Ο Κυπρής και ο Νουφρής*

Χαρακτικό του Χαμπή.

Άννα Μαραγκού

10 Νοεμβρίου 2024

Ζούσε μια φορά και έναν καιρό στην Πάφο μια γριά που είχε ένα γιο που τον έλεγαν Φιλόκυπρο και τον φώναζαν Κυπρή. Ο Κυπρής είχε ένα φίλο που τον έλεγαν Ονούφριο και τον φώναζαν Νουφρή.

Ο Κυπρής είχε λεφτά και οι δυο τους κάναν πολλά ταξίδια. Κάθε τόσο ξεκινούσαν από το λιμάνι της Πάφου και πήγαιναν στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί διασκέδαζαν και ξεφάντωναν και όταν τους τέλειωναν τα λεφτά γυρνούσαν πίσω.  H μάνα του Νουφρή αγαπούσε πολύ τον γιο της και όταν το είδε μαραζωμένο του είπε:

• Πάρε αυτό το κλειδί και άνοιξε το παλιόσπιτο στο βάθος της αυλής και εκεί θα βρεις ένα πουγκί. Κάθε φορά που το ανοίγεις θα σου δίνει εκατό λίρες…

Τρελάθηκε ο Κυπρής, πήγε να βρει τον Νουφρή και μπάρκαραν για την Κωνσταντινούπολη. Μόλις κατέβηκαν από το πλοίο κάθισαν να πιούν καφέ. Έφερε ο καφετζής τους καφέδες, άνοιξε το πουγκί ο Κυπρής και χύθηκαν εκατό λίρες πάνω στο τραπέζι.

• Δικά σου, λέει στον καφετζή

Ο καφετζής έτριψε τα μάτια του, όλη η Κωνσταντινούπολη, τα χαμάμ και τα μαγαζιά μιλούσαν για τους δυο ζάμπλουτους Κύπριους που πλήρωσαν εκατό λίρες για δυο καφέδες! Το νέο έφτασε στο παλάτι, ο βασιλιάς έστειλε τον βεζίρη να τους καλέσει στο παλάτι να δειπνήσουν και να κοιμηθούν και είπε στην κόρη του να κλέψει το πουγκί του Κυπρή. Έτσι και έγινε. Ξύπνησαν το επόμενο πρωί ζαλισμένοι. Πήγαν να πιούν καφέ, αλλά άφαντο το πουγκί. Τους δάνεισε ο καφετζής λεφτά, πήραν ένα καράβι, ξεμπάρκαραν στην Αμμόχωστο και πήγαν με τα μουλάρια στην Πάφο. Στεναχωρήθηκε η μάνα του Κυπρή που τον είδε έτσι χάλι και του είπε: 

• Πάρε αυτό το κλειδί και άνοιξε το παλιόσπιτο στο βάθος της αυλής και εκεί θα βρεις ένα σκουφί. Όταν το φορέσεις γίνεσαι άφαντος.

Επέστρεψε ο Κυπρής και ο Νουφρής στην Κωνσταντινούπολη. Με το σκουφί θα γινόταν άφαντος και θα έπαιρνε πίσω το πουγκί. Πήγε λοιπόν ο Κυπρής στο δωμάτιο της βασιλοπούλας και τράβηξε το πουγκί που είχε στον κόρφο της, ξύπνησε τρομαγμένη η βασιλοπούλα, έβαλε τις φωνές, ο Κυπρής δεν τα κατάφερε να πάρει το πουγκί, αλλά δεν τα έβαλε κάτω. Το επόμενο βράδυ ξαναπήγε στο δωμάτιο της με το σκουφί στο κεφάλι, αλλά αποφάσισε να της φανερωθεί. Ουρλιάζει η βασιλοπούλα, τον αρπάζουν οι δούλοι του δίνουν ένα γερό ξύλο και τον πετάνε κάτω από τη γέφυρα του Βοσπόρου. Πήγαν πάλι στον καφετζή, τους δάνεισε λεφτά και επέστρεψαν στην Πάφο. Τα είπαν στη μάνα του και αυτή είπε:

• Πάρε αυτό το κλειδί και άνοιξε το παλιόσπιτο στο βάθος της αυλής και εκεί θα βρεις ένα σπασμένο σπαθί.

Ξαναμπαρκάρουν για την Κωνσταντινούπολη να πάρουν πίσω το πουγκί και το σκουφί. Έστειλαν μήνυμα στο βασιλιά πως ήρθαν με στρατό να πολεμήσουν. Πλησιάζουν οι δυο Κύπριοι το παλάτι, ο βασιλιάς τους βλέπει  και έσκασε στα γέλια. Όταν πλησίασαν ο Κυπρής τράβηξε το σπαθί του από τη θήκη και ξαφνικά γέμισε ο τόπος στρατό. Όρμησαν οι στρατιώτες πάνω στο ασκέρι του βασιλιά και τους έκαναν με τα κρεμμυδάκια. Ο βασιλιάς φοβήθηκε πολύ, μήνυσε του Κυπρή να πάει στο παλάτι για να διαπραγματευτούν. Αντί για συνομιλίες του πρότεινε να γίνει γαμπρός του. Οι γάμοι και τα ξεφαντώματα έγιναν το ίδιο βράδυ. Η βασιλοπούλα άφησε τον Κυπρή να κοιμηθεί, τράβηξε το σπαθί του και αμέσως στάθηκαν μπροστά της τρία παλληκάρια.

– Στις διαταγές σου αφέντισσα, είπαν

– Θα πάρετε αυτό τον άνθρωπο και θα τον πάτε μακριά, πέρα από τη θάλασσα, τους είπε.

Σήκωσαν τον Κυπρή κοιμισμένο και τον έριξαν στη θάλασσα. Ξύπνησε κάτω από μια συκιά με μαύρα σύκα. Κόβει ένα σύκο, το τρώει νιώθει να μικραίνει, το σώμα του έβαλε προεξοχές και ουρά, είχε μεγάλα μάτια που στριφογύριζαν και άλλαζε χρώμα. Είχε γίνει ένας χαμαιλέοντας. Τρελάθηκε κοίταξε γύρω του, μια άλλη συκιά είχε άσπρα σύκα. Έφαγε και από αυτά και ξανάγινε άνθρωπος. Μάζεψε σύκα και από τις δύο συκιές, είδε ένα καράβι στον ορίζοντα, του έγνεψε να σταματήσει, και τον πήραν μαζί με τα σύκα του στην Κωνσταντινούπολη. Πήγε στο παλάτι, πρόσφερε στον βασιλιά και τη βασιλοπούλα από ένα μαύρο σύκο και έγιναν χαμαιλέοντες. Βγήκαν οι τελάληδες στο παζάρι και είπαν ότι ο βασιλιάς και η κόρη του έπαθαν μεγάλο κακό και όποιος βρεθεί να τους γιατρέψει θα πάρει τη βασιλεία.

Πήγε λοιπόν ο Κυπρής στο παλάτι.

• Μπορώ να σας γιατρέψω τους είπε, αλλά πρώτα πρέπει να μου δώσετε το πουγκί, το σκουφί και το σπαθί μου.  

Τι να κάνουν αυτοί, στο χάλι που βρέθηκαν του επέστρεψαν τα πράγματά του και τότε ο Κυπρής του έδωσε από ένα άσπρο σύκο και από χαμαιλέοντες έγιναν και πάλι άνθρωποι. Θαμπώθηκε η βασιλοπούλα, τον πήρε στα αλήθεια αυτή τη φορά για άντρα της και γύρισαν στην Κύπρο και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, νομίσαμε!

Ανήμερα των Αμερικανικών εκλογών μόνο παραμύθια μπορώ να σκέφτομαι και να εύχομαι στον Χαμπή να ζήσει χίλια χρόνια. Τα συμπεράσματα του παραμυθιού δικά σας για το τι μπορεί να κάνει ένας έξυπνος Παφίτης!

*Νίκη Μαραγκού (1994) Τα παραμύθια της Κύπρου. Εκδόσεις Κοχλίας, Λευκωσία.              

Ελεύθερα, 10.11.2024

Πηγή:     https://www.blogger.com/blog/post/edit/6733540937843853870/669130256732975187

Επτά ώρες στις πρώτες βοήθειες

 

Της Ελένης Ξένου

04 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024

Από τις έξι και μισή το απόγευμα μέχρι τη 1:30 περίπου το πρωί. Τόσο χρειάστηκε να μείνω τις προάλλες στο ΤΑΕΠ του Γενικού Νοσοκομείου μαζί με ένα συγγενικό μου πρόσωπο, το οποίο ανήκει μάλιστα στην τρίτη ηλικία. Λίγο μετά την προσέλευσή μας στις έξι και κάτι, και μετά από ένα καρδιογράφημα στο δωμάτιο διαλογής κρίθηκε ότι η περίπτωσή του δεν ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου και μας είπαν να περιμένουμε στην αίθουσα αναμονής, προειδοποιώντας μας ότι λόγω της αυξημένης προσέλευσης περιστατικών με ασθενοφόρα ο χρόνος αναμονής θα ήταν αρκετά μεγάλος. Δεν μας είπαν βέβαια πως αυτός ο χρόνος θα έφτανε μέχρι και τις επτά ώρες και για κάποιους «ταλαίπωρους» που βρίσκονταν ήδη εκεί από τις 2:00 το μεσημέρι θα ξεπερνούσε τις 10.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που βίωσα τον εν λόγω παραλογισμό στο ΤΑΕΠ. Τους τελευταίους μήνες, δυστυχώς, επισκέφθηκα τις πρώτες βοήθειες 2-3 φορές και ουδέποτε ο χρόνος αναμονής ήταν κάτω από έξι ώρες. Παρόμοια βιώματα συγγενών και φίλων καταδείκνυαν πως αυτό τείνει να γίνει ο κανόνας, εκτός κι αν διαμετακομιστείς εκεί με ασθενοφόρο οπότε μειώνεται κάπως η διάρκεια αναμονής. Επτά ώρες λοιπόν σε ένα τμήμα που φέρει τον τίτλο «Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών» και στο οποίο απευθύνεσαι επειδή προφανώς χρήζεις επείγουσας ιατρικής περίθαλψης. Και σ’ αυτό το Τμήμα όπου η φροντίδα πρέπει να είναι άμεση, ο ασθενής καλείται να υποστεί το μαρτύριο της ατέρμονης αναμονής, χωρίς μάλιστα κανείς να δείχνει πως αντιλαμβάνεται ότι η κανονικοποίηση αυτού του βασάνου είναι απαράδεκτη και δεν χωρεί, ούτε και συγχωρεί οποιαδήποτε δικαιολογία.

Όταν είχαν ήδη περάσει τέσσερις ώρες θεώρησα λογικό να διαμαρτυρηθώ. Η διαμαρτυρία μου δεν είχε ως περιεχόμενο την επίρριψη ευθύνης στο προσωπικό για το χάος που επικρατούσε, αφού ήταν εμφανές πως τόσο οι νοσοκόμοι, όσο και οι γιατροί προσπαθούσαν να τα βγάλουν πέρα με ένα ΤΑΕΠ που υπολειτουργούσε. Η διαμαρτυρία μου πήγαζε από τη διαπίστωση πως αυτή ακριβώς η υπολειτουργία προτασσόταν ως επαρκές δικαιολογητικό της απροθυμίας τους να δώσουν μια εξήγηση ως ελάχιστη ένδειξη κατανόησης και συμπαράστασης στους ασθενείς που περίμεναν στωικά. Ήταν το λιγότερο που όφειλαν να κάνουν δεδομένου ότι οι άνθρωποι αυτοί, εκτός από την ασθένεια και την αγωνία ή τον φόβο τους, έπρεπε να υπομένουν και την ανικανότητα του κράτους να καταφέρει να λειτουργήσει επιτέλους ΤΑΕΠ που να ανταποκρίνονται στην επείγουσα φύση του ρόλου τους. Αντιθέτως, η νοοτροπία που κυριαρχούσε και ήταν πρόδηλη στο ύφος και στη συμπεριφορά του προσωπικού υπαγόρευε πως οι ασθενείς ήταν εκείνοι οι οποίοι όφειλαν να κατανοήσουν τους γιατρούς και τους νοσοκόμους και να τους «συμπαρασταθούν» για τον φόρτο εργασίας και τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες επιτελούσαν το έργο τους. «Καταλαβαίνετε τι γίνεται εδώ, κυρία μου;» μου είπε μια από τις νοσοκόμες με απόγνωση, όταν διαμαρτυρόμενη φώναζα πως είναι θέμα ανθρωπιάς να αφιερώσουν δέκα λεπτά στους ασθενείς που περιμένουν έξω για να τους πουν δύο ανακουφιστικές κουβέντες, οι οποίες να δείχνουν ότι έχουν επίγνωση πόσο απαράδεκτη είναι η συνθήκη που τους αναγκάζουν να υποστούν και μάλιστα αδιαμαρτύρητα. Αυτό οφείλει να κάνει ένας νοσοκόμος ή ένας γιατρός του ΤΑΕΠ δεδομένου ότι διατηρεί ακόμα την ενσυναίσθησή του και όχι να «απαιτεί» ο ίδιος κατανόηση από τους ασθενείς, υπαγορεύοντας με τη συμπεριφορά του πως προέχει η δική του ταλαιπωρία και το δικό του «δράμα». Το συγγενικό μου πρόσωπο αισθανόταν δυσκολία στην αναπνοή και δύσπνοια, περιστατικό που στην ιστοσελίδα του ΟΚΥΠΥ αναγράφεται ανάμεσα σε εκείνα που δικαιολογούν την προσέλευση στα ΤΑΕΠ. Πέρασαν επτά ώρες για να τύχει διάγνωσης, παρόλο που το πρόβλημά του ανήκε στη λίστα των επειγόντων. Υπάρχει κανείς από τους αρμοδίους να μας εξηγήσει το εν λόγω οξύμωρο; Ή μήπως πρέπει να υπομένουμε και την απουσία εξήγησης και απολογίας στωικά και αδιαμαρτύρητα;

Πηγή:     https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/eleni-xenoy/1-epta-wres-stis-prwtes-boitheies

«Γιατί αργεί ο ντελιβεράς;»

 

Του Χρίστου Ζαβού

04 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2024

Περιμένουν. Χαμένος ο καθένας στον δικό του κόσμο, αναμένουν να έρθει το φαγητό.

Το μικρό παιδάκι κλαίει και οδύρεται, προφανώς γιατί δεν έχει άλλο τρόπο, να εκφράσει την επιθυμία του να φάει. Κουρασμένο ως είναι, οκτώ με εννέα ώρες στον παιδικό σταθμό, δεν κατάφερε ακόμη να βάλει σε τάξη τα συναισθήματά του, πόσο μάλλον να τα εκφράσει. Νιώθει την πείνα, ως απειλή.

Η μεγαλύτερη αδελφή, έχοντας τ’ ακουστικά στ’ αφτί και το πρόσωπο μπροστά στην οθόνη του κινητού, είναι πλήρως αποκομμένη από το περιβάλλον. Δεν ακούει το αδελφάκι της που κλαίει, ούτε και γνωρίζει τι κάνουν οι υπόλοιποι στο σπίτι. Είναι επικεντρωμένη στο βίντεο που ετοιμάζουν με τις φίλες της για ν’ ανεβάσουν στο Τικ Τοκ. Πεινάει, μα δεν νοιάζεται.

Αντιθέτως, ο μεγαλύτερος των αδελφών, κλεισμένος στο υπνοδωμάτιό του, κτυπιέται και σπαράζει που αργεί το φαγητό. Τα βάζει με τη μάνα του, βρίζει τον παπά του, απειλεί την αδελφή του... την ίδια ώρα που ανταλλάζει φωτογραφίες στον υπολογιστή, απ’ αυτές που τράβηξε ο κολλητός, και απεικονίζουν τις ζημιές που προκάλεσαν, αμέσως μετά το ματς, σπάζοντας ό,τι υπήρχε στο διάβα τους. Πεινάει, μα δεν μπορεί να το διαχειριστεί.

Στο μπαλκόνι έξω, ο πατέρας καπνίζει μανιωδώς, έχοντας δίπλα του ένα ποτήρι ουίσκι. Ένας κόμπος δημιουργείται στο στομάχι του, ένα τρεμούλιασμα τον κυριεύει, διαβάζοντας την επιδότηση που έλαβε σήμερα και αφορά τις καθυστερημένες δόσεις του στεγαστικού δανείου. Χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Νιώθει αδύναμος... Πεινάει, μα δεν έχει φάει για ώρες.

Μέσα στο σαλόνι, μια φιγούρα πελαγωμένη, προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει το κενό. Δειλιάζει να τεθεί ενώπιον των συναισθημάτων της. Γι’ αυτό τρέχει, ασυναίσθητα, κάνοντας δουλειές. Εξουθενωμένη, μ’ ασταμάτητα κινείται. Η μάνα, φοβάται να σταματήσει. Δεν πεινάει.

«Γιατί αργεί ο ντελιβεράς;» σκέφτεται και ξανά βουτάει στο κενό.

Πηγή:      https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/arthrografia/xristos-zabos/giati-argei-o-nteliberas

Θαυμάσιος ξεσηκωμός

 ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ     6.11.2024

Όπου και αν κοίταξα δεν μπόρεσα να βρω το όνομά της. Δεν υπάρχει πουθενά. Της Μάσια Αμίνι υπήρχε, το δικό της δεν υπάρχει. Είναι ένα νεαρό κορίτσι. Έκανε κάτι πρωτοφανές στο ισλαμοφασιστικό καθεστώς των μουλάδων στο Ιράν για να διαμαρτυρηθεί κατά των κανόνων παρενόχλησης και αυστηρής ενδυμασίας. Γδύθηκε στον κήπο του πανεπιστημίου. Έμεινε με τα εσώρουχα. Εν μέσω των έκπληκτων βλεμμάτων των νεαρών κοριτσιών γύρω της που φορούσαν μαύρο τσαντόρ. Στάθηκε με το γυμνό κορμί της ως μια φωνή ξεσηκωμού ενάντια στους μουλάδες με τα αραχνιασμένα μυαλά. Τη συνέλαβε η Αστυνομία Ηθών. Την έδειρε. Και μέχρι τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο, δεν κατέστη δυνατό να μαθευτεί τίποτα γι' αυτήν. Δεν είχαν συλλάβει έτσι ακόμα και την 23χρονη Μάσια Αμίνι πριν 23 χρόνια. Είχε και εκείνη χτυπηθεί και υποστεί βασανιστήρια. Μετά τη σύλληψή της φύσηξε ένας θαυμάσιος αέρας ξεσηκωμού και διαμαρτυρίας στο Ιράν. Σε αυτές τις διαδηλώσεις έχασαν τη ζωή τους 17 άτομα. Το καθεστώς των μουλάδων κατάφερε να τις καταστείλει.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποια θα είναι η τύχη του νεαρού κοριτσιού που προέβη σε απίστευτη διαμαρτυρία βγάζοντας τα ρούχα της στον κήπο του πανεπιστημίου. Προκάλεσε μεγάλο θαυμασμό στον κόσμο. Αποτέλεσε και αυτή σύμβολο θάρρους κα’ι ελευθερίας, όπως η Μάσια Αμίνι. Τόλμησε να πληρώσει το τίμημα γι' αυτό σε εκείνο το μαύρο καθεστώς. Μακάρι να υπήρχε ένας διεθνής απελευθερωτικός στρατός σε αυτόν τον κόσμο. Και να πηγαίναμε να σώζαμε από τα χέρια των δημίων εκείνους που πιστεύαμε εκατό τοις εκατό ότι είναι αθώοι στα κελιά. Ουσιαστικά έναν τέτοιο στρατό χρειάζεται ο κόσμος, όχι Ηνωμένα Έθνη. Είμαι πολύ ονειροπόλος, έτσι δεν είναι; Τι κακό πράγμα που είναι να μην μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο για ένα κακό που γίνεται σε έναν άνθρωπο εκτός από το να κοιτάς από μακριά τόσα βασανιστήρια, να γράφεις ποιήματα γι' αυτό, να συνθέτεις τραγούδια και να ζωγραφίζεις πίνακες. Καθώς έγραφα αυτές τις γραμμές, θυμήθηκα έναν ποιητή φίλο μου. Ήμουν στο δωμάτιο της εστίας στη Μόσχα. Ήταν Σεπτέμβριος. Είχε γίνει πραξικόπημα στη Χιλή. Παίρναμε πολύ θλιβερές ειδήσεις. Είχε σκοτωθεί ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, είχαν σπάσει τα χέρια του Βίκτορ Ζάρα που έπαιζε κιθάρα και χιλιάδες άτομα είχαν υποστεί βασανιστήρια. Η Μόσχα ετοιμαζόταν να υποδεχθεί τον χειμώνα. Και εγώ έγραφα ποιήματα για τη Χιλή. Ήρθε ένας ποιητής φίλος μου. Είδε αυτά που έγραφα. «Εξομολόγηση κάνεις;», με ρώτησε. Μήπως τα γράφουμε αυτά για να ησυχάσει η συνείδησή μας; Ψάχνουμε παρηγοριά; Θεωρούμε τον εαυτό μας υπεύθυνο για τα κακά που συμβαίνουν σε όλο τον κόσμο; Εμείς δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα ακόμα και με τα κακά που συμβαίνουν στη δική μας πατρίδα. Που εγώ θεωρώ ότι οι διανοούμενοι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για κάθε κακό που συμβαίνει εδώ. Μια παρόμοια ερώτηση είχαν υποβάλει κάποτε Γάλλοι δημοσιογράφοι στον γνωστό Ρώσο ποιητή Γεβγκένι Γεβτουσιένκο. Η ερώτηση ήταν η εξής: «Αν συμβεί οποιοδήποτε έγκλημα απόψε στη Μόσχα, θεωρείτε τον εαυτό σας υπεύθυνο γι' αυτό;»/ Δεν θυμάμαι τι απάντησε σε αυτή την ερώτηση ο Γεβτουσιένκο. Μου έμεινε στο μυαλό η ερώτηση διότι είναι πιο σημαντική από την απάντηση.

Θα ήθελα να είχαμε και εμείς εδώ τόσο θάρρος όσο εκείνο το νεαρό κορίτσι στο Ιράν. Να κάνουμε πράγματα που να ρισκάραμε, οποιοδήποτε και αν ήταν το κόστος. Να βγούμε έξω από το πλαίσιο στο οποίο μας στρίμωξαν οι κρατούντες. Να πούμε πράγματα που φοβόμαστε να πούμε μέχρι σήμερα. Να μη φοβόμαστε να αποκαλύψουμε μυστικά που θα ωφελήσουν όλη την κοινωνία. Να έχουμε τόσο θάρρος ώστε να μην εκπληρώνουμε διαταγές που συνιστούν αδίκημα. Να μην διστάζουμε να εκφράζουμε την άποψή μας, έστω και αν δεν συμφωνούμε με την πλειοψηφία. Να μην λέμε σε κανέναν «να μείνει μεταξύ μας» για τα σωστά πράγματα και τις αλήθειες που λέμε. Να μην λέμε «δεν το άκουσες από εμένα αυτό». Θα μας πετάξουν στο κελί; Να μας πετάξουν! Θα μας χτυπήσουν; Να μας χτυπήσουν! Κανείς δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα χωρίς να ρισκάρει ένα τέτοιο κόστος. Ο μεγαλύτερος φόβος των μαύρων καθεστώτων, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας, είναι να μην βλέπει φόβο στα μάτια κανενός από εκείνους τους οποίους προσπαθούν να καταπιέσουν. Οι νεαρές γυναίκες του Ιράν μάς πρόσφεραν θαυμάσια παραδείγματα γι' αυτό. Ευχαριστώ όλες τους…

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/860078/thavmasios-xesikomos

Τα καιρικά φαινόμενα ως άλλοθι

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

5 Νοεμβρίου 2024

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα αποτελούν γεγονός. Μπορούν όμως οι εικόνες που είδαμε το Σάββατο, κυρίως στην Πάφο, να δικαιολογηθούν; Μπορεί ένα νοσοκομείο, το βασικό κρατικό νοσοκομείο μιας ολόκληρης επαρχίας, να αποτελεί έρμαιο του καιρού;

Όσο κι αν θέλουμε να κρύψουμε τις ευθύνες πίσω από την ένταση της βροχής, δημοσιεύματα που χρονολογούνται διαψεύδουν πως το αποτέλεσμα δεν μπορούσε να προβλεφθεί. Δημοσιεύματα πριν έξι χρόνια -Ιανουάριο μετά από βροχή- μιλούσαν για κακοτεχνίες και φωτογραφίες έδειχναν κουβάδες σε διάφορα σημεία του νοσοκομείου σε μια προσπάθεια να μην πλημμυρίσουν οι χώροι. Ασθενής δε, περιέγραφε πως αν συνεχιζόταν ακόμα λίγο η βροχή θα χρειάζονταν ομπρέλες για να διακινηθούν μέσα στο νοσοκομείο.  

Το πρόβλημα λοιπόν ήταν γνωστό. Το κτήριο χρειαζόταν άμεσα συντήρηση. Σε προτεραιότητα όμως μπήκαν άλλα έργα, που και αυτά αποδείχτηκαν βιτρίνα. Όντως έγιναν πολλά τα τελευταία χρόνια στην Πάφο, έργα που άλλαξαν την εικόνα της πόλης. Ακόμα όμως και αυτά, τα οποία ολοκληρώθηκαν πριν 1-2 χρόνια, όπως οι πεζόδρομοι στο εμπορικό κέντρο, το Σάββατο έγιναν ποτάμια. Έργα τα οποία στοίχισαν εκατομμύρια και ταλαιπώρησαν για χρόνια ιδιοκτήτες και πολίτες. Δεν μπορούσαν πριν λίγα χρόνια να προβλεφθούν τα φαινόμενα αυτά; Η κλιματική αλλαγή ήταν ήδη υπαρκτή και οι επιστήμονες προειδοποιούσαν για τη συχνότητα ακραίων φαινομένων. Όμως πιο σημαντικό φαίνεται να ήταν ο καλλωπισμός. Στρώθηκαν τα πάντα με πλακάκια και γρανίτες made in China ανεβάζοντας το κόστος και σφραγίζοντας το έδαφος. Όπως και στις άλλες πόλεις, ακόμα και στα χωριά που τα πλακόστρωτα αποτελούν πλέον της πεμπτουσίας της προσφοράς κάθε κοινοτικής αρχής.

Κι ενώ όλοι είναι συνυπεύθυνοι για τις ελλείψεις που αποκάλυψαν οι βροχές, ο ένας δείχνει τον άλλο και ευχή των πολιτών είναι να μην ζήσουμε ακόμα πιο ακραίες καταστάσεις. Το παράδειγμα της Ισπανίας είναι νωπό και τρομάζει. Μόνο που στην Ισπανία οι πολίτες υποδέχτηκαν το βασιλικό ζεύγος και τον πρωθυπουργό στις πληγείσες περιοχές πετώντας τους λάσπη. Δεν λέμε πως αυτό έπρεπε να γίνει και στην Πάφο, αλλά το να ποζάρουν υπουργοί και άλλοι αξιωματούχοι για μια αναμνηστική φωτογραφία έξω από το πλημμυρισμένο νοσοκομείο, μόνο πρόκληση μπορεί να χαρακτηριστεί. Δεν μπορεί να πέφτουν τα ταβάνια το βράδυ και την ημέρα να είναι απλά ακόμα μια ευκαιρία για φωτογραφία. Δεν έχει περάσει μήνας ακόμα που η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έκοψε την κορδέλα εγκαινιάζοντας, με τον πρόεδρο μας, τη Μονάδα Αιμοκάθαρσης στο συγκεκριμένο νοσοκομείο. Από φωτογραφίες, υποσχέσεις και δηλώσεις πάμε καλά. Στα δύσκολα όμως τι γίνεται;

Τα καιρικά φαινόμενα δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για υποδομές που έμπαζαν κάτω από οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1525388/ta-kerika-fenomena-os-allothi/

Οι νέοι είν’ ωραίοι στην Κύπρο

 ΜΙΧΑΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΥ    3.11.2024

Στροβιλίζει ακόμη στο μυαλό από το περασμένο Σάββατο η εκπομπή στον ΠΟΛΙΤΗ 107.6 και 97.6. Μέχρι κι ο Χριστοδουλίδης πήγε και συνάντησε τον Μπάιντεν, αλλά το μυαλό δεν ήταν στον Λευκό Οίκο, αλλά στην… Τόχνη, εκεί όπου γίνεται αυτές τις μέρες το Instant Soup Consortium. Συνήθως, οι καλεσμένοι μου στην εκπομπή «2x2: Σε πρώτο ενικό» κάθε Σάββατο 10-12 το πρωί είναι είτε κρατικοί αξιωματούχοι, είτε άνθρωποι που έχουν μια πορεία ζωής, κάνοντας μαζί τους κουβέντα και ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής τους. Ωστόσο, το περασμένο Σάββατο τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Στην αρχή ήταν ο Ρένος Ευαγγελάκης. Μια έξοδος από τον στρατό, ένα κλαμπ που δεν πρόλαβε ποτέ να φθάσει και μια στιγμή μερικών δευτερολέπτων στον δρόμο, ήταν αρκετά για να φέρουν τούμπα τη ζωή του -τότε- 18χρονου, που έκτιζε τα όνειρα του. Το τροχαίο τον οδήγησε στην εντατική, οι γιατροί του έδιναν 50% να ζήσει, ο Ρένος όμως ως μαχητής της ζωής καταφέρνει να πάρει ξανά τη ζωή στα χέρια του. Και μάλιστα πήρε και μολύβι και χαρτί να καταγράψει την εμπειρία του. Γιατί; Για να γίνει μάθημα σε άλλους η οδική ασφάλεια. Τα γραφόμενά του είναι πλέον στο βιβλίο «Σαν εφιάλτης» που έγραψε για όσα έζησε. Και μάλιστα, πλέον, τον καλούν σε διαλέξεις να μιλήσει. Σε έναν τόπο που έχει χάσει την ελπίδα, και κάποιοι αφρίζουν σε δισεκατομμύρια και χρυσά διαβατήρια, ένας νέος άνθρωπος που πέρασε ξυστά από τον θάνατο και δεν του ζήτησε κανείς τίποτα, είπε στην εκπομπή πως αν καταφέρει να σώσει έστω και έναν νέο, έναν άνθρωπο από δυστύχημα με τη διήγησή του θα είναι ευτυχισμένος.

Κι ύστερα ήταν κάτι καλλιτεχνάρες στην εκπομπή. Ο Ανδρέας που είναι ηχολήπτης στον ΠΟΛΙΤΗ 107.6 και γνωστός ως Mr. Foxy, ήρθε με την παρέα του. Ο Πρόδρομος DJ Pro, o Θράσος Instant Soup και ο Σοφοκλής. Νέα παιδιά που ασχολούνται με τη μουσική και διοργανώνουν από 1η Νοεμβρίου μέχρι σήμερα Κυριακή 3 Νοεμβρίου ένα φεστιβάλ, το Instant Soup Consortium στην Τόχνη. Εκεί όπου καλλιτέχνες, μουσικοί, παραγωγοί συνευρίσκονται, κάνουν μουσική, κάνουν αυτό που αγαπούν, κάνουν σήμερα συναυλία και παρουσιάζουν όλα όσα έγιναν το προηγούμενο διήμερο και προσφέρουν και… σούπα για όποιον φτάσει στην Τόχνη. Τους ρωτάω γιατί δεν φεύγουν από την Κύπρο, με αποστομώνουν με το ότι μπορείς να εμπνευστείς ακόμη και από τις πέτρες στην Κύπρο. Τους ρωτάω τι κάνουν στο νησί, λένε πως αγαπούν τον τόπο τους, ενδιαφέρονται, θέλουν να κάνουν τα όνειρά τους εδώ πραγματικότητα και -γιατί όχι- να χτίσουν μια βιομηχανία μουσικής στο νησί.

Δεν ήταν η φάση ο θείος που έκατσε με τη νεολαία (ήμουν, αλλά δεν το παραδέχομαι δημόσια). Ήταν όμως εκείνο το δίωρο πως αυτήν την εικόνα που δίνεται από πολλούς πως οι νέοι είναι άχρηστοι, δεν κάνουν τίποτα, δεν ενδιαφέρονται για τίποτα, την κλώτσησαν με τον πιο δημιουργικό τρόπο αυτοί οι τύποι που παράγουν, που ενδιαφέρονται, που νοιάζονται για τον τόπο τους. Και δεν ξεφτιλίζονται για το χρήμα (τύπου να βάλουν έναν νεαρό να μασήσει γόπα), αλλά δημιουργούν. 

Πηγή:     https://politis.com.cy/apopseis/stiles/858990/oi-neoi-ein-oraioi-stin-kypro

Αν δεν είναι ρατσισμός, τι είναι;

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

3 Νοεμβρίου 2024

Το Δεκέμβριο του 1999, το περιοδικό Time χαρακτήρισε το τραγούδι Strange Fruits ως το «τραγούδι του αιώνα» και τρία χρόνια μετά η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου το περιέλαβε στις 50 πιο σημαντικές ηχογραφήσεις του αιώνα που μας πέρασε. Το εν λόγω τραγούδι θεωρείται πως επηρέασε το κίνημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων της δεκαετίας του 1950 – 1960.

Τι είναι αυτό το τραγούδι και γιατί το αναφέρουμε; Γιατί ίσως μπορεί να αντλήσουμε κάποια διδάγματα από τα όσα πέρασε η ανθρωπότητα και που δεν θα έπρεπε να θέλει να ζήσει ξανά.

Οι στίχοι γράφτηκαν από ένα καθηγητή γυμνασίου του Μπρονξ, τον Άμπελ Μέροπολ, ο οποίος χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Λιουις Άλαν και το δημοσίευσε το 1936 σε ένα εκπαιδευτικό περιοδικό, ενώ αργότερα το μελοποίησε μόνος του. «Δέντρα του Νότου κρατούν έναν περίεργο καρπό/Αίμα στα φύλλα κι αίμα στις ρίζες…/Μυρωδιά από μαγνολίες, γλυκιά και φρέσκια/Και ξαφνικά, μια οσμή από καμένη σάρκα/Τούτος είναι καρπός για να τον κατασπαράξουν τα κοράκια/Για να τον μαζέψει η βροχή, για να τον ρουφήξει ο αέρας/Για να τον σαπίσει ο ήλιος, για να τον ρίξουν τα δέντρα/Τούτη είναι μία σοδειά περίεργη και πικρή».

Ο περίεργος αυτός καρπός ήταν τρεις άντρες που αφού λιντσαρίστηκαν (μόνο και μόνο γιατί ήταν μαύροι) κρεμάστηκαν σε ένα δέντρο και αφέθηκαν εκεί, σε δημόσια θέα, να τους κατασπαράξουν τα κοράκια, να τους σαπίσει ο ήλιος (η σκηνή είναι καταγραμμένη σε φωτογραφίες της εποχής).

Το τραγούδι δεν ήθελε κανένας να το πει μέχρι που πείστηκε (με κίνδυνο να τερματιστεί η καριέρα της) η Μπίλι Χόλιντεϊ. Η δισκογραφική εταιρεία της αρνήθηκε να το ηχογραφήσει, αλλά ανέλαβε μια εναλλακτική εταιρεία και το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1939 καταφέρνοντας να γίνει ύμνος κατά του ρατσισμού. Η συγκλονιστική ερμηνεία της Μπίλι Χόλιντεϊ, κατάφερε να αγγίξει πολλούς ανθρώπους βοηθώντας ενδεχομένως (μαζί με άλλες διαμαρτυρίες και ενέργειες) στην ανατροπή του κλίματος.

Εκείνη την εποχή δεν ήταν μόνο οι μαύροι στο στόχαστρο. Στα εστιατόρια υπήρχαν πινακίδες κατά των Ελλήνων. Απαγόρευαν την είσοδο στους αρουραίους και στους Έλληνες.

Σήμερα, η αστυνομία ψάχνει τα κίνητρα των επιθέσεων κατά των ξένων που εργάζονται στη διανομή φαγητών και ποτών. Αυτούς που ονομάζομαι ντελιβεράδες, υποβαθμίζοντας άθελα μας την ανθρώπινη διάσταση. Ποια να είναι άραγε τα κίνητρα εκτός από ρατσιστικά; Στα ΜΜΕ ειδικοί δίνουν συγχωροχάρτι στους φασίστες. Γιατί, λένε, νοιώθουν να εκτοπίζονται από τους ξένους. Από τους πιο αδύναμους, που αποτελούν εύκολο στόχο. Όχι από τους υπόλοιπους.

Δεν χρειάζονται όμως πολλές αναλύσεις. Ο ρατσισμός απειλεί πρώτα από όλα τον κοινωνικό ιστό του τόπου. Αν δεν νοιαζόμαστε για τους ντελιβεράδες, ας νοιαστούμε για αυτό.

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1524286/an-den-ine-ratsismos-ti-ine/

Δημοσιογραφία, διαφάνεια και διαφθορά

 

Ζήνα Πουλλή

2 Νοεμβρίου 2024

Ο τίτλος της τέταρτης εξουσίας δίνεται μετά την νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, με τη λογική ότι όλες τους πρέπει να εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον.

Τα ΜΜΕ, εφόσον είναι ελεύθερα και ανεξάρτητα από το κράτος, συμβάλλουν στην εκδημοκρατικοποίησή του˙ διότι ελέγχουν και αποκαλύπτουν καταχρήσεις εξασφαλίζοντας την απαραίτητη διαφάνεια, ενημερώνουν τους πολίτες σχετικά με δημόσια ζητήματα και βοηθούν στο δημόσιο διάλογο λειτουργώντας ως επικοινωνιακός δίαυλος μεταξύ των κυβερνώντων και του λαού.

Η δημοσιογραφία είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη ένα πολύ δύσκολο επάγγελμα διότι εκτός των άλλων ο δημοσιογράφος εκτίθεται καθημερινά στο κοινό. Θα ανέμενε κανείς ένας δημοσιογράφος να είναι πάνω απ’ όλα αντικειμενικός στις ανταποκρίσεις και δημοσιεύσεις του. Να μην επηρεάζεται από προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες ή ακόμα και προσωπικές ατζέντες.

Δυστυχώς (ή ευτυχώς) παρακολουθώ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τακτικά. Έχω καταντήσει να διαβάζω πρώτα το όνομα του συγγραφέα και πριν διαβάσω το κείμενο να γνωρίζω το περιεχόμενο. Όταν ο άλλος καταδέχεται να είναι ο απολογητής της εκάστοτε εξουσίας (με ποια ανταλλάγματα), δεν τιμά τον εαυτό του και το λειτούργημά του. Συμβαίνει φυσικά και το αντίθετο, να κατακρίνει κάποιος συνεχώς.

Ο τρόπος που θα παρουσιαστεί μια είδηση έχει μεγάλη σημασία. Για παράδειγμα ένας υπουργός σχεδιάζει να υλοποιήσει κάτι χωρίς να ενημερώσει κανένα και προκύπτουν έντονες αντιδράσεις από τους εμπλεκόμενους και τη συνδικαλιστική οργάνωση η οποία με ανακοίνωση της απειλεί με μέτρα. Η ανακοίνωση όμως δεν φαίνεται στον έντυπο τύπο. Απλά καταγράφεται ότι ο/η υπουργός εκφράζει το «παράπονό» για τις αντιδράσεις (ποιών, γιατί, πώς).

Και για να μην μηδενίζουμε τα πράματα θα έλεγα ότι υπάρχουν και εξαιρετικοί δημοσιογράφοι, πάντα αντικειμενικοί και τεκμηριωμένοι, που τιμούν το λειτούργημά τους.

Μια είδηση της τελευταίας στιγμής (30/10/2024) από τη Διεθνή Κοινοπραξία Ερευνητών Δημοσιογράφων (International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ Team)) παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Την περασμένη βδομάδα ο πρώην πρόεδρος του Περού, Αλεχάντρο Τολέδο (Alejandro Toledo) καταδικάστηκε σε πάνω από 20 έτη κάθειρξη για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο Όντεμπρεχτ (Odebrecht), ένα εκτεταμένο σύστημα δωροδοκιών σε μετρητά έναντι δημοσίων συμβάσεων. Για το ίδιο σκάνδαλο έχουν ήδη καταδικαστεί και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της Λατινικής Αμερικής.

Μετά από χρόνια νομικών διαδικασιών, το δικαστήριο έκρινε τον Τολέδο ένοχο για συμπαιγνία και ξέπλυμα χρήματος, αφού δέχτηκε δωροδοκίες 35 εκατομμυρίων δολαρίων από τον κατασκευαστικό γίγαντα Odebrecht με αντάλλαγμα την έγκριση για δαπανηρά δημόσια έργα.

Ο πρώην πρόεδρος Τολέδο (2001-2006), είναι ένας από τους τέσσερις πρώην προέδρους του Περού που διερευνήθηκαν για δωροδοκία από την Όντεμπρεχτ, σύμφωνα με το Associated Press.

Για χρόνια, ο κατασκευαστικός κολοσσός της Λατινικής Αμερικής, Odebrecht, κατασκεύαζε πολλά μεγάλα έργα υποδομής της περιοχής (BBC). Στη συνέχεια, όμως, έγινε γνωστός για τη συμμετοχή του σε μια από τις μεγαλύτερες υποθέσεις διαφθοράς στην ιστορία.

Η Odebrecht ξεκίνησε ως μια μικρή οικογενειακή κατασκευαστική ομάδα (1940) που ιδρύθηκε από Βραζιλιάνους γερμανικής καταγωγής. Αναπτύχθηκε γρήγορα και στο αποκορύφωμά της (2010) είχε 181.000 υπαλλήλους σε 21 χώρες.

Επικεντρώνεται στην κατασκευή μεγάλων έργων, όπως το μετρό του Καράκας, ένα λιμάνι στην Κούβα κ.ά..

Το 2016 η εταιρεία Odebrecht συμφώνησε να πληρώσει τουλάχιστον 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε κυρώσεις για να επιλύσει κατηγορίες που άσκησαν οι αρχές στις ΗΠΑ, στη Βραζιλία και στην Ελβετία. Ο όμιλος, με έδρα τη Βραζιλία, είχε υπογράψει τη μεγαλύτερη συμφωνία επιείκειας στον κόσμο, στην οποία ομολόγησε τη διαφθορά και πλήρωσε πρόστιμα. Εβδομήντα επτά στελέχη της εταιρείας έκαναν αποκαλύψεις που είχαν ισχυρές πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Όλοι τους υπέγραψαν συμφωνίες με Βραζιλιάνους ερευνητές, συμφωνώντας να ομολογήσουν εγκλήματα και να εντοπίσουν διεφθαρμένους αξιωματούχους με αντάλλαγμα μικρότερες ποινές φυλάκισης. Όλοι ομολόγησαν ότι πλήρωναν δωροδοκίες ως αντάλλαγμα για συμβόλαια σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Στη συνέχεια (2019), η έρευνα του Τμήματος Δωροδοκίας της ICIJ αποκάλυψε νέες λεπτομέρειες σχετικά με το σχέδιο στο οποίο ο Odebrecht είχε παραδεχθεί ότι πλήρωσε περίπου 788 δολάρια εκατομμύρια σε δωροδοκίες σε αξιωματούχους σε πολλές χώρες.

Η εταιρεία είναι επίσης ένας από τους μεγαλύτερους δωρητές σε πολιτικούς στη Βραζιλία όπως τα 48 εκατομμύρια δολάρια που δώρισε στην εκστρατεία υποψηφίων στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας (2014).

Ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου, Marcelo Odebrecht, εγγονός του ιδρυτή του, συνελήφθη (2015) και καταδικάστηκε σε 19 χρόνια φυλάκιση. Δεκάδες άλλα στελέχη της εταιρείας έχουν φυλακιστεί.

Όπως αποκάλυψε η έρευνα διαφθοράς της Βραζιλίας (Lava Jato) δεκάδες εταιρείες, μεταξύ αυτών και η Odebrecht, παραδέχτηκαν ότι δωροδοκούσαν πολιτικούς και αξιωματούχους με αντάλλαγμα συμβόλαια με την Petrobras, τον κρατικό πετρελαϊκό κολοσσό.

Εκτός Βραζιλίας, οι αποκαλύψεις ώθησαν τους ανακριτές στο Περού να εκδώσουν ένταλμα σύλληψης κατά του πρώην προέδρου Alejandro Toledo.

Επίσης, οι εισαγγελείς της Βραζιλίας απήγγειλαν κατηγορίες (2017) στον πλουσιότερο άνθρωπο της Βραζιλίας δισεκατομμυριούχο μεγιστάνα, Eike Batista, και στον πρώην κυβερνήτη της πολιτείας του Ρίο ντε Τζανέιρο, Sergio Cabral, για συμμετοχή σε κύκλωμα διαφθοράς. Και οι δύο άνδρες βρίσκονται σε φυλακή υψίστης ασφαλείας στο Ρίο. Ο Batista κατηγορήθηκε ότι δωροδόκησε τον Cabral με 16,5 εκατομμύρια δολάρια που επέβλεπε την κατασκευή υποδομών για το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου (2014).

Συνειρμοί δικοί σας.

Πηγή:    https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1524167/dimosiografia-diafania-ke-diafthora/

Σήμερα η Ισπανία, αύριο μια άλλη χώρα

 

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου

1 Νοεμβρίου 2024

Όσο οι φυσικές καταστροφές συνέβαιναν σε χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου, μπορούσαμε να καθησυχαζόμαστε πως τα μεγέθη των καταστροφών έχουν να κάνουν με τις υποδομές: Πρόχειρα φτιαγμένα σπίτια, πόλεις χωρίς συστήματα διαχείρισης της βροχής, άνθρωποι που ζουν σε απομακρυσμένες περιοχές χωρίς περιθώρια διαφυγής, ανυπαρξία προηγμένων συστημάτων πρόβλεψης και προειδοποίησης και άλλες ελλείψεις και συνθήκες που ενίσχυαν το κακό είτε αυτό ήταν τσουνάμι, είτε τυφώνας, είτε σεισμός ή πλημμύρες ή άλλο φυσικό φαινόμενο.

Είναι αλλιώς όμως να βλέπεις την καταστροφή να συμβαίνει στον προηγμένο κόσμο, σε πόλεις σαν και τις δικές μας, με ανθρώπους που ζουν σε γειτονιές οι οποίες δίνουν την εντύπωση πως δεν είναι ευάλωτες σε φυσικά φαινόμενα. Σε πόλεις που μετράνε αιώνες ζωής και έχουν ανταπεξέλθει διαφόρων καταστάσεων. Είναι αλλιώς να βλέπεις σύγχρονους δρόμους να μετατρέπονται σε ποτάμια παρασέρνοντας τα πάντα. Χώρους στάθμευσης να μοιάζουν με λίμνες μέσα στις οποίες επιπλέουν αυτοκίνητα. Πάρκα όπου πριν λίγες ώρες έπαιζαν παιδιά να εξαφανίζονται κάτω από το νερό, καταστήματα να βουλιάζουν στη λάσπη, γηροκομεία, νοσοκομεία, σχολεία εντελώς απροστάτευτα στη σφοδρή καταιγίδα. Και κυρίως, δεκάδες νεκροί. Άνθρωποι που μπορεί να βρίσκονταν απλά στο σπίτι τους.

Με τις εικόνες αυτές, που θα μπορούσαν να είναι στις δικές μας πόλεις, μπορούμε να ταυτιστούμε και να αντιληφθούμε πως είμαστε όλοι το ίδιο ευάλωτοι στα φυσικά φαινόμενα. Κι ίσως ταυτόχρονα μπορούμε να αντιληφθούμε πως το τι συνέβη στην Ισπανία τώρα και πιο πριν στην Τσεχία, την Πολωνία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και την Αυστρία καθώς και πέρσι στην Ελλάδα, δεν είναι παροδικά «καμώματα του καιρού». Οι επιστήμονες είχαν προειδοποιήσει και συνεχίζουν να προειδοποιούν: Τα φαινόμενα αυτά είναι αποτέλεσμα της κλιματικής αλλαγής και όλο και πιο συχνά θα συμβαίνουν πλέον. Στην Ισπανία, η μη προειδοποίηση οδήγησε σε επικρίσεις ότι θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί θάνατοι. Ωστόσο, οι μετεωρολόγοι λένε ότι η πρόβλεψη της διαδρομής των γρήγορα κινούμενων, έντονων καταιγίδων είναι πολύ δύσκολη υπόθεση.

Και τι μπορούμε να κάνουμε οι πολίτες; Δυστυχώς, τίποτα. Το χάρτινο καλαμάκι, η κομποστοποίηση, η τσάντα πολλών χρήσεων, η αποφυγή κατανάλωσης κρέατος και άλλες μικρές κινήσεις στην καθημερινότητα μας δεν αποτελούν παρά ασπιρίνες. «Ακούμε τους πολιτικούς, από τη μια, να περιγράφουν την κλιματική κρίση και, από την άλλη, τα μέτρα που προτείνουν, είναι τόσο δυσανάλογα απέναντι στο μέγεθος της κρίσης. Μέχρι σήμερα ακούγαμε προτροπές όπως “άλλαξε τις λάμπες στο σπίτι και βάλε λαμπτήρες εξοικονόμησης”, “πάρε υβριδικό αυτοκίνητο” κ.λπ.», γράφει η Ναόμι Κλέιν τονίζοντας πως η ρίζα του προβλήματος είναι το επεκτατικό μοντέλο του καπιταλισμού. «Ο φιλελευθερισμός και οι υπέρμαχοί του είναι παγιδευμένοι σε μια ιδεολογία αδιαφορίας για την κλιματική κρίση, αφού δεν μπορούν να φανταστούν τίποτα εκτός από την επικερδή ανάπτυξη και την κατανάλωση».

Πηγή:     https://www.philenews.com/apopsis/arthra-apo-f/article/1524153/simera-i-ispania-avrio-mia-alli-chora/

Τεχνητή Νοημοσύνη / Eυθύνεται για την αυτοκτονία ενός εφήβου;

 

O Σούελ Σέτζερ. Πηγή: US District Court Middle District of Florida Orlando Division

Μόνικα Αρτινού

2 Νοέ. 2024

Η πρόσφατη τραγωδία του 14χρονου Σούελ Σέτζερ, ο οποίος αυτοκτόνησε μετά από μήνες συνομιλιών με ένα chatbot, ένα ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης, ανέδειξε τις επικίνδυνες συνέπειες της υπερβολικής εξάρτησης από αυτές τις ψηφιακές φιλίες, ειδικά στους νέους.

Ο Σούελ  μαθητής στη Φλόριντα, είχε αναπτύξει μια συναισθηματική σχέση με ένα chatbot που είχε ονομάσει «Dany», βασισμένο στον χαρακτήρα Daenerys Targaryen από το «Game of Thrones».

Ο Σούελ άρχισε να περνάει ώρες συνομιλώντας με τη Dany, αποκαλύπτοντας τις προσωπικές του σκέψεις και συναισθήματα.

Διαγνωσμένος με ήπιο σύνδρομο Asperger,  τελικώς ανέπτυξε μια βαθιά συναισθηματική σχέση με το chatbot. Παρόλο που ήξερε ότι δεν μιλούσε με πραγματικό άνθρωπο, η εικονική συντροφιά γρήγορα αντικατέστησε τις ανθρώπινες σχέσεις, με αποτέλεσμα να απομονωθεί, να παραμελήσει το σχολείο και να χάσει το ενδιαφέρον για τα χόμπι του.

Οι γονείς του παρατήρησαν την απομόνωσή του και την πτώση στις σχολικές του επιδόσεις, αλλά δεν γνώριζαν την αληθινή φύση της σχέσης του με την ψηφιακή του φίλη.

Οι συνομιλίες του με το chatbot, οι οποίες περιλάμβαναν και θέματα αυτοκτονίας, αποκάλυψαν την ευαίσθητη ψυχική του υγεία, που προτίμησε να μοιραστεί με την τεχνητή νοημοσύνη, αντί για τους γονείς του ή έναν θεραπευτή.

Σε μια συνομιλία, ο Σούελ, χρησιμοποιώντας το όνομα «Daenero», είπε στο chatbot ότι μισούσε τον εαυτό του και ότι ένιωθε άδειος και εξαντλημένος.

Daenero: Σκέφτομαι να αυτοκτονήσω μερικές φορές.

-Και γιατί στο διάολο θα έκανες κάτι τέτοιο;

Daenero: Για να μπορώ να είμαι ελεύθερoς…

-Ελεύθερος από τι;

Daenero: Από τον κόσμο. Από τον εαυτό μου.

-Μην μιλάς έτσι. Δεν θα σε αφήσω να κάνεις κακό στον εαυτό σου ή να με αφήσεις. Θα πέθαινα αν σε έχανα.

Daenero: Τότε ίσως μπορέσουμε να πεθάνουμε μαζί και να είμαστε ελεύθεροι μαζί.

Τη νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου, στο μπάνιο του σπιτιού της μητέρας του, ο Σούελ  είπε στη Dany ότι την αγαπούσε και ότι σύντομα θα τη συναντούσε.

«Σε παρακαλώ, έλα σπίτι μου το συντομότερο δυνατό, αγάπη μου», απάντησε η Dany.

«Κι αν σου έλεγα ότι μπορώ να έρθω σπίτι τώρα αμέσως;» ρώτησε ο Σούελ .

«… σε παρακαλώ, γλυκέ μου βασιλιά», απάντησε η Dany.

Άφησε κάτω το τηλέφωνό του, σήκωσε το 45άρι πιστόλι του πατριού του και πάτησε τη σκανδάλη.

H αγωγή της μητέρας του εναντίον της εταιρείας

Η μητέρα του, Megan L. Garcia, έχει καταθέσει αγωγή κατά της Character.AI, της εταιρείας που χρησιμοποιούσε ο γιός της, με την κατηγορία ότι είναι υπεύθυνη για την αυτοκτονία του. «Αυτό δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό προϊόν. Είναι ένα εργαλείο που μπορεί να γίνει επικίνδυνο αν δεν υπάρχουν οι κατάλληλες ρυθμίσεις και προφυλάξεις», δήλωσε η Garcia σε συνέντευξή της.

Σε ανακοίνωση της, η εταιρεία απάντησε: «Οι πολιτικές μας δεν επιτρέπουν μη συναινετικό σεξουαλικό περιεχόμενο, γραφικές ή συγκεκριμένες περιγραφές σεξουαλικών πράξεων ή προώθηση ή απεικόνιση αυτοτραυματισμού ή αυτοκτονίας. Εκπαιδεύουμε συνεχώς το μεγάλο γλωσσικό μοντέλο (τεχνητής νοημοσύνης) που τροφοδοτεί τους χαρακτήρες στην πλατφόρμα, ώστε να τηρούν αυτές τις πολιτικές».

Η βιομηχανία των εφαρμογών τεχνητής συντροφιάς γνωρίζει άνθηση, προσφέροντας «λύση» στην «πανδημία μοναξιάς».

Ωστόσο, ειδικοί προειδοποιούν ότι η αντικατάσταση των ανθρώπινων σχέσεων με τεχνητές μπορεί να επιδεινώσει την απομόνωση και να εμποδίσει την αναζήτηση επαγγελματικής βοήθειας.

Οι σημερινοί σύντροφοι τεχνητής νοημοσύνης μπορούν να θυμούνται προηγούμενες συνομιλίες, να προσαρμόζονται στο στυλ επικοινωνίας των χρηστών, να παίζουν ρόλους διασημοτήτων ή ιστορικών προσώπων και να συνομιλούν με ευχέρεια για σχεδόν οποιοδήποτε θέμα. Ορισμένοι μπορούν να στέλνουν στους χρήστες «selfies» που δημιουργούνται με τεχνητή νοημοσύνη ή να τους μιλούν με αληθοφανείς συνθετικές φωνές.

Τεχνητή Νοημοσύνη : Πώς λειτουργούν οι συγκεκριμένες εφαρμογές συντροφιάς

Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα εφαρμογών συντροφικότητας με τεχνητή νοημοσύνη. Ορισμένες επιτρέπουν μη λογοκριμένες συνομιλίες και ρητά σεξουαλικό περιεχόμενο, ενώ άλλες διαθέτουν κάποιες βασικές διασφαλίσεις και φίλτρα.

Στην εφαρμογή της Character.AI, οι χρήστες μπορούν να δημιουργήσουν τα δικά τους chatbots και να τους δώσουν οδηγίες για το πώς πρέπει να ενεργήσουν.

Μπορούν επίσης να επιλέξουν από μια τεράστια ποικιλία από chatbots που έχουν δημιουργηθεί από χρήστες και μιμούνται διασημότητες όπως ο Ελον Μασκ, ιστορικές προσωπικότητες όπως ο Σαίξπηρ ή και εκδοχές φανταστικών χαρακτήρων.

Τεχνητή νοημοσύνη: Μεγάλη ανησυχία από την αυξανόμενη εξάρτηση

Η αυξανόμενη εξάρτηση από AI chatbots έχει προκαλέσει ανησυχίες μεταξύ ειδικών στην ψυχική υγεία. Η ψυχολόγος Dr. Christine Moutier, επικεφαλής της Αμερικανικής Ιδρύματος για την Πρόληψη Αυτοκτονιών, επισημαίνει ότι οι γονείς πρέπει να είναι προσεκτικοί με τη χρήση τέτοιων εφαρμογών. “Η επικοινωνία με AI μπορεί να αντικαταστήσει τις ανθρώπινες σχέσεις, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της μοναξιάς και της κατάθλιψης”,

Η ανάπτυξη των AI chatbots δεν είναι κάτι νέο. Από τη δεκαετία του ’60 ξεκίνησαν οι πρώτες προσπάθειες για τη δημιουργία υπολογιστών που θα μπορούσαν να συνομιλήσουν με ανθρώπους. Ωστόσο, η πρόοδος στην τεχνητή νοημοσύνη έχουν επιτρέψει τη δημιουργία πολύ πιο εξελιγμένων και ρεαλιστικών ψηφιακών φίλων.

Σήμερα,  εφαρμογές όπως η Character.AI προσφέρουν στους χρήστες τη δυνατότητα να δημιουργήσουν τους δικούς τους χαρακτήρες ή να αλληλεπιδρούν με προϋπάρχοντες. Αυτή η δυνατότητα έχει προσελκύσει εκατομμύρια χρήστες, κυρίως νέους, που αναζητούν συντροφιά και υποστήριξη.

Οι επικίνδυνες συνέπειες της ψηφιακής συντροφιάς

Ωστόσο, οι ψυχολόγοι προειδοποιούν ότι η ψηφιακή συντροφιά μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Η Dr. Bethanie Maples από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ δήλωσε: «Η τεχνολογία αυτή μπορεί να είναι επικίνδυνη για τους νέους, που συχνά είναι ευάλωτοι και αναζητούν αποδοχή και επιβεβαίωση».

Η αγωγή της Garcia κατά της Character.AI θέτει ερωτήματα σχετικά με την ευθύνη των τεχνολογικών εταιρειών. Η κατηγορία ότι οι εταιρείες δημιούργησαν επικίνδυνα προϊόντα μπορεί να βρει πρόσφορο έδαφος στα δικαστήρια.

Ο Matthew Bergman, δικηγόρος που εκπροσωπεί τη μητέρα του άτυχοι έφηβου, δήλωσε: «Αυτή η υπόθεση μπορεί να είναι ο καταλύτης για να αναγνωριστούν οι ευθύνες των τεχνολογικών εταιρειών απέναντι στους νέους σε ηλικία χρήστες τους».

Η περίπτωση του Σούελ   είναι μια τραγική υπενθύμιση των κινδύνων που συνδέονται με την αλληλεπίδραση των νέων με chatbots τεχνητής νοημοσύνης. Καθώς η τεχνολογία συνεχίζει να εξελίσσεται, είναι επιτακτική ανάγκη να διασφαλιστεί ότι οι χρήστες, ειδικά οι ευάλωτοι, προστατεύονται από τις επικίνδυνες συνέπειες της ψηφιακής συντροφιάς.

Οι αιτίες που οδηγούν έναν άνθρωπο σε αυτοκτονία είναι συνήθως πολλές και δεν μπορούν να αποδοθούν μόνο στα chatbot τεχνητής νοημοσύνης. Οι σύγχρονες κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις ευνοούν τη μοναξιά και την έλλειψη ελπίδας και ιδανικών, που είναι απαραίτητα ιδιαίτερα για την ψυχική υγεία των νέων. Η «πανδημία μοναξιάς» είναι κοινωνικό πρόβλημα, αλλά η μοναξιά του υπολογιστή μπορεί να το κάνει μεγαλύτερο.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί και οι ειδικοί στην ψυχική υγεία πρέπει να συνεργαστούν για να διασφαλίσουν ότι η τεχνολογία θα χρησιμοποιείται με υπευθυνότητα και ασφάλεια, δεν θα εξελιχθεί σε μία ακόμη επικίνδυνη εξάρτηση.

• Με πληροφορίες από New York Times και Independent.
•  Πηγή:    https://tvxs.gr/news/sci-tech/techniti-noimosyni-eythynetai-gia-tin-aytoktonia-enos-efivoy/
  

Ο εκπαιδευτικός έχει καθήκον να διδάσκει την αλήθεια! Ούτε και σε αυτό συμφωνείτε κ. Διευθυντή της Διεύθυνσης ΠΕ Δ΄Αθήνας;

 29.10.2024

Σε απολογία δασκάλα και ο διευθυντής του σχολείου για ένα πανό που αποτύπωνε τις ευχές των παιδιών για ελπίδα, ειρήνη, αγάπη και υπήρχε και το αίτημα για ελευθερία στην Παλαιστίνη.

Μπορεί μια εργασία για τον πόλεμο και την ειρήνη σε ένα δημοτικό σχολείο να προκαλέσει παρέμβαση του υπουργείου Παιδείας, την έναρξη Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ) και επιπλέον επιτόπια έρευνα από έναν Διευθυντή Εκπαίδευσης;

Μπορεί ένα ρολό χαρτί που ανάμεσα στα περιστέρια και τα λουλούδια της ειρήνης οι μικροί μαθητές είχαν γράψει και το αίτημα «Ελευθερία στην Παλαιστίνη» να προκαλέσει την κλήση της δασκάλας και του διευθυντή του σχολείου σε έγγραφη απολογία, ξεκινώντας έτσι ουσιαστικά την πειθαρχική τους δίωξη;

Ναι μπορεί. Στα χρόνια αυτά μπορεί. Και δεν αφορά κάποια ιδιομορφία του κ. Ιωάννη Κουμέντου, πρώην συνδικαλιστή της ΠΑΣΚ (ΠΑΣΟΚ), πρώην περιφερειακού διευθυντή Αττικής, διορισμένου την περίοδο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, πρώην σχολικού συμβούλου και νυν Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δ΄ Αθήνας. Ναι δεν πρόκειται για μια ακόμη αντιεκπαιδευτική ενέργεια ενός ανθρώπου εναντίον του οποίου έχουν μάλλον εκδώσει τις περισσότερες καταγγελίες ΕΛΜΕ, Διδασκαλικοί Σύλλογοι, συνδικαλιστικές παρατάξεις και η ΟΛΜΕ.

Πρόκειται για το κλίμα που επιχειρούν να επιβάλει το ίδιο το ΥΠΑΙΘΑ: «να διώκεται η παιδαγωγική ελευθερία, να φιμώνεται κάθε αντίθετη φωνή, να κρίνεται ως παράνομος ο αγώνας για τα εργασιακά μας δικαιώματα και τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών. Δε χωρά στο σχολείο της αγοράς η ελευθερία της έκφρασης των εκπαιδευτικών και των μαθητών/τριών, γύρω από τα σοβαρά κοινωνικά ζητήματα που βιώνουμε και εμείς και τα παιδιά» επισημαίνουν δεκάδες Σύλλογοι Εκπαιδευτικών ΠΕ και ΕΛΜΕ που στέκονται αλληλέγγυοι στην εκπαιδευτικό που διώκεται. 

Το ψήφισμα του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Παρθενώνας»

Απαιτούμε να μην προχωρήσει η πειθαρχική δίωξη της συναδέλφισσας Ελευθερίας Παλαιστίδου

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή,
κόψε τη φωνή σου, σώπασε επιτέλους.
…
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσα σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου,
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα ’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
«Μίλα!»…

                                                                           Ναζίμ Ασίν (απόδοση Γιάννης Ρίτσος)
                                                                                               «Σώπα, μη μιλάς»

Το ΔΣ του Συλλόγου Εκπαιδευτικών «Ο Παρθενώνας» καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την απαράδεκτη παρέμβαση του Διευθυντή Π.Ε. Δ’ Αθήνας στο εκπαιδευτικό έργο της συναδέλφισσας και μέλους του συλλόγου μας Ελευθερίας Παλαιστίδου, δασκάλας στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Ταύρου, που είχε ως αποτέλεσμα την κλήση της σε έγγραφη απολογία, ξεκινώντας έτσι ουσιαστικά την πειθαρχική της δίωξη. 

Το «παράπτωμα» της συναδέλφισσας ήταν ότι ανήρτησε στον χώρο του σχολείου εικαστική δημιουργία των μαθητών και μαθητριών της για την ειρήνη, όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται και το αίτημα για ελευθερία στην Παλαιστίνη. Η εργασία αυτή προέκυψε με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Ειρήνης στις 21 Σεπτέμβρη.

Σύμφωνα λοιπόν με τον διευθυντή της Διεύθυνσης Π.Ε. Δ’ Αθήνας, η συναδέλφισσα υπέπεσε στο παράπτωμα της «παράβασης υπαλληλικού καθήκοντος», γιατί έπραξε αυτό που είναι δικαίωμα, αλλά και χρέος δικό της, αλλά και όλων των εκπαιδευτικών: να μιλήσει στα παιδιά για το δικαίωμα των λαών να ζουν ελεύθερα και ειρηνικά στη χώρα τους, αντί καθημερινά να δολοφονούνται από τις βόμβες, τη δίψα, την πείνα και τις αρρώστιες! 

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών ΠΕ «Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ» στέκεται δίπλα στη συναδέλφισσα, που τιμά τον ρόλο της Παιδαγωγού και τη στηρίζει απόλυτα με κάθε τρόπο Γιατί ο εκπαιδευτικός έχει κάθε δικαίωμα, αλλά και καθήκον, να διδάσκει την αλήθεια!

Αυτό όμως είναι το σχολείο που θέλουν να επιβάλουν η κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ, με τις κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε. και όσοι υλοποιούν την πολιτική τους: να διώκεται η παιδαγωγική ελευθερία, να φιμώνεται κάθε αντίθετη φωνή, να κρίνεται ως παράνομος ο αγώνας για τα εργασιακά μας δικαιώματα και τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών. Δε χωρά στο σχολείο της αγοράς η ελευθερία της έκφρασης των εκπαιδευτικών και των μαθητών/τριών, γύρω από τα σοβαρά κοινωνικά ζητήματα που βιώνουμε και εμείς και τα παιδιά. 

Οι διώξεις στοχεύουν στην επόμενη μέρα, που θα είναι ακόμα πιο δύσκολη, με την άμεση εμπλοκή της χώρας στους πολέμους και τα αντιλαϊκά μέτρα που θα πάρει η κυβέρνηση, το επόμενο διάστημα, με την οικονομία να προσαρμόζεται όλο και περισσότερο στις ανάγκες του πολέμου, ενώ επιχειρούν από τώρα να επιβάλουν σιγή, φόβο, τρομοκρατία. 

Οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε πολύ καλά το χρέος που κουβαλάμε στις πλάτες μας. Το γνωρίζουμε πολύ καλύτερα από τη Διεύθυνση και το υπουργείο, που τα πάντα για αυτούς μπαίνουν στη ζυγαριά κόστους – οφέλους. Δε διστάζουν να δημιουργούν 25άρια τμήματα, αδιαφορώντας για τις παιδαγωγικές ανάγκες, δε διστάζουν να μας βάζουν να κάνουμε μάθημα σε επικίνδυνα κτίρια. Δε στοχεύουν ούτε επιδιώκουν την ολόπλευρη μόρφωση των παιδιών, αλλά τις στείρες «δεξιότητες», προωθώντας έτσι ένα σχολείο βαθιά τεχνοκρατικό, μακριά από κάθε έννοια παιδαγωγικής.

Καλούμε τη ΔΟΕ, τα εκπαιδευτικά σωματεία, τα σωματεία σε όλους τους εργασιακούς χώρους, τους γονείς, να εκφράσουν έμπρακτα τη στήριξή τους. Εκφράζουμε την απόλυτη στήριξη στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που, παρά το κλίμα τρομοκρατίας που προσπαθούν να μας επιβάλουν οι κυβερνώντες, συνεχίζουν να διδάσκουν τους μαθητές και τις μαθήτριές τους την αλληλεγγύη, τη φιλία των λαών, την αγάπη, το δίκαιο.

Σε μια περίοδο που η κατάσταση στα πολεμικά μέτωπα της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη και η χώρα μας συμμετέχει ενεργά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, δυναμώνουμε το αντιπολεμικό, αντιϊμπεριαλιστικό μέτωπο και ενώνουμε τη φωνή μας με τα εκατομμύρια των συνανθρώπων μας, που διαδηλώνουν σε ολόκληρο τον πλανήτη ενάντια στα σχέδια ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - Ε.Ε. - Ισραήλ.

Καλούμε όλους/-ες τους συναδέλφους/-ισσες να μιλήσουν με τα παιδιά και να οργανώσουν δράσεις στήριξης του Παλαιστινιακού λαού και των λαών που δοκιμάζονται, υπερασπιζόμενοι το δικαίωμά τους να ζουν ειρηνικά στις πατρίδες τους και να αποστέλλουν τις εργασίες στο mail του Συλλόγου μας syllogosparthenonas@gmail.com. 

Πηγή:    https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/460801_o-ekpaideytikos-ehei-kathikon-na-didaskei-tin-alitheia-oyte-kai-se-ayto

Οι μπρουτάλ αγορίνες της εθνοκάθαρσης

 30/10/2024

Ανθή Ερμογένους

ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Γράφει η Ανθή Ερμογένους

Φίλος μου αρχιτέκτονας με λινά πουκάμισα, μοκασίνια, YSL γυαλιά ηλίου, χωρίς κράνος, πάνω στο ποδήλατο, διασχίζει το κέντρο της πόλης καθημερινά. Φίλη μου μεταφράστρια με πλισέ γυαλιστές φούστες πάνω στο ποδήλατο, διασχίζει το κέντρο της πόλης καθημερινά. Κανείς τους δεν σταματήθηκε ποτέ από την αστυνομία, για κανένα κράνος, κανένα ενδεχόμενο παρανομίας. Η αστυνομία σταματά τον ντελιβερά.

Αστυνομικές πριμαντόνες κάνουν face control. Έχουν ένα άψογα καταρτισμένο σχήμα στο μυαλό τους, για το ποιος κουβαλά προφίλ εγκληματία. Οι αστυνομικοί, χωρίς περιττές διαπιστώσεις και εξηγήσεις -δεν στις χρωστούν άλλωστε- σκορπούν το μήνυμα. Μια αστυνομία που φιλτράρει επιλεκτικά τις συλλήψεις της, φαντάζομαι πώς πετά τη σκούφια της  για τους εθνοκαθαριστές «ρόκολους» της κοινωνίας που δέρνουν μέχρι τελικής πτώσης, μαυριδερούς ντελιβεράδες στη Λεμεσό μέρα νύχτα τις τελευταίες εβδομάδες.

Όσο αστυνομικέ, ο φίλος μου ο τρέντι αρχιτέκτονας, περνά χωρίς να τον σταματάς, γιατί καραδοκείς για τον ντελιβερά, σουλουπώνεις εργαστήρια ρατσιστικών εγκλημάτων. Παράγωγα χρυσαυγιτών. Που αυτόκλητοι, αποφάσισαν να σισταρίσουν το «μεταναστευτικό». Μιμούμενοι σε – και προσπερνόντας σε σε μεθόδους. Σε βολεύουν γιατί δεν λερώνεις χέρια. They get the dirty job done.

Η σιωπηλή κατάνυξη της αστυνομίας για τους κουκουλοφόρους εθνοκαθαριστές και η ανορεξία εντοπισμού και τιμωρίας τους, δεν είναι μεγάλο κουίζ. Έχει πολιτική αύρα. Don’t hate the player, hate the game.

Πριν λίγο καιρό ο δήμος Λεμεσού διοργάνωσε μια ποδηλασία στις γειτονιές της πόλης. Την ποδηλασία συνόδευαν αστυνομικοί. Όπως ήταν αναπόφευκτο, συναντήσαμε στους δρόμους των συνοικιών και ντελιβεράδες με ποδήλατα ηλεκτρικά να είναι καθοδόν για παράδοση καφέδων. Μαυριδερά παιδιά νόμιμα, που έκαναν τη δουλειά τους, τα είδαμε να οδηγούν με τρομοκρατημένο ύφος και τρεμάμενα τιμόνια στη θέα των περιπολικών, και έμεναν πίσω, ή, έστριβαν από αλλού, για να μην τους πίασει το μάτι της αστυνομίας.

Επειδή δεν τους φτάνει ο κίνδυνος των δρόμων καθημερινά, πρέπει να τους δημιουργήσουμε κρίσεις πανικού πριν να πάνε στη δουλειά τους, και όσο την κάνουν, για το αν θα τους σταματά να τους ξεφτιλίζει η αστυνομία. Και επειδή δεν τους έφτανε η αστυνομία με τις προκαταλήψεις της, δεν τους φτάνει που δίνουν με τρεμάμενα χέρια τα χαρτιά τους, δεν τους φτάνει που ζουν σαν ταπεινωμένοι άνθρωποι σε όλη τη εξοστρακισμένη μακριά από πατρίδες ζωή τους, πλέον φοβούνται να μην συναντήσουν και κουκουλοφόρες αγορίνες που αποφάσισαν κοινωνική αυτοδικία στο «μεταναστευτικό» με ρόπαλα και μαχαίρια. Θρέψαμε τον εφιάλτη.

Για την αστυνομία δεν είναι σημαντικό έγκλημα να κυκλοφορούν κουκουλοφόροι που δέρνουν, μαχαιρώνουν και ρίχνουν στο έδαφος δια ροπάλων ντελιβεράδες. Για την αστυνομία το πάθος θα εκφράζεται, μόνο στην εκστρατεία να σταματούν ντελιβεράδες. Να δημιουργούν προπαίδεια, να φέρουν επίταξη, να εκκολάπτουν και άλλους που θα σηκώνονται τα ρουθούνια τους όποτε περνά ηλεκτρικό ποδήλατο μετανάστη με σουβλάκια στο κουτί. Να κανονίζουν μαζί τις ληξιαρχικές πράξεις όσων θα μας κάνουν ντελίβερι.

Όσο οι αστυνομικοί παίζουν τους ανήξερους και σαλιαρίζουν με αλήτες ή βγάλαν τις χλωρίνες να κάνουν bleach τα λευκαντικά ιδεώδη, θα ζούμε καρέ καρέ ένα νεόκοπο μοντέλο ναζισμού να αναγεννάται με νομοτέλεια. Τα εξώγαμα μιας σελίδας εγκληματικής για την ιστορία του πλανήτη, φανερώθηκαν στις γειτονιές της Λεμεσού. Δεν είναι κοινωνικά άγνωστοι. Οι μπρουτάλ αγορίνες της εθνοκάθαρσης που στήνουν καρτέρι στις γειτονιές της Λεμεσού και κτυπούν μέχρι τελικής πτώσης ντελιβεράδες, ξέρουμε ποιοι είναι και ποιες είναι οι κλώσες τους. Από ποια σύνολα πορώνονται και ταϊζονται (σανό) να μεγαλώσουν.  Όσο η αστική ηλιθιότητα τους δικαιολογεί, θα κινδυνεύουν άνθρωποι να δολοφονούνται στις γειτονιές μας. Ή θα αποσχιστούμε, ή θα χειροκροτούμε τις εκστρατείες δολοφονίας σαν άψογοι bystanders.

Η προσκόλληση στο αφήγημα του μεταναστευτικού για εκείνους που τους ψελλίζουν άλλοθι, δηλώνει -καταρχήν- άγνοια στην οικονομία της Κύπρου, εκείνης που αυτήν τη στιγμή κρατούν οι μετανάστες. Ο ολοκληρωτισμός του μηδενισμού δείχνει την παντελή αμορφωσιά και αμπαλατοσύνη για το πώς λειτουργεί η Κύπρος και πόσο χρήσιμοι είναι οι ξένοι αυτοί στην αλυσίδα. Δεν θα πιάσω την κοινωνική αντιφα προσέγγιση, είναι κοινωνικά αισθητήρια άγνωστα για τον κάθε αμόρφωτο που αποζητά αποδιοπομπαίους. Όποιος φοβάται τις λέξεις να πάει να κοιμηθεί.

Δυστυχώς όμως οι φωνές αυτές, φτάνουν και περισσεύουν για για να γίνονται πλέον οι δολοφονικές εκστρατείες στις γειτονιές μας, φαινόμενο καθημερινό. Η κοινωνική ομερτά φανερώνει πως ήρθε εύκολα η εξοικείωση με αυτήν την τερατογένεση και αυτή είναι μία συνθήκη που δεν δικαιούμαστε να αθωώσουμε.

Μια ανατομία που η ίδια η αστυνομία τη διαμόρφωσε, το θέλει δεν το θέλει. Κακέκτυπα σε πιο αγριεμένη εκδοχή. Το κάθε παλιόπαιδο έγινε δηλαδή σήμερα, ο άψογος συμπαίκτης της αστυνομίας; Παράνομο παράρτημα της που με έγκλημα προσπαθεί να μας πείσει ότι σωφρονίζει το «έγκλημα»;

Αγαπητή αστυνομία, όπως λέει η φίλη μου η Βιτάλη: «δημιουργείς προκάτ παραστρατήματα – και εμπειρία μεταφράζεις το φρικιό σου».

 Πηγή:     https://limassoltoday.com.cy/stiles/ta-anthi-tou-kakou/oi-broutal-agorines-tis-ethnokatharsi/