Καλώς όρισες. Γνωρίζεις και θυμάσαι ...

Καλώς όρισες. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία στα νέα σου καθήκοντα.  Επέτρεψέ μου τον ενικό, μόνο για σήμερα, χάριν αμεσότητας του λόγου.  Δεν σου λέω αν γνωρίζεις.  Γνωρίζεις σίγουρα, πάρα πολύ καλά, όλα τα θέματα του Υπουργείου.  Δεν χρειάζεσαι καμιά ιδιαίτερη ενημέρωση.  Γι αυτό λέω θυμάσαι ... όλα αυτά τα «μικρά» και «βασανιστικά» της καθημερινότητας των σχολείων μας.  Αυτά που «κόβουν καθημερινά τα φτερά» των παιδιών, των δασκάλων και των γονιών.

Δεν θα σε ζαλίσω σήμερα, ούτε θα σου απαριθμήσω όλα τα προβλήματα ή τις ταπεινές μου εισηγήσεις και προτάσεις.  Περιγράφονται άλλωστε σε πολλά άρθρα μου, των δυο τελευταίων χρόνων, στο φιλόξενο www.paideia-news.com.

Όσο για μένα ... Για δεκαετίες «κάηκα στο χυλό» ... («Διάλογοι για την Παιδεία», «Στρατηγικοί Σχεδιασμοί», «Εκπαιδευτικές Μεταρρυθμίσεις» και ... «του πουλιού το γάλα»).  Έτσι έμαθα να «φυσάω και το γιαούρτι».

Μην το παίρνεις προσωπικά.  Πληρώνεις την επιφυλακτικότητα λόγω της όποιας αστοχίας των προκατόχων σου.  Εμείς όμως εκεί ... αμετανόητα αισιόδοξοι.  Θα πάρουμε άλλη μια φορά το «μικρό μας καλάθι» και ευελπιστούμε ότι θα το γεμίσουμε με τα φρούτα της «εκπαιδευτικής άνοιξης», χωρίς εισαγωγικά.  Αναλαμβάνεις σήμερα, μια σημαδιακή μέρα:  Την πρώτη μέρα της Άνοιξης.  Σου εύχομαι να καταφέρεις να μας βοηθήσεις να διώξουμε την «εκπαιδευτική βαρυχειμωνιά» που μας βασανίζει για δεκαετίες.  Καλώς όρισες, καλή δύναμη, υγεία, υπομονή και καλή επιτυχία.

Μανόλης Σόβολος

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου ( ... και γονιός)

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com

 

Στο καλό. Κρίμα. Θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι καλύτερο ...

Στο καλό. Σου εύχομαι κάθε επιτυχία στα νέα σου καθήκοντα.  Επέτρεψέ μου σήμερα τον ενικό.  Εξάλλου, πρέπει να το παραδεχτούμε, δεν «κολλούσες» στις τυπικότητες.  Άκουγες με προσοχή όλες τις απόψεις.  Όμως ... Κρίμα ... Θα μπορούσε να είχε γίνει κάτι καλύτερο για τα σχολεία μας.

Δεν σου έλειψε η αποφασιστικότητα.  «Άνοιξες» πολλά μέτωπα και θέματα.  Όμως ... Σπατάλησες τόση ενέργεια και αποφασιστικότητα για πολλά «πουκάμισα αδειανά».  Ασχολήθηκες και εσύ, όπως όλοι οι προκάτοχοί σου, με τα «μεγάλα» και «σοβαρά» θέματα.  Κι απ’ την άλλη η καθημερινότητα στα σχολεία μας, για δεκαετίες, είναι σε άσχημη κατάσταση (για να το θέσω όσο πιο κομψά γίνεται).

Απαξίωσες να ασχοληθείς με τα «μικρά» και καθημερινά;  Δεν τα έβαλες σε προτεραιότητα;  Δεν ήθελες;  Δεν σε άφησαν;  Δεν τα θεωρούσες άξια να τύχουν ιδιαίτερης και επείγουσας ενασχόλησης;  Ποιος ξέρει;  Ότι και να έγινε το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο:  Η τελευταία μέρα του χειμώνα φεύγει σήμερα, με το τέλος της θητείας σου.  Όμως η «εκπαιδευτική βαρυχειμωνιά», όπως έδειξαν οι τελευταίες δεκαετίες, είναι δύσκολο να φύγει.

Στο καλό λοιπόν.  Κρίμα όμως ... Αν ... Θα μου πεις: «το αν το σπείρανε και δε φύτρωσε».  Κρίμα όμως ... Αν όλη αυτή η αποφασιστικότητα ...

Εμείς, δεν έχουμε άλλη επιλογή, θα μεταφέρουμε από αύριο στο διάδοχό σου τα αιτήματα και θα αγωνιζόμαστε να έρθει γρηγορότερα και η «εκπαιδευτική άνοιξη», χωρίς εισαγωγικά.

Μανόλης Σόβολος

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου ( ... και γονιός)

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com

 

ΔΡΑΣΕ ΟΛΟΗΜΕΡΑ ή μένεις στην εκπαιδευτική νύχτα …

Είμαι σίγουρος πώς όσοι δεν είναι κοντά στα εκπαιδευτικά πράγματα δεν θα το πιστεύουν.  Μόνο όσοι είναι «προπονημένοι» στις παραδοξότητες και τους παραλογισμούς της εκπαιδευτικής μας πραγματικότητας αντιλαμβάνονται πλήρως την τραγελαφική κατάσταση: Εκπαιδευτικοί που εργάζονται στα σχολεία μας, στα προγράμματα ΔΡΑ.Σ.Ε. και προαιρετικά ολοήμερα, δεν τους αναγνωρίζεται η εκπαιδευτική τους υπηρεσία από το Υπουργείο.  Πείτε μου αν υπάρχει μεγαλύτερος παραλογισμός!!!

Πώς μπορεί να προσπερνούν οι αρμόδιες υπηρεσίες, ελαφρά τη καρδία, αυτή την απάνθρωπη μεταχείριση των νέων δασκάλων;  Δεν εργάζονται αυτοί οι δάσκαλοι στα σχολεία;  Δεν προσφέρουν εκπαιδευτικό έργο;  Γιατί κάνουν πώς δεν τους βλέπουν;  Ποιοι επιτελούν το εκπαιδευτικό έργο τόσα χρόνια σ’ αυτές τις δομές του Υ.Π.Π.;  Ήρθαν εξωγήινοι;  Σε ποια εργασία επιτρέπεται να εργάζεται κάποιος χωρίς να αναγνωρίζεται η υπηρεσία του;  Οι δάσκαλοι αυτοί τρέχουν από σχολείο σε σχολείο να συμπληρώσουν κάποιες ώρες εργασίας, «τρώνε» το λειψό μεροκάματο στις βενζίνες, δεν έχουν στοιχειώδη δικαιώματα που έχουν όλοι οι εργαζόμενοι και από πάνω δεν τους αναγνωρίζεται η εκπαιδευτική τους υπηρεσία.  Λες και ήταν άφαντοι και αόρατοι τόσα χρόνια στα σχολεία μας.

Η οργάνωση των δασκάλων όταν ξεκινούσαν τα προαιρετικά ολοήμερα σχολεία έδωσε το «πράσινο φως» χωρίς να εξασφαλίσει τους συναδέλφους που θα εργάζονταν σ’ αυτά.  Απορεί βέβαια κανείς, ακόμα και μ’ όσα έχουν δει τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια, πώς είναι δυνατόν η οργάνωση των δασκάλων να μην προασπίζει το πρώτο και κύριο για τα μέλη της και τα εν δυνάμει μέλη της: την κατοχύρωση της εκπαιδευτικής τους υπηρεσίας.

Είναι επιτακτική ανάγκη να επιδειχτεί η στοιχειώδης σοβαρότητα και ευαισθησία από όλες τις υπηρεσίες και να αναγνωριστεί η υπηρεσία όλων των εκπαιδευτικών που εργάζονται σε όλα τα προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.  Επιβάλλεται αυτό να είναι μια από τις πρώτες προτεραιότητες διεκδίκησης της οργάνωσης των δασκάλων.  Επιβάλλεται να δρούμε ολοήμερα και να μη μένουμε στην εκπαιδευτική νύχτα ...

Μανόλης Σόβολος

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com

 

Σχολείο και Μετανεωτερικότητα

Αντίθετα από ό,τι συνηθίζουν να κάνουν οι απόφοιτοι των λυκείων της Κύπρου σήμερα όταν θέλουν να γιορτάσουν το κλείσιμο δεκαετιών (δεκάχρονων, εικοσάχρονων, τριαντάχρονων κλπ) από την αποφοίτησή τους, να οργανώνουν  δηλαδή συνεστίαση σε μια ταβέρνα για να έχουν την ευκαιρία  τρώγοντας και πίνοντας να θυμηθούν τα μαθητικά τους χρόνια και να γελάσουν με τα καμώματα τα δικά τους  και των καθηγητών τους, οι απόφοιτοι του πρακτικού τμήματος του Παγκυπρίου Γυμνασίου του 1967 αποφάσισαν να επισκεφθούν το σχολείο τους σε μια συγκεκριμένη ώρα λειτουργίας του για να έχουν την ευκαιρία να μιλήσουν με τους μαθητές και να τους μεταφέρουν τις δικές τους εμπειρίες από την προ πεντηκονταετίας φοίτησή τους καθώς και τα αισθήματά τους για το σχολείο και τις αντιλήψεις τους για την εκπαίδευση. Ένας μάλιστα από αυτούς σε άρθρο του με τίτλο Οι πενηντάχρονοι (απόφοιτοι) επιστρέφουν. Τίποτε δεν έχει αλλάξει, τίποτε δεν είναι όπως παλιά στον Φιλελεύθερο της Κυριακής 15 Οκτωβρίου, πέραν του ότι ανέφερε τον σκοπό της επίσκεψης τους, εξέφρασε τον σεβασμό τους στους καθηγητές και τις ευχαριστίες τους για όσα τους πρόσφεραν και έκανε εύφημη μνεία για έναν από τους καθηγητές τους και την ξεχωριστή προσφορά του στη μόρφωσή τους.   

    Επειδή έκρινα ότι η πρωτοβουλία αυτή είναι όχι μόνο σπάνια αλλά και  σημαντική από εκπαιδευτική και κοινωνική άποψη, αποφάσισα να τη σχολιάσω με άρθρο μου στον τύπο. Το πρώτο που θάθελα να πω είναι ότι το γεγονός ότι η πρωτοβουλία αυτή ακούεται σήμερα παράξενη, είναι μια σαφής ένδειξη πως έχουμε μπει για καλά ως Κύπρος στην εποχή της μετανεωτερικότητας, μια εποχή απαξίωσης των κοινών και αποθέωσης του ατόμου και εξυπηρέτησης των ατομικών ενδιαφερόντων και συμφερόντων. Στην εποχή αυτή η εκπαίδευση δεν είναι πια κάτι που ενδιαφέρει πολύ την κοινωνία, τις κοινότητες και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Ενδιαφέρει αποκλειστικά το κράτος, τους μαθητές και τους γονείς. Ακόμα και οι οργανωμένοι γονείς (ομοσπονδίες και συνομοσπονδίες) της Κύπρου προσεγγίζουν σήμερα τα θέματα της εκπαίδευσης περισσότερο ως θέματα  εκπαιδευτικής πολιτικής παρά ως θέμα  παιδαγωγικό. Το σχολείο για την κυπριακή κοινωνία είναι πλέον ένα εργαστήρι προσφοράς γνώσεων και δεξιοτήτων παρά ένας θεσμός διαπλάσεως ανθρώπων και πολιτών. Γι’ αυτό και φαντάζει τόσο ξένο προς τα καθημερινά ενδιαφέροντα της κοινωνίας και του συνόλου.
   Η αποξένωση αυτή ξεκίνησε βέβαια από τους ίδιους τους μαθητές, Για πολλούς λόγους έχασαν τον ψυχικό δεσμό που ένιωθαν οι μαθητές των προηγούμενων γενιών με το σχολείο. Ο κύριος λόγος είναι ασφαλώς η γενίκευση της φοίτησης των μαθητών σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα. Έτσι οι μαθητές δεν αποδίδουν πλέον  στο σχολείο και στους καθηγητές τους τις επιτυχίες τους στις εξετάσεις αλλά στα φροντιστήρια. Το ίδιο και οι γονείς και ολόκληρη η κοινωνία.
    Η εξέλιξη αυτή δεν έφερε μόνο συναισθηματική απεξάρτηση από το σχολείο και τους καθηγητές αλλά και απαξίωση. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή που εκείνο που μετρά είναι η προσωπική επιτυχία όπως μεταφράζεται σε εγγραφή σε καλό πανεπιστήμιο, σε εξεύρεση  αμειπτικής απασχόλησης και σε υψηλή κοινωνική άνοδο, η ευγνωμοσύνη μαθητών και γονιών στρέφεται αποκλειστικά προς το φροντιστήριο και τους φροντιστές και όχι στους καθηγητές του σχολείου.
   Τα πράγματα όμως δεν ήταν έτσι προηγουμένως. Και αυτό θέλησαν να μαρτυρήσουν οι απόφοιτοι του πρακτικού τμήματος του Παγκυπρίου Γυμνασίου του 1967 με την επίσκεψή τους στο σχολείο τους και με τη δημοσίευσή τους στον τύπο. Ασφαλώς η επίσκεψη αυτή δεν μπορεί να αναστρέψει την  κατάσταση. Και ούτε βέβαια ήταν αυτός ο σκοπός της. Έδωσε όμως, νομίζω, ένα μήνυμα πως ο ρόλος του σχολείου και των καθηγητών δεν ήταν παλιά και δεν είναι ούτε σήμερα μόνο να προετοιμάζουν τους μαθητές για τις εξετάσεις.      Αλίμονο αν το σχολείο μετατραπεί τελικά σε φροντιστήριο. Θα παράγει μηχανές και ανδρείκελα.  Ο ρόλος του είναι  να βοηθήσει τους τροφίμους του να ωριμάσουν ψυχικά και πνευματικά και να τους μάθει να σκέφτονται, να μιλούν σωστά και να συμπεριφέρονται σωστά ως άνθρωποι και ως πολίτες.. Για να το επιτύχουν όμως αυτό χρειάζονται τη συμπαράσταση όχι μόνο του κράτους αλλά  κυρίως των κοινοτήτων και των ανθρώπων ως προσώπων και ως ηθικών προσωπικοτήτων. Το σχολείο καλλιεργεί ανθρώπους και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με σωστή ανθρώπινη επαφή και με τη στήριξή του από ανθρώπους.
ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Κ. ΠΕΡΣΙΑΝΗ*
*Πρώην Αν. Καθηγητής Πανεπιστημίου Κύπρου 

Δημοσιεύτηκε στο www.paideia-news.com  20-10-2017

Ένα παιδί ονειρεύτηκε και … μετά ξύπνησε

-       Μπαμπά, μπαμπά, ξύπνα!

-         Κοιμήσου παιδί μου.  Είναι νύχτα ακόμη.

-         Ξύπνα!  Θέλω να σου πω τα όμορφα πράγματα που θα γίνουν φέτος στα σχολεία μας.

-         Ωραία, σε ακούω με προσοχή.

- Πρώτα απ’ όλα δεν θα χρειάζεται να ξυπνάμε από τα άγρια χαράματα.  Τα μαθήματα θα ξεκινούν στις 8:30 το πρωί. Θα έχουμε αρκετό χρόνο να κοιμηθούμε, να ξεκουραστούμε και να ξυπνήσουμε με καλή διάθεση να πάμε στο σχολείο.

Τα θρανία μας θα είναι ελαφρά, ατομικά, με αποθηκευτικό χώρο για τα βιβλία μας, εύκολα και ευέλικτα στη μετακίνηση και τη διαφορετική διάταξη.  Και το σπουδαιότερο θρανία και καρέκλες θα προσαρμόζονται στο ύψος μας.

Θα έχουμε μεγάλα διαλείμματα της μισής ώρας.  Θα προλαβαίνουμε να φάμε το φαγητό μας, να πάμε τουαλέτα, να παίξουμε με τις φίλες μας, να συζητήσουμε με τις δασκάλες μας.  Θυμάσαι που πετούσα το φαγητό στον κάλαθο, που ζητούσαμε να πάμε τουαλέτα μόλις μπαίναμε στην τάξη από το διάλειμμα, που προσπαθούσαμε να ξεγελάσουμε τις δασκάλες, που δεν είχαμε καμιά όρεξη να κάνουμε μάθημα επειδή δεν είχαμε προλάβει να παίξουμε; Ε! Λοιπόν, αυτά τώρα ξέχασέ τα!  Είναι μιας άλλης εποχής.

Τα μαθήματα θα λιγοστέψουν και εκείνα που είναι μόνο γνώσεις θα είναι ελάχιστα.  Τα περισσότερα θα είναι πρακτικά και ενδιαφέροντα. Άκουσε μπαμπά να ζηλέψεις:  Ξυλουργική, Μεταλλοτεχνία, Ραπτική, Μαγειρική, Τεχνολογία, Χειροτεχνία, Χορός, Φυσική Αγωγή, κ.ά.

Τα βιβλία μας θα είναι λιγότερα και καλογραμμένα.  Θα έχουν επιτέλους μεγαλύτερα γράμματα.  Με εκείνα τα παλιά ταλαιπωρηθήκαμε αφάνταστα.  Ιδιαίτερα τα παιδιά που είχαν κάποιες δυσκολίες στην ανάγνωση, δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρουν να διαβάσουν και να κατανοήσουν.  Τώρα μπαμπά μου, εμείς είμαστε πολύ τυχεροί.  Τα βιβλία μας θα είναι διδάξιμα και κατανοητά.

Το μεσημέρι θα έχουμε δωρεάν γεύμα στο σχολείο.  Αυτό μου αρέσει πάρα πολύ.  Θα βοηθήσει όλες τις οικογένειες.  Θυμάσαι που μου έλεγες πως υπήρχε σε άλλες χώρες.  Θα είναι υπέροχα που θα τρώμε όλα τα παιδιά μαζί με τους δασκάλους μας.

Στις εκπαιδευτικές μας επισκέψεις και εκδρομές θα πηγαίνουμε δωρεάν.  Αυτό είναι πολύ καλό μπαμπά.  Κάποιες οικογένειες δυσκολεύονταν πολύ.  Και οι δασκάλες μας ήθελαν να μας πάνε εκπαιδευτικές επισκέψεις και δίσταζαν από το κόστος των λεωφορείων ή το εισιτήριο για διάφορα προγράμματα.  Τώρα θα «χορτάσουμε» θέατρα και εκπαιδευτικές επισκέψεις.

Για τα μικρότερα παιδιά, οι οικογένειες δεν θα έχουν καμιά έγνοια.  Θα πηγαίνουν δωρεάν σε κρατικούς παιδικούς σταθμούς.  Εξάλλου αυξήθηκε και η άδεια μητρότητας και έγινε ένας χρόνος.  Θυμάσαι που η μαμά με άφησε στους τέσσερις μήνες να ξαναπάει στη δουλειά όπως όλες οι μαμάδες; 

Τα πιο τυχερά όμως μπαμπά είναι τα πρωτάκια.  Από φέτος στην πρώτη τάξη δεν θα έχουν βιβλία.  Θα συνεχίζουν το πρόγραμμα όπως περίπου ήταν στην προδημοτική.  Τα βιβλία θα τα ξεκινούν στην Δευτέρα τάξη. Θυμάσαι που εγώ πήγα πεντέμισι χρονών στο Δημοτικό.  Εντάξει μπορεί να τα κατάφερα στα μαθήματα, αλλά εγώ είμαι παιδί και ήθελα ακόμα να παίξω.  Με βάλανε σε μια καρέκλα τόσες ώρες, «με ρίξανε στα βαθιά να κολυμπήσω».  Κι αν εγώ κατάφερα «να βγω στη στεριά» όπως όπως, πολλά παιδιά «ήπιαν πολύ νερό» κι αν δεν πνίγηκαν στην πρώτη τάξη, πολύ φοβάμαι ότι μπορεί να πνιγούν στις επόμενες.

Και για τους δασκάλους μας όμως θα είναι καλύτερα τα πράγματα.  Τέρμα στις άσκοπες μεταθέσεις και μετακινήσεις.  Θα υπάρχει σταθερό προσωπικό στα σχολεία.  Θα δημιουργηθεί επιτέλους κλίμα ομάδας στα σχολεία, με συνέπεια και συνέχεια.  Θα αποκτήσουν και οι δάσκαλοι κύρος και αξιοπρέπεια.  Να σταματήσουν να τους αντιμετωπίζουν σαν αριθμούς.

-         Μα πού τ’ άκουσες όλα αυτά παιδί μου;

-         Τ’ άκουσα στην τηλεόραση.  Τα ανακοίνωσαν υπεύθυνοι του Υπουργείου.  Είπαν και άλλα πολλά και όμορφα που θα γίνουν.  Δεν τα θυμάμαι όλα.  Νομίζω ήταν και ο ίδιος ο Υπουργός. Δεν είμαι σίγουρη.

-         Ηρέμησε αγάπη μου.  Ένα όνειρο ήταν.

-         Μπαμπά τα άκουσα. Είμαι σίγουρη. Θα γίνουν!

-         Παιδί μου ήταν ένα όνειρο.  Κι εγώ, από τότε που ήμουν μικρός, τέτοια όνειρα έβλεπα.  Μέχρι σήμερα τα βλέπω ... και στον ξύπνιο μου.

-         Γιατί μπαμπά, τόσα χρόνια, δεν μπορούν να γίνουν τα όνειρά μας πραγματικότητα;

-         Για τους υπεύθυνους, τόσες δεκαετίες υπάρχουν άλλες προτεραιότητες: μεταρρυθμίσεις, καινοτομίες, κ.ά.

-         Και είναι πιο σημαντικές αυτές οι μεταρρυθμίσεις και οι καινοτομίες;  Τόσα χρόνια δεν βρέθηκε ούτε ένας να καταλάβει τι θέλουν τα παιδιά και τι χρειάζονται τα σχολεία μας;  Τα όνειρά μας δεν θα γίνουν ποτέ;

-         Εγώ παιδί μου θα έχω πάντα μια ΕΛΠΙΔΑ!

Σημαντική σημείωση:  Παρακαλώ διαβάστε το άρθρο σωστά.  Δεν είναι απαισιόδοξο.  Τουλάχιστον, εμείς και τα παιδιά, ξέρουμε τι θέλουμε.

Μανόλης Σόβολος

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου ( ... και γονιός)

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com
 

Ας δοκιμάσουμε κι άλλους σοφούς

Η Μαίρη Κουτσελίνη – Ιωαννίδου είναι μια καταξιωμένη εκπαιδευτικός. Με βιογραφικό που υπερβαίνει τις 10 σελίδες. Έχει υπηρετήσει (και υπηρετεί) την Παιδεία από όλα τα πόστα (αυτή τη στιγμή είναι καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου). Έχει συγγράψει πολλά έργα με εκπαιδευτικό περιεχόμενο, έχει πρωταγωνιστήσει σε όλες σχεδόν τις καινοτομίες, αλλαγές, πειραματισμούς που έγιναν τα τελευταία χρόνια στην εκπαίδευση. Σε μια σύντομη περίληψη του βιογραφικού της μπορεί να δει κάποιος πως συμμετέχει στην Επιτροπή Νέων Αναλυτικών Προγραμμάτων του Υπουργείου Παιδείας, στη Μικτή Επιτροπή Ανάπτυξης και Αξιολόγησης του Προγράμματος Προϋπηρεσιακής Κατάρτισης Καθηγητών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, στη Συμβουλευτική Επιτροπή Αξιολόγησης και Εξετάσεων και σε μεγάλο αριθμό τεχνικών επιτροπών αξιολόγησης προγραμμάτων και προσωπικού. Προΐσταται ως συντονίστρια και επιστημονική υπεύθυνη σε ερευνητικά έργα που χρηματοδοτούνται από προγράμματα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και το Ίδρυμα Προώθησης Έρευνας και είναι ενεργό μέλος σε διεθνείς ακαδημαϊκές οργανώσεις. Προχθές ανακοινώθηκε ο διορισμός της στο τριμελές σώμα εποπτείας της διαδικασίας για το νέο σύστημα διορισμού εκπαιδευτικών (πρόεδρος διορίστηκε ο Άκης Χατζηχαμπής, πρώην πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και το άλλο μέλος είναι κ. Κώστας Χρίστου, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου και πρόεδρος της Διοικούσας του Ανοικτού Πανεπιστημίου Κύπρου).

 

Χωρίς καμία πρόθεση αμφισβήτησης του έργου, της αξίας και της προσωπικότητας της κ. Κουτσελίνη, θέτω ως απλός παρατηρητής το ερώτημα: Είναι σοφό ή γόνιμο ή επιστημονικά ορθό, ο ίδιος άνθρωπος να διορίζεται σε όλα τα πόστα που έχουν να κάνουν με τις όποιες εκπαιδευτικές αλλαγές; (Όπως κι αν ονομάζεται, όποιος κι αν είναι αυτός, δεν είναι προσωπικό το θέμα με την κ. Κουτσελίνη.) Ένας άνθρωπος, όσο κι αν συνεχίζει να μορφώνεται και να εξελίσσεται, έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο σκέψης. Όσο και να παρακολουθεί τα σύγχρονα δεδομένα, τα ερμηνεύει ανάλογα με τον δικό του τρόπο σκέψης. Κάποια υιοθετεί, κάποια απορρίπτει, κάποια προσαρμόζει. Όση σοφία κι αν έχει συσσωρεύσει μέσα στον χρόνο και τη δράση του, σίγουρα υπάρχουν κι άλλοι σοφοί. Των οποίων τη σοφία ίσως κάποια στιγμή θα πρέπει να δοκιμάσουμε. Αυτό δεν θα σημαίνει πως ακυρώνεται η κ. Κουτσελίνη. Δεν μπορεί όμως όλα να περιστρέφονται γύρω από το ίδιο άτομο. Ακόμα και βιολογικά να το δει κάποιος, οι άνθρωποι κάποτε εξαντλούνται, στερεύουν. Υπάρχουν, φυσικά, και περιπτώσεις που παραμένουν ακμαίοι και διαυγείς, πολύ πιο δημιουργικοί από πολλούς νεότερους. Δεν είναι ηλικιακό εξάλλου το θέμα. Μία αλλαγή ίσως μας κάνει καλό.

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου  

  «Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 09 Σεπτεμβρίου 2017

Γονείς με απαιτήσεις

Η άδεια πατρότητας θα μπορούσε να είναι το κερασάκι στην τούρτα ενός κράτους που με πράξεις και όχι μόνο λόγια στηρίζει με σοβαρότητα το θέμα της μητρότητας και της πατρότητας. Προσωπικά τέτοια τούρτα δεν είδα να σερβίρεται στα μέρη μας. Αν υπήρχε δηλαδή ένα ανεπτυγμένο σύστημα στήριξης γονέων και παιδιών, που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες όλων των εργαζομένων -και όχι μόνο όσων έχουν τη δυνατότητα να σχολνάνε νωρίς- θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να δικαιολογήσει και την παραχώρηση της άδειας πατρότητας. Προηγουμένως, βέβαια, θα έπρεπε να είχε λυθεί και ένα άλλο σημαντικό θέμα, αυτό της χρονικής αύξησης της άδειας μητρότητας. Γιατί καλοί οι τέσσερις μήνες, αλλά πολύ λίγοι ιδιαίτερα αν τους συγκρίνουμε με το ένα ή και τα δύο χρόνια που δίνουν άλλες χώρες.

Κι ύστερα είναι πολλά άλλα, που έχουν να κάνουν με την ανατροφή του παιδιού. Μεγάλη η λίστα της ανεπάρκειας και όσα δεν μπορεί να προσφέρει το κράτος. Ίσως βολεύεται με το ότι οι γονείς βασίζονται στην καλή διάθεση των παραδοσιακών γιαγιάδων και παπούδων, στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία που μένουν ανοιχτά μέχρι αργά το απόγευμα, στις οικιακές βοηθούς. Στηρίζονται σε κανένα γείτονα ή φίλο, αδερφό ή αδερφή που είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν στα πήγαινε έλα ή να νταντέψουν τα παιδιά τους για λίγη ώρα αν προκύψει κάτι έκτακτο.

Καλό κι αυτό δεν λέω. Λίγο πολύ όλοι βολευόμαστε. Μόνο που δεν είμαστε πια μόνοι. Η μετανάστευση έφερε στο νησί ζευγάρια που δεν έχουν ούτε οικονομική στήριξη, αλλά ούτε και οικογενειακή βοήθεια. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις έρχονται να προστεθούν κι οι σύγχρονοι παππούδες και γιαγιάδες που είτε δουλεύουν είτε δεν είναι σε θέση να αναλάβουν τα εγγόνια τους. Τι γίνονται όλοι αυτοί οι γονείς; Και με ποιο τρόπο έχει παρέμβει το κράτος για να δώσει λύσεις;

Ναι, ευπρόσδεκτη η άδεια πατρότητας. Αλλά όχι αρκετή. Χρειάζονται μέτρα ουσίας που θα διευκολύνουν τους γονείς και που θα τους ξεφορτώσουν από τα βάρη που κουβαλούν. Η άδεια πατρότητας δεν πρόκειται να καλύψει τα κενά που υπάρχουν.

* Το ίδιο ισχύει και για την πρόταση νόμου που ετοιμάζει το ΑΚΕΛ για τον δημόσιο θηλασμό. Αλήθεια τώρα, ιεραρχώντας τα προβλήματα που δημιουργούνται από ελλείψεις νομοθεσιών και εφαρμογής τους που αφορούν παιδιά και γονείς, πόσο πρακτικά απαραίτητη είναι;

 Χριστίνα Σκορδή 

 «Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ», 20 Ιουλίου 2017

Κι εμείς ακόμα παπαγαλίζουμε

Το ότι οι Φινλανδοί έχουν ένα από τα πιο πρωτοποριακά εκπαιδευτικά συστήματα είναι γνωστό. Ωστόσο δεν επαναπαύονται. Τολμούν να πειραματιστούν εφαρμόζοντας ένα νέο σύστημα που σχεδόν καταργεί το μάθημα. Όπως τουλάχιστον το γνωρίζουμε εξ ακοής, γιατί το δικό μας, αυτό της παπαγαλίας δεν υφίσταται. Το νέο σύστημα που εφαρμόζεται πιλοτικά στο παρόν στάδιο, συνδυάζει τη γνώση με την εμπειρία και την καλλιέργεια δεξιοτήτων με στόχο όπως κάποια στιγμή εξαλειφθεί ο διαχωρισμός των γνώσεων σε θεματικές ενότητες. «Στην πραγματική ζωή, ο εγκέφαλός μας δεν τεμαχίζεται σε θεματικές ενότητες. Σκεφτόμαστε με ολιστικό τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη τα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου, διαπιστώνουμε πως δεν έχουμε δώσει στα παιδιά τα εργαλεία για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον διαπολιτισμικό κόσμο. Το να μάθουν να σκέφτονται και να κατανοούν είναι ιδιαίτερα σημαντικό», υποστήριξε η εκπαιδευτική ψυχολόγος Κίρστι Λόνκα η οποία είναι εκ των συντονιστών του νέου προγράμματος.

Πώς γίνεται αυτό; Για παράδειγμα, σε ένα γυμνάσιο της πόλης Χάουχο, στα νότια της χώρας, καθώς μαθητές και μαθήτριες ηλικίας 12 ετών συνομιλούν για την έκρηξη του Βεζούβιου και την καταστροφή της Πομπηίας, συγκρίνουν μέσω υπολογιστών την αρχαία Ρώμη με τη Φινλανδία του σήμερα, τα ρωμαϊκά λουτρά με τα μοντέρνα spa, τα μεγάλα στάδια των σύγχρονων πόλεων με το Κολοσσαίο, και στο τέλος συμμετέχουν στην κατασκευή μακέτας του επιβλητικού ρωμαϊκού αμφιθέατρου, χρησιμοποιώντας τρισδιάστατο εκτυπωτή. Με αυτόν τον τρόπο το μάθημά της ιστορίας δεν περιορίζεται στη γνώση των συμβάντων του παρελθόντος αλλά επεκτείνεται στην τεχνολογία, την έρευνα, την επικοινωνία και τη συνάφεια των πολιτισμών.

Στο νέο σύστημα «διαθεματικότητας» οι μαθητές εργάζονται σε θέματα της επιλογής τους με τους δασκάλους να θέτουν τις κατευθυντήριες γραμμές και να καθορίζουν τις απαραίτητες παράλληλες δραστηριότητες που πραγματοποιούνται όχι μόνον στις σχολικές αίθουσες αλλά και σε μουσεία, ερευνητικά κέντρα και ακαδημαϊκά ιδρύματα. Η «διαθεματικότητα» προβλέπει όχι μόνον την αξιοποίηση της τεχνολογίας, αλλά και την ενασχόληση των μαθητών με σημαντικά ζητήματα της επικαιρότητας. Για παράδειγμα, παιδιά που εργάστηκαν πάνω στο θέμα της μετανάστευσης βίωσαν μια εμπειρία πολύ πιο χρήσιμη και, κυρίως, πειστική από κάθε μάθημα. Ζήτησαν τη γνώμη των ντόπιων για τη μετανάστευση και επισκέφτηκαν ένα κέντρο υποδοχής προσφύγων όπου συνομίλησαν με αιτούντες άσυλο. Και για να σχηματίσουν μια πιο σφαιρική εικόνα για το θέμα, μοιράστηκαν τα συμπεράσματά τους μέσω video link με τους μαθητές και τις μαθήτριες σχολείου στη Γερμανία που συμμετείχαν σε παρόμοιο project.

Εμείς ακόμα παπαγαλίζουμε ημερομηνίες και ονόματα που την επομένη δεν θα θυμόμαστε.

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 08 Ιουνίου 2017

 

Γιατί σιωπούν;

Εδώ και αρκετό καιρό, μέσα από το φιλόξενο www.paideia-news, έχω παρακολουθήσει τη σχετική αρθρογραφία για το θέμα της πρόσληψης νέου Ειδικού Γραμματέα της ΠΟΕΔ. Το θέμα έχει προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις και εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους για την αξιοπιστία της ηγεσίας της οργάνωσης και των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου. 

Αρχικά, στις 6/4/17, διάβασα ανακοίνωση της ΑΚΙ.ΔΑ. http://www.paideia-news.com/index.php?id=109&hid=25505&url=
 με τη σχετική καταγγελία. Ακολούθως την ίδια μέρα ανακοίνωση της ΔΗ.ΚΙ. http://www.paideia news.com/index.php?id=109&hid=25511&url=
 και την επόμενη μέρα (7/4/17) ανακοίνωση του προέδρου της ΠΟΕΔ http://www.paideia-news.com/index.php?id=109&hid=25515&url=
 χωρίς να διαφωτίζουν για τα συγκεκριμένα γεγονότα. Στις 8/4/17 επανήλθε η Α.ΚΙ.ΔΑ. με καταγγελία για τα τεκταινόμενα  http://www.paideia-news.com/index.php?id=109&hid=25538&url=
  Στις 12/4/17 διάβασα ανακοίνωση της ΠΑΔΕΔ (παράταξη από την οποία προέρχεται ο απερχόμενος πρόεδρος της ΠΟΕΔ) που στην κατάληξή της ζητούσε: «Απαιτούμε διαφάνεια και πλήρη ενημέρωση, προς αποφυγή λανθασμένων εντυπώσεων». 
   Στις 30/4 υπήρξε νέα ανακοίνωση της Α.ΚΙ.ΔΑ. με σοβαρότατες καταγγελίες και για την μισθοδοσία που προτίθετο να δώσει η πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου στο νέο Ειδικό Γραμματέα http://www.paideia-news.com/index.php?id=109&hid=25769&url=
 Επιπρόσθετα έντυπη ανακοίνωση της Α.ΚΙ.ΔΑ., για το ίδια θέμα, έφτασε στα σχολεία. 
Παρ’ όλες αυτές τις δημόσιες ανακοινώσεις η ηγεσία της ΠΟΕΔ σιωπά. Καμιά δημόσια, υπεύθυνη, αξιόπιστη ενημέρωση δεν γίνεται στη βάση του κλάδου για το τι συνέβη στην όλη διαδικασία. Ποια είναι τα πραγματικά γεγονότα; Υπάρχουν αμείλικτα βασανιστικά ερωτήματα που η ηγεσία της ΠΟΕΔ οφείλει να απαντήσει, χωρίς υπεκφυγές, σε όλους τους εκπαιδευτικούς και την κοινωνία:

1. Το καταστατικό της ΠΟΕΔ προβλέπει ρητά ότι ο Ειδικός Γραμματέας: «Είναι απαραίτητο να έχει πανεπιστημιακή μόρφωση, νομικής ή οικονομικής κατεύθυνσης και, αν είναι δυνατό, ειδική κατάρτιση και πείρα σε συνδικαλιστικά ζητήματα».  Υπήρχαν στον κατάλογο άτομα που δεν είχαν αυτά τα συγκεκριμένα προσόντα που ρητά προβλέπει το καταστατικό;  Αν ναι, γιατί παραβιάστηκε το καταστατικό;
2. Στη βάση ποιών κριτηρίων η Γραμματεία ή το Διοικητικό Συμβούλιο «ανέβαζε» ή κατέβαζε υποψηφίους στον κατάλογο που εισηγήθηκε η εταιρεία μέσα από τις διαφανείς διαδικασίες, όπως όλοι διατείνονται.
3. Στη βάση ποιων κριτηρίων, η πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου, απέρριψε τους πρώτους σε κατάταξη;
4. Για ποιο λόγο, η πλειοψηφία του Διοικητικού Συμβουλίου, να θέλει να δώσει μισθολογικά ωφελήματα στο νέο Ειδικό Γραμματέα, τέτοια που ο απερχόμενος απέκτησε μετά από δεκαετίες επίπονης και συνεπούς εργασίας;
5. Γιατί σιωπούν; Γιατί αφήνουν σκιές στην εικόνα της οργάνωσης; Γιατί αδιαφορούν για τη βάση του κλάδου, απαξιούν να ενημερώσουν με κάθε λεπτομέρεια και με διαφάνεια να τεκμηριώσουν τις επιλογές τους ή να τις αλλάξουν συμμορφούμενοι με τις απαιτήσεις του καταστατικού;

Εύχομαι, έστω και τώρα, να αντιληφθούν τις συνέπειές των πράξεών τους.  Αναμένω άμεσα, δημόσια, να τεκμηριώσουν τις επιλογές τους ή να τις αλλάξουν συμμορφούμενοι με τις απαιτήσεις του καταστατικού. Σε διαφορετική περίπτωση, εξασκώντας το δικαίωμά μου, ως μέλος της ΠΟΕΔ, θα υποβάλλω έφεση προς την Παγκύπρια Συνδιάσκεψη (καταστατικό άρθρο 9.1.7.1) αφού κάθε μέλος μπορεί να υποβάλλει έφεση: «Όταν θεωρεί ότι το Δ.Σ. ή η Ε. Επιτροπή διαχειρίζεται με κακό τρόπο την περιουσία ή τις υποθέσεις της Οργάνωσης». Ζητώ ταυτόχρονα να την υπογράψουν άλλα 5 μέλη, Γενικοί Αντιπρόσωποι, από όλες τις κινήσεις, αφού έτσι προβλέπει το καταστατικό, για να υπάρξει διαφάνεια, πλήρης συμμόρφωση με το καταστατικό και να εδραιωθεί η αξιοπιστία όλων και της οργάνωσης.
Συγχρόνως αναμένω ότι στην επόμενη καταστατική συνέλευση θα διαγράψουν την ντροπιαστική τροποποίηση που είχαν κάνει στο καταστατικό (άρθρο 13.10) ώστε να μπορούν να παίρνουν χρήματα από το ταμείο της ΠΟΕΔ, οι κινήσεις που εκπροσωπούνται στο Διοικητικό Συμβούλιο. (Δες επισυναπτόμενο έγγραφο). Την είχαν ψηφίσει όλοι, πλην εμού, στην τελευταία καταστατική συνέλευση στην οποία ήμουν Γενικός Αντιπρόσωπος. Παρά τις δημόσιες καταγγελίες μου, καμιά αντίδραση ή διόρθωση δεν υπήρξε.
Απαραίτητες σημειώσεις, στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε:
α) Δεν γνωρίζω ποιοι ήταν οι υποψήφιοι.
β) Δεν υπάρχει καμιά προεκλογική σκοπιμότητα, αφού έχω ξεκαθαρίσει ότι δεν θα μετέχω στις εκλογικές διαδικασίες της ΠΟΕΔ, από τη στιγμή που δεν υπήρξε από τη βάση ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη στήριξη και επαναδραστηριοποίηση της ΡΙ.Α.ΚΙ.
Δυστυχώς οι συνάδελφοι της βάσης: «...Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!»

Μανόλης Σόβολος

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com

Μπορούμε να γίνουμε 100;

Εδώ και μήνες, μέσα από το φιλόξενο www.paideia-news , με το άρθρο μου  «Εσύ τι θα κάνεις στις εκλογές της ΠΟΕΔ;» http://www.paideia-news.com/index.php?id=109&hid=24771&url=

είχα κάνει σαφείς τις προϋποθέσεις συμμετοχής μου σε εκλογικές διαδικασίες της ΠΟΕΔ.  Κάποιοι συνάδελφοι/σσες, ελάχιστοι είναι αλήθεια, έδειξαν ενδιαφέρον για τη συμμετοχή τους και την επαναδραστηριοποίηση του ψηφοδελτίου της «ΡΙ.Α.ΚΙ.» - «Ριζοσπαστική Αγωνιστική Κίνηση».  Επιμένουν ότι δεν πρέπει να σταματήσει να ακούγεται η φωνή μας.  Ότι δεν πρέπει να στερήσουμε από τους συναδέλφους να έχουν την επιλογή μιας αξιοπρεπούς, αγωνιστικής, τίμιας και ξεκάθαρης φωνής, ακόμη  κι αν δεν μαζευτούμε 100. 
Ισχυρίζονται ότι η τριετία που πέρασε δικαίωσε τις επισημάνσεις μας και έλειψε η συνεπής και έντιμη στάση μας από τα πεπραγμένα της ΠΟΕΔ.  Ισχυρίζονται ότι το νοσηρό κλίμα που επικρατεί, εδώ και δεκαετίες, στο συνδικαλιστικό εκπαιδευτικό χώρο, αποθαρρύνει συναδέλφους «να βγουν μπροστά» και να συμμετέχουν ενεργά σε νέα συλλογικά σχήματα.  Επιμένουν ότι αυτό δεν σημαίνει ότι η πλειοψηφία εγκρίνει τη δράση και τις θέσεις των κινήσεων που ευθύνονται για το συνδικαλιστικό μαρασμό.  Επιμένουν ότι το ψηφοδέλτιο της ΡΙ.Α.ΚΙ. πρέπει να συμμετέχει και να δώσει διέξοδο στους /στις συναδέλφους/σσες που «δεν βολεύονται με λιγότερο ουρανό».
Προσωπικά δεν έχω πειστεί ότι υπάρχουν πολλοί/ές που είναι διατεθειμένοι να επιλέξουν με την ψήφο τους κάτι παραπέρα από τις κομματικές, φιλικές ή άλλες «κουμπαριές» τους.  Συνεχίζει να είναι ισχυρή η πεποίθησή μου ότι: Συνέχιση του αγώνα μέσα από συμμετοχή σε εκλογικές διαδικασίες, έχει νόημα μόνο σε μία περίπτωση.  Αν διαφαινόταν ότι η βάση του κλάδου ήταν διατεθειμένη  να αγωνιστεί για αλλαγή της κατεστημένης νοοτροπίας στην ηγεσία της ΠΟΕΔ.  Αν υπήρχε η πραγματική βούληση και η δυνατότητα συγκρότησης πλήρη ψηφοδελτίων παγκύπρια με 100 υποψηφίους συναδέλφους/σσες.  Συνεχίζω να πιστεύω, επίσης, ότι οι μοναχικές πορείες μπορεί να προσφέρουν την ικανοποίηση της αξιοπρεπούς στάσης, αλλά δεν μπορούν να φέρουν πρακτικά αποτελέσματα ικανά να ανατρέψουν τα κακώς έχοντα.
Η συμμετοχή ξανά σε εκλογές θα είχε νόημα μόνο αν ήταν πραγματική απαίτηση της βάσης του κλάδου.  Σε διαφορετική περίπτωση οι υπάρχουσες κινήσεις ... φτάνουν και περισσεύουν. 
Επειδή οι ελάχιστοι συνάδελφοι/σσες που συζητούν μαζί μου επιμένουν ότι οι ιδέες και οι θέσεις της ΡΙ.Α.ΚΙ. θα μπορούσαν, μετά την πείρα του τι έγινε τα τρία τελευταία χρόνια, να συσπειρώσουν μια μεγάλη μερίδα συναδέλφων στην επαναδραστηριοποίησή της:  Τους διαβεβαιώνω ότι αν μαζευτούν 99 συνάδελφοι/σσες παγκύπρια που ασπάζονται τις θέσεις της ΡΙ.Α.ΚΙ., όπως τις έχουμε διατυπώσει εδώ και δεκαετίες (δες επισυναπτόμενο έγγραφο), θα είμαι ο 100^ος ή καλύτερα ο 1^ος που θα έμπαινα σ’ αυτό τον αγώνα.  Αν υπάρχει λοιπόν ενδιαφέρον από συναδέλφους της βάσης για επαναδραστηριοποίηση της ΡΙ.Α.ΚΙ. και συμμετοχή στα ψηφοδέλτια παγκύπρια ας το δηλώσετε στον παρακάτω σύνδεσμο: 
https://goo.gl/forms/lNXKvaywfR40Wvme2
Ξέρω ότι τα πράγματα στην ηγεσία της ΠΟΕΔ, μετά και τις απροκάλυπτες υπονομεύσεις των αγώνων και τις «σκυφτοκέφαλες γονυκλισίες» στην εξουσία, δεν προμηνύουν αισιοδοξία και δεν πρέπει να μας αφήνουν αδιάφορους.  Εμείς λοιπόν λέμε ξεκάθαρα στη βάση του κλάδου πως μπορεί η ίδια να πάρει τις τύχες στα χέρια της. Ας το τολμήσει.

 ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΣΟΒΟΛΟΥ*

*Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου

Ψηφιακή εγκράτεια

Ο Ross Douthat δεν είναι ούτε ηλικιωμένος ούτε ψηφιακά αναλφάβητος. Είναι ο νεαρότερος σε ηλικία τακτικός αρθογράφος των «The New York Times». Ο οποίος πιστεύει πως η πραγματική απειλή για τον άνθρωπο βρίσκεται στην τσέπη ή στο γραφείο του. Είναι η εξάρτησή του από το διαδίκτυο. «Παραδέξου το», γράφει. «Είσαι σκλάβος του διαδικτύου. Ειδικά εάν είσαι νέος, η ύπαρξή σου κυριαρχείται από ακατανίκητη επιθυμία να ελέγξεις mails, να μπεις στο Twitter, το Facebook και το Instagram, με μια συχνότητα η οποία δεν έχει σχέση με τις πραγματικές επικοινωνιακές σου ανάγκες».

Παρόλο που, όπως εξηγεί, οι ψυχαναγκασμοί δεν είναι αβλαβείς, το διαδίκτυο δεν είναι οπιούχο, δεν σκοτώνει, δεν θα αφήσει απένταρο κάποιον. «Απαιτεί όμως να ασχολείσαι φανατικά με τα εφήμερα που γεμίζουν την οθόνη, ενώ τα ωραία της ύπαρξης -ο σύντροφος, οι φίλοι, τα παιδιά σου, η φύση, το φαγητό, η τέχνη- εκφυλίζονται σε μια αφηρημένη κατάσταση».

Δεν παραλείπει να επισημάνει τα θετικά της χρήσης αλλά η αυτή που γίνεται υπερβαίνει κάθε λογική. Και επικαλείται τη θεωρία του κοινωνικού ψυχολόγου Adam Alter από το βιβλίο «Irresistible» όπου διατυπώνεται η άποψη πως τα διαφορά ψηφιακά μέσα είναι ικανά να μας τρελάνουν. «Μας λείπουν και τα επιζητούμε όπως έναν εραστή. Τους έχουμε παραδώσει την ιδιωτικότητά μας. Περιμένουμε εναγωνίως ένα like. Η ζωή σε απευθείας σύνδεση γεννά ναρκισσισμό, αποξένωση και κατάθλιψη. Είναι όπιο για τις χαμηλά κοινωνικές τάξεις και εργαλείο επιρροής για πολιτικούς. Αφαιρεί από τη δημιουργικότητα και τη σκέψη».

Καταλήγοντας προτείνει, μαζί με μια σειρά μέτρων, ένα κίνημα ψηφιακής εγκράτειας και αντίσταση στην καλωδίωση των πάντων. «Μόνο ένα κίνημα μπορεί να μας σώσει από τον τύραννο που έχουμε στην τσέπη». Πιο πρακτικά προτείνει: να ενισχυθεί η απαγόρευση χρήσης του κινητού στο αυτοκίνητο, να μείνουν τα κινητά έξω από τα πανεπιστήμια, να επιβληθεί σε όποιον μπαίνει σε ένα εστιατόριο, ένα μουσείο, μια εκκλησία, να αφήνει το κινητό στην είσοδο, να μην μπορούν οι κάτω των 16 να διατηρούν λογαριασμό στο Facebook, να απαγορευτεί η χρήση των υπολογιστών στα δημοτικά και οι μαθητές να διαβάζουν από τα βιβλία και να παίζουν στην πραγματική κι όχι στην εικονική ζωή».

 

Η ψηφιακή εγκράτεια, καταλήγει, θα γίνει σύντομα κανόνας για τους πιο ενημερωμένους, ενώ οι μάζες θα παραμείνουν σε μια κατάσταση δουλείας. Εξού και τα αφεντικά της Silicon Valley στέλνουν τα παιδιά τους στο χαμηλής τεχνολογίας σχολείο Waldorf. «Φυσικά θα έχουμε πάντα τις συσκευές μαζί μας, αλλά εμείς θα επιλέγουμε τους όρους».

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 15-03-2017

«Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» και ο πρόεδρος της ΠΟΕΔ ... τα άρθρα

Στο τελευταίο άρθρο του «Εμφανέστατη και αποδεδειγμένη σκοπιμότητα», ο πρόεδρος της ΠΟΕΔ προσπαθεί να δικαιολογήσει την απαράδεκτη στάση του ίδιου και συναγωνιστών/στριών της κίνησής του, όλο αυτό το διάστημα που ο κλάδος δίνει αγώνα για σοβαρότατα θέματα.

Συγχύζει σκόπιμα την επίσημη αλληλογραφία (και το ποιος έχει δικαίωμα να υπογράφει) με την αρθρογραφία.  Αναφέρεται σε άρθρα του καταστατικού, άσχετα με το θέμα και τις κατηγορίες που οι δάσκαλοι διατύπωσαν για τη στάση τη δική του και άλλων αξιωματούχων.  Το θέμα είναι η υπονόμευση των αγώνων και των συμφερόντων της οργάνωσης και των μελών της.  Γι’ αυτό το θέμα σχετικά είναι τα άρθρα 10 (υποχρεώσεις μελών), 11 (Διαγραφή μελών) και 30 (παύση αξιωματούχων). Ας τους ρίξει μια ματιά.  Οι δάσκαλοι, ιδιαίτερα στην Κύπρο, είναι επιεικείς και ανέχονται συχνά συμπεριφορές αξιωματούχων οι οποίες κινούνται στα όρια (ενίοτε τα ξεπερνούν) της υπονόμευσης των στόχων της οργάνωσης.  Θα ήταν σοφό να τιμούμε τη μεγαλοψυχία και την ανοχή των δασκάλων της βάσης και όχι να προκαλούμε.

Αγαπητέ πρόεδρε

Οι δάσκαλοι που κατακρίνουν τη στάση σου και των συναγωνιστών/στριών της κίνησής σου δεν προσπαθούν να σας αποτρέψουν από το να αρθρογραφείτε. Μακάρι να αρθρογραφούσατε πιο συχνά, Υποστηρίζοντας τις θέσεις της ΠΟΕΔ και τα δίκαια των συναδέλφων. Μακάρι να γράφατε όλοι, κάθε μέρα, ενημερώνοντας την κοινή γνώμη για τις θέσεις της ΠΟΕΔ. Μακάρι να διατυπώνατε κάθε μέρα προτάσεις και εισηγήσεις για την παιδεία και την εκπαίδευση στον τόπο μας.  Μακάρι κάθε μέρα να παρουσιάζατε, με τρόπο απλό και ξεκάθαρο, στους γονείς και σ’ όλη την κοινωνία, τι επιδιώκει η οργάνωσή μας.  Εξάλλου σε κάθε Γενική Συνέλευση, όλοι οι συνάδελφοι, θέτουν το θέμα της παρουσίας της οργάνωσης στα Μ.Μ.Ε. και πώς θα βελτιωθεί η εικόνα και η παρουσία μας, ώστε να γνωρίσουν οι γονείς και η κοινωνία τις θέσεις μας και το τεράστιο έργο που επιτελείται στα σχολεία μας. Κι επειδή μπορεί να μας πεις ότι το κάνετε ήδη σε πολύ καλό βαθμό, απλά να σου πω ότι πάντα υπάρχει και το καλύτερο. Προσπάθησε γι αυτό.

 

Όσοι δάσκαλοι σας επέκριναν στα Μ.Μ.Ε. ή σας επικρίνουν καθημερινά στα σχολεία για τη στάση σας στην περίοδο αυτή των αγώνων δεν θέλουν να σας φιμώσουν. Εδώ δεν πρόκειται για έκφραση απόψεων για ένα θέμα (π.χ. Σχέδιο διορισμών, σχέδιο αξιολόγησης, Δείκτες επιτυχίας και επάρκειας) σε θεωρητικό επίπεδο.  Εδώ πρόκειται για ξεκάθαρη υπονόμευση αποφάσεων της οργάνωσης σε περίοδο αγώνων. Τόσο απλά. Θα μου πεις μπορεί να είναι «σύνηθες» φαινόμενο μια κίνηση που πρόσκειται στο εκάστοτε κυβερνών κόμμα να μην είναι τόσο «ζεστή» για αγώνες ή στην προώθηση των αποφάσεων της ΠΟΕΔ.  Όμως είναι η πρώτη φορά, στα χρόνια που εγώ θυμάμαι, που αξιωματούχοι της ΠΟΕΔ υπονόμευσαν ανοιχτά τις αποφάσεις και τους αγώνες της οργάνωσης.  Τόσο απλά. 

Αγαπητέ πρόεδρε 

Αυτά δυστυχώς έγιναν.  Είναι  γεγονότα και καταγράφηκαν στις μαύρες σελίδες της οργάνωσης. Δεν αλλάζουν. Το μόνο που μπορεί να πεις είναι: «Πού ήσουν νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος».  Και μια ειλικρινή συναδελφική παράκληση:  Όσο κι αν σε κυνηγούν οι «εκπαιδευτικές ερινύες», ως απερχόμενος πρόεδρος, προσπάθησε τους τελευταίους μήνες της θητείας σου να επουλώσεις όσες περισσότερες πληγές στο σώμα της οργάνωσης προλαβαίνεις και μην ανοίξεις άλλες.  Είθε ...

Μανόλης Σόβολος
Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου ( ... και γονιός)

Δημοσιεύτηκε και στο www.paideia-news.com