«Άρτον και … σουβλάκια»

                                                                        του Μανόλη Σόβολου

Τη δυσαρέσκειά τους για τις αποφάσεις του Υπουργείου, εξέφρασαν οι γονείς των παιδιών της Δημοτικής και Προδημοτικής, με ανακοινώσεις των Παγκύπριων Συνομοσπονδιών τους.  Μπράβο τους! σκέφτεσαι, καλά και άντεξαν τόσους μήνες, τόσα χρόνια, έτσι που τα έχει κάνει το Υπουργείο.  Σιγά μη βιάζεσαι … Διάβασε πρώτα …

Δεν δυσαρεστήθηκαν που τόσα χρόνια αρχίζει η σχολική χρονιά και για μήνες γίνονται μεταθέσεις εκπαιδευτικών.  Δεν αγανάκτησαν που κάθε χρόνο από τον Απρίλη μέχρι τον Σεπτέμβρη (… και τους επόμενους μήνες) διαβάζουν σελίδες ολόκληρες με μεταθέσεις, μετακινήσεις, τοποθετήσεις, διορισμούς δασκάλων.  ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ σχεδόν οι μισοί δάσκαλοι αλλάζουν σχολείο.  Δεν τους ενόχλησε που είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη, ίσως και στον κόσμο.  Στις άλλες χώρες οι δάσκαλοι έχουν μόνιμη θέση στα σχολεία.  Οι αλλαγές είναι σπάνιες, για εγκυμοσύνες, αφυπηρετήσεις ή μείωση τμημάτων.  Σε πολλές μάλιστα χώρες προγραμματίζουν με προοπτική τριετίας και γνωρίζουν, οι δάσκαλοι, οι γονείς και τα παιδιά, τους δασκάλους της επόμενης τριετίας.  Δεν τους απασχόλησαν όλα αυτά.  Με όλη αυτή τη «μετοικεσία» των δασκάλων ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ, που γίνεται στην Κύπρο, τους αρκεί να ανοίξουν τα σχολεία με δασκάλους και βιβλία.  Νομίζουν ότι όλη αυτή η κατάσταση δεν επηρεάζει την ποιότητα της εκπαίδευσης στα σχολεία μας.

Δεν δυσαρεστήθηκαν που πηγαίνουν τα παιδιά τους στην πρώτη τάξη από την ηλικία 5 χρονών και 10 μηνών.  Δεν αγανάκτησαν που τους δίνουν κάμποσα βιβλία και προσπαθούν να «μάθουν», χωρίς να εξετάζουμε πόσο έτοιμα είναι γι αυτή την προσπάθεια.  Σ’ άλλες χώρες που μας διαφημίζουν το εκπαιδευτικό τους σύστημα (π.χ. Φινλανδία, Σουηδία) τα παιδιά πηγαίνουν στο Δημοτικό 7 χρονών, όταν είναι έτοιμα.  Έχουν δυο βιβλία Μαθηματικών όλη τη χρονιά και κάνουν μόνο πρόσθεση και αφαίρεση.  Τι λέτε;  Έχουν ενδιαφέρον αυτά;  Δεν είναι λογικό τα παιδιά να συναντούν μαθησιακές δυσκολίες, να έχουν παραβατικότητα κλπ.;  Όχι δεν τους ενόχλησε που τα παιδιά μας «καίγονται» και «βιάζονται» γνωσιολογικά, από τα πρώτα τους χρόνια.  Δεν δυσαρεστήθηκαν που δεν λειτουργούμε προληπτικά, αλλά τρέχουμε πίσω από τα προβλήματα, με επιτροπές και συσκέψεις.

Δεν δυσαρεστήθηκαν που ξυπνάνε τα παιδιά από τα χαράματα, «με την τσίμπλα στο μάτι» να τα πάνε στο σχολείο.  Παρά τις μελέτες για το βιολογικό ρολόι του παιδιού και τη σωστή του ανάπτυξη, επιμένουμε να προσπαθούμε να μάθει πριν ξυπνήσει καλά καλά.  Στις χώρες που μας διαφημίζουν τα παιδιά ξεκινούν το σχολείο στις 9 το πρωί.

Δεν δυσαρεστήθηκαν που σε πολλές χώρες όλα τα παιδιά έχουν καθημερινά δωρεάν γεύμα, και σνακ και φρούτο στο εστιατόριο του σχολείου.  Σε κάποιες πληρώνουν γι αυτά 2-3 ευρώ την ημέρα.  Δεν ενοχλήθηκαν από την έλλειψη στήριξης των οικογενειών.   Σε άλλες χώρες η άδεια μητρότητας είναι τουλάχιστον ένας χρόνος.  Πληρωμένη και υποχρεωτική για κάποιους μήνες και για τον πατέρα.  Δίνουν τεράστια σημασία στα πρώτα χρόνια της ανάπτυξης του παιδιού.  Και όταν θα έρθει στο σχολείο υπάρχει η ομάδα στήριξης της οικογένειας από Κοινωνιολόγο, Σχολικό Ψυχολόγο, Ιατρικό λειτουργό κ.ά.  Αυτά όλα μόνιμες παροχές, συγκροτημένες, δεν χρειάζεται να τις ... καλέσει κάποιος για να επιληφθούν των θεμάτων.  Δεν τους απασχόλησε ότι όλα αυτά έχουν τεράστια επίπτωση στην ανάπτυξη και την εκπαίδευση των παιδιών.

Δεν δυσαρεστήθηκαν όταν διαπιστώνουν ότι στις περισσότερες χώρες οι Διευθυντές των σχολείων δεν έχουν διδακτικό ωράριο.  Η επιλογή τους γίνεται αφού έχουν περάσει από διετή συνήθως «Σχολή για Διευθυντές».  Σε πολλές χώρες υπάρχουν και Βοηθοί Διευθυντές χωρίς διδακτικό ωράριο. Ο Διευθυντής είναι υπεύθυνος να πάρει αποφάσεις και να λογοδοτήσει για τα πάντα.  Έχει αποφασιστικό λόγο στις προσλήψεις του διδακτικού και βοηθητικού προσωπικού στο σχολείο.  Εδώ μεσολαβούν και έχουν λόγο στη λειτουργία του σχολείου πλήθος αρμοδίων:  Υπουργείο Παιδείας, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, Σχολική Εφορεία, Σύνδεσμος Γονέων, Γραφείο Ευημερίας, Δήμος, κ.λ.π.

Δεν δυσαρεστήθηκαν όταν βλέπουν ότι στις χώρες που μας διαφημίζουν οι δάσκαλοι έχουν διδακτικό ωράριο 22-25 περιόδους.  Αρκετές περιόδους, κυρίως στα πρακτικά θέματα, υπάρχει δεύτερος δάσκαλος στην τάξη.  Τις υπόλοιπες περιόδους που βρίσκονται στο σχολείο έχουν χρόνο για ξεκούραση, διόρθωμα, αξιολόγηση εργασιών, συναντήσεις και προγραμματισμό με το Διευθυντή, τους συναδέλφους και τους γονείς, κ.λ.π.  Σ’ αυτές τις χώρες τα παιδιά κάθε εβδομάδα κάνουν 5 ως 8 περιόδους μάθημα της Γλώσσας, 3-5 περιόδους Μαθηματικά.  Τα άλλα μαθήματα είναι, κυρίως, πρακτικά: Ξυλουργική, Μεταλλοτεχνία, Ραπτική, Μαγειρική, Τεχνολογία, Χειροτεχνία, Χορός, Φυσική Αγωγή, κ.ά.  Τα γνωσιοκεντρικά μαθήματα είναι λίγες ώρες την εβδομάδα.  Περισσότερες ώρες είναι τα πρακτικά θέματα.  Δεν αναρωτήθηκαν για όλα αυτά;  Δεν επιδρούν στη συναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και τη διάθεσή τους για το σχολείο;  Τα Μαθηματικά, για παράδειγμα μαθαίνονται καλύτερα λύνοντας περισσότερα φυλλάδια ή βιώνοντάς τα με την πρακτική ενασχόληση, κατά την οποία  το παιδί αντιλαμβάνεται και τη χρησιμότητά τους στη ζωή;

Δεν δυσαρεστήθηκαν όταν τους λένε ότι δεν έχει σημασία με ποιο καθεστώς εργάζονται οι δάσκαλοι στο σχολείο των παιδιών τους.  Αν είναι μόνιμοι ή αντικαταστάτες ή με αγορά υπηρεσιών.  «Δεν τρέχει τίποτα»  αν οι δάσκαλοι τρέχουν από το ένα σχολείο στο άλλο σε προγράμματα ολοήμερου, ΔΡΑ.Σ.Ε, επιμορφωτικά, αντικαταστάσεις, Α.Γ.Ο, κ.ά για να συμπληρώσουν κάποιες ώρες.  Να πάρουν 300 – 500 ευρώ το μήνα, τα οποία τα έχουν «φάει» στις βενζίνες.  Δεν αναρωτήθηκαν αν αυτή η κατάσταση έχει επίπτωση στην ποιότητα της εκπαίδευσης και την ασφάλεια των παιδιών.

Όχι, δεν δυσαρεστήθηκαν με όλα τα παραπάνω … και πολλά άλλα.  Δυσαρεστήθηκαν που το Υπουργείο δεν επιτρέπει φέτος τις εκδηλώσεις της Τσικνοπέμπτης και τα παιδιά … δεν θα φάνε σουβλάκια.

Υ.Γ.  Επειδή ζούμε σε πονηρούς καιρούς, ας ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.  Δεν υποτιμώ το έργο κανενός ούτε την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα κοινών εκδηλώσεων δασκάλων, γονιών και παιδιών, στο σχολικό χώρο.  Εξάλλου, ως πρώην Διευθυντής σε σχολείο, είχαμε οργανώσει τόσες κοινές εκδηλώσεις και φέραμε τόσες πολλές φορές τους γονείς στο σχολικό χώρο, που άκουγα παράπονα, για να τις μειώσουμε.

Εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι πως η πανδημία είναι μια ευκαιρία να αντιληφθούμε ποια είναι τα πιο σημαντικά για τα παιδιά μας και να βάλουμε τις προτεραιότητες, για τις οποίες αξίζει να εκφράζουμε δυσαρέσκεια και να αγωνιζόμαστε γι αυτές.  Φοβάμαι ότι οι Συνομοσπονδίες Γονέων αρχίζουν να χάνουν την ευκαιρία, παρά τα θετικά δείγματα που είχαν δείξει στην αρχή.  Δείχνουν μια ετοιμότητα να παίξουν στο γήπεδο της επικοινωνιακής τακτικής του Υπουργείου.  Εκεί όμως, αγαπητοί φίλοι, «το παιχνίδι είναι στημένο κι από πριν ξεπουλημένο». 

Μανόλης Σόβολος

(Γονιός και πρώην Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου)

Δημοσιεύτηκε και στο:  https://paideia-news.com/ekpaideysi/2021/03/03/arton-kai-%E2%80%A6-soyblakia/

 

Μικρό αφιέρωμα στον Αντώνη Καλογιάννη

 Ένα μικρό αφιέρωμα στον αγαπημένο Αντώνη Καλογιάννη, που μας άφησε σήμερα.

Μας συντρόφεψε για χρόνια με τα τραγούδια του.

Τι να πω στη μάνα μου;

 

                                                                                                  Της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Σήμερα θα πάρω τη μάνα μου από το χέρι, ηλικίας 85 και θα την πάρω να εμβολιαστεί. Με ένα από τα 7.200 εμβόλια της AstraZeneca πιθανόν.

Η ίδια δεν έχει γνώση τι είναι το AstraZeneca, τι είναι το Pfizer και τι το Sputnik. Σε πόσους βαθμούς θερμοκρασίας φυλάγεται το καθένα, με ποια τεχνολογία κατασκευάστηκαν, σε πόσους ανθρώπους δοκιμάστηκαν, πόσα στοιχίζουν, ποιες χώρες κερδίζουν από την εμπορία τους και τι ποσοστό αποτελεσματικότητας έχουν. Το μόνο που ξέρει είναι πως είναι εμβόλιο για τον κορωνοϊό. Και για να το χορηγούν οι γιατροί κάτι ξέρουν. Για να ενέκρινε η κυβέρνηση τον εμβολιασμό σημαίνει πως είναι καλό και ασφαλές. Δεν θα έκανε πειράματα στους πολίτες της.

Για μήνες το περίμενε και για βδομάδες τώρα ρωτούσε: «Κατάφερες και έκλεισες ραντεβού;». Από βδομάδα σε βδομάδα φθάσαμε στο αύριο. Με την άφιξη πια του AstraZeneca, το οποίο οκτώ τουλάχιστον χώρες αποφάσισαν να μη χορηγήσουν σε πολίτες τους άνω των 65 αφού δεν έγιναν επαρκείς δοκιμές σε ηλικιακές ομάδες πάνω των 65. Η Ελλάδα, μάλιστα, ανέτρεψε το πρόγραμμα εμβολιασμών και καλεί πια τους 60άρηδες χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ο εμβολιασμός των 80άρηδων. 

Όταν φτάσω στο Κέντρο θα ρωτήσω «ποιο εμβόλιο είναι» αλλά δεν θα πω τίποτα στην ίδια. Δεν μπορώ να της εμφυτέψω την αμφιβολία, ούτε να της μεταθέσω την ευθύνη. Θα έχει προηγηθεί μια άγρυπνη νύχτα για μένα. «Άραγε να αφήσουμε το ραντεβού να πάει χαμένο;». «Και μετά, αν αρρωστήσει;». «Και μετά πότε θα έρθει ξανά η σειρά της και πώς θα ξέρουμε πότε οι εμβολιασμοί είναι με το ένα και πότε με το άλλο;». «Κι αν το κάνει και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα κι αρρωστήσει;».

Κανένας δεν θα έχει την ευθύνη. Έτσι κι αλλιώς η ευθύνη είναι μια λέξη χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα. Απλά, θα ανακοινωθεί ως μια άλλη 85χρόνη με υποκείμενα νοσήματα. Σε ένα δελτίο ειδήσεων που θα μεταδίδει πανηγυρισμούς γιατί η Κύπρος πρωτοπορεί, γιατί εμβολίασε τόσες χιλιάδες πολίτες της. Άλλους με δοκιμασμένα εμβόλια, άλλους με αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Ο διαχωρισμός αυτός δεν θα γίνει. Σημασία έχει ο υψηλός αριθμός εμβολιασμών. Κι ο χαμηλός αριθμός νεκρών. Τι κι αν είναι κι ο δικός σου άνθρωπος μέσα σε αυτούς;  

Μόνο εγώ θα ξέρω πως γνώριζα τα δεδομένα αλλά δεν είπα τίποτα. Και τώρα εύχομαι να ήμουν σαν αυτήν. Να αφηνόμουν στα χέρια των ειδημόνων χωρίς να ξεψαχνίζω και χωρίς να ρωτώ πολλά. Να πίστευα και λίγο στον Θεό και λίγο στη μοίρα. 

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου    

 10 Φεβρουαρίου 2021 

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1122310/ti-na-po-sti-mana-moy

 

Τι σημαίνει «αναλαμβάνω την ευθύνη»;

                                                                                                       της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Στην Εσθονία αποκαλύφθηκε, πριν λίγες μέρες, πως το κόμμα του πρωθυπουργού είχε λάβει από ντιβέλοπερ χρηματοδότηση (120.000 ευρώ, ως μέρος δωρεάς ενός εκατομμυρίου) και σε αντάλλαγμα ο επιχειρηματίας πήρε, με ευνοϊκούς όρους και κυβερνητική εγγύηση, δάνειο 39 εκατομμυρίων για ανάπτυξη στην πρωτεύουσα της χώρας. Αυτό ονομάστηκε διαφθορά και μετά τον σάλο που ξέσπασε, ο οποίος κράτησε μόλις λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός υπέβαλε την παραίτησή του. «Στην πολιτική, πρέπει να παίρνουμε δύσκολες αποφάσεις για να λύσουμε περίπλοκες καταστάσεις», δήλωσε και ευχαρίστησε το λαό της χώρας. Υποστήριξε ακόμα πως ούτε γνώριζε, ούτε έλαβε κάποια κακόβουλη ή εν γνώσει του λανθασμένη απόφαση αλλά παραιτείται για να δείξει «υψηλή πολιτική κουλτούρα», χωρίς αυτό να συνεπάγεται ενοχή. 

Στην ίδια χώρα, προηγήθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, η παραίτηση της υπουργού Παιδείας η οποία όπως αποκαλύφθηκε χρησιμοποιούσε το κρατικό αυτοκίνητο και τον οδηγό για να μεταφέρει τα παιδιά της στο σχολείο. Μητέρα έξι μικρών παιδιών, χωρίς σύζυγο στο σπίτι, συνδύασε τις επαγγελματικές της διαδρομές και τις οικογενειακές υποχρεώσεις, αλλά αυτό δεν είναι αποδεκτό από την κοινωνία που έμαθε να ζητά ευθύνες από τους πολιτικούς. 

Στην Ιταλία, επίσης αυτές τις μέρες, παραιτήθηκε ο πρωθυπουργός υπό το βάρος των κατηγοριών για τη διαχείριση της πανδημίας και της οικονομικής ύφεσης. Στην Ολλανδία ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη ενός τραγικού λάθους που έκαναν οι κοινωνικές υπηρεσίες της χώρας αναγκάζοντας πολίτες οι οποίοι είχαν λάβει επιδόματα, να τα επιστρέψουν, πράγμα που είχε, σε πολλές οικογένειες, πολύ σοβαρές συνέπειες.  

Στην Αυστρία, παραιτήθηκε η υπουργός Εργασίας υπό το βάρος κατηγοριών ότι αντέγραψε μέρος της διατριβής και της διπλωματικής της εργασίας στο πανεπιστήμιο. Αν και η ίδια αρνήθηκε οποιαδήποτε παρανομία, είπε ότι παραιτείται γιατί δεν μπορεί να επιτρέψει να συνεχίζεται ο διασυρμός.  

Στη Μογγολία δε, ο πρωθυπουργός παραιτήθηκε γιατί δεν χορηγήθηκαν ζεστά ρούχα σε μια γυναίκα που μόλις είχε γεννήσει κατά τη μεταφορά της σε καραντίνα λόγω κορωνοϊού. «Πριν από δύο ημέρες, μια γυναίκα μεταφέρθηκε στο Εθνικό Κέντρο Μεταδοτικών Νόσων με ανεύθυνο και απάνθρωπο τρόπο», δήλωσε ο πρωθυπουργός, ζητώντας συγγνώμη για το περιστατικό, το οποίο κάποιος κατέγραψε με κάμερα και όταν προβλήθηκε ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών. «Είμαι πατέρας. Ήταν μια θλιβερή εμπειρία για μένα ως πατέρας και πρωθυπουργός».

Στην Κύπρο, όταν ένας αξιωματούχος του δημοσίου δηλώνει πως αναλαμβάνει την ευθύνη τι ακριβώς εννοεί; Τι σημαίνει η δήλωση περί ανάληψης ευθύνης από τον πρόεδρο για το πρόγραμμα των πολιτογραφήσεων; 

chrystalla@phileleftheros.com

  Χρυσταλλα Χατζηδημητρίου    

 

 31 Ιανουαρίου 2021

 Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1115118/ti-simainei-analambano-tin-efthyni

Τα κατσάβραχά μας

                                                                                                       της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Καταγγείλαμε πολλές φορές το κατοχικό καθεστώς για την λατόμευση του Πενταδάκτυλου. Κι είναι αλήθεια πως πονά η ψυχή μας να βλέπουμε φωτογραφίες με τις πληγές ορθάνοιχτες στο κατεχόμενο βουνό. Πώς μπορούν να καταστρέφουν ένα μνημείο της φύσης; Πώς είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται το ανεπανόρθωτο της καταστροφής που προκαλούν; Γιατί, όμως, μας πονά αυτό που συμβαίνει στον Πενταδάκτυλο και δεν μας θλίβουν τα όσα εξίσου καταστροφικά συμβαίνουν στις ελεύθερες περιοχές; Τι θα λέγαμε αν οι Τουρκοκύπριοι πρόβαλλαν εικόνες από τις λατομεύσεις στην Ανδρολύκου, σε γη που ανήκει σε αυτούς; Εντάξει, δεν τους την πήραμε τη γη με εισβολή, αλλά μάλλον πονάνε κι αυτοί να βλέπουν τους λόφους τους να κόβονται φέτες φέτες. Λόφοι ανάμεσα σε φαράγγια με παλαιοντολογικά απολιθώματα. Τους οποίους όμως εύκολα θα ονομάζαμε κατσάβραχα. Σαν αυτούς που οι ντιβέλοπερ μετατρέπουν σε τουριστικά χώρια με θέα κι όταν πεθάνουν τους δοξάζουμε ξεχνώντας πόσο μπετόν ρίχτηκε σε θαλασσινές σπηλιές, σε παραλίες, σε αρχαίους τάφους και όπου υπήρχε θέα προς την θάλασσα. 

Κατσάβραχα ίσως θεωρούσαμε και τη γη της Ανδρολύκου, η οποία εγκαταλείφθηκε το 1974 διατηρώντας ατόφια την φυσική ομορφιά της. Μέχρι που ήρθαν οι λατόμοι κι άρχισαν να κόβουν τους λόφους δημιουργώντας κρατήρες. «Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα/κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο/τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα/και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο». Μόνο τα υλικά κι οι ιδιότητες των εμπόρων αλλάζουν από τους στίχους του Γκάτσου, ένδειξη πως παρόλη την εξέλιξή μας και παρόλη την ζημιά που προκαλέσαμε οι άνθρωποι στην φύση, με αποτέλεσμα πολλά δεινά τα οποία βιώνουμε εντούτοις εξακολουθούμε να καταστρέφουμε αλόγιστα.  

Οι λόφοι της Αντρολύκου λοιπόν, κατά άλλους κατσάβραχα, έχουν μετατραπεί σε κρανίου τόπο. Κι αφού η πέτρα εξαντλείται, ζητείται επέκταση. Η γη η οποία ζητείται να γίνει η επέκταση βρίσκεται στο μεγαλύτερο της μέρος σε περιοχή του Natura2000 – Χερσόνησος Ακάμας. Αν διασχίσει κάποιος την περιοχή τώρα που είναι καταπράσινη θα νοιώσει πως ταξιδεύει στην Τοσκάνη. Σε μια φτωχική Τοσκάνη, αλλά το ίδιο όμορφη.  

Όπως καταγγέλλουν οι Οικολόγοι, τρία υπέροχα, μοναδικής ομορφιάς και αξίας φαράγγια έχουν ήδη περικυκλωθεί από τα λατομεία, ενώ το φυσικό ανάγλυφο και το γεωλογικό απόθεμα, σχηματίζει τα ευρωπαϊκώς προστατευόμενα εποχικά λιμνία που είναι πολύ σημαντικά για την πτηνοπανίδα. Ποιος νοιάζεται όμως για την πανίδα; Τι βλέπει ο καθένας όταν διασχίζει την περιοχή; Άλλος βλέπει κατσάβραχα που θα αποκτήσουν αξία μόνο αν κτιστούν ή αν λατομευθούν και άλλος βλέπει ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς. 

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου 
  06 Ιανουαρίου 2021

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1095867/ta-katsabracha-mas

Η επόμενη μέρα

                                                                                                       της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Το 2021 ενδεχομένως να είναι η επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα της πανδημίας η οποία θα έχει αφήσει πίσω της δύο περίπου εκατομμύρια νεκρούς. Όχι και τόσο τραγικός αριθμός ίσως πούμε εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς, όσοι θα τα έχουμε καταφέρει να την βγάλουμε καθαρή. Μετρώντας πια το κόστος που θα κληθούμε να επωμιστούμε οι επιζώντες, έχοντας ξεχάσει το εύκολο της μεταδοτικότητας, ίσως πολλοί συνταυτιστούμε με κυνικές απόψεις, αυτών που προτιμούσαν ανθρωποθυσίες στο βωμό της οικονομίας.

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι εύκολη. Κι αν το περιοδικό “Time” κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος του έτους έχοντας διαγραμμένο στο εξώφυλλο του το 2020 με ένα κόκκινο Χ, δεν μπορούμε να φανταστούμε πως θα μοιάζει το 2021. Η αισιόδοξη πλευρά, βλέπει το εμβόλιο να ενεργεί θετικά, απαλλάσσοντας μας από όλα τα δεινά και τα πάντα να επιστρέφουν εκεί που τα αφήσαμε τον περασμένο Μάρτη. Η απαισιόδοξη πλευρά, μας βλέπει να βγαίνουμε από τα καταφύγια και να βαδίζουμε ανάμεσα σε ερείπια. Λίγο πολύ όπως κι οι επιζώντες στην ταινία «Η επόμενη μέρα» που γυρίστηκε τη δεκαετία του ’80 για να περιγράψει τον όλεθρο μιας πυρηνικής σύρραξης.

Βάσει του καλύτερου σεναρίου λοιπόν, τα εμβόλια περιορίζουν την εξάπλωση και τη δυναμική του ιού σε βαθμό που δεν μιλάμε πια για πανδημία αλλά για ένα συνηθισμένο, περίπου, ιό. Πόσα όμως υποστατικά που έχουν κλείσει με την προοπτική του προσωρινού θα ανοίξουν ξανά; Πόσοι εργαζόμενοι θα επιστρέψουν πίσω στις δουλειές τους και με ποιους όρους; Ο κόσμος θα αρχίσει ξανά τα ταξίδια με την ίδια συχνότητα στηρίζοντας τη βιομηχανία του τουρισμού στην οποία η Κύπρος, εν πολλοίς, βασίζεται; Πως θα αποπληρωθούν τα δισεκατομμύρια που δανείστηκαν τα κράτη;  Όταν οι κυβερνήσεις αποσύρουν τα μαξιλάρια στήριξης που κράτησαν όρθια την οικονομία, πόσο ομαλή θα είναι η πτώση στο πραγματικό έδαφος; Όταν ο πρώην διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, μιλούσε για μια ανθρώπινη τραγωδία με δυνητικά βιβλικές διαστάσεις» υπέρβαλε; Αλλά κι ο άνθρωπος της Post Covid εποχής πως θα είναι;

Αυτό ειδικά το τελευταίο στο οποίο δεν πολυστεκόμαστε μπορεί να αποβεί και το σημείο αιχμής. Οι θεωρίες συνωμοσίας που την χρονιά αυτή απέκτησαν απίστευτες διαστάσεις θα εξαφανιστούν μαζί με τον ιό ή ήρθαν για να μείνουν; Η αμφισβήτηση που καλλιεργείται απέναντι σε πράγματα που για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι λογικά, θα πάψει να υφίσταται ή θα επεκταθεί σε άλλα θέματα χωρίζοντας την ανθρωπότητα στους μεν και στου δε; Ο φανατισμός που επικράτησε στην υιοθέτηση θεωριών θα καταλαγιάσει; Αυτοί που οι λογικοί ονομάζουμε «ψεκασμένους» θα δουν το φως το αληθινό και θα πειστούν ή θα σπρώξουν τον παραλογισμό στα άκρα; Το χάσμα που έχει ήδη δημιουργηθεί πόσο βαθύ θα είναι;

Η μετάλλαξη του ανθρώπου σε άπιστο συνωμοσιολόγο ενδεχομένως να βαδίσει χέρι χέρι με την οικονομική ύφεση και να ενδυναμωθεί από αυτήν οδηγώντας μας σε μια νέα δυστοπία. Όταν ανακοινώθηκε η ήττα του Τραμπ τέθηκε το ερώτημα αν αυτό θα είναι και το τέλος του τραμπισμού. Ο οποίος τραμπισμός συμπεριλαμβάνει όλα τα πιο πάνω. Το μέγα ερώτημα λοιπόν για την επόμενη μέρα της πανδημίας είναι πως θα είναι ο άνθρωπος και σε ποια μονοπάτια θα βαδίσει. 

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου 
  02 Ιανουαρίου 2021

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1091474/i-epomeni-mera

 

Οι φάκελοι στην Κύπρο

                                                                                                    της Χρυστάλλας Χατζηδημητρίου

Από τους φακέλους για το Κυπριακό, μέχρι τους περίφημους φακέλους για τις πολιτογραφήσεις, αποδεικνύεται πως στο νησί μας έχουμε ένα πρόβλημα με το περιεχόμενο των φακέλων. Δηλαδή, με την αλήθεια. 

Για χρόνια συζητείτο αν θα πρέπει να ανοίξουν οι φάκελοι για το Κυπριακό και να μάθουμε πως φτάσαμε στο πραξικόπημα και την εισβολή, ποιοι ευθύνονται και όποιο άλλο στοιχείο θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε τα γεγονότα, να αποδοθούν ευθύνες και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, έχοντας βάλει ένα σημαντικό κεφάλαιο σε τάξη. Αντ’ αυτού αφήσαμε το πράγμα να σέρνεται για δεκαετίες και μόνο όταν πλέον δεν ενδιέφερε στην ουσία κανέναν και ούτε θα είχε κάποια ουσιαστική επίδραση στη ροή της ζωής τον φέραμε τον φάκελο από την Ελλάδα στην Κύπρο, κουτσουρεμένο και τον αποθηκεύσαμε στα δωμάτια της Βουλής. Ανοικτό, τάχα, προς ανάγνωση. 

Σε κάποιο συρτάρι της Βουλής είναι κι η περιβόητη λίστα Γιωρκάτζη. Αυτή είναι μάλλον χύμα, δεν είναι σε φάκελο αλλά παρ’ όλα αυτά δεν είναι προς δημόσια θέα. Το συζητάμε το θέμα, την παίρνουμε και την φέρνουμε, αλλά λύση δεν βρίσκουμε. 

Μεσολάβησαν δεκάδες σκάνδαλα, από την ΞΕΚΤΕ, μέχρι το Χρηματιστήριο, το «κούρεμα» καταθέσεων, την κατάρρευση της Λαϊκής και το κλείσιμο του Συνεργατισμού, με πολλούς φακέλους να στοιβάζονται σε κρατικά γραφεία σαν σκελετοί σε ντουλάπες. 

Ενώ σε άλλα κράτη, με την πάροδο κάποιων χρόνων ή και αμέσως, τέτοια έγγραφα αποτελούν κοινό κτήμα, στην Κύπρο είναι αδιανόητο ακόμα και να ζητάς να έχεις πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα. «Πίστευε και μη ερεύνα», μας λένε. Η κυβέρνηση τα κάνει όλα σωστά και δεν χρειάζεται να γνωρίζεις εσύ, ο Γενικός Ελεγκτής ή ο πολίτης, σε ποιους δόθηκαν διαβατήρια, κάτω από ποιες προϋποθέσεις και ποιοι κέρδισαν από τις αγοραπωλησίες. Μια Ερευνητική Επιτροπή θα μελετήσει το θέμα και ότι κριθεί σκόπιμο θα δοθεί στη δημοσιότητα. 

Κι έτσι στα σκοτεινά συνεχίζουμε να πορευόμαστε. Με μισές αλήθειες. Με λογοκριμένο πάντα το περιεχόμενο. Ακόμα και για τον θάνατο ενός νεαρού (αυτοκτονία ή δολοφονία) χρειάστηκαν 15 χρόνια κι ένας οδυνηρός αγώνας από τους γονείς για να ανοίξει ο φάκελος κι ο τάφος του και να δοθούν κάποιες απαντήσεις. Για τον Δώρο Λοΐζου και άλλες πολιτικές δολοφονίες ακόμα αιωρείται το ερώτημα: «Ποιοι είναι οι δολοφόνοι»; 

Πώς να κλείσουν οι πληγές, πώς να ωριμάσουμε ως λαός, αν όλα τα κλείνουμε σε φακέλους με την ένδειξη «απόρρητο»; Πολλοί κλειστοί φάκελοι στοιβάχτηκαν και κάποια στιγμή θα μας πλακώσουν.  

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου , 24 Δεκεμβρίου 2020

Πηγή: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1087658/oi-fakeloi-stin-kypro
 

Κάναμε και τις φόρμες επιστήμη

 

                                                                                                               Της Ευαγγελίας Σιζοπούλου 

«Στα πλαίσια της αυτονομίας των σχολικών μονάδων, επαφίεται στην κρίση της Διεύθυνσης της κάθε σχολικής μονάδας να μελετήσει τη δυνατότητα όπως επιτραπεί στους μαθητές να φορούν φόρμες τους χειμερινούς μήνες ή όσο χρειαστεί, ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Νοείται ότι η Διεύθυνση της σχολικής μονάδας θα συνεργαστεί τόσο με το Κεντρικό Μαθητικό Συμβούλιο όσο και με τον Σύνδεσμο Γονέων και Κηδεμόνων και η απόφαση για την υιοθέτηση του τύπου της φόρμας θα ληφθεί σε κοινή συνεδρία όλων των εμπλεκόμενων φορέων. Ενδείκνυται η φόρμα να μην είναι πολύχρωμη αλλά μονόχρωμη σε χρώμα μπλε σκούρο ή γκρι, χωρίς διακριτικά ομάδων ή μεγάλα και έντονα σήματα/γράμματα». 

Η πιο πάνω παράγραφος δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μόνο μία αναφορά στην εγκύκλιο (ή οδηγία αν το προτιμάτε) που απέστειλε το υπουργείο Παιδείας στα σχολεία για το κατά πόσον οι μαθητές Μέσης Εκπαίδευσης μπορούν τους χειμερινούς μήνες να εντάξουν στη μαθητική στολή τις φόρμες. 

Αναμφίβολα, το θέμα είναι απλό αλλά κάθε χρόνο βλέπουμε αυτή την οδηγία, προφανώς επειδή απασχολεί σχολεία ή επειδή τα ίδια προσφεύγουν στο υπουργείο για να δώσει λύση. Είναι για να διερωτάται κανείς εάν αυτό είναι θέμα το οποίο πρέπει να προκαλεί συζητήσεις εντός των σχολικών μονάδων, πόσο μάλλον να απασχολεί και το υπουργείο Παιδείας. Ένα υπουργείο που έχει σωρεία θεμάτων (πολύ πιο σοβαρών) να επεξεργαστεί, να σχεδιάσει, να οργανώσει και το κυριότερο, να δώσει λύσεις. 

Λες και είναι καμία επιστήμη, ξεκάθαρα τα σχολεία (εκείνα που δεν το πράττουν, γιατί αρκετά το κάνουν και είναι προς τιμή τους) να αποφασίσουν ότι οι μαθητές τους κατά την περίοδο του χειμώνα μπορούν να προσέρχονται στο σχολείο με φόρμες. Και ας βάλουν και τα παραδοσιακά «σχολικά» χρώματα, μπλε, γκρίζο, μαύρο. Προς τι όλη αυτή η συζήτηση και η αναμπουμπούλα. Προς τι οι ατέρμονες συζητήσεις με μαθητές αν πρέπει ή αν δεν πρέπει να φοράνε φόρμες. Προς τι οι αυστηρότητες με τιμωρίες και συνέπειες σε παιδιά που προσήλθαν στο σχολείο με φόρμες, επειδή δεν έδωσε το πράσινο φως η διεύθυνση. Ειδικά φέτος, που τα υγειονομικά πρωτόκολλα τα οποία διέπουν τη λειτουργία των σχολείων μέσα στις έκτακτες συνθήκες της πανδημίας του κορωνοϊού, προνοούν ανοικτά παράθυρα και πόρτες στις σχολικές αίθουσες για καλό αερισμό, με αποτέλεσμα να μην αποδίδουν στο 100% οι θερμάνσεις, δεν έπρεπε καν να γίνεται λόγος για τις φόρμες. Ούτε καν για τη μαθητική στολή μέσα σε αυτές τις συνθήκες. 

Απλά θέματα αλλά άκρως κατατοπιστικά, για να μας υπενθυμίσουν πόση φαιά ουσία σπαταλάμε στα μικρά και εύκολα, αφήνοντας πολλές φορές στην άκρη τα ουσιώδη. 

Υ.Γ. Το κεφάλαιο «αυτονομία σχολικών μονάδων» πρέπει σε κάποιο χρόνο να ανοίξει. Αλλά να ανοίξει ουσιαστικά, όχι με επιδερμικές λύσεις, ούτε με αποφάσεις κατά το δοκούν. Και αυτό αφορά και τις δύο πλευρές: Σχολεία και υπουργείο Παιδείας. Γιατί δεν γίνεται σε ορισμένες αποφάσεις κάποιοι να κατοχυρώνονται πίσω από την αυτονομία, ενώ σε άλλες αποφάσεις οι εγκύκλιοι να δίνουν και να παίρνουν ασύστολα. 

e.sizopoulou@phileleftheros.com

  Ευαγγελία Σιζοπούλου    22 Δεκεμβρίου 2020   

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1086300/kaname-kai-tis-formes-epistimi

Βρέφος χωρίς φάτνη

 

                                                                                                                  Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

 

Η διαφορά μεταξύ ενός Γάλλου Μακρόν κι ενός Ελληνα εραστή δυτικών προαστίων είναι ασήμαντη ως προς τον ιό. Ο ιός είναι αταξικός! Δηλαδή κολλάνε και οι δύο. Γιατί ως γνωστόν η πάλη των τάξεων έχει προ πολλού καταργηθεί. Απλώς ξέρουμε όλοι ότι και οι δύο έχουν το ίδιο ελάττωμα. Δεν τηρούν τις κοινωνικές αποστάσεις!... Ατομικά ανεύθυνοι... τς τς τς. Πάμε τώρα στη θεραπεία και την αντιμετώπιση του ελληνογαλλικού ιολογικού προβλήματος, εκεί δηλαδή που εντοπίζονται οι όποιες διαφορές στο επίπεδο του καπιταλιστικού αφορισμού περί αγοράς. Δε διαφέρουν οι τάξεις και τα συμφέροντά τους. Διαφέρει η πολιτισμική συνείδηση, η ενσυναίσθηση, τα λεπτά αισθήματα, η φινέτσα τέλος πάντων, αλλά και η διαχείριση θυμού, η κατανάλωση φυσικού χυμού, η ριζοσπαστικότητα στην επιλογή συντρόφων και διασκέδασης, κι άλλα τέτοια περίτεχνα μπουρδολογήματα που ξεπλένουν τη βαρβαρότητα των πανδημικών ημερών.

Ούτε η υπέροχη ελληνική λέξη κλαυσίγελως ούτε εκείνη η σύνθετη και περιγραφική ιλαροτραγωδία αρκούν για να μπει κανείς στον προσομοιωτή της επικοινωνιακής ισοπεδωτικής πλύσης εγκεφάλου και να μη βγει, γνωρίζοντας ότι η ελληνική όσο και οι ομοειδείς της κυβερνήσεις θα λογοδοτήσουν αναπόφευκτα στην Ιστορία. Για την τραγωδία που ζούμε.

Οι πρόεδροι αυτοαπομονώνονται και συνεχίζουν να εργάζονται στις οθονάρες τους. Σ' αυτές που μπορούν και να παρακολουθούν τους μπάτσους να τσακίζουν στο ξύλο τα πλήθη, ή αν αρρωστήσουν βαρύτερα να νοσηλευτούν πάραυτα. Να λάβουν δόση φαρμάκου, που κοστίζει όσο ένα ετήσιο ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, κι ακόμα κι αν έχουν ογδονταρίσει να επανέρχονται κοτσονάτοι και φρεσκαρισμένοι στα καθήκοντα που τους έχουν αναθέσει οι δαρμένοι.

Απ' την άλλη τώρα, οι ...εραστές των κάθε δυτικών προαστίων, όπου πόλη κι όπου γης, όχι απλώς δεν μπορούν να κάνουν του κεφαλιού τους κατά τη ρήση του μεγάλου κυνηγού αγύριστων κεφαλιών με το χρυσό επίθετο, αλλά μπορούν και να διδαχθούν τη μοίρα τους αποτελεσματικά. Απομονώνονται βιαίως. Υποχρεώνονται να συνετιστούν πεθαίνοντας από ανεργία και πείνα πριν από τον κορονοϊό, ώστε και να προσφέρουν κάτι, ένα λίπασμα τέλος πάντων στη μηχανή του κράτους. Αναλύονται λεπτομερώς, από τους διανοούμενους της μεσημεριανής ζώνης, κοινωνιολογικώς από πλευράς συμπεριφοράς μαζών και μαθαίνουν πόσο ανεύθυνα σφίγγουν το βιομηχανικό και βιοτεχνικό ζωνάρι στο λαιμό της εύθραυστης κυρίας Ανάπτυξης, που βογκάει, φιλάσθενη καθώς είναι, από τα βασανιστήρια που της επιφυλάσσει η αόρατη κι ανώνυμη εργατική τάξη, που μονοπωλεί το μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων στην πανδημική μαρκίζα.

Σ' αυτό το δεύτερο κύμα της πανδημίας, με το τρίτο να έπεται μετά βεβαιότητος, και μάλιστα με κακοκαιρία στο καταχείμωνο, για μια ακόμα φορά, σύντροφοι, ο τόπος μας σπαράζεται ανάμεσα στο είναι της πανδημίας και στο φαίνεσθαι της. Κι αυτός, κακά τα ψέματα, είναι ένας άθλιος εμφύλιος που αφήνει απίστευτα περιθώρια να περνάνε σωρηδόν μέτρα και νομοθετήματα που ξεθεμελιώνουν την εργασία, την Παιδεία, την Υγεία, τη ζωή, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των ανθρώπων ως πολιτικών ζώων. Μετατρέπονται σε συνωμοσιολόγους, ενσωματωμένους δοσίλογους, διαπρύσιους κήρυκες της άγνοιας, άνθρωποι δίπλα μας που τους ξέρουμε, συνομιλητές, επιστήμονες, εργάτες, καθώς ο πανικός αναμειγνύεται με την υπερπληροφόρηση περί του αγνώστου, σ' ένα εκρηκτικό μείγμα που τινάζει στον αέρα την περίφημη Επόμενη Μέρα. Πουλιέται σαν ελπίδα, εκείνος ο κατ' εξοχήν νομικός όρος, επαναφορά των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση. Αν δεν πιάσει, πλασάρεται μαζί με το εμβόλιο και την τεχνολογική καινοτομική εξέλιξη ένας απροσδιόριστος θαυμαστός καινούριος κόσμος, στον οποίο θα έχουν θέση μόνον όσοι επιζήσουν, κι επειδή υπάκουσαν.

Κι εδώ είναι που χρειαζόμαστε, κυριολεκτικά εδώ και τώρα, να πιστέψουμε πως δεν προτείνουμε λύση. Είμαστε η λύση. Με διαδικασίες κοψίματος του γόρδιου δεσμού της δυστοπίας. Ας πούμε, για παράδειγμα, πως πρέπει να συμπτύξουμε άμεσα, οργανωμένα και καθοδηγημένα, ομάδες συστράτευσης που να μελετάνε επιστημονικά, να καταγράφουν και να παρατηρούν ανιδιοτελώς, να βρουν και με φόβο και με κόπο και με πάθος, επί τόπου, είτε πριν είτε μετά τις χιονοστιβάδες του θανάτου ανθρώπων, ιδεών πρακτικών και πολιτικής σκέψης που μας πλακώνουν. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω, οπότε ας το πάρω απάνω μου εικονογραφημένα: Μπορούμε να γίνουμε ένα μεγάλο κοπάδι σκυλιών που τα λένε του Αγίου Βερνάρδου, που θα σκάβουν στην παγωμάρα για να αναζωογονήσουν και τον τελευταίο που οι διαχειριστές του πόνου τον έχουν ξεγραμμένο. Και με κλεμμένο το κονιάκ αν χρειαστεί. Αυτά τα Χριστούγεννα θα προτιμούσε τέτοια σκυλιά το κάθε βρέφος χωρίς φάτνη.

Καλές γιορτές.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

"ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ"  20-12-2010

Τα παραμύθια του Πρόδρομου και το αίσχος των 200 ευρώ

 

Με τρώει η απορία. Ποιου συγγραφέα παραμυθάκι διάβασες στα παιδάκια προχθές στο Μουσείο Παραμυθιού, Πρόδρομε; Κάποιο του Άντερσεν, των αδελφών Γκριμ ή του Τριβιζά; Κυρίως, πεθαίνω να μάθω ποιο ακριβώς. «Η δασκάλα με το μαγικό τάμπλετ», «Τα παιδιά με τις κουβερτούλες» ή «Τα θρανία αεροδιάδρομοι»; Όποιο και αν ήταν είμαι σίγουρος ότι μια χαρά θα τα πήγες, αφού χρόνια τώρα έμαθες πώς να πουλάς παραμύθια στον κόσμο. Ακόμη και το προχθεσινό με την περιβόητη επιχορήγηση 200 ευρώ στους εκπαιδευτικούς για να αγοράσουν ηλεκτρονικό υπολογιστή θα μπορούσες να διάβαζες στα παιδάκια.

Αθώα όπως είναι, μπορεί να τα έπειθες. Όχι, όμως, εμάς αθεόφοβε. Διότι εμείς γνωρίζουμε την αλήθεια. Τις ευθύνες σου. Όσα έπρεπε και δεν έκανες ποτέ. Καθώς και τη σκοπιμότητα της εν λόγω απόφασης. Αν ήμουν εκπαιδευτικός, αύριο το πρωί πριν πάω στο σχολείο θα περνούσα από το υπουργείο. Να σου φωνάξω ένα ηχηρό «Ντροπή». Για τον εξευτελισμό τον οποίο επιχείρησες. Αλλά δεν τα κατάφερες ευτυχώς… Η αλήθεια είναι ότι το χάρηκα, διότι αυτό το «Ντροπή» στο κραύγασαν ένας-ένας η πλειονότητα των εκπαιδευτικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ξέρεις, Πρόδρομε, πόσα χρήματα δαπανούν κάθε χρόνο όλοι οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων για να μπορούν να κάνουν το μάθημά τους αξιοπρεπώς; Επειδή το υπουργείο σου είναι ανεπαρκέστατο. Ρώτησες ποτέ, ποιοι πληρώνουν και φτιάχνουν τις όμορφα διακοσμημένες τάξεις στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά; Ρώτησες ποτέ, πόσα πληρώνουν για να ετοιμάζουν υλικό για την εκπαίδευση; Πόσοι χρησιμοποιούν δικό τους τεχνολογικό εξοπλισμό για να μπορούν τα μαθήματα τους να είναι πιο παραγωγικά; Ρώτησες άραγε, όταν τους πρώτους μήνες της καραντίνας εσύ με ανόητο τρόπο καυχιόσουν ότι γινόταν εξ αποστάσεως εκπαίδευση, πώς γινόταν; Πόσοι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούσαν δικούς τους υπολογιστές και άλλο εξοπλισμό; Διότι ο εξοπλισμός, που το ανεπαρκέστατο υπουργείο σου διέθετε στα σχολεία ήταν της πρωτόγονης εποχής των υπολογιστών; Ρώτησες άραγε, πώς οι εκπαιδευτικοί έμαθαν να χρησιμοποιούν το περιβόητο σύστημα το οποίο δεν είχατε φροντίσει ποτέ να τους μάθετε να χρησιμοποιούν; Γνωρίζεις, πόσων έπαθαν ζημιές οι υπολογιστές τους και άλλος εξοπλισμός κατά την περίοδο του εγκλεισμού; Δεν σου ζήτησαν ποτέ αποζημίωση…

Γιατί να ρωτήσεις θα μου πεις. Αφού έβαλαν εκείνοι ράχη για να γίνεται υποτυπωδώς εξ αποστάσεως εκπαίδευση, γιατί να ενδιαφερθείς εσύ; Και ας είναι αποκλειστικά δική σου η ευθύνη! Οι γονείς, όμως, πρέπει επιτέλους να γνωρίζουν την αλήθεια. Να γνωρίζουν ότι εσύ και το ανεπαρκές υπουργείο σου, ελάχιστα, από όσα οφείλετε, κάνετε για τα παιδιά τους. Να γνωρίζουν ότι αν ένα πρωί οι εκπαιδευτικοί αποφασίσουν να πράττουν μόνο εκείνο το οποίο οφείλουν, δηλαδή, να παραδίδουν μάθημα, τότε τα παιδιά τους θα βρεθούν πλήρως εκτεθειμένα!

Και έρχεσαι να τους εξευτελίσεις με τέτοιο τρόπο; Δίδοντας την ευκαιρία στους εμπαθείς να καταφερθούν ξανά εναντίον τους; Λες και ζητιανεύουν 200 ευρώ για έναν υπολογιστή; Κάποια στιγμή, οι γονείς πρέπει να συνειδητοποιήσουν ό,τι οι εκπαιδευτικοί είναι εκείνοι που πασχίζουν περισσότερο για τα παιδιά τους. Ναι, ξέρω, υπάρχουν εξαιρέσεις. Σε ποιον επαγγελματικό χώρο δεν υπάρχουν όμως; Ιδίως την εποχή της πανδημίας, η πιο ζεστή αγκαλιά (πέραν των γονέων) για κάθε παιδί προέρχεται από τους εκπαιδευτικούς του. Σε μια εποχή αποξένωσης, αποστάσεων και αποκοινωνικοποίησης, οι εκπαιδευτικοί είναι θησαυρός για τα παιδιά.

Μισό εκατομμύριο, λοιπόν, κύριε των παραμυθιών, για να αγοράσουν τάμπλετς και λάπτοπ; Δεν βρέθηκε ούτε ένας στο Υπουργικό να βάλει φρένο στον παραλογισμό; Ακόμη και αν οι συνδικαλιστές συμφώνησαν (δεν το γνωρίζω) με κάτι τέτοιο και πάλι παραλογισμός είναι. Αν υπάρχουν τόσα χρήματα, δώστε τα να αγοράσουν τάμπλετς όλοι οι άποροι και φτωχοί μαθητές, βρε αθεόφοβοι. Όχι οι εκπαιδευτικοί. Άλλος, όμως, ήταν ο ύπουλος σκοπός σου, Πρόδρομε.

Δεν μπόρεσες να δημιουργήσεις υγιείς συνθήκες στα σχολεία ώστε να μπορεί να δουλέψει η εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Τον περασμένο Απρίλη δεν είχες το χρόνο. Από τότε, όμως, μέχρι και σήμερα πέρασαν οκτώ μήνες. Και πάλι δεν μπόρεσες. Κόρδωνες τόσο καιρό ότι, αν χρειαστεί, είστε έτοιμοι για εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Μπούρδες! Δεν έγινε αναβάθμιση σε όλα τα σχολεία. Δεν ανανεώθηκε ο εξοπλισμός σε όλα τα σχολεία. Δεν έχουν σύγχρονους υπολογιστές όλα τα σχολεία. Δεν έχουν όλα τα παιδιά τάμπλετς, παρά τα παραμύθια που έλεγες. Γι’ αυτό σκαρφίστηκες το περιβόητο σχέδιο των 200 ευρώ. Για να μπορείς να λες, εμείς επιχορηγήσαμε τους εκπαιδευτικούς να αγοράσουν καινούργιους υπολογιστές. Άρα, αν δεν δουλεύει το σύστημα, είναι δική τους ευθύνη.

Θα φωνάζουμε την αλήθεια στον κόσμο. Θα του υπενθυμίζουμε όλα όσα δεν μπόρεσες ποτέ να κάνεις. Δεν μπόρεσες να οργανώσεις τα σχολεία και αναγκάστηκες να μεταθέσεις το άνοιγμά τους. Δεν μπόρεσες να έχεις έτοιμα μονοθέσια θρανία και επέβαλες θρανία-αεροδιαδρόμους. Δεν μπόρεσες να ετοιμάσεις τεχνολογικά τα σχολεία για εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Δεν μπόρεσες να έχεις εγκαίρως έτοιμη λύση για θέρμανση και παρολίγον να καταφύγεις στην ξεφτίλα με τις κουβερτούλες. Γενικώς, δεν μπορείς…

Θα μου πεις, εγώ γιατί φωνάζω αφού δεν είμαι εκπαιδευτικός; Επειδή δεν αντέχω άλλο τους πολιτικαντισμούς σας και τα επικοινωνιακά κολπάκια για να ξεγελάτε τον κόσμο. Επειδή αυτός ο τόπος και τα παιδιά του αξίζουν καλύτερης τύχης. Με άξιους ανθρώπους και όχι «ανίκανους των ανικάνων».

Εύχομαι να είπες καλά το παραμύθι στα παιδάκια. Να τους άρεσε. Αν τα κατάφερες, Πρόδρομε, τότε μείνε σε αυτό το ρόλο. Διότι το υπουργείο Παιδείας έχει Ιστορία. Μην το υποβιβάζεις άλλο στα παραμύθια…

  Γιώργος Καλλινίκου    

13 Δεκεμβρίου 2020

Πηγή:   https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1080945/ta-paramythia-toy-prodromoy-kai-to-aischos-ton-200-evro

Γυναίκα, μόνη, εργάζεται

08 Δεκεμβρίου 2020

Αν ήτανε κινηματογραφική ταινία θα πλαντάζαμε στο κλάμα. Γυναίκα με τρία παιδάκια -ο πατέρας απών, είτε γιατί την έκανε για αλλού, είτε γιατί δεν υπάρχει- πρέπει να εργαστεί για να θρέψει τα παιδιά της. Συγγενείς δεν υπάρχουν να βοηθήσουν (ενδεχομένως να είναι και μακριά, σε άλλη χώρα), στους φίλους δεν μπορείς να φορτώνεσαι διαρκώς κι οι νταντάδες είναι για άλλες τάξεις ανθρώπων. Όχι για εργαζόμενες με αμοιβή πέντε ευρώ την ώρα. Τι κάνεις; Πού τα αφήνεις τα παιδιά; Με την ψυχή στο στόμα αναθέτεις την ευθύνη στο μεγαλύτερο παιδί, που δεν είναι παρά μόνο 13 χρόνων, λέγοντας του να προσέχει τα μικρότερα: Το ένα 7 χρονών και το άλλο 23 μηνών. Του λες να μην ανοίξει σε κανένα την πόρτα, να μην ανάψει φωτιά για να ζεστάνει φαγητό ή για άλλο σκοπό, να μην κάνει τίποτα ριψοκίνδυνο. Και πας στην εργασία σου, κυριακάτικα. Ταμίας σε κάποια υπεραγορά, πωλήτρια σε κατάστημα, γκαρσόνα σε καφετέρια… Κάθε λίγο και λιγάκι στέλνεις μηνύματα για να επιβεβαιώσεις πως όλα είναι υπό έλεγχο. 

Ανεύθυνο; Με τα δικά μας δεδομένα, ναι, ανεύθυνο και επικίνδυνο. Τι επιλογές όμως έχει μια γυναίκα με τα δεδομένα που περιγράψαμε πιο πάνω: Φτωχή, χωρίς σύντροφο, χωρίς συγγενείς σε κοντινή απόσταση. Μια επιλογή είναι να αναμένεις από το κράτος να σε φροντίσει και σένα και τα παιδιά σου. Αν εμπίπτεις φυσικά στις κατηγορίες που φροντίζει το κράτος. Και να αρκεστείς με αυτά. Τίποτα παραπάνω. Κι αν πάλι δεν εμπίπτεις ή δεν ξέρεις την άκρη για να διεκδικήσεις αυτά που το κράτος παρέχει; 

Ένα 7χρόνο παιδάκι λοιπόν, θεάθηκε απόγευμα Κυριακής, να παίζει μόνο στο πάρκο. Ένας παρατηρητικός και ευσυνείδητος πολίτης που το είδε, θέλησε να προλάβει τυχόν κακό. Οδήγησε το κοριτσάκι στην Αστυνομία, η οποία με τη σειρά της κατέληξε στο σπίτι του παιδιού όπου βρήκε μόνα τα άλλα δύο. Κι η μητέρα συνελήφθη, οδηγήθηκε στο δικαστήριο το οποίο της επέβαλε να πληρώσει εγγύηση 20.000 ευρώ αν θέλει να μην καταλήξει στο κελί μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Και ταυτόχρονα τρεις φορές τη βδομάδα να παρουσιάζεται στον πλησιέστερο Αστυνομικό Σταθμό, ενώ το όνομα της τοποθετήθηκε σε stop list ώστε να μην φύγει από την χώρα. Και φυσικά ειδοποιήθηκε το Τμήμα Ευημερίας. 

Με την εγγύηση των 20.000 ευρώ προστατεύονται άραγε τα παιδιά ή τιμωρείται η γυναίκα; Κι η λύση ποια είναι; Να παραλάβουν οι κοινωνικές υπηρεσίες τα παιδιά και να τα αναθέσουν σε ανάδοχες οικογένειες; Είναι αυτές οι λύσεις λιγότερο επιζήμιες για τα παιδιά; 

chrystalla@phileleftheros.com

  Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου  

Πηγή: https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1077712/gnaika-moni-ergzetai

Χάος στα σχολεία αλλά ο Πρόδρομος το βιολί του με τις εξετάσεις…

Είχε όλο το καλοκαίρι στη διάθεσή του για να οργανώσει τα σχολεία για το αναμενόμενο δεύτερο κύμα πανδημίας. Κατάφερε, όμως, να μην βρει το χρόνο και έφτασε στο σημείο να μετακινήσει ακόμη και την ημερομηνία έναρξης της σχολικής περιόδου. Τέθηκε η ιδέα για μονοθέσια θρανία ώστε να προσφέρεται μεγαλύτερη ασφάλεια στους μαθητές. Μας είπε ότι δεν προλάβαινε. Είχε από τον περασμένη Άνοιξη χρόνο να προετοιμάσει τα σχολεία ώστε να μπορεί να λειτουργήσει κατά το μέγιστο δυνατό καλά η εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Κοιμόταν, όμως, όλο το Καλοκαίρι. Ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά και έπραξε το απόλυτο μηδέν. Μόλις πλάκωσε το δεύτερο κύμα της πανδημίας ξύπνησε. Άρον-άρον εξήγγειλε –το διατυμπάνισε, μάλιστα, με βαρύγδουπο τρόπο- πρόγραμμα τεχνολογικής αναβάθμισης όλων των σχολείων. Φτάσαμε, όμως, στον Δεκέμβρη και η εξ αποστάσεως εκπαίδευση χωλαίνει. Έπρεπε να σκεφτεί τρόπους θέρμανσης στα σχολεία. Ανακάλυψε ξαφνικά την πρωτοποριακή λύση της κουβερτούλας! Όταν χλευάστηκε από όλους, είπε ότι δεν ήταν δική του ιδέα (γιατί την πέταξες τότε;). Τέθηκε η μέθοδος του τεχνικού εξαερισμού. Και πάλι είπε ότι δεν υπάρχει χρόνος για φέτος.

Τάδε έφη Πρόδρομος Προδρόμου! Ειδικά για τη θέρμανση των σχολείων, ακόμη αναζητεί λύση. Μόλις την περασμένη Παρασκευή δήλωνε: «Τις κρύες μέρες που θα λειτουργεί η κεντρική θέρμανση, θα μπαίνει σε λειτουργία μια ώρα νωρίτερα για να θερμαίνονται οι χώροι. Επίσης, τα παράθυρα και οι πόρτες που προβλέπεται να είναι όλα ανοιχτά από το πρωτόκολλο, εκείνες τις ημέρες που θα είναι πολύ ψυχρές θα μένουν 1-2 παράθυρα ανοιχτά και όταν τα παιδιά πηγαίνουν διάλειμμα θα ανοίγουν όλα για σωστό εξαερισμό. Σε προσωπικό επίπεδο πρέπει να φοράνε όλοι ζεστά ρούχα». Ειδικά το τελευταίο, Πρόδρομέ μου, πώς το σκέφτηκες; Άραγε υπάρχουν παιδιά που πάνε με κοντομάνικα; Σε αυτές τις ευφυέστατες λύσεις, πρόσθεσε ειδικά για τα σχολεία σε ορεινές περιοχές και ότι θα μελετήσουν το ενδεχόμενο διαφορετικού ωραρίου. Κοίταξες καθόλου το ημερολόγιό σου, άνθρωπέ μου; Θα εξετάσεις; Θα μελετήσεις; Σήμερα έχουμε 8 Δεκεμβρίου, βρε αφιλότιμε, κι εσύ ακόμη ΘΑ μελετήσεις; Έλεος!

Την ώρα, λοιπόν, που εμφανίζεται όλο το προαναφερθέν σκηνικό το οποίο εκθέτει ανεπανόρθωτα το υπουργείο Παιδείας, προκαλεί άγχος, πίεση και γενική ανασφάλεια σε εκπαιδευτικούς, μαθητές και γονείς, το μοναδικό θέμα στο οποίο δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του ο Πρόδρομος είναι οι τετράμηνες εξετάσεις. Του φωνάζουν οι μαθητές ότι τα σχολεία είναι διαλυμένα. Εβδομάδα μπαίνει εβδομάδα βγαίνει και εκατοντάδες μαθητές αναγκάζονται να μπουν σε καραντίνα για 15 μέρες είτε επειδή είναι οι ίδιοι θετικοί στον ιό είτε επειδή είναι στενές επαφές άλλων μαθητών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνουν τη ροή των μαθημάτων. Ιδίως με τους τελειόφοιτους το θέμα παραγίνεται σοβαρό. Όταν έκλεισαν Λεμεσό και Πάφο σχεδόν 9.000 μαθητές έμειναν σπίτι. Χθες, η ΟΕΛΜΕΚ υπολόγισε ότι περίπου 2.500 μαθητές στη Μέση Εκπαίδευση βρίσκονται αυτή την στιγμή σε καραντίνα. Το χειρότερο είναι ότι αυτή κατάσταση εναλλάσσεται σε διάφορα σχολεία ανά εβδομάδα.

Του φωνάζουν οι εκπαιδευτικοί ότι τα σχολεία βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης. Του φωνάζουν οι οργανωμένοι γονείς ότι με τέτοιο θλιβερό σκηνικό θυματοποιούνται τα παιδιά τους. Όχι μόνο δεν λαμβάνουν την εκπαίδευση που πρέπει αλλά αγχώνονται και μπερδεύονται. Όσον αφορά τους τελειόφοιτους, βιώνουν απίστευτο άγχος (όχι για τις τετράμηνες αφού δεν παρακάθονται σε τέτοιες αλλά για τις παγκύπριες).

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Ο Πρόδρομος εμφανίζεται απίστευτα εμμονικός. Είναι νόμος, λέει, και πρέπει να εφαρμοστεί. Λες και δεν μπορεί να τον αλλάξει προσωρινά για φέτος. Εδώ βγάζετε κατά συρροήν διατάγματα, μερικά από τα οποία θυμίζουν εποχές δικτατορίας και δεν υπάρχει πρόβλημα. Όσοι ασθενούν θα κάνουν δεύτερη εξεταστική σειρά, λέει. Πας καλά, άνθρωπέ μου, αυτό είναι το θέμα; Ή ότι ο ένας μαθητής βρίσκεται από άποψη ύλης χιλιόμετρα μακριά από άλλους που είχαν την ατυχία να μπουν σε καραντίνα;

Το σπουδαιότερο είναι η εκνευριστική επανάληψή του ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με όσους μπαίνουν καραντίνα διότι κάνουν εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Μας δουλεύεις όλους κύριε; Στο είπαν οι διευθυντές δημοσίως: Δεν δουλεύει η εξ αποστάσεως! Πολλοί μαθητές χάνονται. Και δεν είναι μόνο αυτό. Πολλά σχολεία δεν διαθέτουν τον απαιτούμενο εξοπλισμό. Μόλις χθες, έκανες νέα ανακάλυψη. Θα καταθέσεις πρόταση στο Υπουργικό για οικονομική ενίσχυση των εκπαιδευτικών ώστε να χρησιμοποιούν δικό τους εξοπλισμό (Bring Your Own Device) είπες. Πιο τρανταχτή παραδοχή ότι δεν διαθέτουν τα σχολεία ικανοποιητικό εξοπλισμό δεν μπορούσες να κάνεις. Τώρα θα πάρεις πρόταση; Στα μέσα Δεκεμβρίου; Έλεος Πρόδρομε. Την ταχύτητά σου θα την ζήλευε και ο Σπίντι Γκονζάλες…

Μάθε, άνθρωπέ μου, ότι ένας πατέρας την περασμένη εβδομάδα, επειδή δεν ανέχτηκε την κοροϊδία και ήθελε η κόρη του να παρακολουθεί κανονικά τα πάντα από το σπίτι (όντας τελειόφοιτη) έκανε τον κόσμο ανάστατο. Μέχρι που αγόρασε ο ίδιος ειδική κάμερα και την εγκατέστησε στην τάξη ώστε να μπορεί από το σπίτι να έχει οπτική επαφή στα μαθήματα.

Ο αυταρχισμός του Πρόδρομου είναι μνημειώδης. Όλα υπολειτουργούν με δική του ευθύνη. Τα πάντα στο κόσμο έχουν αλλάξει λόγω της πανδημίας. Κι αυτός ακλόνητος για τις τετράμηνες εξετάσεις και ας θυματοποιούνται οι μαθητές. Δεν ζητάνε κατάργηση επ’ αόριστον. Να μην γίνουν όσο η πανδημία έχει διαλύσει τα πάντα ζητάνε.

Αν ο υπουργός είναι ξεροκέφαλος, ο Πρόεδρος πού είναι; Δεν υπάρχει ούτε ένας με στοιχειώδη λογική στην Κυβέρνηση; Ούτε ένας με στοιχειώδη ενσυναίσθηση ώστε να νιώσει το χάος το οποίο βιώνουν όλοι στα σχολεία; Τελικά, από την πανδημία μπορεί να γλυτώσουμε. Από τις τσαπατσοδουλειές, όμως, τους παραλογισμούς και την ανευθυνότητα, πολύ δύσκολα θα γλυτώσουμε…

  Γιώργος Καλλινίκου    

   08 Δεκεμβρίου 2020  

Πηγή:  https://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/1077559/chaos-sta-scholeia-alla-o-prodromos-to-bioli-toy-me-tis-exetaseis