή συμμετείχε, σε συναθροίσεις στην πρωθυπουργική κατοικία της Ντάουνιγκ Στριτ, τις οποίες ο ίδιος ονομάζει επαγγελματικές συναντήσεις ενώ οι φωτογραφίες που διέρρευσαν δείχνουν τους παρεβρισκομένους να περνάνε καλά, χαλαροί, πίνοντας τα ποτά τους. Πράγμα που ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε να διαψεύσει, αλλά όπως είπε «κανείς δεν του είπε πως κάτι τέτοιο παραβίαζε τους κανόνες». 

Κι όμως γι’ αυτό το πράγμα, που στα δικά μας μέρη θα περνούσε σαν πταίσμα και θα τροφοδοτούσε για μια – δυο μέρες τα social media και έπειτα θα χανόταν στη λήθη, απειλεί με «καθαίρεση» του Τζόνσον. Την παραίτηση του δεν ζητούν μόνο οι πολιτικοί αντίπαλοι του, αλλά και οι δικοί του. Ήδη βουλευτής των Συντηρητικών, ο Κρίστιαν Γουέικφορντ, ανακοίνωσε ότι φεύγει από το κόμμα και εντάσσεται στους Εργατικούς. «Η απόφασή μου αφορά την ηγεσία σας και τον επαίσχυντο τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεστε τις τελευταίες εβδομάδες», γράφει σε επιστολή του προς τον Βρετανό πρωθυπουργό. Ο Γουέικφορτ, 37 χρονών, από τη νέα γενιά βουλευτών που μπήκαν στη Βουλή των Κοινοτήτων το 2019, δεν είναι ο μόνος. Συνολικά 20 βουλευτές των Συντηρητικών με επιστολές τους ζητούν την παραίτηση του Τζόνσον. «Κάθε εβδομάδα, ο πρωθυπουργός προβάλλει παράλογες δικαιολογίες για τα πάρτι στη Ντάουνινγκ Στριτ», δήλωσε από την πλευρά του ο Κιρ Στάρμερ, ηγέτης του Εργατικού Κόμματος, σε μια θυελλώδη συνεδρίαση στη Βουλή των Κοινοτήτων. «Καθώς περιφερόταν ανάμεσα σε άδεια μπουκάλια και δίσκους με σάντουιτς – δεν καταλάβαινε ότι ήταν πάρτι; Δεν συνειδητοποιεί ο πρωθυπουργός πόσο γελοίο ακούγεται αυτό;», σχολίασε ο Στάρμερ στο Κοινοβούλιο. 

Την πιο δραματική ωστόσο παρέμβαση έκανε ο Ντέιβιντ Ντέιβις, ένας από τους πλέον αξιοσέβαστους βουλευτές του Συντηρητικού Κόμματος και πρώην υπουργός, ο οποίος χρησιμοποίησε μία φράση που κάποτε είχε απευθυνθεί στον Νέβιλ Τσάμπερλεν (τον πρωθυπουργό της Βρετανίας που παραιτήθηκε το 1940, για να αναλάβει ο Γουίνστον Τσόρτσιλ): «Έχεις καθίσει πολύ καιρό εδώ για το όποιο καλό έχεις κάνει. Για όνομα του Θεού, φύγε». 

Τι έκανε ο έρμος ο Τζόνσον; Ένα πάρτι έκανε. Ούτε στις Σεϋχέλλες πήγε συν γυναιξί και τέκνοις με το αεροπλάνο εμίρη, ούτε ξέχασε να αφαιρέσει την επωνυμία του από ένα δικηγορικό γραφείο που πουλούσε διαβατήρια, ούτε το αυτοκίνητο του θεάθηκε επανειλημμένα σταθμευμένο κάτω από το εν λόγω γραφείο, ούτε στην Άντζελα Δημητρίου διασκέδασε καθώς οι Τούρκοι άλωναν την Αμμόχωστο. Απλά, ατύχησε να γεννηθεί στην Αγγλία και εμείς ατυχήσαμε να γεννηθούμε στην Κύπρο.  

chrystalla@phileleftheros.com

   20 Ιανουαρίου 2022

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1380863/ti-ekane-o-ermos-o-tzonson

Ένα μουσικό κουτί, αντίδοτο στα φάλτσα μας

 

  09 Ιανουαρίου 2022,

  Χρήστος Μιχαηλίδης   

Η εκπομπή του Νίκου Πορτοκάλογλου και της Ρένας Μόρφη, που μπήκε κιόλας στη δεύτερη χρονιά της στην ΕΡΤ, είναι, κατά την άποψή μου, μακράν η καλύτερη μουσική εκπομπή που υπάρχει στην ελληνική τηλεόραση, και ένα από τα πολλά στοιχεία που το αποδεικνύουν αυτό είναι ότι έχει χαμηλή τηλεθέαση!

Την περασμένη Τετάρτη, η εκπομπή είχε δύο φιλοξενούμενους καλλιτέχνες – από τους σημαντικότερους που διαθέτει αυτός ο τόπος: τη Μαρία Φαραντούρη και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη.

Τέτοιους… παράξενους συνδυασμούς σκαρφίζεται συχνά ο Πορτοκάλογλου. Εχει το δικαίωμα να το κάνει, διότι (α) ήταν ανέκαθεν ένας σπουδαίος «πειραματικός» καλλιτέχνης, και (β) έχει επιλέξει να συνεργάζεται στην εκπομπή με πολύ σπουδαίους μουσικούς, οργανοπαίκτες.

Η εκπομπή της περασμένης Τετάρτης ήταν από τις καλύτερες των καλυτέρων! Ανέδειξε, μεταξύ άλλων, ότι οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες μπορούν να γεννήσουν θαύματα μεταξύ τους, ακόμα και αν προέρχονται από διαφορετικά είδη μουσικής. Και η Φαραντουρη, και ο Ιωαννίδης, αλλά και ο Ποροτοκάλογλου, τέτοιοι καλλιτέχνες είναι: μπορούν άριστα να ερμηνεύσουν από Θεοδωράκη και Λέναρτν Κοέν, Τσιτσάνη και Μπίτλς, Κατσιμιχαίους και Βαν Μόρισον, Δημοτικά τραγουδια της Κύπρου και της Ελλάδος, και Κάντρι της Αμερικής και Λαϊκά της Καλαβρίας και της Κορσικής!

«Αν κάποιος έκανε ζάπινγκ χθες το βράδυ (Τετάρτη) στην ΕΡΤ και έπεφτε από τη μία πάνω στο Μουσικό Κουτί με τη Μαρία Φαραντούρη και τον Αλκίνοο και από την άλλη πάνω στα ριάλιτι τύπου Σαρβάιβορ, θα σιγουρευόταν ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες που δεν έχουν καμία σχέση η μία με την άλλη» - έγραψε την επόμενη μέρα στο Facebook ο άλλοτε συνοδοιπόρος μου στον Δίεση, Θεόφιλος Δουμάνης, και πόσο δίκιο έχει. Δυστυχώς!

Αν η συγκεκριμένη εκπομπή έκανε τηλεθέαση 70%-80%, η Ελλάδα θα ήταν μια άλλη χώρα, πολύ καλύτερη, συμπληρώνω εγώ!

Όποιος διαβάσει την τελευταία Έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, για το Κυπριακό και καταλήξει στο πάγιο συμπέρασμα ότι «και πάλι τηρήθηκαν ίσες αποστάσεις μεταξύ των δύο πλευρών», είναι σίγουρο για μένα ότι απ’ όλη τη φωτογραφία εκείνης της «προσπάθειας» για λύση, κρατά μόνο αυτό το στοιχείο που, μεταξύ μας, δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία. 

Το ότι «οι δύο πλευρές διαφωνούν ακόμα και για τον διορισμό του ειδικού αντιπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ» όπως αναφέρεται στην Έκθεση, ασφαλώς δεν αφορά και εμάς, ε; Προσπαθώ, μάλιστα, να θυμηθώ ποιον ειδικό απεσταλμένο δεν δαιμονοποιήσαμε, και δυσκολεύομαι. Και προβοκατόρικα σκέφτομαι ότι «μόνο εμείς, οι Ελληνοκύπριοι, θέλουμε πραγματική λύση του προβλήματός μας;». Ξέρω 'γω; Μπορεί όντως να έχω άδικο. Να είμαι λάθος!

Ή το ότι, όπως σημειώνει ο κ. Γκουτέρες, «δεν έγινε δίκαιος διαμοιρασμός των εμβολίων κατά της Covid-19 που εστάλησαν από την ΕΕ στην Κύπρο», και πως μόνο 234.038 δόσεις έχουν παραδοθεί στην τουρκοκυπριακή κοινότητα από τις 1.956.023 δόσεις που παρέλαβαν οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν έχει και αυτό άραγε σχέση με τη μη λύση; Δεν ενισχύει το «ας μείνουμε έτσι καλύτερα», που όλο και περισσότεροι το λένε «κλειστά», αλλά ουδέποτε «ανοικτά»;

Είναι ψευδές αυτό που λέω; Είναι ακριβές, αλλά δίχως τη σημασία που του αποδίδουν όσοι από εμάς ενοχλούμαστε; Είναι λάθος μας να αναδεικνύουμε τέτοιες «ανισότητες» και να αποσιωπούμε άλλες κραυγαλέες που συμβαίνουν από την άλλη πλευρά; Όχι βέβαια! Απλώς λέω ότι για να αναδεικνύεις τα κουσούρια του άλλου, πρέπει πρώτα να βεβαιωθείς ότι εσύ είσαι αμόλυντος!

Ε, δεν είμαστε!

Καλή Χρονιά να έχουμε. Χωριστά, όπως είμαστε σχεδόν 48 χρόνια τώρα. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι φέτος θα είναι και μια άγρια προεκλογική χρονιά, όπου όλοι, και πάλι, θα υποσχεθούν λύση. Θυμηθείτε το!

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1371572/ena-moysiko-koyti-antidoto-sta-faltsa-mas

Οτιδήποτε από Αμερική είναι κακό;

  09 Ιανουαρίου 2022

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

Η βουλευτής των οικολόγων Αλεξάνδρα Ατταλίδου χαρακτήρισε την ταινία «Don't Look Up» τραγικά επίκαιρη. Άποψη με την οποία θα συμφωνήσει η πλειοψηφία όσων παρακολούθησαν την ταινία, εκτός ίσως από την τέως υπουργό Δικαιοσύνης Έμιλυ Γιολίτη, η οποία εξέφρασε μια άποψη που θα την ανέμενε κανείς από κάποια ακροαριστερή που ουκ ολίγες φορές βρέθηκε έξω από την αμερικανική πρεσβεία να φωνάζει «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι».  «Προβληματίζεστε, έγραψε η Γιολίτη ως απάντηση στο σχόλιο της Ατταλίδου, αλλά παράλληλα αποδεχθήκατε βραβείο από την Αμερική ως αυτοαποκαλούμενο τοποτηρητή των παγκοσμίων ηθών και της διαφάνειας (και το ΑΚΕΛ να επικροτεί)».

Το εν λόγω σχόλιο αναφέρεται στην πρόσφατη βράβευση της Ατταλίδου από το υπουργείο Εξωτερικών της Αμερικής, με το «Διεθνές Βραβείο Πρωταθλητών κατά της Διαφθοράς για το 2021». Κατά την αντίληψη της Γιολίτη, η Ατταλίδου ως ένα άτομο με προβληματισμούς για το παγκόσμιο γίγνεσθαι δεν θα έπρεπε να αποδεχτεί ένα βραβείο προερχόμενο από τις ΗΠΑ «που έχουν αυτοανακηρυχθεί σε τοποτηρητή των παγκόσμιων ηθών και της διαφάνειας». Ούτε και θα έπρεπε να της αρέσει μια αμερικάνικη ταινία. Με άλλα λόγια, κάθε τι προερχόμενο από την Αμερική θα πρέπει να καίγεται στην πυρά: Σημαίες, Κόκα-Κόλα, Levis, iphone, βραβεία…

Όσο, λοιπόν, η Γιολίτη θα καίει αμερικανικές σημαίες εις ένδειξη διαμαρτυρίας για την παρέμβαση τους στο επενδυτικό πρόγραμμα της Κύπρου, εμείς –έχοντας ξεπεράσει ψυχροπολεμικές αντιλήψεις- θα παρακολουθούμε αμερικάνικες ταινίες, θα διαβάζουμε αμερικανική λογοτεχνία και γενικά θα επιλέγουμε ό,τι έχει κάτι να πει, χωρίς παρωπίδες. Και θα προσπαθούμε να κοιτάμε ψηλά.

Η ταινία Don't Look Up δεν είναι κινηματογραφικό αριστούργημα. Είναι όμως μια ταινία που, με ανάλαφρο τρόπο ώστε να είναι κατανοητή και ευχάριστη και με ένα καστ με πολύ καλούς ηθοποιούς (Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Κέιτ Μπλάνσετ, Μέριλ Στριπ, Τζένιφερ Λόρενς), μας δείχνει την ολέθρια πορεία της ανθρωπότητας. Έστω και επιφανειακά, θίγει ένα σωρό ζητήματα: ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων, διαπλεκόμενους και ανόητους, εξαρτημένους από διεφθαρμένους επιχειρηματίες, που μόνος τους στόχος είναι το κέρδος, ΜΜΕ που αποκοιμίζουν το κοινό αντί να το ενημερώνουν και να το καλλιεργούν, πολίτες αδιάφορους, οι οποίοι επιλέγουν τις «αλήθειες» που τους βολεύουν. Κι ανάμεσα σε όλους αυτούς, κάποιοι ιδεολόγοι επιστήμονες που προσπαθούν να σώσουν την ανθρωπότητα. Χωρίς ούτε αυτοί να μπορούν να αποφύγουν τις Σειρήνες που τους προκαλούν. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι άλλο από την ολική καταστροφή.

 

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1371444/otidipote-apo-ameriki-einai-kako

 

Μόνος είναι στο τέλος ο καθένας...

  01 Ιανουαρίου 2022

  Μάριος Δημητρίου   

«Ευγνωμονώ την Κύπρο που έδωσε στον David και σε μένα ένα σπιτικό και τους ανθρώπους του νησιού που μας έδωσαν ένα τόσο υπέροχο καλωσόρισμα», έγραψε η Elsie Slonim το 2012 όταν ήταν 95 χρονών στο βιβλίο της «Lemons from Paradise». «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό» –πρόσθεσε– «γιατί υπήρξα πιο τυχερή, ακόμα και από τους πιο πλούσιους φίλους μου. Μεγαλώνοντας στην Αυστρία και ως Εβραία έχοντας επιβιώσει από το Ολοκαύτωμα και όλα τα άλλα κακά του 20ού αιώνα, σίγουρα έχω μια κληρονομιά που δεν έχουν άλλοι. Πραγματικά νιώθω ευλογημένη που σε αυτή την προχωρημένη ηλικία έχω ένα επίπεδο ζωής καλύτερο από τον μέσο όρο... Υπάρχουν φυσικά γεγονότα και καταστάσεις στη μακρά μου ιστορία, που θα άλλαζα αν μπορούσα, αλλά είναι σχετικά λίγα και ασήμαντα. Αλλά και αν μπορούσα να κάνω αυτές τις αλλαγές, υπάρχει ένα γεγονός της ζωής που δεν θα μπορούσα να αλλάξω. Ανεξάρτητα από το πόσο με αγαπούν η οικογένεια και οι φίλοι μου, στο τέλος θα είμαι μόνη. Αλλά δεν είναι ο καθένας, στο τέλος, μόνος;». 

Όταν τον Γενάρη 2021 πέθανε η Elsie στα 103 της, μαζί της ήταν μόνο ο σκύλος της ο Schatzi. Ένα χρόνο προηγουμένως, με είχε ενημερώσει με ηλεκτρονικό της μήνυμα ότι συνέχιζε να γράφει και πρόσθεσε μάλιστα μια πινελιά από το ωραίο χιούμορ της, σημειώνοντας ότι… είχε δείξει στον Schatzi το κείμενο της (αφού προφανώς δεν είχε κάποιον άλλο να μοιραστεί τις σκέψεις της) κι αυτός το είχε βρει πολύ καλό. Ακόμα λίγο πιο πίσω, έγραψε στο βιβλίο της «Ahead of Time – The First Hundred Years» που το παρουσίασε μερικές μέρες μετά τα 100ά της γενέθλια τον Νοέμβρη 2017: «Όλα τα μέλη της μικρής μου οικογένειας είναι νεκροί. Έχω μάθει να ζω μόνη, έχω πολλούς καλούς φίλους και άρχισα να αποδέχομαι πολλές σκέψεις που απέρριπτα προηγουμένως και να αντιμετωπίζω τα αισθήματα ενοχής μου. Βρίσκω μεγάλη ευχαρίστηση και χαρά όταν ακούω ένα πουλί να κελαηδά τις πρώτες μέρες της άνοιξης ή όταν βλέπω ένα όμορφο φυτό να μεγαλώνει ή να ανθίζει. Και όταν καταφέρνω να δώσω σε κάποιον που αγαπώ ένα μικρό δώρο που τον κάνει έστω και λίγο ευτυχισμένο, νιώθω ότι πήγε καλά η μέρα μου. Πιστεύω στο πιο κάτω ρητό του Κινέζου φιλόσοφου Λάο Τσε, προσπαθώ να ζω ειρηνικά τη ζωή μου χωρίς συγκρούσεις και εφόσον μπορώ να το κάνω, θα είμαι ευτυχισμένη να δίνω όχι μόνο μικρά δώρα ή οικονομική βοήθεια, αλλά το χρόνο και τη γνώση μου: «Η ευγένεια στις λέξεις δημιουργεί εμπιστοσύνη. Η ευγένεια στις σκέψεις δημιουργεί εμβρίθεια. Η ευγένεια στο δόσιμο δημιουργεί αγάπη».

Πηγή: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1366753/monos-einai-sto-telos-o-kathenas